26.ผมขอโทษ

เมื่อจบการแสดงรำอวยพรคู่บ่าวสาวของอาร์ตี้และน้องๆ นางรำแล้ว ปฐวีที่วันนี้รับบทเป็นพิธีกรก็ขึ้นมาบนเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณแขกทุกคนที่มาร่วมงาน ตามด้วยเชิญเจ้าสาวกับเจ้าสาวขึ้นมาบนเวทีด้วย เพลงพิณตื่นเต้นหัวใจเต้นตึกตัก มือที่ควงแขนสามีเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ตอนแสดงดนตรี รำ หรือตอนประกวดนางงามเธอเคยต้องขึ้นเวทีต่อหน้าผู้คนมากมายแต่ก็ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้ พ่อแม่ญาติพี่น้องทุกคนต่างก็พากันส่งรอยยิ้มมาให้เธอ พี่เพลงรักของเธอก็นั่งถือจานข้าวมองเธอไป ยัดข้าวใส่ปากไปแบบเซ็งๆ นิดหน่อยที่เธอแต่งงานออกเรือน น้องชมพูกับน้องโมกก็ส่งเสียงมาให้กำลังใจเธอด้วย นคินทร์ก็เป็นตัวชูโรงนำพาทุกคนแซวเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวไม่หยุด

“ตื่นเต้นหรอ ไหนดูซิหัวใจเต้นแรงมั้ย” เจ้าบ่าวที่เธอควงแขนอยู่ก้มลงมาเอาหูแนบอกของเธออย่างทันทีทันใด งานนี้ทำเอาคนทั้งงานพากันตบมือร้องแซวไม่หยุดเมื่อเจ้าบ่าวหลอกแต๊ะอั๋งเจ้าสาวกลางเวที

“หัวใจเต้นแรงจริงๆ โอ๋ๆๆ เด็กดีไม่ตื่นเต้นนะคะ แค่เรื่องมีผัวใครๆ เขาก็มีกัน”

“พี่เรนเจอร์บ้า” เธอค้อนใส่ทันทีเมื่อเขาเข้ามากอดโอ๋ลูบหัวเธอป้อยๆ กลิ่นกายแสนหอมของเขาติดไปทั่วตัวของเธอ เธอนึกว่าตัวเองจะเสร็จเขาตั้งแต่ตอนอยู่ในห้องหอเสียแล้ว ช่วงจังหวะที่อารมณ์รักกำลังได้ที่จู่ๆ แมวอ้วนทั้งสองตัวก็ทะเลาะกันยกใหญ่เพื่อแย่งตุ๊กตา อารมณ์รักหายไปสนิทเมื่อเธอกับสามีต้องเข้ามาเป็นกรรมการห้ามแมวทะเลาะกัน ด้วยเหตุนี้สามีของเธอก็เลยหมายมั่นว่าจะสำเร็จโทษเธอต่อในคืนนี้

“หวานกันขนาดนี้ ผมก็ไปไม่ถูกเลยนะครับพี่” พิธีกรอย่างปฐวีว่าขึ้นอย่างเขินแทนพาให้แขกในงานหัวเราะตามด้วยเอ็นดูพิธีกรที่เขินเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวแล้ว

ท่านนายพลปภพขึ้นมาอวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวบนเวทีในฐานะของประธานในงาน ตามด้วยพ่อกับแม่ของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว นคินทร์เป็นตัวแทนของเพื่อนเจ้าบ่าวขึ้นมาอวยพรต่อ และตามด้วยกุมาริกาที่เป็นตัวแทนของฝ่ายเพื่อนเจ้าสาว หลังจากที่ออกไปแอบซุ่มที่หน้างานมาแล้วไม่เห็นวี่แววของพี่ชายเธอก็ค่อยเบาใจหน่อย

“น้ำเมยกับพี่เพลงพิณเราสาบานกันว่าจะเป็นพี่น้องที่จะรัก จะหวังดีและคอยช่วยเหลือกัน ในฐานะของพี่สาวพี่เพลงพิณเป็นพี่สาวที่น่ารักของน้ำเมย น้ำเมยมีแต่พี่ชายน้ำเมยเพิ่งจะเคยมีพี่สาว พี่เพลงพิณคือพี่สาวในอุดมคติของน้ำเมยเลยนะคะ” กุมาริกาหันมายิ้มให้กับเจ้าสาว สิ่งที่พูดเธอรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ เพลงพิณก็เลยเดินเข้ามาจับมือกุมาริกาเอาไว้ เธอเองก็ชอบกุมาริกามากเหมือนกัน กุมาริกาเป็นคนซื่อแต่ก็เป็นคนที่จริงใจมากและเธอเชื่อใจกุมาริกาทุกอย่าง “วันนี้พี่สาวของน้ำเมยแต่งงานแล้วน้ำเมยขอให้เจ้าบ่าวช่วยดูแลพี่สาวของน้ำเมยให้ดีด้วยนะคะ พี่เพลงพิณคือคนที่งามทั้งกายและทั้งใจ น้ำเมยเชื่อว่าบนโลกใบนี้เจ้าบ่าวคงหาผู้หญิงงามพร้อมแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วเพราะงั้นต้องทะนุถนอมรักษาพี่เพลงพิณเอาไว้ให้ดีนะคะ เพราะถ้าดูแลไม่ดี...”

“คุณน้ำเมยจะทำอะไรผม”

“น้ำเมยไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะเจ้าบ่าว เพราะถ้าเจ้าบ่าวเกเรขึ้นมาเมื่อไหร่รับรองได้เลยว่ามีคนจองกฐินเจ้าบ่าวเยอะแน่นอนไม่เชื่อลองถามท่าน ผบ.คเชนทร์ดูสิคะ”

หนอย...ยัยพี่สะใภ้บ้า ผู้กองกวินทร์แอบกัดฟันใส่เมื่อแขกในงานต่างก็พากับตบมืออย่างเห็นดีเห็นงามกับที่กุมาริกาพูด แม้แต่เพลงพิณเองก็ยังเข้าไปสวมกอดกุมาริกา ดูสิ ไม่มีใครเข้าข้างเขาเลย

“วันนี้คุณน้ำเมยมาอวยพรให้ผมกับภรรยาแล้ว แล้วเมื่อไหร่ผมกับภรรยาจะได้ไปอวยพรในงานแต่งของคุณน้ำเมยบ้างล่ะครับ” เห็นสีหน้าหงอยๆ ของพี่ชายแล้วผู้กองกวินทร์ก็ฟันธงได้เลยว่าทั้งสองคนน่าจะยังไม่ได้เคลียร์ใจกัน เขาเองก็มัวแต่ยุ่งๆ กับงานแต่งเลยยังไม่มีจังหวะจะช่วยพูดอะไรให้ งานนี้คงต้องรอให้งานแต่งเสร็จก่อนเขาถึงจะได้มีเวลาคุย ยิ่งในงานมีนักข่าวมาด้วยกุมาริกาเป็นคนดัง ถ้ามีประเด็นอะไรขึ้นมาก็คงได้เป็นข่าวใหญ่ ก็คงต้องรอคุยหลังไมค์จริงๆ นั่นแหละ

“เอาไว้ให้เป็นเรื่องของเวลาก็แล้วกันนะคะ” กุมาริกาเหลือบมองลงไปที่ผู้กองกรินทร์ก็เห็นเขากระดกเหล้าไปตั้งหลายขวด สภาพดูมึนๆ จนอรินต้องคอยยื่นมือไปประคอง

“ตอบเหมือนดาราเลย”

“อ้าว ก็ฉันเป็นดารานี่คะ” แขกทุกคนพากันหัวเราะร่วนให้กับคำตอบของดาราสาวคนดัง กุมาริกาหันมากอดเพลงพิณอีกครั้งด้วยความรู้สึกยินดีด้วย เห็นเพลงพิณมีความสุขแบบนี้เธอเองก็ดีใจ เธอเคยไปร่วมงานแต่งมาเยอะแต่งานแต่งของเพลงพิณนับว่าเป็นงานแต่งที่ดีที่สุดเท่าที่เธอเคยไป

“ยินดีด้วยนะคะ ซ้อรอง”

“แล้วรีบเข้ามาอยู่บ้านเดียวกันนะคะ ซ้อใหญ่” ทั้งสองสาวหัวเราะกันเบาๆ ก่อนที่กุมาริกาจะลงจากเวทีไป 

ระหว่างที่บนเวทีเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกำลังขอบคุณแขกทุกคนที่มาร่วมงานอยู่นั้นกุมาริกาก็มาแอบส่องดูพี่ชายที่หน้าทางเข้างานต่อ เผื่อเขามาเธอจะได้เข้าไปพูดกับเขาให้เข้าใจว่าขอเธออยู่ร่วมงานแต่งให้จบงานก่อนแล้วเธอจะยอมกลับบ้านกับเขาแต่โดยดี เขาจะได้ไม่ต้องเข้างานไปเจอผู้กองกรินทร์เพราะพี่น้ำปิงไม่พอใจมากเรื่องที่ผู้กองกรินทร์บอกเลิกเธอ เห็นว่าคงต้องหาเวลามาคุยกัน แต่ตอนนี้ผู้กองกรินทร์ท่าจะเมาอยู่คงคุยกันดีๆ ไม่ได้

“มองหาใครหรอครับคุณน้ำเมย” นายตำรวจที่เฝ้าอยู่หน้างานถามเมื่อเห็นเธอมาด้อมๆ มองๆ ที่หน้างานอีกครั้ง

“จะมีคนมาหาฉันที่งานน่ะค่ะฉันก็เลยมารอ”

“อ๋อ งั้นถ้ามีคนมาหาผมจะให้คนเข้าไปแจ้งนะครับ เชิญคุณน้ำเมยกลับเข้าไปในงานก่อนเถอะ”

“เอางั้นก็ได้ค่ะ” เธอถอนหายใจออกมา ภาวนาขอให้พี่ชายของเธอหลงทางทีเถอะ กุมาริกายิ้มให้เหล่าคุณทหารตำรวจที่หน้างาน แต่พอเห็นว่ามีคนแอบถ่ายภาพของเธอเธอก็เลยหันไปโพสท่าน่ารักๆ ให้ แหม ถ้าอยากได้ภาพก็ขอกันดีๆ สิเธอใจดีกับแฟนคลับอยู่แล้ว เล่นมาแอบถ่ายเดี๋ยวก็ได้มุมไม่สวยไปหรอก

“เดี๋ยวก่อนครับ จะเข้าไปในงานมีบัตรเชิญรึเปล่า” ระหว่างที่กุมาริกากำลังยืนเป็นนางแบบถ่ายภาพอยู่กับตำรวจคนหนึ่ง ตำรวจอีกคนก็ทักขึ้นเมื่อมีชายแปลกหน้าทำท่าจะเดินเข้าไปในงาน

“ผมเป็นทีมงานออแกไนซ์น่ะครับ พอดีว่าคลิปที่จะเปิดโชว์ในงานของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวมีปัญหาผมก็เลยเอาอีกไฟล์มาส่งให้ ไม่รู้ว่าจะทันเวลาเปิดมั้ยผมรีบเอาของมาส่งก็เลยไม่ได้เอาบัตรประจำตัวของทีมงานมาด้วย” ชายคนนี้ยื่นซองใสเล็กๆ ใส่การ์ดความจำมาให้ตำรวจที่ตรวจคนเข้างาน กุมาริกาที่เห็นดังนั้นก็เลยเดินเข้ามาดูด้วย

“ผมไม่เข้างานก็ได้ครับแต่คุณตำรวจช่วยเอาการ์ดไปให้ทีมงานของผมที ถ้าไม่มีคลิปเปิดในงานผมงานเข้าแน่ๆ มันเป็นคลิปเล่าเรื่องราวของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวตั้งแต่สมัยเด็กๆ จนโตน่ะครับ”

โห...ของสำคัญจริงๆ ด้วย กุมาริกากอดอกฟังอย่างตั้งใจ งานแต่งที่เธอเคยไปร่วมมาก็มีเปิดคลิปกันทั้งนั้น บนเวทีงานแต่งของซ้อรองก็มีจอ LED ด้วยคงจะเตรียมเอาไว้เปิดคลิปที่ว่านี่แหละ

“ฉันเอาเข้าไปให้ก็ได้ค่ะ ฉันกำลังจะกลับเข้าไปในงานอยู่พอดี” เพื่อความสมบูรณ์แบบของงานแต่งกุมาริกาก็เลยรีบอาสา ทางตำรวจเองก็ตรวจค้นตัวชายคนนี้แต่ก็ไม่พบพิรุธใดๆ 

“จริงๆ นะครับคุณน้ำเมย งั้นผมขอรบกวนด้วย ผมเป็นแฟนคลับของคุณน้ำเมยนะครับ” ชายคนนี้ทำท่าดีอกดีใจเป็นเหลือแสน กุมาริกาก็เลยรับเอาการ์ดที่ว่านั่นมาแล้วกลับเข้าไปในงานอีกครั้งโดยตรงไปที่เต้นท์ทีมงานควบคุมไฟและเครื่องเสียงบนเวที

“พี่คะ มีทีมงานของพวกพี่ฝากคลิปของเจ้าบ่าวเจ้าสาวมาให้ค่ะ เห็นว่าคลิปตัวเดิมมันมีปัญหาก็เลยเอาไฟล์ใหม่มาให้” ทันทีที่กุมาริกายื่นซองการ์ดที่ว่าไปให้ ทีมงานสามคนที่คุมเครื่องเสียงอยู่ก็หันมามองหน้ากันอย่างงงๆ ความจริงไฟล์มันก็ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่เพราะเป็นงานแบบเร่งด่วน ทีมงานเองก็กังวลเหมือนกันว่างานจะออกมาไม่ดีตามที่เจ้าภาพต้องการเพราะเรื่องคลิปที่ว่าเนี่ยเจ้าบ่าวเป็นคนกำชับมาเองเลยว่าต้องออกมาดีที่สุดเพื่อเจ้าสาวของเขา

“สงสัยเฮียจะให้ฝ่ายตัดต่อทำคลิปให้ใหม่มั้ง” เสียงทีมงานคุยกัน เพราะเฮียเจ้าของทีมออแกไนซ์ของพวกตนนั้นค่อนข้างเป็นคนเป๊ะ อยากให้งานออกมาดีที่สุดเพื่อชื่อเสียงของบริษัทออแกไนซ์ ยิ่งเป็นงานของคนใหญ่คนโตยิ่งต้องห้ามมีอะไรผิดพลาด

“ได้ครับคุณน้ำเมยเดี๋ยวพวกผมจัดการให้ ขอบคุณมากๆ ครับ” ทีมงานรับเอาการ์ดไปเพื่อเตรียมเปิดโชว์ ซึ่งคลิปที่ว่านี้จะเปิดหลังจากที่เจ้าบ่าวร้องเพลงให้เจ้าสาวแล้ว

เสียงตบมือดังมาจากทางด้านเวทีเมื่อนคินทร์หยิบเอาพิณตัวสวยส่งไปให้เจ้าบ่าวหลังจากที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวขอบคุณแขกที่มาร่วมงานแล้ว เจ้าสาวที่ยืนอยู่บนเวทีเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่คิดฝันว่าเจ้าบ่าวจะมาโชว์ดีดพิณ เธอเคยเห็นเขาซื้อพิณมาเล่นตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้วแต่ก็ไม่เคยเห็นเขาเล่นแบบจริงๆ จังๆ เสียที

“พี่เรนเจอร์เล่นเป็นใช่มั้ยคะ” เธอรีบเข้าไปถามสามี เดี๋ยวเกิดเล่นไม่เป็นจะขายหน้าแขกเอา

“หึ เล่นไม่เป็น” คนที่จับพิณมาสะพายในท่าเตรียมพร้อมส่ายหน้าบอกแบบซื่อๆ ก่อนจะพูดต่อ “ฝึกมาหลายปี เล่นได้อยู่เพลงเดียว”

“เพลงอะไรคะ”

“อยากฟังหรอ หอมแก้มให้กำลังใจเค้าก่อนสิเมียจ๋า” เจ้าบ่าวย่อตัวลงแล้วทำแก้มป่องเอียงไปให้เจ้าสาวหอม งานนี้แขกทุกคนในงานก็ได้แต่ช่วยเชียร์ให้เจ้าสาวหอมแก้มเจ้าบ่าว เพลงพิณทำค้อนให้กับคนเจ้าเล่ห์เดี๋ยวนี้จะทำอะไรซักอย่างก็ต้องมีของแลกเปลี่ยนนะ อ่ะ ก็ได้ เธออยากฟังเขาดีดพิณ

แขกทุกคนพากันเฮลั่นเมื่อเจ้าสาวเขย่งตัวขึ้นไปหอมแก้มของเจ้าบ่าวฟอดใหญ่ พอเจ้าสาวหอมเสร็จเจ้าบ่าวก็แกล้งทำเป็นเขินตัวม้วนอีก พ่อตาเห็นแล้วก็หมั่นไส้มันนัก

“ถืกใจหลายครับ...เมียดมแก้มอ้างคน” (ถูกใจมากครับ เมียหอมแก้มอวดคน) ท่าทีเขินของเจ้าบ่าวทั้งน่าเอ็นดู ทั้งน่าหมั่นไส้จนเจ้าสาวแอบหยิกเข้าให้หนึ่งที “ผมมีเซอไพรส์ครับ มื้อนี้ผมสิมาฮ้องเพลงให้เมียผมฟัง เพลงนี้ผมขอมอบให้เมียของผม” ไม่พูดเปล่าแต่ผู้กองกวินทร์ยังแอบหอมแก้มเจ้าสาวด้วย “นอกจากเมียแล้วผมสิมาฮ้องเพลงให้อีพ่อเฒ่ากับอีแม่เฒ่าผมฟังนำ เมียกับแม่เฒ่าผมเป็นนักดนตรีผมก็ต้องเล่นดนตรีได้ครับ เซิญซมเลยเด้อพ่อแม่พี่น้อง ฮิ้วววว”

“เรนเจอร์มันพูดภาษาอะไรของมัน จะกลางก็ไม่กลาง จะอีสานก็ไม่อีสาน”

“อย่าถือคนบ้าเลยครับคุณพ่อ” รองกรันณ์เองก็ฟังที่ลูกชายพูดไม่ออกเหมือนกัน มันพูดอะไรของมันก็ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันดูมีความสุขมากเหลือเกิน ตานี่เป็นประกายระยิบระยับเลย 

ผบ.คเชนทร์ทำเบะปากใส่เมื่อลูกเขยบอกว่าจะร้องเพลงให้ฟัง ส่วนปานมณฑาก็ตั้งอกตั้งใจรอฟังตามประสาคนชอบเสียงดนตรี คงอยากชมความสามารถของลูกเขยตัวเองเพราะตอนเด็กๆ เธอก็เคยสอนพี่น้องบ้านสุวรรณเวชเล่นดนตรีเหมือนกันแต่ไปไม่รอดเพราะลูกบ้านนี้ชอบเล่นชกมวยมากกว่า

พอเสียงพิณของเจ้าบ่าวเริ่มดังขึ้นแขกที่อยู่ในงานก็นึกอยากจะปิดหูนักเพราะเสียงพิณของเขามันเพี้ยนอย่างสุดๆ แม้ว่าจะยังพอฟังออกอยู่ก็ตามว่าเป็นเพลงอะไร แม้แต่เพลงพิณก็ยังทำหน้าเหวอๆ ตามก่อนจะมีความเห็นว่าเห็นทีเธอคงจะได้นักเรียนมาเรียนดนตรีเพิ่มแล้วล่ะ ขนาดปฐวีที่เป็นพิธีกรยืนรอคิวอยู่ข้างเวทีก็แทบจะยกมือขึ้นมาปิดหูไม่ทัน

แปะๆๆๆ

“เพราะที่สุดเลย ลูกพี่ของผมร้องเพลงเพราะที่สุดในสามโลก” นคินทร์โพล่งขึ้น ลุกขึ้นไปยืนบนเก้าอี้แล้วตบมือชื่นชมเจ้าบ่าว ทางฝ่ายเจ้าบ่าวก็เลยร้องใส่

“เพราะอะไรกูยังไม่ได้ร้องเลย อวยให้มันถูกเวล่ำเวลาบ้าง” จ้องแต่จะอวยท่าเดียวไอ้หมอนี่ ผู้กองกวินทร์ว่าให้น้องชายคนดีของตนแล้วก็เริ่มร้องเพลงแบบจริงๆ จังๆ 

“♪♫ฝากดวงใจดวงนี้ไว้ที่อีสาน เมื่อคราวพบดวงมาลย์สาวตาหวานนครพนม ตาสบตาเมื่อมองมาหัวใจอ้อนซ้อน อยากจะเว้าคำวอนกลัวบังอรจะไม่เชื่อใจ สุดแรมรอนสัญจรไร้ที่พึ่งพิง แสนหวั่นหัวใจประวิงเกรงเสียจริงกลัวหญิงสิ้นใย บุญนำพาให้ได้มาอีสานถิ่นไกล เสียงเพลงพิณกินใจไม่อยากไกลแล้วเมืองดอกคูน...♫♪” ไม่เพียงแค่ดีดพิณและร้องเพลง แต่ผู้กองกวินทร์ยังทำตาหวานใส่เจ้าสาวของตนด้วย เนื้อเพลงต้นฉบับไม่ใช่แบบนี้หรอกแต่เขาเอามาแปลงใหม่เพื่อให้เหมาะกับน้องเพลงของเขา เพลงพิณเห็นถึงความตั้งใจของสามีขนาดนี้ก็เลยรำใส่เสียงพิณเพี้ยนๆ ถึงเสียงพิณจะฟังเพี้ยนแต่เสียงร้องก็ยังถือว่าใช้ได้

“♪♫...แหล่นแตรนแตรน ต๋อย ต๋อยโตดตีตง เสียงแคนดังข้ามโขงเชื่อมใจโยงมิให้เสื่อมสูญ แม่น้ำชีเป็นสักขีคู่ลำแม่มูล ฮักอ้ายเถิดแก้มจูนพูนแม่ดอกคูนแห่งเมืองเสียงแคน ฝากดวงใจดวงนี้อยู่ที่อีสาน อ้ายจะช่วยทำงานสีข้าวสารเข้าป่าหาแลนเบื่อเมืองกรุงขอเลิกยุ่งกับความคลอนแคลน ดวงใจมอบไว้ให้แทนอยู่ที่แดนอีสานบ้านนา♫♪” (เพลงฝากใจไว้อีสาน - ยอดรัก สลักใจ)

นอกจากเจ้าสาวแล้วเจ้าบ่าวก็ยังทำหน้าตาอ้อนวอนมายังพ่อตากับแม่ยายด้วยคล้ายกับอยากจะฝากตัวเป็นลูกเขยเมืองอีสานจริงๆ ปานมณฑาตบมือชื่นชมลูกเขยทันที ถึงจะยังเล่นพิณเสียงเพี้ยนแต่ก็มองเห็นถึงความตั้งใจแม้แต่พุดตาลเองก็ยังเอ็นดูหลานเขย 

“ดีนะเมียมันรำสวย ไม่งั้นบนเวทีคงไม่มีอะไรให้น่าดู” รองกรันณ์ใจจะขาดไปกับเสียงพิณของลูกชาย อยากจะยกมือมาปิดหูก็กลัวลูกจะเสียกำลังใจเลยต้องยอมทนฟัง

“สยอง” แก้วเจ้าจอมคลายมือออกจากหูของน้องโมก สารวัตรพนาเองก็คลายมือจากหูของน้องชมพูเหมือนกัน ขืนให้ลูกได้ฟังเพลงเพี้ยนๆ ลูกเขาได้ฝันร้ายกันพอดี

นคินทร์ลุกขึ้นมาตบมือชื่นชมลูกพี่ของตนอีกครั้ง ไม่มีใครจะเล่นเพลงได้เพี้ยนขนาดนี้อีกแล้ว เพี้ยนจนน่าประทับใจลูกพี่ของเขาช่างสุดยอดจริงๆ พอเห็นนคินทร์ตบมือแขกทุกคนก็เลยตบมือตามเพื่อไม่ให้เจ้าบ่าวเสียหน้า แม้แต่เพลงพิณเอาก็เดินเข้ามากอดสามี เขาเป็นนักรบเขาไม่ใช่นักดนตรีเรื่องดีดพิณเพี้ยนเธอไม่ตำหนิเขาหรอก แค่เขาตั้งใจร้องเพลงให้เธอเธอก็พอใจแล้วและความหมายของเพลงก็ดีมากๆ เสียด้วย

“ขอบคุณนะคะ น้องเพลงชอบเพลงเมื่อกี้นี้มาก”

“ไม่เพี้ยนใช่มั้ย”

“เพี้ยนที่สุดในโลกเลยค่ะ...แต่น้องเพลงก็ชอบ ไว้...น้องเพลงจะรับพี่เรนเจอร์เป็นลูกศิษย์สอนดีดพิณให้นะคะ” ทุกถ้อยคำของเจ้าบ่าวเจ้าสาวดังผ่านไมค์ตลอดจนแขกทุกคนได้ยิน แม้เสียงพิณของเจ้าบ่าวจะเพี้ยนมากแค่ไหนแต่ความรักที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวมีต่อกันมันก็สำคัญที่สุด ปฐวีกลับขึ้นมาทำหน้าที่พิธีกรต่อเมื่องานดำเนินมาจนถึงช่วงสุดท้ายแล้ว ต่อไปจะเป็นการเปิดคลิปเล่าเรื่องราวความรักของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวที่เริ่มมีมาตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็ก

“รอดูดีๆ นะ คลิปนี้พี่เป็นคนกำกับขึ้นมาเอง” ผู้กองกวินทร์เข้ามายืนซ้อนหลังของเพลงพิณแล้วกอดเธอไว้หลวมๆ คิดว่าเธอคงจะชอบคลิปนี้ของเขาแน่ๆ ไว้ถ้ามีลูกเขาจะเก็บไว้ให้ลูกได้ดูต่อ

แต่แล้วความตั้งใจของผู้กองกวินทร์กลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อคลิปที่ถูกฉายขึ้นไม่ใช่ภาพประกอบเสียงเพลงของเขากับเพลงพิณในวัยเด็กหากแต่เป็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงด้วยกันดังเช่นคู่รักจำนวนหลายภาพ แขกทุกคนในงานพากันอึ้งเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าคนในภาพคือเจ้าบ่าวและหญิงสาวไม่ซ้ำหน้า ซึ่งหญิงสาวเหล่านั้นไม่ใช่เจ้าสาว

เพลงพิณยิ้มต่อไม่ออก เธอหน้าเสียไปหมดเมื่อรู้ดีว่าผู้ชายในภาพคือแฝดคนไหน มือเล็กๆ กุมกันเอาไว้เพื่อไม่ให้สั่นเทา ประวัติของเขาเป็นอย่างไรเธอรู้ดี รู้ว่าคู่ควงคนเก่าๆ ของเขาเป็นใครบ้างเพราะตอนนั้นเธอกับเขายังไม่ได้คบหากัน เธอรับกับอดีตของเขาได้ทุกอย่างแต่ทำไมถึงได้มีภาพพวกนี้ในงานแต่งของเธอกันล่ะ งานแต่งที่แขกในงานมากันมากมายทั้งเพื่อนฝูง ครูอาจารย์ของเธอ ไหนจะต่อหน้าครอบครัวของเธออีก

“ปิดเดี๋ยวนี้เลย ปิดหน้าจอเดี๋ยวนี้!!!” ผู้กองกวินทร์ตะโกนบอกทีมงานที่เต้นท์ควบคุมด้วยความโกรธจัด ไม่ใช่...นี่มันไม่ใช่คลิปที่เขาสั่งให้ทำ คลิปที่เขาสั่งมันเป็นภาพแล้วก็คลิปย่อยๆ ที่เขาเคยถ่ายกับเพลงพิณ เป็นคลิปเล่าเรื่องราวความรักระหว่างเขากับเธอแล้วจบคลิปด้วยการเต้นบอกรักเธอของเขากับหลานๆ 

แขกทุกคนในงานพากันเงียบกริบกับสิ่งที่เกิดขึ้น เจ้าหน้าที่ที่เต้นท์ควบคุมพยายามจะปิดคลิปแต่ภาพสุดท้ายที่หลุดออกมาก็ทำให้ปานมณฑาร้องไห้ออกมาทันทีจน ผบ.คเชนทร์ต้องรีบกอดเธอเอาไว้ เมื่อภาพสุดท้ายที่หลุดออกมาเป็นภาพของพ่อเลี้ยงคำม่วน...พ่อค้าราชายาเสพติดรายใหญ่แห่งลุ่มน้ำโขงเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนและ...คำแสน พี่ชายแท้ๆ ของปานมณฑา ภาพที่หลุดออกมาเป็นที่ปานมณฑายืนกอดอยู่กับคำแสนในโรงเรียนแห่งหนึ่ง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!” ผบ.คเชนทร์โกรธเป็นอย่างมาก ข้ามโขงกับเพลงรักรีบเข้ามากอดผู้เป็นแม่เอาไว้ ผบ.คเชนทร์จึงจะเข้าไปรับลูกสาวลงมาจากเวที

“ไม่ใช่นะคะน้องเพลง นี่ไม่ใช่คลิปที่พี่ทำ” ผู้กองกวินทร์ดึงเอาเพลงพิณเข้ามากอดเอาไว้แนบ เขามึนงงไปหมดแล้วนี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ใครกันที่มันมาพังงานแต่งของเขา

“ทุกคนคงจะอยากรู้สินะคะว่าภาพที่เห็นคืออะไร” แล้วหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาบนเวที ทิชากรในชุดเดรสสีดำจะเดินเข้ามาหาผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณ แต่ปฐวีที่อยู่บนเวทีด้วยก็ขวางทางเอาไว้

“ฝีมือของคุณใช่มั้ย ออกไปซะที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” เรื่องที่ทิชากรตามรังแกเพลงพิณมาโดยตลอดปฐวีรู้ดี เพียงแต่เขากับเพลงพิณอยู่กันคนละจังหวัด นานๆ เวลาทำเพลงถึงจะเจอกันทีเขาเลยตามดูแลปกป้องพี่สาวได้ไม่ตลอด

“แกไม่เกี่ยวไอ้เด็กบ้า” เมื่อมีปฐวียืนขวางเอาไว้ทิชากรก็เลยเปลี่ยนเป็นเดินเข้าไปหาครอบครัวสุวรรณเวชที่โต๊ะตัวใหญ่ด้านหน้าเวทีแทน ปานมณฑาที่กอดลูกชายอยู่รีบเช็ดน้ำตาออกแล้วชี้นิ้วไล่ทิชากร ภาพของพ่อกับพี่ชายเธอเด่นหลาอยู่บนเจอขนาดนั้น แม้ว่าตอนนี้จอ LED จะถูกปิดไปแล้วแต่ก็ยังมีคนถ่ายภาพเอาไว้ไหนจะนักข่าวอีก นี่มันเป็นความลับของครอบครัวเธอ ผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องความลับของครอบครัวเธอได้อย่างไร

“ออกไปจากงานแต่งของลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้!!!” ตอนนี้ปานมณฑาอยากจะให้ฝูงงูเข้ามารุมกัดทิชากรนัก ทำไมยัยเด็กนี่ถึงได้ตามมารังแกแต่ลูกของเธอ เพลงพิณไปทำอะไรให้นักหนา พี่งูล่ะ พี่งูของเธอไปไหน

เพลงรักเองก็มองหาลุงงูของตนเช่นกัน ทุกครั้งถ้าเกิดเรื่องไม่ดีอะไรเข้าจะต้องมีกองทัพงูจำนวนมากเข้ามาปกป้องครอบครัวของเขานี่

“เขาใส่สร้อยจี้พญาครุฑ” ข้ามโขงหันมาบอกน้องชายแล้วกอดประคองแม่กับยายของตนเอาไว้ ยามอยู่ในน้ำครุฑอาจเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่ถ้าอยู่บนบกแบบนี้นาคไม่มีทางสู้ครุฑได้นี่จึงเป็นเหตุผลที่เหล่าฝูงงูที่เคยล้อมบ้านของเขาเอาไว้ไม่กล้าเลื้อยออกมา แต่ว่า...ภาพที่ขึ้นหน้าจอเมื่อกี้นี้คือใคร คนที่กอดแม่ของเขาในภาพนั่นเหมือนเขาจะเคยเห็นมาก่อนเลย

“นี่หนู ออกไปจากงานแต่งของลูกชายฉันได้แล้ว อย่ามาก่อกวนที่นี่” สิ้นคำของรองกรันณ์ ทหารที่เป็นลูกน้องของเขาก็รีบพากันเข้ามา พอรองกรันณ์พยักหน้าทหารเหล่านั้นก็เข้ามาจับทิชากรจะหิ้วตัวเธอออกไปจากงานในทันทีจนทิชากรดีดดิ้นและโวยวายไม่หยุด ไม่ได้มีท่าทีจะกลัวตัวเองเสียชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อยเพราะนักข่าวเองก็รุมล้อมจนพลโทคีรินทร์ต้องให้ลูกน้องของตนมาขวางนักข่าวเอาไว้พร้อมกับยึดกล้องทุกตัวเพื่อป้องกันข่าวรั่วไหล

“อย่ามาจับฉันนะ!!! ฉันไม่ไป โธ่เอ้ย บ้านนี้มันเป็นบ้านของพวกผู้ร้าย บ้านมันค้ายามาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายแล้วคิดจะเอาลูกสาวมาเร่ขายให้บ้านสุวรรณเวชหรอ หน้าไม่อาย!!!”

“อ้าวอีบ้านี่! กล้าดียังไงมาพังงานของพี่ชายฉัน!!!”

“ไนเปอร์อย่า!!!”

เพี๊ยะ!!!

เพราะสารวัตรพนาอุ้มลูกน้อยทั้งสองคนเอาไว้อยู่จึงห้ามแก้วเจ้าจอมไม่ทัน ฝ่ามือหนักๆ ของแก้วเจ้าจอมจึงหวดเข้าให้เต็มแรงที่หน้าของทิชากร และแรงมากจนอีกฝ่ายดั้งหักเลือดไหลเป็นทาง แต่ยังไม่ทันจะได้เล่นงานซ้ำผู้หมวดศิขรินก็รีบเข้าไปล็อกตัวเธอเอาไว้ แต่เพราะแก้วเจ้าจอมนั้นแรงเยอะและเก่งด้านการต่อสู้มากผู้หมวดหนุ่มจึงจับน้องสาวแทบจะไม่อยู่ ทั้งอรินและอัศวินจึงต้องเข้ามาช่วยกันจับพี่สาวเอาไว้อีกแรง

“เจ๊เปอร์ใจเย็นๆ ขืนเจ๊เล่นงานเขาเขาได้ตายแน่ๆ เราเป็นหมอตำรวจนะเจ๊ไม่ใช่นักเลง”

“ช่างหัวมันเซ่!!! ปล่อยพี่นะอริน พลร่มปล่อย รีคอนด้วยอย่ามาจับนะงานนี้แม่จะเอาเลือดหัวมันมาล้างเท้าให้น้องเพลงให้ได้!!!”

“ไนเปอร์พอได้แล้ว เรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่เป็นคนจัดการ” สารวัตรพนารีบเอาลูกๆ ไปฝากไว้กับคุณยายธารา คุณยายฟ้ามุ่ยและคุณยายขวัญตาก่อนจะรีบเข้ามาล็อกตัวภรรยาของตัวเองเอาไว้แทน แก้วเจ้าจอมเป็นคนไม่ยอมใครและกล้าพุ่งชนกับศัตรูที่ขวางหน้า ทิชากรมามีเรื่องกับบ้านสุววรณเวชแบบนี้เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ

“พอได้แล้วไนเปอร์” ท่านนายพลปภพที่เงียบอยู่นานว่าขึ้นแล้วยกมือห้ามไม่ให้ลูกน้องทหารลากตัวทิชากรออกไปในตอนนี้ ตอนนี้แขกทุกคนในงานกำลังจับตามอง ไหนจะนักข่าวอีกสิ่งที่ทิชากรว่ามันกำลังทำให้ชื่อเสียงของครอบครัว ผบ.คเชนทร์เสียหาย ท่านไม่รู้ว่าทิชากรไปรู้เรื่องในอดีตมาจากไหนแต่เรื่องแบบนี้มันสืบกันได้ ก่อนที่ทิชากรจะถูกหิ้วตัวออกไปท่านต้องจัดการกู้ชื่อเสียงของครอบครัว ผบ.คเชนทร์ก่อน

“เมื่อกี้นี้หนูว่ายังไงนะ” ท่านเดินเข้าไปหาทิชากรพร้อมกับยกมือห้ามไม่ให้แก้วเจ้าจอมเข้ามาเล่นงานทิชากรซ้ำ

“หึ! ท่านไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ หรอคะ”

“อย่ามาลามปามคุณปู่ของผมนะ!!!” นคินทร์ชี้นิ้วต่อว่าอีกคนด้วยความเจ็บใจ เห็นผู้กองกวินทร์กับ ผบ.คเชนทร์กำลังประคองเพลงพิณลงมาจากเวทีแล้วเขาก็ยิ่งโกรธ ทำใครไม่ทำดันมาทำกับลูกพี่ของเขา ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกผู้ชายชายชาติทหารเขาจะเข้าไปตบทิชากรช่วยแก้วเจ้าจอมอีกแรง

“เอาเถอะนาวิก เดี๋ยวปู่คุยกับเขาเอง” ท่านนายพลปภพยิ้มให้หลานชายอย่างอ่อนโยน แต่เมื่อหันมาทางทิชากรสีหน้าที่อ่อนโยนก็นิ่งเรียบ และสีหน้าที่นิ่งเรียบนี้นี่แหละที่ทำให้แก้วเจ้าจอมหยุดโวยวายเพราะตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยเห็นคุณปู่ทำหน้าแบบนี้มาก่อน คุณปู่ของเธอทั้งใจดีแล้วก็อ่อนโยนโดยเฉพาะกับลูกๆ หลานๆ คอยให้ท้ายหลานๆ ตลอดด้วย นี่คุณปู่ของเธอคงจะโกรธมากจริงๆ ถึงได้ทำหน้าแบบนี้ “ว่ามาสิ เรื่องที่แม่หนูว่ามันคืออะไร”

“ฉันมาช่วยเปิดโปงครอบครัวของนังเพลงพิณให้ท่านไงคะ” ทิชากรว่า ไม่สนแม้ว่าตัวเองจะมีเลือดไหลออกมามากแค่ไหน น่าเสียดายที่ระหว่างเดินทางมาที่นี่มีงูตัวใหญ่มาเลื้อยตัดหน้ารถของเธอจนเธอต้องรีบหักหลบทำให้รถไถลไปชนเข้ากับต้นไม้ข้างทาง ดีว่าเธอขับรถมาไม่เร็วและแตะเบรกทันเลยไม่ได้เป็นอะไรมาก ถ้าไม่ติดว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อนป่านนี้เธอคงมาทำลายพิธีแต่งงานได้ตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก มาตอนนี้นี่แหละแขกเยอะดี

“ฉันไปสืบมาจนรู้ว่าพ่อเลี้ยงคำม่วน ราชายาเสพติดแห่งลุ่มแม่น้ำโขงเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนความจริงแล้วเป็นคุณตาแท้ๆ ของนังเพลงพิณ เจ้าสาวของงานนี้ พ่อเลี้ยงคำม่วนมีลูกสาวคนเล็กก็คือครูป่านแม่ของเจ้าสาว ส่วนลูกชายของพ่อเลี้ยงคำม่วนก็คือ...”

“หยุดนะ!!! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!!!” ปานมณฑาร้องห้ามแล้วดึงเอาลูกสาวเข้ามากอดโอ๋ ครั้งหนึ่งเรื่องตัวตนที่แท้จริงของผู้เป็นพ่อเคยทำให้เธอกลายเป็นจำเลยของสังคมมาแล้วเธอไม่อยากให้เรื่องในอดีตมาทำลายลูกของเธออีกคน ลูกๆ ของเธอไม่เกี่ยวอะไรด้วย ลูกงูน้อยทั้งสามคนของเธอเป็นเด็กดีชอบเข้าวัดเข้าวา ไม่เคยทำเรื่องเดือดร้อนให้ใครมีแต่คอยช่วยเหลือคนอื่นตลอด

“ฉันพูดเรื่องจริงทำไมฉันต้องหยุด ถ้าทุกคนไม่เชื่อก็ลองไปย้อนดูข่าวเก่าๆ เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนสิ”

“...คุณพ่อ คุณแม่ นี่มันเรื่องอะไรกันหรอคะ” เพลงพิณงงไปหมดแล้ว ทิชากรพูดเรื่องอะไรกันแค่จะมาพังงานแต่งของเธอทำไมถึงไปเล่าเรื่องในอดีต

“ไม่มีอะไรหรอกลูก อย่าไปฟังเขานะ อย่าไปฟัง” ปานมณฑาบอกกับลูกๆ ทั้งสามคนแล้วกอดเพลงพิณไว้แนบอก พุดตาลเองก็เข้ามากอดหลานๆ นี่มันเวรกรรมอะไรอีก ครอบครัวของพวกตนก็เริ่มต้นชีวิตใหญ่กันแล้วแล้วทิชากรจะมารื้อฟื้นเรื่องในอดีตทำไม

“ลูกชายของพ่อเลี้ยงคำม่วนก็คือคำแสน คำแสนมาสืบทอดงานค้ายาต่อจากพ่อที่ตายคาคุกในฝั่งลาว คำแสนกับครูป่านเป็นพี่น้องที่สนิทกันมากเป็นไปได้หรอที่ครูป่านจะไม่รู้เรื่องค้ายาของพี่ชาย หึ! แล้วแบบนี้บ้านสุวรรณเวชยังอยากจะได้นังเพลงพิณไปเป็นสะใภ้อยู่อีกหรอคะ”

“อยากได้” ไม่เพียงแต่ท่านนายพลปภพเท่านั้นที่พูดขึ้น แม้แต่รองกรันณ์ พลโทคีรินทร์และสมาชิกบ้านสุวรรณเวชทุกคนต่างก็พูดขึ้นมาพร้อมกันด้วยทุกคนนั้นรู้ประวัติของครอบครัว ผบ.คเชนทร์กันดีอยู่แล้วแต่เลือกที่จะไม่พูดถึงเพราะไม่อยากให้อดีตร้ายๆ มาทำลายความรู้สึกของลูกหลาน

“ไอ้เรื่องที่หนูเล่ามามันก็เป็นตามนั้นจริงๆ แหละ จะปฏิเสธไปก็คงไม่ได้เพราะเรื่องพวกนี้มันก็ออกข่าวไปใหญ่โตเลยตอนนั้น คุณตากับคุณลุงของน้องเพลงพวกเขาเคยหลงผิดกันจริงๆ แต่ครูป่านเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย พ่อกับแม่เขาแยกทางกันตั้งแต่ครูป่านยังไม่เกิด คำแสนอยู่กับพ่อที่ฝั่งลาวส่วนครูป่านอยู่กับแม่ที่ฝั่งไทย ครูป่านเพิ่งได้เจอกับพี่ชายอีกครั้งตอนโต ได้เจอกันยังไม่ทันถึงปีพี่ชายของครูป่านก็เสียแล้ว หนูรู้มั้ยทำไมฉันถึงรู้เรื่องนี้ดี” รองกรันณ์ถามเสียงเหี้ยมๆ นิ่งๆ

“ถ้าหนูจะสืบเรื่องนี้มาแฉ งั้นหนูก็ควรสืบมาด้วยว่าใครคือคนที่จับพ่อเลี้ยงคำม่วนเข้าคุกได้...ฉันเอง ฉันกับทีมเจ้าหน้าที่ในตอนนั้นเป็นคนจับพ่อเลี้ยงคำม่วนได้ที่จังหวัดเชียงราย เพราะงั้นเรื่องทุกอย่างที่หนูเอามาแฉน่ะฉันรู้มาตั้งแต่ก่อนที่หนูจะเกิดซะอีก”

“แล้วคำแสนก็ตายเพราะ...”

“ตายเพราะตกลงไปในแม่น้ำโขงระหว่างหลบหนีเจ้าหน้าที่” เมื่อ ผบ.คเชนทร์กำลังจะบอกความจริงอีกรองกรันณ์ก็ชิงพูดขึ้นแทน ความจริงบางอย่างจะพูดออกมาทั้งหมดไม่ได้เพราะตอนนี้ลูกๆ หลานๆ ทุกคนกำลังฟังอยู่ จะให้ข้ามโขงรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่า ผบ.คเชนทร์เป็นคนฆ่าพ่อแท้ๆ ของเขา รองกรันณ์แอบส่ายหน้าห้ามไม่ให้เพื่อนพูด

“ฉันกับ ผบ.คเชนทร์พยายามตามจับคำแสนแต่ก็เกิดอุบัติเหตุก่อน คำแสนพลัดตกเรือจมแม่น้ำโขงตาย เรื่องทุกอย่างที่หนูตั้งใจจะมาแฉน่ะเรารู้กันมานานแล้วแต่ที่เราไม่พูดก็เพราะไม่รู้ว่าจะรื้อฟื้นให้มันได้อะไรขึ้นมา ข้ามโขง เพลงรักกับน้องเพลงเขาไม่ได้รู้เรื่องในอดีต คุณตากับคุณลุงของพวกเขาก็ตายตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะเกิดเสียอีก ครูป่านก็ได้เจอพี่ชายแค่ไม่กี่เดือน แล้วถ้าหนูจะสืบข่าวต่ออีกหนูก็ต้องอ่านข่าวให้ละเอียดกว่านี้ ควรอ่านด้วยว่าแก๊งค้ายาของคำแสนถูกทะลายจนไม่มีเหลือและไม่มีใครสืบทอดอีก เอาเป็นว่าขอบใจนะที่เอาข่าวเก่าๆ มาเล่าให้ฟังแต่คราวหลังไม่ต้องก็ได้” น้ำเสียงเหี้ยมๆ ของรองกรันณ์ทำเอาทิชากรเสียวสันหลังวาบด้วยความกลัว ไม่คิดว่ารองกรันณ์กับพ่อของเพลงพิณจะเป็นคนจัดการกับคดีเหล่านี้

“แต่นังเพลงพิณมันก็มาจากครอบครัวของเจ้าพ่อค้ายา”

“แล้วมันยังไง” คราวนี้ท่านนายพลปภพว่าต่อก่อนจะหันไปพูดกับแขกทุกคนในงาน “เรื่องในอดีตเป็นข่าวดังที่เราปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว แต่...แล้วมันยังไงล่ะครับ คนเรามันเลือกเกิดกันไม่ได้น้องเพลงเขาไม่ได้มีความผิดอะไรนี่ครับ แค่มีคุณตากับคุณลุงเคยเป็นผู้ร้ายน้องเพลงถึงกับต้องถูกพิพากษาไม่ให้มีชีวิตและอนาคตที่ดีในสังคมหรอ ทุกๆ ท่านในงานตอบผมทีเถอะ บ้านสุวรรณเวชกับครอบครัวของ ผบ.คเชนทร์รู้จักและสนิทสนมกันมานาน ผมหมายตาน้องเพลงไว้ให้หลานชายของผมตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นทารกอยู่ด้วยซ้ำ น้องเพลงเติบโตขึ้นมาอยู่ในสายตาของผมตลอด เด็กคนนี้เป็นเด็กดี จิตใจงดงามแล้วก็มีศีลธรรมที่สูงส่ง เพื่อนๆ พี่น้องของน้องเพลงคงทราบกันนะครับว่าตั้งแต่รู้จักกันมาน้องเพลงเป็นคนแบบไหน”

“พี่เพลงพิณเป็นคนดีครับ” อาร์ตี้พูดขึ้น “พี่เพลงพิณรู้ว่าฐานะทางบ้านของพวกผมไม่ค่อยดีพี่เพลงพิณก็ออกรับงานพาพวกผมไปรำจนได้ค่าขนม มีเงินไปเรียนต่อ ทั้งสอนรำสอนดนตรีให้เด็กๆ ทุกคนได้มีความรู้ติดตัว เงินค่าสอนก็ไม่เคยเอาซักบาท ไหนจะเข้าวัดทำบุญตลอดไม่เคยคิดร้ายกับใครด้วย ผมไม่สนหรอกว่ารุ่นปู่ย่าตาทวดของพี่เพลงพิณจะเป็นใคร ผมสนแค่ว่าพี่เพลงพิณคือพี่สาว คือเพื่อนพี่น้องที่แสนดีของพวกเรา จริงมั้ยทุกคน!” อาร์ตี้หันกลับไปถามเหล่าเพื่อนพี่น้อง ซึ่งทุกคนก็ตอบกลับมาเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่สนใจอดีตของเพลงพิณหรอกเพราะทุกวันนี้เพลงพิณคือเพื่อนพี่น้องคนสำคัญของพวกตน 

ด้วยแขกในงานเกินกว่าครึ่งล้วนเป็นเพื่อนพี่น้องของเจ้าสาวทุกคนจึงลุกฮือกันขึ้นมาปกป้องเพลงพิณ ปานมณฑาเห็นแล้วก็ได้แต่ร้องไห้อย่างซาบซึ้ง ดีใจที่ทุกคนเข้าใจเพลงพิณ ดีใจที่บ้านสุวรรณเวชออกโรงปกป้องครอบครัวของเธอแบบนี้

“เห็นมั้ยลูกจ๋า ความดีที่เราทำจะเป็นเกราะคุ้มภัยให้เรานะลูก” เธอบอกกับลูกสาวด้วยความโล่งใจ ก่อนที่ราชาวดีกับคุณหญิงกรกชจะเข้ามากอดเธอกับลูกเอาไว้อีกคนเพื่อให้กำลังใจกัน

“หนูไม่ต้องมาเป็นห่วงครอบครัวของฉันหรอกนะ ลูกหลานบ้านนี้น่ะตาแหลม พวกเขาฉลาดรู้จักเลือกคนที่จะแต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ด้วยแล้วตอนนี้เรนเจอร์มันก็เลือกผู้หญิงที่ดีพร้อมมาแต่งงานด้วยแล้ว เมียของมันเป็นคนดี มาจากครอบครัวที่ดี อีกอย่างครอบครัวของฉันกับหนูก็ไม่ได้รู้จักหรือสนิทสนมอะไรกัน ฉันไม่อยากรบกวนหนู ไม่อยากให้หนูต้องลำบากมาเป็นเดือดเป็นร้อนแทนคนบ้านสุวรรณเวชหรอก”

“หรือภาษาบ้านๆ เรียกว่า...อย่าเสือกเรื่องของครอบครัวคนอื่นเขา” แก้วเจ้าจอมโพล่งออกมาต่อจากท่านนายพลปภพ งานนี้ทำเอาอาร์ตี้กับเพื่อนพี่น้องของเจ้าสาวพากันเห็นด้วยและพากันโห่ไล่ทิชากรในทันที บางคนทนไม่ไหวก็ขว้างปาอาหารบนโต๊ะเข้าใส่ทิชากรจนทหารที่จับตัวทิชากรพลอยโดนลูกหลงไปด้วย

“อีกเรื่องนะครับ” คราวนี้คนที่พูดก็คือผู้กองกรินทร์ หลังจากที่เงียบอยู่นานเขาสร่างเมาไปทันทีที่เกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ขึ้น เขาเดินเข้าไปหาทิชากรอย่างเอาเรื่องแต่ก็ไม่ใกล้จนเกินไป

“ทุกคนครับ ภาพผู้ชายกับผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงที่ทุกคนได้เห็นเมื่อก่อนหน้านี้ไม่ใช่ภาพของเจ้าบ่าวหรอกนะครับ...คนในภาพเป็นผมเอง”

“พี่ซีล...” ผู้กองกวินทร์ที่ยืนอยู่กับครอบครัวของเจ้าสาวหันควับมาทางพี่ชายทันที เขากับพี่ชายหน้าเหมือนกันมากจนวันนี้พี่ชายของเขาถูกทักว่าเป็นเจ้าบ่าวตลอด นอกจากคนในครอบครัวก็ไม่มีใครแยกพวกเขาออก

“เมื่อก่อนผมกับคุณทิชาเคยคบหากัน แต่ก็เลิกกันไปและจบไม่สวย คุณทิชาคบหาอยู่กับผมก็จริงแต่เขาก็แอบมีใจให้น้องชายฝาแฝดของผมด้วย เพราะเขาชอบน้องชายของผมมากก็เลยทิ้งผมไปเพื่อจะไปคบกับเรนเจอร์ แต่ว่า...” ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มเยาะใส่อดีตคนรักที่วันนี้เธอช่างทำตัวได้น่าสมเพชมากๆ “แต่ว่าน้องชายของผมมันกลับไม่เล่นด้วย เรนเจอร์มันรักน้องเพลงมากแต่คุณทิชาก็ตามตื้อมันไม่หยุดจนมันต้องหนีไปกินนอนอยู่กลางทะเลบ่อยๆ ทีนี่พอคุณทิชาตามเรนเจอร์ไปไม่ได้คุณทิชาก็เลยหันมาตามรังแกน้องเพลงแทนรวมถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานวันนี้ด้วย เพราะคุณทิชาเจ็บใจกับเรื่องนี้ก็เลยเข้ามาก่อกวนในงาน เอาภาพของผมมาเปิดเพื่อให้ทุกคนเข้าใจเจ้าบ่าวผิด แต่ผมขอพูดตรงนี้ให้ทุกท่านได้เข้าใจครับ เจ้าบ่าวไม่ได้มีพฤติกรรมแบบในภาพ เจ้าบ่าวรักมั่นคงต่อเจ้าสาวมาก ขนาดเจ้าสาวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศมันคิดถึงเจ้าสาวมากก็มาขอให้ผมพาไปหาเจ้าสาว แม้เวลาจะมีจำกัดจนไม่ได้เจอกันแต่ขอแค่ได้แอบมองน้องเพลงอยู่ห่างๆ มันก็ดีใจมากแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโตมันก็เอาแต่พูดถึงน้องเพลงตลอด เอาน้องเพลงมาชมให้ทุกคนที่บ้านฟังทุกวันว่าน้องเพลงน่ารักแบบนั้น น้องเพลงใจดีแบบนี้แล้วในที่สุดวันนี้ความรักของมันก็สมหวัง แขกทุกท่านอย่าได้ตำหนิเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเลยนะครับ พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้มีความผิดอะไร เรื่องของครอบครัวน้องเพลงทางบ้านของผมก็ไม่ได้ติดใจอะไร พวกเราเคยรักน้องเพลงยังไงเราก็จะรักแบบนั้นตลอดไปแล้วผมก็ต้องขอโทษเจ้าบ่าวเจ้าสาว ขอโทษแขกทุกท่าน ขอโทษผู้ใหญ่ทั้งฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวด้วยนะครับที่เรื่องราวแย่ๆ ในอดีตของผมมันทำให้ทุกคนเข้าใจเจ้าบ่าวผิด”

“พี่ซีล...” ผู้กองกวินทร์ซึ้งในน้ำใจของพี่ชายเหลือเกินที่มาออกหน้ารับแทนเขา ทั้งๆ ที่ทุกคนในครอบครัวรู้ดีว่าภาพพวกนั้นมันเป็นเขาเองแต่พี่ชายของเขาก็ปกป้องเขาแล้วรับผิดเอง “พี่ซีล พี่...”

“มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” ผู้กองกรินทร์บอกเมื่อน้องชายเดินเข้ามาหาก่อนที่เขาจะหันมาทางทิชากรอีกครั้ง ตอนนี้เธอกำลังถูกแขกในงานก่นด่าและขับไล่ ยิ่งทุกคนรู้ว่าเธอเคยทิ้งเขาเพื่อจะจับน้องชายของเขาเองเสียงก่นด่าก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

“เขาโกหก เขากำลังพูดโกหกอยู่นะ คนในภาพเป็นน้องชาย...”

“ไม่มีใครเขาเชื่อคำโกหกของคุณหรอก” แม้จะถูกพี่ชายสั่งห้ามแต่ผู้กองกวินทร์ก็อดพูดไม่ได้อยู่ดี เขามองทิชากรด้วยความชิงชัง ไม่เคยรู้สึกว่าเกลียดใครเท่านี้มาก่อน เมื่อก่อนว่าเกลียดน้องเขยแล้วพอมาเจอทิชากรเข้าเขาเกลียดเธอยิ่งกว่าสารวัตรพนาอีก ผู้หญิงคนนี้ทำลายงานแต่งงานของเขา ทำลายวันที่ดีที่สุดในชีวิตของเขากับเพลงพิณ วันนี้น้องเพลงของเขามีความสุขมากเขาไม่เคยเห็นน้องเพลงดูมีความสุขแบบนี้มาก่อนแต่เพราะทิชากรคนเดียวเลย เพราะเธอคนเดียวเลยที่มาทำลายความสุขของคนที่เขารัก

“คุณมันเป็นบ้าไปแล้ว ผู้ชายเขาไม่เอาก็ยังจะตามมาระรานเขาอีก ยิ่งคุณทำตัวแบบนี้รู้มั้ยว่าผมยิ่งรังเกียจคุณแล้วผู้หญิงอย่างคุณน่ะต่อให้มาแก้ผ้าแบให้ผมฟรีๆ ผมก็ไม่เอา อย่ามายุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของผมอีกและที่สำคัญ...อย่ามายุ่งกับภรรยาของผม น้องเพลงคือแก้วตาดวงใจของผมถ้าคุณมาแตะต้องเขาแม้แต่น้อยล่ะก็...ผมไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่ อย่าหาว่าผมใจร้ายกับผู้หญิงก็แล้วกันผมไม่สนหรอกว่าจะเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย แต่ถ้ามาทำร้ายคนที่ผมรักล่ะก็เราได้เห็นดีกันแน่ ออกไปจากงานแต่งของผมได้แล้ว”

“ระ...เรนเจอร์...” ทิชากรหันไปมองรอบๆ ตัวอย่างเสียหน้าและอับอายเมื่อถูกเขาด่าต่อหน้าผู้คนมากมาย เธอคิดว่าเขาจะไม่กล้าเพราะอยู่ต่อหน้าผู้คนเยอะแยะแต่ที่ไหนได้

“คิดว่าผมจะไม่กล้าด่าหรอ” ผู้กองกวินทร์แสยะยิ้มเหี้ยมๆ ขึ้นอีก “จริงอยู่ที่ผมถูกสอนมาให้เป็นสุภาพบุรุษ ให้อ่อนโยนกับเด็ก สุภาพสตรีและคนชรา แต่...คุณมันไม่ใช่สุภาพสตรีแล้วทำไมผมถึงต้องเป็นสุภาพบุรุษกับคุณ วันนี้เป็นวันแต่งงานของผมเป็นวันที่ผมกับภรรยามีความสุขที่สุด คุณมาทำลายงานแต่ง ทำลายความสุขของผมกับภรรยาแบบนี้ผมด่าแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าป่วยก็ไปหาหมอซะอย่ามาบ้าอยู่แถวนี้!!!”

“เรนเจอร์ คุณ!!! คิดว่าฉันจะยอมหรอฉันจะแฉคุณอีก ฉันจะทำให้ทุกคนได้รู้ว่าคุณ...”

“พอได้แล้วทิชา! ตอนนี้ไม่มีใครเชื่ออะไรคุณหรอกเลิกโกหกใส่ร้ายน้องชายของผมได้แล้ว แค่ไอ้เรนเจอร์มันไม่ยอมรับรักคุณคุณถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยหรอ” ด้วยความสุดจะทนกับพฤติกรรมแย่ๆ ของผู้หญิงคนนี้ผู้กองกรินทร์เลยตวาดขึ้นมาอีก สีหน้าท่าทีนิ่งๆ แบบนี้เป็นใครก็ล้วนแต่เชื่อผู้กองกรินทร์ทั้งนั้น ทิชากรมองทุกคนด้วยความแค้นใจยิ่งกว่าเดิม จากที่จะมาทำให้ทุกคนในบ้านสุวรรณเวชรังเกียจเพลงพิณกลับกลายเป็นว่าทุกคนกลับยิ่งรักเพลงพิณมากขึ้นจนตอนนี้แม่ของผู้กองสองแฝดก็ยังเข้าไปกอดโอ๋เพลงพิณราวเป็นลูกสาวของตัวเอง ท่ามกลางเสียงต่อว่าด่าทอทิชากรก็หันไปเห็นมิราอยู่กับหัวหน้าดนัยและเจ้าหน้าที่ทหารคนอื่นๆ ในสถานีเรือที่โต๊ะตัวใหญ่อีกด้าน

“อีมิรา!!!” หนอย...วันก่อนมันส่งข้อความมายกเลิกนัดกับเธอเพราะว่ามีธุระด่วนต้องไปทำกับผัว เธอก็นึกว่ามันจะไปหย่ากับผัวของมันซะอีกแล้วทำไมมันถึงมาเสนอหน้าเป็นแขกในงาน ไหนจะมาดคุณนายของหัวหน้าสถานีเรือนั่นอีก อีเพื่อนทรยศ!!!

มิราเองก็ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น งานแต่งใกล้จะจบแล้วแต่เธอก็ยังไม่เห็นวี่แววของทิชากร เธอนึกว่าทิชากรจะไม่มาแล้วซะอีกแต่ที่ไหนได้...ตอนนี้ทุกคนกำลังด่าทอสาปแช่งทิชากรไปทั้งงาน ถ้าขืนเธอยังทำตามแผนของทิชากรอยู่ป่านนี้เธอก็คงจะพลอยโดนไปด้วย

“ทิชา เธอกลับไปก่อนเถอะ พอเถอะนะอย่ามาตามหาเรื่องกันอีกเลย”

“แกก็พูดได้นี่อีเพื่อนทรยศ! ไหนแกบอกว่าวันนี้ไม่ว่างมาพังงานแต่งกับฉันเพราะจะไปธุระกับผัวไง แล้วมาโผล่หัวอะไรอยู่ที่นี่!!!”

“ภรรยาผมเขาไม่ว่างไปพังงานแต่งของใครเพราะเขาต้องมาเป็นแขกในงานแต่งงานนี้ไงครับ เชิญออกไปจากงานได้แล้วแล้วก็ไม่ต้องติดต่อหาภรรยาของผมอีกเพราะต่อไปมิราเขาจะไม่มีเวลาว่างไปไหนมาไหนเป็นเพื่อนคุณอีกแล้ว” หัวหน้าดนัยพยักหน้าเรียกลูกน้องหน่วย นรข.มาช่วยกันลากทิชากรออกไปจากงาน แขนข้างหนึ่งของเขาอุ้มลูกสาวตัวน้อยเอาไว้และอีกข้างก็โอบไหล่มิราอย่างอบอุ่น มิรารู้สึกได้ถึงมือที่อบอุ่นของเขา รู้สึกดีที่เขาออกหน้าปกป้องเธอ เธอคิดถูกแล้วจริงๆ ที่เลือกมาเป็นแขกในงานวันนี้แทนการมาก่อกวน เธอได้อยู่เคียงข้างเขาในฐานะของภรรยาหัวหน้าสถานีเรือที่มีแต่คนให้เกียรติเกรงใจและที่สำคัญเธอรู้สึกได้ถึงความรักและความปรารถนาดีที่เขามีให้ เธอจะทำตามที่เขาว่า ต่อไปเธอจะไม่ยุ่งกับทิชากรอีกแต่เธอจะทุ่มเทเวลาเป็นภรรยาที่ดีของเขา เป็นแม่ที่ดีของลูกเพื่อหวังให้สักวันเขารักเธอด้วยใจจริงให้ได้

ทิชากรถูกกลุ่มทหารหิ้วตัวออกจากงานผ่านหน้ากุมาริกาไป เพื่อนพี่น้องของเพลงพิณก็ยังคงตามไปต่อว่าและขับไล่ทิชากรอย่างโกรธแค้นที่ทิชากรมาป่วนในงาน สภาพของทิชากรดูไม่ได้ทั้งมีเลือดอาบเต็มใบหน้าไหนจะโดนปาข้าวของใส่อีก ทำไมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกัน เธอเองก็ตกใจมากทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองหน้ากันกับทีมงามควบคุมเครื่องเสียงเพราะคลิปที่ว่าเธอเป็นคนเอามาให้พวกเขาเอง มันเป็นความผิดของเธอเอง...เธอก่อเรื่องอีกแล้ว

ตุ๊บ!!! 

อยู่ๆ ก็มีใครบางคนวิ่งเข้ามาชนเธอ พอกุมาริกาหันมามองก็เห็นว่าเป็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มขาวผ่อง เด็กคนนี้ดูตื่นตกใจและทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้ด้วย

“ข่อยขอโทษเด้อ” เพชรน้ำผึ้งยกมือขึ้นไหว้ขอโทษอย่างรวดเร็วแล้วก็วิ่งออกจากงานไป ก่อนหน้านี้เธอพยายามถ่วงเวลาเพื่อจะได้ไม่ต้องไปเจอ ผบ.คเชนทร์กับญาติผู้ใหญ่ของข้ามโขง แกล้งเข้าห้องน้ำก็แล้ว จะแอบไปปีนกำแพงหนีก็แล้วแต่ข้ามโขงก็คอยมาจับตาดูเธออยู่ตลอดจนกระทั่งเธอได้เห็นภาพของพ่อตัวเองสมัยยังหนุ่มในจอ LED นั่น 

เท่าที่ฟังผู้ใหญ่พูดมาเธอถึงเพิ่งจะได้รู้ว่าความจริงแล้วพ่อของเธอเป็นพี่ชายของแม่ข้ามโขง เพราะแบบนี้นี่เองพ่อของเธอถึงชอบแวะเวียนมาที่นี่ พ่อของเธอเคยเป็นคนร้ายแต่เจ้าหน้าที่ก็พากันเข้าใจผิดคิดว่าพ่อของเธอตายไปแล้ว ถ้าพ่อของเธอกับแม่ของข้ามโขงเป็นพี่น้องกันงั้นเธอก็เป็นญาติของคนบ้านนี้สิ เธอเป็นน้องสาวของข้ามโขงหรอ...ความจริงที่ได้รับรู้มาทำให้เพชรน้ำผึ้งตกใจมากก็เลยรีบหนีกลับบ้านไป เธอต้องรีบไปบอกพ่อ ต้องไปบอกพ่อว่าวันนี้มีคนมารังแกครูเพลงพิณ ครูเพลงพิณเป็นหลานของพ่อเธอเธอต้องไปบอกพ่อเพื่อให้พ่อมาเอาคืนแก้แค้นให้ครูเพลงพิณ

“อะไรของเขากันนะ” กุมาริกาได้แต่มองตามก่อนจะหันมามองหน้ากับทีมงานตาปริบๆ ทุกคนเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกับเธอและดูจะโกรธเธอมากด้วย

“มะ...ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่รู้ ฉันนึกว่าคนที่ฝากของมาให้เป็นทีมงานของพวกพี่ ฉัน...” ยังไม่ทันที่เธอจะแก้ตัวเสร็จผู้กองกรินทร์ก็เดินหน้าบึ้งตรงเข้ามาทางนี้แล้ว ตอนนี้งานมันกร่อยหมดแล้ว ผบ.คเชนทร์กับรองกรันณ์ก็เลยต้องเชิญแขกในงานกลับบ้านไปก่อนรวมถึงนักข่าวด้วย ซึ่งนักข่าวถูกปิดปากไม่ให้นำเสนอเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด ให้นำเสนอแค่ว่ามีงานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแค่นั้นก็พอ

“พวกคุณจะอธิบายกับเรื่องนี้ยังไง ทำไมถึงได้มีภาพพวกนั้นฉายออกไปให้แขกดู ก็ไหนเจ้าบ่าวกำชับเรื่องคลิปที่จะเปิดในงานกับพวกคุณแล้วไง!!!” เขาเข้ามาต่อว่าทีมงานอย่างน่ากลัว กุมาริกาเริ่มจะรู้ชะตาของตัวเองแล้วแต่ก็ไม่อยากให้ทีมงานต้องโดนต่อว่าเพราะเธอ

“อย่าไปว่าทีมงานเลยนะคะ น้ำเมยเอง...น้ำเมยเป็นคนเอาคลิปนั่นมาให้พวกพี่ๆ เขาเปิดเองค่ะ” พูดแล้วก็ต้องรีบก้มหน้าลงเมื่อคราวนี้ผู้กองกรินทร์หันมาจ้องเธออย่างเอาเรื่อง จากที่ดูโกรธอยู่แล้วตอนนี้เขากลับยิ่งโกรธเธอมากขึ้นกว่าเดิม

“คุณอีกแล้วหรอ...มานี่!!!” เขาเข้ามากระชากแขนเธอไปหาแล้วออกแรงลากเธอเข้าไปในบ้านทันที แรงที่บีบข้อมือมันแรงมากจนกุมาริการู้สึกเจ็บ เธอปลิวไปตามแรงมือของเขาอย่างง่ายดายจนถึงห้องนั่งเล่นของบ้านในที่สุด

“ผมได้ตัวคนก่อเรื่องอีกคนแล้วครับ” เพราะความโกรธทำให้เขาเผลอออกแรงมากจนกุมาริกาปลิวมากับเขาอย่างง่ายดาย พอเขาผลักเธอไปข้างหน้ากุมาริกาจึงเสียหลักล้มลงไปกับพื้นจนนทีธาราต้องรีบเข้ามาช่วยประคอง กุมาริกาไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยเมื่อล้มลงแต่เธอกลับมองเขาอย่างน้อยใจว่าทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้ เรื่องเก่าก็ยังไม่เคลียร์เรื่องใหม่ยังจะถาโถมเข้ามาอีก พอเธอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นญาติผู้ใหญ่ทั้งของเขาและของเพลงพิณอยู่ที่นี่กันเกือบหมดทุกคน บางคนก็ยังอยู่ข้างนอกเพื่อส่งแขกกลับหลังเสร็จงาน

“นี่มันเรื่องอะไรกันพี่ซีล พี่ผลักคุณน้ำเมยทำไม” นทีธาราที่ช่วยประคองกุมาริกาลุกขึ้นถามพี่ชาย แม้แต่ทุกคนเองก็สงสัย

“คนที่เอาคลิปบ้าๆ นั่นไปให้ทีมงานเปิดบนเวทีก็คือคุณดาราคนนี้นี่ไง คุณร่วมมือกับทิชามาก่อเรื่องขึ้นในงานใช่มั้ย!!!” เสียงที่แผดลั่นทำให้กุมาริกาสะดุ้งเฮือกตกใจ ราชาวดีที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านรีบเข้ามาดันตัวลูกชายออกห่างจากกุมาริกาทันทีเมื่อเหมือนจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันมีผลกระทบต่อจิตใจของเพลงพิณเป็นอย่างมากเธอก็เลยเป็นลมไป ตอนนี้เพลงพิณอยู่บนห้องนอน มีปานมณฑา พุดตาลกับผู้กองกวินทร์คอยอยู่ข้างๆ และแก้วเจ้าจอมก็กำลังตรวจดูอาการให้น้องสาวอยู่ 

“ซีลอย่ามารังแกน้องนะ ทำตัวแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะลูก” เธอดันลูกชายหนีแล้วก็หันมาทางกุมาริกาที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ นี่เรื่องวุ่นวายมันยังไม่จบอีกหรอ

“แม่แก้มรู้มั้ยว่าแม่ดาราคนนี้น่ะก่อเรื่องอะไรเอาไว้ คุณน้ำเมยเขาเป็นคนเอาคลิปบ้าๆ มาเปิดในงานแต่ง เขาร่วมมือกับทิชามารังแกน้องเพลงแล้วก็อยากจะพังงานนะครับ”

“เปล่านะคะ” เขาเข้าใจเธอผิดไปใหญ่แล้ว กุมาริกาส่ายหน้าทั้งน้ำตาแล้วหันไปมองทุกๆ คนที่อยู่ในห้องนี้ก่อนจะเข้ามากอดแขนราชาวดี

“น้ำเมยไม่ได้จะมาพังงานนะคะคุณแม่ น้ำเมยรักพี่เพลงพิณน้ำเมยไม่มีทางทำร้ายพี่เพลงพิณแบบนี้แน่ น้ำเมยยอมรับค่ะว่าเป็นคนเอาคลิปมาให้ทีมงานจริงๆ แต่คลิปนั่นมีคนฝากน้ำเมยมาอีกที เขาบอกว่าเป็นทีมงานออแกไนซ์ เขาบอกว่าไฟล์เดิมมีปัญหาก็เลยเอาไฟล์ตัวใหม่มาให้แทนน้ำเมยก็เลยเป็นธุระเอาไฟล์จากเขาไปให้ทีมงาน น้ำเมยไม่ทราบจริงๆ นะคะว่าในไฟล์มันจะเป็นคลิปอะไรแบบนั้น น้ำเมยขอโทษ น้ำเมยไม่ได้ตั้งใจ” เธอสะอึกสะอื้นร้องไห้อย่างน่าสงสารจนราชาวดีต้องกอดโอ๋ ราชาวดีเชื่อว่ากุมาริกาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ หรอกเพราะตั้งแต่เช้ามานี้เธอเห็นกุมาริกาคอยดูแลเพลงพิณเป็นอย่างดี ทั้งซับหน้าเติมแป้งให้กัน คอยจัดชายสไบให้ กุมาริกาเป็นคนซื่อและจริงใจเธอไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ อีกอย่าง...กุมาริกากับทิชากรไม่ถูกกัน ทั้งสองคนคงร่วมมือกันไม่ได้หรอกเพราะเท่าที่ได้ยินมาขนาดแค่ร่วมงานกันในกองถ่ายยังมีจิกกัดกันเลย

“มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้ หนูน้ำเมยเขาอาจจะถูกหลอกมาอีกที” ราชาวดีบอกกับลูกชายและทุกคน

“แล้วทิชาเขาเข้ามาในงานได้ยังไงหน้างานมีคนเฝ้าออกเยอะแยะ ถ้าไม่มีบัตรเชิญก็เข้ามาในงานไม่ได้นะ” ท่านนายพลปภพสงสัยในข้อนี้ ท่านเองก็คิดว่ากุมาริกาคงไม่เกี่ยวอะไรด้วยหรอก ท่านมองคนออก เด็กคนนี้ไม่ใช่คนร้ายจริงๆ แต่น่าจะเป็นคนที่อยู่ผิดที่ผิดเวลามากกว่า

“ตำรวจที่หน้างานบอกว่าเขาเป็นคนปล่อยคุณทิชาเข้ามาเองครับคุณปู่” ข้ามโขงกับเพลงรักที่ออกไปถามเรื่องนี้กับทางตำรวจและส่งแขกกลับเดินเข้ามาบอกก่อนจะมองมาทางกุมาริกา

“ทำไมถึงปล่อยเข้ามาล่ะ ก็พ่อสั่งแล้วไงว่าถ้าไม่มีบัตรเชิญก็เข้างานมาไม่ได้” จะว่าทิชากรเอาเงินยัดก็คงไม่ใช่เพราะอย่างไรแล้วความปลอดภัยของท่านนายพลปภพก็สำคัญกว่าทิชากร ตำรวจที่มาช่วยงานก็ล้วนแต่เป็นตำรวจเพื่อนฝูงของเขาทั้งนั้น ผบ.คเชนทร์รู้ดีว่าคงไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นแน่

“ตำรวจเขาบอกว่าก่อนหน้านี้เห็นคุณน้ำเมยไปด้อมๆ มองๆ อยู่ที่หน้างานหลายรอบแล้วน่ะครับ เหมือนกับว่ากำลังรอใคร พอไปถามคุณน้ำเมยก็บอกว่าจะมีคนมาหาตัวเองที่งาน ทีนี้ตำรวจเขาเห็นว่าคุณทิชาก็เป็นดาราเหมือนกัน เคยเล่นละครกับคุณน้ำเมยอยู่หลายเรื่องก็นึกว่าจะเป็นเพื่อนกัน นึกว่าเป็นคนที่คุณน้ำเมยกำลังรออยู่ก็เลยปล่อยเข้ามาน่ะครับ”

“ไม่ใช่นะคะ น้ำเมยไม่ได้รอป้าทิชา แต่น้ำเมยกำลังรอ...”

“รอใคร!” ผู้กองกรินทร์ตวาดใส่แล้วดึงข้อมือของกุมาริกามาบีบเอาไว้อีก แต่ทันใดนั้นก็มีมือของใครสักคนมาปัดมือของผู้กองกรินทร์ออกก่อนที่เขาคนนั้นจะดึงเอากุมาริกาไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา

“รอผมเอง!” กริชชาภัทรว่าขึ้นแล้วจ้องผู้กองกรินทร์อย่างเอาเรื่อง ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขากับผู้กองกรินทร์เพิ่งจะได้เจอหน้ากันแบบจังๆ กริชชาภัทรมองผู้กองกรินทร์สักพักก็หันมายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนในที่นี้ก่อนจะพูดต่อ

“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่จู่ๆ ผมก็เดินเข้ามาในนี้แต่ผมอนุญาตเจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างนอกแล้ว ผมเป็นพี่ชายของน้ำเมย ก่อนหน้านี้เด็กคนนี้หนีออกจากบ้านมาผมติดต่อหาเท่าไหร่ก็ติดต่อไม่ได้ รู้แค่ว่าจะมางานแต่งเพื่อนผมก็เลยมาตามหากลัวว่า...จะถูกไอ้บ้าที่ไหนซักคนรังแกเอาอีก” กริชชาภัทรจ้องหน้าผู้กองกรินทร์อีกครั้ง ไอ้หมอนี่ใช่มั้ยที่มันทำน้องสาวของเขาร้องไห้อยู่ตั้งหลายวัน ไอ้คนนี้น่ะหรอที่กุมาริกาคลั่งรักมันนักจนถึงขั้นไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง

“พี่น้ำปิง ไม่เอา” เห็นพี่ชายจ้องหน้าคนรักอย่างเอาเรื่องกุมาริกาก็กลัวว่าทั้งสองคนจะมีเรื่องกัน พี่ชายคนโตของเธอเป็นนักธุรกิจ วันๆ จับแต่ปากกาจะไปสู้นักรบที่จับแต่ปืนได้อย่างไร “อย่ามีเรื่องกันนะคะ”

“ไอ้หมอนี่ใช่มั้ยที่มันทำเราร้องไห้” ท่าทีของกริชชาภัทรดูเอาเรื่องมากจนข้ามโขง เพลงรักและเหล่าพี่น้องบ้านสุวรรณเวชต้องเตรียมตัวเข้าแยกหากว่าทั้งสองคนจะมีเรื่องกันจริงๆ

“ไม่ใช่ เขาไม่ได้ทำอะไรน้ำเมย” กุมาริกาว่าทั้งน้ำตา “เพราะน้ำเมยรู้ไงว่าถ้าพี่น้ำปิงมาพี่น้ำปิงก็จะมาเอาเรื่องเขาน้ำเมยก็เลยต้องไปรอพี่น้ำปิงที่หน้างานแต่ง น้ำเมยไม่อยากให้พี่น้ำปิงกับพี่ซีลทะเลาะกัน”

“จะปกป้องมันทำไมนักหนา พอเกิดเรื่องแย่ๆ มันเคยปกป้องเราแบบนี้บ้างมั้ย มันเคยห่วงใยความรู้สึกของเราแบบนี้บ้างมั้ยน้ำเมย!!! ถ้ามันไม่รักก็ไม่ต้องสนใจมัน ผู้ชายดีๆ มีออกเยอะแยะทำไมต้องมารักคนที่เขาไม่ได้รักตัวเองด้วย ปัญญาอ่อน!!!”

“โห...” นคินทร์สะดุ้งตามกุมาริกา คำว่าปัญญาอ่อนกระแทกหน้าเขาเต็มๆ ทำไมพี่ชายบ้านนี้ดุน้องสาวได้โหดจังเลยวะ จากที่ตอนแรกกริชชาภัทรจะเอาเรื่องผู้กองกรินทร์ ตอนนี้เขากลับจะเอาเรื่องน้องสาวของตัวเองแทน

ผู้กองกรินทร์เองก็ไม่คิดว่ากริชชาภัทรจะด่าน้องสาวตัวเองแบบนี้ แต่สิ่งที่กริชชาภัทรพูดมันก็เสียดเข้าไปในหัวใจของเขาเหมือนกัน จริงอย่างที่กริชชาภัทรพูด...เขาไม่เคยปกป้องกุมาริกา เขามักจะห่วงเธอเป็นคนสุดท้าย เขาแทบจะไม่เคยพูดดีๆ กับเธอเลย เขามีแต่พูดว่าห้ามเธอทำแบบนั้นห้ามเธอทำแบบนี้ เขามีข้อแม้มาให้เธอทำตามมากมายแต่เธอก็ยอมทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง

“เราจะรักใครพี่ไม่เคยว่า ตัวของเราหัวใจของเราพี่ให้อิสระเราเลือกแฟนได้เองตามใจชอบ แต่พี่ขอได้มั้ย...ถ้าจะรักใครซักคนเราต้องรักคนที่มันรักเราตอบ ไม่ใช่ให้เราไปรักมันข้างเดียวเพราะมันจะมองไม่เห็นค่าของเรา ดูอย่างตอนนี้สิมันเห็นค่าของเรามั้ยฮะน้ำเมย!!! มันเคยพูดมั้ยว่ามันรักเราพี่ถามหน่อย!!!”

“น้ำปิง น้ำปิงพอแล้วลูกอย่าว่าน้องอีกเลยนะ” ราชาวดีเห็นกุมาริกาถูกพี่ชายต่อว่าก็อดสงสารไม่ได้ เธอเข้าใจกริชชาภัทรดีว่าห่วงน้องแต่ก็ไม่อยากให้เขาต่อว่าน้องแรงๆ เพราะตอนนี้กุมาริกาก็ใจเสียไปหมดแล้ว

“...ผมขอโทษครับที่มาเสียมารยาทที่นี่” กริชชาภัทรหันมาบอกราชาวดี คุณป้าแก้มคนนี้สนิทกับพ่อแม่ของเขาและเคยไปที่บ้านของเขาบ่อยๆ “น้ำเมยไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคลั่งรักใครแบบจะเป็นจะตายเท่านี้มาก่อน ถ้ารักน้องสาวของผมผมก็ยินดีแต่ถ้าจะไม่รักก็อย่ามาทำร้ายกันแบบนี้ หลายวันก่อนตอนที่ลูกชายคุณป้าบอกเลิกน้ำเมยมันทำให้น้ำเมยถึงกับช็อกหนักจนพูดจาไม่รู้เรื่อง ข้าวปลาก็ไม่กินเอาแต่ร้องไห้อยู่คนเดียว พอมาวันนี้ก็ยังแอบหนีออกจากบ้านอีก ถ้าจะมางานแต่งของเพื่อนทั่วไปก็คงไม่เป็นไรหรอกแต่ผมกลัวเขาจะมาเจอกับลูกชายของคุณป้าแล้วถูกรังแกเอาอีก เรียนจบเมืองนอกเมืองนามาซะเปล่าแต่ก็ตามใครเขาไม่ทันแล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมห่วงได้ยังไง ผมไม่ทราบว่าน้องสาวของผมมาก่อเรื่องวุ่นวายอะไรให้ทุกคนรึเปล่า แต่ถ้าน้ำเมยก่อเรื่องจริงๆ ผมขอโทษทุกคนแทนน้ำเมยด้วยนะครับ” กริชชากรณ์ยกมือขึ้นไหว้ขอโทษทุกคนจากใจพร้อมกับบอกให้น้องสาวขอโทษทุกคนด้วย “เด็กคนนี้เป็นคนไม่เอาไหน ไม่ใช่ดาราสุดมั่น ไม่ได้ดูมีวุฒิภาวะอย่างที่เห็นในทีวีหรอกนะครับ ถ้าน้ำเมยทำตัวไม่ดีก็เป็นความผิดของผมที่ไม่รู้จักสั่งสอนน้อง ผมขอโทษจริงๆ ครับที่เกิดเรื่องแบบนี้”

“นี่เอื้อย เรามีลูกสาวหลานสาวโสดๆ เหลืออีกซักคนมั้ย พี่ชอบเจ้าหนุ่มคนนี้จังเลยมันแมนได้ใจพี่ ความคิดความอ่านก็ดูเป็นผู้ใหญ่ดี” พลโทคีรินทร์สะกิดถามกับภรรยา ท่านนายพลปภพที่ได้ยินก็เลยพยักหน้าเห็นด้วย

“ยกมารีนให้เลยดีมั้ยพ่อภู พ่อเองก็ชอบเจ้าหนุ่มนี่เหมือนกัน”

“ฮะแฮ่มๆ ของผมครับคุณปู่ ของผม” ผู้หมวดศิขรินทำงอนใส่แล้วเข้ามาคล้องแขนขวัญคณินเอาไว้อย่างหวงๆ เขารักของเขามาตั้งนานจะให้คนอื่นมาแย่งไปได้ไง

“นี่น้ำปิง ลูกชายลุงมันก็รักน้องสาวของเราไม่ต่างกันหรอก มันแค่แสดงออกไม่เก่งก็เท่านั้น” งานนี้รองกรันณ์ต้องออกโรงปกป้องลูกชายของตนบ้าง แต่กริชชาภัทรกลับไม่คิดแบบนั้น เขามองมาทางผู้กองกรินทร์แล้วแสยะยิ้มเยาะใส่ก่อนพูด

“ถ้ารักน้องสาวของผมก็ต้องพูดออกมาจากปากของตัวเองสิครับ...ไม่ใช่ให้พ่อมาพูดแทน”

“โอ้วววว ผมหน้าชาแทนพี่ซีลกับอารัน” นคินทร์ยกมือขึ้นมากุมอก ไม่เคยเห็นมวยถูกคู่แบบนี้มาก่อนในขณะที่คุณปู่ของเขา ไหนจะพ่อของเขาและ ผบ.คเชนทร์ก็ยังพากันกลั้นขำแทบจะไม่ทัน รองกรันณ์เป็นพวกรักลูกมากแล้วก็โอ๋แต่ลูกสุดๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้สารวัตรพนาพาน้องชมพูกับน้องโมกขึ้นไปนอนกลางวันบนบ้าน ไม่งั้นสารวัตรพนาคงได้เห็นช็อตเด็ดช็อตนี้แล้ว

“ถ้าไม่อะไรแล้วผมขอตัวพาน้องกลับบ้านก่อนนะครับ งานนี้คงต้องกักบริเวณกันยาวๆ จนกว่าน้ำเมยจะได้สติ” พอตอกกลับจนรองกรันณ์ไปไม่เป็นแล้วกริชชาภัทรก็ยกมือขึ้นไหว้ลา แต่ก่อนจะไปเขาก็ยังไม่วายทิ้งระเบิดใส่ผู้กองกรินทร์อีกหนึ่งลูก

“ครั้งนี้ผมจะถือว่าน้ำเมยตาถั่วเอง แต่ไม่ต้องห่วงหรอกเพราะต่อไปผมจะไม่ให้น้องสาวของผมมากวนใจคุณอีก น้ำเมยไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกแต่เด็กคนนี้มีผู้ชายดีๆ ที่ดีพร้อมกว่าคุณมาให้เลือกอีกเยอะ อย่าหยิ่งทนงคิดว่าตัวเองแน่ โลกทั้งใบมันไม่ได้หมุนรอบตัวคุณแค่คนเดียวนะผู้กอง” ว่าจบกริชชาภัทรก็ลากเอาน้องสาวออกไปจากบ้านของ ผบ.คเชนทร์ กุมาริกาทำอะไรไม่ได้ เธอยังไม่อยากไปไหน เธออยากอยู่ที่นี่เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ให้ตัวเองต่อและเธออยากอยู่กับเขา...เขายังไม่เข้าใจเธอพี่น้ำปิงของเธอเองก็ไม่เข้าใจ เขาถูกผู้หญิงหลอกมาเยอะ เขาระแวงผู้หญิงทุกคนเขาก็เลยเข้าใจเธอผิด เธออยากจะเข้าไปกอดปลอบใจเขาด้วยซ้ำ

พอกริชชาภัทรพาน้องสาวออกไปจากบ้านแล้ว ภายในห้องนั่งเล่นที่เคยอบอุ่นก็กลับเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ความเย็นของเจ้าชายน้ำแข็งพาให้ทุกคนเหน็บหนาวหัวใจตาม ตอนที่กริชชาภัทรต่อผู้กองกรินทร์ยืนนิ่งไม่ไหวติง เขามองแต่กุมาริกาแล้วก็ไม่พูดไม่จา ไม่ตอบโต้ใดๆ ออกมา นี่ถ้าเป็นผู้กองกวินทร์ป่านนี้คงโวยวายลั่นบ้านและแลกหมัดกับกริชชาภัทรไปนานแล้ว

“ทำไมไม่ตอบโต้น้ำปิงไปฮะ ทำไมปล่อยให้เขามาลากเอาน้องสาวกลับไปง่ายๆ แบบนั้น แล้วเรื่องบอกเลิกอะไรนั่นอีก แกไปบอกเลิกหนูน้ำเมยได้ยังไงพ่ออุตส่าห์ไปทาบทามเขาเอาไว้ให้แก ไปอวยแกให้พ่อกับแม่ของเขาฟังมาสารพัด ทำไมแก...”

“พี่รันคะ พอเถอะค่ะสงสารลูก” เห็นสีหน้าของลูกแล้วราชาวดีก็สงสารนัก ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในงานเลี้ยงเขาก็ออกมารับผิดแทนน้องชาย ทั้งๆ ที่คนในคลิปนั่นคือผู้กองกวินทร์ชัดๆ แต่เขาก็มาออกหน้ารับผิดแทนเพื่อไม่ให้แขกในงานพากันตำหนิน้อง เขาแบกรับความทุกข์ของคนอื่นเอาไว้รวมถึงความทุกข์ของตัวเองด้วย เธอเข้าใจลูกชายดี เขาถูกผู้หญิงทำร้ายหัวใจมาเยอะก็เลยระแวงคิดว่าผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาจะเป็นเหมือนกันหมด เขารักกุมาริกามากแต่ก็ไม่กล้าทุ่มเทความรักให้เพราะกลัวว่าจะถูกกุมาริกาหลอกเหมือนกับผู้หญิงคนก่อนๆ เขาเป็นคนที่หวาดกลัวความรักแล้วที่กริชชาภัทรพูดออกมามันก็แทงใจดำเขาสุดๆ

“ซีล มาหาย่ามาลูก” คุณหญิงกรกชเองก็สงสารหลานรัก ในวันที่น้องชายฝาแฝดมีความสุขที่สุดเขากลับต้องเป็นทุกข์ที่สุดอยู่คนเดียว แม้แต่ตอนที่ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาหาผู้เป็นย่าเขาก็ยังมีสีหน้าที่เรียบเฉยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนคุณหญิงกรกชน้ำตาซึมตาม

คล้อยหลังกริชชาภัทรกับกุมาริกาไปได้ครู่ใหญ่ๆ คราวนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจก็หิ้วตัวผู้ชายคนหนึ่งมา ชายคนนี้มีท่าทีหวาดกลัวและถูกกุญแจมือล็อกเอาไว้ ทุกคนได้แต่มองตามอย่างสงสัยว่าเขาเป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นหรือเปล่า

“สารวัตรเอาตัวใครมา” ผบ.คเชนทร์เข้ามาถาม พอเขาเดินมาใกล้ชายคนนี้ก็รีบหลบสายตาแล้วถอยหนีจนตำรวจต้องจับตัวเอาไว้ให้ดี

“ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องวุ่นๆ ในงานครับ” นายสารวัตรตำรวจตอบ “ก่อนหน้านี้ผู้ชายคนนี้อ้างว่าเป็นทีมงานของออแกไนซ์เอาไฟล์คลิปที่ต้องเปิดในงานมาให้พวกผมครับ เขาขอให้พวกผมเอาคลิปนี้เข้าไปส่งให้ทีมงานข้างในหน่อยแต่ว่าตอนนั้นคุณน้ำเมยอยู่ที่หน้างานพอดีก็เลยรับอาสาเป็นคนเอาคลิปเข้าไปส่งให้ทีมงานแทน ผมสอบสวนมาเบื้องต้นแล้วครับ เขาถูกคุณทิชากรจ้างมาอีกที”

“งั้นคุณน้ำเมยเขาก็พูดความจริงน่ะสิครับ เขาโดนไอ้หมอนี่หลอกมาอีกที แฟนพี่ไร้มลทินแล้วนะพี่ซีล” อรินหันมาบอกพี่ชาย ที่พอรู้ความจริงแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก นี่เขาเข้าใจเธอผิดหรอ...

“เอออาลืมบอก ว่าจะบอกตั้งนานแล้วมัวแต่ยุ่งๆ เรื่องงานแต่งก็เลยไม่ได้คุยเรื่องนี้กันซักที” คราวนี้ ผบ.คเชนทร์หันมาพูดกับผู้กองกรินทร์อีกคน “จริงๆ แล้วคืนนั้นหนูน้ำเมยเขาไม่ได้วางยาเรนเจอร์หรอกนะ ทิชาเป็นคนทำน่ะอาไปถามพนักงานที่โรงแรมกับดูกล้องวงจรปิดมาแล้ว หนูน้ำเมยเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยจริงๆ”

ความจริงที่ได้รู้มายิ่งถาโถมความรู้สึกผิดเข้าสู่หัวใจของผู้กองกรินทร์ เขานึกถึงวันที่เขาต่อว่ากุมาริกาที่โรงแรมวันนั้น เขาไม่เชื่อใจเธอจนแม้แต่วันนี้เขาก็ไม่เชื่อใจเธอเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่เขาทำเธอเจ็บปวดแต่เธอก็ยังฝืนยิ้มให้เขา ถูกพี่ชายจับขังเอาไว้ในบ้านแต่เธอก็ยังหนีออกมาเพื่ออยากมาหาเขา เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแต่เขาก็ยังไปต่อว่าเธอต่างๆ นานา คิดเองเออเอง หวาดกลัวความรักจนทำให้คนอื่นต้องเจ็บปวดตาม เขารักเธอแต่เขาก็ไม่เคยพยายามเพื่อเธอเลย มีแต่กุมาริกาที่คอยวิ่งเข้าหาเขาตลอด เขาอยากได้เธอมาแต่พอเขาได้เธอมาแล้วเขากลับไม่รู้จักรักษาเธอเอาไว้ เธอพยายามเข้าหาครอบครัวของเขา พอรู้ว่าเขารักใครเธอก็พยายามไปตีสนิทกับคนๆ นั้น เธอเอาใจแม่ของเขาจนแม่ของเขารักเธอ พี่น้องของเขาก็รักเธอกันทุกคน เธออยากอยู่กับเขาเลยตั้งตัวเองเป็นซ้อใหญ่ เธอเข้ามาทำดีกับครอบครัวของเขาด้วยความจริงใจแม้แต่หลานๆ ของเขาก็ยังชอบเธอ นี่เขาทำบ้าอะไรลงไป เขารักเธอมากแล้วทำไมเขาไม่คว้าเธอเอาไว้บ้าง ก่อนที่เธอจะถูกพี่ชายพากลับบ้านเมื่อกี้นี้เธอก็ยังเอาแต่มองเขา เธอมองเขาด้วยความห่วงใยไม่ใช่ตัดพ้อซ้ำยังปกป้องเขาจากพี่ชายของตัวเองอีก

“อ้าวๆๆ พี่จะไปไหนน่ะ” นคินทร์ร้องตามแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็รีบลุกออกไปจากห้องนั่งเล่นแล้ววิ่งออกไปที่หน้าบ้านด้วยหวังจะเจอกุมาริกา หวังว่าเธอจะยังอยู่แต่...เขากลับไม่พบใครเลยนอกจากเจ้าหน้าที่ที่มาดูแลความปลอดภัยกับทางทีมงานออแกไนซ์ที่กำลังเก็บข้าวของ ตอนนี้แขกกลับบ้านไปกันหมดแล้ว

ผู้กองกรินทร์ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าบ้านด้วยความรู้สึกผิดต่อกุมาริกา เขาทำให้เธอร้องไห้ ทำให้เธอหวาดกลัว เธอเป็นแค่คนซื่อๆ แต่บางครั้งก็ซุกซน เธอสดใสร่าเริงตลอดเวลาแม้แต่ยามที่เขาทำให้เธอเจ็บเธอก็ยังฝืนยิ้มได้ เขามันโง่เองที่ถือฐิติเอาแต่หวาดกลัวเรื่องความรัก เขาเอาอดีตแย่ๆ ของตัวเองมาตัดสินเธอ คิดมากและคิดไปสารพัดว่าเธอจะหลอกเขาแต่เป็นเขาเองที่หลอกเธอและไม่เคยให้ความสำคัญกับเธอเลย

“...ผมขอโทษ ผมขอโทษจริงๆ” ยิ่งตอนที่เขากระชากเธอเข้าไปในบ้านแล้วผลักเธอจนล้ม เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ยิ่งสงสารเธอเมื่อเธอต้องมาเป็นทาสรองรับอารมณ์ของเขา เขาทำไม่ดีกับเธอขนาดนี้แต่เธอก็ยังห่วงใยเขา

“ผมขอโทษจริงๆ น้ำเมย” แม้จะรู้ว่าสายไปแล้วแต่เขาก็อยากจะขอโทษเธอ เขาผิดไปแล้วจริงๆ

********************************************************************

มาขอโทษเอาอะไรป่านนี้เพ่!!!

*********************************

ไรท์มีเพลงเพราะๆ อยากให้นักอ่านทุกท่านได้ฟัง ซึ่งมันมีเนื้อหาและความหมายตรงกับนิยายในตอนนี้มาก (โดยเฉพาะเรื่องของพี่ซีล) เพื่ออรรถรสในการอ่านนิยายในตอนนี้ เปิดเพลงนี้ขณะอ่านไปด้วยนะคะ (เดี๋ยวไม่ฟินนะ) ชื่อว่าเพลง ขอโทษ ไรท์แชร์เอาไว้ที่หน้าเพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้ นะคะ