22.พ่อลูกติด (2)

22.พ่อลูกติด

(ต่อ)

          ดีว่าวันนี้ไม่ได้มีภารกิจออกไปซุ่มคนร้ายที่ไหน พอออกเวรตอนเย็นแล้วผู้กองกวินทร์ก็เลยจะออกไปซื้อเสื้อผ้าของใช้เด็กให้กับหลานแล้วก็หนีบเอาพลงพิณไปด้วยเพื่อให้เธอช่วยเขาเลือกข้าวของและ...หาเรื่องอยู่ใกล้ๆ เธอให้หัวใจได้ชุ่มชื่น หลายๆ คนในสถานีเรือหันมามองผู้กองกวินทร์แล้วก็ยิ้มให้เมื่อเห็นเขาอุ้มน้องชมพูเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วมีเพลงพิณเดินอยู่ข้างๆ ดูเหมือนพ่อแม่ลูกกันอย่างไรอย่างนั้น

“คนเขาเข้าใจว่าพี่มีลูกแล้วทั้งสถานีเรือเลย แบบนี้พี่เสียหายนะเนี่ยคนยังซิงอยู่แท้ๆ ก็ถูกหาว่าแอบมีลูกซุกเอาไว้ซะงั้น” เขาอดหันมาบ่นให้เพลงพิณฟังไม่ได้

“ผู้กองเนี่ยนะคะยังซิง”

“ช่าย บอกแล้วตั้งแต่บวชพระปีก่อนแล้วสึกออกมาพี่ก็ถือว่านี่คือชีวิตใหม่ คือการได้เกิดใหม่ ตั้งแต่สึกออกมาพี่ก็ยังไม่ได้เสียซิงให้ใครเลยนะคะ พี่จะเก็บซิงเอาไว้ให้น้องเพลงในวันแต่งงานของเรา”

“ผู้กอง” ฝ่ามือเล็กๆ ยื่นมาตีต้นแขนของเขาเข้าให้ น้องชมพูเห็นเข้าก็เลยอยากช่วยคุณน้าจึงง้างฝ่ามือน้อยๆ ตีคุณลุงบ้างก่อนจะหัวเราะชอบใจพร้อมกับตบมือชมเชยตัวเอง “อย่ามาพูดเรื่องทะลึ่งแบบนี้ต่อหน้าเด็กตัวเล็กๆ สิคะ”

“โอ๊ย ยัยปักเป้าน่ะชินแล้ว ตอนอยู่บ้านพ่อกับแม่ของยัยนี่ชอบจู๋จี๋กันต่อหน้าลูกเป็นประจำ อ้อ! แล้วก็เลิกเรียกพี่ว่าผู้กองได้แล้วมันฟังดูขัดๆ หู กลับมาเรียกพี่ว่าพี่เรนเจอร์เหมือนเดิมสิ”

“น้องเพลงสะดวกเรียกแบบนี้ค่ะ”

“...ใช่ซี้ ก็ได้เค้าแล้วนี่เลยไม่เห็นคุณค่า” ว่าไปนั่น เพลงพิณได้ยินแล้วก็เลยหยิกเข้าให้ที่ต้นแขน น้องชมพูเห็นดังนั้นก็เลยทำตามบ้างงานนี้ผู้กองกวินทร์ก็เลยถูกทั้งน้าแล้วก็หลานรุมแกล้ง แต่ถึงจะถูกรุมแกล้งแต่เขาก็รู้สึกชอบและมีความสุขเพราะว่าได้อยู่กับสาวน้อยใจดวงใจแล้วก็หลานสาวแสนน่ารักคนนี้ นี่ถ้าได้น้องโมกมากอดอีกคนคงได้สำลักความสุขตายแน่ๆ

ได้ยินเสียงหัวเราะของผู้กองกวินทร์แล้วหัวหน้าดนัยก็อดมองตามไม่ได้เมื่อเขาเดินออกมาที่โรงจอดรถพอดีและรถของเขาก็ดันจอดอยู่ข้างๆ กับรถกระบะคันสวยของผู้กองกวินทร์ด้วย ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องแย่ๆ ไปคราวนั้นเขาก็ไม่มีหน้ามาเจอเพลงพิณอีกอีกทั้ง ผบ.คเชนทร์ก็ไม่ชอบให้เขามาเข้าใกล้ลูกสาว แม้แต่ปานมณฑา ภรรยาของท่าน ผบ.ก็ยังมาต่อว่าเขาเรื่องที่ภรรยาของเขาเกือบทำให้เพลงพิณต้องเสียโฉม ส่วนผู้กองกวินทร์...นอกจากเรื่องงานผู้กองกวินทร์ก็ไม่คุยกับเขาอีกเลยและดูจะเกลียดเขามากๆ ด้วย ความจริงผู้กองกวินทร์จะเอาเรื่องมิราตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแต่เพราะผบ.คเชนทร์กับเพลงพิณขอเอาไว้ผู้กองหนุ่มก็เลยไม่เอาเรื่อง แต่เพียงแค่นี้เขาก็ขอบคุณมากๆ แล้วเพราะเขาเองก็ห่วงมิราหากเธอต้องคดีไปแล้วใครจะดูแลลูก

“อ้าวหัวหน้า สวัสดีค่ะ” เพลงพิณเป็นฝ่ายทักพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ก่อนเมื่อเธอกับผู้กองกวินทร์มาถึงที่โรงรถพร้อมๆ กับหัวหน้าดนัย เรื่องคราวนั้นเพลงพิณไม่ติดใจเอาความอะไรแล้วเธอก็เลยทักทายอีกฝ่ายตามมารยาทได้ ส่วนผู้กองกวินทร์ก็ได้แต่ยืนเฉยๆ ทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่ายเพราะตอนนี้เขาออกเวรแล้วและเขาก็ไม่ได้แต่งเครื่องแบบทหารด้วย ไม่จำเป็นอะไรที่จะต้องไปซูฮกคนที่จะแย่งแฟนของเขาไปแล้วจะเอาแฟนของเขาไปเป็นเมียน้อยตัวเอง

“สวัสดีครับน้องเพลง” หัวหน้าดนัยยิ้มบางๆ ตอบ รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่สนิทใจกับตนแล้วเลยได้แต่ยิ้มตอบไปตามมารยาท

“จุ๊จ้า” เสียงใสๆ ของเด็กน้อยที่ผู้กองกวินทร์อุ้มอยู่ทำให้บรรยากาศที่ตึงๆ ดูผ่อนคลายมากขึ้นน้องชมพูเห็นคุณน้าเพลงพิณยกมือไหว้คุณลุงคนนี้น้องชมพูก็เลยธุจ้าตามให้สมกับที่คุณยายแก้มสอนมาเป็นดิบดี

“สวัสดีครับคนสวย” ความน่ารักของเด็กน้อยทำให้หัวหน้าดนัยยิ้มให้อย่างใจดี เด็กน้อยคนนี้อายุใกล้เคียงกับลูกสาวของเขาเลยแต่เด็กคนนี้มีกลิ่นตัวที่หอมเหมือนกับผู้กองกวินทร์หรือว่า...จะเป็นอย่างที่ใครๆ เขาลือกันไปทั่วสถานีเรือว่าผู้กองกวินทร์แอบซุกลูกเอาไว้ ถ้าเขาซุกลูกแล้วทำไมเพลงพิณถึงได้ดูไม่โกรธเลยล่ะ ซ้ำเธอยังรับเอาเด็กน้อยคนนี้มากอดมาอุ้มเอาไว้แนบอกของตัวเองอีก

“เด็กคนนี้...เป็นลูกของผู้กองหรอครับ ผมได้ยินคนเขาลือกัน”

“ค่ะ เปงยูกฉาว” เพลงพิณหัวเราะคิกขึ้นทันทีเมื่อน้องชมพูยืดอกตอบหัวหน้าดนัยไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ดูภูมิใจที่ได้เป็นลูกสาวของคุณพ่อเรนเจอร์มากๆ ก็เล่นตอบคนอื่นไปแบบนี้ไงคนเขาเลยลือกันว่าผู้กองกวินทร์ซุกลูก

ผู้กองกวินทร์ไม่แคร์ที่จะแก้ข่าวให้ตัวเอง ใครอยากจะลืออะไรก็ลือไปเขาไม่สนหรอก แค่น้องเพลงเข้าใจเขาคนเดียวเขาก็พอใจแล้ว ดังนั้นพอส่งหลานให้เพลงพิณแล้วเขาก็เดินอ้อมไปขึ้นรถทันที

“ผู้กองเขา...” หัวหน้าดนัยแทบไม่อยากจะเชื่อ เด็กคนนี้ก็มีเค้าหน้าคล้ายผู้กองกวินทร์อยู่เสียด้วยสิ เป็นเด็กที่หน้าตาน่ารักมากแล้วมีแววสวยตั้งแต่เด็ก ถ้าโตขึ้นคงได้สวยหวานอย่างไร้ที่ติแน่ๆ

“นี่น้องชมพูค่ะหัวหน้า น้องชมพูเป็นลูกของน้องสาวพี่เรนเจอร์ เขาสองคนเป็นลุงกับหลานกันค่ะไม่ใช่พ่อลูก” เพลงพิณอธิบายความจริงไปเพื่อแก้ข่าวให้กับคนรัก “น้องชมพูเขารักแล้วก็หวงคุณลุงของเขาน่ะค่ะ พอใครถามก็บอกว่าเป็นลูกสาวพี่เรนเจอร์ตลอด”

เป็นหลานหรอกหรอ...หัวหน้าดนัยยิ้มขำๆ ตาม รู้สึกโล่งใจที่เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่ใครๆ เขาลือกัน ถึงเขาจะไม่กล้าเข้าใกล้เพลงพิณแล้วแต่เขาก็ยังหวังดีกับเธออยู่ อยากให้เธอได้พบเจอแต่สิ่งที่ดี ได้เจอคนดีๆ ได้ครองรักกับผู้กองกวินทร์อย่างมีความสุข อีกไม่กี่วันเธอกับผู้กองกวินทร์ก็จะแต่งงานกันแล้วเขาก็ดีใจด้วยที่เธอได้สมหวังกับรักที่เธอเลือก

“อ๋อ หลานสาวของผู้กองหรอครับ”

“เปงยูกค่ะ ยูกฉาว” น้องชมพูตอบขึ้นมาเอง คราวนี้ทั้งเพลงพิณและหัวหน้าดนัยก็ต้องหัวเราะกันอีกรอบ เอ็นดูหลานก็เอ็นดู เห็นสาวน้อยทำหน้าเชิดๆ แล้วหัวหน้าดนัยก็ฟันธงได้เลยว่าสาวน้อยคนนี้ได้นิสัยของลุงมาเต็มๆ

“โอเคค่ะๆ ลุงเชื่อแล้วว่าเราเป็นลูกสาวพ่อเรนเจอร์” พอหัวหน้าดนัยยอมเชื่อน้องชมพูก็ฉีกยิ้มแฉ่งอยากพอใจทันที น้องชมพูไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ ถ้าน้องชมพูบอกว่าเป็นลูกสาวก็ต้องเป็นลูกสาวเท่านั้น เรื่องนี้คุณพ่อของน้องชมพูอุตส่าห์สอนมาเชียวนะ

ความแก่นเซี้ยวของหลานสาวทำให้เพลงพิณทั้งขำทั้งเอ็นดูก่อนจะอุ้มพาลูกสาวของผู้กองกวินทร์ไปขึ้นรถเพื่อไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้ แล้วพอขึ้นรถไปได้สองพ่อลูกก็ตีกันอีกครั้งเมื่อผู้กองกวินทร์บ่นเรื่องที่น้องชมพูกินจุจนพุงยื่น น้องชมพูไม่พอใจที่ถูกคุณพ่อบู้บี้เรื่องหุ่นสวยๆ ของตนก็เลยกระโจนเข้าไปกัดหูมันเสียเลย งานนี้กว่าจะถึงร้านขายของใช้เด็กเพลงพิณก็ได้เป็นกรรมการมวยไปหลายยก

เรื่องที่ผู้กองกวินทร์พาหลานสาวมาที่สถานีเรือรู้ถึง ผบ.คเชนทร์และปานมณฑาในที่สุด ด้วยน้องชมพูก็เป็นขวัญใจของคุณตาและคุณยายที่นครพนมเหมือนกัน ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาก็เลยเอาน้องชมพูมาเลี้ยงที่บ้านหลังจากที่บ่นผู้กองกวินทร์ไปยกใหญ่เรื่องที่เขาพาหลานไปนอนที่แพ เกิดน้องชมพูตกน้ำตกท่าไปจะทำอย่างไร และเรื่องนี้ก็รู้ไปถึงหูรองกรันณ์แล้ว คาดว่าถ้ารองกรันณ์มานครพนมเมื่อไหร่ผู้กองกวินทร์คงได้ถูกผู้เป็นพ่อของตนส่งลงไปนอนใต้ก้นแม่น้ำโขงแน่ๆ แล้วถ้าเรื่องนี้ถึงหูของแก้วเจ้าจอม งานนี้ผู้กองกวินทร์คงไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด

“เลี้ยงง่ายจริงๆ เลยแม่คุณ กินอิ่มปุ๊บก็หลับปุ๋ยเลย” พุดตาลพูดกับปานมณฑา เมื่อทั้งสองคนโดนนางไม้จิ๋วร่ายมนต์ใส่จนหลงรักสุดหัวใจไปแล้ว พอกลับมาจากซื้อของเพลงพิณก็พาน้องชมพูไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ คุณยายทวดพุดตาลก็เตรียมข้าว เตรียมขนมนมเนยให้และที่ขาดไม่ได้ก็คือแตงโมหวานๆ ให้น้องชมพูได้กินจนพุงกางจนตอนนี้หลับปุ๋ยไปบนเบาะนอนเด็กแล้ว

“บ้านเราไม่มีเด็กเล็กๆ แบบนี้มานานแล้ว พอน้องชมพูมาแม่รู้สึกว่าบ้านเราดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะป่าน”

“จริงค่ะคุณแม่ เอาแบบนี้ดีมั้ยคะไหนๆ น้องชมพูก็มาอยู่บ้านเราแล้วเรามาวางแผนขโมยตัวน้องชมพู ให้น้องชมพูมาอยู่กับเราเลยดีมั้ย” ปานมณฑารีบบอกแผนการกับผู้เป็นแม่ อิจฉาบ้านสุวรรณเวชเหลือเกินที่มีหลานน่ารักๆ แบบนี้ให้ได้อุ้มชู ถ้าน้องโมกน้องชายของน้องชมพูมาที่นี่เมื่อไหร่เดี๋ยวเธอจะขโมยตัวมาอีกคนด้วย

“เหลวไหลแม่ป่าน ถ้าอยากได้หลานตัวเล็กๆ ก็รออีกหน่อยละกัน น้องเพลงกำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว” พุดตาลมองไปรอบๆ บ้านที่ตอนนี้ทำความสะอาดเป็นอย่างดีแล้วมีการตกแต่งบ้านเบื้อต้นแล้วเพื่อใช้เป็นสถานที่จัดงานแต่ง โดยจะเป็นการแต่งงานตามประเพณีชาวอีสาน เจ้าบ่าวจะแห่ขันหมากมาเข้าพิธีที่บ้านของเจ้าสาว มีการสู่ขวัญบ่าวสาว ผูกข้อมือตามประเพณีและจดทะเบียนสมรส แม้ว่าจะเป็นงานแต่งแบบสายฟ้าแลบแต่ก็จัดอย่างยิ่งใหญ่ให้สมเกียรติของสะใภ้ของบ้านสุวรรณเวชและให้ยิ่งใหญ่จนเป็นที่รับรู้ไปถึงนายภิเษกและคนร้าย จะได้เชื่อเสียทีว่าคืนนั้นผู้กองกวินทร์ไปอยู่ที่โรงแรมในฐานะของนักท่องเที่ยวจริงๆ ไม่ใช่ในฐานะของเจ้าหน้าที่

"เฮ้อ ป่านยังทำใจไม่ได้เลยค่ะคุณแม่ ป่านยังไม่อยากให้น้องเพลงออกเรือนเลย พี่เชนทร์นะพี่เชนทร์ทำไมต้องให้ลูกไปแต่งงานตบตาคนร้ายด้วย”

“น้องเพลงเขาก็โตพอที่จะออกเรือนได้แล้วนะแม่ป่าน จะช้าหรือเร็วเขาก็ต้องออกเรือนไปกับเรนเจอร์อยู่ดี เจ้าบ่าวก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเรนเจอร์ ลูกหลานที่เราเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วเด็กสองคนนี้เขาก็รักอยู่แล้ว แม่ว่าพวกเขาคงจะดีใจด้วยซ้ำนะที่ได้แต่งงานกันเสียที” เรื่องจะได้ผู้กองกวินทร์มาเป็นหลานเขยนั้นพุดตาลไม่ติดขัดอะไรเพราะเอ็นดูผู้กองหนุ่มมาตั้งแต่ตอนเป็นเด็กแล้ว เด็กคนนี้ถึงจะกวนๆ ไปหน่อยแต่ก็จริงใจใช้ได้ เรื่องความเจ้าชู้ในอดีตพุดตาลก็ไม่ติดใจเมื่อดูออกว่าผู้กองหนุ่มนั้นได้พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเพลงพิณจริงๆ แล้วนับตั้งแต่ที่บวชมาก็ไม่เคยมีข่าวเสียๆ หายๆ เรื่องผู้หญิงอีกเลย ได้ข่าวว่าตั้งแต่มีหลานผู้กองหนุ่มก็อยู่ติดบ้านมากขึ้น เอาเวลาที่จะไปเที่ยวกลางคืนมาสู้รบอยู่กับหลานๆ ตลอด อย่างตอนนี้ก็ด้วย ตอนนี้เขาก็กำลังนั่งผ่าแตงโมและเขี่ยเมล็ดแตงโมออกให้หลานอยู่กับเพลงพิณ น้องชมพูตื่นขึ้นพรุ่งนี้เช้าก็จะได้กินแตงโมหวานๆ ที่คุณลุงผ่าเอาไว้ให้แล้ว

“แต่งงานแล้วแบบนี้ต่อไปป่านก็พาน้องเพลงไปประกวดนางงามไม่ได้อีกแล้วสิคะ” ปานมณฑามองไปยังโล่รางวัลที่ตู้โชว์ นอกจากรางวัลทางด้านการเล่นดนตรีและรางวัลดีไซเนอร์แล้วก็ยังมีรางวัลจากการประกวดนางงามของเพลงพิณด้วย เพราะปานมณฑารักสวยรักงามและภูมิใจในความสวยของลูกสาวจึงได้พาเพลงพิณไปประกวดนางงามบ่อยๆ จนกวาดรางวัล กวาดมงกุฎมาแทบจะทุกเวที แต่ก็เป็นเวทีในระดับจังหวัดและระดับภาคเท่านั้นเมื่อ ผบ.คเชนทร์ไม่ยอมให้ลูกสาวไปประกวดเวทีใหญ่ ถ้าเวทีไหนต้องใส่ชุดว่ายน้ำประกวด ผบ.คเชนทร์ก็จะห้ามเหมือนกัน แต่นับตั้งแต่ที่เพลงพิณเรียนจบมหาวิทยาลัยมาเธอก็ไม่ได้ไปประกวดที่ไหนอีกเพราะเพลงพิณรักในการเล่นดนตรีและทำชุดผ้าไหมมากกว่า

“ป่านจะเอาลูกไปประกวดดนตรีหรือประกวดผ้าไหมที่ไหนก็ได้พี่ไม่ว่า แต่พี่จะไม่ให้น้องเพลงขึ้นเวทีนางงามอีกเด็ดขาด” ผบ.คเชนทร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นว่าขึ้นก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆ เบาะนอนของน้องชมพูแล้วมองหลานตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่อย่างเอ็นดู ในมือของน้องชมพูมีตุ๊กตาแมวน้อยอยู่ด้วยตัวหนึ่ง เห็นว่าชื่อคุณดอลลี่อะไรนี่แหละแล้วบนเบาะนอนน้องชมพูก็ไม่ได้นอนกับคุณดอลลี่แค่สองคน หากแต่แมวอ้วนขนฟูสีขาวอย่างน้องเพลงพิณก็เข้ามานอนบนเบาะด้วย แบบนี้เลยยิ่งดูน่ารักเข้าไปใหญ่

“ก็น้องเพลงสวยนี่คะ ป่านอยากอวดลูก”

“ไม่เอา พี่ไม่ชอบให้ลูกเป็นนางงาม” คนหวงลูกว่า ปานมณฑาไม่รู้อะไร ตอนที่เพลงพิณยังมีงานไปประกวดนางงามอยู่น่ะได้มีพวกเศรษฐีหัวงูอยากได้ลูกสาวของเขาถึงขั้นขนเอาเงินทองมากมายมาให้เขาที่สถานีเรือเลย ทั้งคนหนุ่มคนแก่หรือแม้แต่พวกผู้มีอิทธิพลมากันเยอะแยะจนเขาต้องไล่หนี มีลูกสาวสวยมันก็ดีแต่บางทีความสวยก็อาจนำภัยมาให้ จะว่าไปให้เพลงพิณแต่งงานก็ดีเหมือนกันเพลงพิณจะได้ไม่ถูกแม่จับไปประกวดนางงามแล้วก็จะได้ไม่มีหนุ่มที่ไหนมาตามรังควานอีก ยิ่งเป็นการแต่งเข้าบ้านสุวรรณเวช...อำนาจและบารมีของบ้านสุวรรณเวชจะช่วยปกป้องและคุ้มครองลูกของเขาให้ปลอดภัย

“พี่เชนทร์แน่ใจแล้วหรอคะจะให้ลูกแต่งงาน ตั้งแต่พี่เชนทร์บอกว่าจะให้ลูกแต่งงานน้องเพลงก็ดูซึมๆ ไปนะคะ ลูกอาจจะไม่อยากแต่งก็ได้”

คำบอกเล่าของปานมณฑาทำให้ ผบ.คเชนทร์กับพุดตาลหันไปมองทางเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์อีกครั้ง ทั้งสองคนกำลังช่วยกันเอาแตงโมที่ผ่ากับผลไม้ไปแช่ตู้เย็นแล้วก็พูดคุยกันตามประสาคู่รักทั่วไป เพลงพิณกลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิมไม่เห็นจะดูซึมอย่างวันก่อน ตั้งแต่ผู้กองกวินทร์กลับมาจากพิษณุโลกเธอก็ดูสดใสขึ้นหรือว่าที่เธอดูซึมๆ ไปจะเป็นเพราะคิดถึงแฟน

“ทุกคนมองผมทำไมกันหรอครับ” พอเอาผลไม้ไปเก็บแล้วผู้กองกวินทร์ก็สังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังมองมาที่เขากับเพลงพิณ ด้วยความทะเล้นเขาก็เลยรีบเข้ามานั่งร่วมวงฉีกยิ้มหวานๆ ให้โดยเฉพาะกับพุดตาลที่เขาจะประจบเป็นพิเศษเพราะพ่อตาของเขานั้นค่อนข้างจะเกรงใจแม่ยายตัวเองเขาก็เลยจะเข้าทางคุณยายนี่แหละ

“ไม่มีอะไรหรอกลูก จริงสินี่ก็ดึกแล้วเรนเจอร์เอาหลานขึ้นไปนอนข้างบนละกันนะ ให้น้องชมพูอยู่ที่นี่จะดีกว่าขืนให้ไปนอนที่แพเกิดตกน้ำตกท่าไปมันจะแย่แล้วที่แพก็มีแต่ผู้ชาย เดี๋ยวยายจะช่วยดูแลน้องชมพูให้”

“จริงนะครับ ขอบคุณค้าบคุณยาย” คนช่างประจบรีบกอดอ้อนคุณยายในทันที ด้วยคุ้นเคยและอ้อนคุณยายมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว พุดตาลเองก็เอ็นดูผู้กองหนุ่มถึงไม่ใช่หลานในไส้แต่ก็รักเสมือนหลานในใส้ของตัวเอง

“พอเลยอย่ามาประจบยาย เนี่ย เดี๋ยวแต่งกับน้องไปก็ห้ามเกเรทำน้องเสียใจนะ ถ้ายายรู้ว่าดูแลน้องไม่ดีเดี๋ยวยายจะเล่นงานเรา”

“โธ่คุณยายครับ นี่ใครเนี่ย นี่เรนเจอร์นะครับผมไม่ทำให้คุณยายผิดหวังหรอก ผมจะต้องทำให้คุณยายยกตำแหน่งหลานเขยผู้แสนดีให้ผมให้ได้”

“ชริ” ผบ.คเชนทร์ทำเสียงจิ๊จ๊ะในคออย่างหมั่นไส้ มันประจบแม่ยายของเขามาตั้งแต่เด็กยันโตเลยไอ้หมอนี่ “น้อยๆ หน่อย แค่แต่งงานตบตาคนร้ายอย่ามาทำดี๊ด๊าให้มันมาก ทำตัวน่าหมั่นไส้เดี๋ยวจะได้แต่งแค่ในนามไม่ต้องเข้าหอ”

“เอ๋า อีพ่อเฒ่าคือเว้าจั่งซั่นครับ แต่งงานแล้วบ่ได้เข้าหอสิแต่งหัวมันหยังซั่ง” (เอ๋า คุณพ่อตาทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ แต่งงานแล้วไม่ได้เข้าหอจะแต่งมันทำไมถ้างั้น) เขาไม่ยอมหรอก คุณปู่ของเขาเตรียมสินสอดให้เป็นล้านๆ แล้วจะไม่ให้เขาเข้าหอได้อย่างไรกัน

“กระแดะพูดอีสาน”

“เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามครับ ผมเกิดมาเพื่อเป็นเขยอีสานผมก็ต้องพูดอีสานให้มันได้ แม่นบ่ครับยาย” แล้วเขาก็หันมากอดประจบคุณยายอีกครั้ง พุดตาลล่ะยอมใจในความกะล่อนของผู้กองกวินทร์จริงๆ แต่อีกใจก็เอ็นดูหลานชายนัก ตนก็อายุเยอะแล้วได้มาอยู่ท่ามกลางลูกหลานแบบนี้ก็นับว่าสุขสุดๆ ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ข้ามโขงกับเพลงรักกำลังเดินทางไปยังบ้านที่หนองคายพุดตาลก็คงจะได้อยู่พร้อมหน้าลูกหลานทุกคน อีกไม่กี่วันเพลงพิณก็จะต้องแต่งงานแล้ว ก่อนหน้านี้พุดตาลเคยได้ทอผ้าไหมสวยๆ เอาไว้ให้หลานสาวอยู่หลายผืนและเก็บเอาไว้ที่บ้านที่หนองคาย พุดตาลอยากให้เพลงพิณได้เลือกผ้าไหมสวยๆ ใส่ในวันงานก็เลยให้สองหนุ่มไปเอามาให้ ตอนปานมณฑาแต่งงานกับ ผบ.คเชนทร์ตนก็ทอผ้าไหมเตรียมไว้ให้ลูกใส่ในวันแต่งงานแล้ว ช่างดีเหลือเกินที่ตนยังได้ทอผ้าไหมให้หลานสาวใส่ในวันแต่งงานอีกคนด้วย เห็นที...คงต้องทอเผื่อให้หลานสะใภ้ด้วยแล้วสิ สักวันเดี๋ยวข้ามโขงกับเพลงรักก็จะต้องแต่งงานเหมือนกัน

“แล้วจะให้ยัยปักเป้านอนที่ห้องไหนครับ” พออ้อนพุดตาลแล้วผู้กองกวินทร์ก็หันมาทางหลานสาวที่หลับอุตุอยู่บนเบาะกับพี่แมวเพลงพิณ พอได้อาบน้ำใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ก็ยิ่งดูจิ้มลิ้มน่ารัก แววตาของคุณลุงที่ดูทะเล้นก่อนหน้านี้ตอนนี้ดูอ่อนโยนลงเป็นอย่างมากก่อนที่เขาจะค่อยๆ ประคองน้องชมพูขึ้นมาอุ้มเอาไว้ในออมแขน ตามด้วยก้มลงมาจูบแก้มป่องๆ อย่างแสนรักแล้วกอดน้องชมพูเอาไว้กับอก รักสุดหัวใจเลยยัยปักเป้าแก้มป่องของลุง

ปานมณฑากันมายิ้มกับ ผบ.คเชนทร์เมื่อได้เห็นความอ่อนโยนและความรักที่ผู้กองกวินทร์มีต่อหลาน ถึงจะมีพฤติกรรมให้ได้หมั่นไส้เยอะแค่ไหนแต่เรื่องความรักหลานนั้นทุกคนยอมใจผู้กองกวินทร์จริงๆ กับหลานยังรักมากขนาดนี้แล้วถ้ามีลูกล่ะเขาจะรักมากแค่ไหน

“ถ้าไนเปอร์รู้ว่าแกลักพาตัวหลานมา หึ! แกโดนไนเปอร์ฆาตกรรมแน่ ขโมยลูกปิศาจมาเลี้ยงเดี๋ยวแม่ปิศาจจะตามมาขยำคอแก บางทีอาจได้มีคนตายก่อนแต่งงาน”

“โธ่คุณพ่อครับ ค่ำๆ มืดๆ แบบนี้ใครเขาให้พูดถึงปิศาจร้ายกัน ไม่เอาครับไม่พูด” คนกลัวน้องสาวตามมาขยำคอรีบเอานิ้วชี้แตะปากเพื่อบอกให้ทุกคนอย่าพูดถึงปิศาจตอนนี้แล้วก็กอดหลานรักเอาไว้แนบอก ตบก้นกล่อนหลานเบาๆ แล้วส่ายมือไปมาพื่อให้น้องชมพูได้หลับสบาย

“ให้น้องชมพูนอนกับน้องเพลงก็ได้ค่ะ” ด้วยหลงเสน่ห์น้องชมพูเข้าให้เต็มเปาเพลงพิณจึงอยากให้หลานไปนอนด้วย เด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ช่างน่ารักเหลือเกิน

“แน่ใจหรอ นี่ลูกปิศาจนะเดี๋ยวตอนดึกๆ น้องเพลงโดนกัดคอดูดเลือดจะทำไง”

“เดี๋ยวน้องเพลงจะโทรไปฟ้องพี่ไนเปอร์ว่ามีคนมาว่าหลาน”

“โอ้วววว พี่ยอมแล้วๆ แค่นี้ก็มีคนจองกฐินพี่เยอะแล้วค่ะน้องเพลง ทั้งคุณพ่อ คุณปู่แล้วไหนจะพ่อภูกับป้าเอื้อยอีก ข้อหาลักพาตัวยัยปักเป้านี่ต้องโทษประหารชีวิตเลยนะ” ยัยปิศาจนางไม้จิ๋ว ใครอยู่ใกล้ก็พลอยหลงรักหมด ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาหอมแก้มปิศาจนางไม้จิ๋วอีกรอบด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะลุกขึ้นเพื่อพาหลานไปนอนบนห้องตามที่เพลงพิณบอก แต่พอเพลงพิณจะตามเขาไป ผบ.คเชนทร์ก็เรียกเธอเอาไว้ก่อน     

“น้องเพลงอยู่คุยกับพ่อก่อน ส่วนแก” ผบ.คเชนทร์หันมาทางผู้กองกวินทร์ “พาหลานขึ้นไปนอนแล้วก็รีบลงมา ถ้ายังไม่แต่งห้ามฉวยโอกาส”

“โอเคครับอีพ่อเฒ่า แต่ถ้าแต่งแล้ว...ผมบ่เกรงใจเด้อ” ว่าแล้วก็รีบอุ้มหลานเดินขึ้นไปบนห้องของเพลงพิณ น้องแมวอ้วนที่นอนอยู่บนเบาะตื่นมาเห็นเข้าก็ไม่ยอมรีบกระโดดขึ้นไปเกาะไหล่ของผู้กองกวินทร์เอาไว้เพื่อจะตามขึ้นไปนอนบนห้องด้วย ผบ.คเชนทร์ชักสีหน้าเซ็งๆ ใส่ทั้งคนแล้วก็แมว ส่วนพุดตาลก็ได้แต่ขำพ่อตากับลูกเขยคู่นี้ที่ดูจะไม่ยอมกันง่ายๆ เลย

เพลงพิณขยับลงไปนั่งที่พื้นตรงหน้า ผบ.คเชนทร์ก่อนจะกอดขาแล้วซบแก้มลงบนตักของผู้เป็นพ่อ รู้ดีว่าทุกคนอยากคุยกับตนด้วยเรื่องอะไร เพราะงานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างกระทันหันทุกคนเลยตั้งตัวแทบจะไม่ทันแม้แต่เธอเองก็ด้วย

“พ่ออยากคุยเรื่องงานแต่งกับน้องเพลง” มืออุ่นๆ ของผู้เป็นพ่อลูบลงมาที่ศีรษะให้เพลงพิณได้รับรู้ถึงความห่วงใย ไหนจะมือของแม่ที่ลูบหลังเธออย่างปลอบขวัญอีก

“งานแต่งครั้งนี้มันกระทันหันจริงๆ พ่อเองก็ลำบากใจที่ต้องทำแบบนี้ ถึงมันจะเป็นการแต่งงานในหน้าที่เพื่อตบตาคนร้ายแต่ถ้างานแต่งนี้มันจะทำให้น้องเพลงไม่สบายใจ ไม่มีความสุขพ่อก็พร้อมจะยกเลิกงานได้ทุกเมื่อนะลูก พ่อไม่อยากบังคับน้องเพลงเพราะการแต่งงานมันเป็นเรื่องที่สำคัญของชีวิต ถ้างานแต่งครั้งนี้มันทำให้น้องเพลงไม่มีความสุขมันคงเป็นตราบาปติดตัวพ่อไปจนตายแน่ๆ ที่ทำลายชีวิตของลูกแบบนี้ น้องเพลงบอกพ่ออีกครั้งได้มั้ยว่าน้องเพลงเต็มใจที่จะแต่งงานรึเปล่า ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นลูก ถ้าน้องเพลงไม่โอเคพ่อจะไม่บังคับแม้แต่น้อยแล้วพ่อก็จะปกป้องน้องเพลงให้ถึงที่สุด”

น้ำเสียงของ ผบ.คเชนทร์เต็มไปด้วยความห่วงใย เพลงพิณรับรู้ถึงความรู้สึกของพ่อดีว่าพ่อคงรู้สึกผิดมากที่ต้องให้เธอแต่งงานแบบนี้ ตั้งแต่โตมาเธอก็รับรู้เรื่องการทำงานของพ่อมาโดยตลอด พ่อของเธอทำงานแบบถวายชีวิตให้กับหน้าที่ เป็นข้าราชการที่ดี รักศักดิ์ศรีของทหารและซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ เธอภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อและมองพ่อเป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิต เพลงพิณเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับพ่อแล้วดึงเอามืออุ่นๆ ของพ่อมากุมเอาไว้กับแก้มของตัวเอง

“คุณพ่อขา คุณพ่ออย่าคิดมากกับเรื่องนี้เลยนะคะน้องเพลงยินดีที่จะแต่งงานกับพี่เรนเจอร์ค่ะ น้องเพลงเข้าใจว่าการแต่งงานครั้งนี้ถูกจัดขึ้นเพื่ออะไร มันเป็นส่วนหนึ่งในงานของคุณพ่อและน้องเพลงก็เต็มใจที่จะช่วย อีกอย่าง...จะช้าหรือเร็วน้องเพลงก็ต้องแต่งกับพี่เรนเจอร์อยู่แล้ว พี่เรนเจอร์เองก็เคยขอน้องเพลงแต่งงานมาตั้งหลายครั้งแต่น้องเพลงปฏิเสธเพราะอยากให้พี่เรนเจอร์ทำภารกิจให้เสร็จก่อนจะได้ไม่ต้องมาห่วงทั้งงานแล้วก็ห่วงน้องเพลง”

“น้องเพลงคิดดีแล้วใช่มั้ยลูก”

“ค่ะ” เพลงพิณพยักหน้าตอบ “...น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์ พี่เรนเจอร์เป็นผู้ชายคนเดียวที่น้องเพลงจะแต่งงานด้วย หัวใจของน้องเพลงมีแค่ดวงเดียวแล้วน้องเพลงก็ยกให้เขาไปแล้ว ในอนาคตข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ความรักของน้องเพลงจะสุขสมหวังเหมือนความรักของคุณพ่อกับคุณแม่รึเปล่าน้องเพลงก็จะไม่เสียใจกับสิ่งที่น้องเพลงเลือกในวันนี้แล้วน้องเพลงก็ไม่อยากให้คุณพ่อต้องรู้สึกผิดด้วย เส้นทางนี้น้องเพลงเป็นคนเลือกเองคุณพ่ออย่าคิดมากเลยนะคะ คุณพ่อขา...หัวใจของน้องเพลงแข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งนะคะ คุณพ่อ คุณแม่ คุณยายไม่ต้องเป็นห่วงน้องเพลงหรอกนะคะ น้องเพลงดีใจด้วยซ้ำที่จะได้แต่งงานกับคนที่น้องเพลงรัก”

“แต่งแค่ในนามก่อนก็ได้นะลูก ยังไม่ต้องเข้าหอกับมันหรอกพวกคนร้ายมันไม่ได้มานอนอยู่ใต้เตียงเราซะหน่อยมันจะรู้ได้ไงว่าเราแต่งจริงหรือแต่งหลอกๆ” ผบ.คเชนทร์ก็ยังอดหวงลูกไม่ได้อยู่ดี เพลงพิณก็เลยลุกขึ้นมานั่งบนโซฟากับเขาก่อนจะกอดเขาอย่างแสนอ้อนและหัวเราะเบาๆ ให้กับเรื่องแต่งงานแค่ในนาม

“อย่ามาหัวเราะแบบนี้สิ รับปากกับพ่อสิว่าจะแต่งแค่ในนามก่อน เดี๋ยวพ่อแยกห้องนอนให้”

“อย่าไปกดดันลูกเลยพ่อเชนทร์ ลูกก็บอกอยู่ว่ารักเขา คนรักกันแต่งงานกันก็แต่งให้เป็นจริงเป็นจังไปเลยจะต้องมาแต่งหลอกๆ อะไรล่ะ” พุดตาลส่ายหน้าให้ลูกเขยที่ยังทำใจไม่ได้เมื่อลูกสาวจะแต่งงาน ทำมาเป็นห่วงความรู้สึกของลูกแต่ความจริงแล้วเขาเองต่างหากที่ทำใจกับเรื่องนี้ไม่ได้

“ผมยังทำใจไม่ได้ครับคุณแม่ ดูประวัติที่ผ่านมาของไอ้ขุนแผนเรนเจอร์แล้วผมไม่ไว้ใจมัน”

“แม่เชื่อว่าเรนเจอร์เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แม่เองก็ห่วงหลานไม่ได้น้อยไปกว่าพ่อเชนทร์หรอกนะแต่แม่เชื่อว่าน้องเพลงเขามองคนไม่ผิดหรอก” แม่ยายเล่นพูดเสียขนาดนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ไม่อยากจะเถียงเลยหันมากอดลูกสาวต่ออย่างพยายามทำใจจนปานมณฑาต้องขยับเข้ามากอดเขากับลูกเอาไว้

“ป่านเองก็ไม่อยากให้ลูกแต่งงานหรอกค่ะพี่เชนทร์ ลูกงูน้อยของป่านยังเด็ก ต่อให้จะโตเป็นสาวแล้วแต่ในสายตาของป่านน้องเพลงก็ยังเป็นเด็กอยู่เสมอ แต่ว่า...ถ้าน้องเพลงบอกว่ามีความสุขกับสิ่งที่เลือกป่านก็จะพยายามเข้าใจลูก ในบรรดาหนุ่มๆ ทุกคนถ้าจะต้องเลือกจริงๆ ป่านก็คิดว่าให้เป็นหนุ่มบ้านสุวรรณเวชนี่แหละโอเคสุดแล้ว แต่ความจริงป่านอยากได้แฝดอีกคนมากกว่านะ”

“คุณแม่” เพลงพิณหันมากอดซุกอกแม่บ้าง “พี่ซีลเป็นพี่ชายที่แสนดีของน้องเพลงนะคะน้องเพลงไม่อยากคิดอะไรแบบนั้น เดี๋ยวถ้าพี่เรนเจอร์มาได้ยินเข้าเขาจะเสียใจเอา”

“แม่รู้ลูก แม่เคารพในการตัดสินใจของน้องเพลงอยู่แล้ว ไม่ว่าน้องเพลงจะเลือกอะไรขอแค่น้องเพลงมีความสุขกับสิ่งที่เลือกแม่ก็ยินดีด้วยทั้งนั้น วันแต่งงานน้องเพลงของแม่จะต้องสวยที่สุดแล้วก็ต้องมีความสุขที่สุดนะลูก” ปานมณฑายกมือขึ้นมากุมแก้มของลูก รักที่สุดเลยยัยหนูของแม่ “แม่รักน้องเพลงที่สุดในโลกเลยนะ ลูกงูน้อยของแม่”

เพลงพิณยิ้มหวานอย่างมีความสุขในอ้อมกอดของแม่ ยิ่งแม่เข้ามาหอมแก้มซ้ายขวาและมีพ่อคอยกอดโอ๋เพลงพิณก็ยิ่งมีความสุขและอุ่นใจ

“น้องเพลงรู้มั้ยลูกว่าตามธรรมเนียมของคนอีสาน พอแต่งงานแล้วเจ้าบ่าวต้องมาอยู่บ้านเจ้าสาวเพื่อช่วยเจ้าสาวทำไร่ไถนาดูแลบ้านช่อง” ผบ.คเชนทร์พูดขึ้น ซึ่งในวัฒนธรรมของชาวอีสานในอดีตเป็นเช่นนี้จริงๆ “พอแต่งงานแล้วเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะย้ายออกจากบ้านแล้วไปอาศัยอยู่ที่เล้าข้าวหรือยุ้งฉางเก็บข้าวชั่วคราว ถ้าเจ้าบ่าวหรือเขยบ้านไหนเป็นคนขยันขันแข็งเขาก็จะพยายามสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา ทำไร่ไถนาให้ข้าวเต็มเล้า ถ้าเขยบ้านไหนขี้เกียจ ไม่รู้จักทำมาหากินก็จะสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมาไม่ได้ก็ต้องพาลูกเมียอาศัยอยู่ที่เล้าข้าวไปตลอด ชาวบ้านก็จะลือกันว่าลูกเขยบ้านนี้น่ะไม่เอาไหน แต่ว่าทุกวันนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว วัฒนธรรมก็เปลี่ยนไปพอแต่งงานเจ้าบ่าวเลยไม่จำเป็นต้องเข้ามาอยู่ในบ้านของเจ้าสาวเสมอไป ใครจะแต่งเข้าแต่งออกก็แล้วแต่ความสะดวกของครอบครัวนั้นๆ แต่ว่า...พ่อก็ยังชอบวัฒนธรรมอีสานแบบเดิมๆ อยู่นะ”

“คะ” เพลงพิณไม่เข้าใจ พ่อของเธอกำลังจะบอกอะไรกันแน่

“พ่อจะให้เรนเจอร์มันแต่งเข้า แต่งงานแล้วก็ให้มันมาอยู่บ้านเราเหมือนเขยอีสานสมัยก่อนไง สมัยก่อนเขาจะให้เขยแต่งเข้าเพื่อให้เขยมาเป็นแรงงานช่วยทำไร่ไถนา แต่พ่อไม่ให้มันมาทำไร่ไถนาที่นี่หรอก ก็ให้มันทำงานของมันไปแต่มันต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านนี้”

“แล้วทางบ้านนั้นเขาจะยอมหรอพ่อเชนทร์ เรนเจอร์เป็นลูกชายของบ้าน เป็นทายาทของสุวรรณเลยนะ”

“บ้านนั้นมีลูกชายสองคนนะครับคุณแม่ ให้ซีลเขาเป็นคนแต่งเอาเมียเข้าบ้านเถอะ ส่วนผม ผมจะแต่งเอาเขยเข้าบ้าน”

“รองกรันณ์จะยอมหรอคะพี่เชนทร์” รายนั้นยิ่งรักลูกมากเสียด้วยสิ แม้ปานมณฑาจะเห็นด้วยกับสามีแต่เธอก็ยังเกรงใจท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกช ปู่กับย่าของผู้กองกวินทร์อยู่

"ทำไมมันจะไม่ยอม ทีมันมันยังให้ลูกเขยแต่งเข้าบ้านมันเลย พี่ก็จะให้ลูกเขยแต่งเข้าบ้านพี่เหมือนกัน มันชอบแกล้งสารวัตรพนาเดี๋ยวพี่จะแกล้งลูกมันบ้าง แค่คิดก็สนุกแล้ว”

“จะใช่เร้อ” ปานมณฑาเอียงคอคิดตาม อย่างสารวัตรพนาลูกเขยของรองกรันณ์น่ะเขาเป็นคนสุภาพ เจียมตัวแล้วก็เคารพรองกรันณ์มาก ไม่หือกับพ่อตาแล้วพ่อตากับลูกเขยก็มีความคิดเห็นตรงกันอยู่เสมอ พ่อตาว่าไงลูกเขยก็ว่าตาม ผิดกับลูกเขยบ้านนี้ พ่อตาบอกไปซ้ายแต่ลูกเขยจะไปขวา พ่อตาแกล้งลูกเขยลูกเขยก็กวนบาทากลับ เฮ้อ! จากนี้ไปบ้านของเธอจะสงบมั้ยน้า

พอได้พูดคุยความในใจกับพ่อแม่และยายแล้วเพลงพิณก็เดินขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเอง มาดูสองลุงหลานว่าตอนนี้คุณลุงหลับตามหลานไปแล้วรึยัง แล้วพอเธอเปิดประตูห้องนอนเข้าไปเพลงพิณก็ต้องยิ้มให้กับภาพที่เห็นตรงหน้าเมื่อน้องชมพูตื่นขึ้นมาและกำลังพูดคุยอยู่กับคุณลุง ซึ่งตอนนี้คุณลุงเรนเจอร์กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเธอ มือข้างหนึ่งลูบผมของหลานและอีกมือตบก้นหลานเบาๆ เพื่อจะกล่อมให้หลานนอน มีแมวอ้วนสีขาวนอนอยู่บนหมอนหนุนของเธอด้วย

“น้อมจมปูคิกถึงคูมแม่ คิกถึงคูมป้อ คิกถึงต้าวโมก” โถแม่คุณ... เพลงพิณเอ็นดูหลานนักเมื่อได้ยินแบบนี้ เด็กตัวเล็กๆ ที่ต้องอยู่ห่างอกแม่คงจะรู้สึกว้าเหว่มากแน่ๆ

“เดี๋ยวอีกวันสองวันคุณแม่ก็จะมาหาเรา คุณแม่ของเราจะมางานแต่งงานของลุงที่นี่ คุณพ่อของเรากับต้าวโมกก็จะมาด้วย ไว้ถึงตอนนั้นเราค่อยไปกอดคุณแม่นะ”

“แต่งงานของคูมยุง แต่งงานอาไยหยอคะ”

“อืม...” ผู้กองกวินทร์นึกหาคำมาอธิบาย “ลุงกับคุณน้าเพลงพิณของเราน่ะรักกัน เราก็จะแต่งงานกัน อยู่ด้วยกันเหมือนคุณพ่อกับคุณแม่ของเราไง คุณน้าเพลงพิณจะมาเป็นเจ้าสาวของลุง”

“เจ้าฉาวหยอคะ” น้องชมพูนึกภาพตาม จำได้ว่าเจ้าสาวคือคนที่จะแต่งตัวสวยๆ ใส่ชุดกระโปรงสีขาวเหมือนเจ้าหญิง น้องชมพูชอบ น้องชมพูอยากแต่งตัวใส่ชุดกระโปรงสวยๆ บ้าง “น้อนจมปูอยากเปงเจ้าฉาว”

“ฝันไปเถอะ ลุงไม่ให้เราเป็นเจ้าสาวของใครหรอก ชาตินี้ห้ามเป็นเจ้าสาวเด็ดขาดลุงพลาดให้แม่เราไปเป็นเจ้าสาวของคนอื่นแล้วมาคราวนี้รับรองว่าลุงไม่พลาดอีกแน่ๆ”

“ปู๊ด!” สาวน้อยทำปากยื่นใส่อย่างขัดใจ ก็น้องชมพูอย่างใส่ชุดสวยๆ นี่

“น้องจมปูจะเปงเจ้าฉาว เจ้าฉาวจ๋วยๆ”

“ก็บอกว่า...”

“แน่นอนค่ะ น้องชมพูจะได้เป็นเจ้าสาว” เพลงพิณพูดขึ้นเมื่อเดินเข้าไปหาสองลุงหลานที่ทำท่าจะวางมวยกันอีกรอบ เธอขึ้นไปบนเตียงแล้วนั่งลงข้างๆ น้องชมพู ซึ่งพอเธอขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ หลานแมวอ้วนสีขาวก็เดินเข้ามานอนบนตักของเธออย่างขี้อ้อนด้วยอีกตัว

“น้องชมพูไม่เข้าใจหรอกค่ะว่าเจ้าสาวคืออะไร เด็กผู้หญิงตัวเท่านี้เขาจะรู้แค่ว่าเจ้าสาวคือคนที่แต่งตัวสวยๆ แล้วเขาก็อยากจะแต่งตัวสวยๆ บ้างน่ะค่ะ” เธออธิบายให้ผู้กองกวินทร์ได้เข้าใจหลานก่อนจะก้มลงมาหาสาวน้อยที่นอนจ้องเธอตาแป๋วอยู่

“ไว้วันงานมาถึงคุณน้าจะเอาชุดกระโปรงสีขาวสวยๆ มาให้น้องชมพูใส่นะคะ จะให้น้องชมพูได้เป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในงานเลยค่ะ”

“จริงหยอคะ”

“จริงสิคะ น้องชมพูจะได้เป็นเจ้าสาวแสนสวยค่ะ” พอถูกคุณน้าเอาใจสาวน้อยก็ยิ้มแป้นอย่างถูกอกถูกใจ ดวงตาแป๋วๆ มองคุณน้าเพลงพิณราวกับว่าคุณน้าเป็นนางฟ้าแสนใจดีของตน น้องชมพูรักคุณน้าเพลงพิณจังเลย คุณน้าสวย คุณน้าใจดีแล้วคุณน้าก็ไม่ขัดใจน้องชมพูด้วยน้องชมพูชอบ       

“น้อนจมปูย้ากคูมน้า คูมน้าน่าย้าก”

“น้าก็รักน้องชมพูค่ะ”

“คูมน้าน่าย้าก แต่คูมยุงไม่น่าย้าก” ผู้กองกวินทร์แยกเขี้ยวใส่ทันทีเมื่อถูกว่าแบบนี้ ชริ! ยัยปักเป้าตัวแสบช่างประจบ เพิ่งมาที่นี่ได้วันเดียวก็ดึงทุกคนไปเป็นพวกหมดแล้วซ้ำยังกุข่าวฉาวให้คนทั้งสถานีเรือพากันเข้าใจเขาผิดอีก

พอคุณน้าเพลงพิณมากล่อมนอนน้องชมพูก็ไม่สนใจคุณลุงอีกเลย ความอ่อนโยนของคุณน้าทำให้น้องชมพูรู้สึกเหมือนได้อยู่กับคุณแม่ ยิ่งคุณน้ามานอนข้างๆ แล้วก็กอดน้องชมพูเอาไว้น้องชมพูก็ยิ่งชอบ คุณน้าร้องเพลงเพราะมากด้วย เพราะจนน้องชมพูเคลิ้มหลับไปอีกครั้งในอ้อมอกของคุณน้า

“เฮ้อ! กว่าจะหลับ” ผู้กองกวินทร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อตอนนี้น้องชมพูหลับสนิทแล้ว สาวน้อยนอนกอดคุณดอลลี่อย่างไร้เดียงสาแล้วมีพี่แมวเพลงพิณมานอนเบียดอยู่ข้างๆ ดูน่ารักทั้งคนแล้วก็แมวจริงๆ “เด็กกับแมวหลับแล้วต่อไปก็เป็นเวลาของผู้ใหญ่สินะ” ว่าแล้วก็ได้ทีขึ้นไปนั่งบนเตียงกับเพลงพิณเมื่อเธอห่มผ้าให้น้องชมพูแล้วกำลังค่อยๆ ผละออกจากหลาน ทันทีที่เธอผละออกจากหลานคุณลุงของหลานก็รวบตัวเธอไปกอดในทันที

ความรักแสนหวานในค่ำคืนนั้นทำให้ผู้กองกวินทร์ยากจะลืมเลือน สองแขนแกร่งกอดรัดเพลงพิณเอาไว้แน่นอย่างเอาแต่ใจจนเธอต้องยกมือขึ้นมายั้งเขาเอาไว้

“ปล่อยฉันนะคะผู้กอง”

“ผู้กองอะไร พูดจาไม่น่าฟังแบบนี้ต้องถูกทำโทษนะ” เพลงพิณเชิดหน้าใส่อย่างไม่กลัวการลงโทษของเขา แม้ว่าความรู้สึกน้อยใจในวันนั้นจะหายไปแล้วแต่เธอยังอดงอนเขานิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้ “วันนี้น้องเพลงเรียกพี่ว่าผู้กองทั้งวันเลย มันดูห่างเหินกันยังไงก็ไม่รู้ เรากำลังจะเป็นผัวเมียกันแล้วนะ...เมียจ๋าโกรธอะไรพี่”

“เมียอะไรกันคะยังไม่ได้แต่งซักหน่อย”

“พี่ซ้อมเอาไว้พอถึงวันจริงจะได้ไม่เขิน น้องเพลงก็ซ้อมกับพี่สิ ไม่ต้องเรียกพี่ว่าพี่เรนเจอร์แล้วก็ได้ เรียกพี่ว่าผัวขาเลยดีกว่ามันชัดเจนดี”

“ใครจะไปเรียก” เธอเบือนหน้าหนีอย่างขวยเขิน แก้มนวลๆ แดงไปหมดแล้วตอนนี้ พอเธอขยับหันหลังให้เขาก็กอดรัดเธอเอาไว้จากด้านหลัง โน้มใบหน้าลงมาให้แก้มของเขาเบียดกันกับแก้มของเธอ ดูออดอ้อนอย่างไม่เกรงใจหลานกับแมวที่นอนอยู่บนเตียง

“น้องเพลงโกรธพี่เรื่องวันนั้นหรอคะ...ที่พี่พูดกับทิชาไปแบบนั้น” เป็นใครก็ต้องรู้สึกแย่แหละ ผู้กองกวินทร์คิดว่านี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธองอนเขา ไหนจะเรื่องที่เขาหายไปพิษณุโลกอย่างกระทันหันอีก “จริงอยู่ที่งานแต่งของเราถูกจัดขึ้นเพื่อตบตาคนร้าย แต่สำหรับความในใจของพี่นี่มันคืองานแต่งที่หัวใจของพี่ต้องการนะคะ งานแต่งจะถูกจัดขึ้นเพื่ออะไรก็ช่างหัวมันแต่พี่อยากให้น้องเพลงได้รู้ว่ามันคืองานแต่งที่พี่รอคอยมานานแล้ว พี่อยากแต่งงานกับน้องเพลงอยากแต่งงานกับคนที่พี่รัก พี่อยากขอบคุณคนร้ายด้วยซ้ำ เพราะมันแท้ๆ ที่ทำให้พี่กำลังจะได้แต่งงานกับน้องเพลง ถ้าไม่มีมันพี่ต้องรอไปอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ อย่าน้อยใจพี่เลยนะคนดีชาตินี้ถ้าไม่ได้แต่งกับน้องเพลงพี่ก็จะไม่แต่งกับใครอีกทั้งนั้น พี่พอแล้วนะ พี่ไม่อยากเป็นของสาธารณะให้ใครต่อใครหิ้วไปหิ้วมาอีกแล้ว พี่อยากเป็นของน้องเพลงแค่คนเดียว นี่ไง...ให้ปลอกคอนี้เป็นหลักฐานว่าพี่มีเจ้าของแล้ว”

เพลงพิณหลุดหัวเราะออกมาจนได้เมื่อหันมามองปลอกคอที่เขาว่า ซึ่งมันก็คือสร้อยจี้นาคเกี้ยวที่เธอใส่ให้เขาในงานนมัสการพระธาตุพนม สร้อยที่เธอใส่ให้เขาเพื่อบ่งบอกว่าเธอจะยอมคบหาดูใจกับเขา

“ฮั่นแน่ หัวเราะแล้ว แบบนี้แปลว่าหายงอนพี่แล้วใช่มั้ยคะ”

“น้องเพลงเปล่างอนซักหน่อย”

“มุสา...”

“งอนนิดหนึ่งก็ได้ค่ะ” เล่นพูดดักเธอเสียขนาดนี้ใครจะกล้าโกหก “น้องเพลงยอมรับค่ะว่าน้อยใจที่ได้ยินพี่เรนเจอร์พูดแบบนั้นแล้วยังเป็นพูดต่อหน้าคุณทิชาอีก แต่ตอนนี้น้องเพลงเข้าใจแล้วค่ะว่าถึงนี่จะเป็นแค่งานแต่งตบตาคนร้ายแต่มันก็เป็นงานแต่งที่จัดขึ้นด้วยความรักของเราจริงๆ แล้วน้องเพลงก็น้อยใจอีกนิดหน่อยที่พี่เรนเจอร์มาหายไปตั้งสองวันแล้วไม่ติดต่อมาเลย”

“โห จะติดต่อมาได้ไง พี่กับพี่ซีลเล่นแอบย่องเข้าไปถึงกองทัพภาคที่ 3 แล้วลักพาตัวยัยปักเป้าออกมาแบบไม่ให้ใครรู้เห็นนะ ไหนจะต้องเอาแตงโมไปล่อยัยปักเป้าออกมาแล้วก็ยัดยัยปักเป้าใส่กระเป๋า ปีนกำแพงค่ายทหารออกมาอีก ดีนะไม่ถูกทหารในค่ายยิงตายซะก่อน”

“ก็แล้วทำไมไม่เข้าไปขอน้องชมพูมาดีๆ ล่ะ ทำไมต้องลักพาตัวด้วย”

“พ่อภูหลงยัยปักเป้าหนักมาก หายใจเข้าออกก็มีแต่ยัยนี่พ่อภูคงยอมให้พวกพี่พายัยปักเป้าออกมาง่ายๆ หรอก งานนี้ก็เลยต้องมีการลักพาตัว น้องเพลงหายโกรธหายงอนพี่แล้วนะ”

“...หายตั้งแต่ได้เห็นหน้าน้องชมพูแล้วค่ะ”

“นั่นไง หลงเสน่ห์ยัยปักเป้าอีกคนแล้ว” เขาชี้นิ้วใส่เธออย่างอิจฉาหลาน อย่างตอนที่ไปซื้อของใช้ให้ยัยปักเป้าเธอก็เอาแต่พูดกับยัยปักเป้า ป้อนขนมให้แต่ยัยปักเป้า โอ๋แต่ยัยปักเป้าจนเขาจะเป็นหมาหัวเน่าอยู่แล้ว

“ถ้าจะชอบเด็กขนาดนี้งั้นแต่งงานแล้วพี่จะทำลูกให้น้องเพลงเลี้ยงซักโหลนะคะ”

หืม...เพลงพิณหันมามองหน้าเขา นั่นสินะ ถ้าแต่งงานแล้วต่อไปก็งจะมีลูก เธอจะเป็นแม่ของใครได้รึเปล่านะ

“น้องเพลงจะเป็นแม่ได้หรอคะ”

“ทำไมจะไม่ได้ทียัยปิศาจสไนเปอร์ยังเป็นได้เลย ถ้ายัยปิศาจสไนเปอร์เป็นแม่คนได้ผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้ก็เป็นแม่คนได้ค่ะ”

“พี่เรนเจอร์ว่าพี่ไนเปอร์อีกแล้ว” ทำไมเขาถึงชอบว่าน้องสาวตัวเองแบบนี้ แค่น้องสาวรักสามีมากกว่าตัวเองถึงกับงอนน้องสาวไม่หายเลยหรอ คราวนี้พอเพลงพิณหันกลับมาหาเขาอีกเธอก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเขากำลังฉีกยิ้มหวานๆ ให้พร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีขาวในมือ...เขาไปเตรียมดอกไม้มาตั้งแต่ตอนไหนกันล่ะเนี่ย

ผู้กองกวินทร์นึกว่าคืนนี้จะได้ปีนขึ้นมาหาเธอทางหน้าต่างอีกก็เลยเตรียมดอกไม้เอาไว้ แต่พอได้เดินเข้าห้องนอนของเธอง่ายๆ โดยไม่ต้องปีนเขาก็เลยเพียงแค่ชักเชือกที่เตรียมไว้ดึงช่อดอกไม้ขึ้นมาแทน อีกไม่กี่วันเขากับเธอก็จะแต่งงานกันแล้ว มันมีอีกอย่างที่เขาอยากจะทำอีกครั้ง

“พี่เรนเจอร์...” เพลงพิณรู้สึกอิ่มเอมไปทั้งใจและดีใจที่ได้เห็นเขาทำแบบนี้อีกครั้ง ผู้กองกวินทร์ลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นข้างเตียงของเธอพร้อมกับยื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวมาให้เธออีก

“แต่งงานกับพี่นะคะ ให้พี่ได้เข้ามาดูแลปกป้องน้องเพลง พี่จะเป็นสามีที่ดีและเป็นพ่อที่ดีให้กับลูกๆ ในอนาคต พี่จะไม่ทำให้น้องเพลงต้องเสียใจหรือผิดหวังที่เลือกพี่ เหนือสิ่งอื่นใดพี่จะซื่อสัตย์รักมั่นแต่เพียงน้องเพลงตามที่พี่ได้สาบานต่อหน้าองค์พระธาตุพนม นับแต่วันนี้เป็นต้นไปทั้งตัว หัวใจและชีวิตของพี่พี่จะให้น้องเพลงครอบครองแค่คนเดียว จะเอาความรักของพวกคุณพ่อคุณแม่มาเป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิตคู่ พี่จะไม่แรดให้น้องเพลงต้องปวดใจนะคะ เรามาเป็นคู่ครองเป็นคู่กันชีวิตกันเถอะนะ” ในยามเล่นเขาก็ทะเล้นได้อย่างน่าหมั่นไส้ แต่ในยามที่จริงจังเขาก็ดูน่าเชื่อถือจนเพลงพิณมั่นใจว่านับจากนี้ไปเธอจะฝากทั้งชีวิตเอาไว้กับเขาได้ คำตอบรับนี้เธอไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยเพราะเธอคิดเอาไว้นานแล้ว และไม่ต้องรอให้เขาต้องเอ่ยขอซ้ำเพลงพิณก็รีบลงจากเตียงแล้วเข้าไปหาเขาก่อนจะเอื้อมตัวขึ้นไปจูบเขาแทนคำตอบ

เมื่อสองหัวใจผูกพันและรักมั่นต่อกันเงื่อนไขใดๆ ก็ไม่จำเป็นอีกแล้ว ถึงจะเคยตั้งใจว่าจะต้องแต่งงานพร้อมกับพี่ชายแต่ว่าตอนนี้...ขอโทษนะพี่ซีล ผมรักน้องเพลงมากเหลือเกินผมขอแซงหน้าพี่ไปก่อนนะ ผู้กองกวินทร์ได้แต่ขอโทษพี่ชายในใจ สองแขนกอดรัดเพลงพิณเอาไว้แน่นเมื่อเธอคลายจูบจากเขาแต่สองแขนก็ยังกอดรอบคอของเขาอยู่ แก้มนวลแดงระเรื่ออย่างน่ารัก จมูกของเธอคลอเคลียอยู่ที่แก้มของเขา

“ค่ะ น้องเพลงจะแต่งงานกับพี่เรนเจอร์”

“อาป่าน...อ้อ คุณแม่บอกว่าถ้าแต่งงานแล้วน้องเพลงคงไปประกวดนางงามที่ไหนอีกไม่ได้แล้ว...”

“น้องเพลงจะเป็นนางงามของพี่เรนเจอร์คนเดียวค่ะ”

“แต่งงานแล้วจะยังไปรำได้อีกมั้ย” แม้ในพิธีบวงสรวงจะไม่จำเป็นต้องใช้นางรำเป็นสาวบริสุทธิ์แต่หากได้เป็นสาวบริสุทธิ์มันก็ถือว่าดีต่อพิธี เรื่องนี้ผู้กองกวินทร์พอจะรู้มาบ้าง

“นางรำส่วนมากเขาก็มีแฟนกันนะคะ”

“นี่ไม่ใช่แฟน นี่ผัว” เขาชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างภูมิใจกับสถานะใหม่ที่กำลังจะได้เป็น เพลงพิณหัวเราะคิกขึ้นมาอีกอย่างเอ็นดูในความทะเล้นของเขา มือเล็กๆ เกลี่ยแก้มของเขาไปมาเบาๆ ใช่ว่าพี่ชายคนนี้จะหมายปองเธอมาตั้งแต่เด็กๆ แต่เธอเองก็แอบมีใจให้เขามาตั้งแต่ตอนนั้นเหมือนกัน ด้วยพฤติกรรมในอดีตของเขาทำให้เธอต้องสงวนท่าทีเอาไว้มาโดยตลอดจนกระทั่งเธอมั่นใจในตัวเขาแล้วจึงได้ยอมรับรัก

“แต่งงานแล้วพี่เรนเจอร์อย่าเกเรนะคะ พระธาตุพนมศักดิ์สิทธิ์มากนะแล้วลุงงูของน้องเพลงก็ดุมากด้วย”

“น้องเพลงขา พี่พอแล้ว” เขามองสบตากับเธอแล้วยืนยันออกมาจากหัวใจ “พี่พอแล้วจริงๆ ค่ะ พี่จะไม่มัวแต่เล่นสนุกไปวันๆ เหมือนเมื่อก่อนอีก น้องเพลงเชื่อใจพี่นะคะพี่จะเป็นสามีที่ดีให้น้องเพลงได้พึ่งพิงอาศัย เราจะอยู่เคียงข้างกันไปตลอดชีวิต คุณพ่อพี่รักและเทิดทูนแม่แก้มมากแค่ไหนพี่ก็จะรักและเทิดทูนน้องเพลงแบบนั้น จะยอมเป็นทาสเมียเหมือนกับที่คุณพ่อน้องเพลงเป็นด้วย”

ไอ้ลูกเขยเวร! บังอาจมาพาดพิงกู ผบ.คเชนทร์ที่ตามขึ้นมาดูลูกสาวชักสีหน้าใส่ทันทีเมื่อได้เห็นการขอแต่งงานของผู้กองกวินทร์เพราะเพลงพิณไม่ได้ปิดประตูห้อง แรกๆ มันก็ดูดีอยู่หรอกแต่หัวใจคนเป็นพ่อจะวายให้ได้เมื่อเห็นลูกสาวตนเป็นฝ่ายโผเข้าไปจูบมันก่อนแล้วยังไปกอดคลอเคลียกับมันอีก

“สบายใจได้แล้วนะคะพี่เชนทร์ ลูกเราเขามีความสุขกับการแต่งงานครั้งนี้จริงๆ พี่เชนทร์ไม่ได้บังคับลูกหรอกนะคะ” แม้จะหมั่นไส้หลานชายตัวแสบที่กำลังจะได้มาเป็นลูกเขยแต่พอมาเห็นแบบนี้เข้าปานมณฑาก็พลอยดีใจแทนลูก ขอแค่ลูกสาวสุดที่รักของเธอมีความสุขเธอก็มีความสุขไปกับลูกแล้ว “เรนเจอร์ถึงขั้นไปสาบานรักต่อหน้าองค์พระธาตุ...ป่านเชื่อในความรักของเขาแล้วล่ะค่ะ” ความรักของลูกสาวเธอมีองค์พระธาตุพนมเป็นสักขีพยานเสียขนาดนี้เธอจะไม่เชื่อได้อย่างไร

“ป่านยอมรับมันแล้วงั้นสิ”

“โธ่ ยังไงก็หลานเรานะคะเห็นมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยรู้นิสัยรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะพี่เชนทร์อย่าลืมสิคะว่าน้องเพลงน่ะลูกหลานใคร ถ้าเรนเจอร์ทำร้ายน้องเพลงแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ลุงงูของเขาไม่ปล่อยเอาไว้หรอกค่ะ” ไม่ใช่เพียงแค่ลุงงูหรอกแต่ยังรวมไปถึงลุงคำแสนด้วย ปานมณฑาคิดในใจเพราะพี่ชายของเธอรักเพลงพิณมาก

“ไม่ใช่แค่ลุงงูหรอก ถ้าไอ้เรนเจอร์มันดีแตกพี่เองก็จะไม่ปล่อยมันเหมือนกัน” แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็เดินอาดๆ เข้าไปในห้องนอนของลูกสาว สองหนุ่มสาวที่กอดคลอเคลียกันอยู่ข้างเตียงแทบจะผละออกจากกันไม่ทันเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาหา ซึ่งมันก็เป็นจังหวะที่ผู้กองกวินทร์จะจูบเพลงพิณเสียด้วย

“โธ่คุณพ่อครับ จะเข้ามาก็ไม่บอกกันก่อน”

“ทำไมต้องบอก นี่บ้านกู” ผบ.คเชนทร์เดินเข้าไปนั่งที่ข้างเตียงเพื่อดูหลานสาวตัวน้อย ตอนนี้น้องชมพูก็ยังหลับปุ๋ยอยู่ตามประสาเด็กเล็ก กลิ่นตัวหอมๆ ลอยฟุ้งไปทั่วเลย นี่ถ้าเพลงพิณมีลูกหลานของเขาจะตัวหอมแบบนี้บ้างมั้ยนะ

“กลับไปนอนที่แพได้แล้วไปเรนเจอร์ ส่วนน้องชมพูเนี่ยเดียวน้องเพลงเขาจะดูแลให้เอง”

“ผมขอนอนที่นี่ไม่ได้หรอครับคุณพ่อ เผื่อยัยปักเป้าตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วไม่เจอผมจะร้องไห้งอแงเอานะครับ”

“ได้ข่าวว่าเมื่อคืนนี้น้องชมพูก็ทิ้งแกแล้วหนีไปนอนกับลุงข้ามโขงของเขาไม่ใช่หรอ หลานไม่รักก็คือไม่รักอย่าสำคัญตัวเองผิด นู่น กลับไปนอนที่แพนู่น”

“แต่ผมกำลังจะแต่งกับน้องเพลงแล้วนะครับ”

“แต่วันนี้ยังไม่ได้แต่งนี่” สายตาดุๆ ของผู้เป็นพ่อตาหันมาจ้องหน้า งานนี้ผู้กองกวินทร์ก็เลยไม่กล้าเถียงต่อแม้แต่เพลงพิณเองก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ตาม

“ถ้าแต่งงานแล้วผมจะทำหลานให้คุณพ่อเลี้ยงนะครับ จะเอาให้น่ารักแบบยัยปักเป้าเลย” เห็นพ่อตาดูจะหลงรักหลานสาวของเขาแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็เลยอยากประจบ

“รุกขเทวดากับนางนาคีได้กันกลัวว่าลูกจะออกมาเป็นคางคกแบบนางอุทัยเทวีนี่สิ”

“โอ๊ยยย คางคกอะไรกันครับ ขนาดยัยสไนเปอร์เป็นปิศาจแท้ๆ ก็ยังได้ลูกเป็นนางไม้จิ๋วกับรุกขเทวดาจิ๋วเลย” จากที่ทำหน้าเข้มๆ ข่มลูกเขย พอนึกถึงแก้วเจ้าจอมขึ้นมา ผบ.คเชนทร์ก็หลุดหัวเราะออกมาทันทีเพราะเห็นว่าเป็นจริงอย่างที่ผู้กองกวินทร์พูด หลานสาวของเขาคนนี้เขานึกว่าจะไม่ได้ออกเรือนซะแล้วสิ ที่ไหนได้กลับแซงหน้าบรรดาพี่น้องไปแบบไม่เห็นฝุ่น ผู้กองกวินทร์เห็นพ่อตาอารมณ์ดีแล้วก็เลยได้คืบจะเอาศอก จะอ้อนขอนอนที่บ้านด้วยคนแต่...

“เมื่อไหร่มึงจะกลับแพเนี่ย อย่ามาประจบกู”

จบเลย! นึกว่าพ่อตาจะหลงกลซะหน่อย ยัยปักเป้าก็ไม่ตื่นมาช่วยลุงเลย ตื่นขึ้นมาหน่อยเว้ย ตื่นขึ้นมาแล้วร้องไห้หาลุงหน่อยลุงจะได้นอนที่นี่ด้วยคน ฮึ่ม! ฝากเอาไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ เขาแอบคาดโทษใส่หลานและมองเพลงพิณตาละห้อยก่อนที่สุดท้ายจะต้องกลับไปนอนเปลี่ยวอยู่ที่แพอย่างขัดไม่ได้ พ่อตาใจร้าย ไว้ให้เขาได้แต่งงานเข้าหอก่อนเถอะเขาจะสำเร็จโทษลูกสาวของคุณพ่อตาเป็นการเอาคืน

*********************************************************

หวังจะเอาหลานมาเรียกคะแนน แต่ก็ไม่เป็นผล 5555555

ใดๆ คืออย่ามาบู้บี้พุงน้องชมพูนะคะ เดี๋ยวน้องกัดหูขาดนะ