20.ฤทธิ์ยาเสน่หา

กุมาริกาชะเง้อมองไปยังด้านปีกซ้ายของโรงแรมด้วยความแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้แล้วถึงได้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจทหารแห่กันมาหลายคันรถ แค่นั้นยังไม่พอยังมีเจ้าหน้าที่ถืออาวุธปืนกระบอกใหญ่ยืนกระจายเป็นจุดๆ กั้นไม่ให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปใกล้บริเวณดังกล่าวอีก นักข่าวก็มากันเยอะ หญิงสาวดึงผ้าคลุมไหล่มาอำพรางใบหน้าของตัวเองเอาไว้เพราะตัวเองเป็นคนที่มีชื่อเสียงของประเทศ หากนักข่าวมาเห็นเธอด้วยคงได้มีข่าวอีกแน่ๆ และถ้าเป็นข่าวพี่ชายของเธอก็จะรู้ทันทีว่าเธอมาแอบอยู่ที่นี่

ตลอดช่วงเย็นกุมาริกาออกไปร่วมงานบวงสรวงกับเพลงพิณและอาร์ตี้ที่วัด ซึ่งงานที่ว่านั้นเป็นงานที่ใหญ่มากๆ มีนางรำมาจากหลากหลายที่แต่ที่เด่งที่สุดก็คงจะเป็นเพลงพิณที่ไปรำในฐานะนางรำหลักและนางรำเปิดงาน จากการประเมินด้วยสายตา แม้จะไม่มีความรู้ทางด้านการร่ายรำมากมายนักแต่กุมาริกาก็ดูออกว่าในบรรดานางรำทั้งหมดนั้นเพลงพิณรำได้สวยที่สุด สวยจนไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีชื่อเสียง นางรำที่มารำบวงสรวงพญานาคต่างก็หวังอยากจะรำให้สวยอย่างเพลงพิณ และไม่เพียงแค่การรำเท่านั้น แม้แต่เพลงที่ประกอบการรำก็ยังเป็นเพลงที่เพลงพิณแต่งขึ้นมาเอง เรียบเรียงบทเพลงขึ้นมา ให้เพื่อนนักร้องมาช่วยร้องเพลงให้ บางเพลงก็จะมีผู้เป็นพี่ชายอย่างข้ามโขงและเพลงรักมาช่วยเล่นดนตรีให้ด้วย เรียกได้ว่าความสามารถทางด้านศิลปะการแสดงนั้นเพลงพิณทำได้อย่างครบถ้วนจริงๆ แม้แต่ชุดนางรำก็ยังเป็นผ้าไหมมีราคาที่ตัวเองเป็นคนทอขึ้นมาเองอีก แค่ใส่ชุดผ้าไหมออกไปรำก็เป็นเสมือนการได้โปรโมทผ้าไหมแบรนด์ของตัวเองไปในตัวแล้ว ตาลุงแฝดน้องนี่ช่างวาสนาดีเหลือเกินที่ได้ผู้หญิงที่เก่งพร้อมขนาดนี้ไปเป็นคนรัก ไว้เธอกับคุณลุงของเธอมีลูกสาวกันก่อนเถอะเธอจะส่งลูกมาอยู่กับซ้อรอง ลูกสาวของเธอจะได้น่ารักแล้วก็เก่งแบบซ้อรอง

พอเสร็จจากงานรำบวงสรวงเพลงพิณก็พาเธอไปรู้จักกับเพื่อนๆ นางรำกลุ่มอื่นรวมถึงศิลปิน นักร้องชาวอีสานอีกหลายคน ทุกคนน่ารักและเป็นกันเองมากๆ พอเสร็จงานแล้วก็เลยอยู่กินมื้อเย็นและพูดคุยถึงดึกดื่นจนเพิ่งจะได้กลับมาที่โรงแรมนี่แหละ ตอนนี้เพลงพิณกับอาร์ตี้ขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนชุดกันบนห้องพักแล้ว ส่วนเธอ เธอว่าจะไปสั่งขนมและว่างมื้อดึกขึ้นไปฝากผู้กองกรินทร์บนห้องก่อนก็เลยยังอยู่ที่ชั้นล่าง ยังไม่ทันที่เธอจะได้ไปสั่งของกินเลยก็บังเอิญเข้ามาเห็นเหตุการณ์ครั้งนี้พอดี

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตำรวจเขาจะมาจับบอส แล้วแบบนี้พวกเราจะตกงานมั้ยเนี่ยเจ้าของโรงแรมถูกจับแล้วใครจะจ่ายเงินเดือนพวกเราล่ะ”

“คุณภิเษกลูกชายของบอสก็ยังอยู่ทั้งคนนี่”

“ฉันก็กลัวเอาไว้ก่อนแหละ เสียงปืนดังลั่นขนาดนั้นไม่รู้ว่าใครจะเป็นอะไรอีกมั้ย ขนาดบอสก็ยังเห็นว่าโดนยิงด้วยนี่ เขาลือกันว่าบอสแอบซ่อนยาเสพติดเอาไว้ในโรงแรมจนพวกตำรวจต้องมาล้อมจับ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบอสจะทำแบบนั้นจริงๆ”

“คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหรอก”

เสียงของพนักงานสาวทั้งสองพูดคุยกันขณะเดินกลับเข้าไปในโรงแรมทำให้กุมาริกาอดคิดตามไม่ได้ ความเป็นห่วงปะทุขึ้นมาทันทีเมื่อคิดไปว่าบางทีงานที่ผู้กองสองแฝดมาทำอาจจะเป็นเรื่องนี้ก็ได้ พวกเขาก็บอกเธออยู่ว่าให้อยู่แต่ในห้องพักหรือไม่ก็ให้ออกไปเที่ยวข้างนอกเพราะตอนนี้ที่โรงแรมมีอันตราย หรืออันตรายที่ว่าจะเป็นเรื่องนี้ เท่าที่พอฟังจับใจความได้เหมือนว่าเจ้าของโรงแรมนี้จะมียาเสพติดเอาไว้ในครอบครองจนเจ้าหน้าที่ต้องเข้ามาจับแล้วก็เกิดการยิงกันขึ้น

“คุณลุง...คุณลุงจะถูกยิงรึเปล่า คุณลุงจะเป็นอะไรมั้ย...” กุมาริกาน้ำตาคลอเมื่อคิดไปว่าผู้กองกรินทร์อาจจะได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ เธอรีบกลับเข้าไปในโรงแรมแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อจะต่อสายถึงคนที่หัวใจของเธอห่วงหา แต่ทว่าจังหวะนั้นเองเธอก็หันไปเห็นชายคนหนึ่งอยู่ที่ล็อบบี้ของทางโรงแรมพอดี เขาสวมกางเกงขายาวและเสื้อเชิ้ตดูดีอย่างไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแบบนี้เธอจำได้ขึ้นใจและยิ้มออกมาทั้งน้ำตาคลอเพราะเขายังดูปลอดภัยดีทุกอย่าง ไม่ได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“คุณลุง...” กุมาริการีบปาดน้ำตาออกก่อนจะวิ่งเข้าไปหาเขา

หลังจากที่ทีมสลายตัวแล้วพันจ่าพรตกับจ่านพดลก็แยกย้ายไปอีกทาง จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีก็ไปอีกทาง แต่ผู้กองกวินทร์ยังไปไม่ได้เพราะเขารับบทเป็นนักท่องเที่ยวเข้ามาพักที่โรงแรมแห่งนี้เขาก็จะต้องเป็นนักท่องเที่ยวให้เนียนแล้วถึงจะเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมตามปกติในพรุ่งนี้เช้า และระหว่างนี้เขาก็อาศัยความเป็นนักท่องเที่ยวเดินไปไหนมาไหนในโรงแรมได้แอบเข้าไปเก็บกล้องวงจรปิดที่แอบติดตั้งเอาไว้ภายในโรงแรมออกมาโดยมีข้ามโขงช่วย ไว้รอเจ้าหน้าที่เคลียร์ยาเสพติดออกไปจากห้องลับและส่วนปีกซ้ายของโรงแรมก่อนเขาถึงจะลอบเข้าไปปลดกล้องวงจรปิดส่วนที่เหลือออกมาจากจุดนั้น ส่วนข้ามโขง...เขาไล่ให้กลับบ้านไปพร้อมๆ กับพวกคุณจ่าแล้วเพราะตอนนี้ข้ามโขงยังไม่รู้ว่าน้องสาวคนสวยของตัวเองมาพักที่โรงแรมแห่งนี้เพราะงั้นคืนนี้ก็เลยจะเป็นโอกาสที่เขากับน้องเพลงพิณจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน เดี๋ยวเขาจะหาสินบนมาติดอาร์ตี้แล้วไล่อาร์ตี้ไปไกลๆ ด้วยจะได้ไม่มีก้างขวางคอ

(“เรนเจอร์ มึงจะกลับขึ้นมาที่ห้องพักมั้ย”) เสียงผู้กองกรินทร์รอดสายโทรศัพท์มา ผู้กองกวินทร์ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับเข้ามาในโรงแรมสภาพเหมือนนักท่องเที่ยวที่เพิ่งกลับมาจากสถานบันเทิงข้างนอกเลยแกล้งพูดเสียงอ้อแอ้เมื่อมีพนักงานของโรงแรมเดินผ่าน

“ม่าย คืนนี้เค้าจะไปหาน้องเพลงของเค้า”

(“ระวังอาเชนทร์จับได้”)

“ไม่กลัวหรอก วันนี้ผมทำงานได้ดีคุณอาต้องปลื้มผมมากแน่ๆ ว่าแต่พี่เถอะ เรียบร้อยดีมั้ย”

(“เออ เก็บของทุกอย่างเสร็จแล้ว ดีนะที่ตอนจ่าพรตกับจ่าดลมาเปิดห้องพักเป็นห้องบัญชาการอาเชนทร์ให้คนที่ไว้ใจได้มาเปิดห้องให้ในชื่อของเขาด้วย จะมีก็แต่ห้องที่แกมาเปิดเอาไว้นี่แหละที่แกดันใช้ชื่อตัวเองในการเปิดเข้าพัก ถ้าเกิดมีใครสงสัยเข้าล่ะมึงเอ้ย กูไม่อยากคิด”)

“ใช้ชื่อตัวเองแล้วไง เป็นทหารมาเที่ยวนอนโรงแรมไม่ได้หรอ”

(“ก็ได้อยู่”) แต่เขาก็แค่กลัวเอาไว้ก่อนก็เท่านั้น ถ้าไม่มีใครสงสัยหรือติดใจอะไรก็แล้วไป แต่ถ้ามีข่าวออกมาว่ามีทหารเรือหน่วยรบพิเศษเข้ามาพักในโรงแรมในคืนที่มีการบุกจับยาเสพติด มันอาจจะมาสืบสาวเรื่องไปจนถึงต้นสังกัดได้

“เอาน่าพี่ชาย เชื่อใจพ่อหนุ่มนักรักคนนี้เถอะ ผมนี่ลื่นยิ่งกว่าปลาไหลใครหน้าไหนก็จับผมไม่ได้หรอก” 

ผู้กองหนุ่มยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี นอกจากคืนนี้งานจะสำเร็จลุล่วงดีแล้วเขาก็ยังจะได้ไปพักผ่อนอยู่กับสาวน้อยแสนสวยอย่างน้องเพลงพิณของเขาด้วย เมื่อตอนเย็นเขาโทรหาเธออยู่และบอกเธอว่าคืนนี้ค่อยเจอกัน ถ้ากำจัดข้ามโขงไม่ให้ขวางหูขวางตาได้เมื่อไหร่แล้วเขาจะไปหาเธอเอง แต่ตอนนี้...รับบทเป็นนักท่องเที่ยวขี้เมาที่เพิ่งกลับมาจากสถานบันเทิงก่อนจะได้เนียนๆ

“คุณลุง!”

หืม ผู้กองกวินทร์หันควับมาทางด้านหลังก็เห็นกุมาริกากำลังวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าตื่นๆ พอถึงตัวเขาเท่านั้นแหละเธอก็โผเข้ามากอดเขาทันที เฮ้ย! นี่ยัยเด็กนี่ยังแยกระหว่างเขากับพี่ชายไม่ออกอีกหรอเนี่ย

“คุณ อย่า...” ผู้กองกวินทร์กำลังจะดันตัวกุมาริกาออก แต่ในจังหวะนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนหนึ่งกับนายภิเษกลูกชายเจ้าของโรงแรมก็เดินเข้ามาที่ล็อบบี้จนพนักงานของโรงแรมต้องรีบออกไปรับด้วยสีหน้าเครียดๆ เมื่อทีมอัลฟาสลายตัวแล้วงานที่เหลือเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองก็ต้องรับผิดชอบต่อไปและทุกคนจะรู้แค่ว่าเหตุการณ์ในคืนนี้เป็นผลงานของเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอเท่านั้น เจ้าหน้าที่บางนายได้เข้ามาสอบถามข้อมูลของทางโรงแรมเพิ่มเติมรวมถึงพูดคุยกับแขกที่อยู่ในล็อบบี้เพราะมีหลายคนที่ตกใจกับเสียงปืนแล้วออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นและตอนนี้นายภิเษกกับตำรวจนายหนึ่งก็กำลังเดินเข้ามาหาผู้กองกวินทร์ด้วย ถ้าเขาจะเดินหนีจากไปดื้อๆ มันจะดูแปลกๆ เขาก็เลยยืนหันหลังให้แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นตำรวจแล้วรวบเอากุมาริกามากอด กดหน้าเธอให้ซุกกับอกของเขาเพื่อไม่ให้ใครเห็นหน้าทำเสมือนว่าเป็นคู่รักขี้เมาที่กำลังจะขึ้นห้องไปจู๋จี๋กันต่อ ตอนที่เขาเล่นงานเจ้าของโรงแรมไปเลือดมันดันมาเลอะรองเท้าของเขา ถ้าตำรวจกับนายภิเษกเห็นเข้าได้สงสัยแน่ๆ แล้วเขาก็ขี้เกียจอธิบายด้วย และมันก็ได้ผลเมื่อนายภิเษกกับตำรวจเห็นเขากับกุมาริกายืนกอดกันกลมก็เลยเปลี่ยนใจเลือกที่จะไม่เข้ามาหา

“คุณลุงคะน้ำเมยเป็นห่วงคุณลุงแทบแย่ น้ำเมยได้ยินว่าเขามียิงกันที่โรงแรม น้ำเมยคิดว่าคุณลุงจะเป็นอะไรไปซะแล้ว” กุมาริกาที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรก็ยังคงกอดเขาแน่นแล้วดึงข้อมือของเขามาดูเพื่อเช็คนาฬิกาให้มั่นใจว่าเธอกอดผู้ชายถูกคน พอเห็นว่าที่ข้อมือของเขาเป็นนาฬิกาเรือนสีดำที่เธอเคยให้กุมาริกาก็มั่นใจทันทีว่านี่คือผู้กองกรินทร์ของเธอ

“เออ คือว่า...” ผู้กองกวินทร์มองนาฬิกาข้อมือของตัวเองซ้ำ ก่อนหน้านี้ข้ามโขงทำสายนาฬิกาของตัวเองขาดเขาก็เลยถอดนาฬิกาของตัวเองให้น้องชายใส่แทนเพื่อใช้ดูเวลาขณะทำภารกิจ ทีนี้ผู้กองกรินทร์เห็นว่าเขาไม่มีนาฬิกาใช้ก็เลยถอดนาฬิกาของตัวเองมาให้เขายืม เพราะผู้กองกรินทร์ทำภารกิจอยู่บนห้องบัญชาการไม่จำเป็นต้องใช้นาฬิกาข้อมือเขาก็เลยเอามายืมใส่ทำภารกิจก่อน อย่าบอกนะว่ากุมาริกาใช้นาฬิกาเรือนนี้ในการแยกระหว่างเขากับพี่ชาย

“คุณลุงทำงานเสร็จแล้วยังคะ คุณลุงเป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนรึเปล่า คุณลุงไปห้องน้ำเมยนะน้ำเมยจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้”

เฮ้ยเดี๋ยวยัยพี่สะใภ้! ผมเป็นน้องสามีของคุณ ไม่ใช่สามีของคุณโว๊ย

“เออ...ผม ผมอยากหาอะไรรองท้องก่อน” ผู้กองกวินทร์อิดออดไม่ยอมขึ้นไปบนห้องตามคำชวนของเธอ เขาจะขึ้นห้องไปพร้อมกับเธอแล้วค่อยบอกเธอก็ได้ว่าเขาคือใครแต่...มาคิดดูอีกทีเขาก็ไม่อยากเดินขึ้นโรงแรมไปกับแฟนของพี่ชาย มันดูกระดากใจ เขาไม่อยากอยู่กับเธอแบบสองต่อสองด้วยซ้ำงั้นเดี๋ยวขอถ่วงเวลาอยู่ที่ชั้นล่างของโรงแรมอีกนิด ไว้รอตำรวจออกไปจากโรงแรมก่อนเพราะคาดว่าคืนนี้น่าจะมีการค้นโรงแรมเพื่อหายาเสพติดเพิ่มเติมด้วย ไว้พ้นหูพ้นตาตำรวจแล้วเขาค่อยจะบอกกุมาริกาว่าเขาคือแฝดคนน้อง

“จริงด้วย คุณลุงทำงานมาเหนื่อยๆ คงจะหิวแย่ งั้นหาอะไรกินก่อนก็ได้ค่ะ” ความห่วงใยของกุมาริกาทำให้ผู้กองกวินทร์อดยิ้มให้ไม่ได้ ถ้าเธอจะดูแลพี่ชายของเขาดีแบบนี้เขาก็ยินดียอมรับเธอเป็นพี่สะใภ้อย่างเต็มใจเลย เร่าร้อนบนเตียงแต่เป็นนางฟ้ายามที่พี่ชายของเขาเหน็ดเหนื่อย ถ้าลงเอยกันได้พี่ชายของเขาต้องมีความสุขมากแน่ๆ ก็พี่ชายของเขาแอบรักกุมาริกามาตั้งนานแล้วนี่นา

เนื่องจากห้องอาหารของทางโรงแรมเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงคืนนี้ก็เลยมีมื้อดึกให้ผู้กองหนุ่มได้กิน กุมาริกาจัดแจงสั่งข้าวต้มร้อนๆ มาให้เขาและผลไม้ หญิงสาวแทบจะป้อนข้าวเขาเลยด้วยซ้ำหากไม่ติดว่าผู้กองกวินทร์ห้ามเอาไว้ ระหว่างที่อยู่ในห้องอาหารเขาก็พยายามจะบอกกุมาริกาหลายรอบแล้วว่าเขาคือแฝดน้อง แต่ก็ติดตรงที่มีเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินป้วนเปี้ยนไปมาอยู่เขาก็เลยไหลไปตามน้ำก่อน

“ท่าทางคุณลุงจะเหนื่อยมาก งานเสร็จแล้วหรอคะ”

“เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”

“อุ๊ย คุณลุงพูดครับกับน้ำเมยด้วย” ทุกทีล่ะเป็นเจ้าชายน้ำแข็ง ท่าทางจะเหนื่อยกับงานมากจนไม่อยากต่อกรกับเธอแล้ว งั้น...คืนนี้เธอจะไม่กวนใจเขาก็แล้วกัน เขาเหนื่อยกับงานมามากแล้วเธอไม่อยากให้เขาเหนื่อยกับเธออีก เธออย่างเป็นเด็กดีของเขา กุมาริกาคิดพลางยิ้มหวานๆ ให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“งานของคุณลุงคงลับมากงั้นน้ำเมยจะไม่ถามถึงเรื่องงานนะคะ แค่คุณลุงปลอดภัยและงานเสร็จเรียบร้อยดีก็ถือว่าโอเคแล้ว”

ก็เป็นเด็กดีเข้าใจอะไรๆ ง่ายดีนี่ ทำไมพี่ชายของเขาถึงชอบดุเธอนัก

“ไม่อยากรู้หรอว่าทุกคนปลอดภัยดีมั้ย”

“ก็คงปลอดภัยดีแหละค่ะ ถ้ามีใครเป็นอะไรไปคุณลุงคงไม่มานั่งใจเย็นอยู่แบบนี้ อ้อ! คุณลุงไม่ชอบให้พูดถึงเรื่องงานนี่ งั้นน้ำเมยจะเล่าให้คุณลุงฟังดีกว่าว่าวันนี้น้ำเมยไปไหนมา วันนี้น้ำเมยไปดูซ้อรองกับคุณอาร์ตี้รำที่วัดมาค่ะ ซ้อรองเขารำได้สวยมากๆ เลยนะคะคุณลุง น้ำเมยไม่เคยเห็นใครรำได้สวยแบบนี้มาก่อน ยิ่งรำบวงสรวงพญานาคซ้อรองรำท่าพญานาคได้อย่างกับเป็นงูจริงๆ เลยล่ะค่ะ”

แน่นอนสิ น้องเพลงพิณของเขาน่ะรำสวยที่สุดในโลกอยู่แล้ว

“ถ้าน้ำเมยหัดรำแบบซ้อรองบ้างคุณลุงจะชอบมั้ยคะ”

“ก็แล้วแต่” พี่ชายเขาคลั่งเธอจะตาย ต่อให้เธอจะนอนชักให้ดูพี่ชายของเขาก็ชอบหมดแหละ

“คุณลุงตอบไม่จริงใจเลย”

เอ้า!

กุมาริกาทำหน้างอนใส่อย่างน่ารักเพราะเข้าใจว่าคนตรงหน้าเป็นคนรักของตนจริงๆ ว่าจะแกล้งงอแงใส่เขาอีกสักหน่อยแต่พอเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นปิดปากหาวเธอก็ต้องรีบหายงอนด้วยไม่อยากกวนใจเขา

“ท่าทางคุณลุงจะเพลียมาก งั้นน้ำเมยไปหาอะไรเย็นๆ มาให้ดื่มนะคะ” เธอว่าก่อนจะลุกออกจากโต๊ะไปยังบาร์เครื่องดื่ม พอพ้นสายตาของผู้กองกวินทร์แล้วกุมาริกาก็หยิบซองเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า ซองเล็กๆ ที่ว่าก็คือผงเกลือแร่ผสมคลอลาเจนและวิตามินต่างๆ ที่เธอพกเอาไว้ผสมน้ำดื่มเวลาที่มีถ่ายงานดึกๆ ซึ่งมันจะช่วยทำให้สดชื่น ถ้าผู้กองกรินทร์ชอบเดี๋ยวเธอจะซื้อมาตุนเอาไว้ให้เขาเยอะๆ เลย เธออยากดูแลคุณลุงของเธอให้ดีที่สุด

“พี่คะ” เธอเรียกพนักงานที่บาร์เครื่องดื่ม “เอาน้ำส้มคั้นสองแก้วค่ะ แก้วหนึ่งเอาใส่อันนี้แล้วเอาไปเสิร์ฟพี่ผู้ชายที่โต๊ะของฉันนะคะ” กุมาริกาส่งซองผงเกลือแร่ให้กับพนักงานก่อนจะเดินกลับมานั่งที่โต๊ะกับผู้กองกวินทร์ตามเดิมแล้วเล่าเรื่องที่ได้ไปพบเจอกับเพื่อนๆ ของเพลงพิณในวันนี้ให้เขาฟังต่อโดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนที่เธอสั่งเครื่องดื่มอยู่นั้นทิชากรที่อยู่ในห้องอาหารเหมือนกันจะได้ยินเข้าพอดี

ทิชากรตั้งใจจะมาหาอะไรเย็นๆ ดื่มหลังจากออกไปเที่ยวมาแทบจะสร่างเมาในทันทีเมื่อเห็นว่าตอนนี้กุมาริกากำลังอยู่กับ...ผู้กองกวินทร์ เธอตามตื้อเขามานานและเคยได้ใกล้ชิดกับผู้กองกรินทร์มาก่อนจึงพอจะแยกสองแฝดออกบ้าง เธอมั่นใจว่านี่คือผู้กองกวินทร์ แล้ว...ทำไมเขาถึงมาอยู่กับกุมาริกาได้ล่ะ ก็ไหนนังเพลงพิณมันก็อยู่ที่โรงแรมนี้ด้วยแล้วทำไม...หรือว่าจะเป็นอย่างที่กุมาริกาเคยบอกเธอ กุมาริกาเคยบอกว่าจะจับสองแฝดคู่นี้ให้ได้ นี่มันคิดจะเอาทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆ หรอ

“เดี๋ยวก่อนพี่” ทิชากรรีบเดินเข้าไปขวางพนักงานที่บาร์เอาไว้เมื่อเขาจะเอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟตามที่กุมาริกาบอก เมื่อกี้นี้เธอเห็นกุมาริกาส่งซองอะไรบางอย่างให้พนักงานเอาใส่เครื่องดื่มให้ด้วย ก็คงจะเป็นผงเกลือแร่ที่กุมาริกาดื่มบ่อยๆ ตอนอยู่ที่กองถ่ายแน่ๆ

“ฉันเป็นเพื่อนกับน้ำเมยค่ะ” เพราะเป็นดาราเหมือนกันพนักงานที่บาร์จึงเชื่อว่าทั้งสองสาวเป็นเพื่อนกันจริงๆ “พอดีว่าเมื่อกี้นี้เพื่อนของฉันเขาลืมน่ะค่ะเขาก็เลยวานให้ฉันเอานี่มาให้ใส่เพิ่มในแก้วเครื่องดื่มของคุณผู้ชายคนนั้น พี่เอาใส่ให้เขาด้วยนะคะ” ทิชาการยื่นซองใสๆ ข้างในมีผงขาวๆ ให้กับพนักงาน

“มันคืออะไรหรอครับ” อย่างซองที่กุมาริกาให้เขามายังมีบอกที่ซองว่าเป็นเกลือแร่ผสมคลอลาเจนและวิตามิน แต่อันนี้...

“วิตามินซี คุณผู้ชายคนนั้นเขาไม่สบายบ่อยแล้วก็ไม่กินยาเพื่อนของฉันก็เลยต้องผสมให้กินในอาหารบ้าง เครื่องดื่มบ้าง”

“อ๋อ ครับๆ ได้ครับ” ด้วยเห็นว่าเป็นดาราเหมือนกันทางพนักงานจึงไม่นึกเอะใจ เชื่อแน่ๆ ว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันดังนั้นเขาจึงเทผงที่ว่าลงในแก้วเครื่องดื่มของผู้กองกวินทร์ก่อนจะเอาไปเสิร์ฟ

ทิชากรแสยะยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นว่าผู้กองกวินทร์ดื่มน้ำส้มคั้นจากแก้วนั้นจริงๆ และดื่มไปจนเกือบจะหมดแก้วเสียด้วย ความจริงแล้วสิ่งที่เธอให้พนักงานใส่ลงไปในแก้วเครื่องดื่มมันคือยาปลุกเซ็กส์ชนิดรุนแรงที่เธอพกเอาไว้แต่ก็ยังไม่เคยได้ใช้ ยานี่แหละมันจะทำให้กุมาริกาไม่เหลือใครเลย ถ้ายาออกฤทธิ์เมื่อไหร่ผู้กองกวินทร์ก็คงแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แน่นอนว่าเขาคงจัดการกุมาริกาแล้วระหว่างนั้นเธอให้ผู้กองกรินทร์ได้เห็นกับตา ให้เห็นว่าอีนังเด็กบ้านี่มันไปมั่วกับน้องชายของเขาแล้วจากนั้นเขาก็จะได้เลิกกับมัน เธอจะให้นังเพลงพิณได้เห็นด้วยว่ามันกำลังถูกกุมาริกาแย่งแฟน ส่วนผู้กองกวินทร์ก็คงจะโกรธกุมาริกาที่เป็นคนวางยาเขา งานนี้ไอ้คู่รักทั้งสองคู่นี้มันก็จะได้พังๆ เสียที เธอจะไม่ยอมให้พวกมันคนหนึ่งคนใดต้องมีความสุขเด็ดขาดถ้าเธอไม่มี ทิชากรยิ้มเยาะก่อนจะเดินจากไปแล้วจะรอดูผลในพรุ่งนี้เช้า

“ตำรวจเริ่มไปกันหมดแล้ว” กุมาริกาพูดพลางชะเง้อมองดูตำรวจที่เดินออกจากโรงแรมไป คงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก็เลยมีตำรวจเข้ามาตรวจสอบเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงเป็นข่าวดัง เห็นทีเธอคงจะต้องย้ายโรงแรมอีกรอบแล้วมั้ง ป้ามอลลี่ของเธอก็ยังอยู่ที่กรุงเทพฯ อยู่เลย กว่าป้าของเธอจะมาเธอคงย้ายโรงแรมเป็นสิบๆ ที่ได้ แต่ซ้อรองบอกเธอว่าถ้าไม่มีที่พักจริงๆ ก็ให้ไปพักด้วยกันที่บ้านได้ จะว่าไปข้อเสนอนี้ก็น่าสนแฮะ ทั้งได้อยู่กับซ้อรองแล้วยังได้อยู่ใกล้ๆ สถานีเรือของคุณลุงอีก

ระหว่างที่กุมาริกากำลังชะเง้อมองตำรวจออกไปจากโรงแรมนั้นผู้กองกวินทร์ก็เริ่มมีอาการแปลกๆ เขารู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาและหัวก็เริ่มเบลอ ทั้งๆ ที่แอร์ในห้องอาหารก็ออกจะเย็นฉ่ำ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้ แค่นั้นยังไม่พอเขายังรู้สึกปวดหนึบภายในกางเกงด้วย อาการแบบนี้...ไม่ผิดแน่ๆ มือแกร่งรีบคว้าแก้วน้ำส้มค้นมาดูจนได้เห็นว่าที่ก้นแก้วมีผงสีขาวๆ ที่ยังไม่ละลายน้ำเกาะอยู่

ปั้ก!!!

เขาวางแก้วน้ำส้มคั้นลงอย่างแรงจนกุมาริกาสะดุ้งแล้วหันมามอง หญิงสาวดูแปลกใจที่เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงจัดและดูโกรธมาก มันไม่ใช่หน้าแดงเพราะความเขินแต่แดงคล้ายกับคนเป็นไข้สูง

“คุณลุง...”

“คุณวางยาผมหรอ”

“ห๋า ก็...” เขารู้ได้ยังไงเนี่ย กุมาริกาขมวดคิ้วมุ่ย จะว่าวางยาก็ไม่น่าจะใช่นะเพราะมันเป็นเกลือแร่ต่างหาก “ก็น้ำเมยเห็นคุณลุงดูเหนื่อยๆ ก็เลยเอาผสมน้ำให้ดื่มค่ะ มันจะช่วยทำให้สดชื่นนะคะ”

“สดชื่นบ้าอะไร!!!” ผู้กองหนุ่มขึ้นเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ มือของเขาสั่นเทาไปหมด นี่มันต้องเป็นยาปลุกเซ็กส์แน่ๆ ยัยเด็กบ้านี่ทำอะไรลงไป พี่ชายเขามันไม่ใช่พวกตายด้าน ถ้าอยากกินมันขึ้นมาก็รุกมันนิดๆ หน่อยๆ มันก็พร้อมจะขยำแล้วไม่จำเป็นต้องมาพึ่งไอ้ยาบ้าๆ อะไรนี่หรอก

“คุณลุงคะ...”

“ผมไม่ใช่คุณลุงของคุณผมคือเรนเจอร์ ให้ตายสิแฟนคุณมันเอานาฬิกามาให้ผมยืมใส่ ผมไม่ใช่แฟนของคุณเข้าใจมั้ย!!!” โชคดีว่าไม่มีแขกคนอื่นๆ อยู่ในห้องอาหารแล้วเลยไม่มีใครต้องสะดุ้งตกใจเพราะเสียงเหี้ยมๆ ของผู้กองกวินทร์กำลังแผดลั่นทำเอากุมาริกาตัวชาวาบกับสิ่งที่เขาบอก

“คะ...คุณคือคุณลุงแฝดน้องหรอคะ”

“เออ!!! ผมเอง นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณ คุณวางยาผมทำไม”

แค่ให้กินเกลือแร่ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วยกุมาริกาก็ยังไม่เข้าใจ แต่ก็เชื่อแล้วแน่ๆ ว่าเขาคงเป็นผู้กองกวินทร์จริงๆ เพราะถ้าเป็นผู้กองกรินทร์เขาคงไม่โกรธเธอเพียงเพราะเธอเอาเกลือแร่ให้กินหรอก

“ฉัน...ฉันขอโทษ คุณลุงแฝดน้องเป็นยังไงบ้างคะ ให้ฉันพาไปส่งที่ห้องพักมั้ย”

“ไม่ต้อง!!! ไม่ต้องมายุ่งกับผม ออกไป!!!” กุมาริกาถูกผลักขณะจะเข้าไปช่วยประคองเขาจนเธอล้มลงไปกับพื้น ตอนนี้ผู้กองกวินทร์แทบจะทนต่อฤทธิ์ยาไม่ไหวแล้ว เขาเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่ายาจะหมดฤทธิ์เขาจะเจอกับผู้หญิงไม่ได้เด็ดขาด

ผู้กองหนุ่มรีบวิ่งออกจากห้องอาหารไปด้วยอาการไม่สู้ดีจนกุมาริกายิ่งรู้สึกผิด เธอเสียใจที่เธอแยกพวกเขาสองคนพี่น้องไม่ออก แต่ถึงเขาจะเป็นคุณลุงแฝดน้องแต่เธอก็ยังไม่ได้ทำอะไรเสียหายนี่ เธอแค่พาเขามากินข้าว ให้เขาดื่มเกลือแร่เพื่อหวังจะให้เขาสดชื่นแล้วทำไมเขาต้องโกรธเธอขนาดนี้ด้วย เขาแพ้คอลลาเจนที่อยู่ในเกลือแร่รึเปล่า

“พี่เพลงพิณ...” กุมาริการีบโทรหาเพลงพิณทันทีทั้งเสียงสะอื้นไห้ด้วยความตกใจและรู้สึกผิดต่อผู้กองกวินทร์ “พี่เพลงพิณช่วยไปดูุคุณลุงแฝดน้องได้มั้ยคะ คุณลุงแฝดน้องเหมือนจะไม่สบายหนักเลยค่ะ”

(“อะไรนะคะ”) เพลงพิณที่อยู่ปลายสายถึงกับขมวดคิ้วตาม คืนนี้เธอจะนอนค้างที่โรงแรมกับอาร์ตี้แต่ก่อนหน้านี้ผู้กองกวินทร์โทรมาบอกเธอว่าถ้าเขาเสร็จงานแล้วเขาจะมาหาเธอ นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมกุมาริกาถึงบอกว่าเขาไม่สบายล่ะ หรือว่าเพราะภารกิจ...ไม่นะ พี่ข้ามโขงของเธอก็ส่งข้อความมาบอกในไลน์กลุ่มครอบครัวแล้วนี่ว่าภารกิจเรียบร้อยดีและทุกคนปลอดภัยด้วย

(“พี่เรนเจอร์เป็นอะไรหรอคะ”)

“น้ำเมยก็ไม่ทราบค่ะแต่คุณลุงแฝดน้องอาการไม่ดีเลย น้ำเมยจะช่วยดูอาการให้เขาก็ไม่ยอมแล้วก็วิ่งหนีไปเลยพี่เพลงพิณช่วยไปดูอาการเขาหน่อยสิคะ ถ้าเป็นพี่เพลงพิณคุณลุงแฝดน้องคงยอมให้ดูแลค่ะ” เขารักพี่เพลงพิณมากอย่างไรเสียก็คงต้องยอมให้ดูแลอยู่แล้ว กุมาริกาคิดว่าหรือบางทีผู้กองกวินทร์อาจจะแพ้คอลลาเจนก็เป็นได้ ก็เธอไม่ได้ตั้งใจนี่ เธอเสียใจจริงๆ ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

(“ค่ะ งั้นพี่จะรีบไปดูพี่เรนเจอร์เดี๋ยวนี้แหละ”) ฝ่ายเพลงพิณเองก็ทั้งตกใจและใจหายที่ได้ยินแบบนี้ ตอนนี้เธอยังอยู่ในชุดนางรำอยู่ ทั้งผ้าซิ่นไหม ผ้าแถบเกาะอกแบบครึ่งตัว แพรสไบบางๆ ที่ไหล่ข้างซ้าย ส่วนพวกเครื่องประดับนั้นเธอถอดเก็บเอาไว้หมดแล้ว ตอนนี้อาร์ตี้กำลังอาบน้ำอยู่เธอก็เลยต้องรอคิวเข้าห้องน้ำ ด้วยความร้อนใจและรีบจะไปหาคนรักเพลงพิณจึงเพียงแค่เคาะประตูห้องน้ำบอกอาร์ตี้เท่านั้นว่าเธอจะไปหาผู้กองกวินทร์ ยังคุยกันไม่ทันรู้เรื่องเพลงพิณก็รีบออกไปแล้ว อาร์ตี้เห็นว่าคู่รักเขากำลังจะไปหากันก็เลยไม่อยากเป็นก้างขวางคอปล่อยให้เพลงพิณไปหาผู้กองกวินทร์อย่างเห็นดิบเห็นดีด้วย

ซ่า!!!

เสียงน้ำจากฝักบัวตกกระทบกายของผู้กองหนุ่มเมื่อเขากลับมายังห้องพักที่เขาเปิดเอาไว้ในชื่อของตัวเอง เพราะเคยเป็นหนุ่มคาสโนวามาก่อน ไอ้เรื่องควงหญิง เที่ยวกลางคืนนั้นเขาเคยผ่านมาหมดแล้วและก็รู้จักยาที่ใช้เล่นกันในหมู่นักท่องราตรีเป็นอย่างดีแม้จะไม่เคยลองก็ตาม นี่มันเป็นยาปลุกเซ็กส์ที่มีฤทธิ์รุนแรงมาก ถ้าโดนเข้าไปแล้วไปปลดปล่อยกับผู้หญิงคนไหน ผู้หญิงคนนั้นได้โดนรังแกจนสลบคาเตียงแน่ๆ แล้วก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงด้วยกว่ายาจะหมดฤทธิ์

(“เรนเจอร์มึงไหวมั้ย ให้พี่ตามข้ามโขงมาดูอาการให้รึเปล่า”)

“ไม่” เขาร้องตอบผู้เป็นพี่ชายไป ซึ่งตอนนี้ผู้กองกรินทร์ยังอยู่ที่ห้องบัญชาการข้างๆ กันนี้

(“งั้นมาเปิดประตู เดี๋ยวพี่ออกไปหา”)

“ไม่ต้องพี่ซีล ผมโอเค...ผมจัดการตัวเองได้” พอนึกถึงวิธีการจัดการตัวเองของน้องชายแล้วผู้กองกรินทร์ก็อดขำไม่ได้ ห่วงน้องก็ห่วงแต่ก็รู้ดีว่าถ้ายาหมดฤทธิ์แล้วเดี๋ยวผู้กองกวินทร์ก็จะหายเป็นปกติเอง

(“มึงแน่ใจนะว่าจะไม่ให้พี่ออกไปหา”)

“อย่าพี่ซีล ตำรวจกำลังค้นโรงแรมไหนจะพวกคนแปลกหน้าที่อาจแอบเข้ามาในโรงแรมอีก เราต้องอยู่เงียบๆ จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้านะพี่”

(“ก็จริงของมึง”) ผู้กองกรินทร์คิดตาม (“เออๆๆ งั้นเอาตามนี้ก็ได้ แต่ถ้ามึงไม่ไหวหรือมีอาการแทรกซ้อนหนักอะไรล่ะก็โทรหาพี่ด่วนเลยนะ อย่าช็อคตายคาโรงแรมด้วยเรื่องแบบนี้เด็ดขาดเข้าใจมั้ย แล้วนี่มึงไปโดนยาตัวนี้ได้ยังไงกันล่ะเนี่ย”)

“ก็ยัยเด็กน้ำเมยของพี่นั่นไง ยัยบ้านั่นวางยาผม!!! พี่ซีล แค่นี้ก่อนนะพี่ ไว้ผมไม่ไหวผมจะโทรบอกแล้วกัน” ผู้กองกวินทร์โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไปบนอ่างล้างหน้าแล้วเข้าไปยืนใต้ฝักบัวอาบน้ำใหม่อีกครั้งเพื่อหวังจะให้ความเย็นของสายน้ำช่วยดับอาการเร่าร้อนภายในของเขา โดยที่ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าสิ่งที่เขาบอกผู้เป็นพี่ชายไปมันจะทำให้ผู้กองกรินทร์เข้าใจผิดคิดว่ากุมาริกาตั้งใจจะวางยาปลุกเซ็กส์เขาจริงๆ

“อ่า...ซี๊ดดดด” เสียงครางกระเส่าของชายหนุ่มดังขึ้นมา เขาพยายามจัดการกับตัวเองเพื่อให้อาการดีขึ้น ไม่ว่าจะพยายามทำอย่างไรแต่ลูกชายของเขามันก็พร้อมรบเสียเหลือเกินจนเขาต้องหันหน้าเข้ากับผนังห้องน้ำภายใต้ฝักบัวแล้วจึงใช้อุ้งมือปลดปล่อยความรู้สึกของตัวเองออกมา เขาหลับตาลงอย่างพยายามจะผ่อนคลาย แต่พอหลับตาลงก็พลันเห็นเป็นใบหน้าหวานๆ ของสาวน้อยที่อยู่ในหัวใจของเขามาโดยตลอด น้องเพลงพิณคนสวยของเขา...ยิ่งนึกถึงอารมณ์ปรารถนาก็ยิ่งรุนแรงจนอดจินตนาการถึงเพลงพิณในยามที่นุ่งผ้าซิ่งผืนสวยแล้วห่มผ้าแถบคาดอกไม่ได้ ผ้าแถบผืนน้อยที่ปกปิดความอวบอิ่มแสนสวยเอาไว้ ผ้าแถบที่เขาอยากจะกระชากออกแล้วเชยชมสองเต้านุ่มๆ

“อ่าห์...น้องเพลงขา...” แรงปรารถนาทำให้ทั้งรัก ทั้งคิดถึง สติของผู้กองหนุ่มเริ่มเตลิดไปไกลจนยากจะกู่กลับแล้ว มือของเขายังคงพยายามปลดปล่อยความต้องการของตัวเองจนกระทั่ง...

กริ๊ง!!! กริ๊ง!!!

เสียงกริ่งประตูห้องพักดังขึ้นขัดจังหวะทำให้ผู้กองกวินทร์หยุดทุกๆ การกระทำของตัวเองไปด้วยความขัดใจเมื่อเสียงกริ่งประตูห้องยังคงดังอยู่ เขาจำใจเดินออกมาจากใต้ฝักบัวแล้วคว้าผ้าขนหนูมานุ่งก่อนจะเดินหน้าตึงออกจากห้องน้ำเพื่อไปเปิดประตูห้องพัก คาดว่าคนที่มาหาก็คงจะเป็นผู้กองกรินทร์พี่ชายของเขานั่นแหละ

“มาทำไมพี่ซีล ก็บอกแล้วไงว่า...ว่า...” ผู้กองกวินทร์ยืนตะลึงอึ้งอยู่กับที่เมื่อเห็นร่างเล็กๆ ยืนอยู่ตรงหน้า จากเหตุการณ์ในห้องน้ำเมื่อกี้นี้มันทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าหรือนี่จะเป็นภาพหลอน...

“นะ...น้องเพลง...”

“พี่เรนเจอร์เป็นยังไงบ้างคะ คุณน้ำเมยโทรไปบอกน้องเพลงว่าพี่เรนเจอร์ไม่สบายหนักมากน้องเพลงก็เลยรีบมาหา” ไม่เพียงแค่เอ่ยถาม หากแต่มือเล็กๆ นุ่มๆ ยังยื่นขึ้นมาแตะที่แก้มของเขาด้วย ความนุ่มและหอมกรุ่นของมือเธอทำให้ผู้กองกวินทร์ยิ่งคุมสติไม่ได้เข้าไปใหญ่ มือแกร่งข้างหนึ่งยื่นไปดึงเอาเพลงพิณเข้ามากอดแล้วลากเอาตัวเธอเข้ามาในห้องพักของเขา

กลิ่นกายที่หอมกรุ่น ไหนจะความนุ่มนิ่มและเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายทุกๆ อย่างมันช่างเหมือนกับที่ผู้กองกวินทร์จินตนาการถึง เขาดันตัวของเพลงพิณไปจนชิดติดกับผนังห้อง สองมือจับแน่นอยู่ที่ต้นแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างแล้วทอดมองเธอด้วยความปรารถนา เพลงพิณเองก็แปลกใจในพฤติกรรมของเขา ตอนแรกเธอก็คิดว่าเขาจะเป็นไข้ตัวร้อนเสียอีกแต่ดูจากแววตาแล้ว...น่าจะเป็นโรคบ้ากามมากกว่า

“พี่เรนเจอร์มีไข้รึเปล่าคะ”

ผู้กองกวินทร์หูอื้อไปหมด หูตามันพร่ามัวในหัวมีแต่เรื่องบนเตียงและอยากจะปลดปล่อยใจแทบขาด ยิ่งคนรักมาอยู่ตรงหน้าแบบนี้เขายิ่งควบคุมตัวเองไม่ไหว พอคิดได้ดังนั้นเขาก็โน้มตัวลงมาจูบเพลงพิณในทันที อารมณ์กระหายทำให้รสจูบไม่ได้อ่อนโยนหากแต่มันเร่าร้อนจนเพลงพิณหวิวไปทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเขาจู่โจมเธอทันทีทันใดแบบนี้ ตัวของเธอถูกกายแกร่งของเขาบดเบียดไปกับผนังห้อง มือเล็กๆ ที่พยายามจะผลักเขาออกถูกจับตรึงไว้กับผนัง

“...พี่เรนเจอร์ อย่าค่ะ เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อนค่ะ” เพลงพิณพยายามดิ้นหนีและมึนงงไปหมดแล้ว นี่เขาเป็นอะไรไป ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้นี่ ถ้าเขาปรารถนาเธอเธอเองก็เต็มใจที่มอบอุ่นไอรักให้ แต่ว่าตอนนี้เธอสงสัยมากกว่าทำไมเขาถึงไม่พูดไม่จา พอเจอเธอก็รุกหนักเข้ามาเลย

“พี่เรนเจอร์คะ พี่เรนเจอร์...” น้ำเสียงหวานๆ ที่อ่อนโยนพาให้อารมณ์รักยิ่งรุนแรงเร่าร้อนจนมือแกร่งกระชากแพรสไบผืนบางสีชมพูกลีบบัวออกจนขาดลงไปกองอยู่กับพื้น เหลือเพียงแค่ผ้าแถบผืนนุ่มสีขาวนวลและผ้าซิ่นไหม เพลงพิณเริ่มจะตกใจกลัวเขาแล้ว เธอหดไหล่แล้วเบือนหน้าหนีเมื่อเขาจะก้มลงมาจูบอีกผู้กองกวินทร์ก็เลยเชยคางของเธอมาหา ปลายนิ้วของเขาไล้ที่แก้มนวลเบาๆ ดวงตาหวานหยาดเยิ้มขณะมองเพลงพิณ

“น้องเพลงขา พี่รักน้องเพลง คนดีอย่ากลัวพี่เลยนะคะ”

“ตกลงพี่เรนเจอร์ป่วยจริงรึเปล่าคะเนี่ย” จะว่ากุมาริกาโกหกก็ไม่น่าจะใช่

“พี่...พี่ไม่ไหวแล้ว น้องเพลงช่วยพี่ด้วยนะคะ”

“ช่วย...ช่วยหรอคะ...ว๊ายพี่เรนเจอร์!!!” เพลงพิณรีบจับปมผ้าแถบเอาไว้เมื่อเขาจะกระชากมันออก แล้วพอเธอก้มมองต่ำลงก็เห็นถึงความแปลกไปของร่างกายเขา ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาเขานุ่งเพียงแค่ผ้าขนหนู ร่างกายที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามมีหยาดน้ำพรมอยู่จนทั่ว แล้วที่กายส่วนล่าง...ตำแหน่งที่อยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเขามันตุงออกมาและตุงออกมาเยอะมากจนเธอตกใจ แก้มสาวแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าร่างกายของเขากำลังเป็นอะไรไหนจะท่าทีหื่นกระหายของเขาอีก

“พี่เรนเจอร์คะ” มือที่สั่นเทาของเพลงพิณยื่นขึ้นไปแตะที่แผ่นอกกว้างของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ “พี่เรนเจอร์มีอาการแบบนี้ได้ยังไง”

“...พี่โดนวางยาปลุกเซ็กส์...”

“อะไรนะ!!!” โดนวางยาปลุกเซ็กส์อย่างนั้นหรอ มิน่าล่ะเขาถึงมีอาการแบบนี้ ใครกันที่ทำกับเขาได้

“น้องเพลง...พี่จะทนไม่ไหวแล้ว ยามัน...ฤทธิ์แรงมาก พี่...” ตอนนี้ผู้กองกวินทร์เริ่มจะสั่นไปทั้งตัว เนื้อตัวของเขาร้อนระอุจนหน้าแดง เนื้อตัวก็แดงไปหมด ความทรมานจากฤทธิ์ของยาทำให้เขาน้ำตาคลอทั้งอยากปลดปล่อยแต่อีกใจสติที่พอเหลือมันก็ทำให้เขาไม่กล้าเพราะเขารักเพลงพิณมากเกินกว่าจะทำร้ายเธอได้

“น้องเพลงจะพาเรนเจอร์ไปหาหมอนะคะ น้องเพลงจะตามพี่ข้ามโขงมารักษาพี่เรนเจอร์” แล้วเพลงพิณก็ต้องนึกเจ็บใจเมื่อเธอเป็นห่วงผู้กองกวินทร์มากจึงรีบออกจากห้องพักมาจนลืมหยิบโทรศัพท์มือถือติดตัวมาด้วย แล้วแบบนี้เธอจะติดต่อหาพี่ชายได้อย่างไร “น้องเพลงจะโทรลงไปแจ้งกับทางโรงแรมนะคะ ให้ทางโรงแรมเรียกรถพยาบาลให้”

“ไม่ ไม่ต้อง เดี๋ยวยาหมดฤทธิ์พี่ก็หายแล้ว”

“แต่ว่า...”

“ไป!!! ออกไปซะตอนนี้พี่ยังควบคุมตัวเองได้อยู่ น้องเพลงรีบๆ ออกไปแล้วก็ไม่ต้องให้ใครมาหาพี่ทั้งนั้น”

“แต่ว่า...” เธอจะไปได้อย่างไรก็อาการของเขาตอนนี้มันดูไม่ดีเลย เขากำลังสั่นไปทั้งตัวแล้ว “น้องเพลงไม่กล้าทิ้งพี่เรนเจอร์เอาไว้คนเดียว น้องเพลงกลัวพี่เรนเจอร์จะเป็นอะไรไป”

“พี่ไม่เป็นไรหรอก ออกไป ออกไปสิ!!!” เขาผลักเธอไปทางประตูห้องแต่เพลงพิณก็ยังไม่กล้าที่จะทิ้งเขาไปจนเขาต้องตวาดว่าเธออีก

“พี่บอกให้ออกไปไง ถ้าพี่คุมตัวเองไม่ได้พี่จะเผลอทำร้ายน้องเพลงนะ!!!” 

เพลงพิณน้ำตาคลอออกมาทันที เธอไม่ได้เสียใจที่เขาตวาดใส่แต่เธอสงสารเขาและซาบซึ้งในความรักที่เขามีต่อเธอมากกว่า ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนรักของเขา ทั้งๆ ที่เขากำลังแย่แต่เขาก็ยังห่วงเธอ

“น้องเพลงไม่ไป” เธอส่ายหน้าตอบทั้งน้ำตา เป็นห่วงเขาใจแทบขาดก่อนจะโผเข้าไปกอดเขา กอดร่างกายที่กำลังสั่นเทาของเขาเอาไว้ จะให้เธอทิ้งเขาไปได้อย่างไรกันเธอรักเขาหมดทั้งใจและให้ได้แม้แต่ชีวิต เธอฝากชีวิตเอาไว้กับเขาและหวังจะให้เขาเป็นสามีในอนาคต จะช้าหรือเร็วเธอก็ต้องเป็นของเขาอยู่แล้วเธอไม่เสียดายหรอกถ้าจะต้องมอบให้เขาในตอนนี้เพราะเขาคือคนรักที่เธอใช้หัวใจของเธอเลือกมา

“ถ้าพี่เรนเจอร์ทรมานมากจะทำกับน้องเพลงก็ได้นะคะ น้องเพลงเป็นห่วงพี่เรนเจอร์ ขอแค่พี่เรนเจอร์หายเป็นปกติน้องเพลงยอม”

“ไม่...” มือที่สั่นเทารีบจับปมผ้าแถบเอาไว้เมื่อเพลงพิณจะเป็นคนปลดผ้าแถบของตัวเองออก ผู้กองกวินทร์ส่ายหน้าทั้งน้ำตาคลอไม่คิดว่าเธอจะยอมเพื่อเขา คนดีของพี่...เพราะน้องเพลงแสนดีแบบนี้ไงพี่ถึงเทิดทูนน้องเพลงไว้ด้วยชีวิต น้องเพลงคือสิ่งที่แสนดีที่สุดในชีวิตของคนเทาๆ อย่างพี่ ยิ่งน้องเพลงแสนดีแบบนี้แล้วพี่จะทำลงได้อย่างไร เรื่องแบบนี้ระหว่างเรามันต้องเกิดขึ้นแน่ๆ แต่พี่อยากให้มันเป็นหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว พี่อยากทะนุถนอมน้องเพลงของพี่เอาไว้

“พี่จะไม่ยอมแพ้ไอ้ยาบ้าๆ นี่เด็ดขาด” ว่าแล้วผู้กองกวินทร์ก็เดินหนีเข้าห้องน้ำไป หูตาของเขายังคงพร่ามัว เขาร้อน...ร้อนจนเหงื่อซึม ร้อนราวกับมีไฟมาสุมอยู่ในตัวของเขา

เขากลับมายืนอยู่ใต้ฝักบัวอีกครั้งหวังจะให้ไอเย็นของน้ำช่วยบรรเทา แต่ความปรารถนาที่รุนแรงมันก็ทำให้เขาอึดอัดไปหมดจนต้องกระชากผ้าขนหนูออกแล้วใช้วิธีเดิมในการปลดปล่อย

เพลงพิณได้แต่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำด้วยความเป็นห่วงคนรัก เห็นเขาหายเข้าไปนานๆ เธอก็ยิ่งเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะล้มในห้องน้ำเอาจึงได้ค่อยๆ เปิดประตูห้องน้ำเข้าไปจนได้เห็นว่าตอนนี้ผู้กองกวินทร์กำลังยืนเปลือยกายอยู่ในฝักบัว เขายืนหันหลังให้เธออยู่ มือแกร่งข้างหนึ่งยันกับผนังห้องน้ำเอาไว้ส่วนอีกมือ...เพลงพิณทั้งเขินทั้งอาย หัวใจดวงน้อยๆ เต้นระรัวและตัวสั่นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นบุรุษเพศเปลือยกายแล้วยังเป็นการเปลือยกายโดยที่กำลังปลดปล่อยความปรารถนาทางร่างกายให้ตัวเองอยู่ เสียงครางกระเส่าของเขาฟังดูเย้ายวนจนเธอใจไม่ดี เสียงสูดปากของเขาดังก้องห้องน้ำ หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก ชั่งใจอยู่นานว่าควรอยู่ในนี้ต่อหรือเดินออกไป ถึงจะมีพี่ชายถึงสองคนและอีกคนเป็นคู่แฝดของเธอเองแต่เธอก็ไม่เคยยืนดูเพลงรักล่อนจ้อนแบบนี้มาก่อน เพลงพิณเอียงอายเหลือเกินกับภาพตรงหน้าและร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ

“อึก!” ผู้กองกวินทร์ทรมานหนักด้วยฤทธิ์ยาที่รุนแรง แม้จะพยายามปลดปล่อยตัวเองแล้วแต่อาการร้อนลุ่มก็ยิ่งทวีขึ้นจนนึกโกรธกุมาริกาที่เธอมาเล่นอะไรบ้าๆ แบบนี้ คอยดูเถอะเดี๋ยวเขาจะฟ้องพี่ชายของเขาให้พี่ชายของเขาลงโทษเธอให้หนักๆ ไปเลย เขากำกำปั้นเอาไว้แน่นอย่างพยายามอดทนกับฤทธิ์ของยาจนเริ่มจะเหนื่อยแล้ว แต่ทันใดนั้น...ก็ได้มีร่างนุ่มนิ่มของใครคนหนึ่งเข้ามาสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง แก้มนวลเอียงแนบชิดแผ่นหลังกว้างที่มีแต่ร่องรอยแผลเป็น มือของเธอค่อนข้างสั่นเทาขณะแตะผะแผ่วอยู่กับลอนซิกแพคหน้าท้องของเขา จากนั้นเธอก็เลื่อนมือลงต่ำมาเรื่อยๆ จากซิกแพคเป็นท้องน้อยและเรื่อยมาลงที่...

“...น้องเพลง...”

“ให้น้องเพลงช่วยนะคะ”

“น้องเพลงไม่กลัวหรอคะ”

“น้องเพลงกลัวพี่เรนเจอร์ตายมากกว่า” เพลงพิณสะอื้นไห้เบาๆ ด้วยความสงสารเขา ตอนแรกเธอก็เขินอายเกินกว่าจะทนดูได้แต่พอตอนที่เธอจะเดินออกไปจากห้องน้ำเธอก็เห็นความทรมานของเขา นี่มันไม่ใช่อาการตามสัญชาตญาณของร่างกายมนุษย์แต่มันเกิดจากฤทธิ์ของยาและสามารถทำอันตรายกับร่างกายได้ เธอเคยเห็นในข่าวบ่อยๆ ที่มีคนช็อคตายเพราะทนฤทธิ์ของยาพวกนี้ไม่ไหว ตอนนี้เขากำลังป่วย นี่คืออาการป่วยไม่ใช่อาการหื่นกาม

แม้จะรู้สึกทรมานแต่ผู้กองกวินทร์ก็อดอมยิ้มออกมาไม่ได้ ไม่ได้หวังจะให้เธอมาช่วยเขาแบบนี้แต่ว่า...ตอนนี้เขาไม่ไหวแล้วจริงๆ มันเป็นความรู้สึกที่ตีกันไปหมดเพราะอาการที่เขาเป็นมันอันตรายต่อตัวเธอแต่ในขณะเดียวกัน...เขาก็ต้องการความช่วยเหลือ

“ให้น้องเพลงอยู่กับพี่เรนเจอร์นะคะ”

“...ทำเป็นหรอคะ”

เพลงพิณก้มหน้างุดอย่างอายสุดๆ แล้วส่ายหน้าตอบ เธอจะไปทำเป็นได้อย่างไรในเมื่อไม่เคยทำมาก่อน แต่เรื่องแบบนี้มันน่าจะอยู่ในสัญชาตญาณของมนุษย์อยู่แล้ว ถึงเธอจะไม่เคยทำแต่ก็พอเดาได้ว่าต้องทำอย่างไร เธอก็โตมาจนป่านนี้แล้วจะให้อินโนเซ็นส์ไปทุกเรื่องก็คงไม่ใช่

“งั้น...พี่จะสอน” 

.

.

ตัด NC นะคะ (เดี๋ยวโดนแบน)

************************************************

กดอ่านต่อตอนต่อไปเลยนะคะ เนื้อหายาวลงทีเดียวไม่ได้ค่ะ