1.ร่ายมนต์รัก

                ณ บ้านสุวรรณเวชในค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวงสวย หญิงสาวเจ้าของร่างบอบบางคนหนึ่งกำลังเดินออกมาที่สระว่ายน้ำหลังบ้าน ใบหน้าแสนงดงามชะเง้อซ้ายทีขวาทีราวกับกำลังมองหาใครสักคนก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นรองเท้าแตะสามคู่ถอดวางอยู่ที่เก้าอี้นอนริมสระ ไหนจะผ้าขนหนูอีก เธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำแล้วก็ต้องยกมือขึ้นกอดอกขณะส่องลงไปในนั้นแล้วเห็นร่างของชายหนุ่มสามคนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ นี่อารมณ์ไหนกันมาชวนกันดำน้ำเล่นดึกๆ ดื่นๆ เธอคิดพลางนับเลขจับเวลาดูว่าทั้งสามคนที่อยู่ในน้ำจะกลั้นหายใจได้นานแค่ไหน

                “นี่ใช่มั้ยเนี่ยที่เขาเรียกว่าดำน้ำแบบหน่วยรบพิเศษ” เธอคุกเข่าลงไปส่องดูสระว่ายน้ำ จากปกติเมื่อคนเราดำน้ำมักจะเกิดฟองอากาศเล็กๆ ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ แต่ในขณะที่สามหนุ่มของเธอกำลังดำน้ำกันอยู่นั้นกลับไม่มีใครปล่อยฟองอากาศเล็กๆ ขึ้นมาเลยบ่งบอกให้รู้ว่าพวกเขาฝึกการดำน้ำมาเป็นอย่างดี ด้วยทั้งสามหนุ่มต่างก็เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยรบพิเศษ หากออกปฏิบัติหน้าที่แล้วต้องซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำก็ต้องฝึกดำน้ำให้ได้นานที่สุดและขณะดำน้ำก็ต้องห้ามปล่อยให้มีฟองอากาศลอยขึ้นมาที่ผิวน้ำ เพราะหากอยู่ในสถานการณ์จริงการเกิดฟองอากาศขึ้นที่ผิวน้ำอาจทำให้ฝ่ายตรงข้ามดูออกได้ว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำ

                “ชาติที่แล้วเกิดเป็นปลากันรึไง” เธอว่าอีกเมื่อตอนนี้มันนานเกินไปแล้ว แต่เท่าที่ดูๆ ก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าจะมีใครตายนะเนี่ย

                “พี่พนา...พี่พนาผัวขา...” น้ำเสียงแสนหวานเอ่ยเรียกหนึ่งในคนที่อยู่ใต้น้ำจนเขาเริ่มขยับตัว “พี่จ๋า ผัวขาของเมีย”

                ซ่า!!!

                สิ้นเสียงเรียกแสนหวานชายหนุ่มคนแรกก็รีบว่ายน้ำกลับขึ้นด้วยความกระชุ่มกระชวยหัวใจแล้วรีบตรงไปยังขอบสระว่ายน้ำหาภรรยาสาวคนสวยที่ยังนั่งคุกเข่าเรียกหาเขาอยู่ และพอถึงตัวเธอแล้วลำแขนแกร่งก็ตวัดดึงเธอลงมาจูบในทันที ซึ่งเธอก็รีบสนองจูบตอบเขาอย่างสุขใจ แขนเล็กๆ เกี่ยวมากอดรัดรอบคอของเขาเอาไว้แล้วอ้าปากดูดดื่มจูบกับเขา

                “นึกยังไงมาดำน้ำเล่นดึกๆ คะ” แก้วเจ้าจอมเอ่ยถามสามี มือนุ่มๆ ก็ลูบไล้กายของเขาไปมาอย่างไม่สนใจพี่ชายทั้งสองคนที่เพิ่งจะว่ายน้ำกลับขึ้นมาจากก้นสระ พี่ชายทั้งสองคนก็เลยได้แต่มองน้องสาวอ่อยผัวอย่างเซ็งๆ ความอ่อยผัว ยั่วผัวนี่ไม่มีใครเกินจนผัวรักผัวหลงอย่างหนัก หายใจเข้าออกมีแต่เมียๆๆ ขนาดมีลูกด้วยกันถึงสองคนแล้วดีกรีความหวานที่มีต่อกันก็ไม่ได้แผ่วลงเลย

                “นี่!!! เกรงใจกันบ้าง” ผู้กองกรินทร์ว่าขึ้นอย่างเหลืออดเมื่อเห็นไอ้น้องเขยตัวดีทำท่าจะดึงน้องสาวเขาไปจูบอีกครั้ง สวีทกันไม่เกรงใจคนโสดเลยให้ตายสิ 

                “อิจฉาหรอ งั้นก็รีบหาเมียสิ” สารวัตรพนาแสยะยิ้มที่มุมปากใส่พี่เมียก่อนจะกระโดดขึ้นมานั่งที่ริมขอบสระว่ายน้ำโดยมีแก้วเจ้าจอมช่วยเอาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้

                สารวัตรพนา หรือพันตำรวจโทพนาธร วรธีดล เป็นสารวัตรผู้บังคับกองร้อยเฉพาะกิจรบพิเศษ ชุดปฏิบัติการตำรวจพลร่มค่ายนเรศวร เขาประจำการอยู่ที่อำเภอบันนังสตา จังหวัดยะลาโดยเป็นผู้บังคับบัญชาดูแลฐานปฏิบัติการของตำรวจพลร่มทั้งหมดในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ด้วยความเก่งกล้าสามารถและสอบผ่านบททดสอบอันมากมายจากพลตรีกรันณ์ผู้เป็นพ่อตาได้แล้ว ตอนนี้เขาจึงได้เข้ามาเป็นเขยขวัญของบ้านสุวรรณเวชโดยที่ทุกๆ คนต่างก็ให้การยอมรับ และด้วยความแสนดีระดับเจ้าอาวาสวัดพ่อตาอย่างพลตรีกรันณ์หรือรองกรันณ์ รองแม่ทัพภาคที่ 4 เลยเอ็นดูเสมือนลูกชายอีกคน และถึงแม้ทุกๆ คนในบ้านสุวรรณเวชจะให้การยอมรับเขา แต่สำหรับพี่ชายที่หวงน้องสาวมากๆ อย่างผู้กองกรินทร์และผู้กองกวินทร์ก็ยากที่จะยอมรับน้องเขยคนนี้เพราะคิดมาตลอดว่าสารวัตรพนาเข้ามาเพื่อแย่งเอาน้องสาวของพวกตนไป พี่เมียกับน้องเขยก็เลยมีเรื่องให้ต้องจิกกัดกันอยู่บ่อยครั้ง แต่คนที่เป็นฝ่ายยอมให้ก็มักจะเป็นสารวัตรพนาเสมอ ด้วยเขามีอายุที่มากกว่าผู้กองสองแฝดอยู่เกือบรอบหนึ่งเลยไม่อยากถือสาและมองผู้กองสองแฝดเป็นดังน้องชายของตน นี่เลยเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่คนในบ้านสุวรรณเวชเอ็นดูลูกเขยคนนี้มาก

                “รีบๆ ลากผัวของเราไปเลยไนเปอร์” ผู้กองกรินทร์บอกน้องสาวที่คลอเคลียอยู่ข้างๆ ตัวสามี แต่ยิ่งพี่ชายทำเป็นดุใส่แก้วเจ้าจอมก็ยิ่งประชดด้วยการกอดสามีแน่นๆ แล้วจูบแก้มสามีโชว์มันซะเลย ส่วนคนที่ถูกเมียจูบแก้มก็ตาลอยหวานเชื่อมอย่างสุดๆ ด้วยเป็นคนรักเมียมากพอถูกเมียคลอเคลียแบบนี้ก็ยิ่งถูกใจเข้าไปใหญ่

                “ยัยเด็กคนนี้นี่ เป็นสาวเป็นนางมากอดจูบผู้ชายโชว์พี่ได้ยังไง”

                “ก็ผัวไนเปอร์ ไนเปอร์รักของไนเปอร์นี่พี่ซีล”

                “รักมากก็ไปทำบนห้องกันสองคนนู่น”

                “ชอบเอาท์ดอร์”

                “ยัย...ยัย...”

                “กรี๊ด!!!” แล้วแก้วเจ้าจอมก็ต้องรีบวิ่งหนีไปรอบๆ สระว่ายน้ำเมื่อผู้กองกรินทร์ขึ้นจากสระมาไล่ตี และไม่ได้ตีมือเปล่าแต่เขายังหักกิ่งไม้ข้างๆ สระมาทำเป็นไม้เรียวด้วย งานนี้ได้มีคนขาลายแน่ๆ

                พี่น้องบ้านนี้ก็มักเป็นเช่นนี้เสมอ แม้จะโตๆ กันแล้วแต่ก็รักและสนิทสนมกันมากจนสามารถกลับมาวิ่งเล่นเป็นเด็กๆ ด้วยกันได้ สารวัตรพนามองดูผู้กองกรินทร์ไล่ตีน้องสาวแล้วก็หันกลับมาทางผู้กองกวินทร์ที่ยังคงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ในสระว่ายน้ำ เหมือนแฝดคู่นี้จะสลับขั้วกันอย่างไรอย่างนั้น ทุกทีคนที่ชอบหาเรื่องทะเลาะกับแก้วเจ้าจอมและวิ่งไล่น้องสาวมักจะเป็นผู้กองกวินทร์เสมอ แต่มาครั้งนี้คนที่ชอบวิ่งไล่น้องสาวกลับเอาแต่ยืนซึม สารวัตรหนุ่มถอนหายใจเมื่อรู้ดีว่าทำไมพี่เมียที่เขามองเสมือนน้องชายถึงได้มีอาการแบบนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อนผู้กองสองแฝดไปทำภารกิจลับมา เขาไม่รู้รายละเอียดหรอกว่าเป็นภารกิจอะไรเพราะภารกิจของหน่วยผู้กองกวินทร์นั้นมักเป็นความลับเสมอ เขารู้แค่ว่าผู้กองกวินทร์ได้สูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปในภารกิจนี้แล้วเพื่อนร่วมทีมที่ว่าก็เป็นรุ่นพี่แพทย์ทหาร วพม. ของแก้วเจ้าจอมด้วย ที่เขากับแก้วเจ้าจอมต้องเดินทางจากยะลาขึ้นมาที่กรุงเทพฯ ครั้งนี้ก็เพื่อมาร่วมพิธีพระราชทานเพลิงศพให้กับหมอฉัตรกล้า แก้วเจ้าจอมเองก็ดูซึมๆ มาตั้งแต่ที่รู้ข่าวของรุ่นพี่แล้ว คนเคยรู้จักกันมันคงยากจะทำใจ ก็เพิ่งมีวันนี้นี่แหละที่เขาเห็นเธอดูร่าเริงกวนประสาทพี่ชายได้

                “จะดำน้ำต่อมั้ย เดี๋ยวพี่ดำน้ำเป็นเพื่อน” พอถูกน้องเขยร้องถามแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ทำเป็นเบือนหน้าหนี การจากไปของหมอฉัตรกล้ามันทำให้โลกของเขาตกอยู่ในความมืดมนและเหนื่อยล้าที่หัวใจ หมอฉัตรกล้าเป็นเสมือนพี่น้องคนหนึ่งของเขา พี่น้องของเขาต้องมาตายจากไปแบบนี้เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ แม้จะเข้าใจดีถึงการจากไปในหน้าที่ของทหาร แต่เขา...

                “ไนเปอร์!” ผู้กองกวินทร์กระโดดขึ้นมาจากสระน้ำแล้วเข้าไปดึงตัวน้องสาวที่กำลังวิ่งหนีผู้กองกรินทร์เอาไว้ มือแกร่งกำแขนของน้องสาวเอาไว้แน่น ดวงตาที่มีแต่ความเศร้าหมองมองน้องสาวอย่างสุดแสนจะห่วงใยเพราะน้องสาวของเขากับหมอฉัตรกล้านั้นเรียนจบมาจากที่เดียวกันและทำงานเหมือนกันด้วย หมอฉัตรกล้าเป็นแพทย์ทหารเรือ ส่วนแก้วเจ้าจอมเป็นแพทย์ตำรวจอยู่ในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนกับสารวัตรพนาผู้เป็นสามี เขากลัว...เขากลัวว่าเธอจะเป็นเหมือนกับหมอฉัตรกล้า

                “พี่มีเรื่องจะขอร้อง...”

                “เอ๋...” แก้วเจ้าจอมเอียงคอมองพี่ชายอย่างแปลกใจ ร้อยวันพันปีผู้กองกวินทร์ไม่เคยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแสนเศร้าแบบนี้ ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาแบบนี้ด้วย

                “ย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ ได้มั้ย ไนเปอร์เป็นหมอที่เก่ง ไนเปอร์จะไปเป็นหมอที่ไหนก็มีแต่คนยินดีอ้าแขนรับ มาเป็นหมอที่โรงพยาบาลตำรวจก็ได้”

                “ไม่เอา ไนเปอร์ชอบอยู่ในป่ามากกว่าอยู่ในเมือง เบื่อรถติด ต้นไม้ก็ไม่มีให้ปีนเล่น”

                “แต่มันอันตราย! ไนเปอร์อยากเป็นแบบหมอฉัตรหรอ” พอผู้กองกวินทร์ขึ้นเสียงกับน้องสาว ทั้งสารวัตรพนากับผู้กองกรินทร์ก็ต้องรีบเข้ามาหาคนทั้งคู่ แก้วเจ้าจอมยังดูอึ้งๆ อยู่อย่างทำอะไรไม่ถูก ถ้าเป็นทุกทีเธอคงกระโดดเตะปากพี่ชายไปแล้วที่เขามาดุเธอแบบนี้ แต่นี่...จู่ๆ เขาก็น้ำตาร่วง...

                “พี่ขอร้อง...พี่ไม่อยากให้ไนเปอร์ต้องเป็นอะไรไปอีกคน พี่ไม่อยากเสียไนเปอร์ไปแล้วไนเปอร์ก็มีลูกตั้งสองคน ยัยปักเป้ากับต้าวโมกยังเด็ก ถ้าไนเปอร์เป็นอะไรไปแล้วยัยปักเป้ากับต้าวโมกจะอยู่ยังไง เชื่อพี่นะ อย่าลงไปที่ยะลาอีก”

                “พี่เรนเจอร์...” แก้วเจ้าจอมน้ำตาคลอตามเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเขาเป็นอย่างดี การสูญเสียหมอฉัตรกล้าไปคงทำให้เขาเสียขวัญไปไม่น้อย เธอเข้าไปสวมกอดพี่ชายแล้วลูบหลังเขาเบาๆ อย่างปลอบโยนทำให้ผู้กองกวินทร์กอดเธอเอาไว้แน่น นี่แค่เพื่อนร่วมทีมจากไปเขายังเสียใจมากขนาดนี้แล้วถ้าเขาต้องเสียแก้วเจ้าจอมไปล่ะ ต่อไปเขาจะเล่นกับใคร จะแกล้งใคร จะชวนใครทะเลาะด้วยอีก ถึงเธอจะเป็นยัยปิศาจโหดสำหรับเขาแต่เธอก็เป็นยัยปิศาจโหดที่น่ารักที่สุดในโลก

                “เรนเจอร์ อย่าทำให้น้องลำบากใจ” ผู้กองกรินทร์บอกน้องชายอย่างโล่งอก เขากับสารวัตรพนาก็อุตส่าห์จะรีบมาห้ามกลัวว่าแก้วเจ้าจอมจะแบคคิกใส่ก้านคอพี่ชายซะอีก “พี่รู้ว่าแกเสียใจมาก พวกเราทุกคนก็เสียใจเหมือนกันหมดแหละ หมอฉัตรเขาไม่ใช่เพื่อนพี่น้องของแกคนเดียวนะพี่เองก็คุ้นเคยกับเขา ไนเปอร์ก็รู้จักกับเขามาก่อนพวกเราด้วย ในช่วงนี้ถ้าแกจะเสียใจแกก็เสียใจได้แต่อย่าท้อแท้แล้วก็หมดกำลังใจเด็ดขาด คนเราทุกคนมันไม่มีใครไม่สูญเสียหรอก คิดดูดีๆ นะว่าอาชีพอย่างพวกเรามันก็ทำงานเสี่ยงด้วยกันทั้งนั้น วันนี้แกห้ามไนเปอร์ไม่ให้ลงใต้พรุ่งนี้แกจะห้ามใครอีก ทั้งคุณพ่อ แม่แก้ม คุณอานที อาธารา อาเอกี้ ไหนจะรีคอน อรินแล้วก็ทุกๆ คนอีก ถ้ามัวแต่กลัว มัวแต่ห่วงกันจนห้ามไปทำงานแบบนี้แล้วจะมาเป็นทหารตั้งแต่แรกทำไม”

                “ซีล” สารวัตรพนาส่ายหน้าให้ผู้กองกรินทร์เพื่อไม่ให้เขาพูดอะไรแรงๆ กับน้องชายอีก ถึงสิ่งที่ผู้กองกรินทร์พูดจะเป็นเรื่องจริงแต่ตอนนี้สภาพจิตใจของผู้กองกวินทร์ก็ไม่สู้ดีนัก ในฐานะที่เขาเองก็เคยสูญเสียมาเยอะ เขาเสียพ่อกับแม่ไปตั้งแต่เด็ก น้องชายก็มาถูกคนร้ายฆ่าตายต่อหน้าไหนจะเพื่อนร่วมงานที่ต้องตายจากโดยที่เขาช่วยอะไรไม่ได้อีก เขาเข้าใจความสูญเสียทุกอย่างเป็นอย่างดี ผู้กองกวินทร์นั้นเติบโตมากับครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม เพื่อนฝูงมากมาย พ่อกับแม่รักมากจนทูนให้หมดทุกอย่าง คนที่เกิดมามีพร้อมและเพอร์เฟ็คทุกอย่างพอต้องมาสูญเสียมันก็คงยากที่จะทำใจ ตอนน้องสาวจะแต่งงานก็ยังงอแงไม่อยากให้น้องแต่ง ตอนสาวที่หลงรักจะไปเรียนต่อเมืองนอกก็เสียใจแทบไม่มีสติจนถูกคุณปู่จับไปบวชให้สงบจิตสงบใจ บาดแผลครั้งนี้มันใหญ่หลวงสำหรับผู้กองกวินทร์จริงๆ

                “อยากพูด อยากระบายอะไรก็ว่ามาเดี๋ยวพวกพี่จะอยู่รับฟังเอง ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องเลย มันไม่ได้ทำให้ดูอ่อนแอหรอก” เขาพูดกับผู้กองกวินทร์ ซึ่งพอเขาพูดผู้กองกวินทร์ก็คลายกอดจากน้องสาวก่อนจะกระโดดลงไปนั่งขัดสมาธิใต้น้ำต่อ

                “พี่เรนเจอร์!” แก้วเจ้าจอมร้องตามแล้วทำท่าจะกระโดดลงไปในน้ำเมื่อคิดว่าพี่ชายอาจจะทำอะไรบ้าๆ แต่ทั้งสารวัตรพนาและผู้กองกรินทร์ก็ดึงแขนเธอเอาไว้ก่อน

                “มันแค่ลงไปร้องไห้น่ะ”

                “หา...ลงไปร้องไห้ในน้ำเนี่ยนะคะพี่ซีล”

                “อืม” เขาพยักหน้าตอบ “ก่อนหน้านี้มันไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตามันน่ะมันก็เลยลงไปนั่งร้องไห้ในน้ำพี่ก็เลยต้องลงไปนั่งเป็นเพื่อนมัน”

                “พวกมนุษย์กบเขาเป็นแบบนี้ทุกคนมั้ยเนี่ย จะร้องไห้ทั้งทีร้องให้มันเหมือนผู้เหมือนคนหน่อยไม่ได้หรอคะ” ผู้กองกรินทร์ยักไหล่ตอบ ตอนแรกน้องชายของเขามันก็ว่ายน้ำไป ร้องไห้ไปนี่แหละ แต่พอร้องไห้หนักๆ เข้ามันกลัวคนอื่นมาเห็นก็เลยลงไปแอบนั่งร้องไห้ในน้ำมันซะเลย แต่เขาไม่อยากให้มันฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวก็เลยลงไปใต้น้ำกับมันด้วย

                “แล้วนี่ไม่ได้เป็นซีลกับเขา ลงไปด้วยทำไมเนี่ย” คราวนี้แก้วเจ้าจอมหันมาเอียงคอมองสามีบ้าง ถึงสามีของเธอจะเรียนหลักสูตรหน่วยรบมาเยอะไม่ได้ต่างจากพี่ชายของเธอแต่เขาก็ไม่ได้ฝึกหน่วยซีลมาเสียหน่อย

                “พี่ก็เป็นมนุษย์กบนะ มนุษย์กบตำรวจค่ายนเรศวรไง” ใช่ว่ามนุษย์กบจะมีแต่ของทัพเรือเสียเมื่อไหร่ ตำรวจเขาก็มีมนุษย์กบเหมือนกัน “พี่กลัวไอ้แฝดจมน้ำน่ะก็เลยตามลงไปดูแลความปลอดภัยให้”

                เธอนึกว่าพวกเขาทั้งสามคนลงไปแข่งกันดำน้ำเสียอีก นี่ถ้าเธอไม่มาตามจะยอมขึ้นจากน้ำกันมั้ยเนี่ย

                “ใครอยากให้มาดูแล ชิ” ผู้กองกรินทร์ว่าก่อนจะตามน้องชายลงไปใต้น้ำสารวัตรพนาก็เลยตามลงไปอีกคนเพื่อคอยดูแลสองแฝดโดยที่แก้วเจ้าจอมได้แต่นั่งเฝ้าอยู่ริมสระ ถ้าไม่ติดว่าอาบน้ำเตรียมนอนแล้วก็ว่าจะลงไปแจมด้วยซักหน่อย

                ผู้กองกวินทร์นั่งนิ่งอยู่ใต้น้ำตามเดิม ด้วยเคยเรียนหลักสูตรนักประดาน้ำมาด้วยก่อนที่จะมาฝึกหน่วยซีลเขาจึงดำน้ำค่อนข้างเก่ง เหมือนตอนนี้เขากำลังอยู่ในโลกอีกใบ โลกที่เขาเก็บซ่อนความเสียใจเอาไว้ที่ใต้น้ำ อำพรางเก็บซ่อนน้ำตาแล้วเขาจะต้องทำใจให้ได้ จากที่หลับตาลงพอเขาลืมตาขึ้นก็เห็นผู้กองกรินทร์นั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ และอีกข้างของเขาสารวัตรพนากำลังทำท่าทำทางบอกรักแก้วเจ้าจอมจากใต้น้ำ เขาไม่รู้ว่าสารวัตรพนาผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายในชีวิตมาได้ยังไง ทำไมทุกวันนี้สารวัตรพนาถึงได้ดูมีความสุขนักโดยเฉพาะเวลาที่ได้อยู่กับลูกเมียทั้งๆ ที่เขาก็ผ่านอะไรมาตั้งเยอะ เสียทั้งพ่อแม่ ทั้งน้องชายแล้วก็ลูกน้องคนสำคัญอีก สารวัตรพนาจัดการกับความเจ็บช้ำเหล่านั้นยังไง

                ปั้ก!

                ผู้กองกรินทร์แกล้งยื่นเท้าไปแอบถีบน้องเขยเมื่อเห็นน้องเขยทำมือเป็นรูปหัวใจส่งไปให้เมียบนฝั่ง หมั่นไส้ก็หมั่นไส้เมื่อไหร่จะเลิกข้าวใหม่ปลามันกันเสียที นี่ก็ได้ลูกสองแล้ว

                ปั้ก! 

                ถูกพี่เมียแกล้ง น้องเขยเองก็ไม่ยอมรีบถีบพี่เมียคืนทันที ต่างฝ่ายต่างก็ยื่นเท้าเข้าใส่กันอยู่ใต้น้ำอย่างไม่ยอมแพ้และเริ่มจะหนักขึ้นไปเรื่อยๆ จนคนที่นั่งซึมต้องชักสีหน้าเซ็งใส่ เขาว่าเขาหลบมานั่งร้องไห้คนเดียวที่ใต้น้ำก็ดูสลบดีแล้วนะ สองคนนี้ตามเขามาทำไมกัน

                ซ่า!!!

                เมื่อสุดจะทนกับพี่เมียและน้องเขยที่ตีกันอยู่ใต้น้ำแล้วผู้กองกวินทร์ก็เลยกลับขึ้นมาเหนือผิวน้ำอีกรอบ อยู่ใต้น้ำก็ไม่สงบ พอขึ้นมาก็ยังมาเห็นยัยปิศาจโหดนั่งทำหน้าทะเล้นใส่อยู่อีก

                “เดี๋ยวทุกอย่างมันจะดีขึ้นเองแหละพี่เรนเจอร์” แก้วเจ้าจอมบอกกับพี่ชายพลางส่งผ้าขนหนูให้พร้อมกับนั่งลงข้างๆ เขาที่ขอบสระว่ายน้ำ ส่วนผู้กองกรินทร์กับสารวัตรพนาก็ยังตีกันอยู่ใต้น้ำเหมือนเดิม ดูซิใครจะกลั้นหายใจได้นานกว่ากัน

                “พี่พนาเขายังทำใจได้เลยนะคะเขาเคยสูญเสียเยอะกว่าพี่เรนเจอร์อีก ชีวิตคนเราต้องดำเนินต่อไปวันนี้เราจะเสียใจก็ได้แต่วันพรุ่งนี้เราต้องลุกขึ้นมาสู้ต่อค่ะ พี่หมอฉัตรเองก็คงไม่อยากให้พี่เรนเจอร์เป็นแบบนี้ ถ้าเขารู้ว่าการตายของเขาจะทำให้พี่เรนเจอร์เศร้าขนาดนี้เขาคงเสียใจแย่ อีกอย่างพี่เรนเจอร์ก็ยังมีลูกทีมเหลืออีกตั้งสี่คน ทุกคนเขาขาดหมอไปแล้วจะให้เขามาเสียหัวหน้าทีมไปอีกได้ยังไง ถ้าหัวหน้าทีมยังเข้มแข็งไม่ได้ลูกทีมจะเอากำลังใจที่ไหนมาสู้ต่อล่ะคะ” ไม่เพียงแค่เตือนสติแต่แก้วเจ้าจอมยังเข้ามากอดซบแขนพี่ชายอีกด้วย

                “ไนเปอร์ พี่พนา พี่ซีลแล้วก็ทุกๆ คนเป็นห่วงพี่เรนเจอร์นะ ถึงพี่เรนเจอร์จะเสียพี่หมอฉัตรไปแต่พี่เรนเจอร์ก็ยังใครอีกหลายคนคอยให้กำลังใจ พี่ซีลก็มาอยู่เป็นเพื่อน พี่พนาก็ยังมาอยู่กับพี่เรนเจอร์แทนที่จะอยู่กับลูกๆ บนห้องนอน พรุ่งนี้ก็เป็นวันพระราชทานเพลิงศพพี่หมอฉัตรแล้วไนเปอร์อยากให้พี่เรนเจอร์ไปร่วมงานด้วยความเข้มแข็งและกล้าหาญ พี่เรนเจอร์ต้องเข้มแข็งให้ทุกๆ คนในทีมได้หวังพึ่งพา ให้ผู้บังคับบัญชาของพี่เรนเจอร์ได้รู้ว่าการสูญเสียครั้งนี้มันไม่ได้ทำให้พี่เรนเจอร์อ่อนแอลงแต่พี่เรนเจอร์พร้อมที่จะกลับมาสู้ใหม่แล้ว พรุ่งนี้พี่เรนเจอร์อยากให้ทุกคนเห็นพี่เรนเจอร์ในสภาพหมดอาลัยตายอยากหรืออยากให้เห็นพี่เรนเจอร์ในฐานะผู้กองกวินทร์หัวหน้าทีมซีล ทีมที่แข็งแกร่งที่สุดล่ะคะ”

                ความคิดความอ่านของแก้วเจ้าจอมเติบโตไปมากจริงๆ จนผู้กองกวินทร์ต้องหันมามองน้องสาว เธอไม่ใช่ยัยหนูตัวน้อยอีกต่อไปแล้วแต่เธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วจริงๆ คำพูดของเธอมันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเยอะเลย เขาเองก็ไม่อยากจะอ่อนแอต่อหน้าคนอื่นไม่อย่างนั้นคงไม่ลงไปร้องไห้ใต้น้ำหรอก ลำแขนแกร่งวาดขึ้นมาโอบไหล่น้องสาวอย่างขอบคุณ ผู้กองกรินทร์กับสารวัตรพนาที่เพิ่งขึ้นมาจากผิวน้ำได้แต่มองอย่างแปลกใจที่ได้ผู้กองกวินทร์ยิ้มออกมาได้อีกครั้ง พวกเขารึก็มัวแต่ตีกันอยู่ใต้น้ำเลยไม่รู้ว่าแก้วเจ้าจอมพูดอะไรผู้กองกวินทร์ถึงได้กลับมายิ้มได้แบบนี้

                “ขอบใจนะ พี่รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”

                “หมอไนเปอร์ยินดีรักษาค่ะ” รอยยิ้มแสนทะเล้นฉีกยิ้มแฉ่งให้พี่ชาย ก่อนที่รอยยิ้มแสนทะเล้นนี้จะเริ่มดูเจ้าเล่ห์ขึ้น “ไหนๆ ทีมพี่เรนเจอร์ก็ขาดหมอแล้วรับไนเปอร์เข้าทีมไปเป็นหมอประจำทีมก็ได้นะ ไนเปอร์ยิงปืนแม่นนะจะบอกให้” สองแขนยกขึ้นทำท่ายิงปืนให้พี่ชายดูด้วยยังภูมิใจกับการรักษาแชมป์ยิงปืนได้ไม่หาย

                “ทีมพี่เป็นทีมมนุษย์กบ เราเป็นแค่คางคกเข้าร่วมทีมไม่ได้หรอก”

                “อ๊าย!!!”

                ผลัวะ!!! ตูม!!!

                ล้ออะไรไม่ล้อ มาล้อคนสวยว่าเป็นคางคกผู้กองกวินทร์ก็เลยถูกคากคกน้อยถีบจนหน้าทิ่มตกสระว่ายน้ำอย่างหมดสภาพจนผู้กองกรินทร์กับสารวัตรพนาพากันหัวเราะร่วน

                “ยัยปิศาจบ้า!!! เคยเป็นนางไม้แสนน่ารักได้ถึงสองนาทีมั้ยเนี่ย”

                “พูดมากเดี๋ยวแม่ก็เตะซ้ำหรอก” ว่าแล้วก็ทำท่าจะยกเท้าขึ้นอีกผู้กองกวินทร์ก็เลยรีบว่ายน้ำหนีไปหาพี่ชาย ยัยน้องบ้านี่ เกิดมาสวยหวานซะเปล่าแต่พฤติกรรมอย่างกับพวกจิ๊กโก๋เกเร เขาเป็นพี่มันนะเฟ้ย เคารพกันบ้างสิ

                ระหว่างที่มนุษย์กบกับคางคกกำลังมีเรื่องกัน ที่อีกด้านของสระว่ายน้ำก็กำลังมีใครกำลังเดินเข้ามาอีก เด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบกว่าๆ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู แก้มป่องยุ้ยในชุดนอนลายน้องแมวกำลังเดินมาที่สระน้ำอย่างทุลักทุเล สาเหตุก็เพราะสาวน้อยไม่ได้เดินมาคนเดียวแต่ยังแบกน้องชายวัยหนึ่งขวบขึ้นหลังมาด้วย สีหน้าของสาวน้อยดูเหยเกเมื่อถูกน้องชายกอดรัดคอเอาไว้แน่นและหนัก ก่อนหน้านี้ตอนเข้านอนยังมีคุณพ่อกับคุณแม่นอนกอดอยู่เลย แต่พอตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วไม่เห็นคุณพ่อกับคุณแม่สาวน้อยก็เลยต้องแบกน้องชายขี่หลังออกตามหา

                “นี่ใช่มั้ยที่เขาเรียกว่าเตี้ยอุ้มค่อม” ผู้กองกรินทร์ว่าอย่างเอ็นดูหลานตัวน้อยทั้งสอง ในขณะที่สารวัตรพนาได้รีบขึ้นจากสระว่ายน้ำไปหาลูกๆ ด้วยกลัวว่าสาวน้อยจะพาน้องชายเซถลาจนตกสระว่ายน้ำ ซึ่งปกติที่สระว่ายน้ำจะมีรั้วเหล็กกั้นเอาไว้ด้วยที่บ้านมีเด็กเล็กเดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุเอา

                “ดึกแล้วทำไมยังไม่หลับไม่นอนอีก พาน้องลงมาข้างล่างทำไม” แม้จะยังเศร้าเสียใจอยู่ แต่พอเห็นท่าน ผบ.ประจำบ้านผู้กองกวินทร์ก็อดร้องถามไม่ได้จนน้องชมพูที่คุณพ่อกำลังอุ้มพามาหาคุณแม่ต้องหันมาทำปากยื่นใส่ เพราะจับได้ว่าคุณลุงเป็นคนขโมยคุณดอลลี่ไปซ้ำยังทำคุณดอลลี่หายไปอีกน้องชมพูก็เลยไม่พอใจเป็นอย่างมาก นี่ดีนะที่คุณทวดกับคุณตาให้คนไปหาซื้อคุณดอลลี่ตัวใหม่มาให้ไม่งั้นน้องชมพูจะแหกปากร้องไห้ให้บ้านแตกไปเลย นอกจากน้องชมพูจะได้คุณดอลลี่ตัวใหม่มาแล้วน้องโมกก็ยังได้ยางกัดเซ็ตใหม่อีกด้วย

                “ยังไม่หายงอนคุณลุงเขาอีกหรอยัยพวง” ตัวแค่นี้โกรธเป็นและโกรธได้นานเหลือเกิน ผู้กองกรินทร์ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ให้ แต่เขาคิดว่าให้น้องชมพูได้เจอกับคุณดอลลี่ตัวใหม่นั่นแหละดีแล้วเพราะคุณดอลลี่ตัวเก่าที่ตกอยู่บนเรือยางท้องแข็งตัวนั้นเลอะไปด้วยเลือดของหมอฉัตรกล้าจนชุ่ม ผู้กองกวินทร์ไม่อยากเก็บตุ๊กตาเปื้อนเลือดเอาไว้ก็เลยถ่วงคุณดอลลี่เปื้อนเลือดลงไว้ใต้ทะเลแทน

                “น้องชมพูก็ได้คุณดอลลี่ตัวใหม่มาแล้วนี่คะ ได้ตั้งสองตัวด้วยหายงอนคุณลุงได้แล้วคะ”

                “ชิ” ขนาดคุณแม่ช่วยเกลี้ยกล่อมสาวน้อยก็ยังทำเป็นเชิดใส่คุณลุง คุณลุงชอบแกล้งน้องชมพู “ไม่ย้ากคูมยุงแย้ว น่ามมอหอ”

                “มอหอ” น้องโมกที่เริ่มหัดพูดได้ทีละคำพยายามจะพูดตามพี่สาว พอคุณพ่อปล่อยลงจากอ้อมแขนหนุ่มน้อยก็เดินเป๋ไปเป๋มาเข้าไปกอดคุณแม่ แก้มนุ่มๆ ซุกอกอุ่นของคุณแม่อย่างแสนอ้อน

                “คราวหน้าจะขโมยกินแตงโมให้หมดตู้เย็นด้วย”

                “คูมยุงไม่น่าย้าก!!!” นิ้วน้อยๆ ชี้ใส่คุณลุงแล้วยังทำท่าจะกระโดดลงไปหาเรื่องคุณลุงถึงในสระว่ายน้ำด้วย น้องโมกที่เห็นดังนั้นเข้าก็ไม่รอช้ารีบตามไปเป็นกำลังเสริมให้พี่สาวจะกระโดดลงสระว่ายน้ำอีกคนจนคุณลุงซีลต้องรีบเข้ามาหิ้วตัวทั้งสองคนพี่น้องเอาไว้ ยัยเปี๊ยกกับไอ้หนูเปี๊ยกนี่ดุเหมือนแม่เลยเว้ย แม่เป็นร็อตไวเลอร์แล้วลูกก็ยังเป็นล็อตไวเลอร์ด้วยอีกตัว

                “สองรุมหนึ่งหรอ ไม่กลัวหรอกเว้ยมาสิ มาต่อยกัน” ผู้กองกวินทร์ทำกระดิกนิ้วท้าทาย ผู้กองกรินทร์ก็เลยอุ้มน้องชมพูกับน้องโมกเข้าไปชกต่อยตามคำท้า จากที่กำลังเศร้าๆ ซึมๆ อยู่ผู้กองกวินทร์ก็หัวเราะออกมาเมื่อได้เล่นกันหลานๆ ไม่ว่าจะมีเรื่องเครียดหรือไม่สบายใจอย่างไรพอได้อยู่กับน้องชมพู น้องโมกแล้วเขามักจะอารมณ์ดีตลอด

                “ไปๆๆ ไปนอนได้แล้วเป็นเด็กเป็นเล็กอย่านอนดึก” เมื่อต่อยกันจนเหนื่อยแล้วคุณลุงทั้งสองก็หิ้วพาสองพี่น้องกลับมาส่งคืนให้ผู้เป็นพ่อกับแม่ แม้ว่าทั้งสองหนูน้อยจะยังคึกกันอยู่ก็ตาม เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะฟ้องคุณทวดว่าถูกคุณลุงแกล้งอีกแล้ว

                “โป้งคูมยุง”

                “โป้ง” น้องโมกพูดตามพี่สาวอีกแล้วก็เดินตูดบิดกลับไปกอดคุณแม่ตามเดิม น้องโมกอยากนอนกอดคุณแม่ พอตื่นมาแล้วไม่เห็นคุณแม่พี่ชมพูก็เลยพามาตามหา

                “พี่ซีลอยู่เป็นเพื่อนพี่เรนเจอร์นะคะ ไนเปอร์กับพี่พนาจะพาลูกไปนอนแล้ว” เมื่อเห็นว่าพี่ชายกลับมายิ้มและหัวเราะได้แล้วแก้วเจ้าจอมก็วางใจ ผู้กองกรินทร์พยักหน้ารับแล้วกางแขนออกให้น้องชมพูกับน้องโมกเข้ามาคิสๆ ราตรีสวัสดิ์ สาวน้อยกับน้องชายก็เลยพากันเข้ามากอดและหอมแก้มคุณลุงซีลคนละข้าง

                “ฝันดีนะครับ น้องชมพูเด็กดี ต้าวโมกน้อยของลุง” ผู้กองกรินทร์คิสๆ แก้มหลานทั้งสองไปจ๊วบใหญ่ ไรหนวดเคราไปทิ่มแก้มนุ่มๆ ทำให้สองพี่น้องจั๊กจี๋และหัวเราะคิกคัก แต่พอผู้กองกวินทร์กางแขนจะคิสๆ แก้มหลานก่อนนอนบ้าง 

                “มาคิสแก้มลุงบ้างสิ” คนอยากถูกหลานจูบแก้มบอกพลางเอียงแก้มให้ น้องชมพูก็เลยยอมเดินเข้าไปหาคุณลุงเรนเจอร์ ทำท่าจะยื่นหน้าไปจูบแก้มคุณลุงแต่แล้วสาวน้อยก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นงับเข้าให้ที่ใบหูของคุณลุงแทน

                งั่ม!

                “โอ๊ย!!!” คนถูกหลานกัดใบหูร้องออกมาลั่นท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคนโดยเฉพาะน้องโมกที่ตบมือเชียร์พี่สาวแบบสุดใจขาดดิ้น ท่ากัดหูคุณลุงของพี่ชมพูเท่สุดๆ ไปเลย น้องโมกจะจำเอาไว้เป็นตัวอย่าง

                “แหยะ!!! ไม่อาหย่อยเยย”

                “หูคนนะเว้ยไม่ใช่หูหมูย่าง มันจะไปอร่อยได้ยังไง”

                “ปู๊ด!!!” น้องชมพูทำหน้าแหยๆ แล้วยื่นปากใส่อีก

                “คูมป้อคูมแม่ขา น้อนจมปูง่วนนอนแย้วค่ะ” พอแก้แค้นคุณลุงสำเร็จสาวน้อยก็รีบหนีไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ทันทีโดยมีคุณลุงมองตาเขียว ยัยเปี๊ยกตัวแสบนี่ ชาติก่อนเกิดเป็นหมารึไงกัดเจ็บเป็นบ้า

                “พรุ่งนี้ค่อยมาแก้แค้นนะพี่เรนเจอร์” แก้วเจ้าจอมหัวเราะคิกคักก่อนจะอุ้มน้องชมพูกับน้องโมกเอาไว้ในอ้อมแขน แต่พอเธอจะพาลูกๆ เดินกลับเข้าบ้านสารวัตรพนาก็เข้าไปอุ้มเธอไว้อีกทีน้องชมพูกับน้องโมกก็เลยพลอยโดนอุ้มไปด้วย ทั้งสองพี่น้องพากันยิ้มหวานอย่างมีความสุขเวลาที่คุณพ่อคุณแม่สวีทหวานใส่กันแบบนี้ แก้วเจ้าจอมกอดลูกๆ ทั้งสองแน่นแล้วจูบแก้มสามีเบาๆ ก่อนจะให้เขาอุ้มพาเธอกับลูกๆ ไปนอนในบ้านโดยมีสายตาแห่งความอิจฉาของพี่ชายทั้งสองคนมองตาม

                “ไปนอนเฉยๆ นะเว้ยอย่าไปผลิตทายาทปิศาจออกมาเพิ่ม แค่มีปิศาจน้อยสองตัวชีวิตพี่ก็หาความปลอดภัยยากแล้ว” ผู้กองกวินทร์ร้องบอกตามหลัง น้องชมพูก็เลยยื่นใบหน้าเล็กๆ หันกลับมามองก่อนจะทำท่าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ทิ้งท้าย

                ผู้กองสองแฝดได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดูหลานๆ ความสดใสน่ารักทำให้บ้านสุวรรณเวชสดใสและมีแต่เสียงหัวเราะ คุณทวดทั้งสองก็พลอยอารมณ์ดีและไม่เหงา มีเหลนตัวน้อยให้ได้เลี้ยงแบบนี้มันสุขใจสุดๆ คุณตากับคุณยายก็เหมือนกับมีเพื่อนเล่น พ่อกับแม่ของสองพี่น้องตัวป่วนก็มีเวลาจู๋จี๋กันบ่อยขึ้นเพราะมีคนเลี้ยงลูกให้แม้แต่พวกเขา...น้องชมพูกับน้องโมกคือสีสันที่สดใสในชีวิตของพวกเขา พวกเขารักหลานๆ มาก รักเสมือนลูกของตัวเองเลย

                “เข้าใจพ่อภูแล้ว พ่อภูก็คงรักพวกเรามากเหมือนกับที่เรารักยัยพวงกับต้าวโมกแหละเนาะ” พ่อภูก็คือพลโทคีรินทร์ วัฒนากุล เป็นแม่ทัพภาคที่ 3 และพ่อภูคนนี้ก็เป็นพี่ชายแท้ๆ ของแม่ผู้กองทั้งสอง ด้วยความรักหลานๆ มากพลโทคีรินทร์จึงขอผู้กองสองแฝดกับแก้วเจ้าจอมมาเป็นลูกบุญธรรมของตนและรักลูกๆ ทั้งสามคนเสมือนลูกของตัวเอง

                “น่าอิจฉาเป็นบ้า อยากมีโมเมนต์อุ้มลูกกับเมียไปนอนบ้างจัง” ผู้กองกวินทร์ไม่ได้ฟังตามที่พี่ชายพูด เขามองสารวัตรพนาอุ้มแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ ไปนอนด้วยความอิจฉา เสียงทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกพูดคุยหยอกล้อกันมันดูอบอุ่นมากๆ จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าเขาจะมีโอกาสได้ทำอย่างนี้บ้างมั้ย ทั้งๆ ที่เขาก็เกิดมามีชีวิตที่สมบูรณ์แบบมากกว่าน้องเขย แต่ดูเหมือนตอนนี้ชีวิตของน้องเขยเขาจะดูลงตัวมากกว่าเขาเสียอีก หน้าที่การงานก็ดี นี่ก็เพิ่งได้เลื่อนยศเป็นพันตำรวจโท ลูกเมียก็น่ารักแล้วเขาล่ะ

                “เศร้าเรื่องหมอฉัตรอยู่ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนมาพูดเรื่องอยากมีเมียได้ล่ะเนี่ย” คำถามของพี่ชายทำให้ผู้กองกวินทร์ยกมือขึ้นมาแตะที่สร้อยคอจี้นาคเกี้ยว สร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่สาวน้อยคนหนึ่งเป็นคนให้เขาเก็บเอาไว้ก่อนที่เธอจะไปเรียนต่อ นี่ก็ปีกว่าๆ แล้ว เขารู้ว่าเธอเรียนจบและกลับมาแล้วแต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ไปหาหรือเจอกันด้วยงานและภารกิจต่างๆ มันรัดตัวจึงทำได้เพียงแค่ส่งความคิดถึงไปหาเท่านั้น

                “เวลาสารวัตรพนามีเรื่องไม่สบายใจเขาจะมีไนเปอร์อยู่ข้างๆ คอยปรับทุกข์ให้กำลังใจกัน ถ้าตอนนี้ผมมีคนมานั่งปรับทุกข์บ้างก็ดีสิ”

                “แล้วกูไม่ใช่คนรึไง” ตั้งแต่กลับมาจากภารกิจเนี่ยเขาก็อยู่เฝ้ามันตลอด มันไปนั่งร้องไห้อยู่ใต้น้ำเขาก็ลงไปนั่งเฝ้า นี่มันไม่เห็นหัวเขาเลยรึไง ผู้กองกรินทร์ชักสีหน้าใส่

                “ผมอยากได้เมียมากกว่าพี่ซีล...เหงา”

                “เฮอะ!” ผู้กองกรินทร์ล่ะหมดคำจะพูดด้วย แต่ก็อย่างว่าแหละ จะว่าน้องชายมากๆ ก็ไม่ได้เพราะเขาเองก็อยากมีใครคนหนึ่งมาอยู่ข้างๆ เหมือนกัน อยากมีลูกเมียไว้นอนกอดทุกๆ คืน

                “เรามาเริ่มบุกกันดีมั้ยพี่ซีล ผมจะไปบุกหวานใจของผม ส่วนพี่...พี่ต้องขยับฐานะจากแฟนคลับไปเป็นแฟนนะครับผมให้ได้แล้วนะ ขืนรอช้ามีหมามาคาบไปกินก่อนไม่รู้ด้วย”

                “เรื่องของกู” ผู้กองกรินทร์หน้าแดงจนลามไปถึงใบหู ด้วยแอบรักดาราสาวคนดังอยู่คนหนึ่งมาได้สองปีกว่าๆ แล้วแต่ก็ไม่เคยได้สานความสัมพันธ์กันทั้งๆ ที่เคยพบปะพูดคุยกันมาบ้าง จนป่านนี้เธอก็คงจะยังไม่รู้จักชื่อของเขาอีกมั้ง ด้วยความใจไม่กล้าพอถ้าจะต้องจีบใครตรงๆ เขาจึงทำได้เพียงเป็นแฟนคลับของเธอเรื่อยมา 

                “เราควรมีใครซักคนได้แล้วนะพี่ซีล...พี่ เรามาหาเมียกันเถอะ” สีหน้าและแววตามุ่งมั่นแบบนี้ผู้กองกรินทร์รู้ได้ทันทีเลยว่าน้องชายมันเอาจริง “บวชแล้ว เบียดได้”

                “มึงเศร้าเรื่องหมอฉัตรจนเพี้ยนหรอเรนเจอร์”

                “ภายในปีนี้เราต้องได้เมีย พี่ซีลต้องได้เมียเป็นคุณน้ำเมยดาราดังคนสวยนั่น” เมื่อรู้ว่าพี่ชายแอบรักดาราสาวสวยที่ชื่อ น้ำเมย ผู้กองกวินทร์ก็รีบร่ายมนต์ให้พร้อมกับเอื้อมตัวขึ้นไปเป่ามนต์ใส่หน้าผากของพี่ชาย ใครๆ ก็บอกว่าแม่ของพวกเขานั้นเป็นนางไม้ เพราะพ่อกับแม่ของพวกเขาพบรักกันในป่าตอนพ่อไปประจำการอยู่ที่ฐานปฏิบัติการริมชายแดน พอมีพวกเขาสามคนพวกเขาก็เลยถูกเรียกว่ารุกขเทวดา ส่วนแก้วเจ้าจอมเป็นนางไม้น้อยด้วยมีกลิ่นตัวที่หอมกรุ่นมาตั้งแต่เกิด และเมื่อพวกเขาอวยพรเรื่องความรักให้กับใครคนๆ นั้นก็จะสมหวังเสียทุกคู่ ดังนั้นผู้กองกวินทร์ก็เลยเป่าหน้าผากร่ายมนต์ให้พี่ชายตัวเองเสียเลย

                “เล่นอะไรของมึงเรนเจอร์”

                “ร่ายมนต์ให้ผมบ้างสิ” แล้วก็ยื่นหน้าไปหาพี่ชายอย่างจริงจังจนผู้กองกรินทร์เลี่ยงไม่ได้

                “เออๆๆ ขอให้มึงสมหวังในความรักเหมือนกัน” แล้วก็เป่าหน้าผากซ้ำจนคนที่กำลังเดินเข้ามาหาต้องขมวดคิ้วใส่อย่างสงสัยว่าไอ้แฝดสองคนนี้มันเล่นอะไรกัน มีเป่าหน้าผากให้กันด้วย หรือว่ามันจะเสียใจเรื่องที่เพื่อนร่วมงานตายจนเพี้ยนหนักทั้งคู่

                “ลูกชายกูท่าทางจะอาการจะหนัก” เขาว่าก่อนจะรีบเดินเข้าไปนั่งแทรกกลางระหว่างสองแฝดที่ริมสระว่ายน้ำพร้อมกับยื่นเบียร์ให้คนละกระป๋อง

                “คุณพ่อ!” ทั้งสองแฝดคาดไม่ถึงเมื่อจู่ๆ รองกรันณ์ก็เดินเข้ามานั่งด้วย พอแจกเบียร์ให้แล้วสองแขนของผู้เป็นพ่อก็ยกขึ้นโอบไหล่ลูกชายเอาไว้คนละข้างหวังจะปลอบโยนด้วยเข้าใจว่าลูกชายทั้งสองคนจะยังทำใจกับความสูญเสียไม่ได้

                “ชีวิตมันก็ต้องเดินต่อไป หมอฉัตรเขาทำหน้าที่ของเขาได้ดีที่สุดแล้วเราควรภูมิใจในตัวของเขา ดื่มซะเดี๋ยวพ่อดื่มเป็นเพื่อน หมดกระป๋องแล้วก็ขึ้นไปนอน” แม้ในสายตาของคนนอกรองกรันณ์จะเป็นนายทหารที่ทั้งโหดและดุมาก แต่เขาก็มักจะอ่อนโยนกับลูกๆ เสมอ สองแฝดได้แต่ยิ้มให้กัน อย่างน้อยในวันที่หัวใจท้อแท้พวกเขาก็ยังมีครอบครัวที่อบอุ่นเคียงข้าง ถึงวันนี้จะยังไม่มีเมียคอยปลอบใจแต่ก็ยังมีพ่อ มีครอบครัวที่รักและใส่ใจพวกเขาที่สุดอยู่ตรงนี้

                “ขอบคุณครับ คุณพ่อ” ทั้งสองคนพี่น้องบอกพลางเปิดกระป๋องเบียร์ดื่มแล้วนั่งปรับทุกข์ด้วยกันตามประสาพ่อลูก

                ด้วยหมอฉัตรกล้ามีบ้านเกิดอยู่ที่กรุงเทพฯ งานพระราชทานเพลิงศพจึงจัดขึ้นที่นี่โดยมีเหล่าข้าราชการทหารเรือและผู้หลักผู้ใหญ่มาร่วมงานเพื่อเป็นการให้เกียรตินายทหารกล้าผู้ล่วงลับ ทุกๆ คนรับรู้แค่เพียงว่าหมอฉัตรกล้าเสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่แต่ไม่มีใครรู้ถึงรายละเอียดที่แท้จริงของงานที่ทำด้วยเป็นความลับของหน่วยงาน แม้จะมีข่าวใหญ่โตออกมาว่าเรือขนสินค้าลำใหญ่เกิดระเบิดเสียหายทั้งลำในน่านน้ำของประเทศเพื่อนบ้านให้กับชายแดนเขตน่านน้ำของประเทศไทย แต่ก็ไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุและเชื่อกันว่าคงระเบิดเพราะเรือเกิดขัดข้องหรือน้ำมันรั่วไหลเอง ด้วยภารกิจนี้เป็นความลับก็จะต้องเป็นความลับตลอดไป

                ผู้กองสองแฝดพร้อมด้วยลูกทีมในที่เกิดเหตุคืนนั้นได้แต่ยืนมองปล่องควันไฟจากเมรุเผาศพของเพื่อนร่วมทีม เพื่อนที่เป็นเสมือนพี่น้องที่อยู่ร่วมกันมา ต่างคนต่างก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่มีใครปริปากพูดอะไร ดวงตาทุกคนแดงก่ำบ้างก็มีหยดน้ำตาร่วงไหลออกมา ผู้กองกวินทร์กำหมัดเอาไว้แน่นเพื่อพยายามอดกลั้น อยากจะร้องไห้แทบตายแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อเขาคือหัวหน้าทีม เขาจะอ่อนแอให้ลูกน้องเห็นอีกไม่ได้เพียงแค่นี้กำลังใจของทุกคนก็ถดถอยแล้ว ไม่ใช่แค่กำลังใจของลูกน้องในทีมหากแต่เป็นกำลังใจของพี่น้องในหน่วยทุกๆ คน ถึงจะอยู่ต่างทีมต่างกลุ่มแต่หมอฉัตรกล้าก็นับว่าเป็นที่รักของทุกคนไม่น้อยด้วยเป็นหมอที่อารมณ์ดีเข้ากับผู้คนได้ง่าย

                “อยากร้องออกมาก็ร้องเถอะ”

                “ไม่ ผมจะไม่ร้องไห้แล้ว” ผู้กองกวินทร์บอกกับพี่ชายแล้วส่ายหน้าให้ก่อนจะเดินไปตบไหล่ลูกทีมทุกๆ คนเพื่อให้กำลังใจแล้วโอบไหล่จ่าชาลีเอาไว้เมื่อเขาคือคนที่ร้องไห้หนักที่สุด

                ไม่เพียงแต่เพื่อนๆ ทหารเรือเท่านั้นที่อยู่ในอาการโศกเศร้า แม้แต่พี่น้องที่ร่วมเรียนแพทย์ทหาร วพม.มาด้วยกันก็ยังกอดกันร่ำไห้ สารวัตรพนาคอยซับน้ำตาออกให้แก้วเจ้าจอมเรื่อยๆ แล้วโอบไหล่เธออย่างปลอบขวัญ ก่อนจะยื่นกระดาษทิชชู่ไปให้นายแพทย์อีกสองคนที่ได้แต่ยืนน้ำตาคลออยู่ใกล้ๆ กัน คนแรกคือหมออริน เป็นแพทย์ตำรวจสังกัดตำรวจตระเวนชายแดนเหมือนกับแก้วเจ้าจอมและประจำการอยู่ที่แม่สอด เป็นรุ่นน้องของหมอฉัตรกล้าและเป็นน้องชายนอกไส้ที่แก้วเจ้าจอมกับผู้กองสองแฝดรักมากเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนโต ส่วนอีกคนคือหมอข้ามโขง เป็นเพื่อนเรียนร่วมรุ่นกับแก้วเจ้าจอมและค่อนข้างสนิทกับหมอฉัตรกล้ามากด้วยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน เป็นแพทย์อยู่ในสังกัดกรมแพทย์ทหารเรือเหมือนกัน คุณหมอทั้งสามคนมาร่วมส่งพี่ชายขึ้นสวรรค์เช่นเดียวกับเหล่าทหารเรือและเพื่อนพี่น้องแพทย์ทหารคนอื่นๆ บรรยากาศที่โศกเศร้าจึงทำให้แทบไม่มีใครจะพูดอะไรกันเลย แม้แต่แก้วเจ้าจอมก็ยังต้องกอดซบแขนของสามีด้วยความสะเทือนใจเมื่อเห็นครอบครัวของหมอฉัตรกล้าร้องไห้คร่ำครวญถึงเขา โดยเฉพาะแฟนสาวที่เป็นลมล้มพับไปแล้วหลายรอบเพราะทั้งคู่มีแผนจะแต่งงานกันในอีกสองเดือนข้างหน้า

                ตอนนี้แขกผู้ใหญ่ที่มาร่วมงานเริ่มทยอยกลับไปแล้วแต่ก็ยังมีเจ้าหน้าที่นายทหารอยู่ในงานอีกเยอะรวมถึงเหล่าแพทย์ทหารที่ยังอยู่ช่วยงานต่อ ทุกๆ คนได้แต่มองไปยังทีมของผู้กองกวินทร์ด้วยความเห็นใจเมื่อทุกคนก็ยังคงยืนอยู่ที่หน้าเมรุเช่นนั้นและกอดคอกันส่งเพื่อนขึ้นสวรรค์ การสูญเสียเพื่อนในทีมไปคงไม่มีใครยอมรับได้ง่ายๆ หรอก

                “ทีมของเรามันจะยังเป็นทีมอยู่ใช่มั้ยครับผู้กอง” จ่าชาลีถามขึ้นแล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตา พยายามที่จะหยุดร้องให้ได้ ซึ่งพอจ่าชาลีถาม ทุกๆ คนก็หันมามองทางผู้กองกวินทร์เหมือนกับอยากจะได้ยินคำตอบนี้จากเขาเช่นกัน

                “เป็นได้สิ” เพราะเตรียมคำตอบในเรื่องนี้มาแล้วผู้กองกวินทร์จึงตอบออกมาได้ในทันที เขามองกลับไปที่เมรุเผาศพอีกครั้งแล้วยิ้มออกมาทั้งแววตาเศร้า

                “ทีมของเราจะยังเป็นทีมที่แข็งแกร่งตลอดไป เราทุกคนจะสู้ต่อไปในส่วนของหมอฉัตร เราจะให้การจากไปของหมอฉัตรเป็นแรงผลักดันให้เราต้องสู้ต่อหมอเขาจะได้จากไปอย่างไม่มีห่วง ถึงหมอฉัตรจะตายไปแล้วแต่ทีมของเราต้องไม่ตายตาม เราจะเก็บเขาไว้ในใจเพื่อระลึกถึงความเป็นเพื่อนพี่น้องที่ร่วมฝ่าฝันทุกอุปสรรคมาด้วยกัน งานของเรามันก็เป็นแบบนี้นี่แหละ เมื่อเราเลือกที่จะมายืนอยู่ตรงนี้เราก็ต้องเตรียมใจเอาไว้และเตือนตัวเองเสมอว่าทุกๆ ภารกิจความตายมันรอเราอยู่เสมอแต่เราจะต้องรอดกลับมาให้ได้ ถ้าวันนี้ทุกคนอยากจะร้องไห้อยากจะเศร้าก็เต็มที่เลยนะ แต่พรุ่งนี้เราจะต้องไม่เศร้าเด็ดขาด เราจะเก็บความเศร้ามาเป็นพลังแล้วก้าวเดินต่อไปให้ได้ ผมรู้ว่านี่คือการสูญเสียครั้งแรกของทุกคน...มันก็เป็นการสูญเสียครั้งแรกของผมเหมือนกัน ผมเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าทุกคนแต่ผมก็ต้องเดินต่อไปให้ได้และผมก็อยากให้ทุกคนเดินไปกับผม” เขาหันกลับมามองหน้าลูกน้องแต่ละคนเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้ เมื่อกัปตันเรือเข้มแข็งและแข็งแกร่งสามารถประคองเรือที่มีรอยรั่วไปได้อย่างไรเสียเรือลำนี้ก็ต้องไปถึงฝั่งอย่างแน่นอน

                พอได้ฟังคำของผู้กองกวินทร์ทุกๆ คนก็เริ่มจะคิดได้และมองเขาเหมือนกลับมามีความหวังอีกครั้ง ถ้าหัวหน้าทีมพร้อมที่จะสู้พวกเขาเองก็พร้อมที่จะสู้ต่อเช่นกัน คราวนี้ต่างคนต่างก็พากันปาดน้ำตาออกแล้วเข้ามากอดคอกันอีกครั้งอย่างหมายมั่นว่าจะสู้ไปด้วยกันต่อ เห็นแบบนี้แล้วผู้กองกรินทร์ที่ยืนดูอยู่เงียบๆ ก็พลอยโล่งใจไปด้วยที่เห็นน้องชายกลับมาเข้มแข็งและนำเหล่าลูกน้องได้

                “ไงล่ะ หมอไนเปอร์เทรนมาดี” แก้วเจ้าจอมเข้ามาบอกกับพี่ชายแล้วพยักหน้าหวานๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ฉ่ำไปด้วยน้ำตาไปทางทีมของผู้กองกวินทร์ ซึ่งนับตั้งแต่ที่เธอพูดคุยกับเขาที่สระว่ายน้ำเมื่อคืนนี้เขาก็เริ่มทำใจได้มากขึ้น เมื่อเช้าก่อนที่จะมางานเขายังกลายร่างเป็นม้าให้น้องโมกขี่ไปรอบๆ บ้านอยู่เลย

                “เห็นทุกคนพร้อมสู้ต่อแบบนี้ พี่หมอฉัตรมองลงมาจากบนฟ้าคงดีใจและจากไปอย่างหายห่วงนะคะ” เธอหันมายิ้มให้กำลังใจทุกๆ คนในทีมของพี่ชายด้วยตามประสาคนรู้จักกัน เหล่าคุณจ่าทั้งหลายก็เลยยิ้มหวานตอบ มีกำลังใจขึ้นมาอีกเมื่อได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ จากน้องสาวคนสวยของผู้กอง

                “ไหนๆ ทีมเราก็ขาดหมอแล้ว...คุณหมอมาร่วมทีมกับพวกผมมั้ยครับ”

                “ฮะแฮ่ม!!!” แล้วคนถามก็ต้องรีบหุบปากไปเมื่อสารวัตรพนาแกล้งกระแอมเสียงขึ้นแล้วทำหน้านิ่งใส่ มือก็ยื่นมาโอบไหล่ภรรยาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ งานนี้ทำเอาคุณจ่าหนุ่มๆ ทั้งหลายพากันเซ็ง นี่ถ้าไม่ติดว่าแก้วเจ้าจอดเป็นสาวสวยที่โหดมากๆ และผู้กองก็หวงน้องสาวสุดๆ พวกเขาจีบไปนานแล้วนะเนี่ย 

                “คงร่วมทีมกันไม่ได้หรอกค่ะจ่าชัย พี่เรนเจอร์บอกว่าคางคกอย่างฉันเป็นมนุษย์กบไม่ได้หรอก”

                “เพิ่งรู้ตัวหรอว่าตัวเองเป็นคางคก”

“ผมว่าเป็นได้แค่เขียดมากกว่านะ” เสียงแว่วๆ มาจากข้ามโขงและอรินเมื่อหมอหนุ่มทั้งสองแอบนินทาแก้วเจ้าจอมกันเบาๆ แต่เธอกลับหูดีจนได้ยินเข้า แล้วพอแก้วเจ้าจอมหันมาจ้องหน้าอย่างเอาเรื่องพวกเขาก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทันทีและหวังกันในใจว่ายัยโหดจะไม่กลายร่างเป็นปิศาจเอา

                “แล้วทำไมข้ามโขงไม่มาร่วมทีมกับพี่เรนเจอร์ล่ะ” เท่านั้นแหละ ทุกคนก็พากันหันมามองข้ามโขงทันที แพทย์ทหารเรือหนุ่มรูปหล่อ แสนสุภาพและอ่อนโยนไปวัดทุกวันหยุด ใส่บาตรก่อนเข้าทำงานทุกวัน สุรานารีก็ไม่ยุ่ง แต่...ความสามารถไม่ธรรมดา จบหลักสูตรซีลเบื้องต้นและซีลขั้นสูง เคยร่วมงานกับซีลทีมอื่นมาแล้วโปรไฟล์ไม่ธรรมดาและ...ยังเป็นพี่ชายของสาวน้อยหวานใจของผู้กองกวินทร์อีกด้วย

                “ใครเขาจะเอาเจ้าอาวาสมาทำงานแบบนี้ จะลาออกไปบวชเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ให้เป็นหมอรักษาคนทั่วไปนั่นแหละดีแล้ว” ผู้กองกวินทร์จ้องหน้าหมอหนุ่มอย่างเอาเรื่อง ถึงพ่อของเขากับข้ามโขงจะเป็นเพื่อนรักกันและเขาก็รู้จักข้ามโขงมาตั้งแต่เด็ก แต่ขอบอกว่าไม่ค่อยกินเส้นกันเพราะไอ้หมอนี่มันหวงน้องสาวมาก เขาจะจีบน้องสาวมันทีไรมันมาเป็นก้างขวางคอทุกทีเลย

                “เราร่วมทีมกับพี่เรนเจอร์ไม่ได้หรอกไนเปอร์” ข้ามโขงเองก็ใช่ว่าจะกลัวเมื่อสายตาแสนดุดันก็จ้องผู้กองกวินทร์ตอบเช่นกัน

“ทำไมจะร่วมทีมกันไม่ได้ พ่อของพวกเราก็เป็นเพื่อนกัน พวกเราก็เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ถือว่าสนิทและรู้ใจกันที่สุดแล้วนะ” ก็เพราะว่ารู้ใจและรู้สันดาน เอ้ย! รู้นิสัยกันดีนี่แหละถึงร่วมงานกันไม่ได้ ทั้งข้ามโขงแล้วก็ผู้กองกวินทร์จ้องหน้ากันได้สักพักก่อนจะพูดออกมาพร้อมกันว่า

“เสือสองตัว อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้หรอก!”

“โอ้โห รู้ใจกันสุดๆ ขนาดจะพูดก็ยังพูดเหมือนกันเลย แบบนี้ยิ่งต้องร่วมงานกันให้ได้นะเนี่ย” มือเล็กๆ ตบไหล่พี่ชายและเพื่อนดังป้าบๆ อย่างไม่สนใจว่าเสือทั้งสองจะจ้องหน้ากันอย่างเอาเรื่องอยู่ “แต่ถ้าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้เดี๋ยวไนเปอร์จะกระทืบเสือให้เป็นแมวก่อนก็แล้วกัน เพราะแมวสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันได้” แล้วเสือทั้งสองตัวก็ทำหน้าแหยใส่กัน ต่อให้จะถูกแก้วเจ้าจอมกระทืบจนเป็นแมว แมวอย่างพวกเขาก็จะกางเล็บออกมาตบกันต่อ

ภาพที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันตามประสาเพื่อนฝูงนั้นอยู่ในสายตาของพลเรือตรีจิรัตน์ทั้งหมด ด้วยเป็น ผบ.หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือและเป็นผู้ถ่ายทอดคำสั่งภารกิจลับกับทีมของผู้กองกวินทร์โดยตรงท่านจึงรู้จักทุกคนในทีมของผู้กองกวินทร์เป็นอย่างดี รวมถึงรู้โปรไฟล์ของนายแพทย์ข้ามโขงเป็นอย่างดีด้วย ตอนแรกท่านก็กังวลอยู่ว่าจะหามือดีที่ไหนมาเข้าทีมแทนตำแหน่งของหมอฉัตรกล้าดี เพราะทีมนี้เป็นทีมที่พิเศษ ทุกคนต้องเข้าขั้นยอดฝีมือเท่านั้นถึงจะมาร่วมทีมได้ จะดึงผู้กองกรินทร์มาเข้าทีมก็คงไม่ได้เพราะอยู่กันคนละหน่วย คงมาช่วยราชการได้แค่บางภารกิจ แต่พอมาได้ยินแก้วเจ้าจอมพูดแบบนี้ แม้เธอจะเพียงแค่พูดเล่นๆ แต่ท่านก็คิดว่าเป็นความคิดที่ไม่เลวเลย ของดีอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ทำไมท่านถึงเพิ่งมองเห็น หมอข้ามโขงนั้นฝีมือไม่ใช่ของเล่นๆ ดำน้ำก็อึด รอบคอบใจเย็น ของเย็นๆ แบบนี้น่าจะเอามาถ่วงความใจร้อนวู่วามของผู้กองกวินทร์ได้ด้วย พ่อของทั้งสองคนก็เป็นซีล เป็นเพื่อนรักกันแล้วก็เป็นเพื่อนกับท่านมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ แล้ว ถ้าจะต้องหาสมาชิกในทีมคนใหม่ หมอข้ามโขงคนนี้ก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุด

******************************************

อ้าวๆๆ ท่าทางเสือสองตัวจะต้องมาอยู่ถ้ำเดียวกันแล้วสิ แต่…จะอยู่ในสภาพที่เป็นเสือหรือในสภาพที่เป็นแมวตามที่ไนเปอร์ว่านะ?

ตอนหน้า…เปิดตัวคุณป้าทั้งสองของน้องชมพูและต้าวโมกค่ะ

**********************

ปล.คืนนี้เริ่มลงหนูอันต่อนะคะ