23.เอิ้นขวัญป้อนไข่ (1.2)

23.เอิ้นขวัญป้อนไข่

(ต่อ)

เสียงเด็กน้อยหัวเราะและกรีดร้องอย่างสนุกสนานดังมาจากอุโมงค์นาคราชให้หัวหน้าดนัยที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟ Cafe de kong ร้านกาแฟประจำสถานีเรือต้องหันไปมองด้วยความสนใจ สงสัยนักว่าเป็นเสียงจากเด็กที่ไหนแต่พอมองดูดีๆ ก็เห็นว่าเป็นเสียงของหลานๆ ผู้กองกวินทร์ที่ตอนนี้คุณพ่อพามาปั่นจักรยานเล่น น้องชมพูนั่งอยู่บนเบาะเด็กหน้าจักรยานส่วนน้องโมกนั่งอยู่ในเป้อุ้มเด็กที่คุณพ่อสะพายเอาไว้ด้านหน้า พอคุณพ่อพาปั่นจักรยานเล่นแล้วมีลมเย็นๆ มากระแทกหน้าสองพี่น้องก็ยิ่งกรี๊ดกร๊าดด้วยความชอบใจจนหัวหน้าดนัยเผลอยิ้มตาม เขาละสายตาจากทั้งสามคนพ่อลูกกลับมามองเจอแท็บเล็ตอีกครั้งเพื่อดูเอกสารเตรียมฟ้องหย่าที่ทนายส่งมาให้ มองอย่างชั่งใจอยู่นานแล้วแต่ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจให้เด็ดขาดเสียที ระหว่างที่เขานั่งดูเอกสารเตรียมจะฟ้องหย่ามิราก็ได้ส่งข้อความมาง้อเขาสารพัด เธอขอให้เขาเห็นใจเธอและเธอจะปรับปรุงตัวเองใหม่ เธอสำนึกผิดแล้ว หัวหน้าดนัยไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน ตั้งแต่ที่เขาบอกเธอว่าจะขอหย่าเธอก็ดูเปลี่ยนไป จากที่เคยทำตัวไม่น่ารักก็ดูพยายามแก้ไขปรับปรุงตัว ไม่ตามมาจู้จี้กับเขา ส่งเพียงข้อความมาขอโทษ หัดทำกับข้าวหลายๆ อย่างเพื่อเอาใจเขาและอยู่บ้านดูแลลูก ลดการไปเที่ยวกลางคืน ความจริงเธอก็ไม่ได้ไปนานแล้วจะมีไปบ้างก็แค่ตอนไปกับเพื่อนที่ชื่อทิชากรเท่านั้น หัวหน้าดนัยเปิดดูคลิปที่มิราส่งมาให้แล้วก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยกำลังบอกให้เขากลับบ้านไปเล่นด้วยแล้วยังชวนเขากินขนมด้วยอีก เพราะเด็กคนนี้เลยที่ทำให้เขาไม่อาจตัดใจหย่าได้เสียที เขาอยากเป็นพ่อที่ดีของลูก อยากพาลูกปั่นจักรยานเล่นแบบนี้บ้าง

“จุ๊จ้า” เสียงใสๆ ที่ดังขึ้นในร้านกาแฟทำให้หัวหน้าดนัยละสายตาจากจอแท็บเล็ตไปเมื่อตอนนี้สารวัตรพนาพาลูกๆ มาหาขนมกิน น้องชมพูรีบยกมือน้อยๆ ขึ้นธุจ้าพี่พนักงานของร้านอย่างมารยาทดีจนพี่ๆ พนักงานต่างก็พากันเอ็นดูสาวน้อยนัก ยิ่งมีคุณพ่อรูปหล่อคมเข้มแบบนี้พี่ๆ พนักงานก็เลยมองทั้งพ่อและลูกกันตาพราวเลยทีเดียว

“คุณพ่อจะซื้อเค้กไปฝากคุณแม่ น้องชมพูกับน้องโมกช่วยคุณพ่อเลือกเค้กไปให้คุณแม่หน่อยสิคะ” พอคุณพ่อขอความช่วยเหลือ ทั้งสองพี่น้องก็จ้องเค้กกับเขม็งก่อนจะชี้ไม้ชี้มือไปตามประสาเพื่อเลือกเค้กให้คุณแม่ เลือกไปทั้งสามคนพ่อลูกก็ปรึกษากันไปว่าคุณแม่จะชอบเค้กแบบไหนจนสุดท้ายก็ได้เค้กไปเสียทุกแบบเลย

“สรุปแล้วคือเอาทุกแบบเลยหรอ ถ้าคุณแม่ทานไม่หมดน้องชมพูกับน้องโมกต้องช่วยคุณแม่ทานนะครับ” คุณพ่อบอกขณะบอกให้พนักงานจัดเค้กใส่กล่องให้แล้วจึงเลือกเค้กกับสั่งนมให้สองพี่น้องสำหรับนั่งทานในร้านอีกชุด

“อ้าว สวัสดีครับ” สารวัตรพนาทักขึ้นก่อนเมื่อจะพาลูกๆ ไปนั่งที่โซฟาตรงระเบียงของร้านแล้วเห็นหัวหน้าดนัยกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ หน้าจอแท็บเล็ตยังคงเปิดค้างเอาไว้จึงทำให้พอจะมองเห็นเอกสารบางอย่างที่อยู่บนหน้าจอ

“จุ๊จ้า” สองพี่น้องพากันธุจ้าอีกอย่างอารมณ์ดี และยิ่งอารมณ์ดีมากขึ้นเมื่อพี่พนักงานเอาขนมกับนมมาให้แล้ว

“นั่งด้วยกันก็ได้นะครับ” เมื่อหัวหน้าดนัยผายมือเชิญแบบนี้สารวัตรพนาก็ไม่เกรงใจนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามทันที จากนั้นคุณพ่อลูกสามก็สาละวนอยู่กับการป้อนนมและขนมลูกๆ ป้อนคนพี่แล้วก็หันมาป้อนคนน้อง ป้อนคนน้องเสร็จก็หันมาป้อนคนพี่ ดูยุ่งวุ่นวายดีแต่หัวหน้าดนัยก็สังเกตเห็นว่าสารวัตรพนาดูจะมีความสุขกับการได้ป้อนขนมให้ลูกๆ มาก เขาดูไม่เหนื่อยหรือเบื่อหน่ายเลย ป้อนไปก็ยิ้มไป หอมแก้มลูกไป

“น้องโมกคำเล็กๆ นะครับ” เพราะน้องโมกยังเล็กอยู่คุณพ่อกลัวเคี้ยวไม่ละเอียดก็เลยป้อนเป็นคำเล็กๆ ส่วนพี่ชมพูนั้นกินคำใหญ่ๆ ได้แล้ว

“คูมป้อขา จำไมคูมยุงต้องกัดปากคูมน้าด้วยคะ”

“ชู่วววว เบาลูกเบา” ให้ตายเถอะ เขาก็นึกว่าลูกจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว สารวัตรพนาแทบจะยกมือขึ้นมาปิดปากลูกไม่ทันแล้วหันมายิ้มเจื่อนๆ กับหัวหน้าดนัย ลูกหนอลูก มาถามอะไรตอนนี้เล่า

“ช่างพูดดีนะครับ”

“ได้นิสัยแม่มาเยอะน่ะครับ” สารวัตรหนุ่มอดพาดพิงถึงเมียรักไม่ได้ ตอนนี้แก้วเจ้าจอมกลับมาจากไปซื้อดอกไม้แล้ว เธอบอกว่าจะมาหาเขาที่นี่คาดว่าอีกเดี๋ยวคงมา หัวหน้าดนัยสังเกตดูจากแววตายามที่สารวัตรพนาพูดถึงภรรยา แววตาของเขาดูเป็นประกายอย่างมีความสุขมากๆ

“คุณคงรักภรรยามากนะครับ”

“รักมากสิครับ” ทำไมหัวหน้าดนัยมาถามเขาแปลกๆ แบบนี้ ใครๆ เขาก็รักเมียตัวเองกันทั้งนั้นแหละ “เมียใครใครก็รักไม่ใช่หรอครับ”

มันก็ไม่ใช่แบบนั้นทุกคนหรอก หัวหน้าดนัยคิดแล้วก็เบือนหน้าหนีแต่ก็ยังแอบมองสารวัตรพนาอยู่เมื่อน้องโมกอยากป้อนเค้กคุณพ่อบ้างหนุ่มน้อยจึงตักเค้กมาส่งเข้าปากคุณพ่อ ป้อนคุณพ่อเสร็จก็ป้อนพี่ชมพูบ้างดูน่ารักกะหนุงกะหนิงกันสุดๆ

“หัวหน้าดูไม่มีความสุขกับชีวิตคู่นะครับ ขอโทษนะครับที่ผมพูดเรื่องส่วนตัวแบบนี้ แต่ผมพอได้ยินเรื่องของหัวหน้ามาบ้างตอนที่น้องเพลงเกือบถูกภรรยาของหัวหน้าทำร้ายน่ะครับ”

“ผมก็อยากจะมีความสุขอยู่เหมือนกันนะครับ ผมพยายามจะมีความสุขแล้วแต่...”

“ถ้าถึงขั้นต้องใช้คำว่า พยายาม ผมว่ามันคงไม่ใช่ความสุขจริงๆ หรอกครับ ความสุขและความรักมันต้องเกิดมาจากหัวใจของเราสิครับ ก็เหมือนเวลาที่เรารักลูกเราก็รักด้วยหัวใจของเราทันที รักแบบไม่ต้องพยายามฝืนใจเพราะหัวใจของเรามันปักใจรักพวกเขาอยู่แล้ว”

“ผมคงเป็นพ่อที่ดีอย่างคุณไม่ได้”

“หัวหน้าเคยทำหน้าที่พ่อจริงๆ แล้วยังครับ” หน้าที่ของพ่ออย่างนั้นหรอ หัวหน้าดนัยนึกตามแล้วมองดูสารวัตรพนาป้อนขนมให้ลูก พอป้อนเสร็จเขาก็หันมาพูดต่อ “ผมเชื่อนะครับว่าพ่อทุกคนต่างก็รักลูกของตัวเองทั้งนั้นแต่การแสดงความรักของแต่ละบ้านก็ไม่เหมือนกัน อย่างผม ผมเป็นตำรวจประจำอยู่ที่ฐานปฏิบัติการในจังหวัดยะลา งานทางใต้ก็หนักเอาการอยู่อย่างที่เรารู้ๆ กันทำให้ผมไม่ค่อยจะได้เจอลูกๆ ถ้าวันไหนที่ผมได้หยุดงานผมก็จะรีบมาหาลูกๆ ทันทีแล้วอยู่กับพวกเขา ใช้เวลากับพวกเขาให้ได้มากที่สุด เด็กสองคนนี้คือหัวใจและชีวิตของผมเลย เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันผมก็เลยจะทุ่มเทความรักให้ลูกมากๆ เพื่อชดเชยช่วงเวลาที่เราต้องห่างกัน” 

“คุณเป็นตำรวจหรอครับ” เมื่อวันก่อนเพลงพิณแนะนำแค่ว่าเขาเป็นน้องเขยของผู้กองกวินทร์แต่ไม่ได้บอกว่าทำงานอะไร ถึงว่าสิเนื้อตัวอย่างกับผ่านสมรภูมิรบมา ที่แท้ก็นักรบชายแดนใต้นี่เอง

“ครับ ผมพันตำรวจโทพนาธร วรธีดลครับ ผมเป็นตำรวจพลร่มค่ายนเรศวรแล้วก็ควบคุมดูแลชุดปฏิบัติการพิเศษตำรวจพลร่มทั้งหมดในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้” 

อ๋อ นี่หรอสารวัตรพนาธร เขาเองก็เคยได้ยินแต่ชื่อเห็นพวกตำรวจพูดถึงสารวัตรคนนี้อยู่บ่อยๆ ว่าเป็นนักรบมือดีของทางกรมตำรวจ เป็นสารวัตรกระดูกเหล็กที่รอดตายจากดงระเบิดมาได้จนเป็นตำนานให้ตำรวจหลายๆ คนนับถือเป็นไอดอลซ้ำยศยังมากกว่าเขาอีก

“เป็นเกียรติจริงๆ เลยครับที่ผมได้เจอกับไอดอลของเหล่าตำรวจ”

“ตอนนี้ผมไม่ใช่สารวัตรตำรวจหรอกครับ ตอนนี้ผมเป็นแค่...คุณพ่อของเจ้าสองแสบคู่นี้เท่านั้น” สารวัตรพนาอุ้มเอาลูกๆ ขึ้นมานั่งบนตัก เอกสารที่ค้างอยู่หน้าจอแท็บเล็ตของหัวหน้าดนัยดูคล้ายกับเป็นเอกสารการฟ้องหย่า คงเพราะเรื่องคราวนั้นรึเปล่าที่ทำให้เขากับภรรยาไปด้วยกันไม่ได้

“ผมเชื่อนะครับว่าหัวหน้าจะเป็นพ่อที่ดีได้ หัวหน้าคงจะรักลูกมาก” ถ้าไม่รักลูกก็คงไม่ทนอยู่กับภรรยามาจนถึงวันนี้หรอก “ไว้วันหยุดหัวหน้าลองไปอยู่กับลูกดูสิครับ ไปกอดไปหอมเขา จูบแก้มหอมๆ ของเขา กอดตัวนุ่มนิ่มๆ ของเขา ฟังเสียงใสๆ ของเขา ไม่มีอะไรจะมีค่าได้มากเท่าเขาอีกแล้ว”

“อย่างน้องชมพูกับน้องโมกล่ะครับ สารวัตรทราบมั้ยว่าความสุขของพวกเขาคืออะไร”

“ทราบสิครับ” สารวัตรพนาตอบยิ้มๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ทำให้น้องชมพูกับน้องโมกมีความสุข “ไม่รู้ว่าลูกของบ้านอื่นๆ เป็นเหมือนกันมั้ยนะครับ แต่ลูกๆ ของผมพวกเขาจะมีความสุขที่สุดก็ตอนที่...พ่อกับแม่จู๋จี๋กันครับ เวลาที่ผมกับภรรยากอดกัน ใกล้ชิดกันเจ้าสองแสบนี่จะดูฟินสุดๆ หัวใจดวงน้อยๆ ของพวกเขาอบอุ่นแล้วก็มีความสุขมาก พวกเขาชอบให้ผมกับภรรยาจู๋จี๋กันบ่อยๆ น่ะครับ หัวหน้าก็ลองทำบ้างสิครับลองกอดลองหอมภรรยาให้ลูกดูบางทีลูกของหัวหน้าอาจชอบใจเหมือนกับลูกๆ ของผมก็ได้”

“ต๊าย เดี๋ยวนี้ริอาจสอนคนอื่นจู๋จี๋กับเมียให้ลูกดูแล้วหรอคะ” แก้วเจ้าจอมที่เดินเข้ามาในร้านกาแฟได้ยินที่สามีพูดพอดีก็เลยว่าขึ้น

“คูมแม่ขา”

“คูมแม่คับ” น้องชมพูกับน้องโมกรีบผละออกจากคุณพ่อแล้วพากันโถมตัวเข้าไปกอดคุณแม่ทันทีด้วยความคิดถึง เพราะคุณแม่ออกไปซื้อดอกไม้กับคุณยายแต่เช้าน้องชมพูกับน้องโมกเลยตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นคุณแม่ แต่ก็ยังดีที่มีคุณพ่ออยู่ด้วย

“โอ๋ๆๆ คิดถึงคุณแม่กันหรอคะ งั้นเรามากอดๆ กันให้หายคิดถึงนะลูกนะ” สองแขนของแก้วเจ้าจอมกอดโอ๋ลูกน้อยทั้งสองเอาไว้ ตามด้วยหอมแก้มจุ๊บปากลูกๆ อีกที ไม่เพียงแค่นั้นเธอยังเอื้อมตัวขึ้นมาจุ๊บปลายคางของสามีอย่างไม่เกรงใจหัวหน้าดนัยด้วย “คนนี้ก็คิดถึงเหมือนกัน”

“นี่ นี่มันร้านกาแฟนะ” สารวัตรพนาทำเป็นว่าภรรยาหากแต่แก้มก็แดงสุดๆ เพราะชอบให้ภรรยาแสดงความรักใส่

“คนเป็นผัวเมียกันจุ๊บกันแค่นี้ใครจะทำไมคะ หรือหัวหน้ามีปัญหา”

“เออ...ปะ...เปล่าครับ เชิญเลยครับตามสบาย” งานนี้หัวหน้าดนัยถึงกับทำหน้าไม่ถูก ไม่เคยเจอผู้หญิงใจกล้าแบบนี้มาก่อน สมกับเป็นน้องสาวของผู้กองกวินทร์เสียจริง หน้าตาเธอตอนมองเขาก็ดูเอาเรื่องสุดๆ ด้วย

“หัวหน้ามีปัญหาชีวิตคู่หรอคะถึงมาปรึกษาสามีฉัน ได้ข่าวว่าจะเลิกกับเมีย ตอนนี้เลิกกันรึยังล่ะ”

“ไนเปอร์” ความชอบพูดตรงๆ แบบไม่กลัวใครของแก้วเจ้าจอมทำให้สารวัตรพนาต้องคอยปราม

“ก็ไนเปอร์พูดจริงนี่คะพี่พนา” เธอว่า “คนไม่ได้รักกันจะทนอยู่ด้วยกันไปทำไมมันเสียสุขภาพจิต ไม่รักกันทนกันไม่ได้ก็เลิกๆ กันไปเลย ฝืนไปก็มีแต่จะเจ็บกันทั้งคู่ ยิ่งมีลูกลูกก็จะพลอยเสียสุขภาพจิตไปด้วยอีก เด็กเขาดูออกนะคะว่าพ่อกับแม่ของเขารักกันรึเปล่าเพียงแต่เขาเป็นเด็กเขาเลยพูดอะไรไม่ได้แต่มันก็จะเป็นแผลอยู่ลึกๆ ในใจของเขาค่ะ ยิ่งถ้าใครทะเลาะกันให้ลูกเห็นคนเป็นลูกก็ยิ่งเจ็บปวดเพราะงั้นถ้าไม่รักกันก็เลิกๆ กันไปเลยค่ะ อย่ามาสร้างสงครามเย็นในครอบครัวให้ลูกประสาทแดกตาม ไว้ลูกโตขึ้นค่อยอธิบายให้เขาฟังว่าพ่อกับแม่ต้องเลิกกันเพราะอะไรจะดีกว่า เด็กสมัยนี้เขาฉลาดค่ะ อธิบายดีๆ เดี๋ยวเขาก็เข้าใจ” สารวัตรพนาจะปิดปากภรรยาก็ปิดไม่ทัน ได้แต่สะกิดแขนของแก้วเจ้าจอมไปมา แต่เขาก็ต้องยอมรับแหละว่าที่เธอพูดมามันก็ถูก

“ถ้าหัวหน้าอยากหย่าก็หย่าเลยค่ะ แต่ขอถามก่อนว่าการหย่าครั้งนี้หัวหน้าหย่าเพื่ออะไร หนึ่ง หย่าเพื่อความสบายใจของหัวหน้ากับภรรยาที่ต่อไปจะได้ไม่ต้องมาทำสงครามเย็นกันอีก หรือสอง...หย่าเพื่อความสุขของตัวเอง อารมณ์แบบเบื่อเมียเก่าเลยจะหย่าเพื่อไปหาเมียใหม่ที่ถูกใจมากกว่า ถ้าหัวหน้าจะหย่าเพราะเหตุผลแรกฉันสนับสนุนให้หย่าค่ะ แต่ถ้าจะหย่าเพราะแบบหลัง...ฉันจะมอบโล่ผู้ชายเห็นแก่ตัวให้หัวหน้า”

นั่นสินะ...เขาอยากหย่ากับมิราเพราะอะไร เพราะเขาไม่รักเธอแค่นี้น่ะหรอ เขาบอกกับตัวเองว่าเขาไม่รักเธอแต่เขาก็ไปนอนกับเธอเรื่อยๆ บอกว่าไม่รักแต่ก็ให้ความหวัง ให้เธอรอเขาแทนที่จะบอกให้เธอตัดใจจากเขาไป เขาอยากหย่ากับเธอมากๆ ก็เพราะว่าเขาอยากมาจีบเพลงพิณ เป็นอย่างที่แก้วเจ้าจอมพูดทุกอย่างเขามันเห็นแก่ตัว เขาอยากหย่ากับมิราก็เพราะเพลงพิณ แต่ตอนนี้เพลงพิณก็เป็นของผู้กองกวินทร์ไปแล้วต่อให้เขากับมิราจะหย่ากันเรื่องระหว่างเขากับเพลงพิณก็เป็นไปไม่ได้

“ผมเห็นแก่ตัวอย่างที่คุณว่าจริงๆ แหละครับ ผมอยากหย่าก็เพราะน้องเพลง ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับน้องเพลงแล้วแต่ผมก็ยอมรับว่าน้องเพลงคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมอยากหย่ากับภรรยา น่าสมเพชนะครับ”

“ค่ะ น่าสมเพชมากๆ นี่ถ้าเราสนิทกันฉันคงเตะปากหัวหน้าไปแล้ว”

“ไนเปอร์” โอ๊ยยัยปิศาจ สารวัตรพนาไม่รู้ว่าจะปรามภรรยาอย่างไรดี นี่เขาต้องเอามือปิดหูน้องชมพูเอาไว้เลยนะเนี่ย เขากลัวลูกสาวเขาจำเอาไปใช้

“ก็ไนเปอร์พูดจริงนี่ เดี๋ยวไนเปอร์ต้องไปไหว้พระขอพรซะแล้วสิว่าถ้าน้องชมพูโตขึ้นขออย่าให้เจอผู้ชายแบบนี้ อย่าเอาผู้ชายแบนี้มาทำพันธุ์ให้มดลูกแปดเปื้อนเด็ดขาด นี่อะไร อยู่ด้วยกันมาจนมีลูกแล้วพอเจอผู้หญิงคนใหม่ถึงเพิ่งอยากจะหย่ากับเมีย นี่จากที่ไนเปอร์ไม่ชอบเมียของเขาเพราะเมียของเขาจะมาทำร้ายน้องเพลงตอนนี้ไนเปอร์เห็นใจเมียของเขาแล้วนะเนี่ย เอาเถอะค่ะหัวหน้า ยังไงเราก็ไม่ใช่ญาติกันแล้วมันก็เป็นเรื่องของครอบครัวหัวหน้า หัวหน้าอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะค่ะแต่ขอร้องนะคะ ตัวเองทำครอบครัวพังแล้วก็อย่ามาทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาพังอีก แล้วก็อย่ามายุ่งกับน้องเพลงของฉันด้วยค่ะ”

เกิดความเงียบขึ้นมาในทันที หัวหน้าดนัยไม่ตอบว่าอะไรเพราะรู้สึกหน้าชาที่ถูกแก้วเจ้าจอมว่าแบบนี้ แต่เธอก็พูดถูกนั่นแหละ ผู้ชายอย่างเขามันเห็นแก้ตัวจริงๆ ก่อนหน้าที่จะเจอเพลงพิณเขายอมรับว่าเขาก็เคยนอกใจมิราเหมือนกัน ถึงเธอจะใช้วิธีที่ไม่เป็นธรรมเพื่อจับเขาให้เขาได้แต่งงานกับเธอแต่เธอก็ไม่เคยนอกใจเขา มีแต่เขาที่นอกใจเธอจนเธอต้องคอยหึงหวงอย่างไร้เหตุผล หัวหน้าดนัยมองมาที่น้องชมพูกับน้องโมกที่ตอนนี้กำลังเกาะคุณพ่อ กอดคุณแม่ เด็กน้อยทั้งสองคนดูมีความสุขและยิ้มได้หวานมากๆ รอยยิ้มหวานๆ แบบนี้เขาแทบจะไม่เคยเห็นจากลูกของเขาเลย ไม่เคยเห็นเพราะลูกไม่เคยยิ้มแบบนี้หรือเพราะเขาไม่ค่อยได้กลับบ้านไปหาลูกจึงมองไม่เห็นรอยยิ้มนี้เลย

“เออ ผมกับภรรยาขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวเราต้องไปช่วยเตรียมงานแต่งต่อ” สารวัตรพนาลุกพร้อมกับยื่นมือไปประคองแก้วเจ้าจอมให้ลุกตาม ซึ่งแก้วเจ้าจอมก็ยังมองมาที่หัวหน้าดนัยอย่างเอาเรื่องอยู่ก่อนจะพูดทิ้งท้าย

“คิดให้ดีๆ ก่อนหย่านะคะ ถ้าหัวหน้าเปลี่ยนใจจะกลับไปหาลูกเมียฉันก็ขออวยพรให้หัวหน้ากับเมียอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้วก็ช่วยกันเลี้ยงดูลูกให้ดี แต่ถ้าจะหย่า ก็ขอให้ทั้งหัวหน้ากับเมียได้เจอกับความรักที่ดีเช่นกันค่ะ” สิ้นคำอวยพรก็เหมือนกับมีลมหอบใหญ่โบกพัดมาปะทะหน้าของหัวหน้าดนัยอย่างจังจนเขาไม่ทันได้รับไหว้เมื่อน้องชมพูกับน้องโมกธุจ้าลาแล้วถูกคุณพ่อกับคุณแม่อุ้มออกไปจากร้านกาแฟ

“ไปร่ายมนต์ใส่เขาอีกแล้วนะ” สารวัตรพนาว่าขึ้นกับแก้วเจ้าจอมขณะที่เขากำลังจัดท่านั่งให้น้องชมพูนั่งบนเบาะเด็กด้านหน้าจักรยานตามเดิม ส่วนน้องโมกนั้นก็นั่งอยู่ในเป้อุ้มเด็กเหมือนเดิมแต่มีคุณแม่เป็นคนสะพายเป้เอาไว้

“หน้าตาเขาดูอมทุกข์มากเลยนะคะ”

“ก็เลยร่ายมนต์ไปสองแบบว่างั้น” 

“ค่ะ” เธอยอมรับ “ไนเปอร์ไม่รู้ว่าเขาจะหย่ากับเมียมั้ย ไนเปอร์ไปชักนำบอกให้ผัวเมียเขาเลิกกันไม่ได้หรอกค่ะบาปกรรมตายเลย เพราะงั้นถ้าเขาจะกลับไปหาเมียไนเปอร์ก็เลยอวยพรให้เขากับเมียครองรักกันอย่างมีความสุข แต่ถ้าเขาตัดสินใจจะเลิกก็ขอให้เขากับเมียได้พบกับรักใหม่ที่ดี ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้วค่ะว่าจะเลือกแบบแรกหรือแบบหลัง” แก้วเจ้าจอมยิ้มตอบสามี มนต์นางไม้ของเธอไม่เคยมีพลาดอยู่แล้วเธอมั่นใจแบบนั้นก่อนจะขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายจักรยานของสามีเพื่อกลับบ้าน

เสียงกรีดร้องและเสียงหัวเราะชอบใจของเด็กน้อยดังขึ้นอีกครั้งเมื่อหัวหน้าดนัยมองไปที่อุโมงค์นาคราชแล้วเห็นสารวัตรพนากำลังปั่นจักรยานกลับไปที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์โดยมีน้องชมพูนั่งอยู่ที่เบาะเด็กด้านหน้า มีแก้วเจ้าจอมซ้อนท้ายโดยมือข้างหนึ่งของเธอกอดเอวสามีเอาไว้อย่างแนบแน่นและอีกมือก็กอดประคองลูกชายคนเล็กไว้แนบตัวจนดูเป็นภาพของครอบครัวสุขสรรค์ที่แสนอบอุ่น อบอุ่นจนหัวหน้าดนัยรู้สึกได้จนเผลอยิ้มตาม พอจักรยานของสารวัตรพนาลับสายตาไปแล้วเขาก็กลับมาดูแท็บเล็ตใหม่อีกครั้งเมื่อเริ่มจะคิดอะไรได้ เขามองเอกสารการฟ้องหย่าได้สักพักก็ลบทิ้งพร้อมกับส่งข้อความไปบอกทนายว่าเขาจะไม่หย่าแล้ว แม้จะงงๆ ไปบ้างแต่ทนายก็เชื่อว่าเขาคงจะตัดสินใจดีแล้ว

“...ฮัลโหล มิรา” หัวหน้าดนัยโทรกลับไปหามิราในทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ให้กับการตัดสินใจครั้งนี้ เขาไม่อยากเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวอย่างที่แก้วเจ้าจอมว่า ถึงเขาจะต้องแต่งงานกับมิราเพียงเพราะต้องรับผิดชอบเธอแต่คืนนั้นเขาก็ขาดสติจนได้เสียกับเธอเอง จะรักหรือไม่รักเขาก็ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำลงไป เขาอยากเป็นพ่อที่ดีของลูกด้วย อยากให้ลูกสาวของเขาได้ยิ้มหวานๆ แบบน้องชมพู อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบสารวัตรพนา เขาคิดว่าเขาจะให้โอกาสมิราดู ให้โอกาสเธอได้แก้ตัวกับสิ่งที่เธอทำผิดพลาด ให้โอกาสเธอได้รักเขาและเขาก็อยากจะให้โอกาสตัวเอง ให้โอกาสตัวเองได้ลองเปิดใจให้ผู้หญิงคนนี้ คนที่เป็นแม่ของลูกเขา

(“ฮะ...ฮัลโหล พี่โทรหามิราแล้วหรอ”) มิรารับสายด้วยความกลัวเมื่อครั้งสุดท้ายที่เขาพูดกับเธอเขาบอกว่าเขาจะฟ้องหย่า ถ้าคืบหน้าอย่างไรแล้วเขาจะโทรกลับมา นี่เขาจะโทรมาเพื่อขอหย่ากับเธอจริงๆ หรอ

(“พี่ มิราขอโทษ ต่อไปมิราจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว มิราสำนึกผิดแล้ว...พี่จะมีใครคนอื่นอีกก็ได้นะแต่อย่าทิ้งมิรากับลูกไปเลยมิรารักพี่ มิราขอโทษนะคะพี่ยกโทษให้มิราเถอะ พี่จะไม่รักมิราก็ได้แต่ขอแค่พี่อย่าทิ้งมิราไปเลยนะ”)

วันก่อน ผบ.คเชนทร์เล่าให้เขาฟังว่าเจอทิชากรอยู่ที่โรงแรมที่มีการจับยาเสพติดและทิชากรก็ก่อเรื่องคือวางยาผู้กองกวินทร์จนงานเกือบจะพัง จากการสืบข้อมูลเบื้องต้นตอนนั้นทิชากรไปเปิดห้องพักกับมิรา ทั้งสองคนไปเที่ยวด้วยกันก็จริงแต่เรื่องที่ทิชากรวางยาผู้กองกวินทร์นั้นมิราไม่ได้รู้เห็นด้วยหัวหน้าดนัยรู้สึกโล่งใจมากที่ได้ยินแบบนี้ อีกทั้งมิรายังกลับออกมาจากโรงแรมก่อนทิชากรอีกหัวหน้าดนัยจึงดีใจที่มิราไม่ได้ไปทำผิดอะไรอีกและถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะให้เธออยู่ห่างๆ จากทิชากรเพราะน้ำกรดที่เธอจะเอาไปสาดใส่เพลงพิณตอนนั้นก็ทิชากรนี่แหละเป็นคนให้มา ทิชากรเป็นคนวางแผนเตรียมการให้มิราทุกอย่าง ถ้ามิรายังคบเพื่อนแบบนี้อยู่ทิชากรได้พามิราไปทำเรื่องไม่ดีอีกแน่ๆ

(“พี่ดนัยอย่าหย่ากับมิราเลยนะ สงสารลูกเถอะนะคะมิราสัญญาว่าจะไม่ตามหึงหวงพี่อีกแล้ว มิรา...”)

“อาทิตย์หน้าพี่หยุดหลายวันเลย เรา...พาลูกไปเที่ยวทะเลกันดีมั้ย”

(“ฮะ...”) เธอไม่ได้ฟังอะไรผิดไปใช่มั้ย มิราไม่อยากจะเชื่อรีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม ไม่คิดว่าเขาจะให้โอกาสเธอจริงๆ

“มิราเตรียมตัวเอาไว้นะแล้วพี่จะไปรับที่บ้าน มิราอยากไปพักที่ไหนก็บอกชื่อโรงแรมมาเดี๋ยวพี่จะได้จองห้องพักเลย แล้วก็...กลับจากเที่ยวแล้วมิรามาอยู่กับพี่ที่สถานีเรือก็ได้นะ เผื่อช่วงไหนพี่ไม่ได้หยุดงานมิราจะได้ไม่ต้องรอพี่กลับบ้านไปหา งั้นก็มาอยู่ด้วยกันที่นี่เลยแล้วกัน”

มิราน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความดีใจพูดอะไรไม่ออก เธอไม่คิดว่าจะได้ยินเขาพูดแบบนี้ เธอร้องไห้แล้วดึงเอาลูกเข้ามากอดทั้งน้ำตา

(“คุณพ่อจะไม่ทิ้งเราแล้วลูก เราไม่ถูกทิ้งแล้ว”) เสียงที่เธอบอกลูกดังลอดสายเข้ามาจนหัวหน้าดนัยต้องน้ำตาคลอตาม เขาโทษผู้หญิงคนนี้มาโดยตลอดว่าเธอทำให้ชีวิตของเขาต้องเป็นทุกข์ แต่เขาก็ลืมโทษตัวเองเหมือนกันเพราะเขาเองก็ทำให้เธอต้องเป็นทุกข์ไม่ได้น้อยไปกว่าเขา

(“พี่ดนัยมิราขอโทษ ต่อไปมิราจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”)

“พี่เองก็ทำไม่ดีกับมิราเหมือนกัน เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ”

มิราพยักหน้ารับทั้งน้ำตาและรอยยิ้ม เธอรู้ว่าโอกาสแบบนี้มันไม่ได้มาง่ายๆ ในเมื่อเขาให้โอกาสกับเธอแล้วเธอก็จะพยายามทำทุกอย่างให้มันดี เธอจะเป็นเมียที่ดีของเขาและไม่ทำให้เขาต้องเดือดร้อนหรือหนักใจอีก มิรายกมือขึ้นมากุมที่ท้องของตัวเองเบาๆ เมื่อลูกคนนี้จะไม่ต้องกำพร้าพ่อแล้ว ไว้วันที่เขามารับเธอกับลูกไปเที่ยวเธอจะบอกเขาว่าเธอกำลังตั้งท้องลูกคนที่สองของเขา 

พอวางสายจากสามีมิราก็ส่งข้อความไปหาทิชากรทันทีเพื่อยกเลิกนัด ในอีกไม่กี่วันนี้ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณกำลังจะแต่งงานกันทิชากรก็เลยมาชวนแกมบังคับให้เธอไปช่วยพังงานแต่ง ใจจริงมิราก็ไม่ได้อยากจะไป ถ้าเพลงพิณจะแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นแล้วไม่มายุ่งกับสามีของเธอมันก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว เพลงพิณอยากแต่งงานก็ให้แต่งไปเธอไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับเรื่องนี้แล้วเธอก็ไม่ได้อะไรจากการไปพังงานแต่งด้วย ตอนนี้สามีของเธอให้โอกาสเธอแล้วเธอไม่อยากเสียโอกาสนี้ไปอีก เธอไม่อยากไปยุ่งกับเพลงพิณ ไม่อยากยุ่งวุ่นวายอะไรกับใครเธอแค่อยากอยู่กับลูกและสามีอย่างสงบสุขเท่านั้น ขอแค่มีสามีกับลูกอยู่ด้วยมิราก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว ทิชากรอยากจะทำอะไรก็ช่างแต่ถ้ามันเป็นเรื่องที่ไม่ดีเธอจะไม่เอาด้วยเด็ดขาด

“นี่ขนาดงานแต่งสายฟ้าแลบนะเนี่ย” กุมาริกายืนตาพราวอยู่ที่หน้าบ้านของ ผบ.คเชนทร์ในเช้าวันแต่งงาน เพราะเธอรับปากกับเพลงพิณแล้วว่าจะมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวกุมาริกาก็เลยแต่งตัวมาพร้อมทั้งผ้าซิ่นผืนสวยและสไบผ้าแพรวาห่มทับสไบแพรจีบที่เพลงพิณส่งไปให้สำหรับเป็นชุดเพื่อนเจ้าสาว ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่อีกหน่อยก็จะมีพิธีแรกคือพิธีตักบาตรของบ่าวสาวกุมาริกาก็เลยรีบมาช่วยงาน ตอนแรกก็ว่าจะมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วแต่เพราะพี่ชายของเธอไม่ให้มาเพราะถ้ามาเธอก็ต้องได้เจอกับผู้กองกรินทร์ กริชชาภัทรกลัวว่าเธอจะถูกผู้กองกรินทร์รังแกอีกก็เลยห้ามเอาไว้จนเธอต้องแอบหนีออกมาจากบ้านอีกครั้ง นี่เป็นงานสำคัญของซ้อรองเธอก็ต้องมาให้ได้สิ ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ใช่ซ้อใหญ่ของบ้านสุวรรณเวชแล้วแต่เธอก็สาบานเป็นพี่น้องกับเพลงพิณ วันดีๆ ของพี่สาวแล้วน้องสาวจะไม่มาแสดงความยินดีด้วยมันจะใช้ได้ที่ไหนกัน

ประตูรั้วบ้านของ ผบ.คเชนทร์เปิดออกกว้างแล้วมีซุ้มดอกไม้สดประดับอย่างสวยงาม ในสนามหญ้าหน้าบ้านมีโต๊ะจีนพร้อมและเวทีขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้สด ป้ายชื่อของเจ้าบ่าวเจ้าสาวตั้งเอาไว้เด่นหลา ตามทางเดินที่ทอดเข้าสู่ตัวบ้านมีกรอบรูปของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวตั้งเรียงราย ด้วยเป็นงานแต่งกระทันหันภาพถ่ายพรีเวดดิ้งจึงไม่มี แต่ผู้กองกวินทร์ก็เลือกใช้ภาพของเขากับเพลงพิณเท่าที่มีแทน ซึ่งมันเป็นภาพของเขากับเธอตั้งแต่สมัยยังเป็นทารกน้อย ภาพวัยเด็ก วัยเรียนมาจนถึงภาพในปัจจุบัน ซึ่งทุกๆ ช่วงเวลาของชีวิตผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณมักได้อยู่ด้วยกันเสมอ เริ่มตั้งแต่ภาพเพลงพิณตอนเป็นทารกน้อยแล้วมีผู้กองกวินทร์คอยเกาะรถเข็นดูแลเธอ ภาพในวัยเด็กตอนที่เขาจูบเธอเป็นครั้งแรก ภาพตอนที่เธอกับเขาวิ่งเล่นด้วยกันนอนด้วยกันบนเตียงที่เต็มไปด้วยตุ๊กตา ภาพในวัยเรียนที่เธอกับเขาเคียงคู่กัน ภาพตอนที่เธอกับเขาเรียนจบ ภาพตอนที่เพลงพิณเอาผ้ากาษามาให้ผู้กองกวินทร์ก่อนบวช ภาพตอนที่เธอถือหมอนในพิธีแห่นาคของเขา ภาพตอนที่เธอกราบเขาที่ตอนนั้นบวชเป็นพระ ทุกช่วงเวลาเหล่านี้ล้วนมีแต่ภาพคู่บ่งบอกให้แขกในงานได้รู้ว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวรักและผูกพันกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว อีกหนึ่งในอุบายของภาพเหล่านี้ก็คือหากคนร้ายมาเห็นเข้าพวกมันจะได้ตายใจว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวคบหากันมานานจริงๆ ไม่ใช่เพิ่งจะมากุเรื่องว่าแต่งงานกันเมื่อไม่กี่วันนี้

“หรูหราหมาเห่ามาก หรูจนจำบ้านหลังเดิมไม่ได้เลย” ทั่วทั้งงานเต็มไปด้วยดอกไม้สด ไหนจะซุ้มดอกไม้ ซุ้มถ่ายภาพ เสียงดนตรีเพลงรักดังหวานแว่วให้กุมาริกาตื่นเต้นตามราวกับว่าได้เป็นเจ้าสาวเสียเอง พอนึกได้แบบนี้เธอก็ต้องยิ้มเศร้าๆ ออกมา ไม่รู้ว่าเธอจะมีโอกาสได้แต่งงานเป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชหรือเปล่า 

คุณลุง...กุมาริกาลูบไล้แหวนญาติที่นิ้วของตัวเองไปมาเบาๆ อดคิดถึงเจ้าของแหวนไม่ได้ไม่รู้ว่าเขาจะยอมพูดคุยกับเธอมั้ย เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่าเรื่องวันนั้นเขาเข้าใจเธอผิด เธอจะให้ ผบ.คเชนทร์มาเป็นพยานให้ว่าคืนนั้นเธอไม่ใช่คนวางยาน้องชายของเขาแต่มันเป็นฝีมือของทิชากรต่างหาก

“น้ำเมยคิดถึงคุณลุง” เธอก้มลงมาจูบแหวนญาติที่นิ้วตัวเองเบาๆ กุมมือข้างซ้ายไว้แนบอกก่อนเดินเข้าไปในงานเพื่อจะเข้าไปหาเพลงพิณแล้วช่วยเพลงพิณแต่งตัว

“อุ๊ย” กุมาริการีบยกชายสไบขึ้นมาปิดหน้าเมื่อเห็นทีมงานจัดพิธีตักบาตรตอนเช้าของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกำลังขนอาหารออกไปตั้งรอที่หน้าบ้าน ด้วยเธอเป็นดาราที่มีชื่อเสียงถ้าคนอื่นๆ เห็นเธอเข้าอาจจะตื่นเต้นจนพาลเสียงานเอาได้ดังนั้นเธอก็เลยต้องยกชายสไบมาปิดหน้า นี่วันนี้เธออุตส่าห์แต่งตัวมาให้สวยน้อยกว่าเจ้าสาวแล้วนะเนี่ยเพราะวันนี้เจ้าสาวต้องสวยที่สุด แต่ว่า...

“น้ำเมยแต่งสวยมาน้อยที่สุดแล้วนะคะซ้อรอง แต่ว่า...น้ำเมยดันเกิดมาสวยมาก สวยไร้ที่ติ สวยแม้กระทั่งหน้าสด สวยแบบไม่ได้ตั้งใจสวย ซ้อรองอย่าว่าน้ำเมยนะคะถ้าวันนี้น้ำเมยอาจสวยกว่าเจ้าสวย” วันนี้เธอแต่งหน้ามาแบบเบาๆ แล้วนะ แต่ก็อย่างว่าแหละคนมันสวยแม้กระทั่งหน้าสด กุมาริกาหัวเราะคนเดียวคิกๆๆ แล้วแอบย่องจะเข้าบ้าน ผบ.คเชนทร์โดยที่ยังยกชายสไบขึ้นบังหน้า และด้วยความที่เธอยกชายสไบยังหน้านั่นแหละจึงทำให้มองทางไม่ถนัดจนไปชนใครบางคนเข้า

“ว๊าย!!! ขอโทษค่ะ” เธอร้องบอกอย่างอัตโนมัติเมื่อหน้าไปกระแทกอกแกร่งของใครบางคนเข้าอย่างจังจนทำให้รองเท้าส้นสูงพลิก ชายคนที่เธอชนก็เลยรีบเข้ามากอดประคองเธอเอาไว้

กุมาริกาจับชายสไบขึ้นมาปิดหน้าหลับตาปี๋อย่างเตรียมตัวเจ็บ เตรียมเอาหัวโหม่งพื้น แต่...อ้อมแขนแกร่งนี้ช่วยประคองเธอไว้เป็นอย่างดี อ้อมแขนอุ่นๆ กับกลิ่นกายหอมๆ แบบนี้ หัวใจของกุมาริกาเต้นระรัวเมื่อคิดว่าอาจจะเป็นเขา จนเมื่อเธอลืมตาขึ้นทุกอย่างก็เป็นอย่างที่เธอคิดเมื่อชายคนที่กอดประคองเธอเอาไว้ก็คือ...

เดี๋ยวววว ใจเย็นๆ น้ำเมย กุมาริกาตบอกบอกตัวเองในใจเมื่อเห็นหน้าชายคนดังกล่าว เธออย่าเพิ่งดีใจไปเพราะผู้ชายที่หน้าตาแบบนี้น่ะมีอยู่สองคนเชียวนะ ถ้าเกิดรอบนี้เธอทักผิดอีกเธอมีโทษร้ายแรงอาจถึงขั้นโดนธรณีสูบเอาก็ได้

กุมาริการีบผละตัวออกจากอ้อมแขนของเขา เกิดผู้ชายคนนี้คือเจ้าบ่าวของงานได้เกิดภาพที่ไม่ดีขึ้นแน่ๆ แต่...อ้าว พอเธอจะผละเขาออกเขากลับบีบแขนของเธอเอาไว้ไม่ยอมให้เธอผละออกง่ายๆ กุมาริการีบตั้งสติแล้วสำรวจเขาทันทีเพื่อดูให้แน่ใจว่าเขาคือเจ้าบ่าวของงานนี้รึเปล่า เขานุ่งโสร่งกับสวมเสื้อแขนกระบอกคอจีนสีกรมท่า ที่เอวคาดด้วยผ้าไหมแพรวา เอ้า!!! แต่งตัวเหมือนเจ้าบ่าวไปอีก เพลงพิณเคยส่งภาพชุดเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวมาให้เธอดู ซึ่งชุดของเจ้าบ่าวก็คือแบบนี้เลยแต่ชุดเจ้าบ่าวที่เพลงพิณส่งมาให้เธอดูน่ะมันมีสองชุด ชุดหนึ่งเสื้อสีกรมท่า อีกชุดเสื้อสีขาว เพลงพิณบอกเธอว่าชอบชุดเจ้าบ่าวทั้งสองชุดและยังเลือกไม่ได้ว่าจะให้เจ้าบ่าวของตัวเองใส่ชุดไหน เพลงพิณบอกอีกว่าถ้าเลือกชุดให้เจ้าบ่าวใส่ได้แล้วอีกชุดที่เหลือก็จะให้พี่ชายฝาแฝดของเจ้าบ่าวใส่ด้วย แล้วตกลงเขาคือใครกัน นาฬิกาล่ะ นาฬิกาของเธอไปไหนทำไมเขาถึงใส่นาฬิกาเรือนเก่าๆ สภาพเหมือนผ่านสงครามโลกครั้งหนึ่งกับครั้งที่สองมาแบบนี้

“ส่องหาอะไร” เขาถามเสียงห้วน

“ส่องหานาฬิกา”

“หาทำไม”

“ก็อยากรู้น่ะสิว่าคุณคือคะ...คะ...ใคร”

ใช่เลย! กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้งแล้วกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ น้ำเสียงห้วนๆ แบบนี้ หน้านิ่งๆ แบบนี้คงไม่ใช่เจ้าบ่าวหรอก ถ้าเป็นเจ้าบ่าวป่านนี้เขาคงหน้าบานเป็นกระด้งเพราะจะได้แต่งงานกับสาวที่รัก ตอนนี้ถึงไม่มีนาฬิกาเธอก็รู้แล้วว่าเขาคือใคร เจ้าชายน้ำแข็ง...

“คุณลุง...”

กุมาริกายืนอึ้งทำตาปริบๆ เมื่อตอนนี้ตรงหน้าเธอไม่ได้มีแค่ผู้กองกรินทร์คนเดียวหากแต่...อยู่กันทั้งบ้านเลย ทั้งท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกช คุณยายพุดตาล พ่อแม่ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวและญาติพี่น้องทั้งที่เธอรู้จักและไม่รู้จักอีกเพียบ ทุกคนกำลังมองมาทางเธอเป็นตาเดียวจนเธอเริ่มรู้สึกประหม่า

“อ้าวหนูน้ำเมยนี่ มานี่ก็ดีแล้วงั้นวันนี้แต่งสองคู่เลยแล้วกัน” รองกรันณ์โพล่งขึ้นมาอย่างอยากเอาใจลูกชายคนโตที่เพิ่งออกจากป่ามางานแต่งน้องชายเมื่อวานนี้ตอนเย็น อาการดูเหงาๆ ซึมๆ ผู้กองกวินทร์บอกว่าเขามีเรื่องเข้าใจผิดกับกุมาริกานิดหน่อยแล้วยังไม่ได้เคลียร์กัน “งั้นพิธีตักบาตรบ่าวสาวซีลก็พาน้องไปตักบาตรด้วยนะ”

ได้ยินแบบนี้กุมาริกาก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนแบบรอบทิศแล้วเดินเข้าไปหาราชาวดีเพราะที่ผ่านมาเธอติดต่อกับราชาวดีมาโดยตลอด ติดตามและตามประจบแม่ของว่าที่สามีเพื่อให้คุณแม่ของว่าที่สามีเอ็นดู

“หนูน้ำเมยใส่ชุดนี้แล้วสวยมากเลยลูก สวยจนจะเป็นเจ้าสาวได้อยู่แล้ว” ราชาวดีชื่นชม ดูออกว่ากุมาริกาพยายามแต่งหน้ามาแบบเบาๆ แล้ว แต่แค่แต่งหน้าเบาๆ ก็ดูสวยมากจนลูกชายคนโตของเธอมองตาไม่กะพริบเลย

“พี่เพลงพิณเป็นคนส่งชุดนี้มาให้น้ำเมยค่ะ น้ำเมยจะมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้พี่เพลงพิณ”

“เป็นเพื่อนเจ้าสาวอะไร ไม่ต้องเป็นหรอกเพื่อนเจ้าสาวน่ะมาเป็นเจ้าสาวจริงๆ เลยดีกว่าเจ้าบ่าวก็แต่งตัวพร้อมแล้ว” รองกรันณ์ชี้ไปทางผู้กองกรินทร์อย่างช่วยเชียร์สุดๆ เข้าใจเลยว่าทำไมเพลงพิณถึงเอาชุดนี้ให้กุมาริกาใส่ ก็ตอนนี้กุมาริกานุ่งผ้าซิ่นห่มสไบแพรจีบสีกรมท่าเหมือนสีเสื้อของผู้กองกรินทร์ไง นอกจากสไบแพรจีบสีกรมท่าแล้วก็ยังมีผ้าไหมแพรวาห่มเป็นสไบทับอีกชั้น ซึ่งชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวของผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณก็เป็นชุดแบบนี้เหมือนกัน แค่เสื้อเจ้าบ่าวของผู้กองกวินทร์เป็นสีขาว สไบแพรจีบผืนด้านในของเพลงพิณก็เป็นสีขาวแล้วห่มผ้าไหมแพรวาห่มทับ เรียกได้ว่างานแต่งวันนี้มีเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวสองคู่เลยนะเนี่ย

“แหม น้อยๆ หน่อยไอ้รัน ลูกเขามีพ่อมีแม่มึงจะเที่ยวเอาแต่ใจจับลูกเขามาแต่งงานมั่วๆ แบบนี้ได้ยังไง ถ้าอยากให้แต่งก็นู่น ไปสู่ขอกับพ่อกับแม่เขาก่อน” ไอ้หมอนี่มันชอบทำตามใจตัวเองอยู่เรื่อย ผบ.คเชนทร์ว่า แต่พอเขาหันมาทางกุมาริกาที่ยืนกอดแขนราชาวดีอยู่ กุมาริกากลับดูจะเห็นดีเห็นงามไปกับรองกรันณ์ด้วย

“เรื่องพ่อแม่เคลียร์ทีหลังถ้าลูกมันรักกันก็จับแต่งไปเลย ไปสิซีล พาน้องไปเตรียมตัวตักบาตร”

ผู้กองกรินทร์ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงหากแต่สายตาคมก็จ้องกุมาริกาอย่างเอาเรื่อง จากที่กุมาริกายิ้มแย้มอยู่กับทุกคนเธอถึงกับยิ้มไม่ออกจนราชาวดีต้องยื่นมือมาลูบหลังหญิงสาวเบาๆ อย่างปลอบขวัญ รู้ดีว่าทั้งสองหนุ่มสาวยังไม่ได้เคลียร์ใจกันดีก็เลยเหมือนจะเข้าหน้ากันไม่ติด

“เอ๊ะ แล้วนี่เรนเจอร์ไปไหน แต่งตัวพร้อมรึยังไม่ใช่ไปเมาหัวราน้ำอยู่นะ” ราชาวดีเปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมาเพื่อไม่ให้กุมาริการู้สึกกดดัน ซึ่งพอเธอพูดขึ้นทุกคนต่างก็พากันหาเจ้าบ่าวเป็นการใหญ่เพราะเมื่อคืนนี้มีปาร์ตี้สละโสดแก๊งเจ้าบ่าวก็เลยสนุกสนานกันทั้งคืน

“ไนเปอร์เห็นค่ะ” ระหว่างที่ทุกคนกำลังจะไปตามหาเจ้าบ่าวอยู่นั้นแก้วเจ้าจอมก็เดินหน้าหงิกเข้ามาบอกพร้อมกับชี้มือไปทางห้องกระจกที่มีกี่ทอผ้าของเพลงพิณตั้งอยู่ ทุกคนไม่รอช้ารีบพากันไปยังห้องกระจกที่ว่าทันที คิดว่าคงได้เห็นเจ้าบ่าวนอนจนกองอ้วกและเมาจนลุกไม่ขึ้นแน่ๆ แต่ทว่าเมื่อมาถึงทุกคนก็ต้องพากันหัวเราะร่วนเมื่อเจ้าบ่าวกำลังนอนหลับแผ่หราอยู่ข้างกี่ทอผ้า มีน้องชมพูที่ตอนนี้ใส่ชุดกระโปรงผ้าไหมพองๆ สีขาวนอนกอดคุณดอลลี่พิงอกอยู่ ส่วนน้องโมกที่ใส่สูทสีขาวสุดเท่ก็นอนแผ่ไม่เป็นท่าเหมือนกัน เท้าน้อยๆ ข้างหนึ่งวางคร่อมศีรษะของคุณลุง ส่วนอีกข้าง...พาดอยู่กับปาก สารวัตรพนาที่ตามหาลูกๆ อยู่ได้แต่ชักสีหน้าเซ็งๆ ใส่แล้วยื่นเท้ามาสะกิดตัวเจ้าบ่าวเพื่อปลุกให้มันตื่น

“ทำไมมันพาหลานมานอนอยู่นี่ล่ะ” ท่านนายพลปภพถามขึ้น สภาพดูไม่ได้ทั้งลุงทั้งหลานเลย

“เมื่อคืนพอเสร็จจากงานปาร์ตี้สละโสดพี่เรนเจอร์ก็ตื่นเต้นจัดจนทำตัวไม่ถูกครับ พอออกจากวงปาร์ตี้ก็ลุกไปอาบน้ำแต่งชุดเจ้าบ่าวพร้อม แต่งคนเดียวไม่พอยังไปเอาหลานมาอาบน้ำแต่งตัวรอเข้าพิธีด้วยกันอีก แต่สงสัยจะรอนานไปน่ะครับเลยแบตหมดกันทั้งลุงทั้งหลาน” ข้ามโขงผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตอบอย่างขำๆ ตอนนั้นเขากำลังนั่งเล่านิทานให้หลานฟังอยู่เลยอยู่ๆ ก็มีคนบ้าแถวนี้มาฉกตัวหลานไปเสียก่อน

“อ้าว แล้วเมื่อคืนนี้น้องชมพูกับน้องโมกไม่ได้นอนอยู่กับพ่อแม่หรอ” คราวนี้รองกรันณ์ตวัดสายตามาจ้องแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาทันที ดูแลลูกกันยังไงถึงปล่อยให้คนบ้ามาเอาตัวลูกไปอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เกิดหลานๆ ของเขาหลับไม่เต็มอิ่มแล้วไม่สบายขึ้นมาจะว่ายังไง

“เออ...คือว่า...” แก้วเจ้าจอมหน้าแดงจัดขึ้นมาทันทีเพราะเมื่อคืนนี้เธอเห็นข้ามโขงนั่งเล่านิทานให้หลานฟังอยู่ก็เลยวางใจ บวกกับตอนนั้นเธอดื่มมาจากปาร์ตี้สละโสดของพี่ชายด้วยก็เลยมึนๆ อ่อยสามีเข้าไปกินตับในห้องนอน พอเช้านี่แหละถึงเพิ่งนึกขึ้นได้เลยพากันมาตามหาลูกจนได้เห็นสภาพแบบนี้

“จริงๆ เล้ยลูกกูแต่ละคน อีกคนก็เพี้ยน อีกคนก็หลงแต่ผัว มีเป็นผู้เป็นคนแค่คนเดียวเท่านั้น” หันมามองทางลูกชายคนโตแล้วรองกรันณ์ก็พาลจะปวดหัว นี่ดีนะที่ผู้กองกรินทร์ไม่ได้ขาดๆ ล้นๆ เหมือนกับน้องๆ น่ะ

เมื่อไม่ได้มีเรื่องอะไรให้ต้องห่วงทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ สารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมเข้ามาอุ้มเอาลูกน้อยของตนไปโอ๋ ส่วนผู้กองกรินทร์ก็เข้ามาลากคอเจ้าบ่าวให้ไปล้างหน้าล้างตาเพื่อเตรียมเข้าพิธี

**********************************************************

เอ็นดูววววว ความตื่นเต้นของเจ้าบ่าวกับหลานๆ

ยินดีกับมิราที่ดวงตาเห็นธรรมแล้ว มนต์นางไม้จะช่วยนำพาเธอเอง

**************************************************

กดอ่านตอนที่ 24 ได้เลยนะคะ วันนี้ลง 2 ตอน