24.เอิ้นขวัญป้อนไข่ (2)

ดูประกอบการอ่านนะคะ

24.เอิ้นขวัญป้อนไข่ (2)

บรรยากาศของงานแต่งยิ่งคึกครื้นมากขึ้นเมื่อเหล่าญาติพี่น้องเริ่มทยอยมาร่วมงานมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเป็นงานแต่งกระทันหันทำให้ไม่มีใครลางานมาทัน เท่าที่พอมาได้ก็กันในวันทำพิธีเลยแต่เพียงเท่านี้ก็ก็อบอุ่นมากๆ แล้ว ญาติทางฝ่ายเจ้าสาวนอกจากจะเป็นเหล่าครูเพลง ศิลปินชาวอีสาน เพื่อนๆ นักดนตรี พี่น้องแก๊งนางรำแล้วก็มีญาติผู้ใหญ่อย่างนาวาเอกพสุธา ผบ.นรข.เขตอุบลราชธานี ที่มาพร้อมกับภรรยาอย่างครูระรินและลูกชายชื่อ ปฐวีหรือครูวี หนุ่มครูสอนดนตรีที่เคยร่วมทำเพลงกับเพลงพิณเป็นประจำ ซึ่งครูระรินนั้นนอกจากจะเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของปานมณฑาแล้วก็ยังเป็นครูคนแรกที่สอนเพลงพิณรำด้วย จากนั้นก็เป็นครอบครัวของนาวาเอกสายชล ผบ.นรข.เขตหนองคาย และภรรยาอย่างเจ้าเอย อาจารย์มหาวิทยาลัยรุ่นน้องคนสนิทของปานมณฑา ด้วยทั้ง ผบ.พสุธาและ ผบ.สายชลเคยเป็นลูกน้องคนสนิทของ ผบ.คเชนทร์มาก่อน เคยอยู่เคียงข้างกันสู้งานกับ ผบ.คเชนทร์มานักต่อนักแทบจะเรียกว่าทั้งสามคนอยู่ในทุกๆ ช่วงชีวิตของกันและกันก่อนจะแยกย้ายไปทำงานตามหน้าที่ของตน ทั้งสามครอบครัวก็เลยสนิทกันมาก

“แล้วนี่คุณเจ้าขาเขาไปไหนเสียล่ะ” เห็นเพื่อนพี่น้องพาครอบครัวมาหาแบบพร้อมหน้าอย่างนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ปลื้มนัก แต่เพราะยังไม่เห็นหลานสาวอีกคนก็เลยถามหา

“อ้าว เมื่อกี้นี้ยังเดินตามมาอยู่เลยนะคะ” เจ้าเอยมองหาลูกสาวของตัวเอง ไม่ทันไรสาวน้อยในชุดเครื่องแบบนักศึกษาก็แอบกระโจนเข้ามาจ๊ะเอ๋ผู้เป็นแม่เข้าให้ ผบ.สายชลก็เลยยื่นมือไปหยิกแก้มลูกสาวจอมทะเล้นของตนเป็นการสั่งสอน

“ผู้ใหญ่ออกจะเยอะแยะยังจะมาเล่นซนอีก”

“นิดหนึ่งค่ะคุณพ่อ” เจ้าขาทำหน้าละห้อยอย่างสำนึกผิดก่อนจะรีบเข้ามาไหว้สวัสดีเหล่าลุงป้าน้าอาทุกคน พร้อมกับยิ้มหวานๆ ให้ ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑา

“คุณลุงกับคุณป้าเชื่อมือเจ้าขาได้เลยนะคะ วันนี้เจ้าขาจะเป็นตากล้องมือหนึ่งในงานให้เองค่ะ จะไม่ให้เสียชื่อนักศึกษาชั้นปีที่ 4 เอกภาพยนต์และภาพนิ่งเด็ดขาด” ว่าแล้วก็ยกกล้องที่คล้องคออยู่มาถ่ายภาพคุณลุงกับคุณป้าของตนเป็นการประเดิม ถ้าเรื่องถ่ายภาพและวีดิโอนั้นไว้ใจเจ้าขาได้เลยเพราะสาวน้อยคนนี้มีพรสวรรค์เป็นอย่างมาก เวลาที่เพลงพิณจะถ่ายโปรโมทผ้าไหมและงานเพลงหรืองานรำเจ้าขาก็มักจะอาสามาช่วยถ่ายให้พี่สาวตลอด

“แล้วทำไมวันนี้แต่งชุดนักศึกษามาเลยล่ะ” ปานมณฑาเข้ามาดึงเอาหลานสาวไปกอด เอ็นดูจริงๆ เลยเด็กคนนี้

“วันนี้มีเรียนช่วงค่ำๆ ค่ะ เจ้าขามาเป็นตากล้องให้ได้ครึ่งวันนะคะเดี๋ยวตอนบ่ายต้องขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ แล้ว วิชาสำคัญด้วย แหม ทำไมพี่เพลงพิณรีบแต่งงานเร็วจัง ไหนว่าจะรอให้เจ้าขาเรียนจบก่อนแล้วค่อยแต่งพร้อมกันไง แบบนี้ขี้โกงชัดๆ แซงหน้าเจ้าขาไปได้ยังไง”

“น้อยๆ หน่อย มีแฟนแล้วหรอเราน่ะ” ได้ยินลูกสาวพูดเรื่องนี้ ผบ.สายชลก็เดือดปุดๆ อารมณ์หวงลูกสาวทำให้เขาต้องชักสีหน้าทำเสียงเข้มใส่

“ตอนนี้ยังไม่มีหรอกค่ะ แต่จะหาเอาวันนี้แหละ” ว่าแล้วก็ถือกล้องวิ่งเข้าไปทักทายข้ามโขงกับปฐวีตามประสาคนคุ้นเคยกัน แต่พอเห็นเพลงรักเอาผ้ามาปิดหน้าปิดตาอำพรางความหล่อเอาไว้เจ้าขาก็แอบไปดึงผ้าปิดหน้าของพี่ชายออกก่อนจะวิ่งเอาไปซ่อนไม่วายเพลงรักต้องวิ่งไล่ตามจนวุ่น

“ทุกคนมากันเยอะเลย” กุมาริกาที่ยืนมองผ่านหน้าต่างห้องนอนลงไปหันมาพูดกับเพลงพิณที่กำลังนั่งให้อาร์ตี้เติมแป้งให้อยู่ ด้วยอาร์ตี้มีความสามารถทางด้านการแต่งหน้าและทำผมเพลงพิณก็เลยให้มาช่วยแต่งตัว 

“ที่กำลังเดินเข้าบ้านมาเป็นครอบครัวของคุณอาคณิน ผู้การทหารพรานที่แม่สอดค่ะ อาขวัญตาภรรยาของคุณอาคณินเป็นน้องสาวของคุณลุงรัน ส่วนสาวน้อยหน้าตาน่ารักๆ คนนั้นคือน้องมารีนค่ะเป็นลูกของคุณอาทั้งสอง มีศักดิ์เป็นน้องสาวของพี่แฝด น้องมารีนมีน้องชายชื่อทัพฟ้า แต่ทัพฟ้ามาไม่ได้เพราะติดเรียนอยู่ที่โรงเรียนนายเรืออากาศตอนนี้ก็เรียนปีสุดท้ายแล้ว” เพลงพิณดินเข้ามามองที่หน้าต่างด้วยคน ใบหน้าหวานสวยแย้มยิ้มอย่างมีความสุขกับวันสำคัญของตน ภาพถ่ายของเจ้าบ่าวที่นอนแผ่หราอยู่ข้างกี่ทอผ้าพร้อมกับหลานๆ ทำให้เพลงพิณหัวเราะไม่หยุดด้วยความเอ็นดูทั้งสามลุงหลานที่ตื่นเต้นกับงาน เห่อจนต้องลุกมาอาบน้ำแต่งตัวกันตั้งแต่กลางดึกจนสุดท้ายก็พากับแบตหมด

“ส่วนที่ยืนคุยกันอยู่ตรงนั้นคือคุณอานทีกับคุณอาธารา ตอนหนุ่มๆ คุณอานทีเป็นลูกน้องทหารคนสนิทของคุณลุงรัน ร่วมรบเป็นเพื่อนตายกันมา ความกะล่อนของพี่เรนเจอร์ก็ได้คุณอานทีนี่แหละค่ะเป็นคนสอนให้จนได้ฉายาพ่อหนุ่มนักรัก คุณอานทีเป็นผู้การทหารพรานอยู่ที่นราธิวาส ก่อนหน้านี้ก็เคยไปประจำการอยู่ที่อื่นๆ มาหลายที่ก่อนจะย้ายกลับมาที่นราธิวาสตามเดิม คุณอาธาราเป็นพยาบาลทหาร อย่างคุณอาขวัญภรรยาของคุณอาคณินก็เป็นแพทย์ทหารเหมือนกับพี่ข้ามโขงค่ะ”

“โห ญาติเยอะ” กุมาริกาฟังแล้วก็มึนตึบ คงเพราะเพลงพิณโตมากับผู้กองสองแฝดก็เลยรู้จักญาติพี่น้องของพวกเขาเป็นอย่างดี ผิดกับเธอที่แทบไม่รู้จักใครเลย

“บ้านพี่แฝดเป็นครอบครัวใหญ่ค่ะ ทุกครอบครัวรักกันแบบพี่น้องที่พร้อมจะเข้ามาช่วยเหลือกันตลอด ลูกๆ หลานๆ ของทุกบ้านจะถูกเลี้ยงรวมกันให้เป็นเหมือนพี่น้องมีคุณปู่กับคุณย่าเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของลูกหลาน คุณน้ำเมยพยายามจำญาติๆ ของพี่แฝดให้หมดทุกคนนะคะ ถ้าคุณน้ำเมยแต่งกับพี่ซีลคุณน้ำเมยก็คือสะใภ้คนโตของครอบครัวใหญ่ครอบครัวนี้ แต่ก็ไม่ต้องเกร็งไปหรอกนะคะคุณลุงคุณอาทุกคนน่ะใจดีมากแล้วทุกคนก็เอ็นดูคุณน้ำเมยมากๆ ด้วย”

“เอ็นดูน้ำเมยหรอคะ” ทำไมกันล่ะ ทุกคนยังไม่รู้จักเธอเลยจะรู้จักก็แค่ในฐานะของดาราดังเท่านั้น

เพลงพิณพยักหน้ายิ้มๆ ไม่พูดอะไรต่อ ผู้กองกรินทร์แอบรักกุมาริกามาเป็นปีๆ เรื่องนี้ญาติพี่น้องของเขารู้กันหมดทุกคน นอกจากจะมาร่วมงานแต่งของเธอแล้วทุกๆ คนก็อยากมาเจอว่าที่สะใภ้อีกคนของบ้านสุวรรณเวชด้วย

“ค่ะ เพราะงั้นคุณน้ำเมยต้องจำทุกคนให้ได้นะคะ”

“เดี๋ยวค่ะ ขอจดเอาไว้กันลืมก่อน” กุมาริกายกมือขึ้นพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วถ่ายภาพเหล่าญาติๆ ของผู้กองกรินทร์ไว้พร้อมกับเขียนกำกับชื่อของแต่ละคนด้วย คำว่า สะใภ้คนโตของครอบครัวใหญ่ ที่เพลงพิณบอกมันทำให้กุมาริกาหัวใจเต้นตึกตักอย่างภูมิใจกับความเป็นสะใภ้คนโตของตน เธออยากไปเปิดตัวกับทุกๆ คนจะแย่แล้ว อยากเป็นสะใภ้ที่ทุกคนเอ็นดูแบบเพลงพิณด้วย

“ต่อเลยค่ะพี่เพลงพิณ เอ๊ะ! นี่มีไอดอลจากจีนหรือเกาหลีมาด้วยหรอคะ” สายตาของกุมาริกาไปสะดุดที่สองหนุ่มหน้าตี๋รูปหล่อมีสาวน้อยแสนน่ารักอีกคนยืนอยู่ด้วย สองหนุ่มนั่นหน้าตาคล้ายๆ กัน ไม่รู้ว่าสาวน้อยที่มาด้วยทำอะไรผิดพวกเขาก็เลยยื่นมือมาดึงแก้มของเธอคนละข้างจนเธอต้องไขว่คว้าดึงผู้กองกรินทร์ที่อยู่ใกล้ๆ ให้ไปช่วยก่อนจะเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา กุมาริกาเห็นแล้วก็อดยู่จมูกใส่ไม่ได้ ดูผู้กองกรินทร์จะเอ็นดูสาวน้อยคนนั้นเหลือเกิน

“นั่นน้องเนวี่ค่ะเป็นลูกสาวคุณอานที เขามีคู่แฝดด้วยนะคะชื่อนาวี ตอนนี้ก็เรียนอยู่ที่โรงเรียนนายเรืออากาศกับทัพฟ้า น้องเนวี่เป็นน้องคนเล็กสุดของครอบครัวใหญ่ครอบครัวนี้คุณน้ำเมยไม่ต้องคิดมากไปนะคะ พี่ซีลเขาเอ็นดูน้องเนวี่แบบน้องสาว ตามประสาพี่ชายคนโตกับน้องสาวคนเล็กน่ะค่ะ น้องเนวี่เขาเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณน้ำเมยด้วยนะคะ” อีกเหตุผลที่ผู้กองกรินทร์เอ็นดูเธอมากก็เพราะนทีธาราหรือเนวี่คนนี้คือคนที่คอยสนับสนุนให้ผู้กองกรินทร์ได้พบรักกุมาริกา ทั้งคอยจองบัตรแฟนมิตติ้งให้ หาสมุดภาพโฟโต้บุคของกุมาริกามาให้พี่ชาย ผู้กองกรินทร์รู้จักกุมาริกาดีก็เพราะมีนทีธารานี่แหละคอยช่วยเหลือ

“ส่วนสองหนุ่มหน้าตี๋นั่นคืออรินกับพลร่มค่ะ พวกเขาสองคนเป็นพี่น้องกันแล้วก็เป็นลูกชายของคุณอาไกรจักรกับคุณอาฟ้ามุ่ย บ้านนี้เป็นตำรวจกันทั้งบ้านคุณอาไกรจักรประจำการอยู่ที่เชียงใหม่” เพลงพิณชี้ไปทางผู้กำกับไกรจักรกับฟ้ามุ่ยที่กำลังยืนคุยอยู่กับสารวัตรพนาแล้วก็เอาน้องชมพูกับน้องโมกไปกอด ก่อนที่น้องชมพูจะชูมือน้อยๆ หาอรินเพื่อให้คุณน้าอรินได้อุ้มตนบ้าง “อรินเป็นหมอตำรวจ เป็นรุ่นน้องคนสนิทของพี่ข้ามโขงกับพี่ไนเปอร์ ส่วนพลร่ม...เขาเป็นคู่หมั้นของน้องเนวี่ค่ะ น่าเสียดายตอนที่น้องๆ เขาหมั้นกันพี่ไปเรียนอยู่ออสเตรียก็เลยไม่ได้มาร่วมงาน มีแต่พี่ข้ามโขงกับพี่เพลงรักมาร่วมงานแทน”

อ๋อ เป็นคู่หมั้นกันหรอกหรอ กุมาริกาจ้องนทีธาราเขม็ง ถ้าเธอคือน้องสาวคนเล็กที่ผู้กองกรินทร์เอ็นดูมากแล้วยังเป็นแฟนคลับของเธออีกเดี๋ยวเธอจะต้องตีสนิทกับนทีธารา จะต้องเอาอกเอาใจสาวน้อยคนนี้ผู้กองกรินทร์จะได้รู้ว่าเธอเข้ากับพี่น้องของเขาได้ทุกคน

“หมดแค่นี้หรอคะ”

“อืม...” แล้วเพลงพิณก็ต้องชะเง้อมองลงไปข้างล่างอีกครั้งเพื่อหาอีกครอบครัวและเป็นคนสำคัญของเจ้าบ่าวด้วย “มีอีกบ้านยังไม่มาค่ะ พี่แฝดกับพี่ไนเปอร์มีพ่อบุญธรรมคือพ่อภู พ่อภูเป็นพี่ชายของคุณป้าแก้มแต่พ่อภูน่ะรักหลานๆ มากก็เลยรับเอาพี่แฝดกับพี่ไนเปอร์ไปเป็นลูกบุญธรรมของตัวเอง คุณป้าเอื้อยภรรยาของพ่อภูก็เป็นเพื่อนสนิทของคุณป้าแก้มสองบ้านนี้ก็เลยสนิทกันมากที่สุด”

“พ่อภูก็คือแม่ทัพภาคที่ 3 น่ะหรอคะ” เธอเคยได้ยินผู้กองกรินทร์พูดถึงบ่อยๆ ท่าทางเขาจะรักพ่อภูของเขามาก

“ใช่ค่ะ บ้านนี้มีลูกชายสองคนคือพี่รีคอนกับนาวิก พี่รีคอนคือน้องรักของพี่ซีลคุณน้ำเมยจำเอาไว้นะคะ นอกจากพี่เรนเจอร์คนที่รู้ใจพี่ซีลที่สุดก็คือพี่รีคอน พี่รีคอนกับน้องมารีนเขาเป็นแฟนกันด้วยนะคะ ส่วนนาวิก...คนนี้เป็นสาวกของพี่เรนเจอร์ค่ะ เขารักพี่เรนเจอร์มากใครก็ตามอย่าได้ไปว่าพี่เรนเจอร์ของเขาเชียว”

“ป๊าด!!! ไทพี่น้องหลายปานนี้จั่งใดสิจือได้เบิ๋ด” (ป๊าด!!! ญาติเยอะขนาดนี้ทำยังไงถึงจะจำได้หมด) อาร์ตี้ที่เงียบและฟังอยู่นานว่าขึ้นพลางยื่นหน้ามาดูข้อมูลที่กุมาริกาจดใส่โทรศัพท์มือถือของตัวเอง “อย่างกับแล็คเชอร์เตรียมสอบเข้ามหาลัยเลยนะครับ ถึงว่าสิทำไมบ้านนี้ดูมีอำนาจจัง ญาติเยอะแล้วยังกระจายอยู่เหนือใต้ออกตกอีก ตอนนี้ก็กำลังจะมาดองกับทางฝั่งอีสานด้วย”

“อาร์ตี้ก็พูดเกินไป บ้านสุวรรณเวชไม่ได้อยู่กันด้วยอำนาจแต่ทุกคนอยู่กันด้วยความรักและความสามัคคีต่างหาก” เพลงพิณมองลงไปที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ตอนนี้พี่น้องบ้านสุวรรณกำลังมารวมตัวกัน ทุกคนดูสนิทสนมกันมากแม้จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ก็ยังซุกซนกันได้เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่น้องของตน แม้แต่สารวัตรพนาที่เพิ่งได้เข้ามาเป็นสมาชิกคนใหม่ของบ้านก็ยังเป็นที่รักของครอบครัวนี้ ส่วนเธอ...วันนี้จะเป็นวันแรกที่เธอจะได้เดินเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบ้านสุวรรณเวช ไปอยู่กับครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่น เพลงพิณหันมายิ้มและกุมมือของกุมาริกาเอาไว้

“คุณน้ำเมยมาอยู่ด้วยกันนะคะ มาอยู่กับครอบครัวใหญ่ครอบครัวนี้ด้วยกัน” แรงมือที่เพลงพิณบีบมาทั้งอบอุ่นและส่งมอบกำลังใจที่มากล้นมาให้กุมาริกา แม้ว่าตอนนี้สถานะของเธอกับผู้กองกรินทร์จะไม่สู้ดีแต่เธอก็จะไม่ยอมแพ้ เธอจะสู้จนกว่าจะชนะแต่ถ้าไม่ชนะอย่างน้อยเธอก็ยังได้สู้

“โห เล่นยกกันมาขนาดนี้เราก็แพ้น่ะสิพี่ข้ามโขง แก๊งเรามีน้อยกว่านะ” เพลงรักเอียงตัวมากระซิบกับข้ามโขงเมื่อเห็นพี่น้องบ้านสุวรรณมารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ก่อนจะหันมามองทางฝ่ายตนที่มีแค่ตัวเองกับพี่ชาย ปฐวีแล้วก็เจ้าขา ดูท่าจะไปต่อกรกับแก๊งฝ่ายเจ้าบ่าวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“มาแพ้อะไรล่ะพี่น้องกันทั้งนั้น พวกเราก็รู้จักกันหมดไม่ใช่หรอทั้งวี ทั้งเจ้าขา” แม้ว่าปฐวีกับเจ้าขาจะไม่ได้สนิทกับพี่น้องบ้านสุวรรณเวชแต่ก็รู้จักและคุ้นเคยกันระดับหนึ่ง อย่างตอนนี้ปฐวีก็เดินเข้าไปทักทายกับพี่น้องบ้านนั้นและก็ดูจะเข้ากันได้ดีเสียด้วย

“อ้าวดูสิ ทำไมเผลอแป๊บเดียวไอ้วีก็ไปสนิทกับแก๊งนั้นแล้ว ไม่ได้การแล้วพี่ข้ามโขงเราไปเรียกลุงงูกับพี่ๆ งูทุกตัวที่แม่น้ำโขงมาเป็นพวกกันเถอะ งานนี้มันต้องปล่อยงูออกมาข่มขวัญ” ว่าแล้วก็ทำท่าพนมมือไหว้บริกรรมคาถาเรียกงู ก่อนจะโดนฝ่ามือของพี่ชายทุบเข้าให้

“อย่ามาป่วงเพลงรักจะเรียกงูมาให้แขกในงานแตกตื่นหรอ ทุกคนเขาไม่ได้ซี้ปึ้กกับงูทุกตัวเหมือนแกนะนี่งานแต่งของน้องเพลงทุกๆ อย่างจะต้องออกมาดีที่สุดเข้าใจมั้ย ห้ามก่อความวุ่นวายเด็ดขาด”

“ชริ” ได้ยินแล้วก็ขัดใจ เรื่องงานแต่งของเพลงพิณมันกระทันหันจนเขาตั้งตัวรับแทบไม่ทัน ทั้งหวงน้องสาวคู่แฝดของตัวเองแต่อีกใจก็อยากให้น้องสมหวังในความรักทุกๆ อย่างก็เลยดูย้อนแย้งไปหมด

“แล้วนี่ไอ้นาวิกมันมารึยัง พี่ข้ามโขงจับตาดูมันให้ดีๆ นะอย่าให้มันมาเข้าใกล้เจ้าขาเด็ดขาด จำได้มั้ยว่ามันเคยแอบเปิดกระโปรงดูกางเกงในเจ้าขาด้วย”

“นั่นมันตอนเด็กมั้ยเพลงรัก นาวิกมันยังเป็นเด็กอนุบาลอยู่เลยนะตอนนั้นแล้วตอนนี้มันก็โตจนเรียนจบจนจะเข้าไปฝึกซีลแล้วมันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า”

“ไม่รู้ล่ะ ผมก็หวงเอาไว้ก่อน”

หืม...ข้ามโขงหันควับมามองทางน้องชายเมื่อได้ยินคำว่า...หวง อ้อ เขาก็เพิ่งรู้ว่านอกจากเพลงพิณมันก็ยังหวงเจ้าขาด้วยอีกคน

“แล้วนี่แกจะบอกคุณพ่อตอนไหน ถ้าแกไม่บอกยังไงคุณพ่อก็ต้องรู้อยู่ดีนะ” เพลงรักละสายตาจากเจ้าขามาถอนหายใจกับพี่ชาย

“คุณพ่อรู้ก็ไม่เป็นไรหรอกพี่ คุณพ่อเองก็อาจจะชอบใจด้วยซ้ำ” ตอนนี้เพลงรักเป็นผู้หมวดหนุ่มประจำการอยู่ที่สถานีเรือรัตนวาปี เป็นหนุ่ม นรข.เพียงคนเดียวในสถานีเรือที่จบหลักสูตรหน่วยรบพิเศษมาหลายหลักสูตร เพลงรักไม่ได้อยากมาเป็นหนุ่ม นรข.แต่เขาอยากเป็นหน่วยรบพิเศษเหมือนกับที่พ่อของเขาเคยเป็น อยากร่วมทีมอัลฟากับพี่ชายแต่ก็ติดตรงที่แม่ยังไม่อนุมัติ แม่เป็นห่วงเขามาก พ่อกับพี่ชายก็เป็นหน่วยรบพิเศษทำงานเสี่ยงตายกันแล้วถ้าเขาต้องมาเป็นอีกคนแม่ของเขาคงกินไม่ได้นอนไม่หลับกันพอดี แต่เพลงรักก็อยากทำตามความฝันจึงจะไปทดสอบเข้าร่วมทีมซีลดู เรื่องนี้เขาก็ยังไม่ได้บอกใครนอกจากข้ามโขง ทีมซีลมีอยู่หลายทีมและแต่ละทีมก็ทำหน้าที่ต่างกันออกไปกระจายแฝงตัวอยู่ทั่วประเทศ แต่ทีมซีลมือหนึ่งที่ถือว่าเป็นทีมที่แกร่งที่สุดก็คือทีมอัลฟา เพลงรักใฝ่ฝันจะมาร่วมทีมนี้ให้ได้แต่ถ้าไม่ได้ขอแค่ได้เข้ามาร่วมเป็นทีมซีลสักทีมเขาก็พอใจแล้ว

“พี่จะคอยซัพพอร์ตแกเอง ถ้ายังไงก็ค่อยบอกคุณพ่อเอาส่วนเรื่องคุณแม่พี่จะช่วยคุยให้ เดี๋ยวให้คุณยายช่วยพูดอีกแรง” ข้ามโขงยื่นมือมาตบไหล่น้องชายอย่างเอาใจช่วย เพื่อความฝันของน้องชายเขาจะสนับสนุนเต็มที่เลย 

“ผมฮักอ้ายหล้ายหลาย” คำบอกรักของน้องชายทำให้ข้ามโขงยิ้มตามแล้วจะจัดผ้าคลุมหน้าให้น้องชายใหม่ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้จัดเลย เจ้าขาที่เดินถ่ายรูปไปทั่วงานมาจากไหนก็ไม่รู้ยื่นมือมากระชากผ้าคลุมหน้าของเพลงรักไปอีก

“ผู้บ่าวผู้หล่อผู้งามคักกะก้อสิมาปิดหน้าไว้เฮ็ดหยัง มาๆๆ เดี๋ยวสิถ่ายรูปให้ เจ้าขาสิเอาไปลงในกลุ่มทหารหล่อบอกต่อด้วย” (เป็นหนุ่มรูปหล่อขนาดนี้จะมาปิดหน้าเอาไว้ทำไม มาๆๆ เดี๋ยวจะถ่ายรูปให้ เจ้าขาจะเอาไปลงในกลุ่มทหารหล่อบอกต่อด้วย)

“เฮ้ยๆๆ อย่านะ ฮึ่ม!!! ยัยเด็กบ้านี่” แล้วเพลงรักก็ไปวิ่งไล่เจ้าขาอีกรอบ ยัยเด็กนี่ชอบแกล้งเขาอยู่เรื่อง ยิ่งเพลงรักหาไม้เรียวติดมือวิ่งตามไปด้วยเจ้าขาก็ยิ่งวิ่งหนีไม่คิดชีวิตก่อนจะเข้าไปหลบอยู่กับพี่น้องบ้านสุวรรณเวชอย่างหาที่พึ่ง เสียงหัวเราะของหนุ่มๆ สาวๆ ลูกหลานของบ้านพาให้เหล่าพ่อๆ แม่ๆ มองแล้วก็ยิ้มตามเมื่อเหล่าลูกหลานเติบโตขึ้นมาอย่างงดงามกันทุกคน

เมื่อถึงเวลาเจ้าสาวต้องลงมาเข้าพิธีตักบาตรแขกในงานต่างก็พากับจับจ้องมาที่เจ้าสาวเป็นตาเดียวเพราะความสวยหวาน ไม่ว่าจะมองมุมไหนๆ ก็ชวนให้หลงใหลโดยเฉพาะกับเจ้าบ่าวที่กำลังจับน้องโมกขี่คอแล้วก็โยกตัวไปมาอยู่ เขามองเจ้าสาวจนตาพราวเมื่อเห็นเจ้าสาวเดินพ้นประตูบ้านออกมา เพลงพิณนุ่งผ้าซิ่นไหม สวมเสื้อลูกไม้สีขาวแขนยาวแล้วห่มสไบผ้าไหมปักดิ้นทองทับ เกล้ามวยผมสูงแล้วปักปิ่นพญานาคกับดอกไม้สดสีขาว ด้วยเป็นชุดที่ใส่เข้าพิธีตักบาตรเท่านั้นจึงแต่งแบบเรียบง่ายก่อน เสียงฮือฮาดังไปทั่วสนามหญ้าหน้าบ้านเมื่อเจ้าสาวสวยมากเหลือเกิน ปานมณฑากอดแขนสามีเช็คน้ำตาป้อยๆ อย่างภูมิใจในความสวยของลูกสาว ญาติๆ ทางฝ่ายบ้านสุวรรณเวชก็มองเจ้าสาวด้วยความเอ็นดู เธอช่างสมกับเป็นสะใภ้ของบ้านนี้จริงๆ

“ฮะแฮ่มๆ” ระหว่างที่ทุกคนกำลังชื่นชมความสวยของเจ้าสาวอยู่นั้นก็มีเสียงไมค์ดังมาจากเวทีที่ประดับไปด้วยดอกไม้สดมากมาย เพลงพิณที่กำลังไหว้เหล่าลุงป้าน้าอาและถูกคุณหญิงกรกชกอดรับขวัญหลานสะใภ้อยู่นั้นหันควันขึ้นไปมองบนเวทีทันทีเพราะคนที่พูดใส่ไมค์อยู่คือเจ้าบ่าวของเธอเอง

“อั่น...ขอเว้าจักหน่อยเด้อครับพ่อแม่พี่น้อง” ผู้กองกวินทร์พูดภาษาอีสานสำเนียงภาคกลางด้วยรอยยิ้มทะเล้น

“กะ...บ่มีอีหยังหลายดอกครับ ผมแค่สิบอกว่า...เมียผมผู้ง้ามผู้งาม งานหลายจนผมเก็บความฮู้สึกนี้ไว้ผู้เดียวบ่ได้กะเลยต้องมาเว้าให้ทุกคนฟังครับ เมียอ้ายคือผู้งามคักแท้ บ่ต้องแต่งมันดอกงาน ปะ ไปเข้าหอกับอ้ายเลยดีกว่า” (ก็...ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมแค่จะบอกว่า...เมียผมซ้วยสวย สวยมากจนผมเก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียวไม่ได้ก็เลยต้องมาพูดให้ทุกคนฟัง เมียพี่ช่างสวยมากจริงๆ ไม่ต้องแต่งงานมันแล้ว ปะ ไปเข้าหอกับพี่เลยดีกว่า) ว่าแล้วเจ้าบ่าวก็กระโดดลงจากเวทีแล้ววิ่งโท่งๆ เข้าไปหาเจ้าสาว เหล่าสมาชิกทีมอัลฟาที่วันนี้มาคอยซัพพอร์ตเจ้าบ่าวก็ส่งเสียงร้องเชียร์ ร้องแซวสุดชีวิต เพลงพิณทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นเจ้าบ่าวกำลังพุ่งตัวเข้ามา จะมารู้อีกทีเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นไปอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วท่ามกลางเสียงแซวของแขกที่มาร่วมงาน

“พี่เรนเจอร์!” เพลงพิณทั้งเขินทั้งอาย มือเล็กๆ ทุบอกเขาเบาๆ อย่างปรามๆ แต่ก็ถูกเขาลงโทษกลับเป็นการโน้มตัวลงมาหอมแก้มให้เจ้าขากับบรรดาช่างภาพของงานพากันรัวชัตเตอร์ไม่หยุด

“เฮ้ยๆๆ เจ้าขา ถ่ายรูปให้พี่อีกเยอะๆ เลยนะ”

“จัดให้เลยครับโผม” เจ้าขาขานรับคำขอของผู้กองกวินทร์แล้วยกกล้องขึ้นรัวชัตเตอร์อีกเมื่อคราวนี้เจ้าบ่าวก้มลงมาหอมแก้มเจ้าสาวชุดใหญ่อย่างไม่เกรงใจพ่อตา ผบ.คเชนทร์จะเข้าไปดึงหูมันซักทีแต่รองกรันณ์ก็ดึงเพื่อนตัวเองเอาไว้

“เฮ้ยๆๆ ตอนนี้มึงไม่มีสิทธิ์มาห้ามแล้วนะโว้ย แหม...ก็อย่างว่าแหละมันก็จะทำใจยากหน่อยหนึ่งแต่มึงก็ต้องเข้มแข็งเอาไว้นะเพื่อน นี่แค่หอมแก้ม ถ้าเข้าหอมึงไม่อกแตกตายเลยหรอ เอาน่าๆๆ ขันติเถอะนะขันติ”

“คนไม่เคยบวชมีสิทธิ์อะไรมาเทศน์ให้กูฟัง” ผบ.คเชนทร์เดือดฮึบๆ แต่พามองไปแล้วเห็นรอยยิ้มของลูกสาว เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสุขของเพลงพิณเขาก็ต้องข่มใจ เขาไม่เคยเห็นลูกดูมีความสุขเท่านี้มาก่อนเลย นึกแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็ยิ้มออกมาน้ำตาคลออย่างอิ่มเอมหัวใจ เขาไม่เคยหวังอะไรมากเลย เขาหวังแค่ให้ลูกของเขามีความสุขเท่านั้น

“เรนเจอร์อย่ามัวแต่เล่นลูก พาน้องไปเตรียมตักบาตรเถอะนะพระจะมาแล้ว” ราชาวดีเข้ามาปรามลูกชายที่ยังอุ้มเจ้าสาวของตัวเองไม่วาง น้องชมพูที่เห็นคุณลุงอุ้มคุณน้าก็เหมือนจะไม่ยอมอยากถูกอุ้มด้วยสาวน้อยก็เลยเดินเตาะแตะเข้ามาหาพร้อมกับชูมือน้อยๆ ให้คุณลุง

“อุ้ม”

“ไม่อุ้ม วันนี้ลุงจะอุ้มแต่เจ้าสาวของลุง”

“น้อนจมปูเปงเจ้าฉาว” น้องชมพูจะบอกว่าวันนี้น้องชมพูก็เป็นเจ้าสาวเหมือนกัน ว่าแล้วก็หมุนตัวให้คุณลุงดูชุดกระโปรงผ้าไหมสีขาวพองฟูแสนสวยของตัวเอง คุณน้าเพลงพิณเป็นคนเอาชุดสวยๆ นี้มาให้น้องชมพูเองเลยนะ ใครๆ ต่างก็บอกว่าวันนี้น้องชมพูสวยมาก น้องชมพูเป็นเจ้าสาว

“น้อนจมปูน่าย้าก” เสียงใสๆ แต่พูดไม่ชัดฟังแล้วก็น่าเอ็นดูนัก ผู้กองกวินทร์จะไม่อุ้มก็กลัวหลานเสียใจจึงค่อยๆ วางเพลงพิณลงแล้วอุ้มยัยปักเป้าแก้มป่องขึ้นมา น้องโมกเห็นพี่ชมพูถูกอุ้มก็อยากจะถูกอุ้มอีกคนหนุ่มน้อยก็เลยชูมือขึ้นหาคุณลุงบ้าง

“อุ้ม” หนุ่มน้อยตัวจิ๋วบอก เพลงพิณเห็นแล้วก็เอ็นดูนักอุ้มเอาน้องโมกขึ้นมาอีกคน พอถูกคุณน้าคนสวยอุ้มหนุ่มน้อยก็เขินจัดแก้มป่องๆ แดงระเรื่อรีบยกสองมือมาปิดหน้าแล้วเขินจนตัวม้วน

“ยังไม่ทันได้เข้าหอเลยมีลูกสาวลูกชายซะแล้ว” อรินร้องแซวพี่ชาย ผู้กองกวินทร์ก็เลยหันมายิ้มกับเพลงพิณ

“เด็กคือตัวแทนของความบริสุทธิ์และเกิดมาจากความรัก เรามาอุ้มเจ้าสองแสบไปตักบาตรกันนะคะ”

“ค่ะ” เพลงพิณเห็นด้วยกับเขา ความรักที่งดงามของแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาสร้างหัวใจแสนบริสุทธิ์ทั้งสองดวงนี้ขึ้นมา เพลงพิณอยากให้หัวใจดวงน้อยๆ ทั้งสองดวงนี้ช่วยนำพาความรักของเธอด้วย

กุมาริกาเดินออกมาจากบ้านตามหลังเมื่อทุกคนเริ่มทยอยไปที่ถนนหน้าบ้านเพื่อรอตักบาตรแต่งงาน เหตุที่เธอต้องเดินออกมาทีหลังก็เพราะเธอเป็นดาราดังที่มีชื่อเสียง ไหนจะมีนักข่าวในงานด้วยอีกถ้าเธอปรากฎตัวออกไปพร้อมเจ้าสาว เจ้าสาวอาจจะไม่เด่นเพราะจะมีคนมาสนใจดาราอย่างเธอด้วย ดังนั้นกุมาริกาจึงให้เจ้าสาวออกมาอวดโฉมก่อน วันนี้เป็นวันของเพลงพิณเพราะงั้นเพลงพิณก็ต้องสวยเด่นที่สุด ไว้ถึงวันของเธอบ้างเธอค่อยจัดหนักจัดเต็ม

“อุ๊ย” กุมาริกาสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็เดินเข้ามาดักหน้าเธอเอาไว้ด้วยสีหน้านิ่งๆ พร้อมกับดันตัวธอกลับเข้าไปในบ้านที่ปลอดผู้คน กุมาริกาจำได้ว่าตอนที่เขาอยู่กับบรรดาน้องสาวของเขาเขาอ่อนโยนมาก เขาใจดีกับทุกคนเลยยกเว้นเธอ

“...คุณลุง วันนี้หล่อจังเลยนะคะ” เธอพยายามยิ้มทำใจดีสู้เสือ

“หรอ แต่คงหล่อสู้เจ้าบ่าวไม่ได้ นู่น เขาตักบาตรกันแล้วรู้สึกจี๊ดๆ ในใจมั้ย”

“ไม่” กุมาริกาเชิดหน้าใส่ “ไว้คุณลุงแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นก่อนน้ำเมยค่อยรู้สึกจี๊ดๆ ในใจ แต่ว่าคงไม่มีวันนั้นหรอกเพราะคุณลุงต้องแต่งงานกับน้ำเมยเท่านั้น”

“ไม่แต่ง”

“ไม่แต่งเดี๋ยวอดมีเมียสวยนะ”

“เนี่ยนะสวย”

“ไม่ใช่แค่สวยแต่อร่อยมากด้วย ถ้าไม่เชื่องั้นลองชิมดู...”

จุ๊บ!!! เธอเขย่งปลายเท้าไปเกาะไหล่เขาแล้วจูบปากของเขาหนักๆ ดวงตาคู่สวยตวัดมองเขาอย่างยั่วเย้า

“เป็นไงคะอร่อยมั้ย ถ้าติดใจ...งั้นวันนี้แต่งพร้อมคู่นั้นเลยก็ได้นะคะ” ว่าแล้วกุมาริกาก็วิ่งออกไปจากบ้านเพื่อไปทำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวให้เพลงพิณ ผู้กองกรินทร์ได้แต่มองเธอแล้วยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง เขายิ้มเศร้าๆ น้ำตาคลอด้วยความขื่นขม เธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ จะหลอกให้เขารักแล้วก็ทิ้งเขาไปเหมือนคนอื่นๆ อีกน่ะหรอ ที่เธอทำมันเป็นการแสดงหรือเรื่องจริง

“ถ้าคุณหลอกผม ผมคงไม่กล้ารักใครอีกแล้ว” ผู้กองกรินทร์พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด เขาจะคอยจับตาดูกุมาริกาเพื่อไม่ให้เธอก่อเรื่องแย่ๆ ขึ้นในงาน สิ่งที่เธอพูดกับทิชากรวันนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา ถ้าเธอไม่ได้คิดร้ายอะไรก็ดีแล้วแต่ถ้าเธอคิดจะพังงานแต่งเขาไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่

พิธีตักบาตรที่ว่าเป็นการตักบาตรด้วยข้าวเหนียวตามวัฒนธรรมของชาวอีสาน โดยจะเป็นการตักบาตรข้าวหนียวอย่างเดียว ส่วนกับข้าวและของหวานจะต้องเอาไปถวายที่วัด ข้าวเหนียวที่เตรียมมาเป็นข้าวเหนียวใหม่นึ่งมาร้อนๆ จัดห่อใส่กระทงใบตองสวยงาม เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวช่วยกันตักบาตรอย่างกะหนุงกะหนิง ผู้กองกวินทร์ไม่คลายอ้อมแขนออกจากเพลงพิณเลยแม้แต่น้อง สายตาของเขาทอดมองแค่ที่เธอ แม้แต่ตอนตักบาตรเสร็จแล้วนั่งรับพรจากพระเขาก็มองแต่เจ้าสาวจนไม่รู้ว่าพระท่านให้พรว่าอะไรบ้าง

“คุณหญิง ผมว่าเรนเจอร์มันอาการหนักมากแล้วนะ มันจะเป็นบ้าก่อนมั้ยเล่นจ้องแต่เจ้าสาวตาไม่กะพริบ ถ้าผมเป็นน้องเพลงผมจะตบเรียกสติมันซักที” ท่านนายพลปภพเบะปากใส่หลานชายแล้วเบะปากอีก เหมือนพ่อมันไม่มีผิดตอนแต่งงานพ่อมันก็เอาแต่มองเจ้าสาวแบบนี้แหละ

“เขารักของเขาค่ะ คุณพุดตาลก็อย่าถือสาเรนเจอร์เลยนะคะ” คุณหญิงกรกชหันมาบอกกับพุดตาลอย่างเกรงใจคุณยายของเจ้าสาว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ถือสาอะไร

“เรนเจอร์เขาเป็นของเขาแบบนี้แหละค่ะคุณหญิง เพี้ยนๆ หน่อยก็ไม่เป็นไรขอแค่เป็นเด็กดีก็พอ”

“ถ้ามันดีแตกเมื่อไหร่เอามีดสับหัวมันได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจผม ได้แต่งกับเจ้าสาวที่งามพร้อมทั้งกายและใจอย่างน้องเพลงก็ถือว่าเรนเจอร์มันโชคดีมากแล้ว”

“ขอบคุณท่านนายพลกับคุณหญิงมากนะคะที่เอ็นดูน้องเพลงมากขนาดนี้ ได้แต่งเข้าบ้านสุวรรณเวชก็ถือว่าเป็นโชคดีของน้องเพลงเหมือนกันค่ะ”

เสียงผู้ใหญ่ทั้งสามคนคุยกันอย่างปลื้มใจที่ได้จัดงานแต่งให้หลานๆ แล้วก็ต้องพากันหัวเราะอีกเมื่อเห็นว่าตอนนี้มีนักข่าวคนหนึ่งกำลังนั่งคุยกับน้องชมพูอยู่ คงอยากรู้ว่าสาวน้อยใช่ลูกของเจ้าบ่าวรึเปล่าเพราะก่อนหน้านี้เหมือนจะเคยมีข่าวลือที่สถานีเรือว่าเจ้าบ่าวซุกลูกเอาไว้

“คนสวยเป็นอะไรกับเจ้าบ่าวหรอคะ”

“เปงเจ้าฉาวค่ะ น้อนจมปูเปงเจ้าสาว น้อนจมปูจ๋วย” เจ้าสาวคนสวยหมุนตัวให้พี่นักข่าวดู

“หมายถึงน้องชมพูเป็นลูกของเจ้าบ่าวจริงมั้ยคะ”

“อ๋อ จริงค่ะ น้อนจมปูเปงยูก ยูกฉาว” น้องชมพูพูดใส่ไมค์ของนักข่าวตามประสาซื่อแล้วก็ยิ้มหวานๆ ให้ตบท้าย นักข่าวก็เลยถามย้ำอีก

“เป็นลูกสาวของเจ้าบ่าวหรอคะ”

“ค่ะ เปงยูกฉาว...อื้มมมม” แล้วสาวน้อยก็ถูกคุณพ่อตัวจริงยื่นมือมาปิดปากแล้วลากตัวไปก่อนที่ยัยตัวแสบจะทำให้เขาสับสนวุ่นวายกัน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้มีใครสนใจจะแก้ข่าวให้เพราะเจ้าบ่าวก็ไม่แคร์อีกแล้วถ้าใครจะว่าน้องชมพูเป็นลูกของเขา เขาจะเป็นคุณพ่อของยัยปักเป้าก็ได้แต่ต้องให้น้องเพลงของเขาเป็นคุณแม่ด้วย

เมื่อเสร็จจากพิธีตักบาตรรอบเช้ากุมาริกาก็มาพาเจ้าสาวไปเปลี่ยนชุดสำหรับพิธีบายศรีสู่ขวัญต่อ ระหว่างนี้ทางฝ่ายเจ้าบ่าวก็ไปตั้งขบวนเตรียมแห่ขันหมากตามประเพณีและเป็นขบวนขันหมากที่ใหญ่มาก มีเจ้าหน้าที่ตำรวจทหารเข้ามาดูแลอย่างเนืองแน่นเพราะประธานของงานแต่งและผู้ใหญ่ทางฝ่ายเจ้าบ่าวคือท่านนายพลปภพที่ดำรงตำแหน่งเป็นถึงองคมนตรี ไหนจะคุณหญิงกรกช รองกรันณ์และเจ้าหน้าที่นายทหารตำรวจยศใหญ่อีก สินสอดทองหมั้นจำนวนมากมายถูกจัดไว้ในพานอย่างสวยสำหรับแต่งสะใภ้เข้าบ้านสุวรรณเวช

“มันต้องแบบนี้ๆ” แก้วเจ้าจอมว่าเมื่อขบวนขันหมากเตรียมเคลื่อนแล้วมีการเปิดเพลงลูกทุ่งอีสานในจังหวะมันๆ ขึ้นขาแดนซ์อย่างเธอเลยไม่พลาดรีบไปจับจองพื้นที่หน้าขบวนแห่ทันที ทิ้งภาระการดูแลลูกให้สามีชั่วคราว

“เดี๋ยวๆๆ งานนี้พี่ต้องเด่นสุด นี่มันเป็นวันของพี่” ผู้กองกวินทร์ยึดไหล่ของน้องสาวเอาไว้แล้วก่อนจะเริ่มออกสเต็ปการเต้นโชว์น้องสาวให้รู้ๆ กันไปว่าของจริงมันต้องแบบนี้ แก้วเจ้าจอมเห็นแล้วก็ยอมไม่ได้งานนี้ทั้งเจ้าบ่าวและน้องสาวก็เลยออกลีลาการเต้นอย่างไม่เกรงใจใคร แขกที่มาร่วมขวบนแห่ว่าเต้นสนุกแล้วแต่คนที่เต้นสนุกที่สุดก็คือเจ้าบ่าวที่ไม่คีพลุคหรือเก๊กวางมาดเลย แล้วท่าเต้นก็เป็นท่าเต้นเรียกบาทาพ่อตาอีกด้วย ทั้งเด้งเป้าไปซ้ายขวาหน้าหลัง บริหารช่วงเอวอย่างสุดๆ เพราะคาดว่าคืนนี้จะได้ใช้งานเอวอย่างหนัก

“เจ้าบ่าวไม่ได้คีพลุคเลยนะคะ ดูสิ ถ้าเต้นแบบนี้หน้าเวทีหมอลำคงได้เป็นผู้กองจริงๆ แน่ โดนยำจนเป็นผู้กองไปกับพื้น” เจ้าขาที่มาถ่ายภาพขบวนขันหมากพูดกับขวัญคณินและนทีธารา ไม่ใช่แค่เจ้าบ่าวนะแต่น้องสาวของเจ้าบ่าวก็เอาด้วย มีการเกาะไหล่เจ้าบ่าวแล้วส่ายก้นส่ายตัวไปมาจนหนุ่มๆ ในขบวนแห่มองกันตาพราวแล้วเพราะน้องสาวของเจ้าบ่าวน่ะสวยมาก ทั้งสวยทั้งตัวหอม ท่าเต้นก็กินขาดจนสามีต้องอุ้มลูกตามประกบ

“พี่เรนเจอร์กับพี่ไนเปอร์ก็เป็นแบบนี้แหละเจ้าขา รั่วกันทั้งคู่ไม่เหมือนพี่ซีลหรอก คนนี้ค่อยดูโอเคหน่อย” ขวัญคณินบอก แต่บทสนทนาของสาวๆ ก็ทำให้อรินกับอัศวินหันมามองหน้ากันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองคนรู้ดีว่างานแต่งครั้งนี้นอกจากจะจัดขึ้นตามความรักของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวแล้วแต่อีกเหตุก็คือการตบตาคนร้าย ในการ์ดแต่งงานและป้ายชื่อของเจ้าบ่าวไม่มีการใส่ยศทางการทหาร มีเพียงแค่ชื่อกับนามสกุลเท่านั้น แม้แต่เครื่องแบบข้าราชการทหารก็ยังเอามาใส่เข้าพิธีแต่งงานไม่ได้ ต้องใส่ชุดพื้นเมืองนุ่งโสร่งแทนเพื่อปิดบังอาชีพที่ทำอยู่ อย่างท่าเต้นหลุดโลกนั่นก็ด้วย จะให้มาคีพลุคเป็นทหารมาดนิ่งไม่ได้เด็ดขาดมันต้องเต้นให้รั่วๆ ให้ดูไม่มีพิษไม่มีภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าจะมีคนรู้ว่าเจ้าบ่าวเป็นทหารแต่ก็ให้รู้แค่ว่าเป็นทหารเรือธรรมดาๆ ไม่ได้มีภารกิจพิเศษอะไรให้ทำเพราะไม่รู้ว่าคนร้ายจะแอบจับตาดูงานแต่งอยู่หรือเปล่า เรียกว่าเป็นงานแต่งที่แฝงการทำภารกิจเข้าไปด้วย ส่วนทีมอัลฟาคนอื่นๆ ก็จะไม่ยืนรวมตัวกันแต่จะกระจายเดินห่างๆ กันเพื่อไม่ให้ใครสงสัยและแน่นอนว่าแต่ละคนต่างก็แอบพกปืนเอาไว้ด้วยเผื่อกรณีฉุกเฉิน

“อ้าวเจ้าขา ไม่ถ่ายรูปต่อแล้วหรอ” นทีธาราเรียกสาวน้อยในชุดเครื่องแบบนักศึกษาเอาไว้เมื่อเห็นเจ้าขาเลิกถ่ายรูปในขบวนแห่ขันหมากแล้ว

“เจ้าขาจะรีบไปกั้นประตูเงินประตูทองค่ะ เห็นซองค่าผ่านประตูในมือพ่อเจ้าบ่าวแล้วมันล่อตาล่อใจมาก ขอพักการทำหน้าที่ชั่วคราวนะคะ” ว่าแล้วก็รีบวิ่งหน้าตั้งไปเตรียมกั้นประตูเงินประตูทองทันที 

“คงเจ็บใจอยู่ล่ะสิสารวัตร ได้ข่าวว่าตอนแต่งงานสารวัตรต้องจ่ายค่าประตูเงินประตูทองที่ขนกันมาทั้งกองร้อยไม่ใช่หรอ” อรินหันมาแสยะยิ้มใส่สารวัตรพนาเพราะตอนแต่งงานผู้กองสองแฝดพร้อมใจกันแกล้งน้องเขยขนเอาลูกน้องทหารมาเป็นกองร้อยได้เพื่อกั้นประตูเงินประตูทอง แค่นั้นยังไม่พอยังแกล้งน้องเขยอีกสารพัด กว่าเจ้าบ่าวจะได้ไปหาเจ้าสาวก็เล่นเอาคางเหลือง

“แหมอริน อย่าเพิ่งย่ามใจไปสิ” สารวัตรพนาแสยะยิ้มคืน เขาอยู่ฝ่ายเจ้าบ่าวก็จริงแต่ก็แอบเอาใจช่วย ผบ.คเชนทร์สุดๆ ผบ.คเชนทร์บอกเขาว่าเดี๋ยวจะแก้แค้นเจ้าบ่าวคืนให้คาดว่าบางทีเจ้าบ่าวอาจต้องเอาไตไปขายเพื่อหาเงินมาเป็นค่าผ่านประตูก็เป็นได้

แล้วก็เป็นอย่างที่ว่า ขบวนขันหมากถึงกับชะงักทันทีเมื่อเดินทางมาถึงประตูรั้วหน้าบ้านเพราะนับตั้งแต่ประตูรั้วเข้าไปก็มีประตูเงินประตูทองมากั้นแทบจะทุกก้าวเดิน เจ้าบ่าวที่กอดคอน้องสาวเต้นอยู่ถึงกับปาดเหงื่อรีบวิ่งกลับไปหาผู้เป็นพ่อทันที

“คุณพ่อครับ ซองพอมั้ย”

“มึงไปขายไตทิ้งได้เลยเรนเจอร์” รองกรันณ์จ้องพ่อกับแม่ของเจ้าสาวที่ยืนฉีกยิ้มแฉ่งรออยู่หน้าบ้าน ไอ้เพื่อนเวรมันเล่นเขาแล้ว

“พนา แกร่วมมือกับพ่อแม่เจ้าสาวมาแกล้งพ่อใช่มั้ย”

“เปล่านะครับคุณพ่อ ผมไม่รู้เรื่อง” สารวัตรพนารีบส่ายหน้าทำหน้าซื่อตาใสให้พ่อตา น้องโมกกับน้องชมพูที่ถูกอุ้มอยู่ก็เลยรีบปฏิเสธช่วยคุณพ่อ

“ไม่ยู้เยื่อง” ทั้งสองคนพี่น้องบอกหน้าซื่อตาแป๋ว ไม่รู้ว่าคุณพ่อกับคุณตาคุยเรื่องอะไรกันแต่พวกตนก็ต้องเข้าข้างคุณพ่อเอาไว้ก่อน แล้วพอรองกรันณ์ละสายตาไปสารวัตรพนาก็แอบตีมือกับลูกๆ อย่างชอบใจที่เอาคืนผู้กองกวินทร์ได้

แต่เรื่องนี้ท่านนายพลปภพก็เตรียมการมาเป็นอย่างดีแล้ว ต่อให้ทุกก้าวเดินจะมีประตูกั้นเยอะมากแค่ไหนท่านก็สามารถจ่ายให้ได้เพราะเรื่องสินสอดค่างานแต่งสำหรับหลานชายแฝดนั้นท่านเตรียมเอาไว้ให้ตั้งแต่สองแฝดยังเป็นเด็ก ตั้งแต่ที่ท่านได้เห็นเพลงพิณและหมายตาจะเอาเธอมาเป็นหลานสะใภ้ท่านก็เตรียมตัวมาพร้อม เพื่อหลานสะใภ้คนนี้และเพื่อความสุขของหลานชายท่านพร้อมทุ่มมากๆ

“เอาเลขบัญชีมาเลยมั้ยถ้าจะปล้นกันขนาดนี้” เจ้าบ่าวทุบศีรษะเจ้าขาเข้าให้เมื่อมาถึงประตูรองสุดท้ายของเธอกับอาร์ตี้ที่แอบละหน้าที่ดูแลเจ้าสาวลงมากั้นประตู และทั้งคู่ก็ได้ซองไปห้าซองแต่ก็ยังไม่ยอมเปิดประตูให้สักที

“จัดมาเลยค่ะป๋า สมทบทุนการศึกษาให้เจ้าขาหน่อยเดี๋ยวบ่ายนี้ต้องรีบกลับไปเข้าเรียนแล้ว” เจ้าขารีบยื่นโทรศัพท์มือถือไปให้เจ้าบ่าวสแกนโอนเงิน

“อ่ะ งั้นปู่ให้ค่าเทอม” ท่านนายปภพยื่นซองค่าผ่านประตูให้เพิ่ม เจ้าสาวช่างมีเพื่อนพี่น้องเยอะมากจริงๆ ตั้งแต่หน้าบ้านเข้ามาเป็นร้อยๆ ด่านได้เลยมั้ง แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกสีสันของงานสนุกดีเหมือนกัน

“อ้าว นี่พวกแกก็เอากับเขาด้วยหรอครับ” พอมาเจอประตูด่านสุดท้ายเจ้าบ่าวก็รีบเดินเข้าไปหาทันทีเมื่อคนกั้นประตูคือข้ามโขงกับเพลงรัก ไหนเมื่อเช้านี้พวกมันบอกว่าจะไม่มากั้นประตูเขาไง แล้วทำไมถึงมาเสนอหน้ากั้นประตูได้ 

“อย่าทำหน้าอย่างกับอยากจะฆ่าเราสิครับพี่เรนเจอร์ พวกเราเองก็ลำบากใจนะ” เพลงรักทำหน้าเศร้า หยิบหลอดน้ำตาเทียมมาหยอดตาแล้วแกล้งร้องไห้ ทำราวกับรู้สึกผิดเป็นหนักหนาที่ผิดคำพูดกับน้องเขยก่อนจะเหลือบตามามองข้ามโขง เขาก็เลยขยับเข้ามากระซิบกับเจ้าบ่าว

“พวกผมโดนคุณพ่อกดดันให้ออกมากั้นประตูอีกที เข้าใจคำว่าโดนบังคับปะพี่ นี่มันคือหน้าที่นะ” เพราะผู้ใหญ่ของเจ้าบ่าวคือท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกช รองกรันณ์ ไหนจะญาติผู้ใหญ่คนอื่นๆ ที่เป็นนายทหาร นายตำรวจยศใหญ่อีกทุกคนที่มากั้นประตูเงินประตูทองก็เลยไม่มีใครกล้าแกล้งเจ้าบ่าว อย่างมากก็แค่ให้เจ้าบ่าวดันพื้นนิดๆ หน่อยๆ แล้วในเมื่อไม่มีใครกล้าเล่นงานเจ้าบ่าว ผบ.คเชนทร์ก็เลยต้องส่งคนที่กล้าเล่นงานเจ้าบ่าวมาจัดการส่วนตัวเองก็คีพลุคเป็นพ่อตาแสนดีรออยู่ในบ้าน

“ฮึ่ม!!! มาคือเฮ็ดกันคักแท้น้ออีพ่อเฒ่า อีพ่อเฒ่าสิประกาศสงครามกับลูกเขยตี้” (ฮึ่ม!!! ทำไมมาทำกันขนาดนี้คุณพ่อตา คุณพ่อตาจะประกาศสงครามกับลูกเขยหรอ)

“แม่น” ทั้งสองพี่น้องที่กั้นประตูอยู่ตอบพร้อมกันแล้วก็หัวเราะฮ่าๆๆ ก่อนจะดึงโพยที่ยาวเป็นหางว่าวออกมา ซึ่งในโพยนี้ก็คือสิ่งที่เจ้าบ่าวต้องทำก่อนเข้าบ้าน

“ปลงๆ ซะพี่เรนเจอร์ ด่านแรก...ไปวิ่งรอบบ้านสามรอบเป็นการบูชาเจ้าที่เจ้าทางฝากตัวเป็นเขย จากนั้นก็มาเต้นประกอบเพลงบอกรักเจ้าสาวห้าเพลง” เพลงรักอ่านโพยที่ผู้เป็นพ่อเขียนมาให้แล้วส่งมาให้ข้ามโขงอ่านต่อ

“ดันพื้นสองร้อยครั้ง อ่ะ เห็นแก่ที่เราสนิทกันร่วมงานกันงั้นผมลดให้เหลือร้อยเดียว แล้วก็...”

ระหว่างที่พี่เมียทั้งสองกำลังอ่านโพยที่ร่างยาวให้น้องเขยฟังสารวัตรพนาก็แอบหัวเราะอยู่กับลูกๆ โพยนั้นน่ะ ผบ.คเชนทร์เป็นคนเขียนก็จริงแต่เขาคือคนคิด ก็อาเชนทร์เอ็นดูเขา อาเชนทร์บอกจะแก้แค้นให้เขานี่นา

“หัวเราะอะไรพนา” รองกรันณ์เริ่มสงสัย ไอ้หมอนี่มันดูแปลกๆ ตั้งแต่ก่อนเข้าบ้านมาแล้วนะ

“อ๋อเปล่าครับคุณพ่อ น้องชมพูร้องเพลงตลกดีน่ะครับผมเลยขำ” ว่าแล้วก็เอามือตบก้นลูกเบาๆ น้องชมพูก็เลยรับมุกร้องเพลงด้วยภาษาของเด็กอย่างอารมณ์ดีโดยมีน้องโมกช่วยตบมือน้อยๆ ไปมา ทั้งพ่อแล้วก็ลูกไม่ได้แสดงพิรุธเลยแม้แต่น้อย

“นี่มันด่านประตูอะไรโหดขนาดนี้กูเป็นเจ้านายมึงนะข้ามโขง แล้วกูก็เป็นรุ่นพี่นายเรือของมึงด้วยเพลงรัก เกรงใจกันบ้างสิ”

“แล้วไง” สองหนุ่มพี่น้องว่าขึ้นพร้อมกันอย่างไม่แคร์น้องเขย

“อยู่ที่โรงเรียนนายเรือพี่คือรุ่นพี่ผม แต่อยู่ที่บ้านผมตอนนี้ผมเป็นพี่เมียและพี่คือน้องเขย น้องเขยก็ต้องเกรงใจพี่เมียสิครับ”

“ใช่” ข้ามโขงเห็นด้วยกับน้องชาย “ในเวลางานพี่คือนายผม แต่ตอนนี้...พี่มีสถานะเป็นน้องเขย เวลาอยู่ที่บ้านนี้พี่หือกับผมไม่ได้นะครับ”

หนอย...ไอ้ข้ามโขง ไอ้เพลงรัก ไอ้เด็กบ้า ไอ้พี่น้องอสรพิษ ไอ้งูลิ้นสองแฉก...

“บรรยากาศแบบนี้มันคุ้นๆ เนาะ” ทางฝ่ายสารวัตรพนาที่เห็นเจ้าบ่าวทำหน้าเซ็งสุดๆ ก็เลยแอบมากระซิบที่ข้างหูเป็นการซ้ำเติม ข้ามโขงกับเพลงรักยื่นมือมาตีกันกับสารวัตรพนาอย่างแท็กทีมกันเล่นงานเจ้าบ่าว หลังจากที่เมื่อก่อนทำตัวซ่ามานานตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าบ่าวโดนเอาคืนแล้ว

“อ๋อนี่สารวัตรตั้งใจจะเอาคืนผมหรอ เดี๋ยวก็...”

“อย่ามายังแกคูมป้อของน้อนจมปูนะ!!!” องครักษ์พิทักษ์คุณพ่อว่าขึ้นอย่างไม่ยอมแล้วเอามือเท้าเอวทำหน้าตาขึงขัง ปากน้อยๆ ทำท่างับๆ ถ้าคุณลุงมารังแกคุณพ่อน้องชมพูจะกระโดดกัดให้หูขาดเลย

“โป้งคูมยุง” น้องโมก็ไม่ยอมแพ้รีบชูนิ้วโป้งคุณลุงด้วย เห็นแล้วก็น่าเจ็บใจ แก้วเจ้าจอมหรือก็ไม่ช่วยพี่ชายเลยแม้แต่น้อยเพราะไม่ว่าน้องชมพูกับน้องโมกจะทำอะไรก็ดูเป็นเรื่องที่ดีงามสำหรับแก้วเจ้าจอมเสมอ 

เพราะไม่กล้าหือกับท่าน ผบ.ทั้งสองของบ้านเนื่องจากวันนี้ท่าน ผบ.ชมพูกับท่าน ผบ.โมกมีคุณตาคุณยายอยู่พร้อมหน้าทุกคน เจ้าบ่าวก็เลยหันกลับมาจ้องพี่ชายของเมียอย่างเอาเรื่อง

“อย่า” ท่านนายพลปภพดึงรองกรันณ์เอาไว้เมื่อเขาจะเข้ามาเคลียร์ “เลิกโอ๋ลูกได้แล้วเจ้ารัน เรนเจอร์มันโตจนมีเมียแล้วจะให้พ่อมาคอยโอ๋ตลอดมันไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้ญาติเจ้าสาวเขาให้ทำอะไรก็ต้องทำ แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เป็นสีสันของงานแต่งจะซีเรียสทำไม ตอนพนาแต่งงานเขาโดนเยอะกว่านี้ด้วยซ้ำไปยืนดูอยู่เงียบๆ นู่นไป เรื่องแบบนี้สนุกดีจะตาย” เสียงหัวเราะของท่านนายพลปภพบ่งบอกให้รู้ว่าท่านรู้สึกสนุกกับงานในครั้งนี้ ทั้งได้อยู่พร้อมหน้าลูกหลาน ทั้งจะได้หลานสะใภ้ที่คู่ควร ความจริงท่านเองก็รอการเล่นสนุกๆ มาตั้งแต่เข้าประตูแรกแล้ว แต่คงจะเป็นเพราะคนกั้นประตูเกรงใจท่านก็เลยไม่กล้า

“เอาเลยลูก ข้ามโขงกับเพลงรักจัดการตามสบายเลยไม่ต้องเกรงใจปู่”

นั่นไง!!! เมื่อท่านนายพลปภพออกปากเองแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ขัดอีกไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องไปทำตามเกมบ้าๆ ของไอ้พี่น้องอสรพิษบ้านนี้

จากงานแห่ขันหมากเป็นงานเล่นเกมกีฬาอย่างคึกครื้นเมื่อเจ้าบ่าวต้องวิ่งรอบบ้าน ต้องเต้น ต้องดันพื้น ปั่นจิ้งหรีด กระดกเหล้า แม้จะเป็นทหารสุดแกร่งแค่ไหนมันก็ต้องมีหอบกันบ้างผู้กองกรินทร์ก็เลยไปแปะมือช่วยน้องชายอย่างสุดชีวิตก่อนที่น้องชายของเขามันจะหมดแรงเข้าหอคืนนี้ อรินกับอัศวินและสมาชิกทีมอัลฟาเองก็ไม่รอช้ารีบพากันเข้าไปช่วยเจ้าบ่าวกันอย่างเต็มที่จนแขกในงานรู้สึกประทับใจกับมิตรภาพของแก๊งเจ้าบ่าว

“คูมยุงฉู้ๆ” แม้ก่อนหน้านี้จะทำท่างับหูคุณลุง มาคราวนี้ทั้งสองพี่น้องก็พากันตบมือน้อยๆ ร้องเชียร์ พอคุณลุงต้องดันพื้นคุณลุงข้ามโขงก็มาอุ้มน้องชมพูกับน้องโมกไปขี่บนหลังของคุณลุงเพื่อเพิ่มน้ำหนักด้วยแล้วแบบนี้จะไม่ให้น้องชมพูกับน้องโมกชอบใจได้อย่างไร

กว่าเกมต่างๆ ในโพยจะหมดแก๊งเจ้าบ่าวก็แทบหมดสภาพเดินโซซัดโซเซกอดคอกันกลับมาที่หน้าประตูบ้านอีกครั้งแล้วรับเอาผ้าเย็นจากสารวัตรพนาไปเช็ดหน้าเช็ดตากัน 

“พอใจแล้วรึยังครับ...คุณพี่เมีย” ผู้กองกวินทร์ถามพี่ชายทั้งสองของเมียปนเสียงหอบโดยมีผู้กองกรินทร์ช่วยซักเหงื่อให้ นทีธาราเข้ามาโบกพัดพร้อมกับป้อนน้ำเย็นๆ และขวัญคณินก็เอาแป้งมาตบหน้าให้ ต่างคนต่างเอาใจช่วยพี่ชายสุดๆ จะมีก็แต่แก้วเจ้าจอมที่ยืนหัวเราะเยาะเพราะตอนที่เธอแต่งงานสามีของเธอโดนหนักกว่านี้ นี่เรียกว่าปรานีแล้วนะ

“แหม ก็พวกผมบอกแล้วไงว่าถูกคุณพ่อบังคับมาอีกที” ข้ามโขงว่า แต่คราวนี้เขาพูดอย่างจริงจังไม่ได้แฝงเล่ห์กลอีกแล้ว ที่ผู้กองกวินทร์ยอมให้เขากับน้องชายแกล้งเมื่อกี้นี้มันแสดงให้เห็นว่าผู้กองกวินทร์ยอมจริงๆ ยอมที่จะปรับตัวเข้าหาพี่เมีย ยอมลดทิฐิ ยอมลดอคติได้ แม้จะหวงน้องสาวและห่วงเธอมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจพี่ชายคนนี้ ที่แกล้งไปก็เพื่อเป็นสีสันของงาน เขายอมรับผู้กองกวินทร์เป็นน้องเขยด้วยความเต็มใจ

“ฝากน้องสาวของผมด้วยนะพี่ พี่คือความสุขของน้องเพลงเพราะงั้นผมไม่มีทางพรากความสุขไปจากน้องสาวของผมได้ ดูแลน้องเพลงให้ดีนะครับ”

จากที่ฉุนเฉียวเมื่อกี้นี้ พอได้ยินแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง

“ดูแลน้องสาวฝาแฝดของผมให้ดีนะพี่เรนเจอร์ ถ้าพี่คือความสุขของน้องเพลง คือคนที่น้องเพลงเลือกผมก็เคารพในการตัดสินใจของน้องเพลง ยินดีต้อนรับสู่รังงูของเราครับ”

“เขามีแต่ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัว นี่อะไรของแกเพลงรัก รังงูอะไร”

“อยู่ๆ ไปเดี๋ยวก็พี่ก็รู้ เตรียมเซรุ่นไว้พกติดตัวได้เลย”

แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่เพลงรักบอกแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยิ้มรับในไมตรีของน้องชายทั้งสอง “ข้ามโขงกับเพลงรักดูแลน้องเพลงมาดีมากแค่ไหนพี่จะดูแลให้ดียิ่งกว่านั้น” เขาให้สัญญาก่อนจะหันไปบอกให้ขบวนขันหมากเคลื่อนขบวนเข้าบ้านได้แล้ว

เพราะข้ามโขงกับเพลงรักมีศักดิ์เป็นพี่เมียจึงล้างเท้าต้อนรับน้องเขยเข้าบ้านไม่ได้ ดังนั้นคนที่ทำหน้าที่นี้จึงเป็นครูหนุ่มอย่างปฐวีที่ทำหน้าที่น้องชายของเจ้าสาวมาล้างเท้าต้อนรับพี่เขยตามธรรมเนียมการแต่งงานของชาวอีสาน ซึ่งพอปฐวีได้ซองรางวัลการล้างเท้าต้อนรับพี่เขยมาเขาก็ยื่นมาให้เจ้าขาอีกทีเพื่อสมทบทุนการศึกษาให้เด็กน้อยตาดำๆ ที่ยังเรียนหนังสืออยู่ พอขบวนขันหมากได้เข้ามาในบ้านของเจ้าสาวแล้วญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็เข้ามาต้อนรับกันอย่างอบอุ่น ห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ของบ้านใช้เป็นที่ทำพิธี รอบๆ ตัวบ้านประดับด้วยดอกไม้สด ชุดโต๊ะโซฟาสำหรับญาติผู้ใหญ่จัดขึ้นเป็นครึ่งวงกลม มีพานบายศรีพร้อมอาหารคาวหวานตั้งเด่นอยู่ตรงกลาง สินสอดทองหมั้นหลายพานถูกนำมาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ เงินสดปึกใหญ่หลายพาน เครื่องเพชรเครื่องทองไม่มีขาด แขกที่มาร่วมงานได้แต่มองตาพราวอิจฉาเจ้าสาวเป็นหนักหนา

ผู้กองกวินทร์เข้ามานั่งที่พาขวัญตรงตำแหน่งของเจ้าบ่าวโดยมีหมอสูตรขวัญหรือหมอพราหมณ์เป็นคนคอยแนะนำ โดยฝ่ายเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวจะนั่งอยู่ด้านขวาของพาขวัญ ข้างกายเจ้าบ่าวมีอรินกับอัศวินเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวแต่...

“รีคอนกับนาวิกยังไม่มาหรอพี่ซีล” เพราะอยากให้น้องชายทุกคนได้เข้ามาร่วมในงานพิธีสำคัญของตนผู้กองกวินทร์จึงให้ทุกคนมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว อย่างคณานนท์หรือทัพฟ้ากับธารนทีนั้นยังพอเข้าใจได้ว่าน้องติดเรียนเลยมาร่วมพิธีไม่ได้ แต่น้องชายอีกสองคนของเขานี่สิ ทั้งผู้หมวดศิขรินกับนคินทร์ น้องชายอีกสองคนของเขายังไม่มาเลยแม้แต่พ่อภู พ่อบุตรธรรมกับป้าเอื้อยของเขาก็ยังไม่มาด้วย ถ้าทุกคนไม่มางานแต่งครั้งนี้ต้องไม่สมบูรณ์แบบแน่ๆ

“เดี๋ยวคงมา พ่อภูก็บอกแล้วนี่ว่าจะกระทืบแกข้อหาลักพาตัวหลานให้ได้ ยังไงพ่อภูก็ต้องมากระทืบแกชัวร์ๆ”

“แหม ก็คงจะโดนกระทืบด้วยกันทั้งคู่แหละพี่ชาย พี่เองก็ไปลักพาตัวยัยปักเป้ามาเหมือนกันไม่ใช่หรอทำไมผมถึงต้องโดนกระทืบอยู่คนเดียวล่ะ”

“ก็มึงเป็นคนวางแผนไง กูแค่ทำตามมึง”

ได้ยินสองพี่น้องคุยกันราชาวดีก็หันมามองหน้ากันกับสามี ญาติพี่น้องทุกคนมากันหมดแล้วจะขาดก็แต่ครอบครัวของพี่ชายเธอ ลูกๆ ของเธอรักพ่อภูกันมากถ้าพ่อภูมาร่วมงานไม่ทันคงเสียใจมากแน่ๆ

“พี่โทรตามให้แล้ว เห็นว่ากำลังซิ่งรถมา”

“พี่ภูจะมาทันผูกข้อมือลูกอยู่ใช่มั้ยคะ”

“มาทันสิ พี่ภูรักเจ้าแฝดจะตายไปไหนจะนาวิกอีก ลูกพี่มันแต่งงานทั้งทีถ้ามันไม่ได้มาร่วมงานมันแหกปากชักดิ้นชักงอแน่” รายนี้ยิ่งรักผู้กองกวินทร์มากอยู่ด้วย อย่างไรแล้วนคินทร์ก็ต้องมา

“พ่อว่าเรามานับสินสอดกันเลยดีกว่านะ ได้ฤกษ์แล้ว รีบๆ นับสินสอดกันจะได้พาเจ้าสาวออกมาหาเจ้าบ่าวซะที” ท่านนายพลปภพที่เป็นประธานในงานแต่งว่าขึ้น ท่านเองก็พยายามจะรอพลโทคีรินทร์แล้วแต่บ้านนี้ก็ยังไม่มาเสียที สงสัยจะมีปัญหาเรื่องการเดินทาง

เจ้าบ่าวหน้าหงอยไปทันทีเมื่อไม่เห็นวี่แววของพ่อบุญธรรมตน ระหว่างที่ผู้ใหญ่เริ่มเจรจาการสู่ขอและทำการนับสินสอดเขาก็พยายามติดต่อหาแล้วแต่ก็ไม่มีใครรับสายเขาเลยสักคนจนเขาเริ่มใจไม่ดี หรือว่าพ่อภูจะประสบอุบัติเหตุระหว่างเดินทางกัน หรือว่าจะป่วย...เขาคิดไปสารพัด จนกระทั่งเสียงหมอสูตรขวัญพูดใส่ไมค์ขึ้น

“สินสอดที่เจ้าบ่าวนำมาขอแต่งกับเจ้าสาวทั้งหมดก็เป็นจำนวน...”

“เดี๋ยวก่อนครับ!!!” เสียงใครคนหนึ่งร้องขึ้นที่หน้าประตูห้องทำพิธี และเสียงนี้ก็ดังก้องไปทั่วจนทุกคนในงานพากันหันไปมองเป็นตาเดียวจนได้เห็นนายทหารแต่งกายเต็มยศยืนอยู่เคียงข้างด้วยภรรยา ลูกชายทั้งสองและลูกน้องอีกจำนวนหนึ่ง การปรากฎตัวของชายคนดังกล่าวทำให้เจ้าบ่าวดีใจน้ำตาซึม นึกว่าพ่อบุญธรรมของตนจะไม่มาเสียแล้ว

พลโทคีรินทร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ที่ตนยังมาทันพิธี ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วแต่ก็เจองานด่วนที่ต้องเคลียร์เสียก่อนทำให้เพิ่งจะได้มางานแต่งของลูกชายเอาตอนนี้

“ขอโทษครับที่มาช้า พอดีติดงานที่ค่ายนิดหน่อย” พลโทคีรินทร์ว่าขึ้นก่อนจะจูงมือหมอเอื้อยผู้เป็นภรรยาเดินเข้ามาในพิธี ปานมณฑาในฐานะแม่ของเจ้าสาวก็เลยเข้ามาเชิญพลโทคีรินทร์กับหมอเอื้อยมานั่งที่โซฟาร่วมกับรองกรันณ์และราชาวดีในฐานะพ่อและแม่ของเจ้าบ่าวอีกคน ผู้กองกวินทร์ที่นั่งอยู่กับพื้นหน้าพาขวัญรีบเข้ามากอดขาพ่อภูกับป้าเอื้อยของตนด้วยความโล่งใจ

“ผมนึกว่าพ่อภูกับป้าเอื้อยจะไม่มาซะแล้ว”

“ไม่มาได้ไงลูกชายแต่งงานทั้งที”

“แล้วก็ไม่ได้มามือเปล่าด้วยนะลูก” หมอเอื้อยยิ้มกับสามีก่อนจะพยักหน้าไปทางลูกชายทั้งสอง ผู้หมวดศิขรินกับนคินทร์ที่แต่งกายด้วยชุดเพื่อนเจ้าบ่าวนุ่งโสร่งมาพร้อมก็เลยพากันยกเอาพานสินสอดเข้ามาวางในพาขวัญทำพิธีด้วย ซึ่งมีทั้งเงินสดและเครื่องเพชรเครื่องทองจำนวนหนึ่ง

“ในฐานะของพ่อบุญธรรมเจ้าบ่าวลูกชายแต่งเมียทั้งทีผมคงมามือเปล่าไม่ได้ ผมขออนุญาตมีส่วนร่วมนำสินสอดมาให้เรนเจอร์แต่งเมียนะครับคุณพ่อ” พลโทคีรินทร์บอกกับท่านนายพลปภพ พร้อมกับยื่นมือมาลูบศีรษะเจ้าบ่าวด้วยความเอ็นดู

“ความรักที่พ่อมีต่อลูกใครจะไปขัดได้กันล่ะ พ่อภูก็เป็นพ่อคนหนึ่งของเรนเจอร์ย่อมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเรนเจอร์อยู่แล้ว” ท่านนายพลปภพยอมใจในความรักลูกของพลโทคีรินทร์จริงๆ เขาไม่เพียงแต่เป็นพี่ชายที่ดีของราชาวดีแต่เขาก็ยังเป็นพ่อที่ดีของลูกๆ ทุกคนด้วย

“ผบ.คเชนทร์ ครูป่านกับคุณแม่พุดตาลช่วยรับสินสอดจากผมด้วยนะครับ”

เมื่อแม่ทัพภาคที่ 3 ออกปากเสียขนาดนี้ ผบ.คเชนทร์จะปฏิเสธความปรารถนาที่ดีแบบนี้ได้อย่างไร ยิ่งเห็นแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ยิ่งมั่นใจและดีใจที่จะได้ฝากลูกสาวเข้าไปอยู่กับครอบครัวที่แสนอบอุ่นนี้

“ที่เอาสินสอดมาให้เรนเจอร์ อย่านึกว่าผมจะไม่รู้ทันพี่” เมื่อมีการนับสินสอดใหม่อีกรอบโดยนับรวมกับของพลโทคีรินทร์ด้วยรองกรันณ์ก็รีบเอียงตัวมากระซิบว่าจับผิดพลโทคีรินทร์ทันที

“ว้า แผนแตกมีคนรู้ทันซะละ” ความจริงพลโทคีรินทร์ก็มีจุดประสงค์แอบแฝงจริงๆ นั่นแหละ “มึงชอบว่ากูเวลาที่กูเอาน้องชมพูกับต้าวโมกไปเลี้ยง เพราะมึงชอบว่ากูขโมยหลานงานนี้กูก็เลย...เอาสินสอดมาให้เรนเจอร์มันซะ ต่อไปเวลามันมีลูกกูจะได้เอาหลานไปเลี้ยงอย่างชอบธรรมเพราะกูก็มีส่วนช่วยออกค่าสินสอดเหมือนกัน”

“ฝันไปเถอะใครจะให้พี่เลี้ยงหลาน แย่งลูกคนอื่นไปแล้วยังจะมาแย่งหลานอีกหรอ”

“ก็กูจะแย่งซะอย่างใครจะทำไม”

“พี่่ข่มผมไปได้ไม่นานหรอก ผมกำลังจะได้เลื่อนยศแล้วก็จะเป็นแม่ทัพภาคที่ 4 เราจะมียศเสมอกัน”

“ยศเสมอกันตรงไหนกูกำลังจะได้เป็น ผบ.ทบ. มึงก็ยังเป็นลูกน้องกูอยู่เหมือนเดิม ฮ่าๆๆๆ” 

ราชาวดีกับหมอเอื้อยได้แต่พากับส่ายหน้าให้อย่างเซ็งๆ กับคู่กัดตลอดกาลระหว่างพี่เมียกับน้องเขย ตอนหนุ่มๆ ก็ดูจะรักกันดี แต่พอมีลูกแล้วเกิดศึกแย่งลูกแย่งหลานกันก็มีเรื่องให้กัดให้ขิงกันได้ตลอด สงสัยงานนี้ได้กัดกันยันเข้าโลงแน่ๆ

เมื่อญาติผู้ใหญ่มาครบทุกคนเจ้าบ่าวก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง แต่ที่ร่าเริงกว่าเจ้าบ่าวก็เห็นจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวอย่างนคินทร์ที่นั่งอวยและชื่นชมความหล่อของลูกพี่ตนไม่หยุด ไม่เคยเห็นเจ้าบ่าวที่ไหนจะหล่อเท่านี้มาก่อน ฝ่ายผู้กองกวินทร์เองก็ดีใจเมื่อน้องชายที่ตนรักได้มาอยู่เคียงข้างกันในวันสำคัญแบบนี้แม้ว่าตอนนี้นคินทร์จะดูแปลกหูแปลกตาไปก็ตาม เพราะต้องเตรียมตัวเข้าฝึกในหลักสูตรหน่วยซีลนคินทร์ที่ฝึกอยู่กลางแดดนานๆ ก็เลยมีสีผิวเข้มขึ้น ร่างกายมีมัดกล้ามมากขึ้นจนดูบึกบึน ไว้ถึงวันเข้าฝึกก่อนผู้กองกวินทร์จะเป็นคนพาน้องชายไปส่งที่บ้านของเหล่ามนุษย์กบเอง

“เจ้าสาวของผมล่ะครับ” เจ้าบ่าวเรียกหาเจ้าสาวทันทีเมื่อการนับสินสอดเสร็จสิ้นและกำลังจะเข้าสู่พิธีสู่ขวัญเจ้าบ่าวและเจ้าสาว

“แหม ใจร้อนจริงๆ” ปานมณฑาว่าให้ลูกเขย พอมีลูกสมุนอย่างนคินทร์มาอยู่ใกล้ๆ แล้วคึกใหญ่เลยนะ

“ก็ผมตื่นเต้นนี่ครับ ผมไม่เคยมีเมียผมเพิ่งเคยแต่งงานครั้งแรก ถ้างานแต่งรอบนี้ผมผิดพลาดประการใดไปไว้จะแก้ตัวโอกาสหน้านะครับอีแม่เฒ่า (คุณแม่ยาย)” 

“งานแต่งเขาแต่งกันครั้งเดียวมันจะมีครั้งหน้าได้ยังไง มึงจะแต่งงานกี่ครั้งกันฮะเรนเจอร์” ได้ยินอะไรแปลกๆ หูเข้าไป ผบ.คเชนทร์ก็ดุเจ้าบ่าวในทันที ไอ้กะล่อนนี่ อย่านึกว่าเขาจะไม่กล้ากระทืบมันต่อหน้าพ่อมันนะ

“ผมจะแต่งสองรอบ รอบต่อไปผมจะพาน้องเพลงลอดซุ้มกระบี่” นี่มันงานแต่งเฉพาะกิจ ไว้เสร็จภารกิจนี้แล้วเขาจะพาน้องเพลงของเขาไปลอดซุ้มกระบี่ตัดเค้กด้วยกัน

“งั้นก็แล้วไป” ถ้ารอบหน้าเจ้าสาวของมันไม่ใช่ลูกสาวของเขามันถูกเขากระทืบตายแน่ๆ

“เจ้าสาวมาแล้วค่ะ” ระหว่างที่ทุกคนกำลังรอเจ้าสาวอยู่นั้นกุมาริกาก็เดินเข้ามาบอกพร้อมกับโปรยกลีบดอกกุหลาบขึ้นเพื่อต้อนรับเจ้าสาว ซึ่งนอกจากกุมาริกาก็ยังมีเพื่อนนักดนตรีของเพลงพิณอีกสามคนมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวด้วย เพื่อนเจ้าสาวทุกคนต่างก็พากันโปรยกลีบดอกกุหลาบให้ก่อนที่เจ้าสาวจะปรากฎตัวขึ้น การปรากฎตัวของเจ้าสาวทำให้เจ้าบ่าวที่นั่งพับเพียบอยู่ถึงกับลุกขึ้นยืนเข่าดูเจ้าสาวของตนทันที 

“เมียอ้ายมาแล้ว” เขาพูดคนเดียวแล้วมองเจ้าสาวจนตาหวานหยาดเยิ้ม เจ้าสาวของเขาช่างสวยเหลือเกิน เธอห่มสไบแพรจีบสีขาวเหมือนกับสีเสื้อของเขา มีสไบผ้าไหมแพรวาห่มทับ ผ้าซิ่นผืนสวยปักด้วยเส้นไหมคำหรือไหมทองแล้วเกล้ามวยผมสูงแต่งด้วยผ้ามนไหมแพรวาและปิ่นปักผมพญานาคประดับเพชร เครื่องประดับของเจ้าสาวล้วนเป็นเครื่องเพชรที่แม่เจ้าบ่าวเป็นคนนำมาให้ ใบหน้าหวานสวยยิ้มอย่างเอียงอายขวยเขินเมื่อถูกทุกคนจ้องมอง พุดตาลผู้เป็นยายเดินเข้าไปหาหลานสาวเพื่อจูงมือหลานสาวมาเข้าพาขวัญตามธรรมเนียมแต่จังหวะที่เจ้าสาวจะเข้าไปนั่งเคียงข้างเจ้าบ่าวนั้นนคินทร์ก็พูดขึ้น

“เจ้าบ่าวมีฝาแฝดนะครับพี่เพลง ดูให้ดีๆ นะ”

“พี่ไม่ใช่นาวิกนะที่จะจำพี่ชายตัวเองไม่ได้” แล้วทุกคนก็พากันโห่ใส่นคินทร์ที่จนป่านนี้แล้วเขาก็ยังเรียกพี่แฝดผิดๆ ถูกๆ อยู่ เพลงพิณไม่มีทางจำเจ้าบ่าวของตนผิดแน่ๆ พอเธอเดินเข้าไปหาผู้กองกวินทร์ก็รีบเข้ามารับเธอไปเข้าพาขวัญด้วยกัน กุมาริกาเดินเข้ามานั่งข้างเพลงพิณตามด้วยเพื่อนเจ้าสาวอีกสามคน ความสวยของเจ้าสาวยและเพื่อนเจ้าสาวอย่างกุมาริกากินกันไม่ลงจริงๆ แขกในงานยิ่งฮือฮาเมื่อเห็นดาราสาวคนดัง ซูเปอร์สตาร์ของประเทศมาเข้าร่วมพิธีด้วย

“อ้าว ตกลงวันนี้แต่งกี่คู่กันเนี่ย ซีลก็แต่งด้วยหรอ” พลโทคีรินทร์ว่าขึ้นเมื่อเห็นดาราสาวขวัญใจของลูกชายคนโตมาร่วมพิธีในครั้งนี้ซ้ำยังแต่งตัวสวยเหมือนเจ้าสาวทุกประการแค่ต่างกันตรงสีของสไบแพรจีบเท่านั้น ซ้ำผู้กองกรินทร์ก็ยังแต่งตัวเหมือนเจ้าบ่าวด้วย ทั้งเสื้อแขนยาวคอจีน นุ่งโสร่งคาดเอวด้วยผ้าแพรวา

“แต่งคู่เดียวค่ะ ซีลเป็นพี่เลยเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวไม่ได้วันนี้ก็เลยรับบทเป็นพี่เลี้ยงของเจ้าบ่าวแทน ส่วนหนูน้ำเมยเขามาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้น้องเพลงค่ะ” ราชาวดีอธิบายกับพี่ชาย ความจริงแล้วถ้าแต่งสองคู่ได้ก็คงจะดีเพราะเธอก็อยากให้ลูกชายทั้งสองมีความสุขเหมือนๆ กัน

“อ้าว แล้วนั่นก็เจ้าบ่าวกับสาวเจ้าสาวอีกคู่หรอ” แววตาของพลโทคีรินทร์อ่อนโยนลงมากเมื่อหันมาทางน้องชมพูกับน้องโมกที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนตักของคุณพ่อกับคุณแม่ พอถูกคุณตาทักสาวน้อยก็ฉีกยิ้มหวานใส่

“น้อนจมปูเปงเจ้าฉาวค่ะ เจ้าฉาวจ๋วย” ว่าแล้วก็เขินหนักรีบโผกอดไปซุกอยู่บนตักของคุณพ่อตามเดิม ไม่ได้ดื้อไม่ได้ซนเลยแม้แต่น้อยและจ้องพิธีสู่ขวัญเขม็งอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวมาพร้อมแล้ว ก่อนจะเริ่มพิธีสู่ขวัญท่านนายพลปภพก็เอามาลัยดอกไม้สดมาคล้องคอให้กับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวรวมถึงเอาด้ายมงคลแฝดมาสวมที่ศีรษะของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวด้วย จากนั้นพิธีสู่ขวัญก็เริ่มขึ้นด้วยการบูชาพระรัตนตรัยก่อนก่อนที่หมอสูตรขวัญจะเริ่มทำพิธีด้วยบทกลอนผญาร่ายยาว เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวพนมมือโดยที่ในมือมีไข่ต้ม กล้วยน้ำว้าและปั้นข้าวเหนียว

“ศรี ศรี มื้อนี้แม่นมื้อดี มื้อเศรษฐีอะมุตตะโชค โตกใบนี้แหม่นโตกไม้จันทน์ ขันอันนี้ แหม่นขันวิเศษ ผู้เหนือเกษป่อนลงมา เทวดาเอามาสู่ เอามาอยู่ในเคหา สองสามีภรรยาจักได้เกิด พระอินทรเปิดส่องพระแจ พระพรหมแลเผยพระโอษฐ์ ว่ามื้อนี้หายโทษทั้งมวล บรบวรทุกอย่าง ผู้เป็นช่างแต่งพาขวัญ มีทั้งมวนหมากเหมี่ยง พาขวัญเที่ยงใบศรี งามแสนดีเจ็ดชั้น แถนพ่อปั้น แต่งมานำ มีเงินคำพันไถ่ เอามาใส่พาขวัญ บรบวรถ่วนถี่ งามเอาหนี่จั่งเมืองแมน...” (บทสู่ขวัญงานเเต่ง - พ่อสาลี บ้านคำบอน อำเภอสว่างเเดนดิน จังหวัดสกลนคร)

ระหว่างที่หมอสูตรขวัญทำพิธีก็จะมีการร้องเรียกขวัญของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเป็นระยะๆ และทุกครั้งที่มีการร้องเรียกขวัญ มาเย้อขวัญเอ้ย! ท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกชและพุดตาลก็จะเข้ามาผูกข้อมือรับขวัญให้บ่าวสาว เจ้าบ่าวเจ้าสาวแอบหันมามองกันและกันด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข แม้พิธีจะยืดกินเวลานานแต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยหรือเมื่อย ต่างฝ่ายต่างก็แอบมองกันไปมาพาให้แขกที่มาร่วมงานได้เอ็นดู ต่างคนต่างก็เล่าลือกันว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวช่างเหมาะสมกันเสียจริงๆ

“เมื่อยล่ะสิ” ผู้กองกรินทร์ที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังเจ้าบ่าวหันมาแสยะยิ้มเยาะใส่กุมาริกาเมื่อเห็นเธอเริ่มทำหน้านิ่ว ด้วยเป็นสาวเมืองนอกไม่ค่อยคุ้นชินกับพิธีกรรมพื้นบ้านกุมาริกาเลยนั่งพับเพียบได้ไม่นานจนอาการเหน็บชาเริ่มมาเยือน เธอนั่งตัวแข็งทื่ออย่างอดทนอดกลั้นและพยายามไม่ขยับขาเพราะถ้าเธอขยับขาหรือมีอะไรมาสะกิดโดนขาแม้แต่น้อยล่ะก็ขาของเธอจะชาและจั๊กจี๋มาก แต่...ผู้กองกรินทร์กลับรู้เสียนี่ว่าเธอกำลังเป็นเหน็บเขาก็เลยแกล้งทำท่าจะตีขาเธอ

“อย่าเชียวนะ” เธอกระซิบเสียงแล้วชี้นิ้วดุเขา คุณหญิงกรกชที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านหลังคู่บ่าวสาวเห็นเข้าก็เลยสะกิดให้สามีดูหลานชายคนโตกำลังแกล้งเพื่อนเจ้าสาวแล้วก็แอบหัวเราะกัน

ผู้กองกรินทร์ลอยหน้าลอยตาทำไม่รู้ไม่ชี้ แต่พอกุมาริกาเผลอเขาก็แอบยื่นมือไปตีขาเธอทันที แม้จะเป็นการตีเบาๆ แต่คนที่เป็นเหน็บอยู่ก็รวดร้าวจั๊กจี๋แทบขาดใจ ฮึ่ม!!! ตาบ้านี่ ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ เธอชี้นิ้วขู่อย่างเอาเรื่องจนรองกรันณ์กับราชาวดีเห็นเข้าก็ได้แต่มองลูกๆ แกล้งกันอย่างเอ็นดู นานๆ ทีจะได้เห็นผู้กองกรินทร์ทำตัวเป็นเด็กแกล้งสาว

กว่าพิธีสู่ขวัญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะเสร็จน้องชมพูกับน้องโมกก็หลับปุ๋ยคาตักคุณพ่อคุณแม่แล้ว พ่อหมอสูตรขวัญนำไข่ต้มที่อยู่ในมือของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวมาปอกเปลือกแล้วตัดแบ่งครึ่งด้วยเส้นผมก่อนจะให้คุณหญิงกรกชเข้ามาป้อนไข่ให้เจ้าบ่าวด้วยมือขวาและป้อนไข่ให้เจ้าสาวด้วยมือซ้าย จากนั้นเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็จะป้อนไข่ให้แก่กันและกัน กุมาริการีบส่งน้ำมาให้เพลงพิณดื่มป้องกันไข่ติดคอพร้อมกับซับปากซับหน้าให้เจ้าสาวอย่างเรียบร้อย

“แหม สะใภ้บ้านนี้เขารักกันดูแลกันดีจังเลย เดือนหน้าเราไปขอเมียให้ซีลต่อเลยดีมั้ยแก้ม” เห็นกุมาริกาช่วยดูแลเพลงพิณดีแบบนี้รองกรันณ์ก็เกิดประทับใจ ถ้าสองสาวจะรักกันแบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว

“ลูกสะใภ้คนนี้เป็นทายาทมหาเศรษฐีเลยนะ มึงมีปัญญาหาค่าสินสอดหรอ” พลโทคีรินทร์ที่ได้ยินหันถามกลับ รองกรันณ์ก็เลยยักไหล่ใส่

“แคร์ที่ไหน เดี๋ยวพี่ก็ต้องมาหาค่าสินสอนช่วยผมอยู่ดี เนี่ย มีลูกชายสี่คนเลยนะสู้ไหวรึเปล่าพี่” ว่าแล้วก็หัวเราะชอบอกชอบใจ ผู้เป็นภรรยาทั้งสองก็เลยได้แต่ส่ายหน้าให้คนแก่ที่ยังกัดยังขิงกันไม่หยุด

แม้ประเพณีการแต่งงานแบบอีสานจะไม่มีการรดน้ำสังข์แต่ก็มีการผูกข้อมือคู่บ่าวสาวแทน แต่เพื่อเป็นการผสมผสานสองวัฒนธรรมภาคกลางและอีสานท่านนายพลปภพก็เลยอยากให้มีการสวมแหวนแต่งงานด้วย ดังนั้นพิธีสวมแหวนแต่งงานก็เลยมีขึ้นก่อนพิธีผูกข้อมือ แหวนเพชรวงสวยน้ำงามทอประกายแสงแวววาว เจ้าบ่าวไม่เพียงแต่บรรจงสวมแหวนให้เจ้าสาวเฉยๆ หากแต่เขาขยับเข้ามานั่งซ้อนหลังของเจ้าสาว กอดเจ้าสาวเอาไว้แนบอกของตนแล้วจึงสวมแหวนให้ ระหว่างที่สวมแหวนก็ยังมีการแอบหอมแก้มเจ้าสาวด้วย เสียงโห่แซวของเพื่อนพี่น้องดังไปลั่นบ้าน เจ้าบ่าวเป็นถึงอดีตพ่อหนุ่มนักรักจะไปสวมแหวนแต่งงานแบบธรรมดาๆ ได้อย่างไร แล้วพอเจ้าสาวก้มลงมาไหว้ขอบคุณบนตักเจ้าบ่าวก็ยิ่งเบ่ง ยิ่งอืดอกอวดเพื่อนพี่น้องที่เมียกำลังก้มลงมาไหว้ตนแบบนี้

“น้องเพลงสวมแหวนให้พี่เขาด้วยลูก” พอราชาวดีส่งแหวนมาให้เจ้าสาว ผู้กองกวินทร์ก็เอียงตัวมาให้เจ้าสาวกอดตนบ้าง

“ไม่กอดค่ะ” เพลงพิณว่าขำๆ คนที่เมียไม่ยอมกอดก็เลยทำแก้มป่องงอนแต่ก็ยื่นมือข้างซ้ายมาให้เพลงพิณสวมแหวนให้แต่โดยดี แต่ด้วยความลืมตัวและกำลังอิ่มเอมใจที่เจ้าสาวสวมแหวนแต่งงานให้ พอสวมแหวนแต่งงานเรียบร้อยแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเจ้าสาวในทันที งานนี้ทำเอาพ่อเจ้าบ่าวกับญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าวพากันร้องห้ามแทบจะไม่ทันในขณะที่ ผบ.คเชนทร์กลับหัวเราะชอบใจที่เห็นเจ้าบ่าวไหว้ขอบคุณเมียอย่างนอบน้อม ซ้ำเพลงพิณก็ยังยื่นมือไปรับไหว้อย่างงงๆ เสียด้วย

“โว๊ะ!!! ทำไมลูกพี่ทำแบบนี้เนี่ย ลูกพี่เล่นไหว้เมียตั้งแต่วันแต่งแบบนี้มันเป็นลางนะครับ เล่นไหว้เมียตั้งแต่วันแรกแบบนี้ลูกพี่ได้ไหว้เมียทุกวันไปจนตายแน่ๆ ลูกพี่ไม่ได้ดั่งใจผมเลย” นคินทร์โวยขึ้น ลูกพี่ของเขาเท่ที่สุดมาโดยตลอดแต่ดันมาตกม้าตายเอาแบบนี้เขารับไม่ได้จริงๆ

“มึงไปไหว้เมียมึงทำไม เสียการปกครองหมด” รองกรันณ์ก็อดว่าลูกชายไม่ได้ ตายๆๆ เสียชื่อลูกชายพ่อหมด

เจ้าบ่าวที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าทำพลาดไปหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนทันที ทางฝ่ายญาติเจ้าสาวดูชอบอกชอบใจกันมากแต่ญาติๆ ฝ่ายเจ้าบ่าวโดยเฉพาะญาติผู้ชายต่างก็พากันส่ายหน้าให้เขาเมื่อเห็นเขามีแววจะเป็นทาสเมียตั้งแต่วันแต่งงาน แม้แต่ลูกน้องทีมอัลฟาและเพื่อนๆ ของเขาก็ยังพากันโห่ใส่ให้กับความป่วงนี้

“กลัวเมียตั้งแต่วันแรกเลยนะเรนเจอร์ ไหนบอกว่าจะปฏิวัติวงการผัวไง มึงไม่ใช่น้องกู”

“ก็เค้าลืมตัวนี่พี่ซีล” พอถูกพี่ชายฝาแฝดว่าเจ้าบ่าวก็แกล้งงอนก่อนจะรีบฉวยโอกาสเอียงตัวไปกอดซุกอกเจ้าสาวของตน ซุกอกไม่พอยังแอบหอมแก้มไปฟอดใหญ่อีกด้วย งานนี้ใครว่าเขาเสียเปรียบ เขาว่าเขาได้เปรียบเต็มๆ เลยน

*******************************************

น่าผิดหวังแทนนาวิกจริงๆ เจอลูกพี่ยกมือไหว้เมียเข้าไป นาวิกรับบ่ด้ายยยยยยยยยย

***********************************

เกร็ดความรู้ + ความเชื่อ

เอิ้นขวัญ = พิธีเรียกขวัญ สู่ขวัญ (ของบ่าวสาว)

ป้อนไข่ = การป้อนไข่ให้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกินหลังบายศรีสู่ขวัญ ซึ่งตอนผ่าไข่ด้วยเส้นผมจะเป็นเชิงการทำนายชีวิตคู่ด้วย คือ ถ้าผ่าไข่แล้วไข่เต็มใบ ชีวิตคู่ก็สมบูรณ์ ถ้าไข่ขาวสะอาด หมายถึงเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวขาวสะอาดไม่มีมณทินใดๆ แปดเปื้อน

(อันนี้เป็นเรื่องโจ๊กในหมอลำนะคะ หมอสูตรขวัญปอกเปลือกไข่ออกมาปรากฎว่าไข่ของเจ้าสาวเป็นไข่ที่กำลังจะพัฒนาเป็นตัวอ่อนของลูกเจี๊ยบแล้ว มีหัว มีปีกพร้อม ผลจากการทำนายคือ เจ้าสาวท้องก่อนแต่งค่า พอถามเจ้าสาว เจ้าสาวก็ยอมรับว่าท้องจริงตามคำทำนาย 55555)