19.ตกปลาตัวใหญ่ (2)

(ต่อ)

กุมาริกาไม่ได้มาหาผู้กองกรินทร์อีกตามที่เขาขอ หลังจากออกมาจากห้องของเขาแล้วเธอก็ไปสปา ไปนวดตัวทำสวย ทำเล็บตามประสา กว่าจะทำทุกๆ อย่างเสร็จก็ถึงช่วงบ่ายที่เพลงพิณมาพอดีกุมาริกาจึงนัดกับเพลงพิณและอาร์ตี้มากินมื้อเที่ยงด้วยกันภายในห้องอาหารของทางโรแรม พร้อมกับเล่าให้เพลงพิณฟังด้วยว่าตอนนี้ผู้กองสองแฝนนั้นแอบมาทำงานกันอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้
“พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์อยู่ที่นี่หรอคะ” แม้จะตกใจในตอนแรก แต่พอนึกถึงงานลับๆ ของพวกเขาขึ้นมาเพลงพิณก็ปรับสีหน้าเป็นปกติตามเดิมจนกุมาริกาอดแปลกใจไม่ได้ที่เพลงพิณไม่ได้ดูตื่นเต้นหรืออยากจะไปหาผู้กองกวินทร์บ้าง
“อ้าว พี่เพลงพิณไม่อยากไปหาคุณลุงแฝดน้องหรอคะ”
“ไม่หรอกค่ะ” เพลงพิณยิ้มบางๆ ตอบแล้วตักอาหารบนโต๊ะขึ้นกินอย่างเรียบร้อย กิริยาท่าทางดูงดงามไปหมด ดูสวย เรียบร้อย พูดน้อย ถนัดร้อยแต่มาลัยอย่างที่มอลลี่เคยว่า “เวลาที่พวกพี่ๆ เขาทำงานกันเราไม่ควรเข้าไปยุ่งนะคะ งานของพวกเขามันอันตรายแล้วการที่มีเราอยู่ใกล้ๆ มันจะทำให้พวกเขาเป็นห่วง ทั้งห่วงงานแล้วก็ห่วงเรา พวกพี่ๆ เขาจะเสียสมาธิกันได้เพราะฉะนั้นเราปล่อยให้พวกเขาทำงานกันไปเถอะค่ะ”
“พี่เพลงพิณนี่ดูเข้าใจอะไรง่ายดีนะคะ”
“ก็พี่ชินแล้วนี่ค่ะ ตั้งแต่จำความได้คุณพ่อของพี่ก็ทำงานแบบนี้มาโดยตลอด พอคุณพ่ออายุเยอะขึ้นก็ต้องถ่ายทอดงานเหล่านี้ให้รุ่นน้องรุ่นต่อๆ ไปรับช่วงงานต่อจนมาถึงรุ่นของพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ ชีวิตของพี่ผูกพันกับอาชีพนี้มาทั้งชีวิตจนรู้สึกชินแล้วล่ะค่ะ”
“เฮ้อ ไม่เห็นจะชินเลยค่ะ” กุมาริกาถอนหายใจใส่ จะว่าไปพ่อของเธอสมัยหนุ่มๆ ก็ทำงานกลางป่าคอยพิทักษ์ป่าไม้และสัตว์ป่ามาโดยตลอด ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ทหารตำรวจปราบพวกคนร้ายในป่าก็ออกเยอะแยะ ออกซุ่มจับคนร้ายในป่าก็บ่อยเหมือนกัน แต่ไอ้เรื่องปลอมตัวมาสืบงานลับๆ เสี่ยงตายแบบนี้และทำให้ทุกอย่างเป็นความลับทั้งหมดพ่อของเธอไม่เคยทำเลย เธอเองก็อยู่แต่ที่เมืองนอกมาโดยตลอดเลยไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรแบบเพลงพิณ
“เดี๋ยวก็จะชินไปเองแหละค่ะ”
“ก็หวังนะคะ” 
เมื่อกินมื้อเที่ยงเสร็จกุมาริกา เพลงพิณและอาร์ตี้ก็ขึ้นไปยังห้องพักเพื่อแต่งตัวสำหรับไปร่วมพิธีรำบวงสรวงต่อ ซึ่งเป็นงานที่ค่อนข้างใหญ่ มีนางรำไปร่วมงานมากมายโดยเพลงพิณเป็นนางรำหลักของงานและต้องออกมารำก่อนนางรำคนอื่นๆ ด้วย กุมาริกาจึงขอติดสอยห้อยตามรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงนางรำให้ซ้อรองของเธอไปหนึ่งวัน แต่...ทั้งสามคนกลับไม่รู้ตัวเลยว่าเรื่องที่พูดคุยกันเมื่อตอนกินมื้อเที่ยงนั้นทิชากรจะได้ยินทั้งหมด บังเอิญว่าทิชากรก็มากินมื้อเที่ยงที่โรงแรมแห่งนี้กับมิราพอดีจึงรู้ว่าตอนนี้ผู้กองสองแฝดก็อยู่ที่โรงแรมแห่งนี้ด้วย เพียงแค่รู้แค่นี้ทิชากรก็ลอบยิ้มแล้วเมื่อมีแผนบางอย่างในใจ ท่าทางอดีตเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับผู้กองกรินทร์จะทำอะไรกุมาริกาไม่ได้ งั้นเห็นทีเธอคงต้องทำให้ผู้กองกรินทร์เกลียดกุมาริกาแทนแล้วล่ะ

(“อัลฟา 1 จากอัลฟา 2 ได้ยินแล้วตอบด้วย”) เสียงวิทยุสื่อสารจากหูฟังตัวจิ๋วดังขึ้นในเวลาเกือบเที่ยงคืนทำให้ผู้กองกวินทร์ต้องกระซิบเสียงตอบอัลฟา 2 หรือข้ามโขงไป
“อัลฟา 1 ได้ยินแล้ว”
(“มีรถบรรทุกสินค้าสามคันกำลังขับเข้ามาที่โรงแรม อ้อมเข้าด้านปีกซ้ายของโรงแรมคาดว่าน่าจะเป็นรถเป้าหมาย”) ข้ามโขงที่วันนี้รับบทเป็นคนสวนอยู่ภายนอกโรงแรมรายงาน จากการปลอมตัวอย่างเนียนๆ ของเขาทำให้รู้ว่าไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้นที่ปลอมตัวแฝงเข้ามาอยู่ภายในโรงแรมแห่งนี้ แต่พนักงานบางคนของทางโรงแรมหรือแม้แต่ รปภ.บางส่วนก็น่าจะเป็นบุคคลอื่นแฝงตัวเข้ามาด้วยเพราะคนเหล่านี้ไม่ได้ทำหน้าที่กันตามปกติ เหมือนพวกนี้จะแฝงตัวมาที่นี่เพื่อรอรับอะไรบางอย่างมากกว่า แม้แต่ รปภ.ที่เขาแกล้งเข้าไปพูดคุยเล่นด้วยก็ยังแอบพกปืน ถึงโรงแรมแห่งนี้จะหรูหราและมีชื่อเสียงแต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นให้ รปภ.พกปืนหรอก
(“เห็นเป้าหมายแล้ว”) เสียงผู้กองกรินทร์บอก ตอนนี้เขายังคงอยู่ที่ห้องบัญชาการ คอยควบคุมระบบกล้องวงจรปิดทั้งหมดของโรงแรมเอาไว้ แม้ยุทธวิธีทางการทหารบางอย่างจะต้องใช้กำลังพลและอาวุธ แต่ยุคสมัยนี้เทคโนโลยีก็เป็นสิ่งที่จำเป็นด้วยเช่นกัน ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์ออกไปปฏิบัติการเขาจะคอยระวังหลังให้น้องชายโดยการคอยจับตาดูทางหนีทีไล่เพื่อไม่ให้น้องชายของเขาเป็นอันตราย
(“ไอ้หนู ที่สองนาฬิกาของแกมีแขกมาเยี่ยมสองคน ส่งมันไปนอนกินนมแม่หน่อย”) ผู้กองกรินทร์ยิ้มกริ่มอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เมื่อเห็นแขกสองคนที่ว่า
ตอนนี้ผู้กองกวินทร์ในชุดเครื่องแบบสีดำคลุมใบหน้ามิดชิดกำลังซ่อนกายอยู่บริเวณทางเข้าฝั่งปีกซ้ายของตัวอาคารโรงแรม โรงแรมหรูแห่งนี้เป็นอาคารสูงหลายชั้นหันหน้าเข้าสู่ถนนเส้นหลัก ส่วนด้านหลังเป็นห้องพักที่มีระเบียงหันเข้าหาแม่น้ำโขงเพื่อให้แขกที่เข้าพักห้องทางฝั่งนี้ได้ชมทัศนียภาพที่สวยงาม ตัวโรงแรมทางปีกขวาได้ถูกจัดเป็นห้องอาหารติดกับสวนสวยๆ ชิดริมแม่น้ำ ทางฝั่งปีกซ้ายจึงเปรียบเสมือนหลังบ้านของโรงแรมแห่งนี้โดยใช้เป็นทั้งทางเข้าออกเปลี่ยนกะของพนักงานรวมถึงเป็นช่องทางในการขนส่งสินค้าอุปโภค บริโภคที่จำเป็นเข้าสู่โรงแรมแห่งนี้ โดยจุดที่ผู้กองกวินทร์ซ่อนตัวอยู่เป็นจุดที่มีช่องประตูทางเข้าค่อนข้างใหญ่เพื่อรองรับการส่งของสดเข้าสู่ห้องครัวของทางโรงแรมก่อนที่จะมีการตระเตรียมอาหารในช่วงเช้ามืดเพื่อรองรับแขกที่เข้าพัก
แขกสองรายที่ผู้กองกรินทร์เห็นจากกล้องวงจรปิดเป็น รปภ.ตัวปลอมที่แฝงตัวเข้ามา คาดว่าน่าจะออกมารอรับรถเป้าหมายที่ว่าหากจะปล่อยผ่านไปพวกมันทั้งสองคนต้องจับได้แน่ๆ ว่าผู้กองกวินทร์ซ่อนตัวอยู่ ดังนั้นเมื่อแขกทั้งสองกำลังจะเดินเข้ามาใกล้ผู้กองกวินทร์ก็รีบออกไปเล่นโดยการปล่อยหมัด ศอกและเข่าใส่แขกทั้งสองอย่างจัดเต็มจนแขกที่ว่าสลบเหมือดอยู่แทบเท้า พันจ่าพรตและจ่านพดลที่แต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบสีดำปกปิดหน้าตาเช่นเดียวกันจึงรีบเข้ามาช่วยผู้กองกวินทร์เก็บหลักฐานโดยการลากแขกทั้งสองไปหาที่พักให้ลับตาคน ส่วนผู้กองกรินทร์ก็คอยเคลียร์กล้องวงจรปิดลบภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ออก ผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตและจ่านพดลจึงหลบซ่อนตัวอีกครั้งในจุดที่มิดชิดกว่าเดิม
เป้าหมายนี้คาดว่าไม่ผิดตัวแน่ ตามปกติช่วงเวลาแบบนี้จะมีรถคอยบรรทุกอาหารสดเข้ามาเพื่อส่งเข้าห้องครัวตลอดแต่รถที่เข้ามาส่งอาหารนั้นได้มาส่งไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วจึงเป็นไปไม่ได้ว่าจะมีรถมาส่งอาหารสดเข้าห้องครัวอีก อีกอย่างตอนนี้บริเวณประตูทางเข้าก็แตกต่างจากทุกทีเพราะไร้ซึ่งเงาของพนักงานโรงแรมและ รปภ. หากไม่นับ รปภ.ปลอมสองคนที่เพิ่งถูกเล่นงานไป 
(“คืนก่อนๆ มันจะต้องมีพนักงานออกมาแอบงีบ แอบสูบบุหรี่ แต่คืนนี้กลับไม่มีสงสัยพวกมันคงเคลียร์เส้นทางเอาคนไม่เกี่ยวข้องออกไป”) พันจ่าพรตวิเคราะห์ผ่านวิทยุสื่อสารจากหูฟังตัวจิ๋ว ซึ่งทุกคนก็คิดแบบเดียวกันกับเขา สักพักเสียงรถบรรทุกก็ดังใกล้เข้ามา เป้าหมายที่ว่าคงมาถึงแล้ว
“ตามแผนนะ ปล่อยให้พวกมันขนของเข้าโรงแรมก่อนเราจะได้มีหลักฐานว่าพวกมันใช้โรงแรมเป็นที่พักของจริงๆ เล่นมาสามคันรถขนาดนี้ท่าจะล็อตใหญ่มากไอ้ตัวเป้งๆ มันคงโผล่หัวออกมาด้วย รอปลากินเหยื่อแล้วค่อยกระตุกเบ็ดนะทุกคน”
(“รับทราบ กระตุกเบ็ดเมื่อไหร่จะเรียกพ่อตาและเดอะแก๊งมาร่วมกินปลานะครับ”) เสียงจ่าชาลีที่เป็นฝ่ายสนับสนุนทีมและแฝงตัวอยู่ในรถใกล้ๆ กับโรงแรมบอก ซึ่งที่เขาพูดไปนั้นล้วนเป็นรหัสที่เป็นอันรู้กันในทีม พ่อตาที่ว่าก็คือ ผบ.คเชนทร์ ซึ่งทุกคนในทีมอัลฟาแอบแต่งตั้งฉายาพ่อตาให้เพราะกำลังจะได้หัวหน้าทีมอัลฟาไปเป็นลูกเขย ส่วนเดอะแก๊งก็คือเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองอื่นๆ ทั้งตำรวจในท้องที่ ทหารหน่วย นรข. และ ตชด. ที่ ผบ.คเชนทร์ได้ประสานสนธิกำลังมาสำหรับทำภารกิจในครั้งนี้ เมื่อทีมอัลฟากระตุกเบ็ดดึงปลาขึ้นมาเมื่อไหร่ ผบ.คเชนทร์จะนำทีมเจ้าหน้าที่ฝ่ายต่างๆ เข้ารับภารกิจต่อแล้วทีมอัลฟาจึงจะสลายตัวเช่นทุกครั้ง
(“ถ้างานนี้ได้ปลาตัวใหญ่ พ่อตาอาจลดราคาค่าดองให้”) แล้วทุกคนในทีมก็พากันหัวเราะออกมา แม้ว่าบางคนจะต้องหัวเราะเบาๆ ให้ไร้เสียงที่สุดก็ตามแต่ก็ทำให้บรรยากาศในการทำงานไม่ตึงเครียดจนเกินไปเพราะได้แซวหัวหน้าทีมแบบเล็กๆ น้อยๆ พอเป็นสีสัน
ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดเมื่อรถบรรทุกสินค้าทั้งสามคันเข้ามาจอดเทียบหน้าประตู ชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธปืนจำนวนหลายคนก็ลงจากรถเข้ามาคุ้มกันราวกับสิ่งที่บรรทุกมามีมูลค่ามหาศาลจนผู้กองกวินทร์ พันจ่าพรตและจ่านพดลต้องซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผู้กองกรินทร์ที่อยู่บนห้องบัญชาการก็ไม่พลาดที่จะบันทึกกล้องวงจรปิดของทีมที่พวกเขาแอบติดเอาไว้ด้วยก่อนจะวิทยุไปบอกให้ข้ามโขง จ่าชวัญชัยและจ่าชาลีที่อยู่นอกตัวโรงแรมให้คอยตรึงพื้นที่เอาไว้รอปฏิบัติการกระตุกเบ็ดตกปลา
รถบรรทุกสินค้าขนาดเล็กทั้งสามคันสกรีนโลโก้อาหารทะเลแช่แข็ง หากแต่สินค้าที่บรรทุกมากลับบรรจุอยู่ในลังไม้สี่เหลี่ยมแทนลังน้ำแข็งแห้ง ลังไม้แต่ละลังมีสเปรย์พ่นหมายเลขเอาไว้และชายฉกรรจ์กลุ่มที่ขนลังไม้มาก็รีบเข้ามาช่วยกันขนเอาลังไม้ลงจากรถบรรทุกสินค้าทั้งสามเข้าไปในโรงแรม ทุกๆ อย่างดูรีบเร่งไปหมดราวกับกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า ทั้งๆ ที่ลังไม้ดูจะมีน้ำหนักที่มากแต่ด้วยความรีบเร่งจึงใช้เวลาไม่นานในการขนย้าย ผู้กองกวินทร์เพิ่งจะสังเกตเห็นว่านอกจากประตูสำหรับขนอาหารสดเข้าไปที่ห้องครัว ประตูสำหรับขนเครื่องนอนเครื่องใช้ของโรงแรมแล้วก็ยังมีประตูอีกบานที่ถูกทาสีอำพรางให้กลมกลืนไปกับผนังอีกด้าน และประตูนี้แหละที่ลังไม้ทุกลังถูกขนเข้าไป
“เข้าใจอำพรางซ่อนห้องลับเอาไว้งั้นหรอ” ผู้กองหนุ่มพึมพำคนเดียวขณะลอบดูรถบรรทุกสินค้าเปล่าทั้งสามคันกำลังขับออกไปจากบริเวณโรงแรมหลังจากที่มีการขนลังไม้เสร็จ แต่ก็คงจะไปไหนได้ไม่ไกลหรอกเพราะป่านนี้คงมีเจ้าหน้าที่คอยดักสกัดตามป้ายทะเบียนเรียบร้อยแล้ว 
(“ปลาตัวใหญ่กำลังเข้าไป”) ข้ามโขงที่ยังแฝงตัวอยู่ที่สวนหน้าโรงแรมวิทยุมาบอกอีกเมื่อคราวนี้มีรถยนต์หรูสองคันกำลังขับเข้าไปยังปีกซ้ายของทางโรงแรม คาดว่าน่าจะเป็นปลาตัวใหญ่จริงๆ เพราะตามข่าวที่สืบมานี่เป็นรถของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ ข้ามโขงดึงผ้าคลุมมาปิดอำพรางใบหน้าของตนเอาไว้แล้วสวมทับด้วยหมวดฟางเก่าๆ ลัดเลาะลอบเข้าใกล้ตัวอาคารท่ามกลางความมืด ทุกๆ ย่างก้าวขณะที่เขาเคลื่อนไหวไปตามสวนของทางโรงแรมก็ได้มีงูตัวเล็กตัวน้อยเลื้อยตามไปด้วยตลอดไม่ต่างจากหมาน้อยที่คอยวิ่งตามเจ้าของ ทางด้านจ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีก็ลงมาจากรถ สะพายปืนแล้วลอบเข้ามาในพื้นที่ของทางโรงแรมบ้างเพื่อคอยเป็นฝ่ายสนับสนุนกำลังให้ผู้กองกวินทร์ พันจ่าพรตและจ่านพดลโดยมีผู้กองกรินทร์คอยระวังหลังให้ผ่านทางกล้องวงจรปิดและวิทยุสื่อสาร
ผู้กองกวินทร์ลอบมองปลาตัวใหญ่หรือเจ้าของโรงแรมแห่งนี้เดินเข้าไปยังห้องลับทันทีที่ลงจากรถ โดยปลาตัวใหญ่มีพวกปลาซิวปลาสร้อยติดตามมาคอยดูแลความปลอดภัยด้วย ปลาตัวใหญ่เดินเข้าไปข้างในห้องลับกับลูกน้องแล้วมีชายฉกรรจ์อีกส่วนคอยเฝ้าประตูหน้าห้องเอาไว้อีกอีกส่วนคอยอารักษ์ขาบริเวณทางเข้ามายังปีกซ้ายของโรงแรม ผู้กองกวินทร์รออยู่สักพักเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีปลาฝูงอื่นเข้ามาสมทบแล้ว อีกทั้งผู้กองกรินทร์ที่ควบคุมกล้องวงจรปิดก็ยืนยันแล้วว่าทางสะดวก ผู้กองหนุ่มจึงนำพันจ่าพรตและจ่านพดลเข้าเล่นงานชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องลับแบบจู่โจมทันที ศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของทั้งสามคนล้ำเลิศจนชายฉกรรจ์สี่คนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องลับแทบจะไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลย ขยับกายยังไม่ทันไรก็โดนสอยจนล่วงทรุดลงไปสลบกองอยู่กับพื้นแล้ว แต่พอชายฉกรรจ์อีกส่วนที่เฝ้าอยู่บริเวณทางเข้ามายังปีกซ้ายของโรงแรมสังเกตเห็นความผิดปกติแล้วจะเข้ามาดู ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก็โดนข้ามโขง จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีที่ซุ่มอยู่ในสวนจัดการจนสลบไปอีกราย
(“ปลาซิวปลาสร้อยโดนสอยแล้ว”) ข้ามโขงวิทยุบอกกับทุกคนในทีมแต่ก็ยังคงคอยท่าอยู่บริเวณทางเข้าปีกซ้ายตามเดิมเพื่อรอจังหวะบุก ส่วนผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งจัดการกับชายฉกรรจ์หน้าห้องลับไปก็เตรียมบุกเข้าไปในห้องลับบ้างโดยเขาจะเข้าไปเป็นคนแรกแล้วมีพันจ่าพรตกับจ่านพดลคอยระวังหลังให้ ทางเข้าห้องลับเป็นเส้นทางแคบๆ และสลัวทอดยาวไปไม่กี่เมตรก่อนจะเจอกับห้องโถงขนาดใหญ่ที่แทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีห้องลับนี้ซุกซ่อนเอาไว้ภายในโแรงแรมหรู
“จัดเรียงของเอาไว้ให้ดีๆ นะพวกมึง คราวก่อนไอ้พวกทหารเล่นมาดักจับที่ริมแม่น้ำจนเป็นข่าวใหญ่โตมาแล้ว ครั้งนี้อย่าให้กูต้องเสียของไปฟรีๆ อีก เก็บของเอาไว้ที่นี่ซักอาทิตย์ให้เรื่องมันซาๆ ก่อนแล้วค่อยเอาไปปล่อยต่อ” เสียงของชายคนที่เป็นเจ้าของโรงแรมเอ่ยกับลูกน้องเมื่อลูกน้อยคนหนึ่งเปิดลังไม้ให้ดูแล้วพบว่าของที่อยู่ด้านในล้วนแต่เป็นกัญชาอัดแท่งและยาบ้าอีกนับร้อยๆ ห่อ
“แต่นายครับ นายกายยันต์บอกว่าให้เก็บเอาไว้ให้นานกว่านี้อีกหน่อยค่อยปล่อยถึงจะดี ช่วงนี้เจ้าหน้าที่มันดุยิ่งกว่าหมา นายกายยันต์กลัวว่าจะพลาดอีก”
“เออน่า กูดูช่องทางการปล่อยของมาดีแล้ว ไอ้กายยันต์มันไม่ใช่นายกูซักหน่อยแล้วมันก็เป็นลูกน้องเขาเหมือนกัน พวกมึงไม่ต้องไปเชื่อมันให้มากก็ได้” สิ่งที่เจ้าของโรงแรมว่าทำให้ผู้กองกวินทร์ พันจ่าพรตและจ่านพดลหันมามองหน้ากันทันที เจ้าของโรงแรมแห่งนี้รู้จักกับกายยันต์จริงๆ และเหมือนจะแอบไม่กินเส้นกันอยู่หน่อยๆ ด้วย จ่านพดลที่ยังหลบอยู่ด้านหลังของกลุ่มคนร้ายคอยถ่ายคลิปทุกๆ อย่างเอาไว้เป็นหลักฐานและซูมไปยังของในลังไม้รวมถึงใบหน้าของเจ้าของโรงแรมที่เคยเห็นมาแล้วจากภาพถ่ายที่สายส่งมาให้
“แล้วพวกมึงก็หุบปากเอาไว้นะเรื่องที่กูยักของเอาไว้เองส่วนหนึ่ง อย่าให้กายยันต์มันรู้เรื่องเด็ดขาด ส่งคนมาเฝ้าห้องนี้เอาไว้ให้ดีแล้วก็อย่าให้พวกพนักงานในโรงแรมมาเข้าใกล้ ไว้อาทิตย์ค่อยมาปล่อยของออกจากที่นี่” 
“จะรีบปล่อยของออกเร็วจังเลยนะ ร้อนเงินหรอ” เมื่อเจ้าของโรงแรมหันกลับมายังด้านหลังเขาก็ต้องชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นชายฉกรรจ์สามคนในชุดสีดำปกปิดใบหน้ายืนจังก้าขวางทางออกอยู่ ซ้ำหนึ่งในนี้ยังมีกล้องคอยถ่ายคลิปเอาไว้อีก
“แอบงุบงิบของเอาไว้แบบนี้ไม่กลัวเพื่อนโกรธหรอ” ผู้กองกวินทร์ว่าขึ้นอีกพร้อมกับเล็งปืนมายังเจ้าของโรงแรม “คุณถูกจับแล้ว ข้อหามียาเสพติดในครอบครอง”
แก๊ก! 
สิ้นคำของผู้กองกวินทร์ ลูกน้องของเจ้าของโรงแรมก็ยกปืนขึ้นมาเล็งผู้กองกวินทร์กับพันจ่าพรตและจ่านพดลบ้าง อาศัยความพวกมากกว่าจะเก็บชายหนุ่มทั้งสามตรงหน้าให้ได้ แต่ทว่า...
“ปืนผมเล็งอยู่ที่เฮีย ถ้าลูกน้องเฮียเหนี่ยวไกแม้นิดเดียวเฮียเองก็สมองไหลแน่ ทางที่ดีอย่าขัดขืนจะดีกว่า ข้างนอกผมมีเพื่อนมาด้วยอีกเพียบ”
“ฮะ พวกมึงเป็นใคร ตำรวจหรอ” เจ้าของโรงแรมร้องถาม เริ่มจะใจไม่ดีแล้ว พวกมันมีแค่สามคนแต่กล้าบุกมาขนาดนี้พวกมันต้องไม่ธรรมดาแน่
“พวกผมเป็นใครไม่สำคัญ ตอนนี้รู้แค่ว่าเฮียถูกจับแล้วพร้อมกับหลักฐานแบบคาหนังคาเขา การจะใช้โรงแรมนี้เป็นที่ซ่อนของหลอกตาคนมันทำไม่ได้อีกแล้วล่ะ”
“พวกมึง!” เจ้าของโรงแรมโกรธจัดมากแต่ก็หวาดๆ ไปด้วยเช่นกันเมื่อสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลสั่นระริกแล้วพยายามเจรจา
“พวกมึงอยากได้ส่วนแบ่งใช่มั้ย ก็ได้ๆๆ กูแบ่งให้ก็ได้แต่อย่าทำแบบนี้เลยนะ เรื่องนี้เราคุยกันได้น่า”
“ผมมาจับคนทำผิดไม่ได้มาเจรจาธุรกิจเพราะงั้นไม่ต้องมาพูดให้เปลืองน้ำลาย ทุกคนวางอาวุธแล้วนั่งคุกเข่าประสานมือเอาไว้ที่หัวเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของผู้กองหนุ่มก้องไปทั่วห้องลับและทรงไปด้วยอำนาจอย่างไม่มีความขี้เล่นเหมือนทุกที ดวงตาคมสงบนิ่งและจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ไม่ยินดียินร้ายต่อข้อเสนอใดๆ ของเจ้าของโรงแรม
“สิบล้านพอมั้ย มึงเอาสิบล้านไปแบ่งกันสามคนแล้วปล่อยกูไป”
“ถ้าเฮียยังยืนยันที่จะเจรจาธุรกิจต่อ งั้นผมจะเอาชีวิตเฮียแทนเงินสิบล้านละกัน”
“เฮ้ยอย่า!” เมื่อเห็นว่าผู้กองหนุ่มทำท่าจะเอาจริงเจ้าของโรงแรมก็ต้องถอยกรู ทั้งหวาดหวั่นและสับสน นี่เจ้าหน้าที่พวกนี้มันรู้เรื่องของเขาได้ยังไง เขาทำงานเงียบๆ มาโดยตลอดหรือว่า...มันจะมีสาย!
เจ้าของโรงแรมพยายามคิดหาหนทางหลบหนีพร้อมกับให้ลูกน้องมาคอยคุ้มกันตัวเองเอาไว้ ที่ด้านหลังห้องลับมีประตูที่ออกไปยังท่าเรือริมแม่น้ำได้ เขายังมีหนทางหนีอยู่ พวกมันเล่นบุกเข้ามาเจอหลักฐานเต็มๆ ขนาดนี้เขาคงรอดยาก ทางที่ดีคงต้องหนีไปตายเอาดาบหน้าก่อน
“พวกมึงจัดการมันสามตัวเลยนะ” สิ้นคำสั่งเจ้าของโรงแรมก็พยายามจะวิ่งหนีไปยังประตูด้านหลังห้องลับ ส่วนลูกน้องที่มีอาวุธครบมือก็เปิดฉากยิงเข้าใส่ผู้กองกวินทร์ พันจ่าพรตและจ่านพดลทันที แต่เรื่องนี้ทั้งสามคนเตรียมตัวมาพร้อมอยู่แล้วก็เลยรีบกระโดดไปหลบอยู่ด้านหลังลังไม้ก่อนจะยิงตอบโต้คนร้ายไป
ปังๆๆๆ
 เสียงปืนดังก้องไปทั่วห้องลับจนผู้คนภายนอกรับรู้ได้ พนักงานของโรงแรมบางส่วนวิ่งออกมาจากประตูห้องครัวและประตูส่วนปีกซ้ายของโรงแรมเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นแต่จังหวะนั้น ผบ.คเชนทร์ก็นำทีมเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองเข้ามายังที่เกิดเหตุก่อนตามที่จ่าชาลีประสานงานไปเมื่อก่อนหน้านี้ เจ้าหน้าที่ที่เข้ามาถึงจึงต้องกันพนักงานที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป แต่จากเสียงปืนที่ยังดังมาเป็นระยะทำให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองยังเข้าไปในห้องลับไม่ได้ จะมีก็เพียงแค่ข้ามโขง จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีเท่านั้นที่ล่วงหน้าเข้าไปก่อนตามยุทธวิธีและแผนการที่วางเอาไว้
“เราจะไม่ตามเข้าไปหรอครับท่าน ผบ.” นายตำรวจที่นำทีมมากับ ผบ.คเชนทร์เอ่ยถาม ในมือกระชับปืนเอาไว้แน่น
“เชื่อใจคนของผมเถอะครับสารวัตร พวกเขาเป็นสุดยอดฝีมือที่สุดแล้ว เก่งกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ตราบใดที่พวกเขายังไม่ส่งสัญญาณขอกำลังเสริมนั่นแปลว่าพวกเขาเอาอยู่ครับ” ผบ.คเชนทร์บอกไปด้วยความภูมิใจในทีมอัลฟา ทีมนี้ไม่เคยทำให้เขาต้องผิดหวัง แม้ว่าภายในใจจะเป็นห่วงทั้งลูกชายและหลานชายมากแค่ไหนแต่เขาก็เชื่อใจ เชื่อมั่นว่าทีมอัลฟาจะทำได้
เมื่อข้ามโขง จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีตามเข้ามาสมทบการบุกของทีมอัลฟาก็ยิ่งเป็นต่อมากขึ้น แม้อีกฝ่ายจะมีอาวุธครบมือแต่สมาชิกทีมอัลฟาทุกคนก็มีความสามารถทางด้านการยิงปืนเป็นเลิศ โดยเฉพาะผู้กองกวินทร์ที่พยายามวิ่งตามเจ้าของโรงแรมไปยังประตูทางออกด้านหลัง
“ดื้อนักใช่มั้ยมึง” ผู้กองหนุ่มเล็งปืนไปที่ขาของเจ้าของโรงแรม และไม่ต้องพูดซ้ำเขาเหนี่ยวไกปืนเข้าใส่ในทันที
ปัง!!!
“โอ๊ย!!!” เจ้าของโรงแรมทรุดฮวบลงไปกับพื้นเมื่อถูกยิงเข้าที่ขา แต่ถึงกระนั้นก็ยังจะพยายามลากขาวิ่งต่อไปจนผู้กองกวินทร์เข้าไปล็อกตัวเอาไว้ 
“ปล่อยกูนะ กูไม่ได้ทำอะไรผิด ปล่อยกู!!!”
“เงียบ!!! อย่าขัดขืนถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้” ผู้กองกวินทร์บอกเสียงเหี้ยม แต่เจ้าของโรงแรมก็ยังดิ้นรนขัดขืนไม่หยุดจนผู้กองหนุ่มสุดจะทนจึงจับอีกฝ่ายทุ่มลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นพร้อมกับเอาเข่ากดลงไปกลางหลังก่อนจะล็อกกุญแจมือเอาไว้อีกที
“กูจะฟ้องมึง กูจะฟ้องให้หมดเลยมึงใช้กำลังกับประชาชน กูจะฟ้องพวกมึงให้หนักๆ”
“ไปฟ้องกับพ่อมึงในคุกเถอะ” เข่าหนักๆ ยังคงกดลงไปที่กลางหลังจนเจ้าของโรงแรมแทบจะดิ้นไม่ไหวเพราะเจ็บแผลถูกยิงที่ขาด้วย ครั้นเมื่อมองไปยังเหล่าลูกน้องของตนก็พบว่าตอนนี้ลูกน้องของตนก็ถูกจัดการแล้วเช่นกัน ทั้งถูกยิงและถูกรวบจับ บางรายก็นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น เมื่อเห็นจวนตัวแล้วเจ้าของโรงแรมจึงพยายามหาทางรอดแบบสุดชีวิต
“ไอ้น้องๆๆ เราคุยกันได้นะ ถ้าสิบล้านมันน้อยไปมึงจะเอาเท่าไหร่กูก็จะจ่ายให้ เอารถด้วยมั้ย ทั้งเงินทั้งรถเลย” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้กองกวินทร์ถูกคนร้ายติดสินบน เขาไม่รู้หรอกว่าเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ จะตอบรับข้อเสนอเหล่านี้อย่างไรแต่สำหรับเขานั้น...การเสนอสินบนให้เป็นเสมือนการหยามศักดิ์ศรีของเขา ยิ่งให้สินบนมากก็ยิ่งหยามมาก หยามศักดิ์ศรีของบ้านสุวรรณเวชด้วย ปู่และพ่อของเขาพร่ำสอนเขาและเหล่าพี่น้องเสมอว่าให้ซื่อสัตย์ต่องานและอาชีพของตน ให้ทำงานด้วยอุดมการณ์และปณิธานอย่างซื่อตรงอย่าเห็นแก่ลาภ ยศและสิ่งมัวเมา อย่าทำให้อาชีพทหารต้องเสียเกียรติเด็ดขาด ให้รักษาเกียรติและศักดิ์ศรียิ่งกว่าชีวิต ยิ่งเขามาจากตระกูลที่เป็นข้าราชการทหารตำรวจทั้งบ้านเขาต้องห้ามทำให้เกียรติของบ้านสุวรรณเวชต้องแปดเปื้อน ตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตาทวดมาจนถึงรุ่นพ่อของเขาทุกๆ คนต่างก็ล้วนแต่เป็นข้าราชการที่ดีและซื่อสัตย์ รักความยุติธรรม เขาเองก็จะทำเช่นนั้น จะรักษาเกียรติของสุวรรณเวชและศักดิ์ศรีของข้าราชการทหารเอาไว้ด้วยชีวิต สินบนมากมายที่คนร้ายเสนอให้ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาหรอก
“อย่าโง่ไปหน่อยน่า เงินตั้งมากมายมึงเอาไปต่อยอดชีวิตมึงได้นะไอ้น้อง มึงยังหนุ่มยังแน่นมึงไม่อยากสุขสบายรึไง สามสิบล้านเป็นไง กูให้มึงเลยสามสิบล้านกับรถหรูคันหนึ่ง มึงปล่อยกูไปเถอะนะแล้วกูจะตอบแทนมึงให้หนักๆ เลย ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอกนะเว้ย...”
ผลัวะ!!! 
หมัดหนักๆ ของผู้กองกวินทร์ฮุกเข้าให้ที่ปากมอมๆ ของเจ้าของโรงแรมทันทีเพื่อเป็นการสั่งให้มันหยุดพล่าม มือแกร่งกระชากผมของเจ้าของโรงแรมขึ้นก่อนจะบีบคอมันเอาไว้แน่นด้วยโทสะที่ถูกหยาม หากไม่มีผ้าคลุมปกปิดหน้าตาเอาไว้ป่านนี้คงจะได้เห็นแล้วว่าสีหน้าของผู้กองกวินทร์นั้นน่ากลัวมากแค่ไหน
ผลัวะ!!!
เขาชกเจ้าของโรงแรมอีกทีด้วยความเจ็บใจ มือแกร่งยังคงบีบคออีกฝ่ายเอาไว้แน่นราวอยากจะฆ่าเสียให้ตาย
“มึงพูดถูก...ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ แต่ที่บ้านของกูมีข้าวกินและกูก็กินข้าวกูไม่ได้กินศักดิ์ศรี เก็บเงินของมึงเอาไว้อมตอนเข้าโลงศพเถอะไอ้สวะ!!!”
ควับ! ตุ๊บ!!!
ร่างของเจ้าของโรงแรมถูกเหวี่ยงกลับไปกลางห้องลับอีกครั้งในสภาพช้ำเลือดช้ำหนองจนต้องร้องโอดโอยสลับกับต่อว่าด่าทอผู้กองกวินทร์ไม่หยุดด้วยความเจ็บแค้น เขาไม่รู้ว่าไอ้บ้านี่มันเป็นใครเพราะมันปิดหน้าปิดตาเอาไว้เสียมิดชิด ถ้าเพียงเขาได้รู้ว่ามันคือใครเขาจะเอาคืนมันให้หนักเลย
“อย่าให้กูรอดไปได้นะ ถ้ากูรอดไปได้กูจะเล่นพวกมึงให้หนักเลยโดยเฉพาะมึง...”
ผลัวะ!!!
เจ้าของโรงแรมล้มคว่ำหน้าหงายไปอีกครั้งเมื่อถูกปลายเท้าของผู้กองกวินทร์เตะเสยเข้าให้ที่ปลายคางจนเลือดสาดไปตามพื้นห้อง สายตาคมมองเจ้าของโรงแรมอย่างรังเกียจชิงชังก่อนจะกวาดสายตามองดูสถานการณ์ตรงหน้า ซึ่งตอนนี้ทีมอัลฟาได้เคลียร์ทุกอย่างเอาไว้แล้ว
“เรียกพ่อมันมา” เขาหันไปสั่งกับจ่าชาลี นายจ่าหนุ่มจึงส่งสัญญาณไปหา ผบ.คเชนทร์เพื่อรายงานว่าตอนนี้ควบคุมสถานการณ์ได้แล้วให้นำกำลังเจ้าหน้าที่เข้ามาได้เลย
ผบ.คเชนทร์ลอบยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้เข้ามาเห็นผลงานของทีมที่เขาภูมิใจ คนร้ายถูกจับมัดรวมกันเอาไว้อยู่ที่กลางห้อง อาวุธปืนถูกรวบเก็บไปไว้ที่อีกฝั่งของห้องและที่ทำให้เจ้าหน้าที่หลายๆ นายทึ่งก็คงจะเป็นลังไม้บรรจุยาเสพติดมากมายที่ตั้งเรียงรายอยู่จนเกือบจะเต็มห้อง ไม่น่าเชื่อว่าภายใต้โรงแรมที่มีชื่อเสียงของจังหวัด มีนักท่องเที่ยวเต็มตลอดจะซุกซ่อนยาเสพติดเอาไว้ได้มากมายถึงเพียงนี้ คาดว่าพวกมันคงเก็บยาเอาไว้ที่นี่มานานแล้วก่อนที่สายจะแจ้งไปยังเจ้าหน้าที่
“ผมถูกใส่ร้าย ท่าน ผมถูกใส่ร้ายนะ ไอ้หกตัวนี่มันยัดยาผม!!!” เจ้าของโรงแรมรีบวิ่งเข้าไปบอก ผบ.คเชนทร์เพราะเคยเจอกันในงานสำคัญต่างๆ ของทางจังหวัด แม้จะไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันแต่ก็เคยพบปะพูดคุยกันในงานมานักต่อนักแล้ว
“ไอ้หกตัวนี่มันขนยาเข้ามาไว้ในโรงแรมของผม ผมถูกใส่ร้าย”
ได้ยินคำโกหกใหญ่โตแล้วทีมอัลฟาก็ได้แต่พากันเบือนหน้าหนีให้กับความหน้าด้านและหน้าตัวเมียของคนร้าย ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะเดินเข้ามารายงานภารกิจและส่งมอบภารกิจต่อให้กับ ผบ.คเชนทร์ 
“ฮะ” เจ้าของโรงแรมถึงกับทำหน้าเหวอเมื่อเห็นว่าคนที่เล่นงานตนจนน่วมเข้ามารายงานภารกิจกับ ผบ.คเชนทร์ อย่าบอกนะว่ามันเป็นพวกเดียวกัน!!!
“พวกเขาเป็นคนของผมเอง” เมื่อรับรายงานภารกิจแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็ให้ทีมอัลฟาสลายตัวได้ก่อนจะหันมาพูดกับเจ้าของโรงแรม เขาสงสัยในพฤติกรรมของเจ้าของโรงแรมรายนี้มานานแล้วไม่น่าเชื่อว่าทุกอย่างจะเป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้จริงๆ หลักฐานของกลางคาโรงแรมขนาดนี้ดิ้นให้ตายก็ไม่หลุดหรอก
“ท่าน เราคุยกันได้นะท่าน” เล่นเป็นพวกเดียวกันแบบนี้จะหน้าด้านโกหกต่อก็คงจะไม่เป็นผล ในเมื่อพูดกับลูกน้องแล้วมันไม่รู้เรื่องเขาก็จะพูดกับนายของมันแทน “ผมแบ่งให้ท่านได้นะ ท่านจะเอากี่ล้านท่านบอกผมได้”
“จะติดสินบนผมหรอ”
“ติดสินบนอะไร เรียกว่าช่วยๆ กันดีกว่านะครับ ท่านช่วยผมผมก็จะช่วยท่าน”
“ได้ยินแล้วใช่มั้ยครับสารวัตร” ผบ.คเชนทร์แสยะยิ้มออกมาก่อนจะหันไปถามทางนายตำรวจที่นำทีมเข้ามาด้วยกัน “นอกจากข้อหามียาเสพติดในครอบครองแล้วผมขอแจ้งข้อหาติดสินบนเจ้าหน้าที่อีกกระทงด้วยนะครับ” พอว่าจบ ผบ.คเชนทร์ก็เดินไปดูหลักฐานและของกลางร่วมกับเจ้าหน้าที่นายอื่นๆ ต่อทิ้งให้เจ้าของโรงแรมได้แต่มองตามอย่างสิ้นหลังและชิงชังพร้อมๆ กัน ก็เคยได้ยินมาอยู่หรอกว่า ผบ.คเชนทร์คนนี้เป็นข้าราชการที่มือสะอาดและเที่ยงตรงมากแต่ก็ไม่คิดว่าจะตรงได้ขนาดนี้
“เชิญครับ” ทางด้านสารวัตรตำรวจหันมาผายมือเชิญอย่างสุภาพ แต่ลูกน้องตำรวจกลับเข้ามาหิ้วปีกเจ้าของโรงแรมเสียอย่างแรงอย่างไม่ได้มีความเกรงใจใดๆ และไม่สนด้วยว่าอีกฝ่ายจะบาดเจ็บและน่วมไปทั้งตัวอยู่
พนักงานของโรงแรมที่ออกมาดูเหตุการณ์ตกใจไปตามๆ กันเมื่อเห็นผู้เป็นนายถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหารมาหิ้วตัวเอาไว้ในสภาพเลือดท่วมกาย ทุกคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ยินแต่เสียงปืนจากในห้องลับที่ไม่เคยมีพนักงานคนไหนเคยเข้าไปมาก่อน แล้วก่อนที่ตำรวจจะหิ้วตัวเจ้าของโรงแรมออกมาทุกคนก็เห็นว่ามีชายฉกรรจ์เดินออกมาจากห้องนี้ด้วย ชายห้าคนแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิทมีอาวุธสงครามครบมือ ส่วนชายอีกคนแต่งกายคล้ายคนงานในสวน แต่ทั้งหกคนก็ปกปิดใบหน้าเสียมิดจนดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร พวกเขาเดินจากไปอย่างรีบเร่งและหายไปกับความมืด
“เรื่องกล้องเป็นยังไงบ้าง” ระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังควบคุมตัวคนร้ายและจัดการกับของกลาง ผบ.คเชนทร์ก็ติดต่อไปหาผู้กองกรินทร์ทันที ภาพเหตุการณ์ในที่เกิดเหตุนั้นจ่านพดลได้ถ่ายคลิปเอาไว้ทั้งหมดแล้ว แต่ภาพจากกล้องวงจรปิดก็สำคัญมากเช่นกัน
(“เรียบร้อยครับท่าน ได้ภาพทุกมุม”)
“เคลียร์จนสะอาดดีแล้วใช่มั้ย”
(“สะอาดสุดๆ เลยล่ะครับ”) ผู้กองหนุ่มยิ้มออกมาเมื่อเขาจัดการเก็บภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดเอาไว้ได้แล้ว และในภาพกล้องวงจรปิดก็ไม่ติดภาพของทีมอัลฟาเลยสักคน เรียกว่าเป็นการทำงานที่รวดเร็ว สำเร็จลุล่วงและไร้ร่องรอย น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ลงไปบู๊กับเหล่าพี่น้องในทีม แต่งานระวังหลังให้ทุกคนก็ถือว่าเป็นงานที่สำคัญมากเพราะเขาจะสามารถมองภาพรวมของสถานที่ได้ทั้งหมดและมองได้กว้างกว่าอยู่ในหน้างาน
“ทำได้ดีมาก” ไอ้แฝดคู่นี้มันแน่เหมือนพ่อมันจริงๆ เรื่องฝีมือและความรู้นั้นกินกันไม่ลงจริงๆ แต่ถ้าจะเป็นเรื่องนิสัย ผบ.คเชนทร์ก็ยังแอบเอียงใจมาทางผู้กองกรินทร์มากกว่าเพราะไม่ต้องมาทนความกวนตีนของมันแบบไอ้แฝดคนน้อง พอนึกถึงเรื่องนี้ ผบ.คเชนทร์ก็หันมามองทางเจ้าของโรงแรมอีกครั้งที่ตอนนี้ยังคงถูกควบคุมตัวอยู่บนรถพยาบาล สภาพเยินๆ แบบนี้ท่าจะไปพูดอะไรไม่เข้าหูผู้กองกวินทร์แน่ๆ ก็เลยถูกสั่งสอนเข้า
“ท่านครับ นักข่าวมา” สารวัตรตำรวจที่ควบคุมสถานที่เกิดเหตุอยู่รีบเดินเข้ามาบอก ผบ.คเชนทร์เมื่อเห็นว่ามีรถของนักข่าวหลายคันกำลังขับเข้ามา ทางเจ้าหน้าที่พยายามทำงานให้เงียบที่สุดและกันพนักงานออกไปจากที่เกิดเหตุหมดแล้ว แล้วทำไมถึงยังมีนักข่าวมาที่นี่ได้กันล่ะ
“พ่อ!!! คุณพ่อครับ” ชายคนหนึ่งวิ่งลงจากรถยนต์หรูอีกคันที่ขับตามหลังนักข่าวมา เขารีบวิ่งเข้าไปหาเจ้าของโรงแรมที่รถพยาบาลทันที แม้เจ้าหน้าที่จะขัดขวางเอาไว้แต่ก็ไม่เป็นผลจนเขาเข้าไปถึงตัวเจ้าของโรงแรมได้ในที่สุด
ทั้งสองคนพ่อลูกมองหน้าอย่างรู้กันในทันที แม้จะไม่รู้มาก่อนก็ตามว่าเรื่องคืนนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรแต่พวกเขาจะไม่ยอมถูกเล่นงานฝ่ายเดียวแน่ ยิ่งเห็นสภาพของผู้เป็นพ่อคนเป็นลูกก็ยิ่งเจ็บแค้น ไอ้พวกเจ้าหน้าที่มันทำกันถึงขนาดนี้เลยหรอ
“เอาคืนพวกมันให้ถึงที่สุด เอาคืนมันให้หนักๆ โดยเฉพาะไอ้คนที่มันทำพ่อ”
“คุณพ่ออย่าห่วงเลยครับ” ภิเษก ลูกชายเจ้าของโรงแรมยื่นมือไปกุมมือของผู้เป็นพ่อเอาไว้แล้วบีบแน่นตามอารมณ์โทสะ “ผมจะเล่นงานพวกมันแน่ครับ จะเล่นมันตอนนี้เลย ผมรู้แล้วครับว่าไอ้พวกที่มันมารังแกคุณพ่อน่ะเป็นใคร” กายยันต์บอกเขามาแล้วว่าไอ้พวกบ้านั่นมันเป็นใคร พวกมันวางแผนกันมานานแล้วแล้วก็ลอบเข้ามาดูลาดเลาอยู่ในโรงแรมของเขา งานนี้แหละเขาจะทำให้พวกเจ้าหน้าที่ต้องเป็นฝ่ายเสียหายบ้าง เขากับพ่อจะไม่ยอมเสียฝ่ายเดียวหรอก

กายยันต์ยืนดูเหตุการณ์อยู่ในมุมมืดด้านหน้าโรงแรม ใบหน้าคมเข้มภายใต้ผ้าสีดำลอบยิ้มออกมาอย่างสะใจที่แผนการของตนเป็นไปตามที่หวัง งานนี้ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
“ใครใช้ให้พวกมึงพ่อลูกคิดจะโกงกู พวกเล่นไม่ซื่อกูไม่เอาไว้หรอก” กายยันต์พูดออกมาคนเดียวอย่างสะใจที่เห็นสองพ่อลูกเจ้าของโรงแรมกำลังจะพังไปต่อหน้าต่อตา ไอ้สองพ่อลูกคู่นี้มันเล่นไม่ซื่อ ยักยอกยาของเขาเอาไว้ก็มากท่าทางมันจะรู้จักเขาน้อยไปดังนั้นเขาก็เลยให้ลูกน้องปลอมเป็นสายเอาข่าวเรื่องการขนยามาเก็บไว้ที่โรงแรมแห่งนี้ไปบอกกับทางเจ้าหน้าที่ ยืมมือเจ้าหน้าที่ในการจัดการกับไอ้พ่อลูกคู่นี้และในขณะเดียวกัน...เขาก็จะยืมมือ อาศัยความแค้นของไอ้พ่อลูกคู่นี้เปิดโปงทีมอัลฟา จะเอาให้เป็นข่าวดังเลยว่าเจ้าหน้าที่หน่วยงานลับๆ ที่แฝงตัวมาอยู่ในนครพนมน่ะเป็นใคร งานนี้รับรองเลยว่าพวกมันได้มีคนหมายหัวเยอะแน่
“ศิษย์หรอจะมาล้างครูได้ ไอ้แฝด...พวกมึงอย่าว่าครูใจร้ายเลยนะ ใครใช้ให้พวกมึงกับครูอยู่กันคนละข้างล่ะ” กายยันต์ยังเจ็บใจไม่หายตั้งแต่ที่ ผบ.คเชนทร์ชื่นชมไอ้แฝดคู่นี้ให้เขาได้ยิน ท่าจะภูมิใจกับไอ้แฝดคู่นี้เสียเหลือเกินจนเขาหมั่นไส้อยากจะทำลายความภูมิใจนี้และพิสูจน์ให้ ผบ.คเชนทร์ได้รู้ว่าศิษย์อย่างพวกมันไม่มีทางมาล้างครูอย่างเขาได้หรอก นักข่าวมากันขนาดนี้ไอ้แฝดหรอจะมีปัญญารับมือแก้เกมครั้งนี้ได้

************************************************

ตอนหน้าพี่แฝดจะแก้เกมนี้ยังไง รออ่านเด้อ

อยากให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหาร (บางกลุ่ม) เป็นแบบพ่อเชนทร์กับพี่เรนเจอร์จัง รักในเกียรติและศักดิ์ศรีอย่างไม่สนใจสินบนใดๆ ทั้งสิ้น

เนื้อหาตอนนี้ไรท์หั่นครึ่งนะคะ ตัวอย่างตอนต่อไปจะลงในเพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้ และทางไอจีค่ะ

ปล. ตอนหน้า NC นะฮะ