19.ตกปลาตัวใหญ่

ตลอดทั้งชีวิตของข้ามโขงเขาไม่เคยรู้สึกเหมือนกับตกเป็นจำเลยของสังคมแบบนี้มาก่อนเลย หมอหนุ่มได้แต่นั่งหลบสายตาของพี่ชายทั้งสองอยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างของบ้าน รอยยิ้มแปลกๆ ของผู้กองกวินทร์มันยิ่งทำให้เขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ มันหายใจติดขัดไปหมด ส่วนผู้กองกรินทร์ก็นั่งมองเขานิ่งไม่พูดไม่จา สีหน้าดูไร้อารมณ์อย่างสุดๆ นี่ทำไมบรรยากาศมันถึงได้ชวนให้อึดอัดแบบนี้กันล่ะเนี่ย

“ทำอะไรของมึงเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์ปรายสายตามามองน้องชาย ซึ่งมันนั่งอยู่บนที่พักแขนของโซฟาตัวที่เขานั่งอยู่ มือก็กดโทรศัพท์ยิกๆ ไปมา

“กำลังฟ้องน้องเพลงอยู่ว่าข้ามโขงเอาสาวมานอนในบ้าน เดี๋ยวจะฟ้องอาเชนทร์ อาป่านแล้วก็คุณยายต่อด้วย”

“ไอ้ขี้ฟ้อง พอเลยพอ” แล้วผู้กองกรินทร์ก็ยึดโทรศัพท์มือถือของน้องชายมาก่อนที่มันจะประกาศข่าวให้ทุกๆ คนรู้อีก “จะทำอะไรก็ดูสีหน้าน้องมันด้วยข้ามโขงมันทำหน้าไม่ถูกแล้วเนี่ย อีกอย่างข้ามโขงมันก็โตแล้ว มันจะมีแฟนหรือเอาแฟนมานอนด้วยก็เรื่องของมัน”

“พี่ซีล ไม่ใช่แบบนั้นนะครับพี่” ข้ามโขงว่าขึ้น แรกๆ ที่ผู้กองกรินทร์พูดมันก็ฟังดูดีอยู่หรอก แต่ฟังไปฟังมาเขาว่าไอ้พี่แฝดเริ่มจะมโนกันไปไกลแล้ว

“เพชรน้ำผึ้งเขาไม่ใช่แฟนของผม ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งเนี่ย ผมทำกาแฟหกใส่เขาก็เลยให้เขามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เอาเสื้อผ้าของน้องเพลงมาให้เขาใส่ก็แค่นั้น”

“หรอๆๆ” เห็นสีหน้ากวนบาทาของผู้กองกวินทร์แล้วข้ามโขงก็ต้องชักสีหน้าใส่อีก ดูก็รู้ว่ามันไม่เชื่อที่เขาเล่า

“ถึงว่าสิวันก่อนเพลงรักมาบ่นให้ฟังว่าแกชอบหาซื้อแต่ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งมากิน อ๋อ ไอ้ที่ชอบกินชมพู่ช่วงนี้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง” เอาเข้าไป มโนไปเรื่อยไอ้พี่พวกนี้ ข้ามโขงชักสีหน้าใส่แล้วใส่อีกก่อนจะมองไปทางบันไดบ้านเมื่อตอนนี้เพชรน้ำผึ้งแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วและกำลังเดินลงมาที่ชั้นล่างหลังจากที่พวกเขาปล่อยให้เธอจัดการกับตัวเองตามลำพัง

เพชรน้ำผึ้งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อชายหนุ่มทั้งสามคนหันมามองเธอเป็นตาเดียวจนทำให้รู้สึกประหม่าไปหมด แต่ในขณะเดียวกันก็อดทึ่งไม่ได้กับฝาแฝดคู่นี้ที่หน้าตาเหมือนกันมากจนเธอแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครซ้ำวันนี้ยังแต่งตัวเหมือนกันอีก ทั้งเสื้อทั้งกางเกงคือแบบเดียวกันเป๊ะ จะต่างก็แค่นาฬิกาเท่านั้น คนหนึ่งใส่นาฬิกาสีดำ อีกคนใส่นาฬิกาสีกรม แฝดคนหนึ่งมองเธอด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่อีกคนกลับยิ้มแฉ่งให้จนเห็นเหงือก

“สวัสดีน้องชมพู่” แน่ะ มีการยิ้มโบกมือทักทายเธอเสียด้วย จะต้องให้จะโกนใส่หน้ามั้ยว่าเธอไม่ได้ชื่อชมพู่

“เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย ปะ เดี๋ยวไปส่งที่โรงเรียนสอนพิเศษ” ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะทันได้พูดอะไรกับเพชรน้ำผึ้งอีกข้ามโขงก็รีบลุกขึ้นไปหาเพชรน้ำผึ้งเพื่อจะพาเธอออกไปจากบ้าน แต่ก็ไม่ไวเท่าผู้กองกวินทร์เมื่อเขารีบวิ่งมาขวางทางเอาไว้โดยที่ยังยิ้มแฉ่งให้เพชรน้ำผึ้งอยู่ นี่น้องสะใภ้ของเขาใช่มั้ยเนี่ย สวยน่ารักควรค่าแก่การสึกของเจ้าอาวาสมากๆ เลย

“จะไปแล้วหรอครับน้องชมพู่ อยู่คุยกันก่อนสิ” อยากรู้นักว่าไปเจอแล้วก็รู้จักกับข้ามโขงตอนไหน เรื่องนี้ก่อนจะขยายก็ต้องสอบสวนเสียก่อน

“ไผชมพู่ ข่อยบ่ได้ซื่อชมพู่” (ใครชมพู่ ฉันไม่ได้ชื่อชมพู่)

“เอ๋า กะ...กะข้ามโขงบอกว่าอีหล่าชื่อชมพู่” (เอ๋า ก็...ก็ข้ามโขงบอกว่าน้องชื่อชมพู่) ภาษาอีสานสำเนียงภาคกลางของผู้กองกวินทร์ทำเอาเพชรน้ำผึ้งต้องขมวดคิ้วตาม เธอเกือบฟังที่เขาพูดไม่ออก

“เขาชื่อเพชรน้ำผึ้งพี่เรนเจอร์ ผมแค่แกล้งเรียกเขาว่าชมพู่เฉยๆ”

“อ้อ เค้ามีเรียกฉายากันด้วยพี่ซีล แบบบู๋ๆ บี๋ๆ อะไรแบบนี้ใช่ปะ” ทั้งผู้กองกรินทร์และข้ามโขงพากันถอนหายใจไปตามๆ กัน โดยเฉพาะข้ามโขงที่อยากจะพาเพชรน้ำผึ้งออกไปจากบ้านเต็มแก่แล้ว แต่พอเห็นเพชรน้ำผึ้งมองผู้กองสองแฝดอย่างสงสัยเขาก็เลยไม่มีทางเลือก ต้องแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการก่อน

“เออ...เพชรน้ำผึ้ง นี่พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์นะ ทั้งสองคนเป็นพี่ชายของพี่”

“พี่ชายของหมอ...”

“นับถือเป็นพี่ชายน่ะ พ่อกับแม่ของเราเป็นเพื่อนกันเราก็เลยรู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ ไม่ต้องกลัวพวกเขาหรอกนะพี่ทั้งสองคนเขาเป็นคนดี”

“ช่ายยย” ผู้กองกวินทร์รีบพยักหน้าแล้วยืดอกรับกับความเป็นคนดีของตน “ตอนนี้เป็นพี่ชายของข้ามโขง แต่อีกไม่นานจะมาเป็นน้องเขยของข้ามโขงด้วย”

“บ่ได้ถาม” (ไม่ได้ถาม) เพชรน้ำผึ้งว่าขึ้นมาซื่อๆ งานนี้เล่นเอาผู้กองกวินทร์หน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ ในขณะที่ผู้กองกรินทร์กับข้ามโขงกลับพากันหัวเราะใส่

“น้องเขาไม่ได้ถามได้ยินมั้ยเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์ว่าให้พลางพยักหน้ามาทางข้ามโขง “พาน้องเขาไปส่งเถอะเราจะได้ไปทำงานกันต่อ”  

“ได้ไงพี่ซีล ผมยังไม่ได้สัมภาษณ์น้องชมพู่เลยว่าเขากับข้ามโขงเจอกันครั้งแรกที่ไหน นี่น้องสะใภ้เรานะพี่เราต้องสัมภาษณ์ก่อน"

“มันเรื่องส่วนตัวของเขามั้ยเรนเจอร์ อย่าสาระแน” บทจะด่าก็ด่ามันตรงๆ นี่แหละ ผู้กองกรินทร์เห็นข้ามโขงหน้าเสียหนักแล้วก็ไม่อยากจะแกล้งอะไรน้องอีก “เดี๋ยวเราออกไปพร้อมๆ กันหมดนี่แหละ ให้น้องชมพู่ติดรถไปด้วยแล้วค่อยแวะส่งที่โรงเรียน”

ใบหน้าเล็กๆ ขาวผ่องงอง้ำไม่หายเมื่อถูกชายทั้งสามคนนี้เรียกว่า ชมพู่ ไม่หยุด เพราะหมอคนเดียวเลยที่เริ่มต้นเรียกเธอแบบนี้จนคนอื่นๆ พลอยเรียกตาม เธอไม่เห็นจะชอบชื่อนี้เลยเธอชอบชื่อเพชรน้ำผึ้งที่พ่อเป็นคนตั้งให้มากกว่า เพชรน้ำผึ้งค้อนใส่ข้ามโขงเสียงวงโต สายตาชำเลืองใส่อย่างไม่พอใจแต่กลับดูน่ารักมากในสายตาของหนุ่มๆ ทั้งสาม โดยเฉพาะข้ามโขงที่เอ็นดูเธอนัก ดูน่ารักน่าแกล้งไปเสียหมด

“งั้นก็เอาตามนี้แหละ เดี๋ยวพี่จะแวะส่งชมพู่ที่โรงเรียนสอนพิเศษละกันทางผ่านพอดี”

“เอ๋า กะยังบอกว่าข่อยบ่ได้ชื่อชมพู่ๆ ซุมหมู่เจ้าฟังบ่ฮู้เรื่องตี้” (เอ๋า ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ชื่อชมพู่ๆ พวกคุณฟังไม่รู้เรื่องหรอ) เพชรน้ำผึ้งเดินเข้าไปใกล้ข้ามโขงแล้วเอียงไหล่ไปชนเขาอย่างเอาเรื่อง ท่าทางเหมือนนักเลงตัวน้อยพร้อมที่จะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ บุคลิกท่าทางช่างขัดกับเดรสสีขาวน่ารักๆ ที่สวมใส่อยู่มาก ข้ามโขงไม่ได้คิดถือสาได้แต่ยิ้มอ่อนๆ และส่ายหน้าให้

“ครับๆ คุณเพชรน้ำผึ้ง หยอกเล่นซื่อๆ ดอกเห็นว่าเป็นตาฮักดี” (ครับๆ คุณเพชรน้ำผึ้ง หยอกเฉยๆ หรอกเห็นว่าน่ารักดี”

“อุ๊ยๆๆ เค้าชมกันว่าน่ารักด้วยแหละพี่ซีล นี่เราสองคนมาเป็นก้างขวางคอน้องชายกับว่าที่น้องสะใภ้รึเปล่าเนี่ย”

“น้องสะใภ้อีหยัง น้องสะใภ้บ้านเจ้าตี้ ปากดีแบบนี้เดี๋ยวอีแม่เอาเกิบมาตีปากซะบ้อ!” (น้องสะใภ้อะไร น้องสะใภ้บ้านคุณสิ ปากดีแบบนี้เดี๋ยวแม่ก็เอารองเท้ามาตีปากซะหรอก) เพชรน้ำผึ้งทำท่าจะถอดรองเท้ามาตีปากผู้กองกวินทร์จริงๆ เธอฉุนเขาตั้งแต่ตอนอยู่บนห้องนอนแล้วนะ เรื่องอะไรมาหาว่าเธอกับหมอคนนี้แอบมีอะไรกัน อย่าให้เรื่องนี้ต้องถึงหูพ่อเธอนะ

“น่าๆๆ พี่เขาแค่แกล้งแซวเล่น เขาเข้าใจเรื่องทุกอย่างหมดแล้วว่าเราแค่เข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะพี่ทำเราตัวเลอะเฉยๆ มันไม่ได้มีเรื่องอะไรน่าเกลียดซักหน่อย” ก่อนที่เพชรน้ำผึ้งจะได้หาเรื่องผู้กองกวินทร์อีกคนข้ามโขงก็ต้องดึงตัวสาวน้อยเอาไว้ เขาเคยโดนเท้าของเธอมาแล้ว เขารู้ดีว่ามันโหดแค่ไหน

สรุปแล้วเพชรน้ำผึ้งก็เลยได้ติดรถมากับทั้งสามหนุ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ถ้าจะยังงอแงและดื้อต่อไปเห็นทีคงจะได้เข้าเรียนสายกันพอดี รถคันที่ว่าของทั้งสามหนุ่มมองจากภายนอกก็เป็นแค่รถกระบะสีดำทั่วไปไม่ได้ดูมีอะไรเป็นพิเศษ แต่ทว่าพอขึ้นมานั่งในรถแล้วเพชรน้ำผึ้งก็ต้องหดคอเกร็งไปตลอดทางเมื่อด้านในรถของพวกเขามีอาวุธน่ากลัวๆ ติดเต็มไปหมดเลย ดวงตากลมๆ โตๆ มองสองแฝดข้างหน้าที่คนหนึ่งเป็นคนขับรถและอีกคนนั่งประกบข้าง ส่วนเธอนั่งอยู่เบาะหลังกับข้ามโขงแล้วก็ดูเหมือนข้ามโขงจะคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลาด้วย

“หมอ เจ้าเป็นหมออีหลีตี้” (หมอ คุณเป็นหมอจริงๆ หรอ) สีหน้าของคนที่เอียงตัวมากระซิบถามดูหวั่นๆ อยู่ในที พ่อของเธอเล่าว่าหมอคนนี้ชื่อข้ามโขง เป็นหมอของหน่วยทหารเรือที่เป็นคนดีมากๆ นี่หมอทหารเรือเขาต้องนั่งรถแบบนี้กันด้วยหรอ

“จริง ถ้าป่วยก็บอกได้นะเดี๋ยวพี่ช่วยรักษาให้”

“บ่ต้องมาปัวข่อยดอก” (ไม่ต้องมารักษาฉันหรอก) แค่ดูจากสภาพรถแล้วก็ไม่อยากจะเข้าใกล้

“ปกติแล้วเราจะไม่ให้ใครมาขึ้นรถมั่วๆ แบบนี้หรอกนะ แต่นี่เห็นว่าเป็นน้องชมพู่เลยอนุโลมให้” ผู้กองกวินทร์ที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับหันมายักคิ้วให้ สำหรับคนนอกก็คงจะมีแค่น้องเพลงพิณของเขากับเพชรน้ำผึ้งนี่แหละที่ได้มานั่งรถคันนี้ รถที่ติดตั้งอาวุธเอาไว้รอบตัวรถและมีวิทยุสื่อสารอีกมากมาย เรื่องรถที่ใช้ในภารกิจพวกเขาไม่ชอบให้คนนอกเข้ามายุ่งด้วย แต่เห็นว่าเพชรน้ำผึ้งเป็นแค่เด็กซนๆ คงไม่มีอะไร และเซนส์ของพวกเขามันบอกว่าเพชรน้ำผึ้งไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกกับโจรผู้ร้ายที่ไหนหรอก เดี๋ยวเธอก็คงจะเข้าใจไปเองแหละว่ารถของเจ้าหน้าที่ก็ต้องมีอาวุธบ้างเป็นธรรมดา

“หมอข้ามโขงน้องชายของพวกพี่เขาเป็นคนดีมากนะ เข้าวัดเข้าวา เหล้าบุหรี่ก็ไม่ยุ่ง ยิ่งผู้หญิงยิ่งไม่เคยยุ่งเลย ถ้าข้ามโขงเขามาจีบน้องชมพู่ก็ไม่ต้องคิดมากให้เสียเวลานะ ของดีมีน้อยรีบๆ คว้าเอาไว้”

“คว้าไว้เฮ็ดหยัง” (คว้าไว้ทำไม) คราวนี้เพชรน้ำผึ้งหันมาพูดกับผู้กองกวินทร์บ้าง “เว้าตรงๆ เลยเด้อ ข่อยกับน้องหมู่เจ้าหวงแต่พ้อหน้ากันเป็นเทือที่สอง บ่ได้มีอีหยังกันเลยแล้วที่สำคัญนะ จื่อเอาไว้โลดว่าข่อยบ่เอาสมภารมาเฮ็ดผัวดอก นรกสิกินหัว” (พูดตรงๆ เลยนะ ฉันกับน้องของพวกคุณเพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สอง ไม่ได้มีอะไรกันเลยและที่สำคัญ จำเอาไว้เลยว่าฉันไม่เอาสมภารมาทำผัวหรอก นรกจะกินหัว)

สิ้นคำของเพชรน้ำผึ้งผู้กองสองแฝดก็พากันหัวเราะลั่นอย่างชอบใจกับโยคสุดท้ายของเด็กสาวโดยที่ข้ามโขงได้แต่กรอกสายตาใส่ ผู้กองกวินทร์ตบมือฉาดๆ อย่างถูกอกถูกใจรู้สึกชอบเพชรน้ำผึ้งเป็นอย่างมาก พูดตรงๆ แมนๆ ดี เห็นแล้วก็อดนึกถึงแก้วเจ้าจอมน้องสาวของเขาไม่ได้ เด็กคนนี้จะว่าไปก็นิสัยน่าคบดี เดี๋ยวเขาจะยุให้เจ้าอาวาสแถวนี้มีเมียมันจะได้เลิกมาเป็นก้างขวางคอว่าที่น้องเขยอย่างเขาเสียที

“มีแต่ซุมผีบ้า” (มีแต่พวกผีบ้า) ข้ามโขงว่าลอดไรฟันออกมาแล้วเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นเพชรน้ำผึ้งกับผู้กองสองแฝดหัวเราะสมภารอย่างเขาไม่หยุด ดูเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเหลือเกินแม้แต่ผู้กองกรินทร์ที่เป็นคนปากหนักคุยกับคนอื่นยากก็ยังพลอยออเออไปกับเพชรน้ำผึ้งด้วยก่อนที่ทั้งสามคนจะว่าแซะสมภารอย่างเขาไปตลอดทาง

“โอ้โห” ผู้กองกวินทร์ขยับตัวไปชิดกระจกรถเมื่อมาถึงโรงเรียนที่เพชรน้ำผึ้งมาเรียนพิเศษ ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงและใหญ่โตเอาเรื่อง จากที่คุยๆ กันมาในรถเขาเลยรู้ว่าเพชรน้ำผึ้งเป็นคนจากฝั่งลาว แต่ดูจากข้าวของเครื่องใช้และการมาเรียนพิเศษที่นี่เขาก็ดูออกแหละว่าเป็นเด็กที่มาจากบ้านที่มีฐานะมาก ตอนนี้ข้ามโขงกำลังจูงมือเพชรน้ำผึ้งเข้าไปส่งที่โรงเรียนอยู่ “คู่นี้เขาดูเข้ากั้นเข้ากันนะพี่ซีล น่ารักดี”

“นั่นสิ พี่ไม่เคยเห็นข้ามโขงเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนนอกจากคนในครอบครัว จะมีก็แค่ไนเปอร์ แต่กับไนเปอร์น่ะข้ามโขงมันคิดแค่เพื่อนไง แต่อย่างน้องชมพู่นี่...”

“เตรียมเงินไว้ผูกข้อไม้ข้อมือรับขวัญน้องสะใภ้ได้เลยพี่ แหม เจ้าอาวาสของเราก็นิยมกินเด็กเหมือนกันแฮะ ผมชอบน้องชมพู่นะพี่ซีล อยากได้มาเป็นน้องสะใภ้ข้ามโขงจะได้เลิกเป็นพระแล้วมามีเมียซักที แต่ว่า...” คิ้วของผู้กองหนุ่มขมวดมุ่ยจนผู้เป็นพี่ชายต้องหันมาถาม

“แต่อะไร”

“ข้ามโขงมันจะทำเป็นมั้ย เป็นเจ้าอาวาสมาทั้งชีวิตมันต้องด้อยประสบการณ์แน่ๆ”

“มึงก็คิดไปได้นะเรนเจอร์” ถึงจะว่าน้องชายแบบนั้นแต่ผู้กองกรินทร์ก็อดคิดแบบเดียวกันไม่ได้ก่อนจะหันไปมองข้ามโขงกับเพชรน้ำผึ้งอีกครั้งซึ่งตอนนี้ข้ามโขงกำลังโน้มตัวลงมาพูดกับเพชรน้ำผึ้งอยู่

ด้วยความสูงที่มากกว่าทำให้เพชรน้ำผึ้งดูตัวนิดเดียวไปถนัดตาเมื่ออยู่ต่อหน้าข้ามโขง ตอนก่อนหน้านี้เพชรน้ำผึ้งก็อยากจะรีบมาให้ถึงโรงเรียนเร็วๆ เสียทีแต่ตอนนี้ พอรู้ว่าจะต้องแยกย้ายกันเธอกลับรู้สึกใจหายแปลกๆ แม้ว่าจะได้เพิ่งเจอกันและเจอกันไม่นานแต่สิ่งที่ข้ามโขงปฏิบัติกับเธอมันก็อดทำให้เธอประทับใจไม่ได้ เขาหน้าตาเหมือนพ่อของเธอมากจนเธออุ่นใจเมื่อได้อยู่ใกล้แล้วเขาก็เป็นสุภาพบุรุษเหลือเกิน หิ้วเธอขึ้นไปจนถึงห้องนอนได้ขนาดนั้นก็ไม่แม้แต่จะฉวยโอกาสกับเธอเลย เขาให้เกียรติเธอทุกอย่าง เดี๋ยวเธอจะเอาไปเล่าให้พ่อฟังว่าเขาทำดีกับเธออย่างไรบ้าง

“ไม่รีบไปทำงานล่ะหมอ” เธอกลับมาพูดภาษาไทยภาคกลางอีกครั้งเมื่อพอมาส่งเธอแล้วข้ามโขงก็ยังเอาแต่ยืนมองเธออยู่เหมือนพยายามชั่งใจอะไรบางอย่าง

“คือว่า...เราจะได้เจอกันอีกมั้ย” ต้องได้เจอสิ ข้ามโขงคิดเพราะเขาแอบดูตารางเรียนพิเศษจากในกระเป๋าของเธอมาแล้ว เธอจะมาเรียนพิเศษที่นี่อาทิตย์ละสามวัน

“หมออยากเจอฉันหรอ”

“พี่อยากเจอพ่อของเรา”

“หืม...” อยากเจอพ่อของเธอ อยากเจอทำไมกันหรือว่าเขาจะฟ้องพ่อของเธอว่าเธอดื้อแล้วก็ซนกับเขา

“พี่มีเรื่องติดใจนิดหน่อยน่ะ...เรื่องพิณ” ถ้าพ่อของเธอเป็นคนทำพิณของเขาขึ้นมาจริงๆ บางทีพ่อของเพชรน้ำผึ้งอาจจะรู้จักกับพ่อแท้ๆ ของเขาก็ได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักพ่อเชนทร์กับแม่ป่าน เขาก็ยังรักทั้งสองคนและเทิดทูนเอาไว้เหนือหัวอยู่แต่อีกใจเขาก็แค่อยากจะรู้ว่าทำไมเขาถึงต้องมาอยู่กับพ่อเชนทร์และแม่ป่าน มีเหตุผลอะไรทำไมพ่อกับแม่ถึงเลี้ยงเขาไม่ได้ เขาไม่ได้โกรธเคืองพ่อกับแม่หรอกเพราะเชื่อว่าทุกการกระทำมันย่อมมีเหตุผลและคงมีเหตุผลมากพอ แต่เขาก็แค่อยากรู้เฉยๆ เท่านั้น เขาอยากรู้จักตัวเองให้มากกว่านี้และที่เขาเชื่อแน่ๆ ก็คือพ่อกับแม่ของเขาไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน พ่อกับแม่ของเขาต้องมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับพ่อเชนทร์ แม่ป่านแน่ๆ อาจเป็นญาติกันหรือเพื่อนสนิทกันก็ได้หรือ...พ่อของเขาอาจมีความใกล้ชิดกันกับแม่ป่านและคุณยายของเขามากจน...บางทีคุณยายอาจไม่ใช่ยายของเขา แต่น่าจะเป็นคุณย่าของเขาเสียมากกว่า

“เราบอกว่าพ่อเราเล่นพิณแล้วก็ทำพิณได้ใช่มั้ย พี่อยากเรียนการเล่นพิณจากพ่อของเรา”

“แม่ของหมอก็เป็นนักดนตรีไม่ใช่หรอทำไมไม่ให้แม่สอนล่ะ ครูป่านออกจะเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงขนาดฉันยังรู้จักเลย พ่อของฉันก็ชอบพูดถึงครูป่านอยู่บ่อยๆ”

พูดถึงบ่อยๆ หรอ...มีเหตุผลอะไรทำไมพ่อของเธอถึงชอบพูดถึงแม่ของเขา พูดถึงในฐานะของอะไร...แฟนเพลงหรอ

“อ้อคุณหมอ ฉันต้องรีบไปเข้าเรียนแล้วนะส่วนเรื่องนี้ไว้ฉันจะไปถามพ่อให้แล้วกัน พ่อฉันไม่ค่อยชอบเจอคนแปลกหน้าน่ะ” ว่าแล้วเพชรน้ำผึ้งก็รีบวิ่งเข้าโรงเรียนไปและคิดในใจว่าเรื่องอะไรเธอจะให้ข้ามโขงกับพ่อของเธอได้เจอกัน พ่อของเธอมีคดีติดตัวมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ จนเปิดเผยตัวมากไม่ได้ส่วนเขา เขาเป็นหมอทหาร มีพ่อเป็นทหารยศใหญ่โต คนหนีคดีกับเจ้าหน้าที่ไม่สมควรมาเจอกันหรอกแล้วเธอก็ไม่อยากให้ใครมาจับตัวพ่อของเธอไปด้วย เรื่องจะเจอกับพ่อของเธอคงยากหน่อยนะหมอ

ข้ามโขงไม่ได้พูดตอบอะไร เขาเพียงแค่ยืนมองเพชรน้ำผึ้งวิ่งเข้าไปในโรงเรียนจนเธอลับสายตาไป เขารู้สึกว่าอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้รวมถึง...อยากจะรู้จักกับพ่อของเธอด้วย บางทีเรื่องราวในชีวิตของเขาพ่อของเธออาจจะให้คำตอบได้ หมอหนุ่มคิดก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถกับผู้กองสองแฝดเพื่อไปทำงานต่อ

หลังจากที่ส่งเพชรน้ำผึ้งไปเรียนแล้วทั้งสามหนุ่มก็ขับรถมาดูลาดเลาใกล้ๆ กับหน้าโรงแรมหรูริมแม่น้ำโขง ซึ่งโรงแรมที่ว่านี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่นักท่องเที่ยว จากที่สายของพวกเขาสืบมาคาดว่าเจ้าของโรงแรมแห่งนี้น่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่พัวพันกับขบวนการค้ายาเสพติดที่กายยันต์ไปเข้าพวกด้วยแล้วเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ก็เคยรู้จักกับกายยันต์มาตั้งแต่ตอนที่กายยันต์ยังรับราชการอยู่แล้ว สายที่ซุ่มหาข่าวบอกว่าคืนนี้จะมีรถต้องสงสัยขนของบางอย่างเข้ามาเก็บเอาไว้ที่โรงแรม ทีมอัลฟาจึงคาดว่าคงเป็นของผิดกฎหมายที่เล็ดลอดเข้ามาในฝั่งไทยและต้องหาที่เก็บซ่อนเอาไว้เพื่อให้เรื่องซาก่อนที่จะมีการขนส่งไปยังจุดหมายอื่นๆ การเลือกใช้โรงแรมหรูแห่งนี้เป็นที่เก็บแม้จะดูค่อนข้างเสี่ยงแต่ทว่า...ที่ที่อันตรายที่สุดก็มักจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดเสมอ เรื่องนี้หากไม่มองกลับในมุมของคนร้ายดูทีมอัลฟาก็คงจะมองไม่ออก โรงแรมหรูที่มีชื่อเสียง นักท่องเที่ยวก็มากมายมีคนเข้าออกตลอดเวลาบางทีหากมีคนแปลกหน้าเข้ามาก็อาจจะพอตบตาเจ้าหน้าที่ได้ ดังนั้นทีมอัลฟาจึงต้องเข้ามาตรวจสอบโดยจะแฝงตัวเข้าไปอยู่ในโรงแรมและบริเวณโดยรอบเสียก่อน

“แน่ใจนะว่าสายคนนี้มันเชื่อถือได้ สายเลี้ยงไม่เชื่องต้มพวกเราจนเปื่อยก็เคยมีมาแล้วนะ” ผู้กองกรินทร์หันมาถามน้องชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะตบผลัวะเข้าให้เมื่อเห็นว่าผู้กองกวินทร์กำลังแกะห่อขนมออกมากิน 

ผลัวะ!

“ไอ้เวร! นี่ขนมที่กูซื้อมาตุนเอาไว้จะเอาไปให้ยัยพวงกับต้าวโมก มึงเอามากินก่อนหลานได้ยังไง”

“เสบียงน่าพี่ซีล ยัยปักเป้ากับต้าวโมกไม่โกรธหรอก เจ้าสองพี่น้องนั่นเป็นถึง ผบ.ใหญ่ของบ้านสุวรรณเวชนะ ยังไงซะท่าน ผบ.ก็ต้องเห็นแก่งานราชการแบ่งขนมมาเป็นเสบียงให้ลุงอยู่แล้ว”

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหลานถึงไม่รัก” ข้ามโขงได้ทีก็ว่าซ้ำเข้าให้ หลานตัวน้อยของบ้านสุวรรณเวชนั้นน่ารักกันมากจนทุกคนหลงใหลคลั่งรัก เป็นเด็กอารมณ์ดีเข้ากับคนง่าย จะมีก็แต่ผู้กองกวินทร์นี่แหละที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันหลานๆ ตลอด ขนาดเขาที่มีศักดิ์เป็นคุณลุงได้เจอกันนานๆ ครั้งแต่หลานๆ ก็ยังรักเขามากกว่าลุงแท้ๆ อย่างผู้กองกวินทร์เสียอีก

“ก็ใครล่ะที่มันก่อเรื่องพาสาวเข้าห้องนอนซะก่อน จากที่นัดกันร้านกาแฟเลยต้องถ่อมาหาถึงที่บ้าน นี่กะว่าจะไปฝากท้องมื้อเช้าที่ร้านกาแฟเลยนะรู้มั้ย” คนอดข้าวเช้าทั้งต่อว่าทั้งกัดขนมของหลานกินอย่างเจ็บใจก่อนจะหันมาพูดกับพี่ชายทั้งๆ ที่ยังมีขนมอยู่เต็มปาก

“สายคนนี้เชื่อถือได้ มันเคยเอารูปกายยันต์ตอนที่มาโรงแรมนี้ให้ผมดูแล้วไหนจะรูปตอนที่เจ้าของโรงแรมคนนี้ข้ามไปหากายยันต์ที่ฝั่งลาวอีก สองคนนี้มันคงมีซัมติงอย่างอื่นที่นอกเหนือจากการเป็นเพื่อนกันเฉยๆ แน่ จากข้อมูลที่ได้มามันก็ค่อนข้างน่าเชื่อถืออยู่นะพี่” ถึงจะบอกพี่ชายไปแบบนั้นแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อยเพราะวันก่อน ผบ.คเชนทร์เพิ่งจะเรียกประชุมทีมของพวกเขาด่วนแล้วบอกว่ากายยันต์กำลังเตรียมเล่นงานพวกเขาอยู่ ให้พวกเขาระวังตัวกันดีๆ นี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนแต่งานนี้ก็ต้องระวังตัวกันเอาไว้ก่อน เขาเป็นหัวหน้าทีม เขาจะพาลูกทีมไปตายไม่ได้เด็ดขาด

“เมื่อคืนจ่าพรตกับจ่าดลปลอมตัวเป็นนักท่องเที่ยวมาเปิดห้องที่นี่ดูลาดเลาแล้ว คงได้เรื่องแล้วก็น่าจะได้ข่าวที่น่าเชื่อถือมากกว่าสาย” ผู้กองกรินทร์ไล่ตามแผนของทีมที่ตอนนี้พันจ่าพรตกับจ่านพดลได้แฝงตัวเข้ามาที่โรงแรมแห่งนี้ก่อนแล้ว ส่วนจ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีจะเป็นทีมสนับสนุนเตรียมการรออยู่นอกโรงแรมเพื่อรอคำสั่งบุกอีกที เช้าวันนี้ผู้กองสองแฝดกับข้ามโขงจึงเตรียมบุกบ้าง

“ตามแผนนะ ข้ามโขงไปเป็นคนสวนของโรงแรมคอยดูเหตุการณ์ด้านนอกเอาไว้”

“คนสวน...คนสวนบ้าอะไรพี่ซีลแต่งแบรนด์เนมมาทั้งตัวแบบนี้” สายตาจ้องจิกจากพี่ชายทั้งสองทำให้ข้ามโขงต้องถอนหายใจใส่แล้วถอดเสื้อแบรนด์หรูที่ผู้เป็นแม่บังคับให้ใส่ในตอนแรกออกแล้วเปลี่ยนมาเป็นชุดคนสวนแบบที่เขาใส่เมื่อเช้านี้ ไว้เสร็จงานก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนเป็นเสื้อแบรนด์เนมก่อนกลับเข้าบ้าน ถ้าแม่รู้ว่าเขาแต่งตัวไม่หล่อเขาโดนแม่ดุแน่ๆ

“ป่านนี้จ่าพรตกับจ่าดลคงเตรียมห้องบัญชาการในการทำงานเอาไว้แล้ว พี่ซีลช่วยอยู่เช็คกล้องวงจรปิดทุกตัวจากห้องบัญชาการให้เราด้วยนะพี่” ผู้กองกวินทร์ทวนแผนการที่วางเอาไว้ร่วมกับทีมเมื่อก่อนหน้านี้ ซึ่งพันจ่าพรตกับจ่านพดลที่เข้ามาดูลาดเลาได้เปิดห้องพักห้องหนึ่งเอาไว้ในชื่อของบุคคลอื่นพร้อมกับนำเครื่องมือการติดต่อสื่อสารต่างๆ เข้าไปติดตั้งรวมถึงการแฮกระบบรักษาความปลอดภัยเพื่อให้สามารถควบคุมกล้องวงจรปิดทุกตัวในโรงแรมได้รวมถึงกล้องของพวกเขาเองที่แอบนำเข้าไปติดตั้ง ซึ่งการทำแบบนี้จะทำให้พวกเขาสามารถรับรู้ได้ว่าทุกซอกทุกมุมของโรงแรมมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ตามแผนผู้กองกวินทร์จะเข้าไปเปิดห้องพักอีกห้องในฐานะของนักท่องเที่ยวทั่วไป โดยเขาจะเลือกห้องพักที่อยู่ติดกันกับห้องบัญชาการที่พันจ่าพรตกับจ่านพดลเตรียมเอาไว้ จากนั้นเขาก็จะเข้าไปควบคุมงานตามภารกิจจากในห้องบัญชาการที่ว่า แล้วให้ผู้กองกรินทร์ปลอมตัวเป็นเขาเข้าไปพักในห้องที่เขาเปิดเอาไว้เพื่อตบตาพนักงานของโรงแรม ให้พนักงานในโรงแรมได้เห็นว่านักท่องเที่ยวรายนี้ใช้ชีวิตตามปกติในโรงแรมที่พัก ไม่ได้มีอะไรให้น่าสงสัย และหากผู้กองกวินทร์จะออกมานอกห้องบ้างผู้กองกรินทร์ก็จะต้องเข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องบัญชาการ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมวันนี้พวกเขาทั้งสองคนถึงแต่งตัวเหมือนกัน พวกเขาจะอาศัยใช้ความหน้าตาเหมือนกันให้เกิดประโยชน์กับงาน

เมื่อทบทวนแผนแล้วและทางพันจ่าพรตกับจ่านพดลที่อยู่ในโรงแรมก่อนหน้าให้สัญญาณทางสะดวกข้ามโขงก็ลงจากรถไปเป็นคนแรกเพื่อแฝงตัวไปเป็นคนดูแลสวนรอบๆ โรงแรม หรืออีกความหมายก็คือคอยสอดส่องดูความผิดปกติที่อาจเกิดขึ้นเพราะคนสวนสามารถเดินสำรวจไปรอบๆ โรงแรมได้อย่างไม่น่าสงสัย โดยข้ามโขงจะมีจ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีที่เป็นฝ่ายสนับสนุนคอยระวังหลังให้อยู่ห่างๆ พอข้ามโขงลงจากรถไปผู้กองกรินทร์ก็ลงตามเพื่อรอจังหวะจะเดินเข้าไปในโรงแรมเพื่อสวมรอยเป็นผู้กองกวินทร์ ส่วนผู้กองกวินทร์ก็ขับรถเข้าไปจอดที่ลาดจอดรถหน้าโรงแรม โดยเลือกจุดจอดที่พอจะเป็นทางหนีทีไล่ได้หากเกิดกรณีฉุกเฉิน รถที่ติดฟิล์มดำทำให้ผู้คนภายนอกไม่สามารถมองเห็นว่าภายในรถซ่อนอาวุธอะไรเอาไว้บ้าง จากนั้นเขาก็แบกเป้ทำทีเป็นนักท่องเที่ยวเข้าไปเช็คอินในโรงแรมตามปกติ ซึ่งทุกอย่างก็ราบรื่นเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้ จ่านพดลที่ปลอมตัวเป็นเด็กยกกระเป๋าก็รีบเข้ามาเชิญนักท่องเที่ยวอย่างผู้กองกวินทร์ขึ้นไปยังห้องพัก ซึ่งทั้งสองคนก็เล่นละครได้เนียนมาก โดยผู้กองกวินทร์ก็แกล้งถามถึงบริการต่างๆ ของทางโรงแรมไปตลอดทางที่ขึ้นไปยังห้องพักรวมถึงขอคำแนะนำเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวเพื่อให้ทุกคนในโรงแรมมองว่าเขาคือนักท่องเที่ยวทั่วไปจริงๆ

จนเมื่อผู้กองกวินทร์มาถึงห้องพักที่เปิดเอาไว้ เขาก็ทิ้งเป้ที่แบกมาเอาไว้ในห้องแห่งนี้ก่อนจะรีบเข้าไปยังห้องบัญชาการที่อยู่ติดกันแล้วเริ่มดำเนินแผนต่อ รอเวลาสักครู่ใหญ่แล้วจึงส่งสัญญาณบอกให้ผู้กองกรินทร์เข้ามาสวมรอยเป็นเขาได้

ผู้กองกรินทร์เดินเข้าไปในโรงแรมด้วยท่าทีสบายๆ อย่างไม่มีพิรุธใดๆ ด้วยหน้าตาและชุดเสื้อผ้าที่เหมือนกันทำให้ไม่มีใครดูออกเลยว่าเขากับนักท่องเที่ยวที่เพิ่งมาเปิดห้องพักเมื่อกี้นี้จะเป็นคนละคนกัน

“อ้าว เมื่อก่อนหน้านี้ท่านเพิ่งจะขึ้นห้องพักไปไม่ใช่หรอครับ” ผู้จัดการของทางโรงแรมสังเกตเห็นจึงเดินเข้ามาสอบถามอย่างนอบน้อม เพราะห้องพักที่ผู้กองกวินทร์เปิดเป็นห้องวีไอพีสุดหรูและราคาต่อคืนแพงมาก ผู้จัดการโรงแรมจึงต้องนอบน้อมและดูแลดีเป็นพิเศษ

“ผมลืมของที่รถน่ะครับ” ผู้กองกรินทร์ยิ้มทะเล้นเหมือนอย่างที่น้องชายชอบทำ เรื่องเลียนแบบพฤติกรรมของกันและกันนี้พวกเขาค่อนข้างถนัด งานนี้ทำเอาผู้จัดการโรงแรมสงสัยนักว่าผู้กองกวินทร์เดินออกไปเอาของที่รถตอนไหน ตอนออกไปไม่เห็นเห็นแต่ตอนเดินเข้ามานี่แหละ แต่ด้วยความหน้าตาเหมือนกันจัดของทั้งสองแฝด ไหนจะมีกลิ่นตัวหอมเหมือนกันอีกผู้จัดการโรงแรมจึงไม่ทันได้สงสัยว่าทั้งสองคนไม่ใช่คนๆ เดียวกัน

พอเดินห่างออกมาจากผู้จัดการโรงแรมได้จ่านพดลที่ยังปลอมตัวเป็นเด็กยกกระเป๋าก็ทำทีเป็นเดินสวนทางกับผู้กองกรินทร์ ซึ่งจังหวะที่คนทั้งสองเดินสวนกันไปนั้นจ่านพดลก็แอบส่งคีย์การ์ดห้องพักให้กับผู้กองกรินทร์อย่างแนบเนียน เพียงเท่านี้ทั้งโรงแรมก็อยู่ในการจับตามองของทีมอัลฟาแล้ว

ผู้กองกรินทร์แชทข้อความไปบอกทุกคนในทีมว่าตอนนี้เขาสามารถเข้ามาในโรงแรมได้แล้วเพื่อจะได้เริ่มดำเนินแผนต่อไป ตอนนี้เรียกได้ว่าทุกความเคลื่อนไหวในโรงแรมแห่งนี้ได้อยู่ในสายตาของพวกเขาทั้งหมด แต่ในจังหวะที่ผู้กองหนุ่มกำลังจะไขประตูห้องพักอยู่นั้น ห้องพักฝั่งตรงข้ามที่อยู่เยื้องๆ กันก็ได้เปิดออกแล้วตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวและใครอีกคนก่อนที่คนทั้งสองจะปรากฎตัวขึ้น

“คุณอาร์ตี้นี่คุยสนุกจังเลยนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้น้ำเมยจะไปดูคุณอาร์ตี้กับพี่เพลงพิณรำแน่นอนค่ะ”

“คุณน้ำเมยไม่อยากมาลองรำด้วยกันหรอครับ”

“อุ๊ย ให้รำคงไม่ไหวค่ะ แต่ถ้าให้เต้นก็ว่าไปอย่าง” ว่าแล้วหญิงสาวร่างเล็กๆ ก็โชว์ท่าเต้นเอวพลิ้วไหวให้อาร์ตี้ หนุ่มหน้าหวานได้ดูจนอาร์ตี้ต้องเต้นท่าเอวพลิ้วไปกับเธอด้วยก่อนที่คนทั้งคู่จะหัวเราะคิกคักกันอีก

อะไรวะเนี่ย ผู้กองกรินทร์ตกใจอย่างสุดขีดเมื่อคาดไม่ถึง ทำไมกุมาริกาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะแล้วไหนจะอาร์ตี้อีก เขารู้จักอาร์ตี้ผ่านผู้กองกวินทร์อีกที อาร์ตี้เป็นรุ่นน้องคนสนิทของเพลงพิณและเป็นคู่รำประจำของเพลงพิณด้วย ไอ้หนุ่มหน้าหวานขวัญใจแม่ยกนี่ดูภายนอกก็แมนอยู่หรอกแต่จริงๆ แล้วมันแอบเป็นสาวและเป็นสายให้กับน้องชายของเขาด้วย เวลาที่มีไอ้หนุ่มหน้าไหนมาเข้าใกล้เพลงพิณ อาร์ตี้จะเป็นคนมารายงานให้น้องชายของเขารู้ตลอด นี่นอกจากเพลงพิณแล้วกุมาริกายังจะมาตีสนิทกับอาร์ตี้ด้วยอีกคนหรอ

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณน้ำเมย ต้องไปเตรียมชุดรำต่ออีก เช้านี้พี่เพลงพิณมีไปทำบุญกับที่บ้าน จะมาที่นี่อีกทีก็คงเป็นตอนบ่ายนู่น เดี๋ยวผมจะไปเปิดห้องเตรียมข้าวของรอ”

“ค่ะ ตามสบายนะคะไว้พี่เพลงพิณมาแล้วน้ำเมยจะไปแจมด้วยคน” กุมาริกาโบกมือลาเมื่ออาร์ตี้เดินจากไป จนเมื่ออาร์ตี้ลงลิฟท์ไปแล้วกุมาริกาถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองตนอยู่ พอหันมามองอีกด้านแล้วเห็นชายหนุ่มรูปร่างคุ้นๆ กำลังจะไขประตูเข้าห้องพักเธอก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้ามาหาเขาในทันทีเพราะคิดว่าตนไม่มีทางจำคนผิดแน่ๆ

“เดี๋ยวก่อน!!!”

ร่างเล็กๆ รีบวิ่งเข้ามาหา เมื่อใกล้ถึงตัวก็ยิ่งมั่นใจแล้วว่าเขาคือใครเธอจึงแทรกกายเข้าไปยืนขวางประตูของเขาเอาไว้พร้อมกับกางแขนกั้นด้วย สีหน้าของเธอดูเอาเรื่องสุดๆ เมื่อไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่ ต่างฝ่ายต่างก็มองหน้ากันนิ่ง ผู้กองกรินทร์ทำสีหน้าเรียบเฉยหากแต่กุมาริกากลับทำหน้าบึ้งแล้วบึ้งอีก สายตาของเธอเหลือบมามองที่นาฬิกาข้อมือของเขาเพื่อเช็คดูว่าใช่เรือนที่เธอให้เขามั้ยจะได้มั่นใจว่าเธอหงุดหงิดใส่ถูกคน

“มาทำอะไรที่นี่คะ ไหนว่าติดทำงานไง” หน่อย...อ้างว่าติดงานที่แท้ก็มาเปิดห้องพักอยู่ที่โรงแรม เป็นทหารมาทำงานอะไรอยู่ที่โรงแรมไม่ทราบ นัดอีหนูที่ไหนมาล่ะสิท่า

“แล้วคุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่ คุณพักอยู่ที่อีกโรงแรมไม่ใช่รึไง”

“ก็...” กุมาริกาอ้ำอึ้งขึ้นมาทันที ความจริงแล้วเธอก็พักอยู่ที่อีกโรงแรมนั่นแหละ เป็นโรงแรมในเครือของบ้านเธอเอง แต่ว่า... ตอนนี้งานที่เธอรับเอาไว้เธอทำเสร็จเรียบร้อยแล้วทางบ้านก็เลยเรียกให้เธอกลับ แต่เพราะเธอยังอยากอยู่ที่นี่ อยู่ใกล้ๆ ผู้กองกรินทร์ต่อก็เลยไม่ยอมกลับบ้านตามที่ผู้เป็นพ่อสั่ง ผู้เป็นพ่อก็เลยสั่งให้พี่ชายมาลากเธอกลับให้ได้เธอก็เลยแอบหนีแล้วย้ายมาอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้แทน

“อย่ามาถามเปลี่ยนเรื่อง น้ำเมยถามก่อนคุณลุงก็ต้องตอบมาก่อน คุณลุงมาทำอะไรที่นี่คะ”

“มาทำงาน”

“แล้วมาเปิดห้องหรูในโรงแรมเนี่ยนะคะ...อื้ม!!!” เสียงของกุมาริกาเงียบหายไปเมื่อผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นปิดปากเธอเอาไว้ก่อนจะลากเธอเข้าไปในห้องพักของเขาเมื่อเห็นว่าพนักงานโรงแรมกำลังเข็นรถยกกระเป๋ามาทางนี้

ลำแขนแกร่งจัดการลากกุมาริกาเข้ามาในห้องพักได้อย่างสบายๆ ก่อนจะจับตัวเธอโยนขึ้นไปบนเตียงนอนไซส์ใหญ่แล้วตามขึ้นไปคร่อมทับบนร่างของเธอจนกุมาริกาตั้งตัวไม่ทัน อยู่ๆ ก็มาจับลากเข้าห้อง ถูกโยนขึ้นบนเตียงแล้วยังขึ้นมาคร่อมเธออีก แต่เธอก็ไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงนอนนิ่งกอดอกทำหน้าเชิดใส่เขาอยู่

“กำลังคิดว่าผมโกหกแล้วมาเปิดห้องในโรงแรมเรียกอีหนูมากกอยู่ล่ะสิท่า” 

“แล้วคุณลุงทำแบบนั้นจริงมั้ยล่ะ”

“จริง นี่ไงอีหนูของผม” เขาชี้มาที่เธอ รอยยิ้มที่มุมปากทั้งดูเหี้ยมและเจ้าเล่ห์อยู่ในทีจนกุมาริกาต้องค้อนใส่อย่างไม่ตลกด้วย ตำแหน่งของเธอคือแฟนหรือไม่ก็เมีย เรื่องอะไรมาเรียกเธอเป็นอีหนูเดี๋ยวเถอะ! 

“ผมมาทำงานจริงๆ มีเรื่องบางอย่างต้องสืบจากโรงแรมนี้ก็เลยต้องมาเปิดห้องพักเอาไว้ แฝงตัวเข้ามาในฐานะของนักท่องเที่ยวไง” เห็นสีหน้างอนๆ ของเธอแล้วผู้กองกรินทร์ก็ต้องยอมแพ้แล้วถอนหายใจออกมา

“ก็เลยเลือกห้องที่หรูที่สุดของโรงแรมว่างั้น”

“ใช่ ยิ่งหรูและแพงจะยิ่งเป็นส่วนตัวและไม่มีใครมารบกวนไง ทีนี้เข้าใจแล้วรึยัง”

“งั้นไม่ไปพักกับน้ำเมยที่ห้องตรงข้ามล่ะ อยู่กับน้ำเมยตามประสาคู่รักยังจะดูเนียนกว่าอีก”

“ไม่ ผมยังไม่อยากเป็นข่าวกับคุณอีก เอาเป็นว่าผมมีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนี้และนี่มันก็คืองาน” พอเขาเน้นคำที่ว่านี่คืองานกุมาริกาก็เข้าใจ แม้จะไม่เข้าใจขั้นตอนการทำงานของเขาแต่เธอก็เข้าใจว่าคงเป็นวิธีการทำงานของเขา เขาคงไม่ได้มาเปิดห้องกกอีหนูที่ไหนจริงๆ

“ระหว่างที่คุณลุงอยู่ที่นี่น้ำเมยมาหาได้มั้ย”

“ไม่ได้ ผมไม่ได้อยู่ที่ห้องพักตลอดแล้วก็ไม่ได้ทำงานคนเดียว เอาเป็นว่าถ้าผมว่างผมจะไปหาก็แล้วกัน”

อีกแล้วหรอ... กุมาริกาทำหน้าผิดหวังก่อนจะผลักเขาออกจากตัว ทำไมการจะมีความรักกับเขาทั้งทีมันถึงยากเย็นแบบนี้กันนะ เธอคิดขณะมองไปรอบๆ ห้องพักหรู ซึ่งทั้งชั้นนี้ล้วนเป็นห้องพักหรูที่สุดของโรงแรมแห่งนี้แล้ว ห้องพักใหญ่โตมีเป้เดินทางใบใหญ่วางอยู่ที่ปลายเตียง

“เป็นแฟนผมมันก็ลำบากแบบนี้แหละ ผมถึงบอกไงว่าผมคงมีเวลาให้คุณได้ไม่เต็มที่” เห็นสีหน้าหงอยๆ ของเธอแล้วผู้กองกรินทร์ก็เข้าใจ หลายวันมานี้เขาได้เจอกับเธอแค่นิดๆ หน่อยๆ เพราะต้องเร่งงานรอบนี้ ไว้จบจากงานนี้เขาก็จะต้องกลับแม่สอดแล้วคงไม่ได้เจอกับเธออีกนานเลย “ถ้าคุณไม่โอเคที่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้กับผม...จะปล่อยมือจากผมผมก็ไม่ตำหนิคุณหรอกนะ”

“น้ำเมยรักคุณลุง...ไม่ได้เจอกันบ่อยก็ไม่เป็นไร ต่อให้เจอกันได้แค่ปีละครั้งน้ำเมยก็จะรอ” กุมาริกาบอกกับเขาอย่างหนักแน่นและพร้อมที่จะรอเขาจริงๆ สิ่งที่เธอพูดออกมามันทำให้หัวใจของผู้กองกรินทร์พองโตยิ่งนักก่อนที่เขาจะดึงเอาเธอเข้ามากอดด้วยความเอ็นดูและหมั่นเขี้ยว ใบหน้าคมเข้มก้มลงมาซุกจูบปากหอมแก้มเธอไม่หยุดจนกุมาริกาส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเพราะจั๊กจี๋ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะดึงเอาเธอขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของเขา สองขาเล็กๆ จึงตวัดกอดรัดรอบเอวของเขาเอาไว้ กระโปรงตัวสั้นรั้งขึ้นมาจนน่าหวาดเสียวแต่วินาทีนี้กุมาริกาก็ไม่ได้คิดเอียงอาย สองแขนของเธอคล้องกอดรอบลำคอของเขา ยอมให้เขาลูบไล้กายนุ่มๆ อย่างไม่มีหวง

ผู้กองกรินทร์มองเธอด้วยสายตาเชื่อมหวาน ไม่เสียแรงที่เขาแอบหลงรักและติดตามเธอมานาน ยิ่งได้รักได้แนบชิดก็ยิ่งปักใจรักเธอหนักหนา ดีใจเหลือเกินที่เธอเข้าใจเขาเป็นอย่างดี

“ขอบคุณนะที่เข้าใจผม”

“น้ำเมยเชื่อใจคุณลุง เข้าใจว่าคุณลุงทำงานไม่เหมือนคนอื่นๆ เขา ถ้าคุณลุงจะบ้างานแล้วซื่อสัตย์กับน้ำเมยน้ำเมยก็โอเค ดีกว่าต้องอยู่ด้วยกันตลอดแล้วถูกนอกใจตั้งเยอะ ถ้าคุณลุงทำงานเครียดๆ เบื่อๆ ล่ะก็ไปที่ห้องของน้ำเมยนะ เดี๋ยวน้ำเมยจะคลายเครียดให้”

“ไม่ชิงสุกก่อนห่าม”

“ตอนนี้น้ำเมยห่ามแล้ว มาชิงเถอะ”

“พูดงี้ท่าจะอยากโดนไม่เรียวหวดก้น”

“เอาฝ่ามือของคุณลุงมาหวดก้นน้ำเมยแทนไม้เรียวก็ได้ค่ะ” ว่าแล้วเธอก็จับของเขาให้มาหวดก้นตัวเอง กระชับเรียวขารัดเอวเขาให้แน่นขึ้น พอผู้กองกรินทร์มองเธออย่างรู้ทันกุมาริกาก็แกล้งปัดสายเสื้อที่เป็นครอปสายเดี่ยวลงข้างหนึ่งอ่อยเขาอย่างเซ็กซี่จนเห็นเนินเต้าอวบๆ ขาวผ่อง

“เดี๋ยวผมจะไปฟ้องพ่อคุณว่าคุณอ่อยผม” เขารีบเก๊กหน้านิ่งทั้งๆ ที่ในใจอยากจะขย้ำอกอวบๆ นี่เต็มทนแล้ว ตำแหน่งที่เธอนั่งคร่อมตักของเขาก็ช่างเหมาะเจาะ ท่าทางการอ่อยก็แทบทำเขาคลั่ง ยัยเด็กบ้าเอ้ย ตัวเองไม่มีประสบการณ์ยังคิดอยากจะเล่นกับไฟอีก

“แล้วไอ้หนุ่มหน้าหวานนั่นมาทำอะไรที่ห้องคุณ” เขารีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะควบคุมตัวเองไม่ไหวเพราะตอนนี้กุมาริกาโน้มคอเขาลงไปหาแล้วจูบแก้มของเขาหลายทีแล้ว

“คุณอาร์ตี้น่ะหรอคะ เย็นนี้คุณอาร์ตี้กับซ้อรองมีรำบวงสรวงใหญ่ที่วัดแถวๆ นี้ซ้อรองก็เลยให้คุณอาร์ตี้มาเปิดห้องไว้รอเพื่อใช้เป็นที่แต่งหน้าแต่งตัวไปรำ ตอนนี้ซ้อรองไปวัดกับที่บ้านอยู่เดี๋ยวบ่ายๆ คงมาค่ะ เห็นว่าถ้าคืนนี้เลิกงานดึกก็อาจจะนอนที่นี่แล้วค่อยกลับบ้านพรุ่งนี้นะคะ น้ำเมยบังเอิญไปเห็นคุณอาร์ตี้ข้างล่างพอดีก็เลยชวนขึ้นมาเมาท์ตามประสาสาวๆ ถามแบบนี้...คุณลุงหึงหรอคะ ไม่ต้องหึงหรอกน่าคุณอาร์ตี้เขาไม่ได้ชอบผู้หญิง” เรื่องนี้เขารู้ อาร์ตี้น่ะไม่ได้ชอบผู้หญิงหรอก แต่ที่ทำให้เขาแปลกใจกว่าคือเพลงพิณก็กำลังจะมาที่โรงแรมนี้เหมือนกันงั้นหรอ ให้ตายสิ นี่มันวันรวมญาติรึยังไงทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่กันหมด

“งั้นคุณก็ไปเที่ยว ไปอยู่กับน้องเพลงกับอาร์ตี้ก่อนก็แล้วกันช่วงนี้”

“อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่างานบวงสรวงจะเริ่ม ตอนนี้น้ำเมยว้างว่างน้ำเมยมาอยู่กับคุณลุงที่นี่ไม่ได้หรอ”

“ไม่ได้ ผมต้องทำงาน ระหว่างที่ผมอยู่ที่นี่คุณไม่ต้องมาหาผมนะมันอันตราย คุณก็อยู่ของคุณไป ไปเที่ยว ไปเล่นกับน้องเพลงก็ได้แต่ไม่ต้องมาหาผม ผมไม่อยากห่วงหน้าห่วงหลัง ห่วงงานแล้วยังต้องมาห่วงคุณอีก”

“ปู๊ด!” กุมาริกาทำแก้มป่องเชิดหน้างอนใส่เมื่อเห็นเขาดูจะห่วงงานเหลือเกิน แต่เธอก็เข้าใจแหละ เธอเองก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้เขาเหมือนกัน เธอยินดีถอยคนละก้าวเพื่อความรักที่ราบรื่น

“อย่าทำแก้มป่อง” เห็นแก้มป่องๆ ของเธอแล้วผู้กองกรินทร์ก็อดคิดถึงหลานสาวตัวน้อยอย่างน้องชมพูไม่ได้ เพราะแม่หลานสาวของเขานั้นแก้มป่องยุ้ยน่ารักมากๆ พอกุมาริกามาทำแบบนี้บ้างเขาก็เลยบีบแก้มป่องของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว “เป็นเด็กดีเชื่อฟังผมนะ”

“ก็ด้ายยยย” คนแก้มป่องพยักหน้ารับแต่ก็ยังทำแก้มป่องงอนใส่อยู่ “เสร็จงานแล้วต้องมาทบต้นทบดอกนะ”

“โอเค พูดง่ายๆ แบบนี้สิน่ารัก” ผู้กองกรินทร์ยังคงบีบแก้มป่องด้วยความเพลินมือพลางจูบขมับของเธออีกทีกุมาริกาจึงโผเข้ามากอดเขาแน่น กระชับแขนรอบลำคอของเขาอย่างไม่อยากจากไปไหนให้ผู้กองหนุ่มได้กอดโอ๋เอาใจ

“น้ำเมยคิดดอกเบี้ยแพงนะ มาทบต้นทบดอกแล้วต้องอยู่กับน้ำเมยนานๆ”

“ให้นานทั้งชีวิตเลยเด็กดี” นอกจากงานเขาจะให้ทั้งชีวิตกับเธอเลย น้ำเมยของผมน่ารักแล้วก็เป็นเด็กดีเหลือเกิน...ผู้กองกรินทร์คิดขณะกระชับกอดเธอเอาไว้แนบตัวเพื่อขอแรงใจจากเธอในการทำงาน ขอกอดเธออีกห้านาทีสิบนาทีแล้วเขาจะไปลุยงานต่อ ทั้งสองหนุ่มสาวก็เลยกกกอดกันอยู่นาน กอดสลับกับดมดอมจูบกันเบาๆ แต่เพียงแค่นี้ก็ชุ่มชื่นหัวใจหนักแล้ว

แกร๊ก!

“อ้าว” ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งเปิดประตูห้องพักเข้ามาด้วยกุญแจอีกชุดร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าพี่ชายเงียบไปไม่ยอมตอบแชทจากเขา ด้วยความเป็นห่วงเขาก็เลยรีบออกจากห้องบัญชาการมาหาจนได้เห็นว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์กำลังนั่นกกกอดอยู่กับกุมาริกาโดยที่หญิงสาวนั่งคร่อมอยู่บนตัก เรียวขาทั้งสองข้างกอดรัดรอบเอวพี่ชายของเขาแน่น เสื้อผ้าดูไม่ค่อยจะเรียบร้อยสักเท่าไหร่ บ๊ะ! มันต้องแบบนี้สิพี่สะใภ้ของเขา มันต้องร้อนแรงแบบนี้เจ้าชายน้ำแข็งของเขาจะได้ร้อนแรงจนละลายไปเลย

“เฮ้พี่ชาย” ก็ไม่อยากจะขัดจังหวะคนที่กำลังกอดซุกไซ้แฟนอยู่หรอกแต่มันก็จำเป็นจริงๆ ซึ่งพอเขาเรียก ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาก็ค่อยๆ ผละออกจากกันทันที ผู้กองกวินทร์ยืนหันหลังให้เพราะเห็นว่ากุมาริกาเสื้อผ้าไม่ค่อยเรียบร้อย อย่างไรแล้วอีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิงของพี่ชายเขาจึงต้องให้เกียรติเธอ

“ชริ!” ฝ่ายกุมาริกาก็ชำเลือกตาค้อนใส่ผู้กองกวินทร์ที่เข้ามาขัดจังหวะดีๆ ของเธอ คนกำลังฟินเลยก้างขวางคอโผล่มาทำไมตอนนี้กันล่ะเนี่ย ดู๊ดู หล่อสู้คุณลุงของเธอไม่ได้แล้วยังมาแต่งตัวใส่เสื้อผ้าเหมือนคุณลุงของเธออีก

“เคาะประตูก่อนเข้าห้องเป็นมั้ยคะคุณลุงแฝดน้อง” เธอร้องถามไปพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยโดยมีผู้กองกรินทร์ช่วย คนที่ยืนหันหลังให้อยู่ก็เลยร้องตอบมา

“ก็ผมไม่รู้นี่ว่าคุณพี่สะใภ้ก็อยู่ที่นี่ด้วย” นี่มันนอกเหนือจากแผนเลยนะ กุมาริกามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันล่ะเนี่ย

“ไม่ใช่แค่น้ำเมยหรอกที่อยู่ที่นี่ เดี๋ยวบ่ายนี้น้องเพลงก็จะมาที่นี่เหมือนกัน จะมาเปิดห้องไว้แต่งตัวก่อนไปรำน่ะ” ผู้กองกรินทร์หันมาบอกน้องชายอีกคนแล้วประคองกุมาริกาลงจากตัก แล้วเรื่องที่เขาบอกมันก็ทำให้ผู้กองกวินทร์ต้องรีบหันควับมาหาผู้เป็นพี่ชายทันที นี่มันเรื่องอะไรกัน

“มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะ น้ำเมยเขาพักอยู่ห้องเยื้องๆ กันนี้” ผู้กองกรินทร์อธิบายต่อเมื่อเห็นน้องชายทำหน้าเหวอๆ ผู้กองกวินทร์ก็พอรู้ขั้นตอนการทำงานของเพลงพิณดี ถ้าเธอมีงานรำบวงสรวงที่ไกลบ้านหน่อยเธอก็จะเปิดห้องพักในโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ กับสถานที่จัดงานเพื่อใช้เป็นห้องแต่งตัวและห้องพัก อย่างวันนี้เขาก็รู้ว่าเธอมีงานรำ เป็นงานรำงานแรกหลังจากที่ ผบ.คเชนทร์สั่งให้เธอเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านเพราะเรื่องของหัวหน้าดนัย แต่...เขาไม่คิดเลยว่าจะเป็นที่โรงแรมเดียวกันนี้ ข้ามโขงเองก็คงจะไม่รู้เรื่องของน้องสาวเหมือนกันไม่งั้นป่านนี้ข้ามโขงคงบอกให้น้องสาวเปลี่ยนโรงแรมแล้ว “พี่คุยกับน้ำเมยแล้วว่าเรามาทำงาน พวกสาวๆ เขาจะไม่มายุ่งอะไรด้วยหรอก”

“งั้นระหว่างนี้คุณก็อย่าไปเพ่นพ่านที่ไหนนะ อยู่แต่ในห้องพักหรือจะออกไปเที่ยวข้างนอกก็ได้” ผู้กองกวินทร์ย้ำกับกุมาริกาอีกคน ส่วนเพลงพิณนั้นเธอเข้าใจการทำงานของเขาดี ถ้ารู้ว่าเขาทำงานอยู่เธอจะไม่มายุ่งกับงานของเขาเด็ดขาด

“รู้แล้วค่า” กุมาริกาทำเชิดตอบผู้กองกวินทร์ไปแล้วหันมายิ้มหวานๆ ให้ผู้กองกรินทร์แค่คนเดียว “น้ำเมยเป็นเด็กดีของคุณลุง น้ำเมยจะเชื่อฟังแค่คุณลุงนะคะ คุณลุงตั้งใจทำงานนะดูแลตัวเองดีๆ ด้วยไว้เสร็จงานแล้วค่อยมาจ่ายดอกเบี้ย”

“ได้เลย เดี๋ยวผมไปจ่ายให้หนักๆ” เขาตอบพลางก้มลงไปให้กุมาริกาจูบแก้มทั้งสองข้างเป็นการลาก่อนที่เธอจะยอมผละจากเขาเพื่อกลับห้องของตัวเอง

“อะไรกัน แฟนจะทำงานหนักทั้งทีแค่จูบแก้มเองหรอ” ผู้กองกวินทร์แกล้งเย้า เห็นสาวเจ้าจูบแก้มพี่ชายของเขาแล้วก็อิจฉา เขาเองก็อยากถูกน้องเพลงพิณจูบแบบนี้เหมือนกันนะ

“คุณลุงแฝดน้องบอกว่าจูบแค่นี้มันน้อยไปหรอคะ”

“ช่าย” เขาพยักหน้ายิ้มๆ ตอบกุมาริกาไป หวังจะแค่แกล้งให้ว่าที่พี่สะใภ้เขินเล่นๆ แต่ใครกันจะไปนึกว่าหญิงสาวจะกล้าเล่นใหญ่ไฟกะพริบ พอเขาบอกว่ามันน้อยไปเธอก็จัดใหญ่ทันทีโดยการโน้มคอพี่ชายของเขาลงไปหาแล้วประกบปากจูบอย่างดูดดื่มเย้ายวน

“เอ้า ดันบ้าจี้ทำตามอีก” ผู้กองหนุ่มรีบหันหลังหนียกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง ไม่กล้าหันไปมองผู้เป็นพี่ชายที่ตอนนี้กำลังถูกกุมาริการุกจูบอย่างหนักอยู่ นี่มันร่างอวตารยัยปิศาจสไนเปอร์ชัดๆ ทำไมชีวิตของเขาถึงแวดล้อมไปด้วยผู้หญิงที่น่ากลัวๆ แบบนี้เนี่ย มีน้องสาวกับเขา น้องสาวก็ไปก่อวีรกรรมจับผู้ชายปล้ำทำผัว จะมีพี่สะใภ้ทั้งที พี่สะใภ้ก็ยังรุกกินพี่ชายของเขาอย่างดุเดือดอีก จะมีก็แต่น้องเพลงพิณของเขาเท่านั้นที่อ่อนหวานน่ารักไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างยัยปิศาจพวกนี้ บรื้อ เสร็จงานเมื่อไหร่เขาจะรีบไปซบอกให้น้องเพลงพิณปลอบขวัญทันทีเลย

“ไปก่อนนะคะ ที่รักขา” พอสำเร็จโทษผู้กองกรินทร์แล้วกุมาริกาก็เดินออกจากห้องพักไปอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สนใจสีหน้าเหวอๆ ของผู้กองกวินทร์ที่ได้แต่ยืนมองเธอย่างอึ้งๆ เลยแม้แต่น้อย ไงล่ะ ตาลุงแฝดน้องรู้จักเธอน้อยไป นี่เธอยังถือคติของป้ามอลลี่อยู่นะ ถ้าเจอรูปหล่องานดี กะหรี่ก็เป็นแค่ชื่อแกงเท่านั้น ในเมื่อพี่ชายของเขาทำให้เธอคลั่งรักหนักขนาดนี้เธอก็จะเป็นไฟแฝดเผาเจ้าชายน้ำแข็งอย่างพี่ชายของเขาให้ดู

“โอ้วแม่เจ้า ยัยเด็กนี่ร้อนแรงเป็นบ้า พี่ซีลก็ไม่คิดจะห้ามหน่อยหรอ” พอกุมาริกาจากไปแล้วผู้กองกวินทร์ก็หันมาว่าพี่ชายตัวเองที่ตอนนี้ยังได้แต่ยืนตัวแข็งเป็นรูปปั้น หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูแล้ว ปากนี้เปื้อนไปด้วยรอยลิปสติกสีแดง ท่าทางเมื่อกี้นี้จะไม่ได้โดนจูบอย่างเดียว ท่าจะโดนดูดวิญญาณออกจากร่างด้วย

“โดนจู่โจมขนาดนั้นใครจะไปห้ามทัน”

“ห้ามไม่ทันหรือสมยอม มีศักดิ์ศรีหน่อยสิพี่เราจะไปทำใจง่ายปล่อยให้ผู้หญิงจับปล้ำไม่ได้นะ ดูอย่างสารวัตรพนาสิโดนยัยปิศาจสไนเปอร์จับปล้ำทำผัวจนตอนนี้กลายเป็นผัวของปิศาจ เป็นพ่อปิศาจไปแล้ว ตอนนี้ผู้ชายทั้งบ้านทั้งตระกูลของเราตกเป็นทาสเมียกันหมดทุกคนแล้ว เราสองคนจะต้องปฏิวัติวงการผัวขึ้นมาใหม่ เราจะต้องไม่ตกเป็นทาสของเมียแบบคุณปู่ คุณพ่อ คุณอาหรืออย่างสารวัตรพนาเด็ดขาดนะ”

“งั้นมึงทำให้กูดูเป็นตัวอย่างหน่อยเรนเจอร์ เวลาเจอหน้าน้องเพลงน่ะมึงลองดุน้องเพลงให้กูดูหน่อย”

“กะ...ก็...ก็คนนั้นผมยกเว้นไว้”

“ก็มึงจะไม่ยอมเป็นทาสเมียไม่ใช่หรอ เมียมึงมีคนเดียวก็คือน้องเพลงงั้นมึงอย่าเป็นทาสน้องเพลงนะ”

“อ้าว” พอโดนสวนกลับแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ถึงกับไปไม่เป็น ทำปากดีไปได้งั้นๆ แหละ พอเจอน้องเพลงแล้วเขาก็หงอเหมือนเดิม เขาไม่ได้กลัวนะแต่เขาแค่เกรงใจ แค่น้องเพลงดุเขาก็จะร้องไห้ไปฟ้องแม่แก้มแล้ว

มองตามอย่างสิ้นหลังและชิงชังพร้อมๆ กัน ก็เคยได้ยินมาอยู่หรอกว่า ผบ.คเชนทร์คนนี้เป็นข้าราชการที่มือสะอาดและเที่ยงตรงมากแต่ก็ไม่คิดว่าจะตรงได้ขนาดนี้

*************************************

กดอ่านต่อตอนต่อไปเลยนะคะ เว็บเด็กดีจำกัดตัวอักษรเลยลงเนื้อหาทั้งหมดในตอนนี้ไม่ได้