22.พ่อลูกติด

ในยามที่เหนื่อยล้าและมีเรื่องทุกข์ใจสายน้ำโขงแห่งนี้จะช่วยเยียวยาหัวใจของผู้ที่เหนื่อยล้าได้เสมอ หญิงสาวร่างเล็กๆ นั่งกอดเข่านิ่งอยู่ที่ริมแม่น้ำโขง ดวงตาคู่สวยเหม่อมองสายน้ำเย็นที่ไหลผ่านหน้าไปด้วยความเศร้าหมอง ทั้งๆ ที่อีกไม่กี่วันก็จะได้เข้าพิธีแต่งงานกับคนรักแล้วแต่เธอกลับมีเรื่องติดใจให้ต้องคิดมากจนไม่รู้สึกยินดียินร้ายใดๆ ตอนนี้ที่บ้านของเธอก็กำลังจัดเตรียมงานแต่งให้ แต่ก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรมากเพราะคนที่จัดการเรื่องงานแต่งทั้งหมดเป็นทางฝ่ายของบ้านเจ้าบ่าวมากกว่า แม้ว่าจะเป็นงานแต่งแบบสายฟ้าแลบแต่ทางบ้านของเจ้าบ่าวก็พยายามจัดให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติที่สุดให้สมกับเป็นงานแต่งของทายาทสุวรรณเวชอีกทั้ง...เธอก็ถูกหมายตัวให้เป็นสะใภ้ของบ้านสุวรรณเวชมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว บ้านเจ้าบ่าวอยากได้เธอไปเป็นสะใภ้มากและพยายามสู่ขอเธออยู่หลายครั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอก็ยังไม่พร้อมที่จะให้เธอออกเรือนเสียทีจนมีเหตุจำเป็นต้องให้รีบแต่งในครั้ง

ความจริงเพลงพิณคิดว่าความรักของเธอมันแทบจะไม่มีอุปสรรคใดๆ มาขวางกั้นเลย เธอกับผู้กองกวินทร์รักกันมาก ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็สนับสุนให้เธอกับเขารักกันโดยเฉพาะทางฝ่ายผู้ใหญ่ของเจ้าบ่าวที่เอ่ยลั่นวาจาว่าจะต้องเอาเธอไปเป็นสะใภ้ให้ได้และเธอเองก็เต็มใจที่จะแต่งงานกับคนที่เธอรักเพียงแต่...เพียงแต่คำพูดของเขาในวันนั้นมันทำให้เธอรู้สึกไม่ดีแล้วยังเป็นการพูดต่อหน้าทิชากรอีกทำให้เธอจะดีใจก็ดีใจได้ไม่สุด ภูมิใจไม่เต็มที่เมื่องานแต่งนี้ไม่ได้ถูกจัดขึ้นในแบบที่ควรจะเป็น แต่มันเป็นงานแต่งที่ถูกจัดขึ้นเพื่องานทางราชการ เป็นงานแต่งที่จัดขึ้นเพื่อตบตาคนร้าย และคนนอกที่ไม่ได้รู้ข้อเท็จจริงในส่วนนี้ก็คงจะเข้าใจว่าเธอท้องก่อนแต่งแน่ๆ 

“เฮ้อ!” เพลงพิณถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปมองข้างๆ เมื่อจู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินลงมาที่ริมฝั่งแม่น้ำโขงแล้วนั่งลงไม่ไกลจากเธอมาก เขาเป็นชายร่างสูงกายกำยำแต่งกายด้วยเสื้อยืดแขนยาวสกรีนโลโก้ปุ๋ยทางการเกษตรและกางเกงขายาวเก่าๆ เขามีผ้าคลุมใบหน้าและสวมหมวกฟางผุๆ ในมือมีแหมาด้วยเพลงพิณก็เลยคิดว่าคงเป็นชาวบ้านมาหว่านแหหาปลา จุดที่เธอนั่งอยู่ตอนนี้คือริมแม่น้ำโขงหน้าบ้าน พอออกจากบ้านแล้วข้ามถนนเล็กๆ และเส้นทางปั่นจักรยานที่เชื่อกับอุโมงค์นาคราชมาก็จะมีบันไดปูนทอดลงสู่แม่น้ำโขง เธอกับพี่ชายเคยมานั่งเล่นดนตรีด้วยกันที่ขั้นบันไดนี้อยู่บ่อยๆ แล้วระหว่างที่นั่งเล่นดนตรีด้วยกันลุงงูก็จะเลื้อยขึ้นจากแม่น้ำโขงมาหาที่บันไดตรงนี้ด้วย

“ทำไมมานั่งเหงาอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ”

หืม...เพลงพิณเอียงคอมองกลับเมื่อชายคนนี้เอ่ยทัก แม้ว่าจะไม่เห็นหน้าตาก็พอจะเดาได้ว่าเขาคงอายุประมาณพ่อของเธอ พอเขาหันมาหาเธอก็รู้สึกอุ่นใจแปลกๆ คล้ายกับมีญาติผู้ใหญ่มาอยู่ใกล้ๆ ดวงตาของเขาภายใต้หมวกฟางมันดูคล้ายๆ ดวงตาของพี่ชายเธออย่างไรอย่างนั้น ดวงตาดุๆ เหมือนพี่ข้ามโขงแต่น้ำเสียงกลับฟังดูอ่อนโยน

“คุณลุงมาหาปลาหรอคะ ได้เยอะรึเปล่า” เธอชี้มาที่แหของเขา แปลกใจอยู่นิดๆ ที่ชาวบ้านหาปลามาทักเธอด้วยภาษาไทยภาคกลางแบบนี้

“บ่หมานปานใด๋” (ไม่ค่อยดีเท่าไหร่) เขาชี้มาที่แหอย่างขำๆ ที่จับปลาไม่ได้ “สงสัยวันนี้ไม่มีโชคคงต้องซื้อกินแทนแล้วล่ะ แล้วว่าแต่เราเถอะทำไมถึงมานั่งหน้าหงอยอยู่แบบนี้ กำลังจะเป็นเจ้าสาวแล้วไม่ดีใจหรอ”

“คุณลุงทราบหรอคะว่าน้องเพลงกำลังจะแต่งงาน”

“ลูกสาว ผบ.นรข.เป็นถึงนางรำที่มีชื่อเสียง งานแต่งก็จัดใหญ่โตใครบ้างจะไม่รู้จัก ตอนนี้เราก็นั่งอยู่หน้าบ้านของ ผบ.นรข.ไม่ใช่หรอ”

นั่นสินะ ถ้าเป็นคนระแวกนี้ใครๆ ก็จักครอบครัวของเธอทั้งนั้น เพลงพิณคิดแล้วหันมายิ้มให้กับคุณลุงคนนี้อีก

“คนกำลังจะแต่งงานเขาก็ต้องมีความสุขไม่ใช่หรอ หรือว่า...ไม่ได้อยากจะแต่งงาน”

“เปล่าหรอกค่ะ น้องเพลงอยากแต่ง...เขาเป็นคนที่น้องเพลงรัก”

ไอ้หมอนั่นมันน่ารักตรงไหนกัน แค่นึกถึงหน้าพ่อมันเขาก็อยากถีบมันทั้งพ่อทั้งลูกลงแม่น้ำโขงแล้ว เพลงพิณดูเป็นเด็กฉลาดและฉลาดกว่าผู้เป็นแม่เยอะแต่ทำไมเรื่องหาผัวดีๆ ซักคนถึงได้ตาถั่วเหมือนแม่แบบนี้ แค่ได้น้องเขยที่ไม่ชอบขี้หน้าเขาก็เซ็งมากแล้วยังจะต้องมาได้หลานเขยเป็นไอ้เด็กกวนส้นตีนนั่นอีกให้ตายเถอะ

“ถ้าอยากแต่งแล้วจะมานั่งหงอยแบบนี้ทำไม ไปเตรียมชุดสวยๆ ใส่วันงานไม่ดีกว่าหรอ”

“...น้องเพลงไม่ภูมิใจกับงานแต่งค่ะ”

“ไม่ภูมิใจ...” อ๋อ คงเป็นเรื่องนั้นสินะ งานแต่งครั้งนี้เป็นงานแต่งที่จัดขึ้นเพื่อตบตาคนร้าย คนหวงลูกสาวอย่าง ผบ.คเชนทร์หรอจะยอมปล่อยให้ลูกสาวออกเรือนง่ายๆ ถ้าหากไม่มีความจำเป็นจริงๆ เรื่องเหล่านี้ปานมณฑาเล่าให้เขาฟังหมดแล้ว ปานมณฑาเองก็ไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานแต่จะให้ทำอย่างไรได้ ถ้าทีมซีลถูกเปิดโปงพวกเขาก็จะไม่ปลอดภัยแล้วสมาชิกในทีมซีลคนหนึ่งก็เป็นเลือดเนื้อของเขา เป็นหัวใจทั้งดวงของเขาเขาเองก็ไม่อยากให้ซีลทีมนี้เป็นอะไรไปเหมือนกัน โชคยังดีที่คนที่เพลงพิณต้องแต่งงานด้วยคือคนที่เพลงพิณรักและมันก็รักเธอ หากเป็นคนอื่นเขาคงไม่ยอมหรอก เขาจะไม่ยอมให้หลานสาวเพียงคนเดียวของเขาต้องไปทนทุกข์อยู่กับคนที่ไม่ได้รักแน่ๆ เขาพร้อมพังงานแต่งได้ทุกเมื่อถ้าเพลงพิณไม่เต็มใจ แต่เพราะเมื่อกี้นี้เธอบอกว่าอยากจะแต่งงั้นเขาก็จะตามใจเธอ ขอแค่เธอเต็มใจเขาก็จะเคารพการตัดสินใจของเธอแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยถูกใจเจ้าบ่าวของเธอก็ตาม เขาเกลียดพ่อของมัน

“แล้วเจ้าบ่าวเขาอยากแต่งมั้ยล่ะ”

“...เขาเคยขอน้องเพลงแต่งงานหลายรอบแล้วค่ะแต่คุณพ่อไม่อนุญาต น้องเพลงเองก็อยากให้เขาทำงานให้เสร็จเรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาแต่งทีเดียวเลย แต่ว่าเพราะความจำเป็นจริงๆ ตอนนี้เราก็เลยต้องรีบแต่งแบบสายฟ้าแลบค่ะ”

“ท้องก่อนแต่งงั้นสิ”

“ไม่ใช่นะคะ” เพลงพิณรีบส่ายหน้าไปมาอย่างร้อนตัวในขณะที่อีกฝ่ายกลับแอบขำ เขารู้ว่าเธอไม่ได้ท้องก่อนแต่งหรอก เขาแค่แกล้งเย้าเธอเล่น นานๆ ทีจะได้พูดกับลูกกับหลาน “ถึงเราจะรักกันมากแต่ก็ยังไม่ได้...”

“ลุงรู้ ลุงแกล้งถามเล่นๆ ไปแบบนั้นล่ะ เด็กดีแบบเราไม่ท้องก่อนแต่งหรอกน่า” ก็ไม่แน่ เพลงพิณอดคิดในใจไม่ได้เพราะมีหลายครั้งที่เธอยินยอมพร้อมใจไปกับเขาเพียงแต่เขาเลือกที่จะไม่ทำเพราะอยากทะนุถนอมเธอเอาไว้ แล้วคืนที่เกิดเรื่องนั้น...มันก็ทำให้เธอได้รู้ว่ารสรักและไฟเสน่หามันเร่าร้อนเพียงใดและใจก็ไม่อาจต้าน หากเขายอมทำตามความต้องการของฤทธิ์ยาที่ว่าป่านนี้...แต่เธอก็ไม่เสียใจหรอกหากจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น

“ไม่ว่างานแต่งครั้งนี้มันจะเกิดขึ้นเพราะอะไร แต่ถ้าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวรักกันและยินดีที่จะแต่งงานกันอยู่แล้วลุงว่าเราก็อย่าไปคิดมากเลย การแต่งงานมันไม่ใช่จุดสิ้นสุดของความรักนะแต่มันคือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตคู่ต่างหาก ในอนาคตข้างหน้าเราอาจจะต้องพบเจอกับอุปสรรคอีกมากมาย อาจจะมีปัญหาเล็กปัญหาน้อยเข้ามาเป็นบททดสอบในชีวิต หากปัญหาที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยลุงว่าเราก็อย่าไปใส่ใจมันเลย ถ้ามัวแต่มาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้แล้วถ้าในอนาคตต้องเจอกับปัญหาใหญ่เราจะรับมือได้ยังไง ลุงว่าเราควรไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวแสนสวยในวันงานจะดีกว่า การแต่งงานเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งในชีวิตของผู้หญิงเพราะงั้นในวันที่สำคัญในชีวิตของเราเราก็ควรจะมีความสุขกับมัน ในวันนั้นเราต้องเป็นคนที่สวยที่สุด มีความสุขที่สุดนะลูก ทางบ้านเจ้าบ่าวเขาก็เอ็นดูเรามากดูสิ แค่งานแต่งสายฟ้าแลบก็ยังจัดซะยิ่งใหญ่ขนาดนี้เราควรภูมิใจกับมันให้มากๆ นะ พ่อเรามันคงรู้สึกผิดถ้าเห็นเราดูไม่มีความสุขกับการแต่งงาน มันคงโทษตัวเองไม่หยุดที่ทำให้เราต้องแต่งงานอย่างไม่มีความสุขแบบนี้เพราะงั้นถ้าเราก็ยินดีที่จะแต่งงานลุงว่าเราก็ควรมีความสุขนะ แต่ถ้าไม่อยากแต่งก็บอกลุงมาเดี๋ยวลุงไปพังงานให้”

“คุณลุง” เพลงพิณส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เอาด้วย ไม่รู้ว่าคุณลุงคนนี้เป็นใครแต่เธอก็รู้สึกคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างมากและอุ่นใจที่ได้พูดคุยกับเขา สิ่งที่เขาสอนเธอมันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ

“ลองชั่งน้ำหนักดูนะว่าระหว่างได้แต่งงานกับไม่ได้แต่งอะไรมันน่าเสียดายมากกว่ากัน ถ้าอยากแต่งก็แต่งเลยไม่ต้องสนใจหรอกว่านี่จะเป็นงานแต่งเพื่ออะไรขอแค่เรามีความสุขกับมันก็พอ แต่ถ้ารู้สึกว่างานแต่งนี้เราไม่มีความสุขกับมันจริงๆ งั้นก็ไม่ต้องแต่ง ก็อย่างที่บอกแหละเดี๋ยวลุงไปพังงานแต่งให้”

เพลงพิณอดทำค้อนใส่ไม่ได้เมื่อคุณลุงคนนี้พูดทีเล่นทีจริงกับเธอ การได้พูดคุยกับเขามันทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมากๆ

“ขอบคุณนะคะคุณลุง ตอนนี้น้องเพลงรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะแล้วค่ะ ที่คุณลุงพูดมามันถูกทุกอย่างเลย”

“เรื่องจะให้ลุงไปพังงานแต่งให้น่ะหรอ”

“เปล่าค่ะ” เพลงพิณยิ้มออกมาได้แล้วมองคุณลุงคนนี้อย่างขอบคุณ “น้องเพลงจะแต่งงานค่ะ น้องเพลงจะแต่งงานกับพี่เรนเจอร์...คนรักของน้องเพลง” คำแสนยิ้มตามผ่านผ้าคลุมใบหน้าเมื่อเห็นเพลงพิณยิ้มออกแล้ว เขามองเธอด้วยความรักและห่วงใย เขาเฝ้ามองเธอมาโดยตลอด เมื่อครั้งที่เธอต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเขาก็แอบตามไปดูแลเธอ เขารักเธอมากและจะคอยตามปกป้องดูแลเธอ หากเธอมีความสุขเขาก็ยินดีแต่หากเธอเป็นทุกข์...ไอ้อีหน้าไหนที่มันทำให้เธอเป็นทุกข์เขาจะไม่ให้มันตายดี ยัยหนูของลุงเติบโตมาอย่างงดงาม ลุงจะเอากลีบดอกไม้มาโปรยทางให้หนูเดินเองนะลูก

“ถ้าเราตัดสินใจแบบนี้ลุงก็ขอให้เรามีความสุขกับการแต่งงาน มีความสุขกับชีวิตคู่นะ แต่งงานแล้วก็ถือว่าโตเป็นผู้ใหญ่ไปอีกขั้นต่อไปจะทำอะไรก็คิดอ่านให้ดี ให้มีสติ ต้องทำใจให้หนักแน่นและวางอุเบกขาให้กับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง”

“คุณลุงพูดเหมือนพี่ชายของน้องเพลงเลยค่ะ พี่ข้ามโขงพี่ชายของน้องเพลงก็พูดแบบคุณลุงเหมือนกัน”

อ้าวหรอ คำแสนขมวดคิ้วขึ้นเมื่อนึกถึงลูกชายของตนก่อนจะยิ้มออกมาอีก ข้ามโขงช่างสอนน้องได้ดีจริงๆ

“...คุณลุงเป็นใครหรอคะ บ้านคุณลุงอยู่แถวนี้รึเปล่า” เธออยากพูดคุยกับคุณลุงคนนี้อีก

“บ้านลุงอยู่ฝั่งนู้น ลุงขับเรือหาปลามาเรื่อยๆ แล้วบังเอิญมาเจอเรานี่แหละ” คำแสนชี้ไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำโขง

โห มาจากฝั่งลาวเลยหรอ ไม่น่าเชื่อว่าคนจากฝั่งลาวจะรู้จักครอบครัวของเธอดีแบบนี้ รู้จักเธอ รู้จักพ่อของเธอแล้วยังรู้อีกว่าคนที่บ้านสุวรรณเวชเอ็นดูเธอมาก

“น้องเพลงจะได้เจอคุณลุงอีกมั้ยคะ จริงสิ วันแต่งงานของน้องเพลงคุณลุงมาให้ได้นะคะ”

“...” เขาต้องมาอยู่แล้ว ก็วันสำคัญของเธอนี่นาแต่จะมาในรูปแบบไหนค่อยว่ากันอีกที คำแสนคิดก่อนจะลุกขึ้นแล้วยกแหขึ้นพาดบ่าตัวเอง

“ถ้าวันไหนที่เรามีเรื่องทุกข์ใจ ไม่สบายใจลุงจะมาพูดคุยด้วยใหม่นะ ลุงไปล่ะ” เขาเดินกลับขึ้นไปบนบันไดให้เพลงพิณได้แต่มองตามอย่างไม่เข้าใจ คุณลุงคนนี้เป็นใครกันแน่แล้วคุณลุงจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอจะทุกข์ใจหรือไม่สบายใจตอนไหน

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณลุง!” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่ได้ถามชื่อหรือขอเบอร์ติดต่อคุณลุงเอาไว้เพลงพิณก็ร้องตามก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดมาจากริมฝั่งแม่น้ำโขง แต่ทว่าเมื่อเธอวิ่งขึ้นมาจนถึงถนนหน้าบ้านแล้วเธอกลับไม่เจอใครเลย คุณลุงคนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีรถ ไม่มีใครอยู่ที่แถวนี้ เขาไปหายไปได้อย่างไรกันในเวลาเพียงเสียวนาทีแบบนี้ นี่มันตอนกลางวันแสกๆ นะ

หลังจากที่ผู้กองกวินทร์หายไปสองวันวันนี้เพลงพิณก็ได้ข่าวว่าเขากลับมาที่สถานีเรือแล้ว หลังจากที่เธอได้พูดคุยกับคุณลุงคนนั้นไปเธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นและพยายามจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องที่โรงแรมวันนั้น ถึงมันจะเป็นการแต่งงานเพื่อหน้าที่แต่ก็เป็นการแต่งงานด้วยความรักจริงๆ เธอมาที่สถานีเรือเพื่อมาหาเขาด้วยอยากจะรู้ว่าเขาหายไปไหนมาและคิดว่าเขาเองก็คงมีเรื่องอย่างคุยกับเธอเช่นกัน แต่...การกลับมาครั้งนี้ของเขามันดูแปลกเหลือเกิน แปลกที่มีผู้คนซุบซิบกันว่ากลับมาคราวนี้ผู้กองกวินทร์ไม่ได้มาคนเดียวแต่เขายังพาใครอีกคนมาด้วย ได้ยินมาว่าเป็นเด็กที่ทั้งสวยแล้วก็น่ารักมากๆ เลย หลายเสียงต่างก็บอกว่าเป็นลูกที่เขาไปแอบไข่ทิ้งเอาไว้

“เหลวไหล” เพลงพิณที่แอบได้ยินเจ้าหน้าที่ในสถานีเรือซุบซิบกันว่า เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไปแอบไข่ทิ้งไว้ถึงพฤติกรรมและนิสัยเก่าของเขามันจะชวนให้น่าเชื่อแบบนั้นก็ตาม

เธอเดินมาด้อมๆ มองๆ อยู่ที่อาคารของหมวดทำลายใต้น้ำจู่โจมอันเป็นออฟฟิตประจำการของทีมอัลฟา โดยปกติแล้วที่ประชุมงานและที่พักหลักจะอยู่ที่แพ แต่เนื่องจากที่แพไม่ได้มีแค่ทีมอัลฟาเท่านั้นที่พักอยู่ หากแต่แพหลังข้างๆ กันก็ยังมีเจ้าหน้าที่ของหน่วย นรข.พักอยู่ด้วย ดังนั้นในการประชุมงานและทำงานบ้างครั้งทีมอัลฟาก็จะขึ้นมาทำที่อาคารแห่งนี้ ด้วยมีเวลาการทำงานไม่ค่อยจะเหมือนกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ บ้างก็ต้องขนถ่ายอาวุธในเวลากลางคืน การมาทำงานที่อาคารแห่งนี้จึงค่อนข้างสะดวกและไม่เป็นการรบกวนเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ด้วย

“เงียบจัง” ทุกทีที่มาเธอจะได้ยินเสียงของหนุ่มๆ แว่วออกมาให้ได้ยิน แต่มาวันนี้ที่อาคารแห่งนี้กลับเงียบเชียบราวกับไม่มีคนอยู่ แต่ว่าถ้าไม่มีคนอยู่แล้วทำไมถึงมีการเปิดแอร์กับไฟด้วยนะ เพลงพิณหันมามองซ้ายที ขวาทีก่อนจะค่อยๆ แอบย่องเข้าไปในตัวอาคาร ด้วยเป็นหน่วยงานราชการทหารในบางพื้นที่จึงห้ามคนนอกเข้าโดยเฉพาะในจุดที่ทีมอัลฟาอยู่ ซึ่งทีมอัลฟาเป็นหน่วยงานปฏิบัติการพิเศษและเต็มไปด้วยความลับเพลงพิณเองจึงค่อนข้างเกรงใจในการมาที่นี่ แต่...เพราะข่าวลือเรื่องลูกของผู้กองกวินทร์นั่นแหละที่ทำให้วันนี้เธอเกิดกล้าขึ้นมาจึงถือวิสาสะแอบเข้าไปในอาคารออฟฟิตของพวกเขา

เมื่อเข้ามาเธอก็นึกว่าจะได้เจอใครสักคนที่นี่หรืออาจจะได้เจอกับพี่ชาย แต่...กลับไม่มีใครอยู่ที่นี่ ภายในห้องออฟฟิตมีโต๊ะทำงาน ตู้เหล็กเก็บของ ชุดโซฟาเหมือนกับห้องทำงานของพนักงานราชการทั่วๆ ไป ตอนที่พี่ข้ามโขงของเธอโทรมาบอกว่าผู้กองกวินทร์กลับมาเขาก็ไม่ได้บอกว่าผู้กองกวินทร์พาใครอื่นมาด้วย มีบอกแค่ว่าผู้กองกวินทร์กลับมาแล้วส่วนผู้กองกรินทร์แวะดูงานที่แม่สอดอยู่แล้วจะตามมาทีหลัง จะมีก็แค่เสียงซุบซิบของผู้คนภายในสถานีเรือเท่านั้นเดี๋ยวอีกหน่อยเรื่องที่เขาพาใครมาด้วยคงไปถึงหูของหัวหน้าดนัยผู้เป็นเจ้าของสถานีเรือแล้วก็ถึงหูพ่อของเธอแน่ๆ ในระหว่างที่เพลงพิณกำลังมองหาสมาชิกของทีมอัลฟาอยู่นั้นเธอก็หันไปเห็นใครบางคนอยู่ที่มุมโซฟาพอดี คนที่ว่าเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ หัวใจของเพลงพิณไหววูบเมื่อเห็นว่ามีเด็กอยู่ที่นี่จริงๆ ตามเสียงซุบซิบ หรือว่านี่จะเป็นลูกของผู้กองกวินทร์จริงๆ เธอคิดก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเด็กน้อยที่นั่งอยู่คนเดียวข้างๆ โซฟา

แม้ในใจจะหวั่นกับเรื่องที่มีการซุบซิบกันแต่อีกใจเพลงพิณก็เป็นคนชอบเด็กมากโดยเฉพาะเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ เธอเดินเข้าไปหาเด็กน้อยในทันทีเพื่อมองให้ชัดๆ ว่าเด็กคนนี้หน้าเหมือนผู้กองกวินทร์รึเปล่า

สาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างโซฟาเงยหน้าขึ้นมามองเพลงพิณตาแป๋ว เอียงคอเล็กๆ ไปมาก่อนจะกลับไปสนใจแตงโมที่อยู่ตรงหน้าตามเดิม

“นี่...” เพลงพิณแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง จากที่หัวใจไหววูบตอนนี้หัวใจของเธอกลับเต้นระรัวเมื่อรู้สึกคุ้นๆ สาวน้อยคนนี้ หรือว่าสาวน้อยคนนี้จะเป็น...หลานสาวของน้าเพลง หลานสาวที่เธอไม่ได้เจอมานานแล้ว

“สวัสดีค่ะ คนสวยชื่ออะไรหรอคะ” เพลงพิณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสนใจดี เธอก้มลงมาพูดคุยกับสาวน้อยวัยสองขวบหน้าตาแสนน่ารักที่กำลังนั่งแทะแตงโมชิ้นใหญ่อยู่อย่างเอร็ดอร่อย แก้มยุ้ยๆ ป่องอย่างน่ารักและที่สำคัญคือกลิ่นตัวของสาวน้อยนั้นหอมมากๆ ด้วย หอมเหมือนกับกลิ่นของผู้กองกวินทร์อย่างไรอย่างนั้นเลย และเพราะมีกลิ่นตัวหอมๆ นี่แหละเธอถึงจำได้ จำแก้มป่องๆ นี่ได้ด้วย

“จื้อ” ดวงตากลมแป๋วจ้องเพลงพิณตอบพร้อมกับเอียงคอทำท่าฉงนเพราะสาวน้อยจำคุณน้าไม่ได้ มองมุมไหนๆ ก็ดูน่ารักไปหมด เพลงพิณรู้สึกดีใจนักที่ได้เจอกับสาวน้อยคนนี้ ก็คงเพราะหน้าตาน่ารักแล้วตัวตัวหอมเหมือนผู้กองกวินทร์มั้งใครๆ ที่สถานีเรือก็เลยลือกันว่าคนที่ผู้กองกวินทร์พามาเป็นลูกสาวลับๆ ของเขา นึกตามแล้วเพลงพิณก็หัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ดีว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ได้เป็นลูกสาวลับๆ ของผู้กองกวินทร์อย่างที่ใครๆ ว่า แต่สาวน้อยคนนี้คือคนที่ผู้กองกวินทร์รักมากสุดหัวใจถึงกับต้องให้เป็นทาสก็ยอม เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ เหมือนเขากับสาวน้อยคนนี้จะไม่ค่อยกินเส้นกันสักเท่าไหร่ แต่ใจจริงผู้กองกวินทร์รักสาวน้อยคนนี้มากจนแทบจะเป็นคุณพ่อของสาวน้อยคนนี้ได้เลย แต่ว่า...ถึงเขาจะรักสาวน้อยคนนี้มากแค่ไหนแต่เพลงพิณก็ฟันธงได้เลยว่าผู้กองกวินทร์นั้นไม่มีทักษะการดูแลเด็กเลย เขามัดผมจุกให้สาวน้อยได้เบี้ยวมากๆ เสื้อผ้าก็ใส่กลับตะเข็บอีกต่างหาก แล้วนอกจากจะดูแลเด็กไม่เป็นแล้วเขายังหายตัวไปไหนอีกก็ไม่รู้ เอาสาวน้อยมาวางทิ้งไว้ที่สถานีเรือกับแตงโมแล้วก็หายจ้อยไปเลย นี่ถ้าเธอไม่มาเจอเข้าสาวน้อยแสนน่ารักคนนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

“ใช่ค่ะ คนสวยชื่ออะไรหรอคะ” เพราะไม่ได้เจอกันนานและคิดถึงหลานสาวคนนี้เพลงพิณจึงได้ถามย้ำอีกเพื่อหาเรื่องชวนคุย สาวน้อยจึงวางแตงโมลง

“จื้อน้อนจมปูค่ะ”

น้อนจมปู...

“อ๋อ ชื่อน้องชมพูหรอคะ” สาวน้อยรีบพยักหน้าตอบอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วก็หยิบแตงโมขึ้นมาแทะต่อ เพลงพิณเห็นแล้วก็เอ็นดูหลานนัก ไม่ได้เจอกันเป็นปีๆ มาเจออีกคราวนี้แววความสวยตั้งแต่เด็กยิ่งเห็นเด่นชัด เธอคิดก่อนจะมองไปรอบๆ เพื่อหาผู้ปกครองของสาวน้อยอีกครั้งเผื่อว่าอาจจะอยู่แถวๆ นี้

“แล้ว...น้องชมพูเป็นอะไรกันกับผู้กองเรนเจอร์คะ” เพลงพิณทำเสียงสองคุยกับสาวน้อยแก้มป่อง แกล้งทำเป็นไม่รู้ชวนหลานคุยให้หายคิดถึง เด็กตัวเล็กๆ เวลาพูดไม่ชัดนี่น่ารักที่สุดเลย

“เปง...เปงยูกค่ะ” เพราะถูกสอนมาว่าถ้ามีใครถามอะไรแบบนี้ก็ให้ตอบไปว่าเป็นลูกสาว น้องชมพูก็เลยตอบไปอย่างมั่นใจ

“เป็นลูกสาวของคุณพ่อเรนเจอร์หรอคะ” โอ๊ยลูก เพลงพิณอดหัวเราะไม่ได้ ก็เล่นตอบแบบนี้ไงใครๆ เขาถึงคิดว่าเป็นลูกของผู้กองกวินทร์จริงๆ เด็กหนอเด็ก

“ค่ะ เปงยูก ยูกฉาว”

“เฮ้ย! ไปตอบอะไรแบบนั้นล่ะยัยตัวแสบ” เสียงโวยวายของใครคนหนึ่งดังลั่นขึ้นก่อนที่เขาจะรีบเข้ามาอุ้มตัวสาวน้อยขึ้นพร้อมกับเช็ดแตงโมที่กินเลอะออกให้ด้วย ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งกลับเข้ามาในออฟฟิตชักสีหน้าใส่สาวน้อยอย่างเอาเรื่อง

“เราน่ะเป็นหลานของลุง เป็นหลานเข้าใจมั้ย ไปบอกว่าเป็นลูกสาวลุงลุงก็เสียหายเอาสิ”

“เปงยูก” ก็น้องชมพูถูกสอนมาแบบนี้นี่นา น้องชมพูเป็นลูกสาวของคุณพ่อเรนเจอร์ คุณพ่อของน้องชมพูเป็นคนสอนมา

“เป็นหลาน ไม่ใช่ลูก” ผู้กองกวินทร์ว่าอีกแต่แม่หลานสาวตัวน้อยก็รีบเถียงกลับทันที

“เปงยูก”

  “เป็นหลาน”

“เปงยูกกกกกกก” สาวน้อยทำปากยื่นเสียงสูง เริ่มจะหงุดหงิดบ้างแล้วในขณะที่ผู้กองกวินทร์ล่ะหมั่นไส้หลานนัก หมั่นไส้หลานไม่เท่าไหร่แต่เขาล่ะเกลียดพ่อของหลานที่สุดตอนนี้ ไอ้น้องเขยเวร! มันสอนอะไรลูกมันแบบนี้ สอนแบบนี้เขาก็เสียหายหมดสิ ถ้ามันยังไม่สอนลูกมันใหม่เขาจะเอาลูกสาวมันไปโยนทิ้งลงแม่น้ำโขง!!!

“ไม่ใช่ลูก ตอบคุณป้าเพลงพิณใหม่เลย ตอบคุณป้าไปว่าเราเป็นน่ะหลานสาวของลุง ลุงแอบลักพาตัวเรามาที่นี่”

“ป้าเลยหรอ” เพลงพิณพึมพำออกมา เธอยังไม่แก่ขนาดนั้นเสียหน่อยแล้วเธอก็เป็นน้องสาวของแก้วเจ้าจอมเพราะงั้นเธอต้องเป็นคุณน้า ไม่ใช่คุณป้า เมื่อก่อนเวลาคุยกับน้องชมพูเธอก็เรียกตัวเองว่าคุณน้าตลอด

“เปงยูกฉาวค่า” น้องชมพูก็ยังตอบแบบนี้อยู่เหมือนเดิมเพราะคุณพ่อกำชับมาเป็นอย่างดี งานนี้ผู้กองกวินทร์เลยแทบองค์ลง

“เป็นหลาน หลานโว๊ย!!!”

“เปงยูก”

“เป็นหลาน!”

“คูมป้อขา”

“โว๊ย!!!” เขาคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่ลักพาตัวยัยตัวแสบมาด้วย กว่าจะถึงเวลาเอาไปคืนพ่อกับแม่ของยัยเด็กนี่เขาได้เป็นโรคประสาทตายก่อนพอดี คนหมดแรงจะเถียงกับหลานแล้วหันมายิ้มเจื่อนๆ กับเพลงพิณเมื่อเห็นเธอมองเขากับหลานแบบขำๆ แต่เห็นเธอยิ้มแบบนี้แล้วเขาก็ค่อยเบาใจหน่อยเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นก็เหมือนเธอจะมีเรื่องที่ยังไม่เข้าใจเขาและเขาก็ยังไม่ได้เคลียร์กับเธอ ที่เขาต้องไปพิษณุโลกด่วนก็เพราะพลโทคีรินทร์ แม่ทัพภาคที่ 3 ที่เป็นพ่อบุญธรรมของเขาได้มาแอบลักพาน้องชมพูออกไปจากบ้าน ด้วยเป็นหลานคนแรกและน่ารักมากเหล่าคุณตาคุณยายก็เลยแย่งกันเลี้ยง นอกจากจะลักพาตัวน้องชมพูไปเหนือล่องใต้แล้วแม้แต่น้องโมก น้องชายของน้องชมพูก็โดนด้วย ทั้งสองพี่น้องเลยแทบจะไม่ได้อยู่ติดบ้านเพราะอีเว้นท์การถูกลักพาตัวเกิดขึ้นบ่อยเหลือเกิน พอไปอยู่กับพลโทคีรินทร์ พลโทคีรินทร์ก็โอ๋เอาใจหลาน เลี้ยงดูเป็นอย่างดีจนสองพี่น้องติดคุณตาภูมากๆ ในขณะที่คุณตาแท้ๆ อย่างรองกรันณ์กลับกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะหลานรักมาถูกแย่งเอาไป นี่ยังดีที่วันนั้นเขาไหวตัวทันคว้าน้องโมกเอาไว้ได้เสียก่อนไม่อย่างนั้นหลานรักทั้งสองได้ถูกพรากออกไปจากอกพร้อมๆ กันแน่ ด้วยเหตุนี้เมื่อวันก่อนรองกรันณ์ก็เลยต้องสั่งให้ผู้กองสองแฝดไปลักพาตัวหลานรักกลับมาคืนให้ ผู้กองสองแฝดก็เลยเข้าไปลักพาตัวหลานออกมาจากกองทัพภาคที่ 3 จริงๆ ตอนแรกผู้กองกวินทร์ก็ว่าจะเอาหลานกลับไปคืนให้พ่อที่กรุงเทพฯ ก่อน แต่เพราะเขาอยากรีบมาหาเพลงพิณและถึงอย่างไรพ่อกับแม่ก็ต้องมานครพนมเพื่อแต่งเมียให้เขาอยู่แล้วเขาก็เลยหิ้วหลานมาที่นครพนมด้วยกันเสียเลย ป่านนี้พลโทคีรินทร์คงหงุดหงิดแย่แล้วที่เขาไปลักพาตัวหลานออกมา คาดว่าเดี๋ยวพ่อบุญธรรมของเขาคงได้ตามมาเล่นงานเขาอีกคนแน่

“ลูกยัยปิศาจ เด็กอะไรได้นิสัยแม่มาเต็มๆ”

“แหะๆๆ” คุณลุงบ่นใส่ขนาดนี้แต่น้องชมพูก็ยังไม่รู้เรื่องหัวเราะกลบเกลื่อนอย่างไร้เดียงสาเพลงพิณก็เลยเข้ามารับเอาหลานสาวตัวน้อยไปอุ้มแล้วก็กอดให้หายคิดถึง น้องชมพูรับรู้ได้ถึงความรักที่คุณน้ามีให้ก็เลยกอดรอบคอของคุณน้าเอาไว้ทันที

“แน้ ยัยปักเป้าขี้อ้อน” ผู้กองกวินทร์ว่าให้เมื่อเห็นน้องชมพูเอียงแก้มป่องๆ ไปถูๆ กับแก้มของคุณน้าเพลงพิณ เวลาที่น้องชมพูชอบใคร อยากจะอ้อนใครสาวน้อยก็ชอบเอียงแก้มไปถูๆ คลอเคลียกับคนๆ นั้นเหมือนกับแมวน้อยขี้อ้อน ซึ่งนิสัยนี้น้องชมพูเลียนแบบมาจากพี่แมวเพลงพิณที่คุณลุงเลี้ยง “เวลาใครถามว่าเป็นอะไรกับพี่ยัยนี่ก็บอกว่าเป็นลูกสาวของพี่ตลอดจนเขาลือกันทั่วว่าพี่แอบไปไข่ทิ้งเอาไว้”

“หลานน่ารักแบบนี้ผู้กองก็รับเป็นพ่อไปสิคะ”

ผู้กองอย่างนั้นหรอ...เธอเรียกเขาแบบนี้อีกแล้ว...

“ที่พี่หายไปสองวันพี่ไม่ได้ไปไหนหรอก พ่อภูมาขโมยยัยปักเป้าออกไปจากบ้านคุณพ่อก็เลยให้พี่ไปตามหลานคืน แต่ว่าพี่อยากรีบกลับมาหาน้องเพลงก่อนก็เลยยังไม่ได้เอายัยปักเป้าไปส่งที่บ้าน เดี๋ยวคุณพ่อกับแม่แก้มของพี่ก็ต้องมาแต่งน้องเพลงให้พี่อยู่แล้วพี่เลยพายัยปักเป้ามารอที่นี่ทีเดียวเลย”

อ๋อ ที่หายตัวไปก็เพราะไปตามหลานนี่เอง เพลงพิณรู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมากบวกกับคิดอะไรๆ ได้เยอะหลังจากที่คุยกับคุณลุงคนนั้นตอนนี้เธอก็เลยไม่ติดใจอะไรอีก เขาไม่ได้หายตัวไปเหลวไหลที่ไหนแต่แค่ไปรับหลานเท่านั้น

“น้องเพลงมานี่ก็ดีแล้ว พี่ว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ”

“ผู้กองอยากคุยเรื่องอะไรล่ะคะ” เพลงพิณอุ้มเอาน้องชมพูไปนั่งที่โซฟา ความน่ารักของสาวน้อยทำให้เพลงพิณไม่อยากคลายอ้อมกอดก็เลยกอดน้องชมพูเอาไว้กับตัว น้องชมพูเองก็ชอบคุณน้ามากเลยยอมนั่งนิ่งๆ อยู่บนตักให้คุณน้ากอดแต่โดยดี

“เรื่องงานแต่งของเราไง” ผู้กองกวินทร์ตามเข้ามานั่งเบียดข้างๆ แล้วโน้มตัวลงเอาคางมาเกยเอาไว้กับไหล่เล็กๆ ของเพลงพิณพลางสอดมือเข้ามากอดตัวเธออย่างพยายามอ้อน แต่ก็คงจะลืมไปว่าน้องชมพูก็อยู่ด้วยสาวน้อยก็เลยอ้าปากงับแขนของคุณลุงมันเสียเลย

งับ!

“โอ๊ย!!!” แม้จะไม่เจ็บมากแต่ก็ทำให้ร้องได้เหมือนกันเมื่อฟันเล็กๆ คมเอาเรื่อง น้องชมพูทำปากงับๆ อยากจะงับคุณลุงอีก ฝ่ายคุณลุงก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่หลานอย่างเอาเรื่อง ลุงหลานคู่นี้มีเรื่องกันได้ตลอดและเพลงพิณก็เห็นมาจนชินตาแล้ว

“อะไรวะ ลุงจะหาป้าให้แล้วมาทำกับลุงแบบนี้ได้ยังไง หนอย...ทีพ่อกับแม่ตัวเองนี่รู้เห็นเป็นใจชอบยุให้จู๋จี๋กันดีนัก แล้วทำไมกับลุงเราถึงไม่รู้เห็นเป็นใจบ้างฮะ!”

“คูมยุงไม่น่าย้าก คูมยุงชอบแกล้งน้อนจมปู” ไม่ว่าเปล่าแต่น้องชมพูยังเงยหน้าขึ้นมาฟ้องเพลงพิณด้วย “คูมน้าขา คูมยุงไม่น่าย้าก”

“คุณลุงไม่น่ารักหรอคะ”

“ช่ายค่ะ คูมยุงไม่น่าย้าก”

“ถ้าคุณลุงไม่น่ารักงั้นก็มาอยู่กับน้านะคะ น้าเพลงใจดีนะ น้าเพลงจะทำขนมอร่อยๆ ให้น้องชมพูกินเยอะๆ จะเอาแตงโมมาให้กินทุกวันเลย”

“แตงมอ” ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าน้องชมพูคลั่งและชื่นชอบการกินแตงโมเป็นอย่างมากเพลงพิณก็เลยอาใจหลาน น้องชมพูที่ดีใจจะได้กินขนมกับแตงโมทุกวันก็ยิ่งชอบคุณน้ามากขึ้น งานนี้ก็เลยทั้งกอด ทั้งอ้อนคลอเคลียคุณน้าเสียยกใหญ่ เห็นแล้วผู้กองกวินทร์ก็ต้องเบะปากใส่ ยัยปักเป้าบ้า เป็นมิตรกับทุกคนยกเว้นลุงแท้ๆ อย่างเขา เมื่อคืนนี้ตอนที่เขาพาลงไปนอนที่แพแทนที่จะนอนกับเขา นู่น! เดินเตาะแตะไปนอนกับคุณลุงข้ามโขงอย่างกับสนิทสนมกันมาเป็นชาติ ข้ามโขงมันก็ดันเป็นหมอแล้วก็เอาใจเด็กเก่ง ยิ่งเล่านิทานให้กันฟังยัยปักเป้าก็แทบจะยกตำแหน่งคุณลุงสุดน่ารักให้ข้ามโขงไปแล้วก็หันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ลุงแท้ๆ อย่างเขา

“แล้วนี่ผู้กองไปไหนมาหรอคะทำไมถึงปล่อยให้น้องชมพูมาอยู่คนเดียวที่นี่” เมื่อลุงกับหลานยังตีกันอยู่เพลงพิณก็เปลี่ยนเรื่องคุยเพราะเห็นว่าตอนที่เขาเข้ามาเมื่อกี้นี้เขาถือถุงบางอย่างเข้ามาด้วย

“อ๋อ พี่ออกไปซื้อเสื้อผ้ามาให้ยัยปักเป้าน่ะ” ผู้กองหนุ่มลุกไปหยิบถุงใส่เสื้อผ้าที่เขาวางเอาไว้ที่โต๊ะทำงานเมื่อกี้นี้มาให้เพลงพิณดู “พี่กับพี่ซีลแอบไปขโมยยัยปักเป้าออกมาแบบไม่ให้พ่อภูรู้ก็เลยไม่ได้เอาของใช้ของยัยนี่ออกมาด้วยเลยไม่มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน น้องเพลงดูสิคะพี่ซื้อมามีแต่ชุดน่ารักๆ”

เพลงพิณรับเอาถุงเสื้อผ้าของหลานมาดูเมื่อรู้สึกแปลกๆ กับเสื้อผ้าที่ว่า แล้วพอเธอหยิบชุดประโปรงสีชมพูขึ้นมาดูเพลงพิณก็นึกอยากจะหายาแก้ปวดหัวมากินนัก พอหยิบชุดอื่นๆ ออกมาดูอีกคราวนี้ก็ยิ่งกลุ้มเข้าไปใหญ่ เธอกรอกสายตาไปมาอย่างพยายามปลงๆ แล้วมองผู้กองกวินทร์อย่างอ่อนใจ ชีวิตเขานี่นอกจากเรื่องปืน เรื่องอาวุธเขาเคยรู้อะไรอีกบ้างเนี่ย

“ทะ...ทำไมน้องเพลงทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ พี่ซื้อชุดมาไม่สวยหรอ นี่พี่เลือกตัวใหญ่ๆ มาแล้วนะคะยัยปักเป้าใส่ได้แน่นอน” ว่าแล้วก็เอาชุดกระโปรงอีกตัวมาทาบกับตัวหลานให้เธอดู “นี่ไงคะพอดีตัวเลย ยัยปักเป้าใส่ได้แน่ๆ”

“ผู้กองคะ นี่มันเสื้อผ้าน้องหมาค่ะ”

“ฮะ...อะไรนะ”

“เสื้อผ้าที่ผู้กองซื้อมาทั้งหมดเนี่ยมันเป็นเสื้อผ้าของน้องหมาค่ะ นี่ผู้กองไปซื้อเสื้อผ้าที่ไหนมาคะ” เขาก็เลี้ยงแมวมาเป็นปีๆ นะ ทำไมเขาแยกไม่ออกว่าอันไหนชุดของน้องหมาน้องแมว อันไหนชุดของคน

ผู้กองกวินทร์หน้าเสียไปทันทีเมื่อรู้ว่าตนเลือกชุดมาให้หลานผิด เพราะเขารีบไปหน่อยก็เลยไม่ทันได้ดูให้ดีๆ เขาซิ่งรถออกไปซื้อกะจะทำเวลาให้ได้แค่สิบนาที พอเห็นร้านขายเสื้อผ้าตัวเล็กๆ ก็รีบๆ เลือกจับแบบส่งๆ มาเลย ถึงว่าสิทำไมเขาถึงเห็นมีอาหารหมาแมวขายอยู่ที่หน้าร้านด้วย

“แหะๆๆ เค้าซื้อมาผิดหรอ” อายแล้วก็ต้องรีบหัวเราะกลบเกลื่อน “โทษทีนะยัยปักเป้า ไว้ลุงออกเวรแล้วจะไปซื้อมาให้ใหม่ เดี๋ยวเอาชุดสวยๆ ให้หลายๆ ตัวเลย” พอผิดแล้วก็รีบมาง้อหลาน ผู้กองกวินทร์ลงมานั่งอยู่ที่พื้นแล้วโน้มตัวมากอด มาโอ๋น้องชมพูที่ยังนั่งอยู่บนตักของเพลงพิณ ด้วยความรักหลานมากคุณลุงก็เลยโถมตัวมากอดน้องชมพูแล้วเอียงแก้มไปหอมซุกแก้มหลานจนน้องชมพูจั๊กจี๋หัวเราะเอิ้กอ๊ากออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหยอกล้อเล่นกับคุณลุง เพลงพิณเห็นสองลุงหลานเล่นกันแล้วก็ได้แต่ยิ้มให้อย่างเอ็นดู เดี๋ยวก็ตีกันเดี๋ยวก็รักกัน ลุงหลานคู่นี้กำลังทำให้เธอหลงรักอย่างหนักเลยนะเนี่ย แล้วยิ่งมาหยอกกัน เล่นกันบนตักของเธอแบบนี้...มันดูเหมือนลูกสาวกำลังนั่งอยู่บนตักของแม่แล้วมีพ่อมาหยอกเล่นด้วย เพลงพิณอดรู้สึกแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ลุงหลานคู่นี้จะน่ารักเกินไปแล้วสิ

********************************************

กดอ่านตอนต่อไปได้เลยนะคะ เนื่องจากเนื้อหายาวไรท์ลงทีเดียวหมดไม่ได้เลยต้องแบ่งไปลงอีกตอนค่ะ