25.ของขวัญจากฝั่งซ้าย

ในช่วงพิธีผูกข้อมือให้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวนั้นก็ได้มีแขกทยอยมาร่วมงานเพิ่ม หนึ่งในนั้นก็คือหัวหน้าดนัยกับมิราที่มาร่วมแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาว หลังจากที่ได้พูดคุยกับสารวัตรพนาและแก้วเจ้าจอมไปวันนั้น อีกทั้ง ผบ.คเชนทร์ยังได้เตือนให้สติหัวหน้าดนัยก็คิดได้และจะลองให้โอกาสมิราอีกครั้งจนสามารถปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด ทั้งสองตกลงกันว่าจะค่อยๆ เรียนรู้กันใหม่ จะพยายามปรับตัวเข้าหากันเพื่อประคองครอบครัวเอาไว้และมอบความอบอุ่นให้กับลูก เพลงพิณดีใจนักที่ได้เห็นหัวหน้าดนัยอุ้มลูกสาวและจูงมือมิรามาผูกข้อมืออวยพรให้กับเธอกับผู้กองกวินทร์ ดีใจที่ในที่สุดหัวหน้าดนัยก็สามารถเลือกได้แล้วว่าควรจะปล่อยครอบครัวทิ้งหรือลองเปิดใจให้มิราผู้เป็นภรรยา

“ฉันขอโทษนะคะที่เคยเข้าใจคุณผิด ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วแล้วฉันก็ขอให้คุณกับสามีครองรักกันอย่างมีความสุขนะคะ” มิราบอกขณะเข้ามาผูกข้อมือให้เพลงพิณ แล้วพอเธอหันมามองทางผู้กองกวินทร์เธอก็ต้องรีบหลบสายตาเขาด้วยความกลัว ตอนนี้เธอไม่ได้หึงหวงสามีกับเพลงพิณแล้วเพราะเขาให้โอกาสเธอและพยายามเข้าใจเธอ อีกทั้งเพลงพิณก็ได้แต่งเข้าบ้านสุวรรณเวชด้วย เธอไม่มีอะไรติดใจกับเพลงพิณอีกแล้วนอกจาก...

“ระวังทิชาด้วยนะคะ ฉันไม่รู้ว่าเขามีแผนอะไรแต่เขาบอกว่าจะมางานแต่งของพวกคุณค่ะ” เพื่อเป็นการไถ่โทษจากครั้งก่อนมิราก็เลยเตือนเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ไปก่อนจะถอยออกมา เพลงพิณมีสีหน้ากังวลใจขึ้นมาทันทีเพราะกลัวว่าทิชากรจะมาทำลายงานแต่งของเธอ วันนี้เธอมีความสุขมาก เธอไม่อยากให้วันดีๆ แบบนี้ต้องมาเกิดเรื่องร้าย

“ไม่ต้องกลัว” ผู้กองกวินทร์ดึงมือของเธอไปกุมเอาไว้ “พี่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกน้องเพลงเด็ดขาด พี่อยู่ข้างๆ น้องเพลงตรงนี้แล้วไม่ต้องกลัวนะคะ”

“ค่ะ” เธอยิ้มตอบเขาแล้วมองไปยังแท่นวางทะเบียนสมรสที่เธอกับผู้กองกวินทร์เพิ่งจะจดไปก่อนพิธีผูกข้อมือ งานแต่งคือสิ่งยืนยันว่าเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องและทะเบียนสมรสก็เป็นสิ่งยืนยันว่าเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกกฎหมาย ครอบครัวของสามีรักและเอ็นดูเธอ ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงของเขาต่างก็ยอมรับเธอไม่มีอะไรที่เธอต้องกังวลทั้งนั้น

“มีพี่เรนเจอร์อยู่ด้วย น้องเพลงไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ” เธอดึงมือของเขาที่ยังคงกุมมือของเธอมาจูบเบาๆ แล้วกอดเอาไว้ “วันนี้น้องเพลงมีความสุขมาก”

“พี่มีความสุขยิ่งกว่า...พี่มีเมียกับเขาแล้ว” ประโยคหลังผู้กองกวินทร์ก้มลงมาพูดกับเธอเบาๆ อย่างตื่นเต้นก่อนที่ทั้งสองสามีภรรยาจะหัวเราะกันและกันอย่างมีความสุข

กุมาริกากับเพื่อนเจ้าสาวและเพื่อนเจ้าบ่าวได้ยินในสิ่งที่มิราเตือนเมื่อกี้นี้ด้วย เธอเคยเห็นมิราไปไหนมาไหนกับทิชากรบ่อยๆ ก็ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมและมิราจะถึงคราวตรัสรู้มารู้จักผิดชอบชั่วดี หวังดีมาเตือนเพลงพิณแบบนี้ เธอมองมาที่เพลงพิณอีกครั้งที่ตอนนี้กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศที่แสนสุขอยู่กับสามี วันนี้เพลงพิณดูมีความสุขมากจริงๆ แล้วงานก็อบอุ่นไปด้วยญาติพี่น้อง เธอเองก็ชอบงานแต่งครั้งนี้เหมือนกัน ถ้าทิชากรบุกมาก่อความวุ่นวายที่งานแต่งจริงๆ เธอจะเอารองเท้าหวดหน้าให้อีกครั้ง

“ฮะแฮ่มๆ หัวเราะอะไรกันพิธีผูกข้อมือยังไม่เสร็จนะ” ระหว่างที่กุมาริกากำลังคิดว่าจะจัดการอย่างไรกับทิชากรอยู่นั้น จู่ๆ แก้วเจ้าจอมก็เข้ามาขัดคู่บ่าวสาวแล้วยิ้มหวานๆ ให้พี่สะใภ้หมาดๆ ของตนและแยกเขี้ยวใส่พี่ชายอย่างเอาเรื่องจนผู้กองกวินทร์ต้องดึงเอาดอกกุหลาบที่ประดับอยู่ในแจกันใกล้ๆ มือมาเคาะศีรษะเข้าให้

“ใครเขาเชิญปิศาจมาร่วมงานมิทราบ แล้วนี่มาป่วนอะไร เราผูกข้อมือให้พี่กับน้องเพลงแล้วไม่ใช่หรอ ผูกแล้วก็ไปให้นมลูกได้แล้วไป”

“บ้าหรอพี่เรนเจอร์น้องชมพูกับน้องโมกเขาหย่านมแม่กันแล้วนะ ตอนนี้ไนเปอร์ไม่ต้องให้นมลูกแล้ว ตอนนี้มีแต่ให้นมผัวอย่างดียว”

เพี๊ยะ!!!

เท่านั้นแหละ ฝ่ามือของพี่ชายก็หวดเข้าให้ทันที จะพูดเบาๆ เขาก็ไม่ว่าหรอกเพราะชินแล้ว แต่นี่แม่คุณดันเล่นพูดซะเสียงดังเลย

“ยัยปิศาจโหดพูดอะไรไม่อายคน แขกออกเยอะแยะ”

“ก็ไนเปอร์พูดจริงนี่” ว่าแล้วก็หันมาทางเพลงพิณกับกุมาริกา “คุณพี่สะใภ้ทั้งสองจะลองเอาไปพูดกับพี่ซีล พี่เรนเจอร์บ้างก็ได้นะคะ”

“พี่ไนเปอร์” บ้าหรอใครจะไปพูด เพลงพิณกัดริมฝีปากแน่นและตั้งใจว่าจะไม่พูดอะไรแบบแก้วเจ้าจอมแน่ๆ ผิดกับกุมาริกาที่กำลังจำทุกๆ อย่างที่แก้วเจ้าจอมสอนลงสมองของตัวเองเพื่อรอวันเวลาเอามาใช้

“อย่ามาคายตะขาบใส่น้องเพลงกับคุณน้ำเมยเขานะ นู่น ไปคายใส่ยัยปักเป้าคนเดียวนู่น”

“คิกๆๆ ไนเปอร์หยอกเล่นหรอกน่า ไนเปอร์ไม่ได้มาคายตะขาบแต่ไนเปอร์พาแขกมาผูกข้อมืออวยพรค่ะ” แล้วแก้วเจ้าจอมก็หันไปกวักมือเรียกใครบางคนก่อนที่หญิงสาวหน้าตาดีหุ่นสวยสองคนจะเดินเข้ามาหาเจ้าบ่าวและเจ้าสาว แขกที่มาในงานต่างก็หันมามองเป็นตาเดียวเมื่อจำได้ว่าพวกเธอเป็นถึงนางงามที่มีชื่อเสียง คนหนึ่งเป็นมิสควีนไทยแลนด์ที่ได้รางวัลรองอันดับหนึ่งมิสควีนจากเวทีนานาชาติด้วย ส่วนอีกคนเป็นรองอันดับหนึ่งมิสควีนไทยแลนด์และยังได้รางวัลอันดับหนึ่งจากเวทีระดับนานาชาติอีกเวที ผู้กองกวินทร์ฉีกยิ้มแหะๆ ทันทีเมื่อเห็นคนคุ้นเคยกันเดินเข้ามาหา

“อ้าว วันนี้ไม่สวมมงกุฎนางงามมาหรอครับ” เขาทักขึ้นอย่างสนิทสนม แต่สองสาวกลับหันมามองหน้ากันและหัวเราะคิกๆ ก่อนจะยื่นกล่องกำมะหยีสีน้ำเงินมาให้เพลงพิณ

“ของขวัญวันแต่งงานค่ะ พี่เทพกับผู้กองศิวะติดภารกิจออกลาดตระเวนมาร่วมงานไม่ได้ฉันกับคาล่าก็เลยมาแทน” มนต์สุรางค์บอกพร้อมกับเอาด้ายขาวมาผูกข้อมืออวยพรให้กับเจ้าบ่าวเจ้าสาว เพลงพิณยิ้มรับในคำอวยพรของนางงามทั้งสองเพราะรู้ดีว่าเธอคือใคร มนต์สุรางค์ที่ได้ตำแหน่งมิสควีนไทยแลนด์เป็นภรรยาของผู้กองเผ่าเทพ ส่วนคาล่านางงามลูกครึ่งที่เป็นรองอันดับหนึ่งมิสควีนไทยแลนด์นั้นเป็นภรรยาของผู้กองศิวะ ซึ่งผู้กองทั้งสองเป็นลูกน้องคนสนิทของสารวัตรพนา ด้วยผู้กองเผ่าเทพกับผู้กองศิวะนั้นค่อนข้างสนิทกันกับผู้กองกวินทร์มากและเป็นเพื่อนร่วมวงดื่มด้วยกันบ่อยๆ ทุกคนก็เลยคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

“คุณเพลงพิณลองเปิดดูสิคะว่าชอบมั้ย” พอคาล่าบอก เพลงพิณก็เปิดกล่องของขวัญดูจึงได้เห็นว่าข้างในเป็นสร้อยคอเส้นสวยและกำไลข้อเท้าเด็กหนึ่งคู่

“เป็นของขวัญของฉันกับมนต์ พี่ศิแล้วก็ผู้กองเทพค่ะ พวกเราเอาของขวัญมาให้เจ้าสาวกับ...ของรับขวัญหลานในอนาคต”

“อ้าว แล้วของขวัญผมล่ะครับคุณคาล่า” เจ้าบ่าวร้องทวงอยากได้ของขวัญบ้าง คาล่าก็เลยเอาโบว์มาแปะที่แขนของเพลงพิณแล้วยิ้มตอบ

“นี่ไงคะของขวัญของผู้กอง คืนนี้ค่อยแกะของขวัญนะคะ” แล้วทั้งสองสาวก็พอกันหัวเราะคิกๆ เมื่อดูท่าเจ้าบ่าวจะถูกใจกับของขวัญที่ว่ามาก

“แน่นอนครับ คืนนี้ผมจะแกะของขวัญ หึๆๆ” 

“พี่เรนเจอร์” เจ้าสาวร้องว่าขึ้นแล้วตีมือของเขาเข้าให้เมื่อเขาแกล้งดึงสไบของเธอก่อนจะหันมาขอบคุณมนต์สุรางค์กับคาล่าที่มาร่วมงานแต่ง จากนั้นมนต์สุรางค์กับคาล่าก็หันมาทักทายกุมาริกาด้วยเพราะหลังจากที่ได้ตำแหน่งนางงามมาทั้งสองสาวก็มีงานในวงการบ้างจนทำให้ได้เจอกุมาริกาอยู่บ่อยๆ

“ไว้คุณน้ำเมยแต่งงานบ้างพวกเราจะเอาของขวัญมาให้นะคะ แต่เอ...มีแหวนญาติที่นิ้วแบบนี้คาดว่าคงจะมีข่าวดีเร็วๆ นี้สิ” เห็นแล้วก็อดแซวไม่ได้ มนต์สุรางค์มองกุมาริกาแล้วก็มองเลยไปยังพี่ชายของเจ้าบ่าวที่กำลังจัดมงคลแฝดให้กับเจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่เพราะกลัวว่ามันจะหล่น

“ภารกิจกระชากหัวใจเจ้าชายน้ำแข็งคืบหน้าแล้วยังคะ” คาล่าขยับมากระซิบถาม แต่เห็นสีหน้าของผู้กองกรินทร์และกุมาริกาแล้วก็พอจะเอาออก “เอายาเสน่ห์มั้ยคะเดี๋ยวฉันจะให้พี่ศิไปขอมาให้ รายนั้นเขารู้จักพระเกจิแล้วก็อาจารย์ชื่อดังตั้งเยอะ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์มันก็ต้องพึ่งคาถาค่ะ”

“ขนาดนั้นเลยหรอคะคุณคาล่า” ได้ยินแบบนี้กุมาริกาก็ทำตาโตอย่างเชื่อสุดๆ

“ค่ะ สนใจมั้ยคะ” กุมาริกาพยักหน้าหงึกๆ เอาด้วย คาล่าก็เลยกดโทรศัพท์มือถือแล้วส่งคาถาเสน่ห์มาให้กุมาริกา “ส่งไลน์ไปแล้วนะคะ รีบจัดด่วนเลยค่ะ” พอซุบซิบๆ กับแล้วมนต์สุรางค์กับคาล่าก็ถอยทัพไปกับแก้วเจ้าจอม กุมาริกาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูแล้วก็ยิ้มแป้นให้กับคาถาที่ว่า เธอมองไปทางผู้กองกรินทร์แล้วก็ยิ้มให้...คุณลุงต้องเป็นของน้ำเมยเท่านั้น

พอเสร็จสิ้นพิธีผูกข้อมือก็เป็นการส่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าหอ ซึ่งพิธีแต่งงานแบบชาวอีสานส่วนมากจะส่งตัวเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเข้าห้องหอเป็นพิธีสุดท้ายก่อนที่จะมีการกินเลี้ยงฉลองงานแต่งกันในเวลาเที่ยง แขกที่มีร่วมงานก็จะได้กินมื้อเที่ยงร่วมกัน 

ด้วยพุดตาลเคยเลิกลากับสามีมาก่อนจึงถือว่ามีชีวิตคู่ที่ไม่สมบูรณ์ การปูที่นอนให้คู่บ่าวสาวจึงเป็นหน้าที่ของท่านนายพลปภพและคุณหญิงกรกช โดยการปูที่นอนจะจัดหมอนให้เจ้าบ่าวนอนข้างขวาและเจ้าสาวนอนข้างซ้าย เมื่อปูที่นอนเสร็จท่านนายพลกับคุณหญิงก็ขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนเป็นการเอาฤกษ์ให้คู่บ่าวสาวมีชีวิตคู่ที่สมบูรณ์อยู่เคียงคู่กันไปจนแก่เฒ่า จากนั้นผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็จูงมือพาเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเข้ามาในห้องหอซึ่งก็คือห้องนอนของเพลงพิณ เพื่อนเจ้าบ่าวกับเพื่อนของเจ้าสาวต่างก็ตามเข้ามาแล้วโปรยกลีบดอกกุหลาบให้เมื่อเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวขึ้นไปนอนบนเตียงพอเป็นพิธี แต่ด้วยความซุกซนของเจ้าบ่าวและความได้ใจ ดีใจที่ได้แต่งงานแล้วเขาจึงไม่นอนนิ่งๆ หากแต่เขากลับดึงเอาเจ้าสาวไปนอนกอดเสียแน่นแล้วยังยกขาขึ้นมาก่ายเกยจนเจ้าสาวต้องดิ้นหนี ผบ.คเชนทร์องค์จะลงอีกรอบ หากท่านนายพลปภพไม่เข้าไปทุบหัวเจ้าบ่าวเสียก่อนเขาคงได้ถีบเจ้าบ่าวตกเตียงแน่ๆ ไอ้ลูกเขยเวร มันไม่ได้เกรงใจพ่อตาอย่างเขาเลย

“แกนี่มันจริงๆ เลยเรนเจอร์ ตอนนี้มันเป็นลูกเขย ผบ.แล้วนะถ้ามันกวนประสาทมากๆ กระทืบมันได้เลยนะ” ท่านนายพลปภพหันมาบอก ผบ.คเชนทร์ ซึ่งก็เข้าทางเขาเลยงานนี้ต่อให้มันไม่กวนประสาท ผบ.คเชนทร์ก็พร้อมกระทืบลูกเขยมากๆ

พอหายพยศแล้วเจ้าบ่าวก็พาเจ้าสาวถือพานดอกไม้เข้าไปกราบผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพื่อเป็นสมาหรือขอขมาผู้ใหญ่ตามประเพณีรวมถึงฟังโอวาทการครองเรือนที่พ่อแม่ ปู่ย่าและยายพร่ำสอน ปานมณฑากอดลูกสาวไม่อยากจะคลาย ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกงูน้อยของเธอจะแต่งงานแล้ว สองมืออุ่นๆ จับประคองแก้มของลูกสาวทั้งสองข้าง เหมือนจะใจหายแต่ก็พอจะทำใจได้เมื่อผู้กองกวินทร์ต้องทำภารกิจอยู่ที่นี่อีกยาวๆ แบบไม่กำหนดเพลงพิณจึงยังไม่ต้องห่างอกเธอไปไหน

“ลูกงูน้อยแสนสวยของแม่ ขอให้ลูกงูน้อยของแม่มีความสุขมากๆ นะ แม่รักลูกงูน้อยที่สุดในโลกเลย” เพลงพิณยิ้มทั้งน้ำตาคลอแล้วกอดแม่แน่น รู้สึกใจหายไม่ต่างกันแต่ก็ไม่เป็นไรหรอกแต่งงานแล้วเธอก็ยังได้อยู่กับแม่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือแค่มีสามีมาอยู่ด้วย ดูอย่างพี่แก้วเจ้าจอมของเธอสิ พี่สาวคนนี้ของเธอมีชีวิตที่มีความสุขมากๆ มีสามีเคียงข้างแล้วก็มีลูกน่ารักๆ ให้ได้อุ้มชู เธอเองก็อยากมีชีวิตครอบครัวแบบนี้เหมือนกัน

“ดูแลน้องให้ดีๆ นะเรนเจอร์ แต่งงานแล้วต้องห้ามเกเรน้องเพลงคือหัวใจทั้งดวงของอา...ของแม่ ห้ามทำให้หัวใจของแม่ดวงนี้มีรอยช้ำเด็ดขาด”

“ครับ...คุณแม่ วางใจได้เลยครับถ้าผมเกเรคุณแม่ให้ลุงงูมากินผมได้เลย”

“ได้ เดี๋ยวบอกลุงงูให้” ปานมณฑารับคำท้า จะบอกทั้งลุงงูแล้วก็ลุงคำแสนเลย พอนึกถึงพี่ชายขึ้นมาปานมณฑาก็ต้องถอนหายใจ ทหารตำรวจเต็มบ้านขนาดนี้เขาคงมาอวยพรหลานลำบากแน่ๆ 

ถัดจากนั้น ผบ.คเชนทร์ก็เข้ามากอดลูกสาวอีกคน กอดแน่นๆ ไปเลยเพราะเดี๋ยวต่อไปนี้เขาคงไม่ได้กอดลูกบ่อยๆ แล้ว

“ขอบใจนะลูกนะที่ยอมแต่งงานเพื่อภารกิจที่สำคัญของพ่อและทีมอัลฟา ถึงมันจะเป็นงานแต่งเพื่อจุดประสงค์บางอย่างแต่มันก็เป็นงานแต่งที่สมบูรณ์แบบ ที่สำคัญน้องเพลงยังได้แต่งกับคนที่น้องเพลงรักด้วย ต่อไปนี้ขอให้ลูกของพ่อมีความสุขยิ่งๆ ขึ้นไปนะคะ”

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ” เพลงพิณเอื้อมแขนมากอดทั้งพ่อและแม่อย่างซาบซึ้งและมีความสุข วันนี้เธอมีความสุขมากจริงๆ 

“ส่วนแก คงไม่ต้องพูดอะไรกันมากเพราะอะไรที่พ่ออยากจะพูดพ่อก็พูดกับแกไปหมดแล้ว ต่อไปนี้ก็ฝากน้องด้วยนะ ถ้าไม่มั่นใจและเชื่อใจพ่อคงไม่มีทางยกน้องให้ อย่าทำให้ความเชื่อใจของพ่อต้องสูญเปล่า” เป็นครั้งแรกที่ ผบ.คเชนทร์พูดกับผู้กองกวินทร์ในฐานะพ่อลูก ผู้กองหนุ่มยิ้มออกมาทันทีเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกนี้จึงได้ขยับเข้ามากอดเพลงพิณและพ่อตาพร้อมๆ กัน

“อย่ามากอดกู พูดดีด้วยแล้วทำประจบหรอมึง”

“กอดกันหน่อยเถอะครับคุณพ่อ ตอนผมเป็นเด็กๆ คุณพ่อก็ยังทั้งกอดทั้งอุ้มผมเลย เมื่อก่อนผมอาจจะเป็นแค่หลานแต่ต่อไปนี้ผมคือลูกชายคุณพ่อแล้วนะครับ อย่าเขินครับคุณพ่ออย่าเขินทำอย่างกับเราไม่เคยกอดกันงั้นแหละ”

“บักเซียงเมี่ยงเอ้ย!” 

***(เซียง = ใช้เรียกคนที่บวชเณรแล้วสึกออกมา / เซียงเมี่ยง เป็นคำเรียกคนที่มีลักษณะนิสัยที่ฉลาดแกมโกง มีไหวพริบปฏิภาณดี เหมือนเป็นศรีธนญชัยของภาคอีสาน)

ความทะเล้นของลูกเขยที่มีต่อพ่อตาทำให้ทุกคนอดขำตามไม่ได้ ผบ.คเชนทร์ไม่มีทางเลือกก็เลยต้องยอมให้ลูกเขยกอด แต่พอผู้กองกวินทร์จะเอื้อมมือไปกอดปานมณฑาด้วยเขาก็ต้องทุบหัวมัน

“อย่ามายุ่งกับเมียกู”

“ตอนเด็กๆ ผมยังกอดคุณแม่ได้เลย”

“ตอนนี้มึงกอดแค่ลูกสาวกูก็พอ” ไอ้ลูกเขยจอมกวนประสาท ผบ.คเชนทร์ว่าแล้วจึงส่งมือของเพลงพิณมาให้รองกรันณ์กับราชาวดีเพื่อเป็นการฝากลูกสาวของตนเอาไว้กับเพื่อนรัก

“ฝากน้องเพลงด้วยนะ นี่หัวใจทั้งดวงของกูเลยนะเว้ย”

“กูบอกมึงแล้วไงลูกมึงก็คือลูกกู น้องเพลงจะไม่ใช่แค่สะใภ้แต่นับจากวันนี้ไปน้องเพลงคือลูกสาวของกูกับแก้ม ในฐานะของพ่อและแม่กูกับแก้มจะดูแลน้องเพลงให้ดีที่สุด ให้ดีเหมือนกับที่ดูแลไนเปอร์เลย” รองกรันณ์ให้คำมั่น เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อที่มีลูกสาวด้วยกันดี ตอนแก้วเจ้าจอมแต่งงานเขาก็ทำใจอยู่นานกว่าจะปลงได้ จนเมื่อมีน้องชมพูกับน้องโมกเขาก็ปลงได้และมีความสุขอยู่กับการเลี้ยงหลานๆ ถ้าผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณมีลูกให้เลี้ยง เดี๋ยว ผบ.คเชนทร์ก็ต้องติดหลานมากกว่าลูกเหมือนเขา

“พี่เชนทร์กับน้องป่านไม่ต้องห่วงนะคะแก้มจะดูแลน้องเพลงให้ดี แก้มรักไนเปอร์ยังไงแก้มก็จะรักน้องเพลงแบบนั้น” ราชาวดีให้คำมั่นอีกคนก่อนจะหันมาทางเพลงพิณแล้วสวมกำไลทองคำฉลุลวดลายสวยๆ ให้

“ของขวัญรับขวัญลูกสาวคนใหม่ของแม่นะ แม่สั่งทำกำไลแบบนี้มาสามอัน อันหนึ่งให้ไนเปอร์ไปแล้วส่วนอีกสองอันแม่เก็บเอาไว้ให้ลูกสะใภ้ที่จะเข้ามาเป็นลูกสาวแม่ แม่จะดูแลน้องเพลงให้ดีแล้วถ้าพี่เรนเจอร์ทำตัวไม่น่ารักเดี๋ยวแม่จะจัดการให้น้องเพลงเอง ยินดีต้อนรับสู่บ้านสุวรรณเวชนะลูก”

“ขอบคุณค่ะ...คุณแม่” เพลงพิณก้มลงกราบที่ตักของราชาวดีก่อนที่ราชาวดีจะดึงเอาเธอเข้าไปกอด รองกรันณ์จึงยื่นมือมาลูบผมรับขวัญลูกสะใภ้ด้วย

“อ้าว แล้วไม่มีใครพูดอะไรกับผมบ้างหรอครับ” พอเห็นพ่อกับแม่ของตนโอ๋เอาใจแต่เพลงพิณผู้กองกวินทร์ก็ชี้นิ้วมาที่ตัวเองทันที เขาเป็นเจ้าบ่าวนะ เขาเป็นพระเอกช่วยสนใจเขาหน่อย

“อ๋อ มีสิ” รองกรันณ์หันมาทางลูกชายตัวเอง “รักแล้วก็ดูแลน้องให้ดี ให้สมกับที่อยากได้เขาจนตามจีบเขามาตั้งแต่เด็กๆ น้องเพลงไม่ใช่แค่ลูกสะใภ้แต่น้องเพลงคือลูกสาวอีกคนของพ่อ อย่าทำให้พ่อต้องผิดหวังแล้วก็อย่าทำตัวแย่ให้พ่อต้องอัปอายชาวบ้านเขาเด็ดขาด”

“ครับ คุณพ่อรักและดูแลแม่แก้มของผมดีมากแค่ไหนผมก็จะรักและดูแลน้องเพลงให้ดีแบบนั้น ผมจะเอาความรักของคุณพ่อกับแม่แก้มมาเป็นแบบอย่าง”

“เป็นแบบอย่างที่ดีมาก แกล้งตายแล้วหลอกเมียที่กำลังท้องให้ร้องไห้หาอยู่ตั้งครึ่งปี” เสียงพลโทคีรินทร์ท้าวความหลังถึงวีรกรรมของน้องเขยที่เคยทำภารกิจเสี่ยงตายเมื่อครั้งอดีต นึกแล้วก็ยังฉุนไม่หาย

“คูมน้าขา” ก่อนที่คุณตาทั้งสองจะมีเรื่องให้ทะเราะกันอีกน้องชมพูกับน้องโมกก็เดินเตาะแตะเข้ามาและมีดอกกุหลาบสีขาวในมือมาคนละดอกด้วย คุณแม่บอกว่าให้เอาดอกไม้มาให้คุณน้าเพื่อเป็นการต้อนรับคุณน้าเข้าสู่บ้านสุวรรณเวช

“น้อนจมปูเอาดอกไม้มาห้ายค่ะ” สาวน้อยยื่นดอกไม้ให้ด้วยท่าทีเขินๆ บิดตัวไปมา พวงแก้มป่องๆ แดงระเรื่อ

“ขอนน้อนโมก” น้องโมกที่ยื่นดอกกุหลาบให้คุณน้าเหมือนกันพยายามจะบอกว่านี่คือดอกกุหลาบของน้องโมกนะ แต่น้องโมกก็ยังพูดไม่เก่งเท่าพี่ชมพู

“ขอบคุณค่ะ” คุณน้าเอ็นดูทั้งสองพี่น้องเหลือเกิน ช่างน่ารักอะไรแบบนี้ลูก เพลงพิณรับเอาดอกกุหลาบมาพร้อมกับอุ้มเอาน้องชมพูกับน้อมโมกมากอด เธอชอบฟังหลานๆ พูด เด็กพูดไม่ชัดเนี่ยน่ารักที่สุด “วันนี้น้องชมพูกับน้องโมกเป็นเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวที่สวยและหล่อมากๆ เลยนะคะ” ทั้งสองพี่น้องฉีกยิ้มหวานกันใหญ่เมื่อถูกชม ความใจดีของคุณน้าติดตรึงในใจไม่จางหาย

“น้อนจมปูย้ากคูมน้า”

“ย้ากคูมน้าคับ” แล้วต่างคนต่างก็หอมแก้มคุณน้ากันคนละข้างอย่างประจบ รู้สึกชอบงานแต่งกันมากๆ เพราะในงานแต่งมีขนมให้ได้กินเยอะแยะเลย

“มาเรียกคุณน้าอะไร ต่อไปนี้เราสองคนต้องเรียกคุณน้าว่าคุณป้าแล้วนะ” ผู้กองกวินทร์สอนหลานเสียใหม่ น้องโมกกับน้องชมพูก็เลยทำหน้างงเอียงคอกันไปมา คิ้วน้อยๆ ขมวดมุ่ย

“ไหนลองเรียกใหม่ซิ คุณป้า...คุณป้า”

“คูมป้า”

“ใช่แล้วเก่งมากๆ ต่อไปนี้ต้องเรียกคุณน้าว่าคุณป้านะเข้าใจมั้ย” สองพี่น้องพยักหน้าหงึกๆ รับทราบก่อนจะหันไปกอดคุณป้ากันต่อ

“ย้ากคูมน้า”

“เอ้า!!! เพิ่งสอนไปตะกี้นี้เอง” ทีพ่อสอนให้เรียกเขาว่าพ่อนี่จำได้ขึ้นใจเลยนะ พอเขาสอนบ้างล่ะทำเป็นลืมทันที สมกับเป็นลูกยัยปิศาจจริงๆ

เมื่อท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกช พุดตาล พลโทคีรินทร์ หมอเอื้อยและเหล่าลุงป้าน้าอาที่ใกล้ชิดสนิทกันเข้ามาอวยพรคู่บ่าวสาวแล้ว ก่อนที่ทุกคนจะพากันออกไปจากห้องหอช่างภาพก็เข้ามาเก็บภาพเพิ่มเติม ทั้งภาพเจ้าบ่าวเจ้าสาวกับญาติผู้ใหญ่ รวมถึงภาพแก๊งเพื่อนเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวด้วย

“ผมขออีกรูปนะ รูปนี้เอาสี่คน เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวแล้วก็...พี่ซีลกับคุณน้ำเมย” คราวนี้เจ้าบ่าวเป็นคนขอเองเพราะอยากได้ภาพคู่รักสองคู่เก็บเอาไว้ เพลงพิณรีบดึงเอากุมาริกาเข้าไปหาเช่นเดียวกับที่ผู้กองกวินทร์ดึงพี่ชายมาถ่ายภาพด้วยกันจนได้เป็นคู่รักสองคู่ที่ตอนนี้ลงเอยกันได้แล้วคู่หนึ่ง แต่อีกคู่นั้น...

“เดือนหน้าพ่อจะไปขอน้ำเมยให้พี่ซีลบ้างนะ ทุกคนเตรียมลางานไปร่วมงานแต่งอีกรอบล่ะ” รองกรันณ์ประกาศ รู้ดีว่าสองหนุ่มสาวมีเรื่องงอนๆ กันอยู่แต่เรื่องแบบนี้จะงอนไปได้สักแค่ไหนกัน

กุมาริการู้สึกว่าญาติๆ ของผู้กองกรินทร์ดูจะเอ็นดูเธอไม่ต่างจากเพลงพิณเลย เหล่าพี่น้องของเขาก็รู้เห็นเป็นใจเชียร์เธอให้เขากันเต็มที่ จะมีก็แต่เจ้าตัวที่ทำเป็นนิ่งไม่พูดไม่จาอะไร ขนาดพ่อของเขาพูดแบบนี้แล้วเขาก็ยังเฉยอยู่อีก

“ชริ! ไม่ได้ดั่งใจเลยผู้ชายแบบนี้ เพราะมีผู้ชายแบบนี้ไงผู้หญิงเลยต้องบุก เก๊กอยู่นั่นแหละ” เห็นพี่ชายทำเป็นเมินใส่กุมาริกาแก้วเจ้าจอมก็อดหงุดหงิดไม่ได้ ผู้หญิงเขาก็มีใจตอบแล้วยังจะมาเล่นตัวอยู่อีก

“เหมือนกับที่พี่ไนเปอร์จับพี่พนาปล้ำทำผัวน่ะหรอ ฮ่าๆๆๆ” นคินทร์หัวเราะออกมาลั่นแต่แก้วเจ้าจอมก็ทำลอยหน้าลอยตาไม่ได้แคร์อะไร

“ปล้ำอะไร พี่ออกจะสมยอมและให้ความร่วมมือเป็นดิบดี” สารวัตรหนุ่มก้มลงมาฉีกยิ้มหวานๆ ใส่ภรรยาของตนแล้วดึงเอาเธอไปกอดคอ ถึงจะมีลูกด้วยกันสองคนแล้วแต่สารวัตรพนาก็ยังรักและหลงใหลแก้วเจ้าจอมไม่หายราวกับว่านี่ยังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน แก้วเจ้าจอมจับแขนของสามีเอาไว้ไม่ยอมให้เขาคลายกอดจากเธอง่ายๆ ด้วยหลงใหลเขาเช่นกันก่อนจะหันไปทางกุมาริกาอีกครั้ง

“ถ้าพี่ซีลเล่นตัวนักก็จับปล้ำเลยค่ะคุณน้ำเมย หรือจะให้ฉันทุบหัวพี่ซีลแล้วจับพี่ซีลมัดขึงกับเตียงให้ดีคะ”

“ไม่เอาหรอกค่ะคุณหมอ พี่ชายคุณหมอเขาอาจจะมีอาการตายด้านก็ได้ฉันไม่กล้ารังแกคนป่วยหรอกค่ะ”

แล้วเสียงโห่ก็ดังขึ้นลั่นห้องหอเมื่อกุมาริกาสบประมาทผู้กองกรินทร์ถึงเพียงนี้ ซ้ำยังสบประมาทต่อหน้าพ่อของผู้กองหนุ่มเสียด้วยรองกรันณ์ก็เลยดึงลูกชายคนโตไปกอดคอว่า

“มึงยอมหรอๆ เขาสบประมาทมึงขนาดนี้แล้วมึงต้องจัดการลบคำสบประมาทนี้ได้แล้วนะเว้ย อย่าให้เขาหาว่าตายด้าน”

“โห อย่างพี่ซีลเนี่ยนะตายด้าน คุณน้ำเมยอย่าแหย่เสือร้ายเล่นแบบนี้สิครับ” ผู้หมวดศิขรินหัวเราะร่วนแล้วเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนไหล่เล็กๆ ของขวัญคณินอย่างหยอกๆ คนรักคนตนเล่น พี่ชายของเขาคลั่งกุมาริกาจะตายนี่ก็ไม่รู้ว่าจะเก๊กแตกเอาตอนไหน

ผู้กองกรินทร์ยักไหล่อย่างไม่สนไม่แคร์คำพูดของใคร ทุกคนต่างก็สมหวังในความรักแล้วก็ได้เจอแต่รักที่ดีๆ ทั้งนั้น ทุกคนไม่เคยโดนผู้หญิงหลอกซ้ำๆ แบบเขานี่ มาหาว่าเขาขี้เก๊กแล้วทำไมทุกคนถึงดูไม่ออกว่ากุมาริกากำลังแอ๊บเล่นละครอยู่ ทำเป็นรักเขาตบตาแต่สุดท้ายก็อาจจะอยากเป็นเจ้าสาวในงานวันนี้ก็ได้

“...ผมลงไปช่วยรับรองแขกข้างล่างก่อนนะครับ งานเลี้ยงจะเริ่มแล้ว สุขสันต์วันแต่งงานนะน้องชาย ขอให้มีความสุขมากๆ แล้วก็ดูแลน้องเพลงน้องสาวของพี่ให้ดีที่สุดด้วยล่ะ” เขาบอกกับทุกคนก่อนจะหันมากอดน้องชายเพื่อแสดงความยินดี ลูบศีรษะเพลงพิณเบาๆ แล้วจึงออกไปจากห้องหอ ไม่ได้สนใจจะมองกุมาริกาแม้แต่น้อยจนสาวเจ้ามองตามอย่างน้อยใจ

“ตามไปสิคะ” เพลงพิณแอบสะกิดแขนกุมาริกาแล้วพยักหน้าตามหลังผู้กองกรินทร์ไป ถึงเวลาที่ทั้งสองคนจะได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว

“งั้น...น้ำเมยจะไปช่วยคุณลุง...อ้อ จะไปช่วยพี่ซีลดูแลแขกนะคะ” เธอยกมือไหว้ลาผู้ใหญ่ทุกคนแล้วก็รีบตามผู้กองกรินทร์ออกไปโดยมีรองกรันณ์ร้องตามหลัง

“ถ้ามันง้อยากนักพ่ออนุญาตให้จับมันปล้ำได้นะ” ด้วยความรักลูกก็อยากจะเอาใจช่วยให้เต็มที่ ตอนนี้น้องชายกับน้องสาวก็แต่งงานกันแล้วผู้กองกรินทร์อาจจะรู้สึกโดดเดี่ยวเอาก็ได้ ลูกชายของเขาคนนี้ไม่เคยมีคนรักจริงๆ เลย มีแต่ผู้หญิงมาหลอกตลอดจนมันดูจะเป็นคนที่กลัวความรักไปด้วยซ้ำ ต่อให้รักกุมาริกามากแต่ปมในใจมันก็ยากที่จะรักษาให้หายได้

พอทุกคนออกไปจากห้องหอเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เสร็จพิธีแต่งงาน ห้องนอนของเพลงพิณเต็มไปด้วยดอกไม้สดมากมาย บนเตียงนอนก็มีกลีบดอกกุหลาบ ทะเบียนสมรสวางอยู่บนพานดอกไม้และมีพานขนมไทยมงคลตั้งอยู่ข้างๆ มีร่องรอยการกินไปบ้างเพราะเธอหยิบมาป้อนให้น้องชมพูกับน้องโมกเมื่อก่อนหน้านี้ แมวอ้วนสีขาวติดกิ๊บสีชมพูนอนกระดิกหางฟูๆ ไปมาอยู่บนหมอนหนุนและมีแมวอ้วนสีขาวอีกตัวนอนกัดตุ๊กตาอยู่ใกล้ๆ แมวตัวนี้ไม่ได้ติดกิ๊บหากแต่ใส่เสื้อสีชมพูอย่างน่ารัก

“นังมุกลดา เข้ามาในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ผู้กองกวินทร์หิ้วแมวอ้วนที่ใส่เสื้อขึ้นมาจ้องหน้า แมวตัวนี้เป็นลูกสาวของนคินทร์ มีชื่อจริงๆ ว่ามุกลดา วัฒนกุล ชื่อเล่นชื่อไข่มุก นคินทร์ขอให้ปู่ของเขาเป็นคนตั้งชื่อให้เอง ตอนแรกปู่ของเขานึกว่าเป็นชื่อของคนก็เลยมีทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นให้พร้อม เพิ่งจะมารู้ทีหลังนี่แหละว่านคินทร์หลอกให้ท่านตั้งชื่อให้แมว

“นาวิกฝากเลี้ยงน้องไข่มุกชั่วคราวน่ะค่ะ” เพลงพิณรับเอาน้องแมวมุกลดามากอดเล่นอย่างเอ็นดูแมวน้อย เธอยังคงนั่งอยู่บนเตียงอย่างเขินๆ จนไม่กล้าขยับตัวไปไหน ตอนนี้สถานะของเธอกับเขามันเปลี่ยนไปแล้ว จากพี่น้องกลายเป็นคนรักและจากคนรักก็กลายมาเป็น...สามีภรรยา ตอนนี้เป็นการเข้าหอแค่พอเป็นพิธีแต่คืนนี้ต่างหากที่เธอกับเขาจะเข้าหอด้วยกันจริงๆ

“เหมือนฝันเลยนะว่ามั้ย...ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะแต่งงานกันแล้ว” ผู้กองกวินทร์กระโดดขึ้นมานั่งข้างเธอบนเตียงในทันทีจนแมวอ้วนสีขาวสองตัวกระโดดไปซุกหลบอยู่ใต้หมอน เพลงพิณขืนตัวหนีเมื่อเจ้าบ่าวโน้มกายลงมาหาจนเธอต้องรีบยกมือขึ้นยันแผ่นอกของเขาเอาไว้

“ยังเขาหอตอนนี้ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวเราต้องลงไปร่วมงานเลี้ยงข้างล่าง ไปขอบคุณแขกทุกคนที่มาร่วมงานก่อนค่ะ...พี่เรนเจอร์” เพลงพิณเอียงใบหน้าหลบเมื่อเข้าก้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอของเธอ ไรเคราบาดเนื้อนุ่มให้รู้สึกจั๊กจี๋ มือที่ยันแผ่นอกแปรเปลี่ยนมาเป็นลูบไล้เขาตอบเบาๆ ผู้กองกวินทร์ซุกไซ้ที่ซอกคอข้างซ้ายก่อนจะผละออกมามองหน้าสบตากับเธอแล้วจึงก้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอข้างขวาต่ออีก เพลงพิณหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข วันนี้เธอมีความสุขมากเหลือเกิน

“...น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์นะคะ” เธอกระซิบบอกข้างหูของเขาเบาๆ แล้วสวมกอดเขาแน่น ผู้กองกวินทร์ชะงักไปชั่วครู่กับคำรักแสนหวาน วันนี้ก็เป็นวันที่ดีสำหรับเขาเช่นกัน

“คืนนี้เข้าหอเป็นเมียพี่นะ” เขายื่นมือมาจับแนบแก้มของเธอ ไล้ปลายนิ้วไปตามแก้ม ตามริมฝีปากนุ่มๆ “พี่มีความสุขเหลือเกินน้องเพลงขา วันนี้พี่ได้แต่งงานกับคนที่พี่รักด้วย ยี่สิบกว่าปีมานี้มันคุ้มค่ากับการรอคอยจริงๆ”

“คืนนี้จะไม่ไปนอนที่แพหรอคะ”

“คืนนี้จะนอนกอดเมีย จะเสียซิงให้เมีย ถ้าคืนนี้เล่นผีผ้าห่มแล้วน้องเพลงสนุกมากก็อย่าร้องเสียงดังนะคะเดี๋ยวคุณพ่อ คุณแม่แล้วก็คุณยายจะหนวกหูเอา”

“พี่เรนเจอร์ทะลึ่ง!!!” ฝ่ามือเล็กๆ ยื่นมาตีเขา พูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้เธอเขินเป็นนะ หัวใจของเธอเต้นโครมๆ ทุกทีที่นึกถึงเรื่องนี้แล้วเธอก็พยายามทำใจอยู่ คนมันไม่เคยมันก็ต้องมีกลัวกันบ้างสิ

“ก็พี่พูดจริงนี่” คนพูดเรื่องจริงเอานิ้วมาเขี่ยสร้อยสังวาลย์ออกจากไหล่เล็กๆ แล้วตามด้วยค่อยๆ ปลดสไบของเธอออก “พี่ชอบให้น้องเพลงแต่งชุดพื้นเมืองนุ่งผ้าไหมแบบนี้ น้องเพลงสวยเหมือนนางในวรรณคดี เหมือนธิดานาคีเมืองสวรรค์ วันนี้น้องเพลงเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลกเลยนะรู้มั้ย สวยจนพี่มองความสวยของผู้หญิงคนอื่นไม่เห็น พี่เห็นแต่ความสวยของเมียพี่คนเดียว”

“ถ้าน้องเพลงหมดสวยจะยังมองน้องเพลงอยู่มั้ยล่ะคะ”

“มอง” เขาดึงสไบที่เป็นผ้าไหมแพรวาออกแล้วดึงสไบแพรจีบตามจนตอนนี้เหลือเพียงเสื้อชั้นในไร้สายที่โอบอุ้มความอวบอิ่มของสองเต้าเอาไว้ “พี่จะมองไม่ให้ละสายตาเพราะว่าน้องเพลงสวยที่สุดที่ตรงนี้” เขาก้มลงมาจูบที่เนินอกตรงตำแหน่งของหัวใจเธอ หัวใจดวงน้อยๆ ที่กำลังเต้นระรัวตามประสาสาวน้อยที่เพิ่งแต่งงานมีสามี จะห้ามเขาหรือก็ไม่กล้าเพราะตอนนี้เขาคือสามี สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายเสียด้วยเขามีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง

“หัวใจเต้นแรงจัง ตื่นเต้นหรอ” ว่าแล้วก็อดขำไม่ได้ ตัวนี่สั่นเชียว ผู้กองกวินทร์หัวเราะเมียหมาดๆ ของตนอย่างเอ็นดู ยิ่งเขาหัวเราะเพลงพิณก็ยิ่งเขินเข้าไปใหญ่ “ถ้ากลัวงั้นคืนนี้พี่ให้เวลาทำใจก่อนก็ได้”

“ไม่ต้องค่ะ...อุ๊บ!” เพลงพิณยกมือขึ้นปิดปากแทบจะไม่ทันเมื่อเผลอไปเปิดทางให้โจรเข้าเสียแล้ว พูดแบบนี้ยิ่งเข้าทางเขาเลยนะเนี่ย เพลงพิณทั้งเขินทั้งอายแต่เมื่อพลั้งปากพูดไปแล้วงั้นก็ต้องไปให้สุดแล้วล่ะ พอคิดได้แบบนี้เธอก็ขยับขึ้นไปนั่งบนตักของเขาทันทีแล้วปลดตะขอเสื้อชั้นในไร้สายออกแต่ก็ยังคงยกมืออีกข้างขึ้นมาประคองเสื้อชั้นในปิดสองเต้าอวบๆ ขาวผ่องของตัวเองเอาไว้ เขาเป็นสามีของเธอ เธอรักเขามากเรื่องแบบนี้มันถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา

“พี่เรนเจอร์...ช่วยน้องเพลงเปลี่ยนชุดได้มั้ยคะ น้องเพลงมีอีกชุดสำหรับใส่ลงไปร่วมงานเลี้ยงข้างล่าง”

“เปลี่ยนชุดหรอ” เมื่อเมียรักส่งสัญญาณไฟเขียวมาให้ขนาดนี้เขาจะช้าอยู่ทำไม เขารีบโอบกอดเธอเอาไว้แนบอกแล้วปัดมือของเธอออกก่อนจะเป็นคนจับประคองเสื้อชั้นในที่ถูกปลดตะขอเอาไว้เอง และไม่เพียงแค่จับเฉยๆ แต่เขายังบีบนวดคลึงเบาๆ ด้วย น่ารักเหลือเกินแม่คุณของพี่ รู้จักเอาใจผัวเสียด้วย “พี่ไม่ถนัดเปลี่ยน พี่ถนัดถอดอย่างเดียว” เขากระซิบบอกข้างแก้มนวลๆ ที่เรื่อสี พอเพลงพิณเบือนหน้าหลบสายตาของเขาเขาก็ปล่อยเสื้อชั้นในที่มือของเขาประคองไว้ร่วงลงบนเตียงแล้วใช้มือข้างนั้นมาเชยคางให้เธอหันหน้ากลับมาหา ลมหายใจของเขากระเส่าอารมณ์ปรารถนารุกเร้า สายตาที่มองสบกับดวงตาคู่หวานแอบหลุมลงมามองความงดงามข้างล่างเมื่อไม่มีเสื้อชั้นในปกปิดเอาไว้แล้ว มือที่เชยคางเธอเอาไว้ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามใบหน้าของเธออย่างช้าๆ แผ่วเบา ลูบไล้ความนุ่มเนียนลงมาตามลำคองามระหงส์ ลงมาตามไหล่เล็กๆ ลงมาที่เนินอก เพลงพิณขนลุกเกลียวเมื่อถูกมือหยาบๆ ลูบไล้สัมผัสกาย เธอหายใจติดขัดไปหมดเมื่อมือหยาบๆ ของเขาสัมผัสผ่านสองเต้าอวบสวย นิ้วของเขาลากวนอยู่ที่ปลายยอดสีหวานแล้วเขี่ยเบาๆ แต่เพียงแค่นี้ก็ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวแล้ว

“พี่เรนเจอร์...” เสียงหวานร้องกระเส่าตาม อดรู้สึกเสียดายไม่ได้เมื่อเขาผละมือออกจากสองเต้าแล้วลูบไล้ลงมาที่หน้าท้องแบนราบ เขายังคงลูบไล้มืออยู่ตามเนื้อตัวของเธอ ลูบลงมาจนถึงขอบผ้าซิ่นที่มีเข็มขัด เข็มขัดหัวประดับด้วยเพชรที่แม่สามีให้มาถูกปลดออกได้อย่างง่ายดายเมื่อมือของเขาลากผ่าน จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ดึงชายผ้าซิ่นของเธอขึ้นมา สอดมือลูบไล้เข้ามาใต้ผ้าซิ่น มือหยาบๆ สัมผัสมาตามเรียวขาของเธอขึ้นมาเรื่อยๆ อย่างเอาแต่ใจ เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าปมผ้าซิ่นที่มัดเอาไว้เป็นอย่างดีถูกคลายออกตอนไหน รู้แค่ว่าผ้าซิ่นผืนสวยหลุดออกแล้วและร่นขึ้นมาจนเห็นเรียวขาขาวเกือบจะทั้งหมด

“พี่บอกแล้วว่าพี่ถนัดถอด ส่วนถ้าเป็นเรื่องเปลี่ยนชุดให้พี่คงช่วยอะไรได้ไม่มาก เอาแต่ว่าต่อไปนี้ถ้าน้องเพลงจะเปลี่ยนชุดน้องเพลงมาให้พี่ถอดให้นะคะ” เขาเชยคางของเธอขึ้นมาหาอีกแล้วก้มลงมาประกบปากจูบกับเธอด้วยความปรารถนา เขาดูดเม้มริมฝีปากของเธออย่างหิวกระหาย จะกลืนเธอลงท้องเสียให้ได้ พอเธอหลงไปกับรสจูบผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาที่สองเต้าอวบๆ แล้วอ้าปากดูดดื่มเชยชมในทันที ลิ้นชื้นๆ ปาดตวัดที่ปลายยอดระรัวอย่างแกล้งเย้า ความอวบอิ่มล้นมือให้ได้นวดคลึงเพลินมือสุดๆ

เพลงพิณพยายามผ่อนลมหายใจออกมาให้ถูกจังหวะแต่ความหวามไหวก็เร่าร้อนปลุกแรงปรารถนาในกายเธอเหลือเกิน สองแขนโอบกอดสามีแน่น แต่ทุกครั้งที่เขาขบลงมาที่ปลายยอดอกแรงไปเธอก็เผลอจิกเล็บลงไปบนแผ่นหลังของเขาเพราะความซาบซ่าน...เธอชอบจังเลยสัมผัสรักจากเขา เพลงพิณไม่ต่อต้านเขาแล้วและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสามี หลงลืมทุกอย่างไปจนหมดสิ้น สิ่งเดียวที่นึกออกก็คือคำว่า...รัก

ระหว่างที่แขกในงานกำลังทานมื้อเที่ยงอยู่นั้นบนเวทีก็มีการแสดงให้ได้รับชมจากพวกพ้องของเจ้าสาว ทั้งนักร้อง ศิลปินชาวอีสานที่เพลงพิณกับปานมณฑาเคยทำเพลงให้จนโด่งดัง เพื่อนนางรำที่มารำสวยๆ ให้แขกได้ชมและเพื่อนนักดนตรีที่มาเล่นดนตรีขับกล่อมผู้คนในงาน งานนี้ช่างเป็นงานแต่งที่สมบูรณ์จริงๆ ไหนจะปลอดภัยเพราะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจทหารคอยคุ้มกันอีก ลูกน้องของท่านนายพลปภพก็มาคอยดูแลอย่างใกล้ชิดด้วย 

หลังจากที่ทะเลาะกันเรื่องแย่งกันป้อนข้าวหลาน สงครามระหว่างคุณตาก็เป็นอันต้องยุติลงเมื่อน้องชมพูกับน้องโมกจะให้คุณพ่อพนาเป็นคนป้อนข้าวให้และเมนูก็ต้องเป็นข้าวไข่เจียวฝีมือคุณพ่อเท่านั้น งานนี้คุณตาภูกับคุณตารันก็เลยได้แต่มองลูกเขยป้อนข้าวหลานตาละห้อยอย่างอิจฉา

“ไม่ได้ป้อนหลานงั้นป้อนลูกแทนก็ได้ อ่ะไนเปอร์ อ้าปาก” แล้วพลโทคีรินทร์ก็ยัดกุ้งเผาตัวโตใส่ปากให้แก้วเจ้าจอมอย่างเซ็งๆ รองกรันณ์เห็นแบบนั้นเข้าก็ไม่อยากจะยอมแพ้คว้าแก้วเหล้าขึ้นมากรอกใส่ปากลูกสาวตาม

“หืมคุณพ่อขา ถูกใจไนเปอร์มาก แต่แค่แก้วเดียวมันไม่อิ่มค่ะ” แล้วคนเป็นลูกก็คว้าเหล้าทั้งขวดมากระดกอย่างสบายๆ ต่อหน้าผู้เป็นพ่อจนแขกในงานคนอื่นๆ พากันมองด้วยความทึ่ง เห็นหน้าเด็กๆ สวยๆ ก็นึกว่าโสด พอรู้ว่ามีลูกสองก็ว่าทึ่งแล้วแล้วนี่ยังจะมากระดกเหล้าเป็นขวดๆ ราวกับกระดกน้ำเปล่าอีก

“พ่อภูขาป้อนกับแกล้มด้วย”

“ยัยเด็กประหลาด” พลโทคีรินทร์ว่าเข้าให้แต่ก็ป้อนกุ้งเผาให้เธออีก

แล้วสารวัตรพนาก็ได้ตอบคำถามเมื่อน้องชมพูสงสัยว่าคุณแม่ดื่มอะไร พ่อตาของเขาก็เหลือเกินคนหนึ่งรินเหล้าให้ลูกสาวอีกคนป้อนกับแกล้ม เขาคิดถูกแล้วใช่มั้ยที่ให้คุณตาทั้งสองคนนี้เป็นคนเลี้ยงน้องชมพูกับน้องโมกให้ บ้านนี้มีหน้าที่เพาะพันธุ์ปิศาจให้กับโลกมนุษย์รึไงกัน

อีกด้านกุมาริกาก็ร่วมโต๊ะอยู่กับมนต์สุรางค์ คาล่า ขวัญคณินและนทีธารา แต่ด้วยทั้งสองสาวมีคนรักแล้วผู้หมวดศิขรินก็เลยมานั่งกับขวัญคณินด้วย แม้แต่อัศวินก็ตามมานั่งกับคู่หมั้นอย่างนทีธาราแล้วให้เธอป้อนกุ้งเผาอย่างกะหนุงกะหนิง กุมาริกามองไปที่อีกโต๊ะข้างๆ ก็เห็นผู้กองกรินทร์นั่งอยู่กับข้ามโขง เพลงรัก ปฐวี อริน นคินทร์แล้วก็เพื่อนๆ ทหารตำรวจ ดูคึกครื้นตามประสาโต๊ะของหนุ่มโสดที่แต่ละคนมีแต่หนุ่มหล่อทั้งนั้นสาวๆ ในงานก็เลยสนใจแต่โต๊ะนี้เป็นพิเศษจนเพลงรักที่หน้าตาหล่อเหลามากที่สุดต้องคอยเอาผ้ามาปิดหน้าตาของตัวเองเอาไว้ ตอนนี้เจ้าขาได้ขอตัวลาไปขึ้นเครื่องบินกลับไปเรียนที่กรุงเทพฯ แล้วก็เลยไม่มีใครมาแกล้งดึงผ้าปิดหน้าของเขาออกอีก ผู้กองกรินทร์แอบยกแก้วให้กับพี่น้องทีมอัลฟาที่ตอนนี้กระจายแยกกันนั่งไปตามโต๊ะอื่นๆ เพราะพวกเขาจะอยู่รวมกลุ่มกันต่อหน้าผู้คนมากมายไม่ได้ แต่ถึงจะไม่ได้ร่วมโต๊ะทุกคนก็แอบยกแก้วตอบข้ามโต๊ะให้กันและกัน

“นี่พี่ชายฝาแฝดของเจ้าบ่าวครับ ส่วนเจ้าบ่าวตอนนี้ไปเปลี่ยนชุดอยู่เดี๋ยวก็ลงมา” นคินทร์บอกกับแขกในงานเป็นร้อยๆ รอบได้เมื่อมีแขกนึกว่าผู้กองกรินทร์เป็นเจ้าบ่าวและจะมาขอถ่ายภาพด้วย

“เมื่อไหร่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะลงมาเนี่ย ผมขี้เกียจแก้ข่าวให้พี่แล้วนะ” เขาหันมาว่าผู้กองกรินทร์ที่ยังกินดื่มและคุยอยู่กับปฐวี ครูหนุ่มหน้าตาดีและนิสัยก็แสนดี เพลงรักที่ได้ยินเข้าก็เลยส่งผ้าอีกผืนมาให้

“พี่ซีลปิดหน้าไว้แบบผมมั้ยพี่ นี่แหละ ดันเกิดมาหล่อสวรรค์เลยลงโทษ”

“อ้อหรอ” ทุกคนพร้อมใจกันว่า อยากจะอ้วกคนหล่อกันทั้งโต๊ะ คนอื่นเขากระดกเหล้าไปหลายแก้วแล้วแต่เพลงรักกับข้ามโขงก็ยังกระดกแค่น้ำอัดลมอยู่เพราะเป็นโรคแพ้แอลกอฮอล์กันทั้งพี่ทั้งน้อง เคยพยายามจะลองกินแล้วสุดท้ายก็ได้ไปฟื้นที่โรงพยาบาล ดังนั้นเหล้าก็เลยเป็นของต้องห้ามสำหรับพี่น้องบ้านนี้

“ไม่ใช่ว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวแอบกินตับกันอยู่นะเลยลงมาช้า”

“ไม่ใช่หรอกพี่อริน เวลาแค่นี้กินตับกันไม่ได้แน่ๆ เพราะลูกพี่ของผมออกจะอึดถึกและทน ลูกพี่ผมเขาไม่ชอบชุดเล็ก เขาชอบชุดใหญ่ ยังไงก็ต้องอดใจไว้กินคืนนี้ชัวร์”

ผลัวะ! นคินทร์แทบจะหน้าทิ่มลงไปกับโต๊ะเมื่อข้ามโขงกับเพลงรักที่นั่งอยู่คนละข้างของเขาพร้อมใจกับตบเขาเข้าให้

“ให้เกียรติน้องกูบ้าง เดี๋ยวก็สั่งแทงปลาไหลมันตรงนี้ซะเลย” เพลงรักเอาความเป็นรุ่นพี่นายเรือมาขู่ แม้ในใจจะอดคิดไม่ได้ก็ตามว่าหรือป่านนี้ผู้กองกวินทร์จะแอบกินตับน้องสาวของเขาอยู่ ทำไมถึงยังไม่ลงมากันอีกเพราะพิธีเข้าหาเมื่อกี้นี้ก็เป็นแค่การเข้าหอแบบพอเป็นพิธี ไม่ได้จะให้ทำอะไรกันจริงๆ สักหน่อย

“เฮ้อ” กุมาริกาถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าผู้กองกรินทร์เอาแต่สนใจเพื่อนๆ ร่วมโต๊ะ ก่อนหน้านี้เธออุตส่าห์ตามเขามาเพื่อจะคุยด้วยแต่เขาก็ไม่สนใจเธอเลยเอาแต่เดินหนีไปหาเพื่อนฝูงตลอด แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะได้เคลียร์กันล่ะเนี่ย อย่าให้เธอต้องใช้วิธีร่ายมนต์ใส่นะ

กุมาริกาลุกออกมาที่โต๊ะเครื่องดื่มในงาน นอกจากโต๊ะจีนแล้วในงานก็ยังมีโต๊ะของหวาน ขนมไทยหลายชนิดและผลไม้แยกออกมาต่างหากรวมถึงโต๊ะเครื่องดื่มนี่ด้วย 

“เอาอะไรดีล่ะ” เธอมองน้ำหลากสีในโถแก้วสวยประดับดอกไม้และผลไม้ มีทั้งแบบผสมแอลกอฮอล์และไม่ผสม เธอตั้งใจว่าจะเลือกเอาเครื่องดื่มไปให้ผู้กองกรินทร์ จะไปนั่งร่วมโต๊ะแล้วจ้องหน้าเขาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยถ้าเขาจะไม่สนใจเธอแบบนี้

“เอาไอ้นี่ละกัน” แล้วกุมาริกาก็จัดการตักเครื่องดื่มสีฟ้าที่ผสมแอลกอฮอล์ใส่แก้ว พอตักเสร็จแล้วก็มาหลบมุมอยู่ที่ซุ้มดอกไม้ข้างโต๊ะเครื่องดื่มแล้วเริ่มทำตามที่คาล่าสอน ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็จะเอาด้วยคาถา คาถาที่คาล่าส่งมาให้เธอจำได้จนขึ้นใจแล้ว

“โอม สาธุๆๆ รักกูหลงกู รักกูหลงกู ตัวเป็นของกู ใจเป็นของกู เงินเดือนทั้งหมดก็ยกให้กู ไปไหนไม่ได้ร้องไห้หาแต่กู...”

ผู้กองกรินทร์ชะงักนิ่งขมวดคิ้วมุ่ยทันทีเมื่อเขาจะเดินมาตักน้ำแตงโมปั่นไปให้น้องชมพูกับน้องโมก เขารู้สึกว่าเหมือนจะได้ยินใครมาท่องคาถาอะไรอยู่แถวๆ นี้แหละ เสียงมันดังมาจากซุ้มดอกไม้ข้างโต๊ะนะ เสียงคุ้นๆ เสียด้วย

“โอม สาธุๆๆ รักกูหลงกู รักกุหลงกู ตัวเป็นของกู ใจเป็นของกู เงินเดือนทั้งหมดก็ยกให้กู ไปไหนไม่ได้ร้องไห้หาแต่กู” กุมาริกาพยายามจะท่องมนต์ให้ครบสามจบโดยที่ไม่รู้ว่าคนที่เธอจะร่ายมนต์ใส่กำลังยืนกอดอกมองเธอจากข้างหลังอยู่

“โอม สาธุๆๆ รักกูหลงกู รักกุหลงกู ตัวเป็นของกู ใจเป็นของกู เงินเดือนทั้งหมดก็ยกให้กู ไปไหนไม่ได้ร้องไห้หาแต่กู เพี้ยง!!! จะได้ผัวก็เพราะมนต์นี้แหละ” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นไหว้เหนือหัว ผู้กองกรินทร์ยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่เมื่อได้เห็นการกระทำของคนที่เรียนจบมาจากเมืองนอกเมืองนา ยัยเด็กนี่เป็นบ้าได้ถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แล้วไอ้คาถาบ้าบอนี่ไปเอามาจากไหน

“เล่นของใส่ใครอยู่”

กุมาริกาสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อถูกถามแบบนี้ เธอหันมามองหน้าผู้กองกรินทร์อย่างอึ้งๆ แล้วก็ก้มลงมามองแก้วเครื่องดื่มในมือ โห...ขลังมาก ร่ายมนต์หาผัวปุ๊บผัวก็มาปั๊บ

“ท่องคาถาใส่ใคร ถ้าท่องใส่เจ้าบ่าวก็เสียใจด้วยตอนนี้มันแต่งงานจดทะเบียนสมรสไปแล้ว หรือจะอยากเป็นเมียน้อยมันล่ะ”

พูดจาน่าเอารองเท้าตบปากมาก กุมาริกาเชิดหน้าขึ้นทันทีแล้วเดินเข้าไปประชิดตัวของเขาจนหน้าอกหน้าใจกระแทกเข้ากับแผ่นอกแกร่งจังๆ ทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องถอยหลังไปสามก้าว 

“ทำไมคะ หึงหรอ”

“มันแต่งงานแล้วนะ ยังจะเอาอีกหรอ”

“ฮักคือเก่าผัวเขากะส่าง” คำนี้กุมาริกาจำมาจากมอลลี่ ตั้งใจจะยั่วคนมโนเก่งเล่นๆ แต่คนมโนเก่งกลับคิดว่าเป็นเรื่องจริงขึ้นมาเลยได้แต่แสยะยิ้มอย่างเจ็บปวดกลับ

“ถ้าเรนเจอร์มันเป็นโสดแล้วก็ไม่ได้มีคนรักที่ไหนผมจะช่วยคุณนะ ให้คุณได้สมหวังในความรัก แต่นี่...น้องเพลงคือน้องสาวของผม ผมจะไม่ยอมให้ใครมารังแกน้องของผมเด็ดขาดเพราะงั้นผมจะไม่ให้คุณได้สมหวังกับเรนเจอร์...คุณไปหาผู้ชายคนใหม่ซะเถอะ”

อ้าว เป็นเรื่อง...น้ำเสียงตัดพ้อของเขาฟังดูขมขื่นและแววตาก็ดูเจ็บปวดมากจริงๆ มากจนกุมาริกาใจหาย เขาดูหน้าเสียไปหมดแล้ว

“คะ...คุณลุงคะ เมื่อกี้นี้น้ำเมยล้อเล่น น้ำเมยแค่ประชดคุณลุง” เธอเข้าไปจับแขนของเขาแต่ผู้กองกรินทร์ก็ดึงแขนของเธอออก

“ผมถามหน่อยสิ...ผมด้อยกว่าน้องตรงไหนหรอทำไมถึงไม่มีใครรักผมจริงๆ เลย”

“คุณลุง...” กุมาริกาน้ำตาร่วงเมื่อเขาถามเธอทั้งน้ำตาคลอ เขากระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาออกแล้วแสร้งยิ้มต่อทั้งๆ ที่ในใจขมขื่นไปหมด “น้ำเมยไงคะที่รักคุณลุง”

“หรอ...” ยิ่งเธอพูดแบบนี้เขายิ่งเจ็บ “ขอบคุณนะที่ปลอบผม” เขายื่นมือมาหยิบแก้วเครื่องดื่มจากเธอไปแล้วดื่มจนหมดก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะหาน้องๆ ตามเดิม กุมาริกาตั้งใจว่าจะตามเขาไปแต่โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อน แล้วคนที่โทรมาก็คือป้ามอลลี่ของเธอด้วย

(“น้ำเมย พี่น้ำปิงของเราโกรธน่าดูเลยนะที่เราแอบออกจากบ้านไปอีกแล้ว”)

“น้ำเมยมางานแต่งของซ้อรอง น้ำเมยก็บอกคุณป้าแล้วไง”

(“บอกป้า ป้าเข้าใจแต่น้ำปิงเขาไม่เข้าใจเหมือนป้านะ เขานึกว่าเราจะไปหาคุณลุงหน้านิ่งคนนั้น โอ๊ย! ตอนนี้ตานั่นกำลังจะไปที่งานแต่งแล้วเตรียมตัวรับแรงปะทะให้ดีๆ แล้วกัน”)

ว่ายังไงนะ!!! กุมาริการีบวิ่งไปส่องดูที่หน้างานทันทีว่าป่านนี้พี่ชายของเธอมาที่นี่แล้วจริงๆ รึเปล่า แต่...ก็ไม่เห็นจะมีใครเลยนอกจากพวกเจ้าหน้าที่ที่มาดูแลความปลอดภัยภายในงาน หรือว่าเขาจะยังมาไม่ถึง ตอนนี้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็กำลังเดินควงกันเข้ามาที่งานเลี้ยงแล้วหวังว่าพี่ชายของเธอคงจะไม่มาลากเธอออกไปจากงานตอนนี้หรอกนะ เธอยังไปจากงานไม่ได้ ถ้าทิชากรมาที่นี่จริงๆ เธออยากอยู่จัดการกับยัยป้านั่นก่อน

“ป๊าดดดด แขกคือหลายแท้ ไสว่าเป็นงานกินดองจัดแบบฟ่าวๆ” (ป๊าดดดด แขกเยอะจัง ไหนว่าเป็นงานกินดองจัดแบบรีบๆ ไง)

สาวน้อยร่างเล็กๆ ในชุดผ้าซิ่นลาว เสื้อไหมลาวตัวสวยห่มสไบเฉียงเล็กๆ ยืนกอดกล่องของขวัญอยู่ที่หน้างาน ผมยาวๆ ของเธอเกล้าเป็นมวยสวยปักด้วยปิ่นพญานาคที่ทำด้วยทอง เสื้อผ้าหน้าผมจัดว่าสวยและน่ารักมากๆ หน้าตาหรือก็หมดจดจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู เพราะว่าเพิ่งเลิกเรียนพิเศษเธอก็เลยเพิ่งจะมาถึงงานเลยไม่ทันพิธีสู่ขวัญ ผูกข้อมือดูเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวป้อนไข่ให้กัน แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกอย่างน้อยก็ยังได้มา ความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้สนิทสนมกับใครในงานเลยแต่ว่า...เธอรู้จักกับพี่ชายของเจ้าสาวตั้งสามคน เป็นหมอคนหนึ่งและเป็นฝาแฝดอีกหนึ่งคู่ เจ้าสาวเองก็เคยให้ชุดตัวสวยกับเธอเธอก็เลยอยากมาร่วมแสดงความยินดี

“เอ๋า แล้วเฮาสิเข้าไปในงานจั่งใดล่ะ อีพ่อก็บ่ได้มานำ บัตรเชิญเผิ่นกะบ่มีแล้วบาดนี่สิเข้างานจั่งใดน้อ” (เอ๋า แล้วเราจะเข้าไปในงานยังไงล่ะ พ่อก็ไม่มาด้วย บัตรเชิญเขาก็ไม่มีแล้วทีนี้จะเข้างานไปได้ยังไง) เพชรน้ำผึ้งยืนชักสีหน้าอยู่คนเดียวใกล้ๆ กับทางเข้าบ้านของ ผบ.คเชนทร์ ซึ่งที่หน้าบ้านเต็มไปด้วยตำรวจทหารมากมายเลย แล้วคนที่จะเข้าไปในงานได้ก็ต้องมีบัตรเชิญ ซ้ำก่อนเข้างานก็ยังมีการตรวจค้นอย่างละเอียดอีก

“มาร่วมงานแต่งหรอครับ มีบัตรเชิญมาด้วยรึเปล่า” พอเธอเดินถือกล่องของขวัญเข้าไปที่หน้าประตูบ้านตำรวจนายหนึ่งก็ถามขึ้นจนเพชรน้ำผึ้งสะดุ้งเฮือก รู้สึกไม่ถูกกันกับตำรวจด้วยเพราะว่าพ่อของเธอมีคดีติดตัวเธอก็เลยระแวงไปหมดเวลาเห็นตำรวจทหารใกล้ๆ ตำรวจทหารพวกนี้ไม่เหมือนคุณหมอกับพี่ชายเลย คุณหมอกับพี่ชายของเขาดูใจดีกว่านี้ตั้งเยอะ

“บัตรเชิญ...ไม่ได้เอามาค่ะ เอามาแต่ซองกับของขวัญให้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาว”

“ไม่มีบัตรก็เข้างานไม่ได้นะครับ ในบัตรเชิญระบุเอาไว้แล้วว่าถ้าไม่เอาบัตรเชิญมาด้วยจะเข้างานไม่ได้ เว้นแต่ว่าจะเป็นคนที่คุ้นเคยกัน”

“แต่ว่าฉันรู้จักเจ้าสาวนะคะ เจ้าสาวคือครูเพลงพิณ เป็นนางรำที่ดังมากๆ แล้วก็เป็นครูสอนดนตรี สอนรำ...”

“เจ้าสาวเป็นคนมีชื่อเสียง ใครๆ ก็รู้จักทั้งนั้นแหละครับ”

“ฉันรู้จักเจ้าบ่าวด้วยค่ะ เจ้าบ่าวเป็นทหารชื่อ...” ชื่ออะไรนะ ก็เขามีฝาแฝดแล้วเธอก็รู้จักแฝดของเขาด้วยแต่เพราะพวกเขาหน้าเหมือนกันมาก วันที่เธอเจอพวกเขาก็ใส่เสื้อผ้าเหมือนกันอีกเธอก็เลยลืมว่าแฝดคนไหนคือเจ้าบ่าว

“อ้อ ฉันรู้จักพี่ชายเจ้าสาวค่ะ คุณหมอข้ามโขง”

“ใครๆ ก็รู้จักคุณหมอทั้งนั้นแหละ ชาวบ้านมารักษาตัวกับคุณหมอกันออกเยอะแยะ”

ฮึ่ม!!! 

“หน้าอย่างฉันมันเหมือนโจรผู้ร้ายนักหรอฮะคุณตำรวจ คุณทหาร แค่ขอเข้าไปในงานแค่นี้ทำไมต้องมากพิธีด้วย ไม่เคยเห็นงานแต่งไหนจะจำกัดคนเข้างานแบบนี้มาก่อนเลยนะ”

“ไม่ได้ ผู้ใหญ่ในงานมีแต่บุคคลสำคัญของประเทศเรื่องความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับแรก แล้วในกล่องนั่นมีอะไรไหนเอามาตรวจซิ”

“เฮ้ย!!!” เพชรน้ำผึ้งร้องออกมาลั่นเมื่อถูกตำรวจนายหนึ่งแย่งเอากล่องของขวัญไปตรวจ กล่องของขวัญสีขาวสะอาดผูกด้วยโบว์ใหญ่ๆ สีชมพู “อย่ามาเสียมารยาทแกะกล่องของขวัญของคนอื่นแบบนี้เซ่!!!” นี่เป็นของขวัญที่พ่อฝากเธอมาให้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาว มันเป็นของสำคัญที่ต้องมอบให้ถึงมือ

“นี่ของแท้รึเปล่าเนี่ย” เมื่อตำรวจเปิดกล่องของขวัญออกดูก็ไม่พบสิ่งผิดกฎหมายใดๆ นอกจาก...แหวนทองคำประดับอัญมณีวงใหญ่สำหรับเจ้าบ่าวและสร้อยคอทองคำแบบโบราณฉลุลวดลายนาคเกี้ยวแสนล้ำค่า มีการ์ดเล็กๆ เขียนมาแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวด้วย ของขวัญในกล่องนี้เพชรน้ำผึ้งเห็นพ่อของเธอสั่งทำแบบพิเศษมาโดยเฉพาะ

“แหวนกับสร้อยคอฆ่าใครตายได้มั้ย” ด้วยความฉุนเฉียวเพชรน้ำผึ้งก็เลยดึงกล่องของขวัญมาปิดแล้วผูกโบว์ให้เรียบร้อยตามเดิม

“ฝากพวกผมเอาเข้าไปให้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวแทนก็ได้นะ”

“เรื่องอะไร ของขวัญราคาเป็นล้านๆ ใครจะกล้าฝากคนอื่นเอาไป ฉันจะเอาไปให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวกับมือเอง” เกิดตำรวจพวกนี้เล่นไม่ซื่อเธอก็แย่สิ นี่ของสำคัญของพ่อเธอเลยนะ

ระหว่างที่เพชรน้ำผึ้งกำลังถูกกันอยู่ที่หน้างานข้ามโขงก็เดินออกมาส่งแขกรายหนึ่งกลับบ้านพอดีเพราะแขกรายนี้มีธุระที่ต้องรีบไปทำต่อ หมอหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นทันทีเมื่อไม่คิดว่าจะได้เห็นเธอมาที่นี่ซ้ำยังแต่งชุดมาอย่างน่ารักอีก แล้วนั่นเธอหอบกล่องอะไรมาด้วยล่ะ

“มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าครับ” เขารีบเดินเข้าไปถามตำรวจที่คุมอยู่หน้างานทันที เพชรน้ำผึ้งถึงกับถอนหายใจโล่งอกที่เห็นเขาก่อนจะผลักตำรวจออกแล้ววิ่งเข้าไปหาข้ามโขง

“คุณหมอ ซอยข่อยแหน่!!!” (คุณหมอ ช่วยฉันด้วย!!!) เพชรน้ำผึ้งไปหลบอยู่ด้านหลังเขา กำชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่นข้ามโขงก็เลยพอจะเดาเหตุการณ์ออก คงเป็นเพราะระบบการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดก็เลยเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้

“เขาเป็นเพื่อนของผมเองครับ สงสัยจะลืมเอาบัตรเชิญมาด้วย” เขาบอกทางตำรวจหน้างานไปก่อนจะจูงมือพาเพชรน้ำผึ้งเดินเข้าไปในงาน ซึ่งเมื่อมีข้ามโขงมารับรองให้ทางตำรวจก็ไม่ได้นึกสงสัยอะไรอีก

ข้ามโขงหันมามองสาวน้อยข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดว่าเธอจะมาเพราะเขาเองก็ไม่ได้เชิญเธอเสียด้วยสิ งานในวันนี้มันเกิดขึ้นอย่างกระทันหันจริงๆ

“เบอร์โทรพี่ก็มี ทำไมไม่โทรให้พี่ไปรับ”

“ลืม” เออ ตอบง่ายดีเว้ย ข้ามโขงคิด

“แล้วมางานแต่งได้ไง”

“ย่างมา” (เดินมา)

“หมายถึงว่าทำไมถึงได้มา ไม่ได้เชิญแท้ๆ”

“อ้าว” เพชรน้ำผึ้งกระชากมือตัวเองคืนทันที “หมอเว้าแบบนี้แปลว่าบ่ต้อนรับข่อยแม่นบ่” (หมอพูดแบบนี้แปลว่าไม่ต้อนรับฉันใช่มั้ย”

“ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น คือ...มันเป็นงานแต่งกระทันหันน่ะก็เลยสงสัยว่ารู้ข่าวได้ยังไง นึกยังไงถึงมา” แม้เขาจะเปลี่ยนคำพูดแต่ก็ไม่ได้ทำให้เพชรน้ำผึ้งรู้สึกดีขึ้นเธอก็เลยทำหน้างอนใส่ไม่เลิก

“อีพ่อข่อยเป็นแฟนคลับครูเพลงพิณเผิ่นกะเลยใช้ให้ข่อยเอาของขวัญแต่งงานมาให้” (พ่อฉันเป็นแฟนคลับครูเพลงพิณท่านก็เลยใช้ให้ฉันเอาของขวัญแต่งงานมาให้)

ของขวัญจากแฟนคลับหรอ...ข้ามโขงคิดตามแล้วรับเอากล่องของขวัญที่ว่ามาเปิดดูจนได้เห็นของขวัญแต่งงานราคาแพง นี่น้องสาวของเขามีแฟนคลับเป็นถึงเศรษฐีจากฝั่งลาวหรอเนี่ย

“นี่มันทองคำแท้เป็นสิบๆ บาทเลยนะ”

“กะบอกแล้ว...บ้านข่อยรวย” เพชรน้ำผึ้งยิ้มอย่างพอใจที่ได้เห็นเขาดูจะทึ่งกับของขวัญที่ว่าของเธอ “อีพ่อบอกว่าให้ส่งของขวัญให้ฮอดมือเจ้าสาวเลย อันนี่เป็นซองงานแต่ง” (พ่อบอกว่าให้ส่งของขวัญให้ถึงมือเข้าสาวเลย นี่เป็นซองงานแต่) นอกจากของขวัญก็เป็นซองเงินสดปึกหนา ข้ามโขงไม่เคยเห็นแฟนคลับของศิลปินคนไหนจะเปย์ได้มากขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเป็นแบบนี้เขายิ่งอยากเจอพ่อของเพชรน้ำผึ้ง

“งั้นก็ตามมา เดี๋ยวพาไปหาเจ้าบ่าวกับเจ้าสาว”

รองกรันณ์ที่เห็นข้ามโขงเดินจูงมือสาวน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเข้ามาในงานก็รีบสะกิดให้ ผบ.คเชนทร์ดูตาม ก่อนที่ ผบ.คเชนทร์จะสะกิดให้ปานมณฑากับแม่ยายดูด้วย แม้แต่เพื่อนๆ พี่น้องต่างก็พากันหันมามองข้ามโขงอย่างอัศจรรย์ใจเมื่อเพิ่งจะเคยเห็นเขาเข้าใกล้ผู้หญิงเป็นครั้งแรก

“เฮ้ยๆๆ ไม่ใช่แล้วพี่เพลงรัก พี่รีบไปห้ามพี่ชายของพี่เดี๋ยวนี้เลยนะมีอย่างที่ไหนตัวเองเป็นเจ้าอาวาสแท้ๆ แล้วไปจูงมือสีกากลางงานแบบนั้น มันผิดศีล ชาวโลกจะติฉินนิทาเอาได้นะพี่”

“ไอ้นาวิก ให้กูป่วงคนเดียวก็พอมึงไม่ต้องมาป่วงตามกู” เพลงรักหันมาว่าแล้วมองพี่ชายอย่างทึ่งๆ แม้แต่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวที่เดินขอบคุณแขกไปตามโต๊ะต่างๆ ก็ยังทึ่งไม่ต่างกัน

“อ้าวน้องชมพู่ สวัสดี” เจ้าบ่าวทักขึ้นก่อนเป็นคนแรกเมื่อเห็นข้ามโขงจูงมือเพชรน้ำผึ้งเข้ามาหาแล้วเธอยกมือขึ้นไหว้เขากับเพลงพิณอย่างเรียบร้อย ไม่ได้ดูเป็นม้าดีดกะโหลกอย่างคราวก่อน เพชรน้ำผึ้งมองเพลงพิณอย่างชื่นชม แม้จะเคยเห็นมาบ้างแต่การได้เห็นตัวเป็นๆ ในระยะเผาขนแบบนี้เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อของเธอถึงได้ปลื้มเพลงพิณนัก เวลาพ่อของเธอมองเพลงพิณหรือพูดถึงเพลงพิณเธอดูออกว่ามันไม่ใช่ความรักแบบเชิงชู้สาว แต่มันเป็นความรักแบบ...พ่อมีต่อลูก

“ฉันชื่อเพชรน้ำผึ้ง มาจากฝั่งซ้าย” เพชรน้ำผึ้งแนะนำตัวกับเพลงพิณพลางสำรวจอีกฝ่ายไปด้วย คนอะไรกันนะสวยเป็นบ้า ชุดเจ้าสาวก็สวย ผ้าซิ่นไหมแบบหน้านางเป็นลวดลายโบราณที่ทอยาก ผ้าแถบที่ใช้พันเป็นเกาะอกแบบครึ่งตัวก็เนื้อดี สไบผืนเล็กที่ทับผ้าแถบก็ลายสวย เนื้อตัวเจ้าสาวดูขาวผ่องไปหมดหน้าท้องแบนราบนี่ก็สวย ส่วนเจ้าบ่าวที่นุ่งโสร่งสวมเสื้อผ้าไหมแล้วมีผ้าไหมผูกคาดเอวก็แลดูหล่อดี เหมือนหนุ่มหล่อเมืองอีสานมากจนไม่มีเค้าความเป็นทหารเลย

“ขอบคุณที่มาร่วมงานนะคะ พี่เคยได้ยินเรื่องของเพชรน้ำผึ้งมาจากพี่ข้ามโขงบ้าง” เพลงพิณแอบยิ้มให้พี่ชายอย่างจับผิด มีเดินจูงมือกันมาน่าจะแอบมีเรื่องกิ๊กกันอยู่

“เรียกฉันว่าเพชรเฉยๆ ก็ได้ค่ะ คราวก่อนที่ครูเพลงพิณให้ยืมชุดสวยๆ มาใส่ฉันต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะ เพราะมีหมอซุ่มซ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือวันนั้นฉันก็เลยเจอเรื่องซวยๆ เข้า”

อ้าวยัยเด็กนี่ ข้ามโขงค้อนใส่เพชรน้ำผึ้งเสียวงใหญ่ที่ถูกเธอพาดพิง

“ฉันกับพ่อเป็นแฟนคลับติดตามดูครูเพลงพิณออกรำตามงานต่างๆ มาตลอด วันนี้เป็นวันแต่งงานของครูเพลงพิณพ่อของฉันก็เลยฝากของขวัญมาร่วมแสดงความยินดี”

“เอ๋...เออ ขอบคุณค่ะ ฝากขอบคุณคุณพ่อด้วยนะคะ” เพลงพิณเงยหน้าขึ้นมองสามีและพี่ชายอย่างงงๆ ขณะรับเอาของขวัญมา แล้วเพชรน้ำผึ้งก็ส่งซองงานแต่งมาให้ผู้กองกวินทร์อีก แต่ด้วยความหนาของซองทำให้ผู้กองกวินทร์ต้องเปิดดูด้วยความสงสัยไม่เคยเห็นใครใส่ซองงานแต่งเป็นปึกๆ แบบนี้มาก่อน จากนั้นเขาก็เปิดกล่องของขวัญในมือเพลงพิณดูต่อ แหวนทองคำและสร้อยคอมูลค่าสูงแบบนี้ยิ่งดูไม่น่าไว้ใจ การ์ดที่เขียนมาก็ไม่ได้มีอะไรมากนอกจากอวยพรคู่บ่าวสาวแบบทั่วๆ ไปและลงท้ายข้อความว่า...ลุงคนหาปลา

“จากคุณลุงคนนั้นหรอ” เพลงพิณนึกขึ้นได้ทันทีที่อ่านการ์ด ลุงคนหาปลาก็คือคุณลุงคนนั้น คนที่บอกว่าถ้าเธอไม่อยากแต่งงานเขาจะมาพังงานแต่งให้ ที่เธอหายน้อยใจผู้กองกวินทร์ก็เพราะคุณลุงคนนี้

“น้องเพลงรู้จักเขาหรอคะ”

“ก็ไม่เชิงรู้จักค่ะ” เพลงพิณตอบสามี “ก่อนแต่งงานตอนที่น้องเพลงยังงอนๆ พี่เรนเจอร์อยู่คุณลุงท่านนี้ก็เข้ามาพูดกับน้องเพลง คุณลุงใจดีมากแล้วก็พูดให้ข้อคิดน้องเพลงเยอะเลยจนน้องเพลงสบายใจขึ้น น้องเพลงไม่รู้ว่าคุณลุงเป็นใครเพราะเพิ่งเจอกัน วันนั้นคุณลุงเขามาหาปลาอยู่ที่หน้าบ้านพอดี” 

คนหาปลามีเงินทองเยอะขนาดนี้เลยหรอ ผู้กองกวินทร์มองหน้ากันกับข้ามโขง แต่เพราะผู้กองกวินทร์เคยเจอเพชรน้ำผึ้งมาก่อนก็เลยรู้ว่าเพชรน้ำผึ้งมาจากครอบครัวที่มีฐานะมาก ลุงคนนั้นบอกว่าเป็นแฟนคลับงั้น...บางทีเขาอาจจะปลอมตัวมาเพื่อคุยกับเพลงพิณก็ได้

“แล้วพ่อเราไม่มาด้วยหรอ” ผู้กองกวินทร์ถามเพชรน้ำผึ้ง เขาชักอยากจะเจอพ่อของเธอแล้ว

“วันนี้พ่อพาแม่ไปทำบุญที่วัดเลยไม่ว่างมา”

“อ้าวมีแม่ด้วยหรอ” ข้ามโขงหันควับมามองทางเพชรน้ำผึ้งเพราะเขาเห็นเธอพูดถึงแต่พ่อแต่ไม่เคยพูดถึงแม่เลย

“คนเราทุกคนก็ต้องมีแม่มั้ยหมอ ฉันไม่ใช่พญานาคตระกูลวิรูปักษ์นะจะได้ผุดเกิดขึ้นมาแบบโอปปาติกะ” ว่าแล้วเพชรน้ำผึ้งก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วยื่นให้ข้ามโขง “ถ่ายรูปให้หน่อยสิจะเอาไปเป็นหลักฐานให้พ่อดูว่าฉันมาถึงงานแล้ว”

ด้วยเหตุนี้ข้ามโขงก็เลยต้องเป็นตากล้องให้ แล้วจากตากล้องเขาก็ต้องมาถ่ายภาพคู่กับเพชรน้ำผึ้งด้วยตามคำเชียร์ของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ไม่รู้ว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวคิดอะไรกันอยู่ ตอนถ่ายภาพกับเจ้าสาวก็ยืนนิ่งๆ ถ่ายอย่างเรียบร้อยเชียว แต่พอต้องมาถ่ายภาพกับเขากลับแหกหูแหกตาใส่อย่างกวนประสาท

“หิวข้าวมั้ย เดี๋ยวพาไปกินข้าว”

“จะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วหมอ” คนหิวข้าวลูบท้องตัวเองไปมาให้ข้ามโขงดูเขาก็เลยจูงมือเธอไปนั่งที่โต๊ะด้วย เพราะเพชรน้ำผึ้งหิวข้าวและเธอก็อุตส่าห์มาร่วมแสดงความยินดีกับน้องสาวของเขาก็ถือว่าเธอคือแขกที่สำคัญคนหนึ่งข้ามโขงเลยต้องดูแลแขกรายนี้ให้ดีจนไม่ทันสังเกตว่าทุกๆ คนที่อยู่ร่วมโต๊ะจะพากันมองเขาอยู่ และเพลงรักกับอรินก็กำลังเอามือปิดปากนคินทร์เอาไว้แน่นป้องกันคนปากเปราะเห่าหอน

“อร่อยจัง” เพชรน้ำผึ้งเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข “เมื่อเช้าตื่นสายเลยอดกินข้าวเพราะต้องรีบมาเรียนพิเศษ พอเรียนเสร็จก็ต้องรีบมางานแต่งอีก” เธอเล่าถึงที่มาของความหิวโหยให้ข้ามโขงฟัง

“งั้นก็กินเยอะๆ” เห็นเธอกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยแล้วข้ามโขงก็อดเอ็นดูไม่ได้ ช่วยตักกับข้าวบนโต๊ะให้ แกะกุ้งเผาให้ไม่หยุด เพลงรักได้แต่มองพี่ชายอย่างอึ้งๆ ขนาดเขาเป็นน้องชายสุดที่รักพี่ชายยังไม่แกะกุ้งให้เขาเลย แต่กับเด็กคนนี้...

“สงสัยมีคนอยากกินเด็ก” ปฐวีเอียงตัวมากระซิบกับผู้กองกรินทร์ที่นั่งนิ่งๆ อยู่ที่โต๊ะ ก่อนหน้านี้ก็เห็นอารมณ์ดีๆ อยู่ พอลุกไปคุยอะไรบางอย่างกับกุมาริกามาเขาก็กลับมานั่งในสภาพหน้านิ่งๆ ที่แม้แต่นคินทร์ก็ยังไม่กล้ากวนใจ

“อ้าว นี่ฝาแฝดเจ้าบ่าวนี่ สวัสดีค่ะ” เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าถูกทุกคนบนโต๊ะจ้องมองเพชรน้ำผึ้งก็เลยทักผู้กองกรินทร์แก้เก้อเพราะทั้งโต๊ะนอกจากข้ามโขงเธอก็รู้จักแต่ผู้กองกรินทร์ ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มตอบทักทายเธออย่างใจดีแล้วก็กลับไปนั่งหน้านิ่งต่อ

“เออ...นี่เป็นน้องๆ ของพี่นะ คนนี้ชื่อเพลงรัก เป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่แล้วเพลงรักกับเจ้าสาวก็เป็นฝาแฝดกัน”

“น้องชายหมอ...” อ๋อ เพิ่งได้เห็นตัวเป็นๆ คราวก่อนนั้นเธอเห็นแค่ในภาพถ่าย ยิ่งมาดูใกล้ๆ เพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งสงสัยว่าทำไมพี่ชายกับน้องชายถึงหน้าตาไม่เหมือนกันเลย

จากนั้นข้ามโขงก็แนะนำคนอื่นๆ บนโต๊ะต่อ ซึ่งทุกคนก็ใจดีกับเพชรน้ำผึ้งมากๆ จะมีก็แต่นคินทร์เท่านั้นที่ทำตัวจุ้นถามอยู่นั่นแหละว่าเธอมาจากไหน รู้จักข้ามโขงได้อย่างไร เจอกันที่ไหน ทุกๆ คำถามที่ผู้กองกวินทร์เคยถามเธอมาก่อนนคินทร์ก็เอามาก็อปปี้ถามต่อจนเพชรน้ำผึ้งเพิ่งจะมารู้ทีหลังว่าเขาเป็นสาวกของผู้กองกวินทร์

“มึงกำลังคิดเหมือนกูอยู่มั้ย” รองกรันณ์ที่แอบมองข้ามโขงกับเพชรน้ำผึ้งแอบกระซิบถาม ผบ.คเชนทร์ ตอนแรกก็นึกว่าเป็นแขกที่มาร่วมงานด้วยเฉยๆ แต่พอเห็นของขวัญแต่งงานที่เด็กคนนี้เอามาให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวมันก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ เมื่อกี้นี้ตอนที่ผู้กองกวินทร์เอาของขวัญที่ว่ามาให้ดูเขาก็บอกอยู่ว่าเพชรน้ำผึ้งเป็นคนจากฝั่งซ้าย เธอมาจากครอบครัวที่มีฐานะและพ่อของเธอก็เป็นคนฝากของขวัญมา ซ้ำพ่อของเพชรน้ำผึ้งยังเคยปลอมตัวมาเจอเพลงพิณอีก

“สงสัยผีมันจะฟื้นขึ้นมาจากหลุมจริงๆ”

“มันไม่เคยลงหลุมมาตั้งแต่แรกแล้ว” ผบ.คเชนทร์ว่า ตอนที่ผู้กองกวินทร์เอาของขวัญมาให้ดูและเล่าเรื่องเพชรน้ำผึ้งให้ฟังปานมณฑาก็ดูมีพิรุธแปลกๆ

“แล้วยัยหนูนั่นล่ะใช่ลูกของมันจริงๆ มั้ย ถ้าใช่มึงจะให้ข้ามโขงกับยัยหนูนั่นคบหากันไม่ได้เด็ดขาดนะ พวกเขาเป็นพี่น้องกัน”

“ไม่หรอกมั้ง” แม้ว่าสาวน้อยคนนี้จะบอกว่าเป็นลูกของคำแสนแต่ ผบ.คเชนทร์กลับไม่คิดแบบนั้น เป็นลูกน่ะอาจจะใช่แต่ไม่น่าจะใช่ลูกในไส้ คำแสนแอบตามดูแลน้องสาวตามดูแลลูกหลานทุกคน นับตั้งแต่ที่แม่แท้ๆ ของข้ามโขงตายไปคำแสนก็เจ็บปวดและฝังใจกับเรื่องนี้มาก เขาไม่เชื่อว่าคำแสนจะมีเมียใหม่ นอกจากปานมณฑาอีกคนที่น่าสงสัยก็คือแม่ยายของเขา ใครจะไปรู้ที่ผ่านมาแม่ยายของเขาอยู่แต่ที่ฝั่งซ้ายตลอดสองแม่ลูกเขาอาจจะนัดเจอกันบ่อยๆ ก็ได้และถ้าคำแสนมีลูกมีเมียใหม่จริงๆ แม่ยายของเขาก็ต้องรู้เป็นคนแรก แต่เท่าที่ผ่านมาแม่ยายของเขาชอบพูดตลอดว่ามีหลานแค่สามคนคือข้ามโขง เพลงรักและเพลงพิณ เวลาจะมีของขวัญมาให้หลานก็ทำของขวัญขึ้นมาแค่สามชิ้นเท่านั้น บางทีคำแสนอาจจะเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยงก็เป็นได้ แล้วเด็กคนนี้ก็ไม่เห็นจะมีเค้าหน้าเหมือนคำแสนเลยแม้แต่น้อย อย่างข้ามโขงนั้นได้พ่อมาเต็มๆ ตาก็ดุเหมือนกันส่วนเด็กคนนี้กลับหน้าหวานจิ้มลิ้ม ดวงตาก็แวววาวเป็นประกาย ไม่หรอก เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคำแสน

“กินอิ่มแล้วยัง ถ้าอิ่มแล้วเดี๋ยวจะพาไปรู้จักพ่อกับแม่ของพี่” เมื่อสำเร็จโทษของคาวและของหวานแล้วข้ามโขงก็หันมาถามเพชรน้ำผึ้ง ตอนนี้นคินทร์ก็ยังชวนคุยขอสัมภาษณ์ถึงที่มาของเพชรน้ำผึ้งไม่หยุด

“แหมๆๆ มีจะพาไปเจอพ่อแม่ซะด้วย” นคินทร์แซวใส่ อรินที่อยู่ใกล้ๆ ก็เลยช่วยจัดการบิดพุงสั่งสอนแทนข้ามโขงให้ ข้อหาจุ้นเกินไป

เพชรน้ำผึ้งมองไปยังโต๊ะใหญ่สุดในงานที่ญาติผู้ใหญ่ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวนั่งอยู่ พ่อของเธอบอกก่อนที่จะมางานว่าในงานเธอจะได้เจอนายทหารตำรวจยศใหญ่โตมากมาย ถ้าได้เจอก็ให้พยายามเลี่ยงซะ อย่าไปใกล้ชิด อย่าไปทำความรู้จัก เอาของขวัญมาให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวแล้วก็รีบกลับบ้านเดี๋ยวขากลับลุงบุญส่งจะมารอรับเพื่อกลบร่องรอยไม่ให้ใครตามรอยเธอได้

“ไม่เอา ไม่ไป”

“ไม่ไปได้ไง เอาของขวัญเป็นล้านๆ มาให้ขนาดนี้ เอาน่าพ่อกับแม่ของพี่ใจดีมากเลยนะ”

“ไม่” 

คำปฏิเสธและท่าทีหวาดระแวงของเพชรน้ำผึ้งทำให้ทุกคนในโต๊ะพากันหันมามองโดยเฉพาะผู้กองกรินทร์ ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ไม่อยากไปพบผู้ใหญ่กัน

“ฉัน...ฉัน...ฉันข้ามมาฝั่งนี้แบบผิดกฎหมาย ฉันไม่ถูกกันกับพวกตำรวจทหารเดี๋ยวต้องรีบกลับบ้านแล้ว”

“เออดี เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านจะได้ไปขอบคุณพ่อของเราแทนเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วย” ได้ฟังแบบนี้เพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งรู้สึกยุ่งยากใจ เห็นทีคราวนี้หมอข้ามโขงคนนี้จะกัดเธอไม่ปล่อยแล้ว

“ห้องน้ำไปทางไหน” เดี๋ยวจะใช้แผนไปเข้าห้องน้ำแล้วค่อยปีนกำแพงบ้านหนีก็แล้วกัน เพชรน้ำผึ้งวางแผนเองในใจและหลบสายตาของผู้กองกรินทร์ไปด้วย คนนี้ดูน่ากลัวที่สุดในโต๊ะแล้ว

“เดี๋ยวพาไปเข้าห้องน้ำในบ้าน”

“จะบ้าหรอ ฉันเป็นสาวเป็นนางนะ ฉัน...ฉันไปเองก็ได้เดี๋ยวถามแม่บ้านเอา” เพชรน้ำผึ้งชี้ไปทางแม่บ้านที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านไป ท่าทางแบบนี้ไม่ได้ดูมีอะไรเลยนอกจากพิรุธ

“แค่ข้ามฝั่งมาผิดกฎหมายทำตัวอย่างกับเพิ่งไปฆ่าใครตาย”

“เขาคงทำตัวไม่ถูกมั้ง ท่าทางยังเด็กอยู่แล้วในงานก็มีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่” ปฐวีวิเคราะห์ตาม อาศัยความเป็นครูที่พอจะเข้าใจเด็กต่างจากนายทหารตำรวจทุกคนที่ร่วมโต๊ะ ผู้กองกรินทร์พยักหน้าทำเป็นเห็นด้วยกับปฐวีหากแต่ในใจเขากลับคิดว่าเพชรน้ำผึ้งคงมีความลับบางอย่างเก็บซ่อนเอาไว้ มันต้องมีอะไรที่มากกว่าการเป็นแฟนคลับของเพลงพิณและมากกว่าเป็นลูกมหาเศรษฐีจากฝั่งลาวแน่ๆ เขาสืบข้อมูลมาเบื้องต้นแล้ว มีรายชื่อของมหาเศรษฐีทางลาวเกือบทั้งหมด ทั้งรวยแบบขาวสะอาด รวยแบบเทาๆ และรวยแบบดำๆ จากประวัติที่สืบมาไม่มีมหาเศรษฐีคนไหนมีลูกสาวชื่อเพชรน้ำผึ้งเลยสักคน

************************************************

ตอนที่ 26 จะลงวันนี้นะคะ (วันนี้ลง 2 ตอน) รออ่านเด้อ

*****************************

***มาตอบคำถามที่พบบ่อยๆนะคะ***

1.นิยายมีเรื่องไหนทำเล่นแล้ว (ตอบ ยังไม่มีนะคะ แต่กำลังทำเล่ม ป้องรักห่มใจ โน้ตบุคพังเอาไปซ่อมอยู่ทุกวันนี้ใช้แท็บเล็ตแทน ไว้จะเร่งให้นะคะ ส่วนอีบุคมีเรื่องเดียวคือ พิทักษ์รักไว้กลางใจ ฝากอุดหนุนเป็นค่าขนมให้ไรท์กับน้องแมวของไรท์ด้วยเด้อจ้า)

2.ร่ายมนต์รักยอดนักรบ มีเล่มยัง (ตอบ ยังจ้า ยังเขียนไม่จบเรื่องเลย แงงงงง ไรท์เขียนตอนต่อตอน เขียนเสร็จหนึ่งตอนก็เอามาลงๆ แบบนี้ ไม่ได้มีสต๊อกเนื้อหาเก็บไว้)

3.ชอบคู่พี่ซีลมาก เมื่อไหร่จะมีฉากพี่ซีลเยอะๆ (ตอบ นิยายเรื่องนี้มีพระเอกหลักสองคนคือพี่แฝดซีลกับเรนเจอร์ ทั้งสองคนเด่นเท่ากัน มันเป็นความท้าทายของไรท์เองค่ะที่ไรท์อยากลองเขียนนิยายแบบทีเดียวสองคู่ มีการดำเนินเรื่องพร้อมๆ กัน อยากพัฒนาการเขียนของตัวเองและการผูกเรื่องให้ซับซ้อนมากขึั้น ไรท์ใฝ่ฝันอยากเขียนนิยายให้ได้แบบอาจารย์ น้อย อินทนนท์ นักเขียนในตำนานที่ไรท์ยึดถือเป็นแบบอย่าง ***สปอย*** นิยายเรื่องนี้จะมี 2 ฉากใหญ่ๆ นะคะคือฉากที่เกิดเรื่องราวต่างๆ ในนครพนม และอีกฉากคือฉากตอนเข้าป่า ฉากที่อยู่นครพนมจะเป็นเรื่องราวทหาร นรข. คู่พี่เรนเจอร์เป็นส่วนใหญ่ เน้นรักหวานๆ นุ่มๆ ส่วนฉากของพี่ซีลจะอยู่ในป่าเป็นส่วนใหญ่ตามสไตล์ทหารพราน ลองเดากันดูนะคะว่าน้ำเมยจะไปอยู่ในป่ากับพี่ซีลได้ไง ใครชอบการผจญภัยในป่าและฉากรักแซ่บๆ แรงๆ ของคู่พี่ซีลรอในฉากเข้าป่าเด้อ เขาจะไปรัก ไปง้อ ไปคืนดีกันในป่า (ในจักรวาลนิยายของนางไม้ พี่ซีลคือพระเอกที่แซ่บที่สุด พ่อรันกับพี่พนาชิดซ้าย)

สาเหตุอีกอย่างที่ไรท์เขียนคู่ของพี่แฝดพร้อมๆ กันก็เพราะอยากถ่ายทอดให้เห็นถึงความรักและความผูกพันของพี่แฝดที่เป็นแฝดไม่เหมือนใคร ทั้งหน้าตาที่เหมือนกันจนไม่มีใครแยกออก การไม่มีความลับต่อกัน ห่วงใยกัน รู้ใจกันที่สุด ถ้าอีกคนเจ็บอีกคนก็จะเจ็บตาม อีกคนสุขอีกคนก็จะสุขตาม ชีวิตของทั้งสองคนจะผูกพันกันในทุกๆ เรื่อง เรียนพร้อมกัน ฝึกหลักสูตรรบพร้อมกัน ทำงานด้วยกันรวมถึงได้เมียพร้อมกัน ยังไงแล้วก็รอติดตามตอนต่อๆ ไปด้วยนะคะ)

ปล.ส่วนคำถามอื่นๆ ส่งข้อความมาถามทางไอจีหรือทางเพจของไรท์นะคะ อาจตอบช้าหน่อยแต่ตอบแน่นอน ส่วนไลน์ไรท์ไม่ค่อยได้ใช้ข้อความอาจตกหล่นบ้างนะคะ