21.ของฝากจากพิษณุโลก

“คุณพ่อครับ คุณพ่อสุดที่รักของผม คุณพ่อ...”

(“อย่ามากระแดะเรนเจอร์ มีอะไรก็ว่ามา”) เสียงเซ็งๆ ของรองกรันณ์ดังลอดสายมา ไม่ต้องรอฟังก็รู้ว่าไอ้ลูกชายตัวดีของตัวเองมันไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้ นี่เขาก็เพิ่งจะวางสายจาก ผบ.คเชนทร์ไปเมื่อกี้นี้นี่เอง เขารู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วล่ะ

“ผมจะมีเมียแล้วนะครับคุณพ่อ คุณพ่อรู้มั้ยครับว่าอาเชนทร์ยอมให้ผมกับน้องเพลงแต่งงานกันแล้ว คุณพ่อรีบๆ มาขอน้องเพลงให้ผมหน่อยสิ นะครับ” เสียงสองอ้อนพ่อทำให้รองกรันณ์ทำท่าโก่งคออ้วกจนราชาวดีผู้เป็นภรรยาอดขำไม่ได้ สองพ่อลูกคู่นี้บทจะฮาก็ฮากันได้สุดๆ จริงๆ

“แม่แก้มครับ แม่แก้มคนสวยของผม แม่แก้มมาขอเมียให้ผมหน่อยนะครับ นะครับแม่แก้มคนดี” พออ้อนพ่อแล้วก็หันมาอ้อนแม่อีกคน โดนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอ้อนเสียขนาดนี้ราชาวดีก็ใจอ่อน ใจจริงเธอก็อยากไปขอเพลงพิณให้ผู้กองกวินทร์นานแล้วเพราะเอ็นดูเพลงพิณมาตั้งแต่เด็กๆ เด็กดี เรียบร้อยแล้วก็เก่งไปเสียทุกด้านแบบนี้บ้านไหนได้ไปเป็นลูกสะใภ้คงโชคดีแต่ติดตรงที่ ผบ.คเชนทร์ไม่ยอมปล่อยให้ลูกสาวออกเรือนเสียทีนี่แหละ เพลงพิณมีนิสัยที่โตเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผู้กองกวินทร์ ถ้าลงเอยกันเพลงพิณจะช่วยกำราบผู้กองกวินทร์ได้ เด็กสองคนนี้เหมาะสมกันมากแล้วที่บ้านสุวรรณเวชก็หลงรักเพลงพิณกันทุกคนด้วย

(“ครับๆๆ คุณพ่อกับแม่รู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว คุณพ่อเพิ่งจะวางสายอาเชนทร์ไปเมื่อกี้นี้เองลูก”)

“อ้าว คุณพ่อกับแม่แก้มรู้เรื่องแล้วหรอครับ” โธ่ แล้วปล่อยให้เขาอ้อนตั้งนาน ผู้กองหนุ่มแอบแยกเขี้ยวใส่ขณะคุยสายโทรศัพท์กับผู้เป็นพ่อและแม่ มือก็เก็บเสื้อผ้าข้าวของใส่เป้เดินทางไปด้วยเพื่อจะลงไปเช็คเอาท์ออกจากโรงแรม ตอนนี้เพลงพิณกลับไปแต่งตัวที่ห้องพักของตัวเองแล้วและจะกลับบ้านพร้อมกับ ผบ.คเชนทร์เลย ส่วนเขายังกลับทันทีไม่ได้เพราะเดี๋ยวต้องไปเก็บกล้องวงจรปิดที่เหลือออกจากโรงแรมก่อน โดยเฉพาะที่ห้องลับที่เกิดเหตุเมื่อคืน ตอนนี้เขานัดกันกับผู้กองกรินทร์เอาไว้แล้ว

“งั้นคุณพ่อกับแม่แก้มก็มาขอน้องเพลงให้ผมนะครับ ปีก่อนผมก็บวชให้แล้วปีนี้ผมพร้อมเบียดแล้วนะครับแม่แก้ม”

(“แกมันเบียดมาตั้งแต่ก่อนจะบวชอีกเรนเจอร์ ไอ้ลูกผ่าเหล่าผ่ากอ นิสัยเจ้าชู้นี่ไม่รู้ว่าได้มาจากใคร สงสัยจะได้มาจากพ่อภูล่ะมั้ง”) รองกรันณ์ว่าแขวะพลโทคีรินทร์ แม่ทัพภาคที่ 3 ผู้มีศักดิ์เป็นทั้งลุงแท้ๆ และพ่อบุญธรรมของผู้กองสองแฝด

(“พี่รันอย่ามาว่าพี่ภูนะคะ ใจคอนี่จะทะเลาะกันแต่หนุ่มยันแก่เลยหรอ”) ราชาวดีรีบปกป้องผู้เป็นพี่ชายอย่างพลโทคีรินทร์ทันที เห็นแล้วรองกรันณ์ก็ยิ่งขัดใจ

(“พี่กับไอ้พี่ภูได้ทะเลาะกันยาวๆ แน่แก้มไม่ต้องห่วง ไม่ไอ้พี่ภูก็พี่มันต้องตายกันไปข้าง ไอ้คนขี้ขโมยพรรค์นั้น”) พูดถึงแล้วก็ยังฉุนไม่หายเมื่อของรักของหวงมาถูกพลโทคีรินทร์ขโมยแย่งเอาไปไกลถึงกองทัพภาคที่ 3 จังหวัดพิษณุโลก ผู้กองกวินทร์ได้ฟังแล้วก็ต้องถอยหายใจออกมา พอจะเดาออกแล้วว่าพ่อแท้ๆ กับพ่อบุญธรรมของตนทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไรอีก

(“ไอ้เรื่องแต่งเมียของแกเอาไว้ก่อนเรนเจอร์ ถ้าแกอยากได้เมียงั้นไปทำภารกิจนี้ให้สำเร็จซะก่อน”)

“ภารกิจอะไรอีกล่ะครับท่านรอง”

(“ไปบุกกองทัพภาคที่ 3 แล้วขมายของที่พ่อภูของแกขโมยจากพ่อไปคืนมา เอามาคืนพ่อด่วนเลยนะถ้าแกเอามาคืนช้าแกไม่ต้องมีเมียเข้าใจมั้ย แค่นี้แหละพ่อจะไปเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งพ่อภูของแกต่อ”)

“อ้าว”

(“คุณพ่อเขาลงแดงจะแย่แล้วลูก เรนเจอร์ไปทำภารกิจที่คุณพ่อว่าก่อนนะลูกส่วนเรื่องน้องเพลงน่ะไม่ต้องห่วง คุณพ่อกับคุณปู่เตรียมทุกอย่างให้เอาไว้นานแล้ว เรนเจอร์ไปพิษณุโลกก่อนนะเพราะแม่เองก็จะลงแดงแล้วเหมือนกัน พ่อภูนะพ่อภูดันมาขโมยของรักของพ่อกับแม่ไปซะได้”)

“อะไรเนี่ย ไปพิษณุโลกด่วนเลยหรอ” ผู้กองหนุ่มครวญเมื่อวางสายจากผู้เป็นแม่แล้ว ทำไมคนแก่บ้านเขาต้องชอบขโมยของแย่งกันไปแย่งกันมาด้วย เหมือนเด็กๆ ไม่มีผิดเลย

กริ๊ง!!!

เสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังขึ้นทำให้ผู้กองกวินทร์คิดว่าพี่ชายคงมาหาแล้วจึงรีบไปเปิดประตูให้ วันนี้เขามีเรื่องจะเล่าให้พี่ชายฟังแบบยาวๆ เลย ไอ้เรื่องที่ตั้งใจว่าจะแต่งงานพร้อมพี่ชายเห็นทีคงจะพังแล้วล่ะ หวังว่าพี่ชายของเขาจะเข้าใจนะ

“เข้ามาๆ พี่ซีล ผม...” เห็นหน้าคนที่มายืนอยู่หน้าประตูแล้วผู้กองกวินทร์ก็อยากจะปิดประตูกระแทกหน้านัก ทิชากรยืนมองเขาด้วยสีหน้าน้อยใจอย่างสุดๆ เหมือนก่อนหน้านี้เขาจะเห็นเธอแว๊บๆ ในวงล้อมของนักข่าวด้วย ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ที่นี่จริงๆ

“เรนเจอร์คะ ขอฉันคุยด้วยได้มั้ย”

“ไม่ได้” เขาตอบขึ้นทันควันอย่างไม่คิดจะเปิดโอกาสให้ เขารู้นิสัยของผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างดี นิสัยที่สุดจะพรรณาออกมาเป็นคำพูดได้ เอาง่ายๆ คือถ้าไม่อยากให้ชีวิตฉิบหายอย่าเข้าใกล้ผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด

“คุณจะแต่งงานกับนังนั่นจริงๆ หรอ”

“แล้วคุณมายุ่งอะไรด้วย เป็นแม่ผมหรอ หรือเป็นคนหาสินสอดให้ผม” น้ำเสียงของผู้กองกวินทร์บ่งบอกว่าชิงชังทิชากรอย่างสุดๆ แต่ทิชากรก็ไม่สนใจ ทำไมเรื่องทุกอย่างมันถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ถ้าคนที่นอนกับเขาเป็นกุมาริกาเพลงพิณก็จะต้องไม่ให้อภัยเขา ผู้กองกรินทร์ก็จะชิงชังกุมาริกาด้วย นังเพลงพิณมันมาอยู่กับเขาได้ยังไง

“ไม่ได้นะคะทิชาไม่ยอม ทิชาจะไม่ยอมให้คุณกับนังนั่นได้แต่งงานกันเด็ดขาด”

“คนที่มีสิทธิ์ตัดสินว่าผมกับน้องเพลงควรแต่งงานกันมั้ยคือผู้ใหญ่ของเราทั้งสองฝ่าย แล้วตอนนี้ผู้ใหญ่ของเราก็อนุญาตให้แต่งแล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาสั่งไม่ให้ผมแต่งงานกับแฟนของผม สำคัญตัวเองผิดไปรึเปล่า”

“ก็แค่งานแต่งตามหน้าที่นั่นแหละ ฉันรู้นะว่าที่คุณต้องแต่งงานครั้งนี้น่ะก็เพราะเรื่องงาน ถ้าไม่แต่งงานของคุณก็จะต้องเสีย ที่ท่าน ผบ.ตอบรับเรื่องแต่งงานง่ายแบบนี้ก็คงเพราะอยากจะหาผัวให้ลูกสาวจนตัวสั่นล่ะ คงอยากเป็นดองกับบ้านสุวรรณเวชจะแย่”

“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!” ผู้กองกวินทร์ชี้หน้าต่อว่าทิชากรในทันที ก็เพราะนิสัยเป็นแบบนี้ไงเขาถึงไม่อยากเอามาทำเมีย “อย่ามาดูถูกคุณอาของผมแบบนี้ คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาลามปามญาติผู้ใหญ่ของผมแบบนี้ ก่อนจะมาว่าคนอื่นอยากได้ผมไปเป็นเขยจนตัวสั่นเคยหันไปตักน้ำใส่กะโหลกแล้วดูสภาพของตัวเองบ้างมั้ย ที่ตามตื้อตามมาวุ่นวายในชีวิตของผมแบบนี้น่ะก็ไม่ใช่เพราะคุณอยากจะได้ผมไปเป็นผัวจนตัวสั่นเหมือนกันหรอ ผมจะบอกอะไรให้นะ ถึงผมจะเคยเจ้าชู้มั่วผู้หญิงไปเรื่อยแต่ผมก็รู้จักเลือก แล้วอย่างคุณน่ะต่อให้มานอนแก้ผ้าแบให้ผมฟรีๆ ผมก็ไม่เอา แล้วจำเอาไว้อีกอย่างนะ ผมรักน้องเพลง รักแค่เขาแล้วก็จะให้เขาเป็นเมียเพียงคนเดียวของผม ให้เขาเป็นแม่ของลูก ให้เขาเป็นสะใภ้คนรองบ้านสุวรรณเวช ให้เขาได้ใช้นามสกุลของผม ส่วนคุณ! เลิกมาวุ่นวายกับผมได้แล้ว ของที่พี่ชายผมกินเหลือผมไม่เอามากินต่อหรอกจะบอกให้”

“เรนเจอร์!!!” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต่อว่าจนเธอหน้าชา เธอไม่คิดว่าสุภาพบุรุษขวัญใจของสาวๆ จะกล้ามาต่อว่าเธอแบบนี้ “นังนั่นมันมีอะไรดีนักหนาคุณถึงได้หลงมันนัก”

“ทุกๆ อย่างที่น้องเพลงมีคุณไม่มีเหมือนเขาเลยซักอย่างเพราะงั้นไม่ต้องมาอยากรู้ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น เลิกยุ่งกับผมซักทีเถอะขอร้อง จะต้องให้ไหว้หรือจุดธูปเชิญมั้ยคุณถึงจะออกไปจากชีวิตของผม”

“ทั้งๆ ที่ฉันรักคุณมากแต่คุณกลับทำร้ายจิตใจฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ไหนจะต่อว่าด่าทอฉันอีก คุณคิดว่าฉันจะยอมแพ้หรอเรนเจอร์”

“ให้ตายสิทิชา ผู้ชายยืนด่าปาวๆ แบบนี้คุณก็ยังจะเอาเขาไปเป็นผัวให้ได้อีกหรอ นี่ถ้าผมเป็นคุณผมคงอายจนหนีไปสุดขอบโลกแล้วนะ ผู้ชายเขาไม่เอาคุณก็ยังจะยัดเยียดตำแหน่งผัวให้เขาอีกชาติที่แล้วคุณเป็นนางผีเสื้อสมุทรที่บังคับเอาพระอภัยไปเป็นผัวรึไงกันเนี่ย” เขาล่ะสุดจะทนกับผู้หญิงคนนี้แล้วนะ คนอะไรดื้อด้านเป็นบ้า ที่เขาต่อว่าเธอแรงๆ ก็เพื่อจะให้เธอเกลียดเขาแต่ที่ไหนได้ ยิ่งด่าเหมือนยิ่งยุเธอยิ่งอยากได้เขา จะเอาชนะเขาให้ได้

“ก็ได้...ถ้าคุณพูดจนขนาดนี้...”

“คุณจะยอมเลิกยุ่งกับผมแล้วใช่มั้ย”

“...ฉันจะทำทุกๆ อย่างเพื่อไม่ให้คุณกับนังนั่นสมหวัง อยากแต่งงานนักใช่มั้ย งั้นฉันจะไปพังงานแต่งของคุณให้ดู จะเอาให้นังเพลงพิณมันอับอายขายหน้าจนอยากจะตายเลยล่ะ”

“ทิชา ถ้าป่วยก็ไปหาหมอซะนะผมว่าอาการคุณดูแย่มากแล้ว นี่หวังดีนะเนี่ย” ยัยนี่ท่าจะจิตไม่ปกติ ผู้กองกวินทร์มองเธอด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย โธ่เอ้ยทำมาขู่เขาเขากลัวตายแหละ “อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าคิดว่าตัวเองจะมีมือมีเท้าอยู่คนเดียว ถ้าคุณมาแตะต้องน้องเพลงแม้แต่น้อยล่ะก็...ผมไม่เอาคุณไว้แน่” ผู้กองกวินทร์ชี้นิ้วว่าทำหน้าเหี้ยมใส่แล้วทำท่าจะปิดประตูห้องแต่ทิชากรก็ยังไม่วายพูดขึ้นมาอีก

“ก็แค่งานแต่งเฉพาะกิจ จะจัดได้ซักกี่น้ำกัน”

“เออ นี่มันงานแต่งเฉพาะกิจจะทำไม!” เขาเริ่มจะหมดความอดทนกับยัยบ้านี่แล้วนะ ถ้าไม่เห็นว่าเป็นผู้หญิงป่านนี้เขาถีบจนกระเด็นไปติดกำแพงนานแล้วนะเนี่ย “ถ้าจะอยากให้ผมยอมรับผมยอมรับก็ได้ว่านี่เป็นแค่งานแต่งเฉพาะกิจ แต่งเพื่อตบตาคนร้ายแล้วมันก็เป็นหนึ่งในภารกิจที่ต้องทำ แต่งเพราะหน้าที่พอใจมั้ย!!!” ด้วยโทสะทำให้ผู้กองวินทร์ตะคอกใส่หน้าทิชากรไปแรงๆ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปใครอีกคนจะบังเอิญมาได้ยินเข้าพอดีเพราะเพลงพิณกำลังกลับมาหาเขาที่ห้องเพื่อเอายาลดไข้มาให้เพิ่มก่อนที่เธอจะกลับบ้านกับผู้เป็นพ่อ หญิงสาวที่กำลังอารมณ์ดีและมีความสุขเพราะจะได้เป็นเจ้าสาวของคนรักถึงกับนิ่งอึ้งตะลึงไปกับถ้อยคำที่ออกมาจากปากของเขาเมื่อกี้นี้

ฝ่ายผู้กองกวินทร์ที่ยังไม่รู้ว่าเพลงพิณกลับมาหาอีกก็ยังคงจ้องหน้าทิชากรอย่างเอาเรื่องอยู่ ยัยบ้านี่กำลังจะทำให้เขาเป็นประสาทตาย ผู้กองหนุ่มหอบหายใจเฮือกๆ เพราะตะเบงเสียงใส่ทิชากรไปอย่างแรงก่อนที่เขาจะพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เบาลง เบาจนทิชากรได้ยินเพียงแค่คนเดียวแต่เพลงพิณไม่ได้ยิน

“แต่ถึงมันจะเป็นงานแต่งเพราะหน้าที่ แต่ก็เป็นหน้าที่ที่ผมยินดีทำเพราะงานครั้งนี้มันทำให้ผมได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ผมรัก ผมใฝ่ฝันอยากได้น้องเพลงมาเป็นเจ้าสาวตั้งแต่เด็กๆ แล้วแล้วงานนี้มันก็จะทำให้ความฝันของผมเป็นจริง คุณอาจจะมองว่าเป็นแค่งานแต่งในหน้าที่แต่สำหรับผม...มันคืองานแต่งที่ผมรอคอยมาทั้งชีวิต ต่อให้คุณจะพยายามทำลายมันยังไงแต่ผมก็จะปกป้องมันเอาไว้ให้ได้ ผมกับน้องเพลงจะต้องได้แต่งงานครองรักกันอย่างมีความสุข”

“ไม่มีวัน” ทิชากรจ้องเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้และเป็นเสมือนกับรับคำท้าทายจากเขา ผู้ชายคนนี้ถ้าเธอไม่ได้คนอื่นก็อย่าหวังจะได้ แต่ถึงได้ไปก็อย่าหวังว่าจะได้ครองรักกันอย่างมีความสุข “คุณพลาดเองนะที่ไม่เลือกฉัน”

“ความพลาดนี้ผมถือว่ามันเป็นโชคดีของชีวิต” เขาแสยะยิ้มว่ากลับจนทิชากรไม่พอใจอย่างสุดๆ แล้วสะบัดหน้าจะเดินจากไป ซึ่งพอทิชากรจะเดินกลับไปที่ลิฟท์ก็บังเอิญว่าเห็นเพลงพิณยืนอยู่ที่หน้าลิฟท์พอดี ผู้กองกวินทร์เองก็เห็น ด้วยความกลัวว่าทิชากรจะเข้าไปทำร้ายเธอผู้กองกวินทร์จึงรีบวิ่งเข้าไปหาเพลงพิณแล้วกอดเอาตัวป้องเธอไว้โดยมีสายตามุ่งร้ายของทิชากรมองตามอย่างอาฆาต แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินไปเข้าลิฟท์และจากไปแต่โดยดีเท่านั้น

“ไปซะได้ก็ดี” ผู้กองกวินทร์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยที่ยังกอดเพลงพิณเอาไว้ เรื่องเมื่อคืนนี้มันทำให้เขามีความสุขมากๆ เขาได้นอนกอดน้องเพลงของเขาทั้งคืน ได้นอนดูดนมจนอิ่มเลยล่ะแล้วพอตื่นเช้ามาก็ยังมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นอีก ภายใจเจ็ดวันนี้เขากำลังจะได้แต่งงานกับเธอ ไม่มีข่าวไหนจะดีเท่ากับข่าวนี้อีกแล้ว

หากแต่เพลงพิณกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เรื่องที่เขาบอกทิชากรว่าเขาแต่งงานกับเธอเพราะหน้าที่ แต่งเพื่อตบตาคนร้ายมันทำให้ความดีใจและความสุขของเธอเมื่อก่อนหน้านี้จางหายไปจนหมด ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าที่ ไม่ใช่เพราะงานเขาก็จะไม่แต่งงานกับเธอหรอ เธอก็รู้แหละว่าเรื่องแต่งงานน่ะมันเป็นเหตุสุดวิสัยเพื่อตบตาคนร้าย แต่คำว่าแต่งเพราะหน้าที่ งานแต่งเฉพาะกิจของเขามันก็ทำให้เธออดรู้สึกแย่ไม่ได้ เขาห่วงแต่งานของเขาจริงๆ สำหรับเธองานแต่งนี้มันคืองานแต่งที่มาจากความรักแต่สำหรับเขาเขากลับมองว่าเป็นเพียงแค่การแต่งเพราะหน้าที่หรอ

“พี่นึกว่าน้องเพลงกลับไปกับอาเชนทร์แล้วซะอีก” ผู้กองกวินทร์ว่าแล้วก้มลงมาจูบแก้มของเธอหนักๆ ให้ชื่นใจ พอจะก้มลงมาจูบซ้ำเพลงพิณก็ผลักเขาหนี สีหน้าของเธอดูไม่สู้ดีมากๆ

“...ฉันแค่เอายาลดไข้มาให้ผู้กองก่อนจะกลับค่ะ” เธอส่งถุงใส่ยาลดไข้มาให้เขา แต่สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ผู้กองกวินทร์ใจหวิวๆ แปลกๆ น้องเพลงกำลังอำเขาอยู่รึเปล่าเนี่ย

“เรียกผู้กองอะไร เรากำลังจะแต่งงานนะต่อไปน้องเพลงต้องเรียกพี่ว่าที่รักสิ”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” เพลงพิณส่ายหน้ายิ้มเศร้าๆ ตอบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา “ก็มันเป็นงานแต่งเพราะหน้าที่ไม่ใช่หรอคะเมื่อกี้นี้ผู้กองก็พูดออกมาเอง คุณพ่อบอกฉันแล้วค่ะว่าที่คุณพ่อยอมให้ฉันแต่งงานกับผู้กองก็เพื่อความปลอดภัยของทีมอัลฟา เพื่อให้คนร้ายเชื่อแน่ๆ ว่าเรากำลังจะแต่งงานกันเลยมาพักที่นี่ด้วยกันตามประสาคู่รักคนร้ายจะได้เลิกคิดว่าที่ผู้กองมาที่นี่ก็เพื่อมาทำงานลับ ผู้กองไม่ต้องกลัวว่าฉันจะปฏิเสธเรื่องแต่งงานหรอกนะคะ ถ้าการแต่งงานครั้งนี้มันเป็นงานแต่งเพื่อหน้าที่ฉันก็ยินดีจะแต่งงาน ยินดีช่วยงานราชการของผู้กองกับคุณพ่อค่ะ”

“น้องเพลง พูดอะไรอย่างนั้นไม่น่ารักเลยนะคะ”

“ผู้กองก็...” เพลงพิณน้ำตาคลอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ผู้กองก็ยกขันหมากมาเถอะนะคะ ฉันยินดีแต่งงานเพื่อช่วยงานราชการของผู้กองค่ะ” ว่าแล้วเพลงพิณก็ผลักเขาออกจากตัวแล้วเดินหนีเข้าลิฟท์ไปอย่างรวดเร็ว ผู้กองกวินทร์ที่อึ้งกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่มึนงงไปหมดจนตามเธอไปไม่ทัน กว่าจะรู้ตัวเพลงพิณก็ลงลิฟท์ไปแล้ว

“นี่มันอะไรกันวะเนี่ย” เขายกมือขึ้นกุมขมับทั้งสองข้าง คนกำลังอารมณ์ดีๆ จะมีเมียกับเขาแล้วทำไมต้องมาเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นด้วย น้องเพลงต้องมาได้ยินตอนที่เขาตะคอกใส่ทิชากรแน่ๆ ให้ตายสิ ยัยบ้านั่นนำความซวยมาให้เขาแท้ๆ เลย ไม่ได้การแล้ว เรื่องนี้เขาต้องไปพูดกับน้องเพลงให้เข้าใจให้ได้ก่อน

“อ้าวเรนเจอร์” พอผู้กองกวินทร์จะวิ่งไปที่ลิฟท์ผู้กองกรินทร์ที่อยู่ห้องข้างๆ เขาก็เปิดประตูออกมาพอดี เพราะห้องพักของทางโรงแรมสามารถเก็บเสียได้เป็นอย่างดีผู้กองกรินทร์ก็เลยไม่ได้ยินเสียงที่เกิดขึ้นด้านหน้าห้อง “มึงจะรีบไปไหนน่ะ”

“จะไปหาน้องเพลง”

“ยังไปไม่ได้” ผู้กองกรินทร์รีบเข้ามาขวางทางเอาไว้พร้อมกับยื่นภาพในโทรศัพท์มือถือให้เขาดู “คุณพ่อส่งภาพนี้มาให้พี่ดูแล้วบอกให้พี่กับแกไปพิษณุโลกด่วน ไปวันนี้เลยแล้วก็ไปเอาของที่พ่อภูขโมยไปคืนมา คุณพ่อบอกอาเชนทร์ให้แล้วว่าแกจะหยุดงานซักวันสองวัน”

“ไม่ ผมจะไปหาน้องเพลงก่อนส่วนไอ้ของที่ว่าเนี่ยถ้าพ่อภูอยากได้นักก็ยกๆ ให้พ่อภูไปเถอะ” เห็นภาพในโทรศัพท์มือถือแล้วผู้กองกวินทร์ก็รู้สึกไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร เพราะภาพที่เห็นพลโทคีรินทร์ก็ดูมีความสุขมากๆ กับของที่ขโมยไปจากพ่อของเขา 

“ถ้ามึงไม่ไปคุณปู่กับคุณพ่อบอกว่าจะไม่มาขอน้องเพลงให้มึง เรื่องงานแต่งให้ถือว่าไม่เคยมีการตกลงกันมาก่อน ถ้ามึงยังอยากจะแต่งงานกับน้องเพลงภายในเจ็ดวันนี้งั้นวันนี้มึงต้องไปพิษณุโลกกับพี่!”

“โว๊ย!!! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!” คนกำลังจะรีบไปง้อแฟนยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก ป่านนี้ไม่รู้ว่าน้องเพลงจะโกรธเขาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่ถ้าเขาจะไม่ไปพิษณุโลกเขาก็จะไม่ได้แต่งงานเพราะพ่อกับปู่ของเขาเป็นพวกพูดจริงทำจริงเสียด้วยสิ

“พี่ไม่รู้หรอกนะว่าแกมีเรื่องอะไรต้องพูดกับน้องเพลงตอนนี้แต่เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ ไว้กลับจากพิษณุโลกแล้วค่อยมาหาน้องเพลงก็ได้” ก่อนหน้านี้ผู้กองกวินทร์ได้โทรมาเล่าให้เขาฟังแล้วเรื่องที่มันต้องแต่งงานกับเพลงพิณ น้ำเสียงของผู้กองกวินทร์ดูมีความสุขมากๆ เมื่อคืนนี้มันก็อยู่กับน้องเพลงพิณทั้งคืนแล้วทำไมตอนนี้มันถึงได้ทำหน้าจะเป็นจะตายกันล่ะ นี่เขาพลาดเรื่องอะไรไปรึเปล่า “ใช่ว่ามีแกคนเดียวนี่ที่ต้องกลับมาเคลียร์เรื่องทางนี้ต่อ พี่เองก็มี เอาเป็นว่าเรารีบไปแล้วรีบกลับก็แล้วกัน” ผู้กองกรินทร์ปลอบใจน้องชายอีกก่อนจะใส่หมวกสวมแว่นตาเพื่อลงไปรอที่ชั้นล่างแล้วให้ผู้กองกวินทร์ตามลงไปคืนห้องพักให้กับทางโรงแรม ส่วนห้องพักที่พวกเขาใช้เป็นห้องบัญชาการลับเดี๋ยว ผบ.คเชนทร์จะให้คนมาจัดการให้ ผู้กองกวินทร์ที่ไม่มีทางเลือกแล้วก็เลยจำใจต้องเข้าไปเก็บของที่ห้องพักเพื่อไปพิษณุโลกตามที่ผู้เป็นพี่ชายบอก

กุมาริการ้อนใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน อาการไม่สบายของผู้กองกวินทร์เมื่อคืนนี้ดูเจ็บปวดทรมานมากจนเธอเป็นห่วงเขากลัวว่าจะเผลอทำร้ายน้องชายของคนรักเข้า ผู้กองกรินทร์ยิ่งรักน้องชายคนนี้อยู่ถ้าเธอเผลอไปทำร้ายน้องชายของเขาเข้าเขาได้โกรธเธอหนักแน่ๆ เธอพยายามจะติดต่อไปหาผู้กองกรินทร์เพื่อจะบอกให้เขาไปดูอาการน้องชายแต่ผู้กองกรินทร์ก็ปิดโทรศัพท์มือถือซ้ำยังไม่อ่านไลน์จากเธออีกจนเธอไม่รู้จะติดต่อเขาอย่างไรแล้ว พอเธอไปหาอาร์ตี้ อาร์ตี้ก็บอกว่าตอนนี้เพลงพิณไปดูแลผู้กองกวินทร์แล้วไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ถ้าผู้กองกวินทร์เป็นอะไรหนักๆ เดี๋ยวเพลงพิณจะติดต่อกลับมาเอง แต่ถ้าเพลงพิณไม่ติดต่อกลับนั่นแปลว่าผู้กองกวินทร์คงไม่เป็นอะไรมากและป่านนี้เพลงพิณก็คงจะอยู่กับผู้กองกวินทร์ตามประสาคู่รัก เพราะอาร์ตี้บอกมาแบบนี้กุมาริกาจึงไม่ได้มาที่ห้องพักของผู้กองสองแฝด แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าถ้าผู้กองกวินทร์อยู่ที่ห้องนี้กับเพลงพิณแล้วเมื่อคืนนี้ผู้กองกรินทร์จะไปอยู่ที่ห้องไหน

พอตอนเช้ามากุมาริกาก็ได้เจอกับเพลงพิณและ ผบ.คเชนทร์ที่ส่วนล็อบบี้ของทางโรงแรมพอดี ดังนั้นเธอจึงรีบไปถามไถ่อาการของผู้กองกวินทร์จากเพลงพิณ ซึ่งเพลงพิณเองก็ถามถึงเรื่องเมื่อคืนนี้กับเธอเหมือนกัน

“อะไรนะคะ คุณลุงแฝดน้องโดนวางยาปลุกเซ็กส์หรอคะ” กุมาริการ้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อเพลงพิณเล่าเรื่องเมื่อคืนนี้ให้เธอฟัง ผบ.คเชนทร์เองก็จ้องเธอนิ่งอย่างอยากจะรู้ข้อมูลเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน “น้ำเมยไม่ได้วางยาปลุกเซ็กส์คุณลุงแฝดน้องนะคะ จริงอยู่ค่ะที่เมื่อคืนนี้น้ำเมยเข้าใจผิดคิดว่าคุณลุงแฝดน้องเป็นพี่ซีล แต่น้ำเมยก็ไม่ได้คิดอกุศลกับคุณแฝดน้องนะคะ น้ำเมยรู้ค่ะว่าคนนี้เป็นของพี่เพลงพิณ น้ำเมยไม่แย่งคนรักของพี่เพลงพิณแน่ๆ อีกอย่างพี่ซีลก็น่ารักกว่าคุณลุงแฝดน้องตั้งเยอะ”

“พี่เข้าใจค่ะว่าคุณน้ำเมยไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับพี่เรนเจอร์หรอก แต่พี่เรนเจอร์บอกว่าเมื่อคืนนี้คุณน้ำเมยยอมรับนี่คะว่าวางยาเขาจริงๆ” เพลงพิณทำตัวให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้ผู้เป็นพ่อรู้ว่าเมื่อก่อนหน้านี้ตอนที่เธอเอายาลดไข้ไปให้ผู้กองกวินทร์เธอไปได้ยินอะไรมา

“ค่ะ น้ำเมยยอมรับว่าเมื่อคืนนี้น้ำเมยวางยาคุณลุงแฝดน้องจริงๆ แต่ว่ามันไม่ใช่ยาปลุกเซ็กส์นะคะ” แล้วกุมาริกาก็หยิบซองเกลือแร่ผสมคอลลาเจนและวิตามินออกมาจากกระเป๋าแบรนด์เนมให้เพลงพิณกับ ผบ.คเชนทร์ดู “เมื่อคืนนี้น้ำเมยเห็นคุณลุงแฝดน้องดูเหนื่อยๆ เพลียๆ กับงานก็เลยให้พนักงานที่ห้องอาหารผสมผงเกลือแร่ในน้ำส้มให้ดื่มจะได้รู้สึกสดชื่นค่ะ นี่เป็นผงเกลือแร่ที่น้ำเมยดื่มประจำเวลามีงานถ่ายละครยาวๆ ติดต่อกันหลายวัน น้ำเมยให้คุณลุงดื่มแค่เกลือแร่จริงๆ นะคะไม่ได้มียาปลุกเซ็กส์อะไรเลย แล้วยาอะไรนั่นน้ำเมยก็ไม่รู้จักด้วย”

ผบ.คเชนทร์หยิบซองเกลือแร่ที่ว่าขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเกลือแร่ผงยี่ห้อดังที่กุมาริกาเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่ ปานมณฑาภรรยาของเขาก็เคยเอามาชงให้เขาดื่มเหมือนกันเวลาที่เขาทำงานมาเหนื่อยๆ นี่มันเป็นแค่ผงเกลือแร่จริงๆ เขาเชื่อที่กุมาริกาพูด แล้วถ้าอย่างนั้น...

“อ๊ะ! นั่นไงคะท่าน” กุมาริการีบชี้ไปยังพนักงานของโรงแรมคนหนึ่งที่เธอจำได้ว่าเมื่อคืนนี้เขาคือพนักงานประจำห้องอาหารและเป็นคนเตรียมเครื่องดื่มให้ “พนักงานคนนั้นแหละค่ะที่เตรียมเครื่องดื่มให้น้ำเมยกับคุณลุงแฝดน้อง” พอกุมาริกาบอกแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็รีบลุกตรงไปหาพนักงานคนนั้นทันทีเพลงพิณกับกุมาริกาจึงรีบตามเขาไป คิดว่างานนี้ต้องได้เรื่องแน่ๆ

“หนอย...ยัยป้ามหาภัย” กุมาริกาโกรธจนควันออกหูเมื่อได้รู้ความจริงทุกอย่างแล้ว พอเธอบอก ผบ.คเชนทร์ไปว่าพนักงานคนนั้นเป็นคนเตรียมเครื่องดื่มให้เมื่อคืนนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ไปจัดการเค้นความจริงทันทีพร้อมกับขอดูกล้องวงจรปิดที่ห้องอาหารจึงได้รู้ว่าที่แท้คนที่วางยาผู้กองกวินทร์ก็คือทิชากร ผบ.คเชนทร์ดูไม่พอใจเป็นอย่างมากเพราะทิชากรเข้ามาก่อเรื่องจนภารกิจเมื่อคืนนี้เกือบพังแล้วก็เพราะเรื่องบ้าๆ นี่เพลงพิณถึงต้องมาแต่งงานเพื่อแก้สถานการณ์ทุกอย่างทั้งๆ ที่ ผบ.คเชนทร์ยังไม่อยากจะให้ลูกสาวออกเรือนเลยแม้แต่น้อย กุมาริกาไม่เคยเห็น ผบ.คเชนทร์ตอนโกรธมาก่อนเลยแล้วเขาก็โกรธได้น่ากลัวมากอย่างกับพญานาคที่พร้อมจะฉกกัดแก้แค้นมนุษย์ได้อย่างไรอย่างนั้น ในขณะที่เพลงพิณกลับดูหน้าซีดไปหมด กุมาริกาไม่รู้ว่าทำไมเพลงพิณถึงได้ดูหน้าซีลแล้วก็ซึมๆ แปลกๆ ทั้งๆ ที่พอรู้ความจริงแล้วเพลงพิณควรจะโล่งใจสิ โล่งใจที่ได้รู้ไงว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะวางยาผู้กองกวินทร์จริงๆ แล้วก็ควรจะดีใจด้วยที่กำลังจะได้เป็นเจ้าสาวของคุณลุงแฝดน้อง คนกำลังจะได้เป็นเจ้าสาวต้องยิ้มดีใจสิไม่ใช่มาทำหน้าอมทุกข์แบบนี้ ด้วยเหตุนี้แหละ ผบ.คเชนทร์ก็เลยต้องรีบพาเพลงพิณกลับบ้าน แม้ว่า ผบ.คเชนทร์จะชวนให้กุมาริกากลับบ้านไปด้วยกันแต่กุมาริกาก็ปฏิเสธด้วยเพราะเธอยังมีเรื่องที่ต้องเคลียร์ก่อน เรื่องนี้จะไม่ให้เธอโกรธได้อย่างไร ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนของทิชากรจริงๆ เธอไม่ต้องเสร็จตาลุงแฝดน้องหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอจะไปกระโดดแม่น้ำโขงให้ตายๆ ไปซะเลย

“มาแล้วหรอ” กุมาริกาที่มาดักรออยู่ตรงลานจอดรถกัดฟันแน่นอย่างพยายามข่มอารมณ์ อาศัยความเป็นดาราดังของตนไปหลอกถามพนักงานของทางโรงแรมจนได้รู้ว่าทิชากรเพิ่งจะมาเปิดห้องพักที่นี่เมื่อคืนนี้กับเพื่อนสาว หลักฐานก็คือรถของทิชากรที่จอดอยู่ด้านหน้าโรงแรมนี่แหละ เพื่อเป็นการมารอเคลียร์กุมาริกาก็เลยมาเฝ้ารถของทิชากรเอาไว้จนกระทั่งเห็นเจ้าของรถกำลังตรงมาทางนี้ ในละครฉันคือนางเอก แต่ในชีวิตจริง...นี่แหละนางร้าย! ว่าแล้วกุมาริกาก็ถอดรองเท้าคู่สวยราคาแพงของตัวเองออกมาถือเอาไว้ให้แน่นแล้วรอจังหวะ บริเวณนี้เป็นช่วงปลอดคน กล้องวงจรปิดของทางโรงแรมถูกปรับองศาไปทิศทางอื่น งานนี้กุมาริกาไม่ได้บุกเดี่ยวมาคนเดียวหากแต่ยังมีบอดี้การ์ดของกริชตพจน์ผู้เป็นลุงของเธออยู่แถวๆ นี้ด้วย ความจริงบอดี้การ์ดเหล่านี้เธอขอมาจากกริชตพจน์ให้พวกเขาคอยแอบตามดูแลเพลงพิณอยู่ห่างๆ เพื่อไม่ให้เพลงพิณถูกทิชากรรังแก แต่ตอนนี้เพลงพิณอยู่กับพ่อก็ถือว่าเพลงพิณปลอดภัยดีเธอจึงได้เรียกบอดี้การ์ดมาเคลียร์งานทางนี้กับเธอชั่วคราว

ทิชากรที่กำลังเดินมาที่รถไม่ทันรู้ตัวว่าจะมีใครแอบซุ่มอยู่ พอจะถึงรถเท่านั้นแหละรองเท้าของใครบางคนก็ตบมาที่หน้าของเธออย่างจัง

เพี๊ยะ!!!

“ว๊าย!!!” แรงตบทำให้ทิชากรถึงกับล้มคว่ำไปกับพื้น ที่มุมปากมีเลือดซึม พอเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นกุมาริกายืนจังก้าอย่างเอาเรื่องอยู่ หนอย...อีเด็กเวรนี่มันกล้ามาดักตบเธอหรอ

“อีน้ำเมย!!!”

“หยุด!!!” กุมาริกาเอารองเท้าชี้หน้าอย่างวางอำนาจ ซึ่งพอทิชากรหันไปมองรอบๆ กายก็เห็นชายฉกรรจ์ชุดดำหลายคนทำท่าจะเดินเข้ามาหา แต่พอกุมาริกาโบกมือห้ามชายฉกรรจ์เหล่านั้นจึงยอมถอยดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่ากุมาริกามีพวกมาด้วย ถ้ามีพวกมาแบบนี้ทิชากรหรือจะกล้าสู้ บ้านของกุมาริกาเป็นมหาเศรษฐีของประเทศ มีอำนาจเงินมหาศาลและเงินก็ซื้อได้ทุกอย่าง

"ถึงฉันกับป้าจะไม่ค่อยกินเส้นกัน จิกกัดกันเล็กๆ น้อยๆ ฉันยังพอทนได้ แต่สิ่งที่ป้าทำเมื่อคืนนี้มันทำให้ฉันสุดจะทนแล้วจริงๆ ต้องชั่วขนาดไหนถึงได้วางยาปลุกเซ็กส์พี่เรนเจอร์เพื่อให้เขามารังแกฉัน!!!”

“แกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“ตอแหล!!!” ความเกรี้ยวกราดทำให้กุมาริกาดูไม่ต่างจากนางร้าย มือก็ยังคงใช้รองเท้าชี้หน้าทิชากรอยู่ “พนักงานคนนั้นรับสารภาพหมดแล้วและหลักฐานจากกล้องวงจรปิดก็อยู่ในมือของ ผบ.คเชนทร์แล้วด้วย ถ้าพี่เรนเจอร์รู้เรื่องเข้าแล้วจะเอาเรื่องป้าไม่รอดแน่ หนอย...คิดว่าเมื่อคืนนี้ฉันจะเสร็จพี่เรนเจอร์แล้วทำให้พี่ซีลโกรธล่ะสิท่า แต่โทษทีที่ฉันมันมีแต้มบุญสูงแผนของป้าเลยไม่สำเร็จ หึ! อย่าป้ามันก็ทำได้แค่นี้แหละ จะทำให้เขาเลิกกันประสาอะไรเขากลับจะได้แต่งงานกันเร็วขึ้น”

“พวกมันจะไม่มีวันได้สมหวังหรอกนังน้ำเมย แกเองก็ด้วย อย่าหวังว่าซีลกับเรนเจอร์เขาจะเอาแก!!!” 

“หึ!” กุมาริกาแสยะยิ้มเยาะใส่อีก ท่าทางยัยป้านี่จะคลั่งคุณลุงแฝดน้องอย่างหนัก อยากได้นักใช่มั้ยคุณลุงแฝดน้องน่ะ

“อยากได้นักหรอพี่เรนเจอร์น่ะ จำที่ฉันเคยบอกได้มั้ยว่าลูกชายบ้านนี้ฉันจะเอาให้หมดทุกคนน่ะ”

แม้ว่าบริเวณนี้จะไม่มีใครอื่นนอกจากบอดี้การ์ดของกุมาริกา หากแต่ชายคนหนึ่งก็เผลอเดินเข้ามายังบริเวณนี้เพราะเห็นว่ามุมจอดรถตรงนี้ค่อนข้างเงียบและไร้ผู้คน เหมาะแก่การมารอน้องชายเพื่อที่จะได้เดินทางไปพิษณุโลกพร้อมกัน ตอนนี้ผู้กองกวินทร์คงกำลังทำเรื่องคืนห้องพักอยู่เดี๋ยวคงตามมา

“ป้าไม่มีทางได้พวกเขาหรอกเพราะทั้งพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์น่ะ ฉันจองเอาไว้หมดแล้ว!!!” เสียงของหญิงสาวที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องเดินตามเสียงมาเพราะรู้สึกเหมือนจะได้ยินชื่อของตัวเองและน้องชาย

“แผนป้าน่ะมันเป็นแผนโง่ๆ จ้างให้ก็จับพี่เรนเจอร์ไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันจะทำให้ป้าดูเองว่าของจริงมันเป็นยังไง ฉันนี่แหละที่จะเอาพี่เรนเจอร์มาทำผัวให้ได้โดยไม่ต้องพึ่งยาปลุกเซ็กส์ ฉันจะทำให้เขาคลั่งรักฉันให้หนักให้ป้าได้อกแตกตายไปเลย ส่วนงานแต่งน่ะมันอาจจะมีเหมือนเดิมแต่เจ้าสาวอาจจะเป็นฉันก็ได้ใครจะไปรู้ ยิ่งป้าอยากได้พี่เรนเจอร์ฉันก็ยิ่งอยากรู้ว่าพี่เรนเจอร์จะแซ่บแค่ไหนป้าถึงอยากได้นัก พี่เรนเจอร์ของป้าน่ะฉันขอก็แล้วกันนะ”

“คิดหรอว่าเรนเจอร์เขาจะเอาแก”

“อย่างน้อยพี่เรนเจอร์เขาก็เอ็นดูฉัน เป็นมิตรกับฉันไม่เหมือนป้าที่เขาเอาแต่วิ่งหนี ฉันมีวิธีทำให้พี่แฝดคู่นี้อยากได้เมียคนเดียวกันก็แล้วกันล่ะ” ความจริงแล้ววิธีที่ว่าน่ะกุมาริกาไม่ได้มีจริงๆ หรอก ที่พูดก็แค่จะทำให้ทิชากรอกแตกตายเล่นก็เท่านั้น ดาราดังอย่างเธอเรื่องแค่นี้ตีบทแตกกระจายอยู่แล้ว

“ป้าเองก็ระวังตัวเอาไว้เถอะ ถ้าขืนยังมายุ่งกับฉันหรือพี่เรนเจอร์ของฉันอีกล่ะก็ฉันให้คนมาจัดการป้าแน่ รู้มั้ยว่าคุณลุงฉันเป็นใคร” ขู่แล้วก็ตบท้ายด้วยวลีเด็ดแบบที่ลูกคนรวยนิสัยเสียชอบทำนั่นก็คือการถามใครต่อใครไปว่ารู้จักพ่อหรือลุงของตนมั้ย นี่ถ้าลุงพจน์ของเธอรู้ว่าเธอเอาชื่อของลุงไปเบ่งกับคนอื่นแบบนี้ลุงพจน์ได้มาหวดขาเธอลายแน่ๆ

“นี่ถือว่าเป็นการสั่งสอนนะ ถ้าป้ายังมายุ่งกับพี่ซีลหรือพี่เรนเจอร์ของฉันอีกล่ะก็...ตาย!!!” กุมาริกาแกล้งทำท่าจะเข้าไปตบซ้ำ ทิชากรที่ไม่กล้าหือเห็นแบบนี้เข้าจึงรีบลุกถอยหนีก่อนจะวิ่งขึ้นรถของตนแล้วขับออกไปในทันที ไม่ได้กลัวกุมาริกาแม้แต่น้อยแต่เธอกลัวบอดี้การ์ดของกุมาริกามากกว่า แม้ภายในใจจะทั้งโกรธและอาฆาตแค้นมากแค่ไหนแต่ถ้ากุมาริกาเอาพวกมาขนาดนี้เธอก็ต้องถอยไปตั้งหลักก่อนล่ะ อีน้ำเมย อีเด็กบ้าฝากเอาไว้ก่อนเถอะ!!!

“ให้มันรู้ซะบ้างว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร” กุมาริการ้องตามหลังรถของทิชากร จากนั้นก็โบกมือเพื่อบอกให้บอดี้การ์ดสลายตัวแล้วตามไปแอบคุ้มครองเพลงพิณต่อเหมือนเดิม หวังว่าทิชากรคงจะเข็ดไปอีกนานนะ

“ยัยป้าปิศาจ” เธอบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวพลางใส่รองเท้าตามเดิมให้เรียบร้อย ตอนนี้เหล่าบอดี้การ์ดของเธอพากันสลายตัวแล้ว จะมีก็เพียงแค่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนแอบดูเธอกับทิชากรมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว จากที่เมื่อคืนนี้เขาโกรธเธอมากจนไม่อยากจะคุยด้วยก็เลยปิดโทรศัพท์มือถือเอาไว้แต่ว่าตอนนี้...เขากลับยิ่งโกรธเธอขึ้นมากกว่าเดิมมันเป็นความโกรธที่ผสมไปกับความเสียใจ เรื่องที่เธอบอกว่าจะจับทั้งเขาแล้วก็น้องชายเธอเคยพูดมาแล้วครั้งหนึ่งแต่ตอนนั้นเธอบอกเขาว่ามันก็แค่การแสดง มาตอนนี้...ตอนนี้เขาก็อยากจะเชื่ออีกครั้งว่ามันคือการแสดง แต่เรื่องที่เธอวางยาปลุกเซ็กส์น้องชายของเขามันก็ทำให้เขาคิดแบบนั้นไม่ได้อยู่ดี ตกลงแล้วแบบไหนกันแน่ที่เธอกำลังแสดงอยู่ แบบไหนกันแน่ที่คือความจริงเขาเริ่มจะสับสนแล้วนะ

เพราะมีปมเรื่องนี้ผู้กองกรินทร์ก็เลยทั้งโกรธและเสียใจ เขาเกลียดที่สุดก็คือการทรยศหักหลังโดยเฉพาะจากคนที่เขารัก ครั้งหนึ่งทิชากรก็เคยทำแบบนี้กับเขา แล้วกุมาริกาล่ะ เธอชอบน้องชายของเขาจริงๆ รึเปล่า

“ไว้วันไหนฉันได้แต่งงานกับพี่เรนเจอร์ป้าได้อกแตกตาย กระอักเลือดเป็นถังๆ แน่ จำเอาไว้ว่าน้ำเมยจะเอาพี่เรนเจอร์มาทำผัวให้ได้โว้ย!!!” แม้ทิชากรจะไปแล้วแต่กุมาริกาก็ยังคึกอยู่จึงได้ว่าซ้ำเพื่อความสะใจจนกระทั่งจะหันหลังกลับเข้าไปในโรงแรมอีกครั้งกุมาริกาถึงได้เห็นว่าผู้กองกรินทร์กำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ที่ดวงตาคมดูแดงๆ และดูเจ็บปวดมากจนเธอใจหายตาม เขา...เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้ว...เขาคือใคร คนพี่หรือคนน้อง แต่น่าจะไม่ใช่คนน้องหรอก คนน้องกำลังจะได้เป็นเจ้าบ่าวป่านนี้คงไปวิ่งกรี๊ดๆ บอกชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่

“เออ...คุณลุงหรอคะ” เมื่อคืนเขาให้น้องชายยืมนาฬิกาตอนนี้เธอก็เลยเริ่มไม่มั่นใจ พอถามแบบนี้ออกไปหากเขาเป็นผู้กองกรินทร์เธอคิดว่าเดี๋ยวเขาก็คงจะดุเธอเหมือนทุกทีแน่ๆ แล้วก็บ่นเรื่องที่เธอยังจำเขากับน้องชายไม่ได้เสียที เอาเลยค่ะ ถ้าคุณลุงดุเดี๋ยวน้ำเมยจะแอ่นก้นให้ตีเลย กุมาริกาคิดขำๆ แล้วยิ้มแฉ่งให้อีกฝ่าย แต่ผู้กองกรินทร์กลับไม่แม้แต่จะดุเธอเหมือนทุกที

“จะถามทำไมว่าผมเป็นใคร ไม่ว่าผมจะเป็นใครคุณก็จะเอาหมดอยู่แล้วไม่ใช่หรอ”

เอาหมด...กุมาริกาคิดตาม หมายความว่ายังไงหรือว่า...เขาจะมาได้ยินเรื่องที่เธอพูดกับทิชากรเมื่อกี้นี้

“แหมคุณลุงขานั่นมันแค่การแสดงค่ะ การแสดงเหมือนคราวก่อนไงคะน้ำเมยแค่แกล้งยัยป้านั่น...”

“ผมไม่รู้” เขาส่ายหน้าตอบ กำหมัดเอาไว้แน่นอย่างข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้มันระเบิดออกมา “ผมไม่รู้ว่าความจริงแล้วอะไรกันแน่คือการแสดงของคุณ ระหว่างเมื่อกี้นี้กับตอนนี้อะไรกันแน่ที่เป็นเรื่องจริง เวลาอยู่กับผมคุณก็บอกว่ารักผมนักหนาแต่พอลับหลังผมคุณก็บอกว่ารักน้องชายของผมด้วย คุณรักใครกันแน่ อะไรกันแน่ที่มันเป็นความจริง!!!” ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาหากุมาริกาและตะคอกใส่หน้าเธอเสียงดังจนกุมาริกาสะดุ้งตกใจกลัว

“ปากบอกว่ารักผมแต่เมื่อคืนนี้ก็ไปวางยาปลุกเซ็กส์เรนเจอร์จนมันอาการแย่แล้วก็เกือบจะทำให้งานของพวกผมเสีย ไหนจะน้องเพลงอีกที่เขาต้องมาตกกระไดพลอยโจนเข้ามาเป็นหมากตัวหนึ่งในงานเสี่ยงตาย คุณทำบ้าอะไรของคุณลุงไปคุณรู้ตัวบ้างมั้ย”

“น้ำเมยเปล่านะ...”

“หยุดเล่นละครได้แล้ว!!! หยุดหลอกผมซักที จริงๆ แล้วคุณกับทิชามันก็เหมือนกันนั่นแหละ คุณรักน้องชายของผมก็เลยเข้าทางผมอาศัยผมเป็นสะพานข้ามไปหาเรนเจอร์ใช่มั้ย ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาผมก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละไม่ได้มีใครรักผมจริงๆ หรอก แค่เห็นว่าเราหน้าเหมือนกันก็เลยคิดว่ามันจะแทนที่กันได้แต่สุดท้ายทุกคนก็รักเรนเจอร์ไม่ใช่ผมแม้แต่คุณก็ด้วย คราวก่อนผมยังพอเชื่อว่ามันเป็นแค่ละครที่แกล้งทิชาแต่ตอนนี้...คำว่ารักที่คุณบอกผมต่างหากที่มันเป็นละคร เป็นการแสดง คุณมันเป็นดาราดังนี่ คุณมันนางเอกเจ้าบทบาทแล้วคุณก็ตีบทแตกมากๆ ผมมันโง่เองที่ตามคุณไม่ทัน ถ้าผมไม่ได้มายินเรื่องที่คุณพูดกับทิชาผมก็คงจะโง่ต่อไปใช่มั้ย ตอนนี้เรนเจอร์มันกำลังจะได้แต่งงานกับน้องเพลงคุณคงจะผิดหวังมากล่ะสิ ที่นอนบนเตียงกับมันเมื่อคืนนี้มันควรจะเป็นคุณมากกว่าใช่มั้ย คุณอยากให้มันเป็นแบบนั้นใช่มั้ย!!!”

กุมาริกาน้ำตาร่วงอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะกลัวที่เขามาต่อว่าแต่เป็นเพราะเธอสงสารเขา ผู้กองกรินทร์กำลังร้องไห้แล้วก็ร้องไห้อย่างเจ็บปวดมากจริงๆ จนเธอต้องร้องตามด้วยความสงสารเขา เจ็บปวดไปกับเขา...เขาเคยบอกว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีคนรักจริงๆ เลย ผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาเขาล้วนแต่รักน้องชายของเขาทั้งนั้น เขาเคยลองไปจีบผู้หญิงคนอื่นๆ แต่สุดท้ายผู้หญิงเหล่านั้นก็ไปรักไปชอบแต่น้องชายของเขาตลอด แล้วคนที่ทำให้เขาเจ็บที่สุดจนมีแผลเป็นฝังใจก็คือทิชากร ที่ผ่านมาเขาต้องทนอยู่กับความคิดที่ว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนรักเขาจริงๆ เขาคิดว่าเขาไม่มีเสน่ห์เหมือนกับน้องชาย เธอไม่ตำหนิเขาเลยที่เขาจะคิดแบบนี้กับเธอเพราะเขาเจ็บมาเยอะพอมีเรื่องมากระทบจิตใจเขาก็เลยอ่อนไหวง่าย

“คุณลุง...คุณลุงไม่ร้องไห้นะ” กุมาริกายื่นมือขึ้นไปจะไปเช็ดน้ำตาให้เขา ใครจะไม่รักเขาก็ช่างแต่เธอจะรัก เธอรักผู้ชายคนนี้ รักมากจริงๆ แล้วก็รักเพียงแค่เขา เธอก็ไม่เคยคิดจะเอาเขามาแทนที่น้องชายของเขาเลย ถึงพวกเขาจะหน้าเหมือนกันมากแค่ไหนแต่คนที่เธอรักก็คือแฝดคนพี่ คือผู้ชายคนนี้เท่านั้น “น้ำเมยรักคุณลุง น้ำเมยไม่เคยคิดจะเอาคุณลุงมาแทนที่ใคร น้ำเมย...”

“หยุดโกหกได้แล้ว” ผู้กองกรินทร์ปัดมือของเธอออกจากใบหน้าของเขา สีหน้าของเขาก็ยังคงเรียบเฉยอยู่เหมือนเดิมแม้น้ำตาจะไหลอาบแก้ม “ไม่ต้องพูดอะไรอีกทั้งนั้นผมไม่อยากฟัง ฟังไปก็เท่านั้นเพราะผมไม่รู้หรอกว่าที่คุณพูดมามันจริงมั้ย ผู้หญิงทุกคนก็เป็นแบบคุณนี่แหละ พอผมจับได้ว่าพวกเขาเข้ามาหาผมก็เพื่อหวังในตัวเรนเจอร์เขาก็พูดเหมือนคุณทุกคน บอกว่าผมเข้าใจผิด บอกว่ารักผมจริงๆ แต่พอลับหลังผมก็ไปฝันเพ้อว่าจะได้แต่งงานกับเรนเจอร์เหมือนอย่างที่คุณกำลังเพ้ออยู่นี่ไง ทุกคนมีแต่หลอกผมแล้วก็หลอกซ้ำๆ จนผมแทบไม่กล้ารักใครอีกแล้ว คุณคงจะผิดหวังมากล่ะสิที่น้องเพลงจะได้เป็นเจ้าสาวของเรนเจอร์ ในใจของคุณคงร้อนรุ่มอิจฉาตาร้อนอยู่ใช่มั้ย คงอยากให้วันนั้นตัวเองได้เป็นเจ้าสาวแทนสิท่าแต่ไม่มีวันหรอก ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายงานแต่งของเรนเจอร์กับน้องเพลงเด็ดขาด วันงานเจ้าสาวต้องเป็นน้องเพลงเท่านั้นไม่ใช่คุณอย่างที่คุณบอกทิชาแล้วผมก็จะไม่ยอมให้คุณมารังแกน้องเพลง ถ้าคุณมาแตะต้องรังแกน้องเพลงล่ะก็ผมเอาคุณตายแน่...”

“...คุณลุง...” กุมาริกาพูดอะไรไม่ออกอีกเมื่อถูกเขามองเป็นนางมารร้ายและน้อยใจที่เขาปกป้องเพลงพิณถึงขนาดนี้ กับเพลงพิณเขาช่างใจดีเหลือเกิน เวลาพูดคุยกับเพลงพิณก็พูดเพราะเรียกน้องเพลงคะน้องเพลงขาตลอด แต่เวลาที่เขาพูดกับเธอกลับมีแต่คำบ่นคำต่อว่า เธอรู้ว่าพวกเขาโตมาด้วยกันก็เลยสนิทกันมากแต่เธอเป็นแฟนของเขาเขาก็ควรจะอ่อนโยนกับเธอแบบนี้บ้างสิ “คุณลุงไม่รักน้ำเมยแล้วหรอคะ”

“แล้วผมควรจะรักคุณมั้ย ผมควรรักคนหลอกลวงแบบคุณมั้ยล่ะทำไมผมต้องรักคนที่เขาไม่ได้รักผมจริงๆ ด้วย คุณจะมาเรียกร้องหาความรักอะไรกับผมทั้งๆ ที่คุณก็ไม่ได้รักผมอยู่แล้ว หรือพอไม่ได้คนน้องก็จะมาเอาคนพี่ไปเป็นตัวสำรอง ไปซะน้ำเมย...ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก”

“...” ถ้อยคำของเขาทำให้กุมาริกาช็อกจนพูดอะไรไม่ออก เธอได้แต่เงยหน้ามองเขานิ่งอย่างไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ความเย็นชาของเขามันทำให้เธอเหน็บหนาวไปจนถึงขั้วหัวใจ สมองของเธอเหมือนจะไม่ทำงานเมื่อเธอมึนงงไปหมดและทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร ไม่มีแม้กระทั่งน้ำตาแล้วเพราะเธอกำลังเจ็บจนร้องไห้ไม่ออก เขาว่าอะไรนะ...เมื่อกี้นี้เขาพูดว่าอะไร

“ละ...เลิกหรอ...” เธอสั่นไปทั้งตัวได้แต่ถามตัวเองว่านี่มันคือเรื่องจริงใช่มั้ย เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย...เธอทำอะไรผิดหรอทำไมเขาถึงพูดแบบนี้

“เลิกอะไร ในเมื่อคุณไม่เคยรักผมก็เท่ากับที่ผ่านมามันเป็นโมฆะ เราไม่เคยเป็นอะไรกันมาตั้งแต่แรก”

“แต่ว่า...”

“มันก็แค่ละครไม่ใช่หรอ คุณแค่มาแสดงละครกับผมแล้วผมก็เล่นด้วย ตอนนี้ละครปิดกล้องแล้วคุณก็ควรจะกลับไปอยู่กับความจริงเสียที ส่วนของประกอบฉากนี่...” เขาดึงมือข้างซ้ายของเธอขึ้นมา มือข้างซ้ายที่เธอสวมแหวนญาติของเขาเอาไว้

“ผมยกให้เป็นที่ระลึก มันเป็นแค่ของประกอบฉากไม่ได้มีค่ามีราคาอะไรหรอก ของไร้ค่าที่ไม่เคยมีใครอยากได้ ความจริงผมไม่ควรจะสั่งทำมาเลยตั้งแต่แรก ถ้าคุณไม่ชอบจะถอดโยนทิ้งลงถังขยะก็ได้นะ แหวนวงนี้มันก็เหมือนกับหัวใจของผมนั่นแหละที่ไร้ค่า ใครๆ ก็มองข้ามมาโดยตลอด”

“พี่ซีล” ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งตามพี่ชายมาร้องขึ้นเมื่อได้มายินพี่ชายพูดแบบนี้ในขณะที่กุมาริกาดูจะช็อกไปแล้ว นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีกกันล่ะเนี่ย เขาถูกน้องเพลงเข้าใจผิดไม่พอนี่เขายังจะได้มาเห็นพี่ชายบอกเลิกแฟนอีกหรอ ดูสีหน้ากุมาริกาตอนนี้สิ เธอแทบจะยืนไม่ไหวแล้วนะนั่น

“พี่ซีลพี่ ใจเย็นๆ ก่อนมีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน” หรือว่าจะเป็นเรื่องเมื่อคืนนี้ “ถ้าเป็นเรื่องเมื่อคืนนี้มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนะพี่ คุณน้ำเมยเขาคิดว่าผมเป็นพี่ก็เลย...”

“เขาบอกว่าเขารักมึง เขาอยากแต่งงานกับมึงน่ะเรนเจอร์”

“หา...” ผู้กองกวินทร์อ้าปากค้างแล้วหันมามองกุมาริกาอีกคน บ้าน่า! ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาก็ไม่เคยเห็นกุมาริกาดูพิศวาสอะไรเขาเลยซ้ำยังชอบว่าเขาขี้เหร่หล่อสู้พี่ชายของเขาก็ไม่ได้อีก จริงอยู่ที่ผ่านๆ มาพี่ชายของเขาถูกผู้หญิงหลอกใช้ให้เป็นสะพานทอดมาหาเขาแต่กับกุมาริกาเขาคิดว่าไม่ใช่ เขาเชื่อแน่ว่ากุมาริกาคลั่งรักพี่ชายของเขา เธอไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับเขาหรอก

“มันเรื่องเข้าใจผิดรึเปล่าพี่”

“เออ เข้าใจผิด” ผู้กองกรินทร์ก็ยังคงตอบหน้านิ่งเหมือนเดิม เขาปาดน้ำตาออกแล้วจ้องกุมาริกาอย่างเฉยชาก่อนจะพูดต่อ “พี่เข้าใจผิดเองแหละ พี่เข้าใจผิดคิดว่าเขารักพี่แต่จริงๆ แล้วเขารักมึงต่างหาก เขาจะเอาควบทั้งพี่ทั้งน้องน่ะ”

“ไม่เอา ผมจะเอาน้องเพลงของผมคนเดียวเท่านั้น”

“หึ” ได้ยินน้องชายพูดแบบนี้แล้วผู้กองกรินทร์ก็แสยะยิ้มเยาะใส่กุมาริกาอีกครั้ง “ได้ยินรึยัง เรนเจอร์มันบอกว่ามันไม่เอาคุณ จับปลาสองมือมันก็แบบนี้แหละสุดท้ายคุณก็จะไม่ได้ใครเลย” ว่าจบเขาก็เดินหนีไป แต่ทันทีที่เขาหันหลังให้กุมาริกาก็ซวนเซล้มพับลงไปนั่งกับพื้นจนผู้กองกวินทร์ต้องรีบประคองเธอเอาไว้ กุมาริกายังคงมองตามหลังผู้กองกรินทร์ไป ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าผู้กองกวินทร์กำลังประคองและเรียกเธออยู่ สายตาของเธอจับจ้องมองแต่ผู้กองกรินทร์ที่กำลังเดินหนีไปเหมือนเขาจากไปพร้อมกับหัวใจของเธอ เธอเจ็บปวดจนชาไปทั้งตัวแต่อีกใจก็ยังเป็นห่วงและสงสารเขา เขาถูกผู้หญิงหลอกมาเยอะก็เลยคิดว่าเธอไม่จริงใจกับเขา หัวใจของเจ้าชายน้ำแข็งคงถูกแช่แข็งมานานความรักของเธอถึงยังละลายหัวใจของเขาไม่ได้

“คุณ คุณโอเคมั้ย” ผู้กองกวินทร์เขย่าแขนของเธอไปมา จนตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นแต่ที่แน่ๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่ากุมาริกาจะรักเขา เธอออกจะดูไม่ชอบขี้หน้าเขาด้วยซ้ำมั้ง สงสัยโรคเก่าของพี่ชายเขามันจะกำเริบ ถูกผู้หญิงหลอกมาเยอะมันก็เลยคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะเป็นเหมือนกันหมด “คุณใจเย็นๆ นะเดี๋ยวผมช่วยคุยกับพี่ซีลให้ พี่ผมมันถูกผู้หญิงหลอกมาเยอะพอมีอะไรมาสะกิดใจของมันอาการมันก็กำเริบน่ะ ความจริงแล้วมันรักคุณมากนะ เพราะมันรักคุณมากมันก็เลยอาการค่อนข้างหนัก”

“...ฉันไม่เป็นไร...” สิ่งที่ผู้กองกวินทร์บอกไม่ได้เข้าหูกุมาริกาเลยแม้แต่น้อย เธอปัดมือของเขาออกจากแขนก่อนจะลุกขึ้นยืน เนื้อตัวยังสั่นเทาและมันหนาวเหน็บเข้าไปจนถึงหัวใจมากขึ้นเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์ขับรถเข้ามาจอดใกล้ๆ แล้วร้องเรียกน้องชายของเขา

“เรนเจอร์ไปกันเถอะ อย่ามาเสียเวลาไร้สาระอยู่ที่นี่”

“พี่ซีลจะไม่ลงมาดูแฟนหน่อยหรอ” อาการของกุมาริกาไม่สู้ดีมากๆ เห็นแล้วผู้กองกวินทร์ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ พี่ชายของเขาบทจะใจแข็งมันก็แข็งอย่างกับหินผาจริงๆ

“แฟนที่ไหน ตอนนี้เป็นโสดโว้ยไม่มีแฟน มึงรีบๆ มาขึ้นรถได้แล้วเรนเจอร์เดี๋ยวพี่จะพาไปสละโสดก่อนเป็นเจ้าบ่าว พี่เองก็จะฉลองที่กลับมาโสดอีกครั้งเหมือนกัน”

“โธ่พี่ซีล ก็...”

“รีบมาขึ้นรถเดี๋ยวนี้ จะไปสนใจคนอื่นทำไมไม่ใช่ญาติซักหน่อย อยู่ใกล้มากๆ เดี๋ยวเขาก็วางยามึงอีกรอบหรอก”

“ไอ้ปากหมาเอ้ย” ผู้กองกวินทร์ได้แต่ด่าอุบอิบคนเดียวเบาๆ ตอนที่เขาคืนห้องให้กับทางโรงแรมเขาเห็นอาร์ตี้ยังอยู่ที่ล็อบบี้ เดี๋ยวเขาค่อยบอกให้อาร์ตี้มาช่วยดูแลกุมาริกาแทนก็แล้วกัน

“ผมไปก่อนนะ คุณเองก็รีบๆ กลับเข้าไปในโรงแรมเถอะ” พอเขาส่งข้อความไปบอกอาร์ตี้และอาร์ตี้รับปากแล้วผู้กองกวินทร์ก็กล่าวลากุมาริกาก่อนจะรีบวิ่งไปขึ้นรถกับพี่ชาย เอาไว้รอให้พี่ชายของเขาใจเย็นกว่านี้ก่อนแล้วเขาจะช่วยพูดเรื่องนี้ให้ แต่ว่าตอนนี้...เขาต้องรีบไปพิษณุโลกด่วน ไว้กลับจากพิษณุโลกแล้วค่อยมาเคลียร์เรื่องของตัวเองกับของพี่ชาย

เมื่อสองแฝดนั่งรถออกไปแล้วสภาพจิตใจของกุมาริกาก็ย่ำแย่มาก เธอดูเหม่อลอยอย่างไม่อาจจะยอมรับได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น นี่เธอจะทำยังไงต่อ เธอไม่อยากเลิกกับเขา เธอรักเขาแล้วก็อยากจะรักษาหัวใจที่มีแผลของเขา เธออยากให้เขาได้รู้ว่าถึงใครจะไม่รักเขาแต่เธอก็จะรัก เธออยากโอบกอดเขาเอาไว้เวลาที่เขาต้องเจ็บปวด อยากแชร์ทุกๆ เรื่องราวในชีวิตกับเขา อยากอยู่เคียงข้างเขาไปตลอดชีวิต

เอี๊ยด!!! 

ในจังหวะที่กุมาริกากำลังจะเดินเข้าไปในโรงแรมนั้นจู่ๆ ก็ได้มีรถตู้คันหรูสีดำเงาวับขับเข้ามาจอดขวางหน้าเธอเอาไว้ กุมาริกาไม่ได้ตกใจกลัวแต่อย่างใดและเธอก็จำรถคันนี้ได้เป็นอย่างดี พอประตูรถเปิดออกกุมาริกาก็ร้องไห้โฮออกมาจนคนที่อยู่บนรถตกใจ กริชชาภัทรหันมามองหน้ากันกับสาละวินทันทีเมื่อเห็นน้องสาวร้องไห้แบบนี้ทั้งสองคนจึงรีบเข้าไปรับกุมาริกามากอดปลอบขวัญ

“เกิดอะไรขึ้น ผมนึกว่าน้ำเมยจะวิ่งหนีเราซะอีกนะพี่” สาละวินพูดกับพี่ชาย เพราะกุมาริกาไม่ยอมกลับบ้านเสียทีคุณอากริชชานนท์ก็เลยให้พี่น้ำปิง หรือกริชชาภัทรมาตามเธอกลับโดยมีเขาติดสอยห้อยตามมาด้วย

“น้ำเมยเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” กริชชาภัทรเองก็ไม่เคยเห็นน้องสาวเป็นแบบนี้มาก่อน กุมาริกาเป็นคนที่ร่าเริงสดใสมากๆ ไอ้จะร้องไห้หนักๆ หน้าซีดแล้วก็ตัวสั่นแบบนี้เธอไม่เคยเป็นมาก่อนเลย เพราะเมื่อเช้านี้เขาเห็นข่าวว่าเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ถูกตำรวจบุกจับข้อหามียาเสพติดไว้ในครอบครอง แล้วในข่าวยังบอกอีกว่ามีดาราคนดังมาเข้าพักด้วยเขาที่มาตามหาน้องสาวที่นครพนมพอดีก็เลยรีบมาที่นี่ คิดว่าดาราคนดังที่มีในข่าวแต่ไม่ปรากฎชื่อน่าจะเป็นน้องสาวของเขาและก็เป็นตามที่เขาคิดจริงๆ โชคดีจริงๆ ที่เขามาเจอเธอตอนที่กำลังขับรถเข้ามาในโรงแรมนี้

“พี่น้ำปิง อึก...อึก...” กุมาริกากอดรอบคอของพี่ชายแน่น เธอเสียใจและช็อกหนักมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนพูดอะไรแทบไม่รู้เรื่องกริชชาภัทรก็เลยอุ้มเธอขึ้นไปบนรถเพื่อไม่ให้คนนอกเห็นแล้วกอดโอ๋เธอไว้แนบอก ตอนนี้ที่บ้านของเขารู้กันแล้วว่ากุมาริกากำลังมีความรักอยู่กับไอ้หนุ่มบ้านไหน แล้วไอ้หนุ่มบ้านนี้โปรไฟล์มันก็ดีจนพ่อกับแม่แล้วก็ลุงกับป้าของเขายอมรับ ทุกคนที่บ้านกำลังรอให้กุมาริกาพามันไปเปิดตัวอยู่ แม้จะยังไม่ไฟเขียนเต็มร้อยแต่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็รับรู้และพูดคุยเรื่องหัวใจของลูกๆ มาตลอด ยิ่งไอ้หนุ่มนั่นเป็นทายาทคนโตของบ้านสุวรรณเวชและพ่อแม่ของมันก็เป็นเพื่อนกับพ่อแม่ของเขาโอกาสที่จะไฟเขียวก็ยิ่งมีมากกว่าไอ้หนุ่มจากบ้านอื่นๆ ทางบ้านของเขากำลังคอยดูพฤติกรรมของไอ้หนุ่มนี่อยู่ว่ามันจะโอเคตามที่พ่อของมันมาโม้เอาไว้มั้ย รองกรันณ์นายทหารคนใหญ่คนโตคนนั้นก็ดูท่าจะรักลูกชายเสียเหลือเกิน พอรู้ว่าลูกตัวเองมาชอบลูกสาวบ้านนี้ก็เทียวโทรมาจีบขอลูกสาวเขาไปให้ลูกชายตัวเองอยู่นั่นแหละ 

เมื่อก่อนตอนที่กุมาริกาเป็นข่าวกับไอ้หนุ่มทหารคนหนึ่งในงานนมัสการพระธาตุพนมเขาก็พยายามตามสืบหามันแล้วแต่ก็หาไม่พบ ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าไอ้หนุ่มนั่นมันจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ ตอนแรกเขากับกริชชากรณ์ผู้เป็นน้องชายฝาแฝดก็ไม่พอใจกันหรอกที่มีข่าวแบบนี้ พวกเขาหวงน้องสาวกันมากๆ จนแทบอยากจะอุ้มฆ่าไอ้หนุ่มนั่นเลยล่ะจนกระทั่งผู้เป็นพ่อกับแม่มาบอกนี่แหละว่าไอ้หนุ่มคนที่เป็นข่าวน่ะคือลูกชายบ้านสุวรรณเวช กริชชากรณ์นี่เดือดฮึ่มๆ ที่ถูกต้มจนเปื่อยเพราะเขาเคยร่วมงานกับไอ้หมอนี่อยู่บ่อยๆ แล้วมันก็ไม่บอกด้วยนะว่ามันแอบกิ๊กอยู่กับน้องสาวของพวกเขา ทำหน้าซื่อตาใสเสียอย่างแนบเนียนเลย

“บอกพี่ได้รึยังว่าเกิดอะไรขึ้น” เห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนี้เขาเองก็เริ่มใจไม่ดีแล้ว หรือว่าเธอจะทะเลาะกับไอ้หมอนั่นกัน

“คุณลุง...เขา...เขาบอกเลิกน้ำเมย”

“อะไรนะ!” กริชชาภัทรร้องขึ้นมาในทันทีด้วยความไม่พอใจ ไอ้เวร!!! น้องกูออกจะรักมึงขนาดนี้มึงกล้าดียังไงมาทิ้งขว้าง ไหนพ่อมึงบอกว่ามึงแอบรักน้องกูมานานแล้วไง รักมานานแล้วทำไมถึงยังมีเรื่องบ้าๆ แบบนี้อีก

“ไอ้เลว!!! แบบนี้มันฟันแล้วทิ้งชัดๆ”

“ยังไม่ได้ฟัน” กุมาริการีบหันมาว่าสาละวินทันทีเมื่อเขากำลังเข้าใจผิด จะฟันได้ยังไงตาทึ่งนั่นหัวโบราณจะตายไป อ่อยแล้วอ่อยอีกยังไม่ใจอ่อนเลย “น้ำเมยกับคุณลุงยังไม่ได้ไปถึงขั้นนั้น”

“เฮ้อ!” ทั้งสองหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ก็จะไปรู้หรอเห็นเธอตามติดไอ้หนุ่มนั่นจนไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเสียที

“เออ ยังไม่ได้มีอะไรกันก็ดีแล้วงั้นก็กลับบ้านกับพี่ ตัวเองเป็นถึงดาราดังมีพร้อมทุกอย่างจะไปแคร์ทำไมกับผู้ชายคนเดียว ทุกวันนี้ก็มีหนุ่มมาขายขนมจีบให้ตั้งเยอะไม่ใช่หรออยากได้คนไหนก็จิ้มเลือกเอาเลยไม่ต้องไปง้อไอ้บ้านั่น เป็นถึงดาราดัง สวย รวยซะอย่างเชิดๆ เข้าไว้สิ” กริชชาภัทรสอนน้องสาว เขาเป็นนักธุริจก็เลยมีความคิดประมาณว่าทุกๆ ต้นทุนย่อมต้องได้กำไรกลับคืนมา ถ้ากุมาริกาวิ่งไล่ตามไอ้หนุ่มนั่นแล้วไม่ได้ความสุขกลับมาแล้วจะไปวิ่งตามมันให้เหนื่อยทำไม แบบนี้กำไรก็ไม่ได้แล้วยังขาดทุนอีกเสียเวลาเปล่าๆ สู้เอาเวลาที่เหลือไปลงทุนกับผู้ชายคนใหม่ไม่ดีกว่าหรอ

“แต่น้ำเมยรักเขา คุณลุงเขาเข้าใจน้ำเมยผิด...คุณลุงน่าสงสาร”

“สงสารบ้าอะไร ถูกมันบอกเลิกแล้วยังมีหน้าไปสงสารมันอีกหรอตลกแล้วน้ำเมย”

“แต่ว่า...” แล้วกุมาริกาก็ต้องเงียบเมื่อพูดไปผู้เป็นพี่ชายก็ไม่เข้าใจ ไม่...เธอไม่ยอมแพ้หรอกเธอไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย เธอจะไม่ยอมให้เขามาเลิกเธอง่ายๆ แบบนี้หรอก ถ้าเขาจะเลิกก็เลิกได้แต่ก่อนจะเลิกเธอต้องอธิบายให้เขาได้รู้ความจริงเสียก่อน เขาต้องได้รู้ก่อนว่าเธอรักเขามากแค่ไหนและเธอก็ไม่ได้พิศวาสน้องชายของเขาด้วย เธอจะไม่ยอมเลิกโดยที่เขายังคิดว่าเธอยังเป็นนางมารร้ายอยู่แบบนี้แน่

“ไปๆ กลับบ้านกับพี่ เดี๋ยวข้าวของที่นี่พี่จะให้เลขาพี่ไปเก็บให้ก็แล้วกัน” เห็นน้องสาวเงียบๆ ไปกริชชาภัทรก็พยักหน้าบอกให้เลขาของเขาที่นั่งอยู่ด้านหน้าข้างคนขับรถลงไปจัดการเก็บข้าวของในโรงแรมให้กุมาริการวมถึงขับรถของเธอไปส่งที่บ้านให้ด้วยแล้วจึงให้คนขับรถขับออกไปจากที่โรงแรมแห่งนี้ ตอนนี้เหมือนกุมาริกาจะยังไม่อยากเล่าอะไรให้เขาฟัง อารมณ์คนอกหักก็คงยังไม่อยากพูดอะไรมากไว้กลับบ้านให้พ่อกับแม่ช่วยปลอบเดี๋ยวเธอก็คงจะดีขึ้นเอง ส่วนไอ้หนุ่มบ้านสุวรรณเวชนั่น...เห็นทีเขาคงต้องหาเวลาไปเจอกับมันเสียแล้วสิ เขากับมันยังไม่เคยเจอกันแบบเป็นทางการมาก่อนเลย เขาอยากถามมันให้แน่ว่าตกลงมันจะเอายังไงเรื่องน้องสาวของเขา ถึงเขาจะสอนน้องสาวไปอย่างเมื่อกี้นี้แต่ในฐานะของคนเป็นพี่พอมีคนมาทำให้น้องเจ็บมันก็ยากที่จะรับได้ กุมาริกาไม่ใช่คนที่มันจะมารังแกเอาได้ง่ายๆ ถ้ามันแมนจริงมันต้องมาคุยกับเขา

ด้วยเหตุนี้กุมาริกาก็เลยถูกพาตัวกลับบ้าน อาร์ตี้ได้แต่มองตามรถตาปริบๆ เมื่อเขากำลังจะไปหากุมาริกาที่ลานจอดรถตามที่ผู้กองกวินทร์บอก แต่ยังไม่ทันจะได้ไปหาเลยรถตู้คันหรูนั่นก็มาฉกเอากุมาริกาไปแล้วเขาก็เลยรีบถ่ายภาพรถคันนั้นส่งไปให้ผู้กองกวินทร์เพราะคิดว่ากุมาริกาอาจถูกลักพาตัว แต่พอผู้กองกวินทร์ส่งข้อความกลับมาบอกว่ารถคันนั้นเป็นรถของที่บ้านกุมาริกาเองเขาก็ค่อยเบาใจขึ้นมา ถ้าเธอปลอดภัยดีเขาก็จะได้หายห่วง

ข้ามโขงเดินกลับไปกลับมาอยู่บนแพของหน่วย นรข.ด้วยความกลุ้มอกกลุ้มใจ นับตั้งแต่ที่ทำภารกิจวันนั้นเจ้าของโรงแรมก็ถูกจัดการตามกฎหมาย นายภิเษกผู้เป็นลูกชายก็ถูกจับตามองเจ้าหน้าที่จึงขยายผลสืบสวนต่อไปว่านายภิเษกมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ผู้เป็นพ่อทำมั้ย ถึงแม้ทางเจ้าหน้าที่จะรู้ดีก็ตามว่านายภิเษกก็คงรู้เห็นด้วยแต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีหลักฐานเอาผิดตอนนี้นายภิเษกก็เลยยังลอยนวลอยู่ แต่เรื่องคดีก็ไม่ได้ทำให้ข้ามโขงกังวลเท่ากับเรื่องของน้องสาวหรอก เขาตกใจมากเมื่อผู้เป็นพ่อมาบอกกับที่บ้านว่าจะให้น้องสาวของเขาแต่งงานกับผู้กองกวินทร์ภายในเจ็ดวันพร้อมกับอธิบายให้แม่กับยายของเขาได้เข้าใจถึงความจำเป็นนี้ เดิมน้องสาวของเขากับผู้กองกวินทร์ก็คบหากันอยู่แล้ว ทางบ้านสุวรรณเวชก็อยากได้น้องสาวของเขาไปเป็นสะใภ้ แม้ว่าการแต่งงานครั้งนี้จะเป็นการแต่งเพื่อตบตาคนร้ายแต่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็เป็นคู่รักกันอยู่แล้ว ถ้าน้องสาวของเขาไม่มีปัญหาเขาเองก็ไม่เดือดร้อนอะไรหรอก เพลงพิณก็โตเป็นสาวพอที่จะออกเรือนได้แล้วด้วย จะช้าหรือเร็วอย่างไรเธอก็ต้องออกเรือนไปกับผู้กองกวินทร์อยู่ดี ถึงจะเป็นงานแต่งเฉพาะกิจแต่มันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีและเขาคิดว่าน้องสาวของเขาก็คงจะมีความสุข แต่...ทำไมคนที่จะได้เป็นเจ้าสาวถึงได้ดูอมทุกข์นักล่ะ เธอกำลังจะได้แต่งงานกับคนที่เธอรักเธอก็ควรมีความสุขสิ เห็นสีหน้าของน้องสาวดูไม่สู้ดีแล้วข้ามโขงก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เขารักเพลงรักกับเพลงพิณมาก น้องๆ เองก็รักเขา ถ้าน้องมีความสุขเขาเองก็มีความสุข แต่ถ้าเห็นน้องเป็นทุกข์พี่ชายอย่างเขาก็เครียดตาม แม้ว่าเขาจะพยายามถามเพลงพิณแล้วว่าเธอมีเรื่องทุกข์ใจอะไรแต่เพลงพิณก็ไม่ยอมบอกซ้ำยังทำเป็นร่าเริงกลบเกลื่อนอีก แบบนี้ยิ่งดูมีพิรุธเข้าไปใหญ่และสาเหตุก็น่าจะมาจากตัวว่าที่เจ้าบ่าวด้วย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตอนนี้หายหัวไปไหน หายไปกันทั้งแฝดพี่แล้วก็แฝดน้องจะสองวันแล้ว เรื่องงานแต่งจะยังไงก็ไม่เห็นมาพูดจา เห็นมีแต่คนที่บ้านสุวรรณเวชนั่นแหละที่เข้ามาคุยเรื่องจัดงานกับพ่อแม่ของเขา ส่วนตัวว่าที่เจ้าบ่าวน่ะหายหัวจ้อยและนี่ก็คงเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้น้องสาวของเขาดูไม่ค่อยจะร่าเริง

“น้องเพลง นอนแล้วยังคะ” ด้วยความเป็นห่วงน้องสาวเขาจึงโทรไปหา ตอนนี้ก็จวนจะเที่ยงคืนแล้ว ตอนที่เขาไปกินมื้อเย็นกับที่บ้านเพลงพิณดูกินได้น้อยมากๆ พอกินเสร็จก็หยิบไวโอลินออกมาสีเล่นเป็นเพลงรักที่แสนเศร้าอย่างสุดๆ จนทุกคนในบ้านเป็นห่วง พ่อของเขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่ต้องให้น้องแต่งงานเร็วแบบนี้ คิดว่าเพลงพิณคงจะเครียดกับเรื่องนี้พ่อของเขาก็เลยบอกว่าหากเธอไม่เต็มใจก็ไม่ต้องแต่งก็ได้พ่อจะไม่บังคับ แต่เพลงพิณก็บอกเองว่าเธอยินดีที่จะแต่งงาน พอถูกถามว่าทำไมถึงได้ดูเศร้าๆ แบบนี้เธอก็ไม่ตอบ ได้แต่บอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไร

(“น้องเพลงกำลังทอผ้าอยู่ค่ะ”) ข้ามโขงได้ยินเสียงสอดกระสวยและกระทบฟืมลอดเข้ามาทางโทรศัพท์มือถือ ด้วยที่บ้านของเขาเป็นเจ้าของแบรนด์ผ้าไหมและเพลงพิณก็ออกแบบลายผ้าไหมได้สวยมาก นอกจากจะมีโรงทอผ้าไหมขนาดใหญ่อยู่ที่ฝั่งลาวและที่กรุงเทพฯ แล้ว ที่บ้านของเขาก็ยังมีกี่ทอผ้าอีกด้วย ซึ่งกี่ทอผ้านี้จะตั้งอยู่ในห้องกระจกชั้นล่างของบ้านที่ติดกับสวนดอกไม้ ถ้ามีผ้าที่อยากจะทอเพลงพิณก็จะมาทอที่นี่เสมอ

“ถ้าทอเสร็จแล้วเอามาตัดเป็นเสื้อให้พี่ซักตัวนะคะ”

(“จะตัดให้สวยๆ เลยค่ะพี่ข้ามโขงจะได้หล่อๆ”) เท่าที่ฟังดูน้ำเสียงของเธอตอนนี้ก็สดใสร่าเริงดี ได้ยินแบบนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย (“พี่ข้ามโขงโทรหาน้องเพลงมีอะไรรึเปล่าคะ”)

“...ไม่มีหรอก แค่ช่วงนี้พี่แค่เห็นน้องเพลงดูไม่ค่อยสบายใจก็เลยเป็นห่วง ถ้าน้องเพลงมีเรื่องอะไรไม่สบายใจน้องเพลงบอกพี่ได้นะคะ”

(“...”)

“พี่มีน้องชายแค่คนเดียว น้องสาวก็มีแค่คนเดียวพี่อยากดูแลน้องๆ ให้ดีที่สุด พี่รักน้องเพลงมากนะคะพี่ไม่อยากให้น้องเพลงเป็นแบบนี้”

พอพูดจบเขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของน้องสาว ข้ามโขงเป็นห่วงเธอนักอยากจะไปหา ไปกอดน้องแต่ก็ไปไม่ได้เมื่อคืนนี้เขาต้องอยู่เฝ้าแพ เขารู้สึกว่าเขาเป็นพี่ชายที่ไม่เอาไหนเลยจริงๆ เขาดูแลน้องได้ไม่ดี น้องกำลังทุกข์ใจด้วยเรื่องอะไรอยู่แต่เขาก็ช่วยไม่ได้

“น้องเพลง...”

(“...น้องเพลงไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ข้ามโขง สงสัยน้องเพลงจะเครียดๆ ที่ต้องแต่งงานแบบกระทันหัน แต่งแบบสายฟ้าแลบใครๆ ได้นินทากันพอดีว่าท้องก่อนแต่ง”)

“แต่ก็จะได้แต่งกับคนที่น้องเพลงรักไม่ใช่หรอคะ ถ้างั้นก็ไม่ต้องสนใจคนนินทาหรอกค่ะ ไม่มีใครในโลกนี้ไม่เคยถูกนินทาหรอกนะคะน้องเพลงต้องหนักแน่นเข้าไว้นะ” แม้เรื่องนี้จะไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เพลงพิณร้องไห้แต่ข้ามโขงก็พยายามปลอบขวัญน้อง “น้องเพลงต้องหนักแน่นนะคะ วางอุเบกขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ใครอยากว่าอะไรก็ช่างเขา นัตถิโลเก อนินทิโต ผู้ไม่ถูกนินทา ย่อมไม่มีในโลกนะ”

(“คิกๆๆ”) จากเสียงร้องไห้เมื่อกี้นี้ตอนนี้เพลงพิณกลับหัวเราะออกมาเบาๆ (“สาธุค่ะเจ้าอาวาส”)

อ้าว ยัยเด็กคนนี้ เดี๋ยวนี้ริอาจแซวพี่อย่างนั้นหรอ

(“ดีจังค่ะคืนนี้ได้ฟังพระเทศน์ก่อนนอน”)

“เดี๋ยวเถอะ” เขาแกล้งดุอย่างไม่จริงจัง แต่แค่ได้ยินเสียงน้องสาวหัวเราะได้เขาก็สบายใจแล้ว ถึงเขาจะไม่รู้ว่าน้องมีเรื่องทุกข์ใจอะไรแต่ในฐานะของคนเป็นพี่เขาจะต้องดูแลน้องๆ ของเขาให้ดีที่สุด

(“เฮ้อ! มีเจ้าอาวาสมาเทศน์ให้ฟังแบบนี้น้องเพลงก็สบายใจขึ้นแล้วล่ะค่ะ งั้นน้องเพลงจะไปนอนก่อนนะคะพี่ข้ามโขง พี่ข้ามโขงเองก็รีบๆ เข้านอนนะ”)

“ค่ะ เดี๋ยวพี่ก็จะเข้านอนแล้ว”

(“...นอนคนเดียวหรอคะ”) เพลงพิณถามกลับมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงหงอยๆ ฟังดูก็รู้ว่าเธอคงไม่ได้อยากรู้หรอกว่าเขาจะนอนคนเดียวรึเปล่า เธอคงอยากรู้มากกว่าว่าผู้กองกวินทร์กลับมาที่นครพนมแล้วรึยังเพราะรายนั้นเล่นหายหัวไปดื้อๆ ไม่ยอมบอกอะไรใครเลย แค่ไลน์มาบอกในกลุ่มทีมว่าต้องไปทำธุระด่วนให้พ่อแล้วจะรีบกลับ ซึ่งพ่อของเขาก็อนุญาตให้ไป

“เปล่าหรอก ทุกคนในทีมก็อยู่กัน”

(“ทุกคนในทีมหรอคะ”)

“...ยกเว้นหัวหน้าทีม” เขารู้ว่าน้องสาวคงจะผิดหวัง เขาเองก็ไม่ชอบใจเหมือนกันที่ผู้กองกวินทร์มาหายตัวไปแบบนี้แต่ก็คิดว่าไม่น่าจะหายไปนานหรอกเพราะอีกไม่กี่วันเขาก็ต้องกลับมาแต่งงานกับน้องสาวของเขาอยู่ดี ไว้กลับมาก่อนเถอะจะเทศนาให้ฟังชุดใหญ่เลย

“ไว้เขากลับมาพี่จะบอกนะคะ” หายหัวไปแบบนี้จะไม่บอกทีมก็ไม่เป็นไรแต่ก็ควรจะบอกแฟนบ้าง นึกแล้วก็อยากจะเตะให้ตกน้ำแล้วให้ลุงงูลากไปกินนัก

(“...ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าเขาไม่อยากบอกน้องเพลงก็ไม่อยากรู้ งั้น...น้องเพลงไปนอนก่อนนะคะพี่้ข้ามโขง ฝันดีค่ะ”)

เฮ้อ!!!

ข้ามโขงถอนหายใจออกมาเมื่อวางสายก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องพักของทีมอัลฟาที่ตอนนี้คุณจ่าทั้งหลายยังไม่หลับไม่นอนกัน บางคนก็โทรคุยกับแฟนอยู่ บางคนก็นั่งเล่นเกมแข่งกัน ทุกคนในทีมอยู่กับครบจะขาดก็แต่คู่แฝดคู่นั้น

“เล่นด้วยกันมั้ยครับหมอ” จ่าชาลีชูเกมให้เขาดู เขาก็เลยส่ายหน้าตอบก่อนจะเดินไปที่เตียงของตัวเอง ส่วนที่เตียงข้างๆ จ่านพดลกำลังหยอดคำหวานกับสาวในโทรศัพท์อยู่ คนนี้แหละอกหักบ่อยที่สุดในทีม แต่ก็สาวตรึมที่สุดในทีมเช่นกันถ้าไม่นับอดีตของผู้กองกวินทร์ด้วย

“แล้วนี่ผู้กองแกจะกลับมาแต่งงานมั้ยเนี่ย หายไปสองวันแล้วนะ”

“นั่นสิ วันก่อนคุณน้องเพลงของผู้กองมาที่ บก.ดูหน้าตาเศร้ามากๆ เลย จะแต่งงานกับแฟนทั้งทีก็น่าจะมีความสุขไม่ใช่หรอครับคุณหมอ” พันจ่าพรตกับจ่าขวัญชัยพากันเข้ามาพูดกับเขา

“น้องเพลงเขาไม่ได้เป็นอะไรหรอก ธรรมดาแหละผู้หญิงจะแต่งงานก็ต้องมีกังวลกันบ้าง” ข้ามโขงบอกทุกคนเพื่อให้ทุกคนได้สบายใจ พันจ่าพรตจึงพยักหน้ารับ

“นั่นสิ แต่งสายฟ้าแลบแบบนี้คนอื่นได้เข้าใจว่าท้องก่อนแต่งแน่ๆ ก็น่าเห็นใจคุณเพลงพิณอยู่นะครับ อยู่ดีไม่ว่าดีก็ต้องมาแต่งงานตบตาคนร้ายช่วยพวกเรา นี่ดีนะครับที่ได้แต่งกับแฟนตัวเอง”

“คุณพ่อผมท่านไม่มีทางให้น้องเพลงไปแต่งกับคนที่น้องเพลงไม่ได้รักหรอกจ่า ถึงจะแต่งแบบสายฟ้าแลบแต่ก็ได้แต่งกับคนที่รักน้องเพลงเขาไม่เสียใจหรอก” เพียงแต่ตอนนี้เหมือนเธอกับผู้กองกวินทร์จะยังมีเรื่องที่ไม่ได้เคลียร์กันอยู่ก็เท่านั้น

“แต่จะว่าไปงานนี้ก็เข้าทางผู้กองเลยนะครับ ผู้กองน่ะอยากแต่งงานใจแทบขาดแต่ท่าน ผบ.ก็ยังไม่อนุญาตซักที งานนี้ส้มหล่นชัดๆ ยิ่งต้องรีบแต่งด้วยยิ่งเข้าทางผู้กองเลย ได้ทั้งงาน ได้ทั้งเมีย”

“นั่นน้องสาวผมนะจ่า” ข้ามโขงหันไปปรามจ่านพดลที่ดูจะเข้าข้างผู้กองกวินทร์อย่างสุดๆ แต่มันก็จริงอย่างที่จ่านพดลว่านั่นแหละ งานนี้เข้าทางผู้กองกวินทร์ล้วนๆ แล้วที่ต้องรีบแต่งภายในเจ็ดวันเนี่ยก็เพราะผู้กองกวินทร์ไปบอกกับคนร้ายต่อหน้านักข่าวว่ากำลังจะแต่งงานกับน้องสาวของเขาในเร็วๆ นี้พ่อของเขาก็เลยออเออด้วย และเร็วๆ ที่ว่านี้ก็คือภายในเจ็ดวัน ก็เล่นไปนอนล่อนจ้อนด้วยกันบนเตียงเสียขนาดนั้นมันก็ต้องรีบๆ แต่งนั่นแหละ

ทุกๆ คนล้อมวงพูดคุยเรื่องงานแต่งของผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณอยู่ไม่นานก็แยกย้ายกลับไปนอนเตียงใครเตียงมัน และในคืนนั้นนั่นเองขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหลก็ได้มีใครคนหนึ่งเดินลงมาที่แพ นรข.ในยามวิกาล เขาไม่ได้มามือเปล่าหากแต่มือก็ยังถือกระเป๋าใบใหญ่ลงมาด้วย ตอนนี้เป็นเวลาจวนจะตีสองแล้วท้องฟ้าก็ยังคงเต็มไปด้วยดวงดาว ผืนน้ำโขงก็ดูสงบนิ่งได้ยินแต่เสียงปลากระโดดขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ผู้กองหนุ่มมองกระเป๋าใบใหญ่แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขขณะตรงไปยังแพอันเป็นห้องพักของทีมอัลฟา ไฟปิดอยู่แบบนี้คาดว่าทุกคนคงจะหลับกันไปแล้ว

แกร๊ก!

เสียงไขประตูห้องพักทำให้ทุกคนที่หลับๆ กันอยู่พากันสะดุ้งตื่น ข้ามโขงรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูห้องถูกเปิดออก เห็นแต่เป็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ที่ประตูห้อง ต่างคนต่างก็หันมามองหน้ากันผ่านความมืดอย่างสงสัยว่าใครกันเล่นบุกมาถึงแพของทีมอัลฟาดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรคนที่เปิดประตูห้องเข้ามาก็เอื้อมมือไปเปิดไฟเสียก่อน

พรึ่บ!

“เฮ้ย!!!” ทุกคนพากันร้องออกมาอย่างโล่งใจกึ่งตกใจเมื่อคนที่บุกรุกมาในยามวิกาลก็คือ...ผู้กองกวินทร์ โธ่เอ้ยก็ตกใจหมด นึกว่าใครซะอีก

“โทษทีนะทุกคนที่มาดึกๆ ดื่นๆ ผมเพิ่งซิ่งรถมาจากพิษณุโลก” ผู้กองหนุ่มว่าอย่างเหนื่อยอ่อนเนื่องจากขับรถมาเป็นเวลานานก่อนที่เขาจะหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ที่ใหญ่มากๆ เข้ามาวางบนเตียงของตัวเอง ข้ามโขงที่อยู่เตียงข้างๆ กันจึงได้ชะเง้อมามองเนื่องจากไม่เคยเห็นกระเป๋าใบใหญ่ใบนี้มาก่อน ทุกๆ คนเองก็คงจะสงสัยเหมือนกันกับเขา

“พี่ซีลล่ะครับ” เขาถามหาพี่ชายอีกคน ตอนแรกก็นึกว่าผู้กองกรินทร์จะเดินตามเข้ามาด้วย น้องชายสุดที่รักกำลังจะแต่งานผู้กองกรินทร์ต้องมาอยู่แล้ว

“แวะไปตรวจงานที่แม่สอดอยู่น่ะ เดี๋ยวก็มา” ผู้กองกวินทร์ที่นั่งพักเหนื่อยอยู่ที่ปลายเตียงหันมาตอบ

“แล้วผู้กองหิ้วอะไรมาด้วยครับ กระเป๋าใบใหญ่เชียวของฝากจากพิษณุโลกรึเปล่าเนี่ย” จ่าชาลีเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยความสงสัยผู้กองกวินทร์ก็เลยยิ้มแหะๆ ตอบก่อนจะรูดซิบกระเป๋าออก ซึ่งซิบไม่ได้รูดปิดสนิท ยังพอมีช่องขนาดใหญ่ให้ได้ชะเง้อมองอยู่ แต่ทันทีที่ผู้กองกวินทร์รูดซิบออกจนสุดกระเป๋าใบดังกล่าวก็ขยับเองได้จนทุกคนที่พากันชะเง้อมองถึงกับถอยกันกรู อะไรกัน...อะไรกันที่อยู่ในกระเป๋าใบนี้ ทำไมมันถึงขยับได้ล่ะ

“ออกมาทักทายพวกคุณลุงเขาหน่อย” ไม่เพียงแค่นั้นผู้กองกวินทร์ยังก้มลงไปพูดกับสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าด้วย พอเขาพูดจบกระเป๋าก็เริ่มขยับไปมาอีกก่อนที่...จะมีร่างเล็กๆ จิ๋วๆ โผล่ออกมาจากกระเป๋าใบนั้นแล้วฉีกยิ้มแฉ่งอวดฟันซี่น้อยๆ ให้ทุกคน ดวงตากลมโตสุกใสราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน แก้มป่องยุ้ยเสียจนน่ารักน่าหยิก

“เฮ้ย!!!” ทุกคนรีบพากันถอยหนีไปจนไกลอย่างคาดไม่ถึง แต่ยิ่งถอยหนีเจ้าของร่างเล็กๆ แก้มป่องๆ ก็ยิ่งชอบใจรีบยกสองมือน้อยๆ ป้อมๆ ขึ้นปิดหน้าตัวเองเอาไว้แล้วทำท่าจ๊ะเอ๋ใส่

“ต๊ะเอ๋!!!” เสียงใสๆ จ๊ะเอ๋เหล่าคุณลุงทุกคนในที่นี้ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยแสนไร้เดียงสาวัยสองขวบกว่า

“มาจ๊ะเอ๋อะไรเล่ายัยปักเป้า เวลาเจอผู้ใหญ่ต้องทำยังไง”

“ต้องต๊ะเอ๋” สาวน้อยรีบหันมาตอบคุณลุงอย่างซื่อๆ พลางเอียงคอไปมาอย่างน่ารัก

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ให้จ๊ะเอ๋ ไหนทำใหม่ซิเวลาเจอผู้ใหญ่ต้องทำยังไง” พอคุณลุงบอกอีกครั้งสาวน้อยก็หันกลับมาทางเหล่าคุณลุงทั้งหลายที่กำลังจ้องมองตนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ให้เห็นพญานาคในแม่น้ำโขงยังไม่ทึ่งเท่ากับเห็นเด็กคนนี้เลยนะเนี่ย พอจ้องเหล่าคุณลุงได้สักพักสาวน้อยก็รีบพนมมือขึ้นไหว้ทันที

“จุ๊จ้า” ใช่แล้ว เวลาเจอผู้ใหญ่ก็ต้องธุจ้าสิคุณยายอุตส่าห์สอนน้องชมพูมา สาวน้อยฉีกยิ้มหวานๆ แสนน่ารักให้เหล่าคุณลุงอีกครั้งในขณะที่เหล่าคุณลุงยังอึ้งกันอยู่ด้วยรู้กันดีว่าเด็กน้อยคนนี้คือใครและ...เป็นลูกของใคร บรื๊อ! ทุกคนพากันขนลุกเกลียวด้วยรู้จักแม่ของสาวน้อยตัวจิ๋วคนนี้เป็นอย่างดี คนลูกน่ะไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอกแต่คนแม่นี่สิ...ในยามอารมณ์ดีก็น่ารักอยู่หรอกแต่ในยามโกรธนั้น...แทบไม่ต่างอะไรกับปิศาจ ถ้าคนลูกอยู่ที่นี่แล้วคนแม่ล่ะอยู่ที่ไหน นี่มันถึงกาลอวสานของนครพนมแล้วใช่มั้ย ปิศาจร้ายกำลังจะมาบุกที่นครพนมแล้วใช่มั้ยเนี่ย

***********************************************************

หวังว่าทุกคนจะชอบของฝากจากพิษณุโลกกันนะคะ

ตอนหน้ามาช่วยกันเลี้ยงหลานด้วยเด้อ