23.เอิ้นขวัญป้อนไข่

เมื่อมีน้องชมพูมาอยู่ด้วยบ้านของ ผบ.คเชนทร์ก็ดูสดใสมากยิ่งขึ้น ปานมณฑาที่หลงหลานจัดพร้อมเปย์น้องชมพูเป็นอย่างมาก สั่งซื้อเสื้อผ้าน่ารักๆ มาให้น้องชมพูได้ใส่และให้ใส่วันละหลายๆ ชุด ยิ่งเป็นเด็กหน้าตาน่ารักฉายแววสวยตั้งแต่เด็กน้องชมพูเลยไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาให้คุณยายป่านจับแต่งให้ทั้งวัน ของเล่นก็จัดหามาให้หลานไม่ขาด ยิ่งของกินยิ่งไม่ต้องพูดถึง จัดเต็มทุกมื้อมากๆ ผู้กองกวินทร์ได้เห็นความเป็นอยู่ที่ดีของหลานเสียขนาดนี้ก็อดอิจฉาหลานไม่ได้ ดู๊ดู ได้แต่งชุดกระโปรงสวยๆ มีตุ๊กตาให้กอดมากมายแล้วไหนแตงโมไม่อั้นอีก บนโลกใบนี้ไม่มีใครจะสุขสบายได้เท่ากับท่าน ผบ.ใหญ่ของบ้านสุวรรณเวชอีกแล้ว เนี่ย พอมีคุณตาคุณยาย คุณยายทวดแล้วน้าเพลงพิณโอ๋เอาใจยัยปักเป้าก็ลืมลุงไปเลย แค่นั้นยังไม่พอ พอได้เจอกับคุณลุงข้ามโขงยัยปักเป้าก็เลือกที่จะวิ่งไปหาคุณลุงข้ามโขงแทนคุณลุงเรนเจอร์อีก ฮึ่ม ทั้งบ้านเนี่ยก็มีแค่เพลงรักนี่แหละที่เข้าใจเขาเพราะเพลงรักก็ถูกน้องชมพูเมินเหมือนกัน ตอนนี้เพลงรักขอลาราชการมาก่อนเพื่อมาช่วยดูแลน้องสาวช่วงงานแต่งผู้กองกวินทร์ก็เลยมีเวลาปรับทุกข์กับเพลงรักบ่อยๆ ตามประสาหมาหัวน่าสองตัวที่หลานไม่รัก

“คูมตาขา”

“ขา” ผบ.คเชนทร์ขานรับเสียงหวานขณะอุ้มน้องชมพูออกมาเดินเล่นที่หน้า บก.นรข. ความรักหลานเห่อหลานมีอย่างมากมาย ทำงานอยู่ก็อดคิดถึงหลานไม่ได้จนต้องโทรไปบอกให้เพลงพิณพาน้องชมพูมาหาเขาที่สถานีเรือ ตอนนี้ทุกคนรู้ความจริงกันหมดแล้วว่าน้องชมพูคือหลานสาวของผู้กองกวินทร์ ไม่ใช่ลูกสาวเหมือนอย่างที่ลือๆ กัน

“นั่นคูงยุงทำอายายคะ” น้องชมพูชี้ไปทางผู้กองกวินทร์ที่กำลังตัดแต่งกิ่งต้นไม้อยู่ที่สวนหย่อมรอบๆ อาคาร บก. พอตัดแต่งกิ่งไม้แล้วก็ไปเอาสายยางมาฉีดรดน้ำต้นไม้ต่อประดุจว่าเป็นคนสวนของที่นี่ก็ไม่ปาน

“วันนี้คุณลุงเป็นคนสวนค่ะ” 

“คนจ๋วน” สาวน้อยพยักหน้าตามแล้วขมวดคิ้วน้อยๆ มองคุณลุงทำหน้าที่เป็นคนสวนอยู่ ตอนอยู่ที่บ้านน้องชมพูไม่เคยเห็นคุณลุงทำอะไรแบบนี้เลย เวลาอยู่บ้านน้องชมพูเห็นแต่คุณลุงสอนน้องโมกยิงปืน บางทีก็เตะบอลแล้วก็นอนกลางวันแข่งกับน้องชมพู

“ส่วนมากคุณลุงเขาจะไปทำภารกิจตอนกลางคืนตอนกลางวันก็เลยว่าง พอว่างคุณลุงก็เลยหางานทำน่ะค่ะ”

“โธ่คุณพ่อคะ เล่าไปน้องชมพูก็ไม่เข้าใจหรอกค่ะ” เพลงพิณที่ฟังสองตาหลานคุยกันว่าขึ้นแล้วก็มองไปทางคนรัก ยิ่งมีเรื่องเกิดขึ้นที่โรงแรมวันนั้นและมีนักข่าวกับคนร้ายเห็นหน้าผู้กองกวินทร์ก็เลยต้องงดออกไปแรดข้างนอกก่อน อย่างเมื่อวานตอนไปซื้อของใช้ให้น้องชมพูเขาก็ยังต้องใส่หมวก ใส่แว่นตาดำอำพรางใบหน้าเอาไว้ แต่พออยู่ในสถานีเรือหากว่าไม่ได้มีงานที่เป็นทางการหรือต้องต้อนรับนาย ผู้บังคับบัญชาผู้ใหญ่เขาก็จะแต่งตัวง่ายๆ อย่างเสื้อยืด กางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะทำตัวไม่ให้เหมือนทหารหน่วยรบพิเศษที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะแต่งตัวอย่างไรก็ได้แต่ต้องห้ามเหมือนทหารแม้แต่ผมก็ยังไม่ได้ตัดจนมันเริ่มยาวแล้ว ขนาดเมื่อเช้านี้มีนักข่าวมาหาพ่อของเธอเพื่อสอบถามเรื่องแต่งงานว่าจะจัดขึ้นจริงๆ มั้ย นักข่าวยังไม่รู้เลยว่าคนที่นั่งดายหญ้าอยู่ที่สวนข้างห้องทำงานของพ่อเธอนั่นแหละคือว่าที่เจ้าบ่าว

“แฟน แฟนจ๋าเค้าเหนื่อย” นั่นไง พอทำงานไปได้สักพักเขาก็รีบกลับมาหาเพลงพิณเพื่ออ้อนให้เธอป้อนน้ำกับขนมให้อย่างไม่เกรงใจว่าที่พ่อตาที่ยืนอุ้มน้องชมพูมองมาอยู่ เพราะถูกห้ามออกไปแรด ห้ามเสนอหน้าให้คนนอกเห็นและต้องเตรียมแต่งงานช่วงนี้ผู้กองกวินทร์ก็เลยไม่ได้ออกไปไหน ต้องเก็บตัวอยู่แต่ในสถานีเรือเพื่อความปลอดภัย แต่ถ้ามีคนในทีมต้องออกไปทำงาน ไปซุ่มดูคนร้ายเขาก็จะประจำการอยู่ที่แพคอยสนับสนุนลูกทีมผ่านทางวิทยุสื่อสารและเช็คสัญญาณดาวเทียมช่วย คงต้องรอให้งานแต่งผ่านพ้นไปก่อนและเรื่องซานั่นแหละเขาถึงจะออกไปทำงานได้ตามปกติ

“พี่เรนเจอร์ก็ไปอยู่กับพี่ข้ามโขงที่ห้องพยาบาลสิคะ” เพลงพิณแนะนำขณะหยิบเอาขวดน้ำมาป้อนให้ดื่มแล้วซับเหงื่อให้เขา เพราะพี่ชายของเธอเป็นหมอ ในเวลากลางคืนเขาจะออกไปทำภารกิจของทีมส่วนตอนกลางวันเขาจะรับบทเป็นคุณหมอใจดีประจำสถานีเรือ คอยดูแลสุขภาพของทุกคนในสถานีเรือและชาวบ้านที่เข้ามาขอรับการรักษา ซึ่งจะเป็นการรักษาพยาบาลฟรี ตั้งแต่ที่คุณหมอข้ามโขงมาประจำการที่นี่คนไข้ก็มาขอรับการรักษามากขึ้นกว่าเมื่อก่อนเพราะนอกจากจะได้รักษาพยาบาลฟรีตามนโยบายของหน่วย นรข.ที่ต้องดูแลประชาชนแล้ว คุณหมอก็ทั้งรูปหล่อและใจดี ดีกรีก็เป็นถึงลูกชายคนโตของ ผบ.นรข.อีก คนไข้ส่วนมากเลยมีแต่สาวๆ เจ็บนิดเจ็บหน่อยก็ต้องมาเพราะอยากให้คุณหมอรูปหล่อได้ดูอาการ

“ไม่ เวลาเห็นคนไข้จีบหมอแล้วพี่ขนลุก” เขาทำท่าขนลุกให้เพลงพิณดู แต่สาเหตุที่แท้จริงที่เขาไปอยู่กับข้ามโขงที่ห้องพยาบาลไม่ได้ก็เพราะข้ามโขงมีคนไข้เยอะ เมื่อคนไข้เยอะเขาก็ต้องได้เจอผู้คนเยอะๆ ซึ่งมันคงไม่เป็นการดีแน่ๆ 

“แอ๊!” น้องชมพูร้องขึ้นมาลั่นเมื่อหันมาเห็นว่าคุณลุงกำลังแอบหยิบแตงโมในกล่องของตัวเองไปกิน ฮึ่ม!!! นี่มันเป็นแตงโมที่คุณยายทวดให้น้องชมพูมานะ

“อะไร หวงหรอยัยปักเป้า หวงไปเถอะแบล้ๆๆ” รู้ว่าหลานหวงก็ยังไปแกล้งอีก น้องชมพูไม่พอใจมากดิ้นแด่วๆ ไปมาอย่างเจ็บใจที่ถูกขโมยกินแตงโม งานนี้ ผบ.คเชนทร์ก็เลยต้องจัดการกับคนชอบแกล้งหลานให้ แม้แต่คุณน้าเพลงพิณก็ยังช่วยดุคุณลุง น้องชมพูล่ะเจ็บใจนักไว้ถ้าคุณตารันกับคุณทวดมาก่อนเถอะน้องชมพูจะฟ้องทันทีเลย

เพราะถูกคุณลุงแย่งแตงโมไปกินน้องชมพูก็เลยหงุดหงิดไม่หาย ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำใครมาชวนคุยด้วยก็ไม่สนใจ แม้ว่าคุณตาเชนทร์จะสัญญาแล้วก็ตามว่าเย็นนี้จะพาไปกินขนมสาวน้อยก็ยากจะอารมณ์ดีขึ้นได้ ปากน้อยๆ ทำขมุบขมิบอยู่ซ้ำๆ อย่างน่าเอ็นดู ส่วนคุณลุงที่เห็นว่าหลานโกรธอยู่ก็ยังจะแกล้งไม่หยุดอีกเพลงพิณก็เลยต้องแยกสองลุงหลานออกจากกันแล้วพาจะน้องชมพูมาเดินเล่นที่สวนใกล้ๆ กับร้านกาแฟ Cafe de kong ร้านกาแฟประจำสถานีเรือนครพนม ภาพสาวน้อยหน้าตาน่ารักตัวจิ๋วๆ เดินเตาะแตะอยู่ในสถานีเรือพาให้ใครได้เห็นต่างก็เอ็นดูนัก ตัวก็หอม มารยาทก็ดีไม่ว่าจะไปเจอพี่ๆ ทหารอยู่ที่ไหนก็จะรีบธุจ้าย่อเข่าติดพื้นตลอด แม้ว่าตอนนี้จะกำลังอารมณ์ไม่ดีแต่เรื่องมารยาทก็ต้องมาก่อน เด็กอะไรกันน้า ทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้ เพลงพิณคิดขณะเดินตามสาวน้อยตัวจิ๋วไปทางร้านกาแฟ เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใครต่อใครถึงได้ชอบลักพาตัวสาวน้อยคนนี้ไปเลี้ยงนัก ก็น่ารักเสียขนาดนี้เธอเองก็อยากจะลักพาตัวบ้างเหมือนกัน นี่ถ้าน้องโมก หนุ่มน้อยสุดหล่อของน้องชมพูมาที่นี่เธอคงต้องหลงหลานๆ จนลืมงานแต่งของตัวเองไปแน่ๆ

“คูมน้าขา อุ้ม” พอเดินได้สักพักน้องชมพูก็หันมาชูมือหาจะให้คุณน้าอุ้ม ด้วยเพราะวันนี้ได้เดินเที่ยวไปทั่วสถานีเรือแล้วน้องชมพูก็เลยเมื่อยขา แม้ว่าปกติแล้วคนนอกจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาเดินไปทั่วในเขตทหาร นักท่องเที่ยวสามารถเข้ามาได้แค่ส่วนของร้านกาแฟ แต่...น้องชมพูมาในฐานะของหลานสาวของ ผบ.คเชนทร์วันนี้ก็เลยได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษ ยิ่งมีคุณน้าเพลงพิณมาด้วยน้องชมพูก็เลยรู้สึกว่าตัวเองเป็นแขกคนสำคัญ พอเดินผ่านพี่ๆ ทหารคนไหนแขกคนสำคัญของสถานีเรืออย่างน้องชมพูก็จะรีบเข้าไปธุจ้างามๆ ทันที

“ได้เลยค่ะ มาอุ้มๆ กันน้า” เพลงพิณรีบอุ้มน้องชมพูขึ้นแล้วพาสาวน้อยเดินเข้าไปในสวนหย่อมข้างๆ ร้านกาแฟซึ่งจะมีทั้งชิงช้าและกรงเลี้ยงกระต่ายให้นักท่องเที่ยวที่เข้ามาได้ดู เมื่อวานนี้คุณลุงข้ามโขงพาน้องชมพูมาดูกระต่ายแล้วรอบหนึ่ง วันนี้น้องชมพูก็เลยอยากมาดูอีก

“คูมกาต่ายค่ะ” น้องชมพูชี้ให้คุณน้าดูตาม น้องชมพูชอบดูคุณกระต่ายพอๆ กับเล่นกับพี่แมวเพราะในป่าที่คุณพ่อกับคุณแม่ของน้องชมพูทำงานอยู่ก็มีคุณกระต่ายเหมือนกัน คุณหิ่งห้อยในป่าก็มีด้วย

“ลองเอาหญ้าให้คุณกระต่ายกินสิคะ” 

ความน่ารักของกระต่ายทำให้สาวน้อยที่อารมณ์ไม่ค่อยดีเริ่มจะกลับมาร่าเริงตามเดิม มือน้อยๆ รับเอาหญ้าจากคุณน้ามาก่อนจะเอามาป้อนให้กระต่าย เสียงหัวเราะใสๆ ยิ่งฟันดูมีความสุขมากขึ้นเมื่อคุณน้าอุ้มเอาคุณกระต่ายมาให้น้องชมพูดูแล้วคุณกระต่ายกระโดดขึ้นมาบนตักเพื่อกินหญ้าที่น้องชมพูป้อนให้ ด้วยเป็นนางไม้จิ๋วตัวน้อยๆ ก็เลยเข้ากับเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ได้ดี จนแม้แต่งูตัวใหญ่ดวงตาสีแดงดุที่ซ่อนตัวอยู่กับพงหญ้าในสวนก็ยังพลอยเอ็นดูด้วย

“เป็นเด็กอารมณ์ดีจังเลยนะครับ” หัวหน้าดนัยที่เพิ่งออกมาจากร้านกาแฟเดินเข้ามาทักทั้งสองน้าหลาน โดยเฉพาะคนหลานที่มีกระต่ายน่ารักๆ เข้ามารุมล้อมขอกินหญ้า บางตัวก็กระโดดขึ้นมานั่งบนตักของน้องชมพูอย่างแสนเชื่อง เพลงพิณที่คอยดูแลหลานอยู่จึงหันมาพยักหน้ายิ้มตอบ

“น้องชมพูก็เป็นเด็กอารมณ์ดีแบบนี้แหละค่ะ เป็นเด็กที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักของครอบครัวใหญ่ เป็นขวัญใจของคนทั้งบ้าน”

ขวัญใจของทั้งบ้าน...พอนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้หัวหน้าดนัยก็ต้องเลิกคิ้วตามเพราะเขาเห็นนะตอนที่ผู้กองกวินทร์แย่งแตงโตหลานกินจนน้องชมพูโกรธ ผบ.คเชนทร์ต้องกอดโอ๋อยู่ตั้งนานกว่าสาวน้อยจะหยุดงอแงแล้วสั่งทำโทษคุณลุงให้

“แต่ดูท่าผู้กองเขาน่าจะเลี้ยงเด็กไม่เป็นนะครับ”

“ค่ะ” เรื่องนี้เพลงพิณไม่ปฏิเสธ “แต่พี่เรนเจอร์ก็รักน้องชมพูมากนะคะ ถึงจะชอบแกล้งหลานยังไงแต่จริงๆ แล้วสองลุงหลานเขาก็รักกันมากค่ะ พี่เรนเจอร์รักน้องสาวของเขามาก พอมีหลานก็เลยยิ่งรักหลานเข้าไปใหญ่”

หัวหน้าดนัยอดนึกถึงลูกของตัวเองไม่ได้ จนถึงตอนนี้เขาก็มิราก็ยังเคลียร์กันไม่ลงตัวแม้ว่ามิราจะเข้าใจแล้วก็ตามว่าเขากับเพลงพิณไม่ได้มีอะไรกัน เรื่องของเพลงพิณน่ะจบไปแล้วแต่เรื่องปัญหาของบ้านเขานั้นก็กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเหมือนกัน ใจเขาก็อยากจะหย่ากับมิราเพราะอยู่กันไปก็ไม่มีความสุข แต่เพราะคำพูดของ ผบ.คเชนทร์ในวันนั้นที่มันทำให้เขาหย่าไม่ได้เพราะสงสารลูก เขาอยากให้ลูกของเขามีครอบครัวที่อบอุ่น อย่างน้องชมพูที่เพลงพิณบอกว่าเป็นเด็กอารมณ์ดีเพราะได้เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักของครอบครัว เขาเองก็อยากจะให้ลูกของเขาได้อยู่ท่ามกลางความรักของครอบครัวแบบนี้เหมือนกัน

“น้องชมพูชอบกระต่ายหรอคะ” เขาเดินเข้าไปนั่งคุยกับน้องชมพูที่มีคุณกระต่ายรุมล้อม วันนี้น้องชมพูแต่งตัวได้น่ารักกว่าวันก่อนมาก ชุดกระโปรงฟูๆ สีชมพู มัดผมแกละสองข้างติดกิ๊บ รองเท้าคู่น้อยก็ดูจุ๋มจิ๋ม 

“จ้อบค่ะ คูมกาต่ายน่าย้าก น่าย้ากเหมืองน้อนจมปู” ช่างพูดเสียจริงตัวแค่นี้ หัวหน้าดนัยคิดก่อนจะยื่นถุงขนมเค้กที่ซื้อมาจากร้านกาแฟให้ พอเห็นขนมถุงใหญ่มีเค้กหลายชิ้นสาวน้อยก็ทำตาลุกวาว ถึงแม้ว่าคุณยายป่านกับคุณยายทวดจะซื้อหาขนมมาไว้ให้น้องชมพูเยอะแล้วแต่พอได้ขนมเพิ่งน้องชมพูก็ถูกใจมาก

“คุณลุงซื้อขนมมาให้ค่ะ น้องชมพูทานเยอะๆ นะคะ”

“ขอบคูมค่าคูมยุง” มือน้อยๆ รีบยกขึ้นไหว้ขอบคุณก่อนจะรับขนมถุงใหญ่มา ถุงขนมใหญ่กว่าตัวน้องชมพูเสียอีกจะลากกลับบ้านยังไงล่ะทีนี้ งานนี้น้องชมพูทั้งดีใจและกลุ้มใจเลยนะเนี่ย

“เป็นเด็กมารยาทดีจังเลย มารยาทดีผิดกับลุง” หัวหน้าดนัยอดแขวะผู้กองกวินทร์ไม่ได้จนเพลงพิณหัวเราะตามอย่างเห็นด้วย นี่คนทั้งสถานีเรือก็แทบไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าผู้กองกวินทร์จะมีหลานน่ารักแบบนี้

แล้วในระหว่างที่หัวหน้าดนัยกำลังนั่งคุยเล่นอยู่กับน้องชมพูนั้นผู้กองกวินทร์ที่อยู่ในชุดคนสวนก็รีบวิ่งมาทางนี้อย่างหน้าตาตื่น อาการคล้ายคนกำลังวิ่งหนีผีมาและวิ่งมาอย่างไม่คิดชีวิตด้วย เพลงพิณกับหัวหน้าดนัยหันไปมองตามอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้กองคนเก่งถึงได้เป็นแบบนี้หรือว่าจะเป็นเพราะรถคันนั้น มีรถคันหนึ่งกำลังขับตามหลังเขามา

“น้องเพลง!!! น้องเพลงขาช่วยพี่ด้วย” เมื่อรถคันดังกล่าวขับจี้ตามมาผู้กองกวินทร์ก็รีบวิ่งเข้ามาหาเธอในสวน แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวเธอเลยก็มีใครคนหนึ่งวิ่งลงมาจากรถคันนั้นแล้วพุ่งเข้าใส่ผู้กองกวินทร์ทันที ฝ่าเท้ามหาประลัยยันโทรมเข้าที่กลางหลังเพียงเท่านี้ผู้กองกวินทร์ก็ล้มตึงลงไปกับพื้นแล้ว

“คิดว่าจะหนีรอดหรอฮะ!!! หนอย ตายซะเถอะ!!!”

หัวหน้าดนัยถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่ยันหลังผู้กองกวินทร์คือหญิงสาวตัวเล็กๆ ผิวกายขาวผุดผ่อง ใบหน้าหวานสวยหยดย้อยราวกับนางฟ้านางสวรรค์ ดูสวยดูแพง ดูน่าหลงใหลแต่...พฤติกรรมนั้นขัดกับหน้าตามากเมื่อท่าถีบของเธอเมื่อกี้นี้มันถูกหลักวิชาเทควันโดบ่งบอกว่าเธอมีศิลปะการป้องกันตัวอยู่ แล้วตอนนี้เธอก็กำลังนั่งคร่อมอยู่บนหลังของผู้กองกวินทร์ เธอกำลังบีบคอเขาราวกับจะฆ่าเขาให้ตายด้วย

“ไนเปอร์!!! ไนเปอร์พอแล้ว” นอกจากหญิงสาวตัวเล็กๆ คนนี้แล้วก็มีผู้ชายอีกคนวิ่งตามลงมาจากรถ เขาเป็นผู้ชายร่างสูงหุ่นกำยำ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ที่แก้มข้างหนึ่งมีรอยบาก หัวเกรียนคล้ายกับเป็นเจ้าหน้าที่ไม่ตำรวจก็ทหาร แล้วในอ้อมแขนของผู้ชายคนนี้ก็มีเด็กชายตัวน้อยๆ อยู่ด้วย เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักเหมือนกับน้องชมพู

“หนอย...คุณพ่อให้ไปตามหลานแต่กลับลักพาตัวหลานมาถึงนครพนม จะไปเอาตัวหลานมาก็ไม่บอกไม่กล่าวกับพ่อภูก่อนรู้มั้ยว่าพ่อภูแทบหัวใจวายเพราะคิดว่าน้องชมพูถูกลักพาตัวไปจริงๆ จนเกือบจะให้ทหารทั้งค่ายช่วยกันตามหาอยู่แล้ว แบบนี้มันสมควรตายนัก ตายซะๆๆๆ” แล้วเท้าเล็กๆ ก็ยื่นมากระทืบกลางหลังของผู้กองกวินทร์ซ้ำๆ หัวหน้าดนัยจะเข้ามาห้ามแต่ผู้ชายคนที่อุ้มเด็กมาด้วยก็เข้ามาช่วยลากหญิงสาวคนนี้ออกไปเสียก่อน นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ยเขางงไปหมดแล้ว

“คูมป้อ คูมแม่ขา!!!” หัวหน้าดนัยต้องงงอีกรอบเมื่อจู่ๆ น้องชมพูก็รีบผละออกจากฝูงกระต่ายแล้วร้องหาชายหญิงคู่นี้ พอน้องชมพูเรียกหา เด็กชายตัวน้อยที่ถูกอุ้มอยู่ก็เริ่มดิ้นแด่วๆ ชูมือน้อยๆ มาหาน้องชมพูทันทีทำท่าเหมือนจะร้องไห้ด้วย

“ปี้จมปู ปี้จมปู” น้ำเสียงบ่งบอกว่าโหยหาพี่ชมพูอย่างสุดๆ พอถูกปล่อยตัวลงหนุ่มน้อยก็รีบวิ่งเตาะแตะเข้ามาหาพี่ชมพูแล้วก็กอดพี่ชมพูแน่นด้วยความคิดถึง พี่ชมพูเลยรีบกอดน้องและหอมแก้มน้องไปฟอดใหญ่

“เห็นมั้ย เห็นมั้ยว่าทำอะไรลงไป น้องโมกคิดถึงพี่ชมพูใจแทบขาดร้องไห้หาแต่พี่ชมพูทั้งวัน” หญิงสาวร่างเล็กยังคงต่อว่าผู้กองกวินทร์อยู่ ตอนนี้เพลงพิณกำลังเข้าไปช่วยประคองเขาลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นดีหญิงสาวคนดังกล่าวก็เข้ามาขยำคอผู้กองกวินทร์อีกครั้งโดยที่ผู้กองกวินทร์ไม่คิดที่จะต่อต้านขัดขืนเลยแม้แต่น้อง “น้องชมพู น้องโมก มาช่วยแม่จัดการคุณลุงหน่อยสิคะ” เท่านั้นแหละ พอคุณแม่เรียกสองพี่น้องที่กอดโอ๋กันอยู่ก็พร้อมใจกันพุ่งตัวกระโดดเข้าใส่ผู้กองกวินทร์ทันที คุณแม่นั่งคร่อมทับหลังคุณลุงเอาไว้ น้องชมพูก้มลงไปกัดใบหูส่วนน้องโมกก็กระโดดดึ๋งๆ ทับคุณลุง งานนี้ผู้กองกวินทร์แทบขาดใจตายจริงๆ

เพลงพิณเห็นการโจมตีแล้วก็ปล่อยเลยตามเลยไม่เข้าไปช่วย ฟังจากที่คุณแม่ของน้องชมพูว่าเมื่อกี้นี้เขาก็สมควรโดนลงโทษจริงๆ แหละ

“สวัสดีค่ะพี่ไนเปอร์ พี่พนา” เธอยกมือขึ้นไหว้คุณพ่อกับคุณแม่ของน้องชมพู หัวหน้าดนัยเห็นดังนั้นก็เลยรู้ว่าทั้งสองคนนี้เป็นพ่อกับแม่ของน้องชมพู หนุ่มน้อยคนนั้นก็คงจะเป็นน้องชายของน้องชมพูด้วย นี่หรอน้องสาวของผู้กองกวินทร์ เขามีน้องสาวสวยขนาดนี้เลยเชียวหรอซ้ำที่ตัวก็ยังหอมเหมือนกันด้วย

“หวัดดีค่ะน้องเพลง น้องเพลงอย่าโทษพี่นะคะถ้าพี่จะกระทืบเจ้าบ่าวของน้องเพลงให้ตายให้สาสมกับข้อหาลักพาตัวหลานมาที่นี่”

“เชิญตามสบายเลยค่ะพี่ไนเปอร์” เพลงพิณผายมือเชิญอย่างขำๆ เมื่อตอนนี้แก้วเจ้าจอมกำลังพาลูกๆ เล่นงานพี่ชายอยู่ พอมีหลานมาร่วมวงด้วยผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งไม่กล้าหือด้วยเขามีพละกำลังมากกว่าน้องสาว ถ้าเขาเผลอดิ้นแรงอาจทำให้น้องสาวกับหลานๆ เจ็บตัวได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของทุกคนเขาก็เลยต้องยอมเป็นกระสอบทราย

“เดี๋ยวเย็นนี้มันต้องโดนอีกชุดใหญ่ ตอนนี้ทั้งคุณพ่อ คุณแม่แล้วก็คุณปู่คุณย่ามารออยู่ที่บ้านของน้องเพลงแล้วล่ะครับ” สารวัตรพนาบอกกับเพลงพิณ ผู้กองกวินทร์ที่ได้ยินแบบนี้ก็เริ่มใจไม่ดีแล้ว และยิ่งใจเสียมากขึ้นเมื่อเมื่อสารวัตรพนาพูดต่อว่า “พ่อภูเองก็กำลังเคลียร์งานอยู่ครับ ไม่ใช่เคลียร์งานมางานแต่งนะ...เคลียร์งานมาเตรียมฆ่าคนแถวนี้ ถ้าวันแต่งงานเจ้าบ่าวจะต้องใส่เฝือกเข้าพิธีน้องเพลงก็อย่าสงสารมันเชียวนะครับ”

“ดูจากความผิดที่ก่อแล้ว จะมากกว่าใส่เฝือกก็ได้ค่ะ”

“น้องเพลง น้องเพลงทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ โอ๊ยยยย ยัยปักเป้าอย่ากัดหูลุง ต้าวโมกก็อย่ามากระโดดแถวๆ หว่างขาลุงสิเดี๋ยวเหยียบพลาดลุงอดมีน้องให้นะ!”

“อย่าไปฟังลูก เหยียบพลาดสิดีจะได้ใช้งานไม่ได้” แก้วเจ้าจอมว่าอีกก่อนจะชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นว่านอกจากเพลงพิณแล้วก็ยังมีใครอีกคนอยู่ที่นี่ด้วย ดังนั้นเธอก็เลยรีบลุกออกจากหลังของพี่ชายแล้วปล่อยให้น้องชมพูกับน้องโมกสำเร็จโทษคุณลุงต่อ

“อ้อ พี่ไนเปอร์ พี่พนาคะ นี่หัวหน้าดนัยค่ะเป็นหัวหน้าสถานีเรือนครพนม” 

“คนที่เมียเขาจะมาสาดน้ำกรดใส่น้องเพลงน่ะหรอ” แก้วเจ้าจอมโพล่งขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอกับเพลงพิณโตมาด้วยกันแล้วเธอก็รักเพลงพิณเสมือนน้องสาวในไส้ ถ้ารู้ว่ามีใครมารังแกน้องเธอก็ไม่ยอมหรอกนะ แก้วเจ้าจอมจ้องหัวหน้าดนัยอย่างเอาเรื่องเพราะผู้กองกวินทร์ใส่สีตีไข่ให้เธอฟังมาเยอะเธอก็เลยอารมณ์ขึ้นง่าย

“...เรื่องมันผ่านมาแล้วค่ะพี่ไนเปอร์ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วนะคะ”

“ก็ลองยังมีอยู่สิ” ได้ยินแบบนี้หัวหน้าดนัยก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้กองกวินทร์ถึงได้ดูกลัวน้องสาวนัก ท่าทางเธอจะเป็นคนเอาเรื่องอยู่พอตัว ส่วนสามีของเธอก็ดูน่าเกรงขาม ที่แก้มมีรอยบาก ที่แขนมีรอยแผลเป็นอยู่บ้างคล้ายเจ้าหน้าที่ที่ผ่านสมรภูมิรบมาเยอะอย่างไรอย่างนั้น ท่าทางก็น่าจะอายุเยอะกว่าเขาเสียด้วยสิ...นี่ได้เมียเด็กหรอเนี่ย

“ไนเปอร์อย่าเสียมารยาท หัวหน้าเขาเป็นเจ้าของสถานีเรือ เป็นเจ้าบ้านนะ” สารวัตรพนาเตือนพร้อมกับยื่นมือมาโอบรอบเอวบางของแก้วเจ้าจอมเอาไว้ เดี๋ยวเธอจะพุ่งไปเล่นงานหัวหน้าดนัยอีกคน ทำงานเป็นตำรวจแท้ๆ แต่เมียเขาเนี่ยนิสัยออกไปทางนักเลงอันธพาลมากกว่า

เพลงพิณก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้แล้วจึงแนะนำให้หัวหน้าดนัยได้รู้จักกับแก้วเจ้าจอมและสารวัตรพนาด้วย ทั้งสองฝ่ายทักทายกันตามมารยาทได้ไม่นานหัวหน้าดนัยก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ ซึ่งตอนที่เขาเดินจากมาผู้กองกวินทร์ก็ยังถูกหลานๆ เล่นงานให้ได้ร้องโอดโอยอยู่หมดสภาพหัวหน้าทีมซีลไปเลย สู้กับคนร้ายไม่แพ้แต่กลับต้องมาแพ้ให้กับน้องสาวและหลานวัยสองขวบ

พอจัดการกับคุณลุงจนหนำใจแล้วน้องชมพูกับน้องโมกก็โผเข้ามากอดคุณพ่อกับคุณแม่ โดยเฉพาะน้องชมพูที่กอดคุณพ่อกับคุณแม่ไม่ยอมปล่อยเพราะว่าถูกลักพาตัวให้ห่างอกคุณพ่อคุณแม่อยู่ตั้งหลายวัน แม้ว่าคุณตาภูหรือคุณตาเชนทร์จะดูแลน้องชมพูดีมากแค่ไหน ไม่ว่าเหล่าคุณยายหรือคุณน้าเพลงพิณจะโอ๋เอาใจอย่างไรแต่สำหรับน้องชมพูอ้อมกอดของคุณพ่อกับคุณแม่ก็อบอุ่นที่สุดเสมอ น้องโมกที่ติดพี่สาวมากๆ ก็คิดถึงแต่พี่ชมพู สองแขนน้อยๆ กอดพี่สาว เอียงแก้มป่องๆ มาซบพี่สาวให้ทุกคนได้เอ็นดูนักและพากันตำหนิผู้กองกวินทร์ที่พรากสองพี่น้องเขาจากกัน

“ทำไมทุกคนต้องโทษแต่ผมล่ะครับ ทีพ่อภูที่เป็นคนลักพาตัวยัยปักเป้าไปก่อนล่ะครับทำไมไม่มีใครว่า” ผู้กองกวินทร์ว่าอย่างน้อยใจขณะนั่งนิ่งๆ ให้เพลงพิณทำแผลให้ เพราะข้อหาลักพาตัวหลานมามันทำให้เขาถูกรองกรันณ์เล่นงานจนฟกช้ำ ไหนจะจากที่แก้วเจ้าจอมเล่นงานไปก่อนหน้านี้อีก ตอนนี้เขากำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ท่ามกลางวงล้อมของญาติผู้ใหญ่ทุกคนที่มารวมตัวกันเนื่องในวันงานแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทั้งท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกช รองกรันณ์ แล้วก็ราชาวดี รวมถึงครอบครัวของแก้วเจ้าจอม ข้ามโขงและเพลงรัก ส่วนญาติๆ คนอื่นๆ จะทยอยตามมาในวันงานอีกทีเพราะว่านี่เป็นงานแต่งที่จัดขึ้นอย่างกระทันหัน ญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูงส่วนมากก็พากันลางานไม่ทัน เพื่อนของผู้กองกวินทร์บางคนก็ยังติดลาดตระเวนอยู่กลางป่า บางคนยังออกเรืออยู่กลางทะเล รองกรันณ์ก็เลยบอกว่าไว้จะจัดงานฉลองแต่งงานให้อีกทีเพื่อให้ญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงของเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้มาร่วมแสดงความยินดีอย่างครบทุกคน

“พ่อภูน่ะเขาลักพาตัวน้องชมพูกับน้องโมกบ่อยจนปู่ชินแล้ว แล้วเขาเอาไปเขาก็เอาไปดูแลเป็นอย่างดีไม่เหมือนแก ได้ข่าวว่าซื้อเสื้อหมามาให้หลานใส่ ให้หลานกินแต่แตงโมแทนข้าวหรอ ไหนจะพาหลานไปนอนที่แพอีกถ้าน้องชมพูตกน้ำตกท่าไปปู่ไม่เอาแกไว้แน่น”

“ชริ” แก้วเจ้าจอมทำเชิดหน้าใส่พี่ชายเมื่อรู้ว่าเขาทำอะไรกับหลานบ้างก่อนจะกอดโอ๋ลูกน้อยทั้งสองของตนเอาไว้ในอ้อมแขน “แบบนี้ควรทำโทษด้วยการไม่ให้แต่งงานนะคะคุณปู่” เธอรีบเสนอกับท่านนายพลปภพ งานนี้ผู้กองกวินทร์ก็เลยหันมาจ้องเธอตาขวาง ยัยปิศาจโหดบ้า!

“แล้วนี่เรากับสารวัตรลางานมาได้ยังไง”

“ลาด่วนกระทันหันน่ะเพราะพ่อภูโทรมาบอกว่าน้องชมพูหายตัวไป พี่กับไนเปอร์นึกว่าน้องชมพูถูกลักพาตัวไปจริงๆ ก็เลยรีบมาตามหาลูก พอรู้ว่าเรนเจอร์กับซีลเป็นคนพาหลานมาเองก็ค่อยโล่งอกหน่อย แต่ไหนๆ ก็จะมีงานแต่งของเรนเจอร์กับน้องเพลงแล้วพี่กับไนเปอร์ก็เลยลาต่อ ไว้เสร็จงานแล้วค่อยกลับยะลา” สารวัตรพนาเป็นคนตอบก่อนจะก้มลงมาหอมแก้มลูกๆ คนละฟอดใหญ่เพราะก่อนหน้านี้เขาแทบจะบ้าตาย นึกว่าลูกจะหายตัวไปจริงๆ น้องชมพูกับน้องโมกนี่คือชีวิตทั้งชีวิตของเขาเลย

“เดี๋ยวนี้ลางานง่ายดีนะสารวัตร”

“ก็ตอนนี้สถานการณ์ทางใต้ดีขึ้นเยอะแล้วนี่คะ อีกอย่าง...ว่าที่แม่ทัพภาคที่ 4 คนใหม่ก็เป็นคนยอมให้ลาเองด้วย”

“ว่าที่แม่ทัพภาคคนใหม่...ใคร” พอพี่ชายถามแก้วเจ้าจอมก็หันมาฉีกยิ้มหวานๆ ให้รองกรันณ์ ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งรู้ข่าวดีนี้ก็เลยรีบคลานเข้าไปประจบผู้เป็นพ่อ พ่อของเขาเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ที่สุดแล้ว เหตุการณ์ทางใต้ดีขึ้นก็เพราะมีพ่อของเขาไปจัดการดูแลแล้วก็เป็นการดูแลด้วยความซื่อตรงต่อหน้าที่ ยึดความเป็นอยู่ที่ดีและความสงบสุขของประชาชนเป็นหลัก เขาภูมิใจเหลือเกินที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อ

“คุณพ่อของผมเก่งที่สุดในโลกเลยครับ”

“อย่ามาเกาะแข้งเกาะขา” รองกรันณ์ปัดไม้ปัดมือลูกชายออกจากขาตัวเอง ไอ้เด็กกะล่อนนี่ ประจบพ่อไม่ได้ดูสถานการณ์เลย

“โธ่ พ่อผมจะได้เป็นแม่ทัพภาคแล้วก็ขอประจบเลียแข้งเลียขาหน่อยเถอะครับ”

“ไปเลียแข้งเลียขาพ่อตามึงนู่น” ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ เดี๋ยวเขาก็ไม่ยกลูกสาวให้หรอก

เมื่อจัดการคดีลักพาตัวหลานเสร็จแล้วก็ถึงเวลาที่ผู้ใหญ่จะพูดคุยเรื่่องงานแต่งอย่างเป็นทางการกันเสียที แม้ ผบ.คเชนทร์จะไม่ได้เรียกค่าสินสอด แต่ท่านนายพลปภพก็จัดสินสอดให้จน ผบ.คเชนทร์ ปานมณฑาและพุดตาลซึ้งใจนักที่บ้านสุวรรณเวชเอ็นดูลูกสาวตนถึงเพียงนี้เพราะสินสอดที่ว่ามันเกิดกว่าที่คิดไว้จริงๆ ถึงจะเป็นงานแต่งสายฟ้าแลบจัดขึ้นเพื่อตบตาคนร้ายแต่ก็เป็นงานที่สมเกียรติและสมศักดิ์ศรีมากๆ

“ทำไมมึงให้สินสอดลูกกูเยอะจังเลยวะ” ผบ.คเชนทร์แอบหันมากระซิบถามกับรองกรันณ์ผู้เป็นเพื่อนสนิทของตนและกำลังจะได้เป็นดองกันด้วย

“อ๋อ กูกับแก้มคุยกันว่านอกจากเงินมรดกแล้วควรเก็บเงินอีกก้อนไว้แต่งเมียให้ลูกด้วย เพราะงั้นกูกับแก้มก็เลยเริ่มเก็บเงินไว้เป็นค่าสินสอดให้เจ้าแฝดตั้งแต่เจ้าแฝดอายุได้สามเดือน พอเริ่มเก็บตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงวันนี้ก็เลยได้มาก้อนใหญ่แล้วแบ่งออกมาเป็นสามก้อนเท่าๆ กัน สองก้อนแรกให้ซีลกับเรนเจอร์เอาไปแต่งเมียส่วนอีกก้อน...ไนเปอร์ดันเป็นผู้หญิงแต่งเมียไม่ได้ งั้นไว้ค่อยเก็บให้ต้าวโมกเอาไปแต่งเมียแทนละกัน”

“มึงมันบ้า คนบ้าอะไรเก็บเงินแต่งเมียให้ลูกตั้งแต่สามเดือน”

“อ้าว ก็กูรักลูกกูมากนี่ มึงเองก็รีบๆ หาเงินแต่งเมียให้ลูกได้แล้ว ข้ามโขงกับเพลงรักพร้อมจะมีเมียได้แล้วนะ” รองกรันณ์มองไปทางลูกๆ หลานๆ ที่ตอนนี้พากันไปนั่งเล่นอยู่ที่อีกมุมของบ้านเพื่อให้ผู้ใหญ่ได้คุยกัน แม้ว่าข้ามโขงจะมีแววเข้าวัดบวชมากกว่ามีเมียแต่อย่างเพลงรักนั้นก็เป็นหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามาก คาดว่าคนนี้น่าจะหาเมียได้เร็วกว่าพี่ชาย 

“เดี๋ยวแต่งรอบนี้แล้วต้องจัดฉลองอีกรอบนะ กูจะให้น้องเพลงลอดซุ้มกระบี่กับเรนเจอร์” เพราะเป็นงานแต่งที่จัดกระทันหันและเป็นการจัดตามประเพณีอีสานจึงไม่มีพิธีลอดซุ้มกระบี่นายร้อยทหารเรือ ด้วยความที่รองกรันณ์เอ็นดูหลานสาวอย่างเพลงพิณมากถ้าจะไม่ให้หลานได้ลอดซุ้มกระบี่เลยเขาก็รู้สึกไม่สบายใจ ผู้กองกวินทร์ก็เป็นถึงทายาทบ้านสุวรรณเวช ไหนจะหน้าตาของท่านนายพลปภพอีกอย่างไรแล้วเขาก็จะต้องจัดงานฉลองแต่งงานให้ลูกชายอีกครั้งให้ได้ “ทีมึงกับเมียยังแต่งงานกันสองรอบเลย เอ๊ะ! หรือจะให้เรนเจอร์แต่งอีกรอบพร้อมซีลดี”

เห็นเพื่อนพูดแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ยิ่งซึ้งใจ ไม่เสียแรงที่เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกันมา เขาฝากลูกสาวเอาไว้ถูกคนจริงๆ พ่อแม่สามีรักเสียขนาดนี้เขาเองก็วางใจ นอกจากเรื่องสินสอดแล้วราชาวดีก็ยังเอาเครื่องเพชรสวยๆ มาให้ปานมณฑาเพื่อให้ปานมณฑาเอาไปใส่ให้เพลงพิณในวันแต่งงานอีก แม่ยายของเขากับคุณหญิงกรกชก็คุยกันถูกคอเรียกได้ว่าเป็นการหลอมรวมสองครอบครัวได้อย่างอบอุ่นเลยทีเดียว

“ขอบใจนะที่เอ็นดูน้องเพลง”

“เฮ้ย! พูดอะไรแบบนั้น ลูกมึงก็เหมือนลูกกูแต่ว่า...ถ้ามีหลานมึงให้กูเป็นคนเลี้ยงนะ”

“ได้ แต่เอาน้องชมพูกับน้องโมกมาแลกนะ” หึๆๆ ผบ.คเชนทร์แสยะยิ้มใส่ ใจคอมันจะเหมารวมหลานทุกคนไปเลี้ยงเองหมดรึไง 

แค่ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากทางผู้ใหญ่ที่คุยกันอยู่ผู้กองกวินทร์ก็ใจชื้นแล้ว เขาเข้ามานั่งเบียดเพลงพิณอย่างมีความสุขที่รักครั้งนี้ไร้อุปสรรคใดๆ มาขัดขวางแม้แต่ทางผู้ใหญ่ก็เป็นใจให้กับความรักนี้ ตอนนี้จะห่วงก็แต่พี่ชายของเขาที่หนีเข้าป่าไปอีกแล้ว เห็นว่าจะมาอีกทีวันงานเลย กุมาริกาก็ถูกทางบ้านมาตามกลับไปแล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะเคลียร์ใจกันได้

“น้องเพลงจะให้คุณน้ำเมยมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวค่ะ” เพลงพิณพูดขึ้นเมื่อผู้กองกวินทร์เล่าถึงปัญหาความรักของผู้กองกรินทร์ให้ฟัง “พอคุณน้ำเมยมาเขากับพี่ซีลก็จะได้คุยกัน”

“พี่ซีลใจแข็งจะตายไป ที่ผ่านมาก็ผิดหวังในความรักมาตลอดเขาจะกล้าไว้ใจผู้หญิงอีกหรอ” ว่าแล้วเพลงรักก็ขยับเข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณ แค่นั้นยังไม่พอยังกอดและซบแก้มกับไหล่ของเธออีกขอหวงน้องสาวเป็นการทิ้งทวน เขาไม่มีปัญหากับการแต่งงานครั้งนี้หรอกเพราะเข้าใจในเหตุผลที่จำเป็นต้องแต่ง เพลงพิณได้แต่งงานกับคนที่รักและพี่ชายของเขากับทีมอัลฟาก็จะปลอดภัย งานแต่งครั้งนี้มันมีแต่ได้มากกว่าเสีย แต่จนกว่าจะถึงวันเข้าพิธีเขาก็อยากจะหวงน้องสาวเป็นครั้งสุดท้ายและถ้าในอนาคตผู้กองกวินทร์เกเรเขาค่อยร่วมมือกับข้ามโขงมาจัดการผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่สาย

“มนต์ของรุกขเทวดาไม่ค่อยจะศักดิ์สิทธิ์เลย ไว้เจอพี่ซีลกับคุณน้ำเมยก่อนเดี๋ยวไนเปอร์จะร่ายมนต์รักให้เอง ทุกคู่ที่ไนเปอร์ร่ายมนต์ให้สุขสมหวังกันทั้งนั้น” แก้วเจ้าจอมเสนอ เพราะเวลาเธออวยพรความรักให้ใครคนๆ นั้นจะสมหวังในรักทุกราย “เดี๋ยวร่ายให้ข้ามโขงด้วยอีกคน” เธอได้ยินมาว่าหัวใจของเพื่อนกำลังเป็นสีชมพูเพราะสาวน้อยคนหนึ่งจากทางฝั่งซ้าย

“เก็บมนต์นางไม้ไว้ไปร่ายให้พี่ซีลกับเพลงรักเถอะไนเปอร์”

“เดี๋ยวร่ายให้หมดทุกคนแหละน่า ว่าแต่...น้องชมพู่คนนั้นน่ะมันยังไงหรอ ทำไมเพลงรักบอกว่าวันนี้ข้ามโขงไปแอบซุ่มดูแถวๆ โรงเรียนที่เขาไปเรียนพิเศษ น้องชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งใช่ปะ”

“จุ้น!” ไปซุ่มดูอะไรเขาก็แค่บังเอิญขับรถผ่านก็เท่านั้น ข้ามโขงหลบหน้าหลบตาทุกคน แต่ยิ่งหลบตาทุกคนก็ยิ่งพากันจับผิดเพราะเรื่องที่เขาพาเพชรน้ำผึ้งมาอาบน้ำที่บ้านเหล่าพี่ๆ น้องๆ ทุกคนรับรู้กันถ้วนหน้า

“แต่ก็อย่างที่เพลงรักว่า ซีลเป็นคนใจแข็งแล้วก็ออกจะรั้นด้วย เรื่องคุยกับคุณน้ำเมยท่าจะยากเผลอๆ ถ้าได้เจอกันอาจจะไม่อยากเห็นหน้ากันเลยก็ได้ คนเรานะพอเจ็บมากๆ หัวใจมันก็จะด้านชาจนไม่รู้สึกอะไรไปเลย”

“รู้ดี” แก้วเจ้าจอมหันมาว่าสามี สารวัตรพนาก็เลยแสยะยิ้มใส่เธอจนเธอต้องเข้ามานั่งเบียดแล้วคล้องแขนข้างหนึ่งขึ้นไปโอบรอบคอของเขา เห็นท่าทียั่วสามีของเธอแล้วทุกคนก็ต้องพากันเบือนหน้าหนีเมื่อแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนายังข้าวใหม่ปลามันกันไม่เลิก และเธอก็ยั่วสามีได้ตลอดเวลาแม้ว่าตอนนี้น้องชมพูกับน้องโมกที่นั่งอยู่บนตักของคุณพ่อจะพากันแอบมองก็ตาม ถึงใครจะพากันเบือนหน้าหนีแต่น้องชมพูกับน้องโมกกลับชอบมาก ชอบให้คุณพ่อกับคุณแม่จู๋จี๋กัน

“รู้ดีสิ ก็พี่เคยถูกเมียทิ้งมาก่อนนี่ ถูกทิ้งตั้งหลายครั้ง”

“โอ๋ๆๆ ผัวจ๋าเมียอยู่นี่แล้ว”

“กูอยากจะอ้วก” ผู้กองกวินทร์ทำโก่งคออ้วกเมื่อเห็นน้องสาวกอดโอ๋สามี คนผัวก็ดูถูกอกถูกใจเหลือเกินที่เมียเด็กมายั่วมาโอ๋เอาใจแบบนี้ แค่นั้นยังไม่พอยังมาจุ๊บปากกันอวดคนอื่นอีก ดูยัยปักเป้ากับน้องชายสิ ตบมือเปาะแปะถูกอกถูกใจกันใหญ่เลยนะ ยิ่งพ่อกับแม่หวานใส่กันเจ้าสองพี่น้องนี่ก็ยิ่งดูมีความสุข ตานี่แป๋วเป็นกระกายกันเลยล่ะ

“น่ารักจัง” เพลงพิณเผลอพูดออกมา พลอยอบอุ่นไปกับความรักของครอบครัวพี่สาวด้วย เธอเองก็อยากมีครอบครัวแบบนี้ มีสามีที่รัก มีลูกรักเป็นสักขีพยาน

“หลานกูเป็นตากุ้งยิงกันพอดี” แม้จะเป็นแค่แตะปากจุ๊บกันเบาๆ ผู้กองกวินทร์ก็อดอิจฉาไม่ได้ โดยฉพาะตอนที่แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนากอดกันและกอดลูกๆ เอาไว้ในอ้อมแขน พลันเขาก็เห็นมีดพกเล่มสวยที่เอวของสารวัตรพนา ซึ่งสารวัตรพนากำลังปลดออกแล้วหย่อนลงไปซ่อนในกระเป๋าถือของแก้วเจ้าจอมเพราะน้องโมกจะแย่งเอาไปเล่น

“โห สารวัตรได้มีดพกมาใหม่หรอ สวยจัง”

“อ๋อ คุณพ่อให้พี่เป็นของขวัญวันเกิดคนละเล่มกับไนเปอร์น่ะ เป็นมีดอย่างดีเลยนะเวลาไปทำงานพี่กับไนเปอร์จะพกกันเป็นประจำ สั่งทำพิเศษมีแค่สองเล่มแค่นี้”

“คิกๆๆๆ” แก้วเจ้าจอมหัวเราะเยาะใส่พี่ชายเมื่อรู้ว่าพี่ชายกำลังอิจฉาสามีเธออยู่ ก่อนที่เธอกับสามีจะแต่งงานกันเขากับพ่อของเธอต่างก็พร้อมใจชิงชังสามีของเธอเป็นอย่างมาก แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปพ่อของเธอจึงได้รู้ว่าสามีของเธอนั้นแสนดีมากแค่ไหน จากที่เกลียดลูกเขยแทบตายตอนนี้สามีของได้ขึ้นแท่นเป็นลูกชายคนโตของบ้านที่พ่อเธอรักมากแล้ว ยิ่งมีหลานน่ารักๆ ให้ตั้งสองคนพ่อของเธอก็ยิ่งเอ็นดูลูกเขย “นี่พี่ชายคนโตของบ้านนะพี่เรนเจอร์ ต่อไปห้ามเสียมารยาทกับพี่ชายล่ะ”

“ใครพี่ชาย พี่มีพี่ชายคนเดียวคือพี่ซีลส่วนคนอื่น...ไม่นับญาติโว๊ย!!!”

“อย่ามาว่าคูมป้อของน้อนจมปูนะ” จากที่เล่นอยู่เงียบๆ กับน้องชาย พอรู้ว่าคุณลุงกำลังทำตัวไม่น่ารักน้องชมพูก็รีบลุกออกมาจากตักของคุณพ่อ แขนน้อยๆ กางขึ้นทำท่าปกป้องคุณพ่อแล้วยังทำสีหน้าขึงขังใส่ด้วย

“ถ้ายังแกคูมป้อของน้อนจมปู น้อนจมปูจะไม่แบ่งแตงมอกับตะหนมให้กิง” ฝ่ายน้องโมก พอเห็นพี่ชมพูกางแขนปกป้องคุณพ่อก็ยิ่งรู้สึกประทับใจ ทำไมพี่ชมพูถึงได้เท่แบบนี้กันล่ะนี่แหละไอดอลของน้องโมก หนุ่มน้อยรีบเดินเตาะแตะมาทำท่ากางแขนปกป้องคุณพ่อเลียนแบบพี่ชมพูบ้าง ทั้งน่าเอ็นดูและน่าขำในเวลาเดียวกัน

“โอ้โห สุดยอด” ข้ามโขงกับเพลงพิณรีบตบมือชื่นชมหลานที่รู้จักปกป้องคุณพ่อ เมื่อมีเสียงตบมือให้น้องชมพูก็ยิ่งยืดอกอย่างภูมิใจ จะไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณพ่อเด็ดขาด

“ใช่ๆๆ อย่าแบ่งแตงมอกับตะหนมให้ลุงเรนเจอร์เชียวนะ ลุงเรนเจอร์น่ะชอบรังแกพ่อพนาแล้วลุงเรนเจอร์ก็จะเอาไม้เรียวมาตีคุณพ่อของพวกเราด้วย” เพลงรักแกล้งยุ แล้วก็ยุขึ้นเสียด้วยเมื่อน้องชมพูทำตาโตอย่างเชื่อแบบนั้นจริงๆ ปากน้อยๆ ทำขมุบขมิบใส่คุณลุงอย่างฉุนเฉียว

“คูมยุงไม่น่าย้าก น้อนจมปูจาไปฟ้องคูมตา คูมยายกับคูมทวด”

“ฟ้องเยย” น้องโมกที่ยังพูดไม่เก่งเท่าพี่สาวพยายามจะหัดพูดตาม พอพูดจบก็วิ่งตูดบิดตามพี่สาวไปเพื่อจะฟ้องคุณตาคุณยายและคุณทวดจนคุณพ่อคุณแม่และคุณลุงคุณน้าพากันหัวเราะร่วน เอ็นดูสองพี่น้องเป็นหนักหนา ก็น่ารักเสียขนาดนี้แล้วจะไม่ให้ทุกคนหลงได้อย่างไร พอไปฟ้องคุณตาแล้วคุณตาเล่นด้วย คุณตาเลยแกล้งมาดุคุณลุงให้ทั้งสองพี่น้องก็ยิ่งชอบ ทั้งภูมิใจและดีใจที่พวกตนสามารถปกป้องคุณพ่อได้ ส่วนคุณพ่อนั้นแทบจะน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง

“ทำไมพี่ต้องใส่ผ้าถุงเข้าพิธีแต่งงานด้วย” ผู้กองกวินทร์ใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้หยิบผ้าโสร่งที่ทอด้วยเส้นไหมอย่างดีขึ้นมา เขาเป็นผู้ชายนะจะไปใส่ผ้าถุงได้อย่างไร

“เขาเรียกว่าโสร่งค่ะไม่ใช่ผ้าถุง” เพลงพิณแก้คำพูดพลางหยิบผ้าโสร่งลวดลายตาหมากรุกมีหลากหลายสีทอสลับกันขึ้นมาดูเพื่อช่วยเลือกผืนที่เหมาะกับเขาให้ เรื่องชุดแต่งงานนั้นไม่ใช่ปัญหาเลยถึงแม้จะมีเวลาน้อยเพราะระดับเจ้าของแบรนด์ผ้าไหมเจ้าใหญ่ที่สุดของประเทศย่อมมีผ้าไหมที่หลากหลายให้ได้เลือกไปเป็นชุดแต่งงานอยู่แล้ว ยิ่งเป็นพิธีแต่งงานแบบชาวอีสานมันก็ต้องชุดผ้าไหมนี่แหละและเพลงพิณก็ชอบชุดผ้าไหมมากกว่าชุดไทยประยุกต์ด้วย สำหรับชุดเจ้าสาวนั้นคุณยายได้เอาผ้าไหมที่ทอไว้มาให้เธอเลือกแล้ว เครื่องประดับเจ้าสาวคุณป้าแก้มของเธอก็เป็นคนจัดหามาให้ จะมีก็แต่ชุดเจ้าบ่าวนี่แหละที่ผู้กองกวินทร์เพิ่งจะว่างมาลองเพราะติดทำงานที่สถานีเรือ และเขาไม่ต้องเลี้ยงหลานแล้วเมื่อสารวัตรพนากับเจ้าเจ้าจอมเข้ามาดูแลลูกๆ เองเพื่อให้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวได้มีเวลาเตรียมตัวกันอย่างเต็มที่

“พี่อยากแต่งชุดขาวเครื่องแบบทหารเรือมากกว่า อยากพาน้องเพลงลอดซุ้มกระบี่ด้วย”

“ไม่ได้ค่ะ” เขาลืมไปแล้วหรอว่างานแต่งครั้งนี้จัดขึ้นเพื่ออะไร “ถ้าแต่งชุดขาวเครื่องแบบทหารคนเขาก็จะรู้หมดว่าพี่เรนเจอร์เป็นทหารหน่วยรบพิเศษ ไหนจะพวกปีกเครื่องหมายต่างๆ อีก ตอนนี้บางคนรู้ว่าพี่เรนเจอร์เป็นทหารแต่ก็เป็นทหารหน่วย นรข.ทั่วไป แล้วบางคนก็ไม่รู้ว่าเป็นทหารด้วย เพราะงั้นเรื่องตัวตนจริงๆ ของพี่เรนเจอร์อย่าให้คนนอกรู้เยอะเลยนะคะน้องเพลงเป็นห่วง เรื่องลอกซุ้มกระบี่น้องเพลงก็ไม่ได้ผิดหวังอะไรมาก งานแต่งจะเป็นแบบไหนก็ได้นะคะขอแค่เราได้รักกันก็พอ อีกอย่างพี่เรนเจอร์อย่าลืมสิคะว่าเราแต่งงานเพื่อตบตาคนร้ายนะ”

“เค้าแต่งงานเพราะเค้ารักน้องเพลงต่างหาก เรื่องคนร้ายน่ะช่างหัวมัน” ว่าแล้วก็รวบเอาเพลงพิณเข้าไปกอดแล้วทำแก้มป่องแบ๊วๆ ใส่ สองแขนแกร่งสอดเข้ามากอดรอบเอวบาง น้องเพลงพิณของเขาแต่งตัวเอาใจเขาอีกแล้ว ชอบจังเลยชุดผ้าซิ่นไหมกับผ้าแถบที่ห่มแบบครึ่งตัวจนเห็นหน้าท้องแบนๆ สวย ผมยาวๆ ก็เกล้าเป็นมวยหลวมๆ แล้วปักปิ่นไม้ ปอยผม ลูกผมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มนุ่ม ดูสวยถูกใจเขาจริงๆ จะขัดใจก็ตรงผ้าคลุมไหล่สีขาวนี่แหละที่มันดูเกะกะ

“อย่าแม้แต่จะคิดเชียว” เพลงพิณรีบชี้นิ้วขู่เมื่อเขาดึงผ้าคลุมไหล่ของเธอออกแล้วทำท่าจะดึงผ้าแถบตาม ชี้นิ้วว่าแล้วก็ยื่นมือไปบีบแก้มป่องๆ ของเขาด้วย ความพยายามจะทำแก้มป่องให้ดูน่ารักเหมือนหลานอ่ะนะ เพลงพิณคิดว่าน้องชมพูกับน้องโมกทำยังดูน่ารักกว่าตั้งเยอะ ตอนนี้ทั้งสองคนพี่น้องออกไปปั่นจักรยานเล่นอยู่กับคุณพ่อ ส่วนแก้วเจ้าจอมพาแม่ของเธอกับคุณป้าแก้มไปสั่งดอกไม้สดสำหรับเอามาใช้ในงานแต่งเพิ่ม พ่อของเธอก็คุมเรื่องการจัดสถานที่แต่งงานอยู่กับคุณลุงรันที่สวนหน้าบ้าน ส่วนคุณปู่ คุณย่าและคุณยายนั้นพี่ข้ามโขงกับพี่เพลงรักพาไปวัดทำบุญอยู่ ตอนนี้เพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ก็เลยอยู่กันตามลำพังที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน

“อ้อยอึงออกอันแอ่งงานอ้อไอ้” (ค่อยดึงออกวันแต่งงานก็ได้) เพราะถูกเพลงพิณบีบแก้มเอาไว้อยู่เขาก็เลยพูดไม่ชัด สายตาหมายมั่นอย่างสุดๆ ว่าจะได้กระชากผ้าแถบออกแบบคืนนั้น แล้วถึงจะกระชากผ้าแถบออกไม่ได้แต่มือของเขาก็ลูบวนไล้ไปตามเนื้อนุ่มอย่างหลงใหลก่อนจะก้มลงมาจูบที่ไหล่เนียนขาวผ่องให้ได้ชื่นใจ พอจูบแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกเมื่อรู้สึกว่ามีความสุขนะแต่มันไม่สุด งานแต่งก็พร้อม พ่อแม่ก็เป็นใจ น้องเพลงก็อยู่ในอ้อมแขนแต่...เขามีความสุขไม่เต็มเหนี่ยวเลย สาเหตุก็คงจะเป็นเพราะพี่ชายของเขายังเป็นทุกข์อยู่นี่แหละ แม้จะรู้ว่าไม่เกี่ยวกันแต่เขาก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่ตัวเองมามีความสุขอยู่แบบนี้ในขณะที่พี่ชายกำลังเจ็บปวดเพราะความรักอยู่

“พี่เรนเจอร์ยังคิดมากเรื่องพี่ซีลอยู่หรอคะ” เพลงพิณเข้าใจความรู้สึกของเขาดีและเป็นห่วงผู้กองกรินทร์ไม่ต่างกับเขา ป่านนี้พี่ชายคนโตของเธอก็ยังอยู่แต่ในป่าที่แม่สอดจะมาอีกทีก็ตอนงานแต่งเลย พี่แฝดคู่นี้รักและผูกพันกันมาก พออีกคนเป็นทุกข์อีกคนก็จะมีความสุขไม่ลง “คุณน้ำเมยตกลงจะมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้น้องเพลงแล้ว แล้ววันงานเรามาช่วยพวกเขาเคลียร์ปัญหาใจกันนะคะ คุณน้ำเมยเขาเป็นคนไม่ยอมคน เขาไม่ยอมปล่อยให้พี่ซีลเข้าใจเขาผิดอยู่แบบนี้หรอกค่ะ”

“ไปขอพรพญานาคให้พี่ซีลได้มั้ยคะ”

“เขาไม่นิยมขอพรเรื่องความรักกับพญานาคกันหรอกค่ะเพราะพญานาคน่ะมีวิบากกรรมเรื่องความรัก”

“วิบากกรรมอะไร มีกรรมเรื่องรักแต่ก็ไม่เคยขาดรักเลยซักครั้ง ได้เมียทีก็สี่ห้าคนขึ้นไป นี่ลุงงูอยู่ไหนเนี่ยเรียกมาขอพรหน่อยสิ”

“คุณแม่บอกไม่ให้ลุงงูมาที่บ้านเองค่ะ คุณแม่กลัวน้องชมพูกับน้องโมกตกใจกลัว”

“ลูกปิศาจจะไปกลัวอะไรเป็น” เขาว่าเมื่อเห็นมองออกนอกหน้าต่างไปเห็นสารวัตรพนาปั่นจักรยานเข้ามาที่หน้าบ้าน มีน้องชมพูนั่งอยู่เบาะเด็กด้านหน้า ส่วนน้องโมกก็นั่งอยู่ในเป้อุ้มเด็กที่สารวัตรพนาสะพายไว้กับอก พอได้อยู่กับคุณพ่อสองพี่น้องตัวจิ๋วก็ร่าเริงกันสุดๆ พอคุณตาที่อยู่ในสวนหน้าบ้านเดินเข้าไปจุ๊บหลานๆ คนละหลายทีแล้วสารวัตรพนาก็วนจักรยานปั่นไปข้างนอกอีกรอบ เสียงของหนูน้อยทั้งสองกรี๊ดกร๊าดจนดังเข้ามาถึงในบ้านให้ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณได้ยิ้มตาม

“น่าอิจฉาสารวัตรจริงๆ เห็นแล้วหมั่นไส้ เดี๋ยวบอกให้ลุงงูไปฉกมันดีกว่า”

“ลุงงูไม่ฉกใครพร่ำเพรื่อหรอกค่ะ” เมื่อไหร่เขาจะยอมรับในตัวน้องเขยเสียทีเนี่ย สารวัตรพนาก็ดีแสนดีแล้วก็ยอมให้เขามาโดยตลอดทั้งๆ ที่อายุมากกว่าแล้วยศก็สูงกว่า อคติพี่เมียกับน้องเขยจะมีวันหายไปมั้ยนะ พี่ซีลเองก็ไม่ปลื้มน้องเขยเหมือนกัน พี่แฝดคู่นี้ช่างเหมือนกันทั้งหน้าตาและนิสัยจริงๆ

“เฮ้อ! เป็นห่วงพี่ซีล” ผู้กองกวินทร์ถอนหายใจยาวๆ ออกมาอีกก่อนจะหยิบโสร่งขึ้นมาดู “เลือกเผื่อพี่ซีลด้วยนะ”

“ค่ะ เอาเผื่อพี่ซีลด้วย” เพลงพิณยิ้มตอบ ความน่ารักของพี่แฝดก็อยู่ตรงนี้ด้วยแหละ ตรงที่รักกันและห่วงหาแต่กันตลอด

เมื่อเลือกชุดเจ้าบ่าวได้แล้วก็มาติดปัญหาตรงที่ผู้กองกวินทร์นุ่งโสร่งไม่เป็น พอเพลงพิณบอกให้เขาไปเปลี่ยนชุดลองใส่ชุดเจ้าบ่าวมาให้เธอดูเขาก็เดินโท่งๆ ออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน ส่วนท่องล่างน่ะนุ่งโสร่งแล้วแต่ก็แค่สวมโสร่งเอาไว้ยังไม่ได้พับเหน็บให้เรียบร้อย

“แล้วยังไงต่อคะน้องเพลง มาสอนพี่ใส่ไอ้ผ้าถุงนี่ก่อน”

“ก็บอกแล้วไงคะว่าเขาเรียกว่าโสร่ง ไม่ใช่ผ้าถุง” เพลงพิณที่อุ้มแมวอ้วนสีขาวรอเขาอยู่หน้าห้องน้ำร้องบอกก่อนจะชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นว่าตอนนี้เขา...ช่างดูดีมากจริงๆ แผ่นอกแกร่งเปลือยเปล่าจนเห็นมัดกล้ามและลอนซิกแพคชัดเจน มีรอยแผลเป็นตามเนื้อตัวให้นึกถึงความแกร่งเข้มแข็ง หนุ่มเมืองกรุงมานุ่งโสร่งแบบนี้ก็ชวนให้น่ามองเหมือนกันนะเนี่ย สภาพของเขาตอนนี้มันทำให้เธออดนึกถึงคืนนั้นไม่ได้ คืนที่เขาโดนทิชากรวางยาปลุกเซ็กส์...

“น้องเพลงขา อย่าเพิ่งมองพี่แบบนั้นค่ะพี่รู้ตัวว่าพี่หล่อและน่ากินมาก น้องเพลงเช็ดน้ำลายแล้วมาช่วยพี่นุ่งโสร่งก่อนดีมั้ยคะ”

“ บ้า” เธอว่าให้เขาอย่างเขินๆ เธอเปล่ามองเขาแล้วน้ำลายยืดนะ

“ใช่ค่ะพี่บ้า เดี๋ยวคืนเข้าหอเตรียมตัวเตรียมใจมีผัวเป็นคนบ้าได้เลย” ว่าแล้วก็หัวเราะฮ่าๆๆ อย่างแกล้งชอบใจที่เย้าสาวน้อยตรงหน้าให้ได้ขวยเขิน เวลาเขินแล้วน้องเพลงของเขาน่ารักเป็นบ้าเลย

เพลงพิณเดินเข้าไปหาเขาแล้วจะช่วยสอนวิธีการนุ่งโสร่งให้ ซึ่งการนุ่งโสร่งของผู้ชายก็คล้ายๆ กับการนุ่งผ้าซิ่น ผ้าถุงของผู้หญิง พอจับหัวโสร่งได้เธอก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อเห็นว่าเขาถอดกางเกงออกเหลือไว้เพียงบ็อกเซอร์ข้างใน

“อะไร ตกใจอะไรทำอย่างกับไม่เคยเห็น” เพลงพิณไม่ตอบโต้อะไรเพราะไม่อยากจะนึกถึงอะไรๆ ที่เคยเห็นเคยจับของเขา ก็ตอนนั้นเขาป่วยนี่เธอก็เลยจำใจต้องดูแล ถ้าเขาไม่ป่วยเธอหรือจะไปทำอะไรแบบนั้นให้

“โสร่งก็เหมือนผ้าซิ่นของผู้หญิงนะคะ วิธีนุ่งมีหลายแบบทั้งแบบนุ่งอยู่บ้าน นุ่งไปวัดหรือนุ่งเข้าพิธีแต่งงาน ถ้าจะนุ่งแต่งงานหรือเข้าร่วมพิธีที่เป็นทางการก็น่าจะนุ่งแบบพับจีบไว้ข้างหน้าคล้ายๆ กับการนุ่งผ้าซิ่นหน้านางของผู้หญิง แต่ตรงจีบหน้าจะพับให้กว้างกว่า” เพลงพิณอธิบายพลางสาธิตการนุ่งโสร่งให้กับเขา ด้วยเธอใช้ผ้าไหมเป็นประจำและนุ่งผ้าไหมในรูปแบบที่หลากหลายจึงสามารถนุ่งโสร่งให้ผู้กองกวินทร์ได้อย่างคล่องแคล่ว พอนุ่งเสร็จแล้วก็ตบท้ายด้วยการเอาผ้าไหมแพรวามาผูกคาดเอวให้เขาแทนผ้าขาวม้า เพราะจะได้ดูสวยและเป็นทางการมากกว่า

“พี่เรนเจอร์ใส่โสร่งแล้วก็ดูดีเหมือนกันนะคะเนี่ย” จะว่าไปให้เจ้าบ่าวของเธอนุ่งแต่โสร่งแต่งงานก็ได้นะเนี่ย เพลงพิณแอบคิดในใจเพราะเขาหุ่นดีมาก ทั้งแน่นทั้งล่ำกำยำไปหมด ให้นุ่งแค่โสร่งแล้วมีผ้าแพรวาคาดเอวแค่นี้ก็สุดยอดแล้ว หน้าตาหล่อเหลาเข้มๆ ตาคมๆ แบบนี้...

“อย่ามามองพี่ด้วยสายตาอ่านกินแบบนี้นะ เดี๋ยวพี่ก็ไปฟ้องคุณแม่ซะหรอก” เล่นมายืนจ้องเขาแล้วทำตาพราวแบบนี้เขาก็เขินเป็นเหมือนกันนะ มิน่าล่ะสารวัตรพนาชอบให้เมียคลั่งรัก ก็พอเมียคลั่งรักแล้วมันชุ่มชื่นหัวใจแบบนี้นี่เอง

“จะว่าไปเจ้าบ่าวของน้องเพลงก็หล่อเหมือนกันนะคะ”

“พี่หล่อมาตั้งแต่ชาติที่แล้วแล้วเพิ่งรู้หรอ”

“มั่นหน้าอีกต่างหาก”

ผู้กองกวินทร์ส่ายหน้ายิ้มๆ กับความสุขก่อนจะดึงเอาเพลงพิณเข้ามากอด มือนุ่มๆ ของเธอจึงแตะมาวางอยู่กับลอนซิกแพคของเขา แก้มนวลเอียงซบอกแกร่งอย่างมีความสุขกับงานแต่งที่กำลังจะมีขึ้น พอทั้งสองมองหน้าสบตากันแม้ไม่ต้องเอ่ยพูดคำใดออกมาก็รับรู้ได้ถึงความรักที่มีจนมากล้น เพลงพิณยกแขนไปกอดคล้องคอของผู้กองกวินทร์เอาไว้ ลูบไล้ต้นคอของเขาอย่างลุ่มหลงก่อนที่เขาจะก้มลงมาประทับจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบาและแตะจูบซ้ำๆ ดูดดื่มอย่างเย้ายวน ริมฝีปากอุ่นๆ ของเขาบดคลึงริมฝีปากนุ่มๆ ของเธออย่างเอาแต่ใจและงับปากลิ้มชิมเพลงพิณด้วยความรักตามที่หัวใจปรารถนา

น้องชมพูกับน้องโมกพากันทำตาโตกับภาพที่เห็นเมื่อปั่นจักรยานเล่นกับคุณพ่อจนเหนื่อยแล้วคุณพ่อก็เลยจะพามาดื่มน้ำ แต่ทว่า...กลับต้องมาเห็นคุณลุงกับคุณน้ายืนกอดแล้วก็กัดปากกันไปมาเสียนี่

“คูมยุง...อื้มมมม” สาวน้อยยังไม่ทันจะได้เรียกคุณลุงเลยคุณพ่อก็ยื่นมือมาปิดปากน้องชมพูเอาไว้แล้วรีบอุ้มน้องชมพูออกมา ส่วนคุณตาที่อุ้มน้องโมกอยู่และจะเข้ามาบ้านมาพร้อมกันก็ต้องรีบถอยไม่เป็นท่า น้องชมพูกับน้องโมกทั้งโดนปิดปากและปิดตาจนมองอะไรไม่เห็นจะมารู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่หน้าบ้านแล้ว คุณพ่อกับคุณตามองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ กับสิ่งที่เพิ่งเห็นก่อนที่คุณตาจะสั่งคุณพ่อว่า

“ปล่อยให้ว่าที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเขาอยู่ด้วยกันไปเถอะ พาน้องชมพูกับต้าวโมกไปกินน้ำหวานที่ร้านกาแฟในสถานีเรือแทนก็ได้”

“ผมก็ว่างั้นแหละครับคุณพ่อ” สารวัตรพนาเห็นดีด้วย ขืนให้อยู่ที่บ้านแล้วลูกเขาเห็นอะไรแบบนี้ได้มีคำถามแปลกๆ ออกมาอีกแน่

“จำไมคูมยุงกับคูมน้าต้องกัดปากกังด้วยคะ คูมป้อก็ชอบกัดปากคูมแม่เหมืองกัง คูมตาก็ชอบกัดปากคูมยายบ่อยๆ ด้วย จำไมต้องกัดปากกังคะ” 

นั่นไง! เหมือนอย่างที่คิดมั้ยล่ะ เด็กวัยนี้เป็นวัยช่างจดช่างจำและช่างถาม อยากรู้นั่นรู้นี่ไปหมด สารวัตรพนาไม่รู้จะตอบลูกว่าอย่างไรดีแม้แต่คุณตาก็แสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไม่กล้าตอบอะไรหลานเพราะน้องชมพูน่ะเลือดแม่แรงมากๆ ลูกสาวเขาจับผู้ชายปล้ำมาแล้วเขาไม่อยากให้หลานสาวไปจับผู้ชายปล้ำอีก

“เออ...ไปๆๆ พาลูกไปได้แล้วพนา” เมื่อไม่รู้จะตอบอะไรดีรองกรันณ์ก็เลยทำทีเป็นไล่กลบเกลื่อนความเขินโดยที่น้องชมพูก็ยังถามคำถามเดิมด้วยความอยากรู้อยู่

“จำไมหยอคะคูมป้อ จำไมต้องกัดปากกัง จำไม...อื้มมมม” สาวน้อยถูกคุณพ่อปิดปากเอาไว้อีกเมื่อ ผบ.คเชนทร์กำลังเดินเข้ามาหาอย่างสงสัย ก็ไหนสารวัตรพนาบอกว่าหลานๆ ของเขาหิวน้ำ แล้วทำไมถึงไม่เข้าบ้านไปหาน้ำดื่มล่ะ

“อ้าว ทำไมยังไม่เข้าบ้านล่ะ ในตู้เย็นมีน้ำหวานตั้งหลายอย่างเลยนะสารวัตรไปเอามาให้ลูกกินสิ”

“เออ...” สารวัตรพนาไม่รู้จะบอกอย่างไรดีก็เลยแอบเหล่มาทางพ่อตา รองกรันณ์ที่ไม่อยากให้ ผบ.คเชนทร์ไปขัดจังหวะลูกชายตัวเองก็เลยลากคอเพื่อนหนี

“น้องชมพูกับต้าวโมกบอกว่าอยากไปปั่นจักรยานอีกน่ะก็เลยเปลี่ยนใจ มึงมานี่ก็ดีแล้วไอ้เชนทร์ไปดูเวทีงานแต่งกับกูอีกรอบหน่อย เหมือนระบบไฟมันจะมีปัญหา” ว่าแล้วรองกรันณ์ก็ลาก ผบ.คเชนทร์กลับไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านอันเป็นพื้นที่สำหรับจัดงานเลี้ยงฉลองแต่งงาน ซึ่งพิธีแต่งก็จะมีตักบาตรบ่าวสาวตอนเช้าตรู่ จากนั้นก็เป็นพิธีแห่ขันหมากและสู่ขวัญบ่าวสาว มีการผูกข้อมือบ่าวสาวแทนการรดน้ำสังข์ตามแบบการแต่งงานของชาวอีสาน ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอแบบพอเป็นพิธีแล้วจึงจะออกมากินเลี้ยงฉลองกันตอนเที่ยง ด้วยเพลงพิณมีเพื่อนพี่น้องเป็นศิลปิน นักร้อง นักร้องหมอรำ เพื่อนนางรำ เพื่อนนักดนตรีเยอะหลายๆ คนจึงขันอาสาจะมาสร้างความบันเทิงให้ภายในงานด้วย

“แหม กับลูกชายตัวเองนี่เข้าข้างกันดีจริงจริ้ง” สารวัตรพนาแอบบ่นพ่อตาตัวเองเบาๆ แล้วอุ้มน้องชมพูกับน้องโมกไปขึ้นจักรยานตามเดิม ปล่อยให้ผู้กองกวินทร์ได้อยู่กับเพลงพิณต่อตามลำพัง ในสายตาของสารวัตรพนาเขามองผู้กองกวินทร์เสมือนน้องชายคนหนึ่ง ถ้าเพื่อความสุขของน้องพี่ชายอย่างเขาก็พร้อมช่วยมันเต็มที่

**********************************************************

กดอ่านตอนต่อไปได้เลยนะคะ เนื้อหายาวมากเลยต้องแบ่งลงค่ะ