27.เมียผมเป็นลูกพญางู
27.เมียผมเป็นลูกพญางู
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมีผลต่อสภาพจิตใจของเพลงพิณมากจนทำให้เธอเป็นลมไปแก้วเจ้าจอมที่มาตรวจดูอาการจึงให้ยานอนหลับด้วยเพื่อให้เธอได้พักผ่อน กว่าเธอจะตื่นเรื่องทุกอย่างก็คงเคลียร์เสร็จหมดแล้ว ตอนนี้แขกในงานกลับไปกันแล้ว แม้แต่พื้นที่จัดงานเลี้ยงฉลองและเวทีก็ถูกเก็บออกไปจนเรียบร้อย บ้านของ ผบ.คเชนทร์กลับมาสงบอีกครั้งเหลือเพียงร่องรอยของการจัดงานเพียงแค่ดอกไม้สดที่ประดับอยู่ภายในตัวบ้าน และซุ้มดอกไม้สดนอกบ้าน ที่หน้าบ้านมีเจ้าหน้าที่มาคอยดูแลความปลอดภัยทั้งคนของ ผบ.คเชนทร์ ลูกน้องของท่านนายพลปภพ รองกรันณ์ และพลโทคีรินทร์
เรื่องราวในอดีตที่ถูกเก็บเอาไว้เป็นความลับมานานจำเป็นต้องเอามาเล่าเพื่อให้ลูกหลานได้คลายความสงสัยโดยเล่าถึงพ่อเลี้ยงคำม่วนที่เป็นราชายาเสพติดในลุ่มแม่น้ำโขง หลังจากที่ถูกรองกรันณ์และ ผบ.คเชนทร์รวมถึงเจ้าหน้าที่ในขณะนั้นจับกุมแล้วพ่อเลี้ยงคำม่วนก็ถูกจำคุกตลอดชีวิตที่ฝั่งลาว เดิมพ่อเลี้ยงคำม่วนเป็นมหาเศรษฐีจากฝั่งลาว ต้นตระกูลเก่าแก่มีหน้ามีตาแต่พอถูกจับด้วยคดียาเสพติดเกียรติยศและอำนาจบารมีก็พังทลายไปในพริบตา พ่อเลี้ยงคำม่วนมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเป็นสาวชาวไทยซึ่งก็คือพุดตาล ทั้งสองคนมีลูกด้วยกันคือคำแสน แต่เพราะพุดตาลรับไม่ได้เมื่อรู้ว่าสามีค้ายาเสพติดและทำธุรกิจผิดกฎหมายพุดตาลจึงจะพาลูกหนีกลับมาที่ฝั่งไทยซึ่งขณะนั้นพุดตาลก็กำลังตั้งท้องปานมณฑาอยู่ ด้วยอุบัติเหตุขณะหลบหนีพุดตาลเข้าใจว่าคำแสนจมน้ำเสียชีวิตไปขณะขึ้นเรือข้ามแม่น้ำโขงมาที่ฝั่งไทยพุดตาลจึงต้องอุ้มท้องปานมณฑาหนีจากการไล่ตามของสามีจนได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ฝั่งไทยในที่สุด พุดตาลคลอดปานมณฑาออกมาแล้วดูแลเธอเป็นอย่างดี แต่ในขณะเดียวกันก็เสียใจไม่หายเมื่อคิดว่าคำแสนจมน้ำตายไปแล้ว จนเมื่อปานมณฑาโตเป็นสาวและได้เดินทางมาทำงานที่หนองคาย นอกจากเธอจะได้พบรักกับ ผบ.คเชนทร์ผู้เป็นสามีแล้วเธอก็ยังได้เจอกับคำแสนอีกด้วย คำแสนโกรธแค้นที่ ผบ.คเชนทร์จับพ่อของตนเข้าคุกได้ก็เลยอาฆาตตามล้างแค้นกันเรื่อยมาจนได้มาพบกับน้องสาว เมื่อรู้ว่าปานมณฑาคือน้องสาวและเป็นภรรยาของ ผบ.คเชนทร์คำแสนก็เปลี่ยนใจไม่ล้างแค้น แต่เพราะธุรกิจดำมืดที่เขารับช่วงต่อมาจากผู้เป็นพ่อทำให้เขาถูกทางการตามล่า คำแสนถูกทางเจ้าหน้าที่ตามล่าอย่างหนักแต่ในขณะเดียวกันเขาก็คอยตามดูแลและปกป้องน้องสาวด้วย แต่สุดท้าย...ระหว่างการหลบหนีคำแสนก็ตกแม่น้ำโขงและจมน้ำตายในที่สุด
ผบ.คเชนทร์กับรองกรันณ์เล่าเรื่องราวทุกอย่างเพียงเท่านี้ ทั้งสองคนไม่ได้เล่าถึงภรรยากับลูกของคำแสน คำแสนมีภรรยาชื่อฟ้าหยาด เธอเสียชีวิตจากการช่วยชีวิตของคำแสนเอาไว้เพราะคำแสนกำลังจะถูกลูกน้องที่ทรยศฆ่า เธอเข้ามารับเอากระสุนแทนคำแสนทั้งๆ ที่ตอนนั้นเธอท้องแก่อยู่ แม้ไม่อาจรักษาชีวิตของเธอได้แต่หมอเอื้อย ภรรยาของพลโทคีรินทร์ที่เป็นสูตินารีแพทย์ฝีมือดีก็สามารถผ่าตัดเอาทารกน้อยที่น่าสงสารออกมาจากท้องแม่ได้ ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑารับเอาทารกน้อยผู้น่าสงสารคนนี้มาเลี้ยงเป็นลูกและตั้งชื่อให้ว่า...ข้ามโขง
แม้ความจริงทุกอย่างจะถูกบอกเล่าให้ลูกหลานฟังแต่เรื่องชีวิตความเป็นมาของข้ามโขงนั้นเหล่าพ่อแม่ทุกคนก็ยังคงเก็บเอาไว้เป็นความลับต่อไป และรองกรันณ์ก็เห็นใจ ผบ.คเชนทร์นักเพราะตอนที่คำแสนจะตกลงไปในแม่น้ำโขงคำแสนไม่ได้ตกลงไปเอง แต่ตกลงไปเพราะเขาถูก ผบ.คเชนทร์ยิง ถึงรองกรันณ์กับ ผบ.คเชนทร์จะรู้กันดีว่าความจริงแล้วคำแสนยังมีชีวิตอยู่แต่ทั้งสองคนก็ไม่อยากให้ข้ามโขงต้องรู้สึกแย่ ผบ.คเชนทร์รักข้ามโขงเสมือนลูกชายแท้ๆ เขารักข้ามโขงมากจนยอมตายแทนลูกชายคนนี้ได้ ผบ.คเชนทร์กลัวว่าถ้าข้ามโขงได้รู้ความจริงแล้วข้ามโขงอาจจะโกรธเกลียดตนเขาจึงต้องให้เรื่องนี้เป็นความลับต่อไป
“ผมเคยได้ยินเรื่องของพ่อเลี้ยงคำม่วนกับลูกชายมาบ้าง เขา...เขาเป็นคุณตากับคุณลุงของผมหรอครับ” เพลงรักพูดขึ้นหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวในอดีตของครอบครัวตัวเอง ที่ผ่านมาเขารู้แค่ว่าคุณตาเป็นคนจากฝั่งลาว คุณตาทิ้งมรดกเอาไว้ให้มากมายรวมถึงบ้านที่เป็นคฤหาสน์ไม้สักที่ฝั่งนู้น ซึ่งตอนนี้ยายของเขาได้ทำเป็นโรงทอผ้าไหม เขาจำได้ลางๆ ว่าตอนเด็กๆ พ่อกับแม่เคยพาเขากับพี่ชายและน้องสาวข้ามไปทำบุญที่วัดป่าฝั่งลาวบ่อยๆ จำได้ลางๆ ว่าพ่อกับแม่เคยพาไปไหว้อัฐิของใครสักคนที่นั่นแต่เพราะตอนนั้นเขายังเด็กมากก็เลยจำอะไรไม่ค่อยได้ จนเมื่อเขากับพี่ชายและน้องสาวเริ่มเข้าโรงเรียนพ่อกับแม่ก็ไม่เคยพาไปที่นั่นอีกจนถึงทุกวันนี้
“ก่อนที่คุณตาจะเสียคุณตาท่านได้สำนึกผิดแล้วและคุณตาก็ดีใจมากเลยนะลูกที่รู้ว่าแม่กำลังจะมีหลานให้ ถึงคุณตากับคุณลุงอาจจะเคยผิดพลาดไปแต่คุณตากับคุณลุงก็ได้ชดใช้ทุกอย่างไปหมดแล้วเพลงรักอย่าโกรธเกลียดคุณตากับคุณลุงเลยนะลูก” ปานมณฑาดึงมือของลูกชายมากุมเอาไว้ น้ำตารินไหลทุกครั้งเมื่อยามนึกถึงอดีตเพลงรักจึงเข้าไปนั่งข้างเธอแล้วกอดเธอเอาไว้
“ผมไม่โกรธเกลียดคุณตากับคุณลุงหรอกครับออกจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้รู้จักคุณตากับคุณลุงของตัวเองซักที จะว่าไปก็เท่ดีนะครับคุณแม่ นี่ถ้าผมรู้แบบนี้ตั้งแต่เด็กๆ ผมคงเอาไปคุยโม้กับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนแล้วว่าผมน่ะเป็นถึงหลานชายของราชายาเสพติดผู้ยิ่งใหญ่ ถึงคุณตากับคุณลุงจะทำงานผิดกฎหมายแต่มันก็อดรู้สึกเท่นิดๆ ไม่ได้นะครับ คนเรากว่าจะเป็นราชายาเสพติดแห่งลุ่มแม่น้ำโขงได้ต้องเก่งมากแค่ไหนกัน อารมณ์คงประมาณเจ้าพ่อในหนัง” เขาพูดติดตลกอย่างไม่ได้ซีเรียสอะไร ปานมณฑาที่กำลังเศร้าๆ อยู่เลยหลุดหัวเราะออกมาได้เพราะความป่วงของลูกชายตัวเอง
“เจ้าเด็กคนนี้”
“แน่ะ คุณแม่ยิ้มได้แล้ว” เขาชี้นิ้วล้อเลียนก่อนจะดึงเอาปานมณฑาเข้ามากอดอีกครั้ง “โอ๋ๆๆๆ ไม่ร้องไห้นะครับคนดีของผม ไม่สำคัญหรอกนะครับว่าปู่ย่าตาทวดของผมจะเป็นใคร มันสำคัญที่ว่าต่อไปนี้ผมจะเป็นคนดี เป็นข้าราชการทหารที่ดีให้ทุกคนได้ภูมิใจ ความผิดบาปใดๆ ในอดีตผมจะทำความดีลบล้างให้เองนะครับ จะทำให้ผู้คนได้จดจำแต่คุณงามความดีของครอบครัวเรา”
ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาและพุดตาลยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเหลือเกินที่ได้ยินแบบนี้ แม้แต่ครอบครัวสุวรรณเวชที่อยู่ด้วยกันต่างก็ชื่นชมที่เพลงรักคิดแบบนี้และเชื่อว่าเขาจะต้องทำได้อย่างที่พูดแน่นอน
“อ้าว แล้วนี่จะไปไหน” เสียงแก้วเจ้าจอมร้องถามพี่ชายเมื่อผู้กองกวินทร์ที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยกันลุกพรวดขึ้น ตอนนี้เขาเปลี่ยนชุดจากชุดเจ้าบ่าวมาเป็นสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นแล้ว สีหน้าดูเซ็งๆ อยู่ตลอดเวลา
“จะไปหาน้องเพลงข้างบน”
“ไนเปอร์ให้ยานอนหลับน้องเพลงไปอีกนานกว่าจะตื่น อยู่ด้วยกันก่อนสิเรื่องคุณตาของเพลงรักกำลังสนุกเลย น่าเสียดายไนเปอร์เกิดไม่ทัน ภารกิจของพวกคุณพ่อสมัยหนุ่มๆ ดุเดือดได้ใจไนเปอร์มาก”
“ยัยปิศาจโหด” ผู้กองกวินทร์เอานิ้วจิ้มหน้าผากน้องสาวจนแก้วเจ้าจอมหงายหลังไปชนสามี ยังไม่ทันจะได้เอาคืนผู้กองกวินทร์ก็เดินลิ่วๆ กลับขึ้นไปหาเพลงพิณด้วยความเป็นห่วงแล้ว ตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็อยู่ข้างๆ เพลงพิณไม่ยอมห่างปากก็คอยสาปแช่งทิชากรไม่หยุด เพราะทิชากรคนเดียวงานเลี้ยงฉลองแต่งงานของเขาถึงล่มไม่เป็นท่าแล้วเพลงพิณยังต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้อีก
“ให้พี่เขาไปเถอะลูกยายเข้าใจความรู้สึกของเรนเจอร์ดี งานแต่งมาถูกก่อกวนจนจบไม่สวยแบบนี้เรนเจอร์คงไม่มีใจอยากทำอย่างอื่น” พุดตาลมองตามหลานเขยไปขณะพูดกับแก้วเจ้าจอม จากนั้นก็หันมาทางข้ามโขงที่ยังนั่งนิ่งเงียบอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าพ่อแท้ๆ ของเขา พุดตาลไม่รู้ว่าหลานชายจะเกิดสงสัยอะไรหรือเปล่า
“แล้วข้ามโขงล่ะลูก รู้สึกโกรธเกลียดคุณตากับคุณลุงรึเปล่า”
คุณตาอย่างนั้นหรอ...ข้ามโขงหันมามองทางพุดตาลก่อนจะหันกลับมามองปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ ไม่ เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเกลียดอะไรพ่อเลี้ยงคำม่วน เรื่องในอดีตมันก็ผ่านมาแล้ว คนทำผิดก็ได้ชดใช้กรรมที่ก่อเขาไม่ติดใจอะไรกับเรื่องนี้หรอก แต่ว่า...พ่อเลี้ยงคำม่วนคือคุณตาของเขาจริงๆ หรอ เขามีเรื่องสงสัยและอยากถาม อยากรู้อะไรเพิ่มเติมโดยเฉพาะเรื่องของ...คุณลุงคำแสน
ทุกคนได้แต่มองข้ามโขงอย่างรอลุ้น แม้จะไม่พูดหรือบอกเล่าแต่ทุกคนในที่นี้ โดยเฉพาะเหล่าพี่ๆ น้องๆ ล้วนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าข้ามโขงไม่ใช่ลูกชายปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ ภาพของคำแสนที่ทิชากรเอามาเปิดในวันนี้มันทำให้ทุกคนพอเดาออกว่าข้ามโขงเป็นลูกของใครกันแน่ แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาได้แต่มองหน้ากันเงียบๆ เพราะภาพของคำแสนสมัยยังหนุ่มกับข้ามโขงในตอนนั้น...ช่างเหมือนกันราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน บางทีพ่อแท้ๆ ของข้ามโขงอาจเป็นคำแสน ปานมณฑาไม่ใช่แม่แต่เป็นคุณอา คุณตาคุณยายแท้จริงแล้วคือคุณปู่กับคุณย่าต่างหาก พอคิดแบบนี้แล้วแก้วเจ้าจอมก็สงสารเพื่อนนัก
“ไม่ต้องพูด” เธอหันมากระซิบบอกอรินเมื่อเห็นว่าน้องชายทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างออกมา เรื่องแบบนี้ต่อให้ไม่ใช่หมอทุกๆ คนก็คงดูออก แต่เรื่องแบบนี้ไม่ต้องพูดออกมาจะดีกว่าปล่อยให้ข้ามโขงได้ตัดสินใจเอาเอง ข้ามโขงมีวุฒิภาวะมากพอและมีธรรมะประจำใจ เขารับกับเรื่องพวกนี้ได้อยู่แล้ว
“ผม...” ทุกคนพากันเงียบกลั้นใจฟังในสิ่งที่ข้ามโขงจะพูด ข้ามโขงเองก็รู้ว่าเหมือนทุกคนจะรอฟัง “ผมไม่ได้ติดใจเรื่องคุณตากับคุณลุงหรอกครับ ถึงคุณตากับคุณลุงจะเคยทำผิดแต่ทั้งสองคนก็ได้ชดใช้ทุกอย่างไปหมดแล้ว อดีตที่ผ่านมาแล้วเราไปแก้ไขมันไม่ได้แต่เราก็ต้องยอมรับกับความจริงให้ได้ ครอบครัวของเราต้องเจ็บปวดกับเรื่องราวในอดีตมามากพอแล้วเราอย่าเอาเรื่องในอดีตมาทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวดอีกเลยนะครับ คุณพ่อ คุณแม่กับคุณยายวางใจเถอะผมเองก็จะทำอย่างที่เพลงรักว่า ผมจะเป็นทหารที่ดี เป็นหมอที่ดีและเป็นคนดีเพื่อล้างบาปที่คุณตากับ...คุณลุงคำแสนเคยทำเอาไว้ ผมจะไม่ทำให้คุณพ่อกับคุณแม่แล้วก็คุณยายต้องผิดหวังเด็ดขาดครับ”
“ข้ามโขง...” ปานมณฑาร้องไห้ออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินข้ามโขงเรียกพ่อแท้ๆ ของตัวเองว่า คุณลุง...โธ่ ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ นี่มันเวรกรรมอะไรของลูกชายเธอ ปานมณฑาหันมาดึงเอาข้ามโขงไปกอดและกอดเอาไว้แน่นๆ มืออุ่นๆ ของเธอลูบศีรษะและหลังของลูกด้วยความอ่อนโยน “แม่รักข้ามโขงนะลูก แม่รักข้ามโขงสุดหัวใจเลยนะ นอกจากเพลงรักกับน้องเพลงข้ามโขงก็คือหัวใจอีกดวงของแม่”
“ครับ...ผมก็รักคุณแม่” ข้ามโขงยิ้มออกมาทั้งน้ำตา พอได้เห็นน้ำตาของแม่คำถามอันแสนมากมายที่อยู่ในใจของเขาก็พลันมลายหายไป แม่รักเขาเหลือเกิน...ทั้งๆ ที่มีศักดิ์เป็นคุณอาของเขาแท้ๆ แต่ก็ยังรักเขาราวกับลูกในไส้ ถ้าเขาถามคำถามเหล่านั้นไปแม่ของเขาต้องสะเทือนใจมากกว่านี้แน่ๆ เรื่องในอดีตมันทำให้แม่ของเขาต้องเจ็บแล้วเขาไม่อยากรื้อฟื้นอดีตให้แม่ต้องเจ็บปวดอีก ผู้หญิงคนนี้ช่างแสนดีและมีพระคุณกับเขาอย่างหาที่สุดไม่ได้ เขาจะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องเสียใจเพราะเขาเด็ดขาด ในเมื่อโชคชะตากำหนดให้เขาต้องมาเป็นลูกของผู้หญิงที่แสนดีคนนี้เขาก็จะเป็นลูกที่ดีของเธอเป็นการตอบแทน
“ผมรักแม่ป่านของผมนะครับ รักสุดหัวใจเหมือนกัน...ผมรักคุณพ่อกับคุณยายด้วยนะครับ” เขายิ้มบอกพ่อและยายของตน งานนี้ ผบ.คเชนทร์ถึงกับน้ำตาคลอ ภาพของคำแสนที่ถูกฉายขึ้นนั้นเขาคิดว่าตอนนี้ข้ามโขงก็น่าจะรู้แล้วว่าตัวเองเป็นลูกของใคร เขากลัวจริงๆ กลัวว่าลูกจะโกรธเกลียดเขาแต่พอได้ยินแบบนี้หัวใจของคนเป็นพ่อก็ค่อยผ่อนคลายลงและซึ้งใจในความคิดอ่านของข้ามโขง
“ข้ามโขงไม่โกรธพ่อหรอ พ่อเป็นคนไล่ล่าตามจับคุณตากับ...คุณลุงของข้ามโขงนะ”
“มันเป็นหน้าที่ไม่ใช่หรอครับ คุณพ่อทำไปตามหน้าที่อย่าว่าแต่คุณตากับคุณลุงเลย สมมติว่าสักวันผมทำผิดกฎหมายขึ้นมาผมเชื่อว่าคุณพ่อก็กล้าจับผมเหมือนกัน เราเป็นทหารเราต้องซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ต้องหนักแน่นไม่ว่าคนร้ายที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นใครก็ตาม คุณพ่อทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีที่สุดแล้วครับและผมก็ภูมิใจที่ได้เป็นลูกชายของคุณพ่อ” พอได้ยินแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็เข้ามากอดข้ามโขงทันที เด็กคนนี้...เด็กคนนี้ช่างเป็นคนดีแสนดีเหลือเกิน
“พ่อรักข้ามโขงนะลูก” เขาบอกแล้ววาดวงแขนอีกข้างมากอดเพลงรัก “รักเราด้วยเหมือนกัน เจ้าลูกชายทั้งสองของพ่อ”
ความรักความอบอุ่นของครอบครัว ผบ.คเชนทร์พาให้ทุกๆ คนอดน้ำตาซึมตามไม่ได้ และคนที่ร้องไห้ตามอย่างสะอึกสะอื้นอีกคนก็คือหมอเอื้อย ภรรยาสาวของพลโทคีรินทร์เพราะเธอคือคนที่ผ่าตัดทำคลอดข้ามโขง เป็นคนที่อุ้มเอาข้ามโขงออกมาจากท้องของฟ้าหยาด ภาพในวันนั้นยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของเธอ ทันทีที่ได้ยินเสียงของลูกร้องฟ้าหยาดก็สิ้นใจ ใบหน้าของเธออาบด้วยรอยยิ้มยินดีที่ลูกชายปลอดภัย หมอเอื้อยอุ้มพาข้ามโขงไปนอนในอ้อมอกของฟ้าหยาดพยายามให้ทั้งสองคนแม่ลูกได้อยู่ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้ายให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันเป็นเคสผ่าคลอดที่ยากที่สุดและฝังใจของเธอที่สุด ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมตายแทนสามีกับลูกน้อยของเธอช่างน่าสงสารจนเธอจิตตกอยู่นาน เธอดีใจที่มีส่วนได้ทำให้เด็กคนนี้มีชีวิตรอดจนเขาได้เติบโตขึ้นมาและเป็นคนดี
“อ้อ...ผมรักแม่เอื้อยด้วยนะครับ” หมอเอื้อยยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่เมื่อข้ามโขงหันมายิ้มบอก เพราะเธอเป็นคนช่วยชีวิตของข้ามโขงเอาไว้ ปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ก็เลยสอนให้ข้ามโขงเรียกเธอว่าแม่ แม่ที่ให้ชีวิตกับเขา
“แม่ก็รักข้ามโขงนะ” ว่าแล้วเธอก็ซบเข้าหาอกของสามีจนพลโทคีรินทร์ต้องกอดโอ๋ ระหว่างที่กอดโอ๋ภรรยาอยู่ท่านนายพลปภพก็หันมาพูดด้วย
“บ้านนี้เขาสอนลูกดีจริงๆ นะ มีลูกสามคนก็มีแต่คนนิสัยดีๆ ไม่เหมือนอีกบ้าน” ท่านมองมาทางรองกรันณ์ที่กำลังเข้าไปปลอบใจผู้กองกรินทร์อยู่ เรื่องที่เขาเข้าใจกุมาริกาผิดและตามไปเคลียร์ใจกับเธอไม่ทันทำให้ผู้กองกรินทร์ไปนั่งซึมอยู่คนเดียวที่ระเบียงข้างห้องนั่งเล่นจนคุณหญิงกรกชต้องตามไปนั่งเป็นเพื่อน พอรองกรันณ์เข้าไปหาเขาก็นั่งลงข้างๆ แล้วยื่นแขนไปโอบไหล่ลูกชายเอาไว้
“มันชอบโอ๋แต่ลูก ดูลูกมันแต่ละคนสิ คนหนึ่งก็นิ่งอย่างกับมนุษย์น้ำแข็ง อีกคนก็ขี้ฟ้องขี้โวยวาย บ้าๆ บอๆ ส่วนอีกคนก็ยังทำตัวเหมือนนักเลงทั้งๆ ที่เป็นแม่คนแล้ว ดีที่นะหมอแก้มเขาสอนลูกเก่งแล้วยังมีพ่อภูช่วยดูแลด้วยไม่งั้นเจ้าแฝดกับไนเปอร์คงเพี้ยนกันมากกว่านี้”
“ทำไงได้ล่ะครับคุณพ่อ มันรักลูกของมันมากนี่” นี่แหละคือข้อดีของรองกรันณ์ในสายตาของพลโทคีรินทร์ นอกจากจะเป็นนายทหารที่ดี เก่งกาจและกล้าหาญแล้วข้อดีอีกอย่างของรองกรันณ์ก็คือความรักลูกกับเมียมาก เขาไม่เคยทำให้ราชาวดีต้องเสียใจเลย เขารักและดูแลราชาวดีดีมากๆ เป็นเสือร้ายที่ยอมสยบให้แค่เธอคนเดียวและเป็นพ่อเสือที่โอ๋ลูกอย่างสุดๆ โอ๋ลูกว่าสุดๆ แล้วยิ่งตอนนี้มีหลานตัวน้อยๆ ด้วยสองคนรองกรันณ์ยิ่งโอ๋หลานมากกว่าลูก พลโทคีรินทร์ล่ะยอมใจน้องเขยในเรื่องนี้จริงๆ
“แล้วยัยนั่นเขาไปรู้เรื่องในอดีตของครอบครัวคุณอาได้ไงคะ ชอบเผือกอะไรขนาดนั้น” ขนาดเธอเป็นลูกหลานแท้ๆ เธอยังไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แก้วเจ้าจอมทำเบะปากใส่ น่าเสียดายที่ตบไปทีเดียวความจริงน่าจะเปลี่ยนจากตบเป็นต่อยให้ฟันร่วงเสียก็ดี
“อาเช็คประวัติเขาอย่างละเอียดแล้ว เขาเป็นหลานสาวของวินตา...” ผบ.คเชนทร์ทำหลบสายตาปานมณฑาขณะพูดเมื่อเธอหันมาจ้องเขาแล้วทำตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ ผบ.คเชนทร์เองก็ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมได้ขนาดนี้ ไม่คิดว่าเวรกรรมเมื่อครั้งอดีตมันจะคอยตามติดครอบครัวของเขาไม่หยุดแบบนี้
“วินตา ใครหรอคะคุณอา”
“เขาเป็นภรรยาคนก่อนของอาเชนทร์น่ะไนเปอร์”
“หา” ไม่เพียงแต่แก้วเจ้าจอมเท่านั้นที่อึ้งไปกับคำตอบนี้เมื่ออาป่านหันมาบอกกับเธอ แม้แต่เพลงรักกับข้ามโขงก็พร้อมใจกันหันมามองหน้าพ่ออย่างไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพ่อจะเคยมีภรรยา ก็พ่อของพวกเขาน่ะรักแม่มาก โอ๋แม่ที่สุด ใจดีกับแม่ที่สุด ยอมแม่ที่สุดแล้วก็ไม่ชอบให้แม่อยู่ห่างตัว ทุกวันนี้ก็ยังสวีทกันไม่เลิกเลย
“ก่อนที่คุณพ่อกับแม่จะแต่งงานกันคุณพ่อเคยมีภรรยามาก่อนแต่ก็จบกันไม่สวย พอหย่ากับภรรยาคนก่อนแล้วคุณพ่อที่อกหักมาหมาดๆ ก็ย้ายหนีจากเชียงรายมาอยู่ที่หนองคาย แม่เองก็ต้องไปทำงานเป็นครูสอนดนตรีอยู่ที่หนองคายเหมือนกันก็เลยได้เจอกับคุณพ่อของลูก” ปานมณฑาหันมาบอกกับลูกชายทั้งสองแล้วทำค้อนเชิดหน้าใส่สามี
“พี่ย้ายมาตามจับคนร้าย ไม่ได้ย้ายมาเพราะอกหักซักหน่อย” ผบ.คเชนทร์รีบแก้ตัว แต่ปานมณฑาก็ยังทำหน้าเชิดใส่อยู่จนเขาต้องขยับเข้าไปนั่งเบียดกับเธอ
“คุณพ่อกับเขาก็เลิกกันแล้วก็น่าจะจบกันตั้งแต่ตอนนั้นสิครับ”
“มันไม่ได้จบหรอกข้ามโขง วินตาเขาตามมารังแกคุณแม่เพื่อจะแย่งพ่อคืนทั้งๆ ที่ตอนนั้นพ่อกับแม่แต่งงานกันแล้ว เขาก็ทำแบบที่ทิชาทำวันนี้นี่แหละคือเอาเรื่องของคุณตากับคุณลุงมาแฉคุณแม่ว่าเป็นลูกสาวของพ่อค้ายาเสพติดจนคุณแม่ต้องลาออกจากการเป็นครู”
“แต่เขาก็รังแกแม่ได้ไม่เยอะหรอกเพราะแม่มีคุณพ่อของลูกกับ...คุณลุงคำแสนคอยปกป้อง” ปานมณฑายิ้มออกมาเมื่อยามนึกถึงพี่ชายของตน ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะหุบลงเมื่อคิดว่าถ้าพี่ชายของเธอรู้เรื่องวันนี้เข้าล่ะ ถ้าเขารู้ว่าทิชากรเป็นหลานสาวของวินตาและตามมารังแกเพลงพิณเข้าพี่ชายของเธอต้องไม่ยอมแน่ๆ พี่ชายของเธอเขารักหลานๆ มากแล้วเขาก็ไม่ชอบให้ใครมารังแกหลานของเขาด้วย เขาจะมาล้างแค้นให้หลานมั้ยนะ
“อ้อ งั้นเรื่องทุกอย่างในวันนี้วินตาก็เลยเล่าให้ทิชาที่เป็นหลานฟังแล้วก็ให้ทิชามารังแกแฉน้องเพลงเหมือนกับที่วินตาเคยทำกับคุณแม่ใช่มั้ยครับ”
“ไม่หรอก” ปานมณฑาส่ายหน้าตอบเพลงรัก “คุณวินตาเขาเสียไปตั้งแต่ก่อนที่เพลงรักกับน้องเพลงจะเกิดซะอีก ถ้าทิชาจะรู้เรื่องของครอบครัวเราขนาดนี้แม่คิดว่าก็คงเป็นคนที่บ้านของเขานั่นแหละเล่าให้ฟัง”
“แล้วเขาเป็นอะไรตายหรอครับ”
“ตกเรือแล้วถูกน้ำพัดไปน่ะ ก่อนที่...จะโดนสัตว์มีพิษทำร้ายอยู่บนเกาะกลางแม่น้ำโขง” ผบ.คเชนทร์ไม่กล้าเล่าตรงๆ ทั้งหมดว่าตอนนั้นวินตาจะฆ่าปานมณฑาทำให้ตอนนั้นคำแสนโกรธมาก เพื่อเป็นการปกป้องปานมณฑาคำแสนจึงทำร้ายวินตาแล้วผลักลงแม่น้ำโขงก่อนที่วินตาจะถูกฝูงงูเข้าโจมตีจนต้องตายอนาถ
“ต้องเป็นลุงงูของผมแน่ๆ ที่จัดการเขา” เพลงรักมั่นใจแบบนั้นและหวังจะให้ลุงงูช่วยสั่งสอนทิชากรอีกคนด้วย วันนี้มันเป็นวันที่น้องสาวของเขามีความสุขที่สุดแต่ทุกอย่างก็ต้องมาพังเพราะทิชากรแท้ๆ เลย
“แม่นึกว่าเวรกรรมทุกอย่างมันจะจบตั้งแต่คราวนั้นแล้ว แม่ไม่คิดว่าพอเราหมดเวรกรรมจากวินตาแล้วหลานสาวของวินตาเขาก็ยังจะตามมาก่อเวรกับพวกเราอีก” พุดตาลสงสารหลานนัก เรื่องแบบนี้มันไม่ควรมาเกิดกับเพลงพิณเลย ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงสองคนจากสองรุ่นของครอบครัวนั้นจะตามมาจองเวรกับครอบครัวของตนไม่เลิก “พ่อเชนทร์กับแม่ป่านต้องช่วยกันดูแลน้องเพลงให้ดีๆ นะ ข้ามโขงกับเพลงรักด้วยนะลูก ช่วยกันดูแลน้องให้ดี”
“คุณพุดตาลอย่ากังวลใจไปเลยครับ ผมเชื่อว่าเรนเจอร์มันจะดูแลน้องเพลงได้” ท่านนายพลปภพพูดขึ้น เรื่องราวของผู้หญิงที่ชื่อวินตานั้นท่านก็เคยได้ยินมา ท่านรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของ ผบ.คเชนทร์ แต่เรื่องที่ทิชากรเป็นหลานสาวของวินตามันเป็นมากกว่าความบังเอิญจริงๆ มันคงเป็นเวรกรรมอย่างที่พุดตาลว่านั่นแหละ วินตาเคยตามมาทำร้ายปานมณฑาแล้วครั้งหนึ่งพอมาคราวนี้หลานสาวของวินตาก็ยังจะตามมาทำร้ายลูกสาวของปานมณฑาต่ออีกทอด
“ตอนนี้น้องเพลงแต่งเข้าบ้านสุวรรณเวชแล้วก็ถือว่าเป็นคนของสุวรรณเวช คุณพุดตาลวางใจเถอะครับทางบ้านสุวรรณเวชเองก็จะช่วยกันปกป้องน้องเพลงให้ดีที่สุด จะต้องไม่มีใครมารังแกน้องเพลงได้” คำมั่นของท่านนายพลปภพช่วยให้พุดตาล ผบ.คเชนทร์และปานมณฑาเบาใจขึ้นได้อีกเยอะ อำนาจและบารมีของบ้านสุวรรณเวชต้องช่วยปกป้องเพลงพิณได้แน่ๆ
“จริงค่ะคุณยาย เจอฝ่ามือของไนเปอร์เข้าไปเข้าไปขนาดนั้นจะเจ้ากรรมนายเวรที่ไหนก็ต้องหนีกระจาย ไนเปอร์จะช่วยปกป้องน้องเพลงเอง” เรื่องราวเวรกรรมอะไรนั่นแก้วเจ้าจอมไม่สนหรอก ใครก็ตามที่บังอาจมามีเรื่องกับครอบครัวของเธอเธอไม่เอาไว้แน่
“ยืนยันอีกเสียงครับ ปีศาจแม่ลูกอ่อนอย่างพี่ไนเปอร์ขนาดภูเขาสามลูกก็ยังเตะกระจายมาแล้วเจ้ากรรมนายเวรแค่นี้มันแค่ของจิ๊บๆ ไหนพี่ไนเปอร์ลองพ่นไฟโชว์หน่อยสิครับ” นคินทร์รีบเข้ามาประจบบีบๆ นวดๆ แขนของแก้วเจ้าจอมราวกับเธอเป็นลูกพี่ของเขาอีกคนก่อนที่สุดท้ายนคินทร์จะโดนปีศาจแม่ลูกอ่อนพ่นไฟใส่จนแทบวิ่งหนีไม่ทัน
เมื่อความลับในอดีตถูกคลี่คลายและสามารถยอมรับกับความจริงได้ก็ไม่มีใครต้องเจ็บปวดกับเรื่องราวในอดีตอีก และเมื่อสองครอบครัวได้หลอมรวมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันแล้ว ความรักและสามัคคีของทุกคนในครอบครัวจะช่วยเป็นเกราะคุ้มภัยให้แก่กันโดยไม่ต้องพึ่งพาพลังวิเศษใดๆ
ด้วยฤทธิ์ของยานอนหลับแบบอ่อนๆ เพลงพิณจึงตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเย็น ตอนนี้สมาชิกบ้านสุวรรณเวชบางส่วนกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมกับแล้วรวมถึงครอบครัวของ ผบ.พสุธาและ ผบ.สายชลด้วย จะมีก็แต่ท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกช รองกรันณ์ ราชาวดีและแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาที่พักอยู่ที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์ เพราะง่ายต่อการดูแลเรื่องความปลอดภัยของท่านายพลปภพ และด้วย ผบ.คเชนทร์หลงเสน่ห์น้องชมพูกับน้องโมกเข้าให้เขาก็เลยอยากอยู่ใกล้ๆ หลาน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันทำให้เพลงพิณจิตตกไปเยอะเมื่อไม่เคยต้องพบเจอกับเรื่องอะไรที่ร้ายแรงแบบนี้มาก่อน ทันทีที่ตื่นขึ้นมาเธอก็เอาแต่ร้องไห้แล้วโผเข้ากอดปานมณฑาไม่ยอมปล่อยจนปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ต้องปลอบขวัญอยู่นานกว่าเธอจะสงบลงได้ พอเธอสงบใจลงได้และพร้อมรับฟังเรื่องราวทุกอย่าง ผบ.คเชนทร์จึงเล่าเรื่องราวในอดีตของครอบครัวให้เธอฟังเหมือนกับที่เล่าให้พี่ของเธอฟังเมื่อก่อนหน้านี้ เพราะเพลงพิณจำเป็นต้องรับรู้ทุกอย่างเพื่อเปิดใจยอมรับรับเรื่องเหล่านี้ให้ได้ ต่อไปจะได้ไม่มีใครเอาเรื่องเหล่านี้มาทำร้ายเธอได้อีก
“...น่าสงสารคุณตากับคุณลุงจังเลยค่ะ” เธอเช็ดน้ำตาป้อยๆ เมื่อได้ฟังเรื่องราวทุกอย่าง เพลงพิณก็เหมือนกับพี่ชายทั้งสองคนที่สามารถรับกับเรื่องเหล่านี้ได้ ถึงคุณตากับคุณลุงของเธอจะเป็นผู้ร้ายในสายตาของคนอื่น แต่เท่าที่เธอฟังมาคุณตากับคุณลุงก็รักครอบครัวกันมาก คนเราอาจมีหลงผิดกันได้และเมื่อสำนึกแล้วก็ควรได้รับการให้อภัย เพลงพิณไม่เสียใจที่เกิดมาเป็นหลานของพ่อค้ายาเสพติด เธอดีใจที่ได้รู้จักครอบครัวของตัวเองมากขึ้นแต่ก็ยังอดสงสารในโชคชะตาของคุณตากับคุณลุงไม่ได้อยู่ดี
“ป่านนี้คุณตากับคุณลุงคงไปอยู่ด้วยกันบนสวรรค์ไม่ต้องมีเรื่องให้เป็นทุกข์อีกแล้ว พรุ่งนี้เช้าน้องเพลงจะทำของอร่อยๆ ไปใส่บาตรให้คุณตากับคุณลุงนะคะ คุณพ่อกับคุณแม่ว่าดีมั้ย”
“ดีสิลูก คุณตาน่ะเอ็นดูน้องเพลงมากนะ แม่เคยไปเจอกับคุณตาตอนที่ท้องน้องเพลงกับพี่เพลงรักอยู่ คุณตาดีใจมากเลยนะที่รู้ว่ากำลังจะมีหลานแฝด ส่วนคุณลุง...” ปานมณฑายื่นมือมาจับประคองแก้มของลูกสาวเอาไว้แล้วเช็ดคราบน้ำตาออกให้ “คุณลุงเขารักน้องเพลงมาก คุณลุงจะคอยตามดูแลปกป้องน้องเพลงไปตลอด น้องเพลงรักคุณลุงให้มากๆ นะ คุณลุงน่ะใจดีมากๆ ถ้าน้องเพลงได้เจอคุณลุงน้องเพลงคงได้อ้อนคุณลุงทั้งวันแน่”
“จริงหรอครับ แหม ผมอยากเจอคุณลุงของน้องเพลงบ้างจัง คุณลุงของน้องเพลงเขาอยู่ที่ไหนหรอครับครูป่าน” หึ! หลุดปากพูดมาแล้วสินะ รองกรันณ์แสยะยิ้มใส่ปานมณฑาอย่างรู้ทัน ความผิดที่คำแสนก่อมันหลายกระทงและต่างกรรมต่างวาระ เรื่องคดีหมดอายุความน่ะลืมไปได้เลย
“ท่านรองก็ถามแปลกๆ พี่ชายของฉันเขาตายไปตั้งนานแล้วป่านนี้ก็ต้องไปอยู่บนสวรรค์สิคะ ถ้าไม่เชื่อท่านรองจะตามขึ้นไปหาเขาบนสวรรค์ดูก็ได้”
“ถ้าไปผมจะเอาไอ้เชนทร์ไปด้วย ชีวิตผมขาดมันไม่ได้ ตอนนี้ผมกับมันเป็นดองกันแล้วอีกหน่อยพวกผมก็จะมีหลานด้วยกัน” เพราะรู้ดีว่าปานมณฑาหวงสามีมากๆ หวงแม้กระทั่งกับผู้ชายด้วยกันรองกรันณ์ก็เลยชอบแกล้งเธอ เขาเอ็นดูปานมณฑาเหมือนน้องสาวก็เลยชอบแกล้งเธอเล่นตามประสา เมื่อก่อนเธอถึงกับตั้งกฎห้ามเขาเข้าใกล้สามีของเธอเกินความจำเป็น ห้ามอยู่กับสามีของเธอแบบสองต่อสองด้วย แต่เขาเป็นคนที่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุดังนั้นเขาก็เลยเกาะติด ผบ.คเชนทร์มันซะเลยจนเธอพาลไม่ชอบขี้หน้าเขา เฮ้อ! ก็คิดไปได้นะคนเรา
“อย่ามายุ่งกับสามีของฉันนะ ปล่อยเลยนะ ปล่อย” แล้วก็เป็นตามที่คิดเมื่อปานมณฑารีบคลายกอดจากลูกสาวแล้วเข้าไปดึงเอาตัวสามีของตัวเองออกมาห่างๆ จากรองกรันณ์ และไม่วายหันมาฟ้องราชาวดีด้วย
“พี่หมอแก้มคะแบบนี้ป่านไม่โอเคนะ ผัวเราจะมากินกันเองไม่ได้นะคะป่านไม่ยอม”
“โธ่น้องป่าน” ราชาวดีทั้งว่าทั้งขำให้กับความหวงสามีไม่เลิกของปานมณฑา แล้วหวงกับใครไม่หวงดันมาหวงกับเพื่อนผู้ชายด้วยกัน “พี่รันก็อย่าไปแกล้งน้องป่านสิคะ เขายิ่งหวงๆ พี่เชนทร์อยู่”
ความน่ารักและความสนิทสนมกันของพ่อกับแม่ทำให้เพลงพิณยิ้มออกมาได้บ้าง แต่พอหันมามองทางท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชที่นั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียงนอนของเธอเพลงพิณก็ต้องรีบหลบสายตา เธอกลัวว่าอดีตของครอบครัวตัวเองจะทำให้พวกท่านรังเกียจแล้วพอมองมาทางสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอก็ยิ่งใจเสียกลัวว่าเขาจะไม่รักเธอแล้ว บ้านสุวรรณเวชเป็นครอบครัวที่มีอำนาจและบารมีมาก ไม่เคยมีประวัติเสียหาย มีแต่คำชื่นชมยกย่องแต่ว่าเธอ...
“ว่ายังไง ทำไมเอาแต่หลบหน้าปู่กับย่าแบบนี้” ท่านนายพลปภพที่มองออกลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเพลงพิณแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่เพียงแค่ถามก็ทำให้เพลงพิณก้มหน้างุดน้ำตาร่วงแล้ว
“น้องเพลง...กลัวว่าคุณปู่กับคุณย่าจะรังเกียจน้องเพลงค่ะ”
“ปู่ไม่รังเกียจใครเพียงเพราะเรื่องแค่นี้หรอก ปู่กับย่าไม่ใช่คนใจคอคับแคบแบบนั้น ปู่น่ะรู้อดีตของครอบครัวน้องเพลงมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วแต่ปู่ก็ไม่สนใจหรอกนะ ไม่ว่าจะยังไงน้องเพลงก็คือหลานของปู่กับย่า ปู่กับย่ายังรักและเอ็นดูน้องเพลงเหมือนเดิมและหลานสะใภ้ของปู่ก็ต้องเป็นน้องเพลงคนเดียวเท่านั้น ปู่จองน้องเพลงให้พี่เรนเจอร์ไว้ตั้งแต่ตอนเด็กๆ แล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ปู่กับย่าจะรังเกียจน้องเพลงนะลูก”
“อย่าคิดมากไปเลยนะลูก” คุณหญิงกรกชเข้ามากุมมือนุ่มๆ ของเพลงพิณเอาไว้ ความอบอุ่นจากมือของคุณย่าส่งผ่านความรักและเมตตามาให้จนเพลงพิณรับรู้ได้ “เรื่องในอดีตมันเป็นเรื่องของพวกผู้ใหญ่เขาไม่ได้เกี่ยวกับน้องเพลงซักหน่อย ไม่ว่าจะยังไงน้องเพลงก็คือหลานของย่าอยู่วันยันค่ำ วันนี้เป็นวันแต่งงานของน้องเพลงย่าอยากให้น้องเพลงมีความสุขให้มากๆ เรื่องไหนไม่ดีก็อย่าไปสนใจมันเลยนะลูกไว้ย่าจะจัดงานฉลองแต่งงานให้น้องเพลงกับพี่เรนเจอร์ใหม่ ย่าอยากเห็นหลานสาวของย่าเดินลอดซุ้มกระบี่ทหารเรือ ย่ารักน้องเพลงมากนะลูก”
“คุณย่า...” เพลงพิณโผเข้ามากอดคุณหญิงกรกชทันทีด้วยความซาบซึ้งและดีใจ ช่างเป็นบุญและโชคดีเหลือเกินที่เธอได้เกิดมาเป็นลูกหลานของคุณปู่กับคุณย่า
“เอ้าๆ เจ้ารัน หมอแก้ม มาโอ๋ลูกหน่อยลูกร้องไห้ใหญ่แล้ว” พอท่านนายพลปภพบอก รองกรันณ์กับราชาวดีก็เข้ามาปลอบขวัญเพลงพิณด้วย ด้วยอดีตของครอบครัวที่อาจจะเคยมีตำหนิบ้างทำให้เพลงพิณกลัวว่าครอบครัวของทางสามีจะรังเกียจ ดังนั้นพ่อแม่ของสามีจึงเป็นคนที่ปลอบใจเธอได้ดีที่สุดเพื่อให้เพลงพิณเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านได้อย่างมั่นใจ
“ลูกเราได้อยู่กับคนที่ดีที่สุดแล้วล่ะ” ผบ.คเชนทร์ก้มลงมาบอกกับปานมณฑาเมื่อเธอหันมายิ้มน้ำตาคลอกับเขาเพราะอุ่นใจที่ได้เห็นว่าทุกคนในบ้านสุวรรณเวชรักเพลงพิณมากแค่ไหน ยิ่งได้เห็นคุณหญิงกรกชกับราชาวดีกอดโอ๋และเช็ดน้ำตาให้เพลงพิณอย่างเอ็นดูรักเธอก็ยิ่งเบาใจ
“งานเลี้ยงวันนี้อาจมีผิดพลาดไปบ้างแต่ก็อย่างที่คุณย่าบอกแหละนะ เดี๋ยวแม่กับคุณพ่อจะจัดงานเลี้ยงฉลองแต่งงานให้น้องเพลงกับพี่เรนเจอร์ใหม่ คราวนี้จะจัดให้งานใหญ่กว่าเดิมเลยลูก” ราชาวดีบอก
“แล้วก็ไม่ต้องกลัวใครจะมารังแกด้วย ตอนนี้น้องเพลงเป็นลูกของพ่อแล้วถ้ามีใครมารังแกน้องเพลงพ่อไม่เอามันไว้แน่” เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้รองกรันณ์กับราชาวดีสงสารเพลงพิณนัก วันแต่งงานมันควรจะเป็นวันที่ดีที่สุดของผู้หญิงแต่ก็ยังมีเรื่องขึ้นจนได้ ในฐานะของพ่อกับแม่ทั้งสองคนคิดว่าวันนี้พวกตนทำหน้าที่ของพ่อกับแม่ยังไม่สมบูรณ์พอเพราะงานฉลองแต่งงามต้องมาพังไป ไว้รอโอกาสจังหวะดีๆ มาถึงเมื่อไหร่รองกรันณ์คิดว่าเขาจะต้องจัดงานฉลองแต่งงานให้ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณใหม่อีกครั้ง และมันจะต้องดีกว่าครั้งนี้แน่นอน
“ดูแลน้องให้ดีๆ ล่ะ อย่าให้เรื่องในอดีตของแกมาทำให้น้องต้องเดือดร้อนอีก วันนี้แกโชคดีมากนะที่พี่ซีลเขามาออกหน้ารับผิดแทน ไปกราบขอบคุณพี่ซีลเขาด้วยล่ะ” รองกรันณ์หันมาสั่งย้ำกับผู้กองกวินทร์อีกเมื่อคุณหญิงกรกชกับราชาวดีผละออกจากเพลงพิณเขาก็รีบขยับเข้ามาหาเธอทันที
“ไอ้เรื่องรูปถ่ายในคลิปนั่นจะอนุโลมให้เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องในอดีต แต่นับจากวันนี้เป็นต้นไปถ้ามีอีกพ่อเอาแกตายแน่” เห็นรองกรันณ์พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ผบ.คเชนทร์ก็เพิ่งจะนึกได้ เขาจะไม่ถือสาเพราะเรื่องเหล่านั้นมันเกิดขึ้นก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะมาคบหากับเพลงพิณ ในเมื่อบ้านสุวรรณเวชรับกับอดีตของครอบครัวเขาได้เขาเองก็จะยอมรับในอดีตของผู้กองกวินทร์เหมือน แต่ให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวพอเพราะถ้ามีอีกเขาไม่ปล่อยมันหรอก
“โธ่คุณพ่อครับนั่นมันเรื่องในอดีตแต่ตอนนี้ผมพอแล้วนะครับ ใครมันจะไปสำส่อนได้ตลอดชีวิตกัน องคุลีมาลยังกลับใจได้ผมเองก็กลับใจเป็นเหมือนกันนะ” คนเรามันก็เคยพลาดกันได้น่าทีพ่อตาของเขาเห็นว่าก็เคยมีเมียมาก่อนหน้านี้ไม่ใช่รึไง ผู้กองกวินทร์ไม่ได้สนใจหรอกเรื่องในอดีตของครอบครัวพ่อตา เขาขยับเข้ามานั่งเบียดเพลงพิณแล้วกุมมือของเธอเอาไว้แน่นๆ
“พี่จับมือน้องเพลงเอาไว้แล้วพี่จะไม่มีวันปล่อยมือจากน้องเพลงไปเด็ดขาด พี่ไม่สนหรอกว่าคุณตากับคุณลุงของน้องเพลงจะเป็นใครนั่นมันเรื่องของพวกผู้ใหญ่เขาและมันก็จบไปนานแล้ว พี่เชื่อว่าคุณตากับคุณลุงเขาก็คงไม่อยากให้เรื่องในอดีตตามมาทำร้ายลูกๆ หลานๆ หรอก พี่เสียใจจริงๆ ที่ทำให้งานแต่งของเราวันนี้มีความผิดพลาดแต่ต่อไปพี่จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก พี่จะเป็นสามีที่ดีของน้องเพลง จะทำให้น้องเพลงได้ภูมิใจในตัวพี่นะคะ”
เห็นสามีภรรยาเขาเริ่มปรับความเข้าใจกันแล้วท่านนายพลปภพก็จูงมือคุณหญิงกรกชออกไปจากห้องนอนของเพลงพิณ รองกรันณ์จึงเขามาตบไหล่ลูกชายตัวเองแล้วกระซิบพูดเบาๆ ว่า
“รีบๆ มีหลานให้พ่อนะ ต้าวโมกบอกว่าไม่อยากเป็นน้องแล้ว ต้าวโมกเขาอยากเป็นพี่ชายบ้าง”
“เดี๋ยวมีคืนนี้เลยครับคุณพ่อ”
เห็นไอ้ลูกเขยตัวดีมันแอบกระซิบกับพ่อมันด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ๆ แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็เริ่มจะเป็นห่วงลูกสาว หรือว่าคืนนี้เขาควรจะชวนลูกไปนอนที่ห้องกับเขาดีนะ
“ไปๆๆ ไปหาหลับหานอนอย่ามากวนลูกมัน ปล่อยให้ผัวเมียเขาปรับความเข้าใจกันเองสองคน” ยังไม่ทันที่ ผบ.คเชนทร์จะเข้าไปอุ้มพาตัวลูกสาวหนีรองกรันณ์ก็เข้ามาลากคอเขาออกไปจากห้องนอนแล้ว ปานมณฑาได้แต่ยืนมองซ้ายทีขวาทีอย่างสองจิตสองใจด้วยความเป็นห่วงลูก แต่พอหันไปเห็นสามีถูกรองกรันณ์กอดคอออกไปแบบแนบแน่นอารมณ์หวงสามีก็มีเช่นกัน ห่วงลูกก็ห่วงแต่ก็หวงสามีด้วยเหมือนกันจนราชาวดีต้องรีบเข้ามากระซิบบอก
“น้องป่านรีบๆ ไปตามพี่เชนทร์เถอะค่ะ โดนพี่รันลากออกไปไกลแล้ว”
ว่ายังไงนะ! ปานมณฑาทำตาโตตามกลัวว่าสามีจะถูกแย่งไป สุดท้ายก็เข้ามาจูบแก้มลูกสาวทิ้งท้าย
“แม่จะไปตามคุณพ่อก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะถูกแย่งไป”
“อ้าว คุณแม่...” เพลงพิณยังไม่ทันจะได้เรียกปานมณฑาก็วิ่งตามสามีออกไปแล้ว ผู้กองกวินทร์ได้แต่หัวเราะลั่นตามในความป่วงของแม่ยายที่หวงอะไรแปลกๆ แบบนี้ ทันทีที่ประตูห้องนอนถูกปิดลงจากเสียงหัวเราะของเขาก็เปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มหวานๆ ให้น้องเพลงพิณคนดี ตอนนี้เจ้าแมวอ้วนสีขาวถูกส่งไปนอนกับผู้กองกรินทร์ที่แพหน่วย นรข.แล้วคืนนี้เขาจะได้ไม่มีก้างขวางคอ แม้แต่น้องชมพูกับน้องโมกก็ไปกินนมนอนตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ ตอนนี้ก็ทางสะดวกแล้วสินะ
“น้องเพลงขาเราไปแช่น้ำด้วยกันดีมั้ยเดี๋ยวพี่ไปผสมน้ำในอ่างให้”
“...”
ไม่มีสัญญาณตอบรับมาจากคนที่ยังนั่งอยู่ที่ปลายเตียง เพลงพิณไม่ได้หันมามองเขาด้วยซ้ำ เธอยกทั้งสองขาขึ้นมานั่งกอดเอาคางเกยเข่าแล้วเหม่อออกไปทางหน้าต่างห้องนอน ใบหน้าหวานๆ ที่ยังมีคราบน้ำตาอยู่ยังคงเศร้าหมองจนผู้กองกวินทร์เริ่มจะทำตัวไม่ถูกด้วยยังไม่รู้สถานการณ์ของอารมณ์เธอตอนนี้
“น้องเพลงไม่ต้องคิดมากเรื่องของคุณตากับคุณลุงหรอกนะคะ พี่บอกแล้วไงว่า...”
“...พี่เรนเจอร์ไม่ไปนอนที่แพกับทีมหรอคะ”
“ฮะ อ้าว...ก็วันนี้เราแต่งงานกันแล้ว”
“...”
“น้องเพลง...”
“วันนี้น้องเพลงเหนื่อย ส่วนเรื่องที่พี่เรนเจอร์หวังจะทำคืนนี้...น้องเพลงไม่พร้อมค่ะ”
ว่าไงนะ...
“น้องเพลงเข้าไม่ถึงรสนิยมทางเพศแบบนั้นของพี่เรนเจอร์” คราวนี้เพลงพิณหันมามองเขาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ผู้กองกวินทร์รู้สึกว่าเหมือนเธอกำลังรังเกียจเขาอย่างไรอย่างนั้น เธอหมายความว่ายังไงเรื่องรสนิยมทางเพศแบบนั้น เฮ้ย! เขาปกตินะ เขาไม่ได้มีอะไรแปลกเลย
“...เวลานอนกับผู้หญิงพี่เรนเจอร์ชอบถ่ายรูปถ่ายคลิปเก็บไว้ดูหรอคะ...รูปในคลิปเมื่อตอนกลางวันน่ะคือรูปของพี่เรนเจอร์ไม่ใช่พี่ซีล น้องเพลงแยกพวกพี่สองคนออก พี่ซีลแค่เข้ามาช่วยรับผิดให้พี่เรนเจอร์เท่านั้น”
เวรแล้วไง! เรื่องนั้นเองหรอกหรอที่เธองอนเขา โธ่ ใครว่าเขาชอบทำแบบนั้นกันเขาไม่ใช่คนถ่ายรูปพวกนั้นซักหน่อยแต่คนที่ถ่ายน่ะคือสาวๆ ที่เขาไปนอนด้วย สาวๆ พวกนั้นอยากถ่ายเอาไปอวดเพื่อน ถ่ายเล่นๆ ส่วนใหญ่ก็มาแอบถ่ายตอนที่เขาหลับด้วยซ้ำ
“เปล่านะคะน้องเพลงพี่ไม่ได้ชอบทำอะไรแบบนั้น พี่ไม่ได้เป็นคนถ่ายนะคะสาวๆ พวกนั้นเขาบอกว่าพี่หล่อแล้วก็หุ่นดีเลยอยากได้เป็นที่ระลึก...”
เห็นเพลงพิณแสยะยิ้มบางๆ ออกมาผู้กองกวินทร์ก็รู้ตัวแล้วว่าปากพล่อยไป โธ่ เขาไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น นี่เขาจะแก้ตัวยังไงดีเนี่ย
“...พี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกนะคะ”
“แบบนั้นคือแบบไหนคะ จะไม่ไปนอนกับคนอื่นหรือจะไม่ถ่ายรูปตอนขึ้นเตียงกับสาวๆ อีก”
“ทั้งสองอย่างค่ะ พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว...น้องเพลงอย่าถือโทษโกรธในอดีตแย่ๆ ของพี่เลยนะคะ พี่เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วนะนอกจากน้องเพลงพี่จะไม่ไปยุ่งกับใครหน้าไหนอีก” ผู้กองกวินทร์คลานอย่างหงอยๆ ลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่ข้างเตียงแล้วยื่นมือมาจับที่ข้อเท้าเล็กๆ ของเพลงพิณเอาไว้อย่างอ้อนวอน ซึ่งตอนนี้เธอก็ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่
“พี่ยอมรับว่าคนในคลิปน่ะคือพี่เองแต่มันก็เป็นรูปเก่าเมื่อหลายปีที่แล้ว ก่อนที่ไนเปอร์จะแต่งงานมีผัวด้วยซ้ำ พี่ไม่รู้จริงๆ ว่าทิชาจะไปขอรูปพวกนั้นมาจากสาวๆ คนก่อนๆ แต่พี่ยืนยันนะคะว่าพี่ไม่ได้ไปยุ่งหรือติดต่อกับสาวๆ พวกนั้นมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่มีหลานพี่ก็เห่ออยู่แต่กับหลานจนลืมสาวๆ ทุกคนไปหมด สาวๆ ทุกคนเขาก็ไปมีแฟนใหม่กันแล้วมั้ง จะมีก็แต่ทิชานั่นแหละที่เป็นบ้ารักษาไม่หายอยู่คนเดียว พี่ขอโทษนะคะที่อดีตของพี่มันทำให้น้องเพลงรู้สึกแย่” มือของเขาลูบเบาๆ ที่เท้าของเธอ น้ำเสียงอ้อนวอนขอให้เธอเห็นใจคนนิสัยเสียที่กลับใจแล้ว วันนี้น้องเพลงของเขาร้องไห้มาเยอะแล้วเขาไม่อยากให้เธอร้องไห้อีก ไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่ด้วย ไอ้เรื่องปฏิวัติวงการผัวเขาคงทำไม่ได้แล้วล่ะเขารักเธอเหลือเกิน รักจนเขาข่มเธอไม่ลง
“...เรื่องในอดีตของพี่เรนเจอร์น้องเพลงไม่โกรธหรอกค่ะ น้องเพลงขอแค่พี่เรนเจอร์อย่าทำแบบนั้นอีกก็พอ”
“ได้เลยค่ะพี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกพี่สัญญา พี่จะไม่ไปนอนกับคนอื่น ไม่ยุ่งกับคนอื่นแล้วก็จะไม่ถ่ายรูปด้วยเว้นแต่น้องเพลงจะอยากถ่ายพี่เอง” เขาฉีกยิ้มแฉ่งออกมาได้เมื่อเพลงพิณยกโทษให้ แต่พอเขาจะดีดตัวขึ้นมานั่งบนเตียงกับเธออีกเพลงพิณก็ยื่นนิ้วมาชี้สั่งให้เขากลับลงไปนั่งคุกเข่าที่ข้างเตียงตามเดิม
“ถึงน้องเพลงจะไม่โกรธแต่ว่า...ภาพพวกนั้นมันก็ยังติดตาน้องเพลงอยู่ น้องเพลงไม่สบายใจค่ะคืนนี้พี่เรนเจอร์ไปนอนที่แพกับทีมเถอะนะคะหรือจะไปนอนกับพี่ข้ามโขง พี่เพลงรักก็ได้ ภาพตอนที่พี่เรนเจอร์ไปนอนนัวเนียอยู่กับผู้หญิงคนอื่นมันทำให้น้องเพลงรู้สึกแย่มากๆ วันนี้เป็นวันแต่งงานที่น้องเพลงควรจะมีความสุขที่สุดแต่ว่า...ก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายจนน้องเพลงแบกรับแทบจะไม่ไหว วันนี้น้องเพลงเพิ่งจะเห็นภาพสามีของตัวเองไปหลับนอนกับผู้หญิงมากหน้าหลายตามานะคะ น้องเพลงแทบไม่อยากมองหน้าพี่เรนเจอร์ด้วยซ้ำ”
“น้องเพลง...” เห็นเธอน้ำตาคลอออกมาอีกผู้กองกวินทร์ก็ต้องหุบปากเงียบลง เข้าใจเธอแล้วว่าเธอรู้สึกแย่มากแค่ไหน ถึงเธอจะเข้าใจจะรับได้ก็ใช่ว่าจะสบายใจ เห็นผัวไปนัวกับผู้หญิงมากมายขนาดนั้นแค่เธอยอมยกโทษให้และไม่โกรธก็ถือว่าดีแล้ว เอาเถอะเขาเข้าใจเธอ เขารักเธอมาก อะไรที่ทำให้เธอไม่สบายใจเขาก็จะไม่ขัดใจ งานแต่งก็เป็นงานแต่งกระทันหันเธอต้องเตรียมตัวเตรียมใจกับเรื่องพวกนี้แต่ก็ต้องมาเห็นภาพแย่ๆ นั่นอีก เป็นความผิดของเขาเองที่สร้างเรื่องงามหน้าเอาไว้ มัวแต่ติดเที่ยวหลงมัวเมาจนลืมคิดถึงหัวใจของเธอ เดี๋ยวเขาจะเอาเรื่องนี้ไปสอนนคินทร์ด้วย จะไม่ให้มันไปแรดให้มากเผื่อในอนาคตมันได้เจอผู้หญิงที่มันรักจริงๆ มันจะไม่ต้องผิดพลาดไปแบบเขา
“ก็ได้ค่ะ งั้นคืนนี้พี่จะไม่กวนใจน้องเพลงนะคะ น้องเพลงไปอาบน้ำให้สดชื่นเถอะเดี๋ยวพี่จะลงไปหาอะไรมาให้กิน นอกจากไข่ต้มในพาขวัญวันนี้น้องเพลงก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย”
“...ขอบคุณค่ะ” เพลงพิณพยักหน้าตอบก่อนจะลุกเดินเข้าห้องน้ำไปทิ้งให้ผู้กองกวินทร์ได้แต่มองตามหลังด้วยความห่วงใย เป็นความผิดของเขาเองที่เป็นคนไม่ดีพอ ศีลห้าข้อเขาทำผิดมาหมดแล้วทุกข้อ คบซ้อนก็มากมายในขณะที่เธอศีลห้าไม่เคยขาดเลยสักข้อ เหมือนนางฟ้าต้องมาแต่งเป็นเมียซาตานอย่างไรอย่างนั้น
ระหว่างที่เพลงพิณเข้าไปอาบน้ำผู้กองกวินทร์ก็ลงไปเตรียมของกินง่ายๆ ให้เธอ ซึ่งก็ไม่ต้องเตรียมอะไรมากเพราะคุณยายเตรียมมื้อดึกไว้ให้หลานสาวแล้ว ผู้กองกวินทร์เพียงแค่เอาซุปในตู้เย็นมาอุ่นใหม่กับจัดผลไม้ใส่จานเท่านั้น เพื่อให้เมียอภัยให้เร็วๆ ช่วงนี้เขาจะต้องทำภารกิจหัวใจง้อเมียให้สำเร็จ เคยได้ยินแต่เสียเป็นแสนแขนไม่ได้จับ แต่นี่เสียเป็นล้านเมียกลับบอกว่าไม่อยากจะมองหน้าและในเมื่อเมียไม่อยากจะมองหน้าผู้กองกวินทร์ก็เลยเอาผ้ามาคาดปิดหน้ามันไว้ซะเลย
แกร๊ก!!!
หืม...ผู้กองหนุ่มทำตาโตเมื่อไม่สามารถเปิดประตูห้องนอนที่เป็นห้องหอได้ เฮ้ยๆๆ อย่าบอกนะว่าน้องเพลงจะไม่ยอมให้เขาเข้าไปนอนด้วย
ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ
“น้องเพลง! น้องเพลงขาเปิดประตูให้พี่หน่อยพี่เอาซุปร้อนๆ มาให้”
“...”
“น้องเพลง...น้องเพลงได้ยินพี่มั้ยคะ น้องเพลงเปิดประตูห้องให้พี่หน่อย”
“...พี่เรนเจอร์ไปนอนกับพี่ข้ามโขงแทนนะคะ คืนนี้น้องเพลงอยากอยู่คนเดียว” เสียงเพลงพิณดังลอดประตูออกมาทำเอาผู้กองกวินทร์ใจหายไปอยู่ที่ตาตุ่ม ได้ยังไงกันล่ะนี่มันคืนเข้าหอของเขานะ เขารับปากเธอว่าจะไม่ทำอะไรแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้ธอมาไล่เขาออกจากห้องแบบนี้ ให้เขานอนที่พื้นข้างเตียงหรือที่โซฟาก็ได้แต่จะให้เขานอนห่างๆ เมียเขาทำใจไม่ได้หรอก
“ไม่เอาพี่จะนอนกับน้องเพลง น้องเพลงขาให้พี่นอนที่พื้นที่ข้างเตียงก็ได้...เมียจ๋าไม่เอานะพี่กลัวผีพี่ไม่อยากนอนคนเดียว”
“เป็นทหารใครเขากลัวผีกันคะพี่เรนเจอร์”
“ก็พี่เป็นทหารพี่ไม่ใช่สัปเหร่อ โธ่เมียจ๋าเปิดประตูให้พี่หน่อย น้องเพลงขานี่มันคืนเข้าหอหลังแต่งงานของเรานะคะ ใครๆ เขาก็ต้องเข้าหอกันทั้งนั้น เดี๋ยวมันจะอยู่กันไม่ยืด”
“...”
“น้องเพลงอย่าเงียบไปสิ น้องเพลงขาเปิดประตูให้พี่หน่อย” เมื่อเพลงพิณเงียบไปผู้กองกวินทร์ก็เคาะห้องนอนรัวๆ พยายามจะหมุนลูกบิดประตูห้องแต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลจนเขาต้องทุบประตูห้องนอนซ้ำ ถ้าคืนนี้ไม่ได้นอนกับเมียเขาต้องขาดใจตายแน่ๆ แล้วถ้าเขาขาดใจตายเมียเขาก็เข้าข่ายฆ่าเจ้าหน้าที่
ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ
“น้องเพลงขา น้องเพลงเปิดประตู...”
“เฮ้ย!” ในระหว่างที่เขากำลังทุบประตูห้องนอนของเพลงพิณอยู่นั้น สารวัตรพนาที่นอนอยู่ในส่วนห้องรับรองแขกของบ้านก็เปิดประตูออกมาร้องถาม “ดึกๆ แบบนี้มึงเล่นอะไรของมึงเรนเจอร์ มันหนวกหูนะเว้ยเดี๋ยวน้องชมพูกับน้องโมกก็ตื่นกันหรอก รู้มั้ยว่ากว่าจะกล่อมให้ลูกหลับได้น่ะมันยากแค่ไหน”
“สารวัตรออกมานี่ก็ดีแล้ว มาช่วยผมสะเดาะกลอนประตูห้องนอนน้องเพลงหน่อย”
“เมียไม่ให้เข้าห้องหรอ” สมน้ำหน้า สารวัตรพนายิ้มเยาะทันที ไอ้เด็กเวร ไงล่ะมึงเมื่อก่อนล่ะหวงน้องสาวเล่นงานกูสารพัด ทำไมเวรกรรมมันติดจรวดแบบนี้กันล่ะเนี่ย
“ก็เออสิวะ สารวัตรมาช่วยหน่อยสิ”
“ได้ รอเดี๋ยว” แล้วสารวัตรพนาก็หายกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ผู้กองกวินทร์ใจชื้นขึ้นมาเมื่อเข้าใจว่าสารวัตรพนาอาจจะกำลังไปหยิบอุปกรณ์มาช่วยสะเดาะกลอนประตูห้องนอนของเพลงพิณให้เขา มันต้องแบบนี้สิวะค่อยสมกับเป็นน้องเขยของเขาหน่อย
สารวัตรพนาหายเข้าไปในห้องนอนได้สักพักก็เดินหอบเครื่องนอนออกมาให้ผู้กองกวินทร์ มีพร้อมทั้งที่นอน หมอนและผ้าห่ม หอบมาอย่างเดียวไม่พอยังเอามาปูไว้ที่หน้าห้องนอนของเพลงพิณให้เขาด้วย
“อย่าหาว่าพี่สอนนะในฐานะที่พี่อายุมากกว่ามึง แต่งงานมีลูกมีเมียก่อนมึง กฎข้อที่หนึ่งของการเป็นผัวที่ดีคือ...อย่าขัดใจเมีย ในเมื่อน้องเพลงไม่ให้มึงเข้าไปนอนด้วยมึงก็นอนเฝ้าหน้านี่แหละ อ่ะ คืนนี้นอนกอดคุณดอลลี่ของน้องชมพูไปก่อนก็ได้ พี่ยืมน้องชมพูมาให้แล้ว” สารวัตรพนายัดตุ๊กตาแมวน้อยของลูกสาวใส่มือผู้กองกวินทร์แล้วลอบยิ้มเยาะใส่ ให้ทายเขาว่าเพลงพิณคงงอนมันจากคลิปที่ทิชากรเอามาเปิด ก็แหม เห็นคลิปภาพสามีตัวเองไปนัวกับผู้หญิงคนอื่นขนาดนั้นเพลงพิณไม่ถีบมันออกมาจากห้องนอนก็นับว่าบุญหัวมันแล้ว สมน้ำหน้า นี่แหละจุดจบของไอ้ขุนแผนยุค 2022
“ผมให้สารวัตรมาช่วยสะเดาะกลอนประตูให้นะไม่ใช่ให้มาทำอะไรแบบนี้” ผู้กองกวินทร์เริ่มจะหงุดหงิดใส่น้องเขยแต่สารวัตรพนาก็ทำเป็นนิ่งใส่ เรื่องอะไรเขาจะช่วยมัน มันจะถูกเมียไล่ออกจากห้องหอก็เรื่องของมันสิเพราะถึงยังไงเรื่องนี้มันก็ไม่เกี่ยวกับเขา เดี๋ยวเขาก็จะกลับไปนอนกอดเมียของเขาต่อแล้ว
“พี่พนา” นั่นไง สารวัตรพนาหันไปยิ้มหวานๆ ให้แก้วเจ้าจอมเมื่อเห็นเธอเดินออกมาตามเขาแล้ว “พี่จ๋ากลับห้องของเราเถอะ ลูกๆ กำลังหลับสนิทกัน” แก้วเจ้าจอมที่ใส่ชุดนอนสุดหวิวเข้ามากอดสามีของตัวเองอย่างไม่เกรงใจพี่ชายที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย เธอกอดสามีอย่างแสนอ้อน เบียดหน้าอกหน้าใจเข้าหาเขาอย่างยั่วยวนจนผู้กองกวินทร์ต้องเบะปากใส่ด้วยความหมั่นไส้
“มึงไม่ต้องไปสะเดาะกลอนประตูห้องนอนเมียมึงหรอกเรนเจอร์ ยิ่งทำแบบนั้นเมียมึงจะยิ่งโกรธนะทางที่ดีมึงทำตามที่พี่ว่าเถอะ นอนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวไปซะ”
“ไม่มีน้ำใจ”
“ไม่ใช่ไม่มีน้ำใจแต่ไม่อยากไปยุ่งเรื่องผัวเมียของคนอื่นเว้ย ไปนะฝันดี”
“ฝันดี” แก้วเจ้าจอมแอบยิ้มเยาะพี่ชายตัวเองก่อนจะเดินกอดคลอเคลียสามีเข้าห้องนอนไป ไม่ได้รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนไปกับพี่ชายเพราะคิดว่าที่ผ่านมาสามีของเธอเจอมาเยอะกว่านี้อีก นี่แค่เมียไม่ให้เข้าห้องนอนมันถือว่าเรื่องเล็ก
“ขอให้นกเขาไม่ขัน” เมื่อน้องเขยกับน้องสาวไม่ช่วยเขาก็เลยร้องแช่งไป แก้วเจ้าจอมที่ได้ยินก็เลยยื่นหน้าออกมาจากประตูห้องนอนอีกครั้ง
“อย่ามาแช่งผัวน้องนะเดี๋ยวก็มีหลานคนที่สามให้ช่วยเลี้ยงซะหรอก ก่อนจะมาแช่งคนอื่นให้นกเขาไม่ขันไปดูนกเขาตัวเองก่อนเถอะมันจะมีปัญญาได้ขันมั้ยคืนนี้ แค่นี้นะจะไปเลี้ยงนกเขากับผัวต่อมันขันใหญ่แล้ว!” เธอว่าทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูห้องนอนไปผู้กองกวินทร์ก็เลยกลับมาเคาะห้องนอนของเพลงพิณต่อแต่เธอก็เงียบไปไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ผบ.คเชนทร์ที่แอบเปิดประตูมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเข้าก็สะใจนัก ไงล่ะไอ้กะล่อน สมควรโดนแล้วล่ะ เขาคิดก่อนจะปิดประตูไปนอนอย่างสบายใจที่คืนนี้ลูกสาวสามารถรอดพ้นจากมือของซาตานไปได้ ต่างจากรองกรันณ์ที่เปิดประตูออกมายืนเท้าสะเอวมองลูกชายตัวเองอย่างเซ็งๆ ไอ้หน้าโง่ อุตสาห์แต่งเมียให้ขนาดนี้ยังไม่มีปัญญาเข้าไปนอนกับเมียอีก งั้นก็นอนมันหน้าห้องนั่นแหละ
ตกกลางดึกเพลงพิณก็ลุกขึ้นมาจากเตียงเมื่อรู้สึกหิวจนท้องร้อง ตลอดทั้งวันเธอแทบจะไม่ได้กินอะไรเลยแล้วก็คงจะนอนไม่หลับด้วย เธอเอื้อมมือไปหยิบผ้าคลุมไหล่มาห่อคลุมกายที่ห่มผ้าแถบผืนบางเอาไว้ จัดขอบผ้าซิ่นให้เรียบร้อยก่อนจะลุกลงจากเตียงเพื่อลงไปหาอะไรกินรองท้อง แต่พอเธอเปิดประตูห้องนอนออกก็ต้องชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นใครบางคนกำลังหลับอุตุอยู่ที่หน้าห้อง นอนกอดคุณดอลลี่ของน้องชมพูเอาไว้เสียด้วย เธอรวบผ้าซิ่งแล้วนั่งยองๆ ลงมองเขา สามี...เขาคือสามีของเธอแต่เธอก็ยังไม่ชินกับคำๆ นี้ มันเป็นความสุขที่เกิดขึ้นภายในใจจนเธอเผลอยิ้มออกมาบางๆ แต่พอนึกถึงคลิปเมื่อตอนกลางวัน... คนเราทุกคนย่อมมีอดีตด้วยกันทั้งนั้นเธอเข้าใจเขาดีและไม่ได้โกรธเคืองอะไร ขนาดอดีตของครอบครัวเธอเขาก็ยังยอมรับได้แล้วทำไมเธอจะรับกับเรื่องแค่นี้ของเขาไม่ได้ เพียงแต่...แค่ได้เห็นภาพที่มีผู้หญิงคนอื่นเคยซุกซบอกของเขา กอดเขา จูบเขาเธอก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้ คงต้องใช้เวลาจริงๆ เพื่อให้เธอลืมภาพบาดตาเหล่านั้น
“น้องเพลงขอโทษนะคะ” เธอพูดเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้เขาก่อนจะลุกจากมา ซึ่งพอคล้อยหลังจากเธอผู้กองกวินทร์ก็ลืมตาขึ้นแล้วพลิกตัวมองตามเธอไป เขาตื่นตั้งแต่ตอนที่เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาแล้ว ตอนแรกก็ดีใจนึกว่าเมียจะเปลี่ยนใจมาชวนไปนอนด้วย ที่ไหนได้แค่ออกมาห่มผ้าให้งั้นหรอ แล้วนั่นเธอกำลังจะไปไหน
กลิ่นหอมบะหมี่ลอยฉุยออกมาจากห้องครัวเมื่อผู้กองกวินทร์แอบตามเพลงพิณมา เขาก็นึกว่าเธอจะไปไหนเสียอีกที่ไหนได้...เล่นไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันคงจะทนหิวไม่ไหวแล้วล่ะสิ แต่จะว่าไปกลิ่นบะหมี่ของเธอมันก็หอมน่ากินกว่าซุปที่เขาเตรียมเมื่อก่อนหน้านี้อีกนะ
เพราะถูกพ่อและคุณยายสอนให้ทำอาหารมาตั้งแต่เด็กเพลงพิณก็เลยค่อนข้างทำอาหารได้เก่งต่างจากผู้เป็นแม่ บะหมี่ธรรมดาๆ ที่เธอปรุงตอนนี้มีหน้าตาน่ากินมากทั้งผัก เห็นหอม เต้าหู้ไข่ ไข่ลวก กุ้ง หมูสับ จากที่กะว่าจะมาหาอะไรเบาๆ กินกลับได้เป็นมื้อหนักเสียนี่ ชามใหญ่ขนาดกินสองสามคนได้เลยนะเนี่ย ความหิวทำให้วู่วามไปแท้ๆ
“อ้าวว่าไง” เมื่อยกชามบะหมี่มาวางที่โต๊ะเตรียมอาหารของห้องครัวก็ได้มีงูตัวหนึ่งเลื้อยเข้ามาหา งูตัวสีขาวอมชมพู่ดวงตาสีแดงดูดุร้ายแต่ท่าทีกลับแสนเชื่องแล้วยังเลื้อยขึ้นมาคล้องคอของเพลงพิณหยอกล้อเธอเล่น เกล็ดสีขาวอมชมพูเมื่อยามต้องแสงไฟก็ทอประกายสวยราวกับเพชร ผู้กองกวินทร์เห็นแล้วก็ต้องอึ้งไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาเห็นลุงงูของเธออยู่บ่อยๆ รู้ว่าคนในบ้านนี้มีงูศักดิ์สิทธิ์คอยคุ้มครองแต่เขาก็ไม่เคยเห็นเพลงพิณคลุกคลีกับงูแบบนี้มาก่อน งูตัวแบบนี้เหมือนตัวที่เขาเคยเห็นตอนที่มันมาหาข้ามโขงเลย เพียงแต่ตัวของข้ามโขงนั้นใหญ่กว่าตัวนี้เยอะ
“ช่วงนี้ที่บ้านมีแขกมากันเยอะพี่งูอย่าเพิ่งพากันออกมานะจ๊ะเดี๋ยวทุกคนจะตกใจกลัว อีกอย่างน้องเพลงก็มีหลานตัวน้อยๆ มาอยู่ด้วยสองคน พี่งูเก็บตัวเงียบๆ ก่อนนะเดี๋ยวหลานของน้องเพลงจะกลัวเอา”
ฟ่อ!
งูตัวนี้ส่งเสียงออกมาเหมือนกับรับรู้ก่อนจะเลื้อยลงไปขดตัวนอนอยู่บนโต๊ะเพื่อปล่อยให้เพลงพิณกินบะหมี่
นี่สินะ...รังงู ผู้กองกวินทร์นึกถึงที่เพลงรักบอกกับเขา เห็นทีต่อไปนี้เขาคงต้องทำใจให้ชินกับฝูงงูเสียแล้วล่ะ เขาคิดก่อนจะเดินเข้าไปหาเพลงพิณในครัว ซึ่งพอเขาเดินเข้าไปหาทั้งคนและงูก็ดูจะตกใจเอาจนงูตัวนั้นเลื้อยกลับขึ้นไปคล้องคอของเพลงพิณเอาไว้ เพลงพิณลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความกลัวและตกใจ กังวลใจขึ้นมาเมื่อสามีเข้ามาเห็นเธออยู่กับงู เมื่อก่อนใครๆ ก็มองว่าเธอเป็นคนแปลกๆ ที่ชอบเล่นแต่กับงู บางคนก็ไม่กล้าเข้าใกล้เธอแล้วเขาล่ะ เขาจะมองว่าเธอเป็นคนประหลาดรึเปล่า
“พะ...พี่เรนเจอร์ยังไม่นอนหรอคะ”
“พี่หิวเลยเลยเดินตามกลิ่นบะหมี่มา” เขาชี้มาทางชามบะหมี่ของเธออย่างไม่ได้สนใจงูที่คล้องอยู่บนคอของเธอ งูตัวนี้ไม่ใช่งูธรรมดาทั่วไปและเป็นงูศักดิ์สิทธิ์ ตราบใดที่เขาไม่ใช่คนร้ายสำหรับคนบ้านนี้งูทุกตัวจะไม่ทำอะไรเขา “งานแต่งแบบฝรั่งเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะกินเค้กร่วมกันเพื่อเป็นอาหารมื้อแรกในการเริ่มต้นใช้ชีวิตคู่ งั้น...อาหารมื้อแรกของเราพี่ขอกินบะหมี่ด้วยคนได้มั้ยคะ พี่เองก็ยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเหมือนกัน”
“...ค่ะ” เพลงพิณปฏิเสธคนหิวไม่ลงก็เลยหันมาหยิบช้อนกับตะเกียบอีกชุดมายื่นให้เขา ซึ่งเขาก็รีบเข้ามานั่งประจำที่อย่างดีใจเหมือนเด็กๆ ทันที เพลงพิณมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับเขา มองดูเขาตักน้ำซุปบะหมี่ขึ้นมากิน
“อร่อยจัง กับข้าวฝีมือน้องเพลงอร่อยทุกอย่างเลย อ้าว ทำไมยังไม่กินอีกล่ะคะ” เห็นเธอนั่งมองเขานิ่งๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นถามอีก เพลงพิณที่กลัวเขารังเกียจกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้น
“พี่เรนเจอร์ไม่แปลกใจหรอคะที่...น้องเพลงเล่นกับงู”
“สมัยนี้คนเลี้ยงงูมีออกเยอะแยะ เพื่อนพี่มันเลี้ยงหมดทั้งงู อีกัวนา แมงมุมแล้วก็กบ งูมันมีแต่ตัวสวยๆ ไว้ว่างๆ พี่จะพาน้องเพลงไปดูน้องเพลงต้องชอบมากแน่ๆ”
“พี่เรนเจอร์เคยฟังตำนานความรักที่ไม่สมหวังระหว่างธิดาพญานาคกับเจ้าชายเมืองมนุษย์มั้ยคะ”
“ไม่เคยฟังค่ะ แต่จะดีมากถ้าน้องเพลงเล่าให้พี่ฟัง” พอเขาบอกแบบนี้เพลงพิณก็หันมามองหน้ากันกับงูที่คล้องคอของเธออยู่ก่อนจะเล่า
“มีเมืองหนึ่งชื่อว่ารัตพานคร มีพระราชาชื่อพระเจ้าอือลือ พระเจ้าอือลือมีหลานชายรูปงามและเก่งกาจในทุกๆ เรื่องชื่อว่าเจ้าชายฟ้ารุ่ง”
“เจ้าชายฟ้ารุ่งกับพี่ใครหล่อกว่ากันคะ” ถึงจะเป็นตำนานก็เถอะแต่เขาก็ไม่ชอบให้เธอชมใครว่าหล่อนอกจากเขา
“ไม่ทราบสิคะ น้องเพลงไม่เคยเห็นหน้าเจ้าชายฟ้ารุ่ง” เธอคำค้อนใส่ ไม่ยอมหลงกลไปชมให้เขาเหลิงหรอก “ที่เมืองบาดาลมีธิดาพญานาคชื่อว่าพระนางนาครินทรานี พระนางเกิดหลงรักเจ้าชายฟ้ารุ่งก็เลยแปลงกายเป็นมนุษย์ขึ้นมาหาจนในที่สุดทั้งสองคนก็รักกัน ความรักไม่มีอุปสรรคใดๆ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจัดงานแต่งงานให้เจ้าชายฟ้ารุ่งกับพระนางนาครินทรานีอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ แรกๆ ทั้งสองคนก็ครองรักกันอย่างมีความสุขแต่พอนานวันเข้าก็ไม่มีวี่แววว่าพระนางนาครินทรานีจะท้องซักที”
“เจ้าชายฟ้ารุ่งไม่มีน้ำยาขนาดนั้นเลยหรอ”
“คนกับนาคสมสู่กันข้ามเผ่าพันธุ์จะท้องได้ยังไงกันคะ” เพลงพิณรีบแก้ ผู้กองกวินทร์ก็นั่งพยักหน้ารับแล้วตักน้ำซุปบะหมี่ขึ้นมาซดอีก จากนั้นก็กอดอกตั้งใจฟังในสิ่งที่เธอเล่า “พอไม่ท้องเหล่าญาติพี่น้องก็เริ่มไม่พอใจเพราะจะไม่มีทายาทสืบสกุล พระนางนาครินทรานีเสียใจกับเรื่องนี้มากก็เลยล้มป่วยขึ้นมาทำให้มนต์ที่แปลงกายเป็นมนุษย์เสื่อม พระนางคืนร่างกลับมาเป็นพญานาคตามเดิมจนมีคนเข้ามาเห็น พอเรื่องนี้แดงทุกคนในเมืองรัตพานครก็พากันรังเกียจพระนาง พระเจ้าอือลือก็ขับไล่พระนางออกจากเมือง เรียกให้พญานาคราชมารับตัวไปแต่ก่อนไปพญานาคราชได้ขอเครื่องราชกุธภัณฑ์ประจำตระกูลของตนคืนเพราะเคยมอบให้พระเจ้าอือลือเอาไว้เพื่อเชื่อไมตรี แต่พระเจ้าอือลือไม่ยอมคืนให้พญานาคราชเลยโกรธมากกลับไปยกทัพพญานาคมาถล่มเมืองรัตพานครจนทุกคนในเมืองตายหมด เมืองรัตพานครถูกพญานาคถล่มจนกลายเป็นบึงน้ำขนาดใหญ่ พระเจ้าอือลือถูกพญานาคราชสาปให้เป็นพญานาคอยู่ในบึงนี้ เมื่อก่อนเรียกว่าบึงหลงของ ต่อมาคนก็เรียกเพี้ยนเสียงเป็นบึงโขงหลงในจังหวัดบึงกาฬ ว่ากันว่าพระเจ้าอือลือจะพ้นคำสาปก็ต่อเมื่อมีเมืองใหม่เกิดขึ้นที่ตรงนั้น”
“เมืองใหม่หรอ ไม่เห็นจะมีเลย”
“มีสิคะ เมื่อก่อนบึงกาฬเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย ต่อมาพอแยกตัวออกมาเป็นจังหวัดบึงกาฬก็เท่ากับว่ามีเมืองใหม่เกิดขึ้นแล้ว พระเจ้าอือลือคงพ้นคำสาปแล้วค่ะ”
“แล้วเจ้าชายฟ้ารุ่งกับธิดาพญานาคนั่นล่ะไปไหนแล้ว”
“ในตำนานบอกว่าตอนที่เมืองถูกถล่มพระนางนาครินทรานีได้ขึ้นมาตามหาสามีแต่ก็ไม่เจอ”
“สนใจให้ทีมซีลของพี่ไปช่วยตามหามั้ย” ผู้กองกวินทร์ถามกลับอย่างขำๆ แล้วตักบะหมี่ขึ้นมาก่อนจะยื่นไปป้อนให้เพลงพิณเพราะเธอยังไม่ได้กินเลยสักคำ และเธอก็ยอมกินบะหมี่ที่เขาป้อนอย่างว่าง่ายด้วย
“น้องเพลงคิดว่าน้องเพลงเหมือนพระนางนาครินทรานีที่หลงรักเจ้าชายฟ้ารุ่งอย่างพี่เรนเจอร์ พระนางนาครินทรานีถูกรังเกียจเพราะเป็นนาคส่วนน้องเพลงถูกรังเกียจเพราะมีคุณตาเป็นพ่อค้ายาเสพติด ไหนจะชอบเล่นกับงูอีก”
“ไม่มีใครเขารังเกียจน้องเพลงของพี่หรอก ไม่ว่าน้องเพลงจะเป็นใครหรือลูกหลานของใคร จะชอบเล่นกับงูแค่ไหนพี่ก็ยังรักน้องเพลงเหมือนเดิมต่อให้พี่ตายพี่ก็จะไม่เลิกรักน้องเพลงเด็ดขาด พี่ไม่รู้หรอกว่าเจ้าชายฟ้ารุ่งเขารังเกียจเมียของตัวเองมั้ยแต่สำหรับพี่...พี่ไม่เคยรังเกียจน้องเพลง น้องเพลงคือแก้วตาดวงใจของพี่ ถึงพี่จะเคยทำตัวเหลวไหลมาก่อนแต่พี่ก็จะพยายามพิสูจน์ตัวเองให้น้องเพลงได้เห็นนะคะว่าพี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ พี่อยากเป็นคนดีในสายตาของน้องเพลง อยากให้น้องเพลงได้ภูมิใจในตัวพี่ ใครๆ ต่างก็บอกว่าไนเปอร์น่ะเกิดมาเหมือนบุญหล่นทับเพราะได้ผัวดี พี่เองก็อยากให้คนอื่นๆ พูดแบบนี้กับน้องเพลงเหมือนกัน พี่อยากให้ทุกคนพูดว่าน้องเพลงน่ะโชคดีที่มีผัวแสนดีแบบพี่ ถึงตอนนี้พี่จะยังไม่ใช่คนที่ดีพอสำหรับน้องเพลงแต่พี่ก็จะพยายามนะคะ น้องเพลงให้โอกาสให้เวลาพี่นะพี่จะเป็นคนดีของน้องเพลงให้ได้ พี่จะทำให้น้องเพลงภูมิใจที่ได้เป็นเมียของพี่” ผู้กองกวินทร์ยื่นมือไปกุมมือของเพลงพิณเอาไว้แน่น กุมมือน้อยๆ เอาไว้กับมือของเขา “พี่จะอยู่เคียงข้างคอยดูแลปกป้องน้องเพลงตลอดไป ส่วนเรื่องเข้าหอถ้าน้องเพลงยังไม่สบายใจพี่จะออกมานอนที่หน้าประตูห้องทุกคืนก็ได้ เอาไว้ให้พี่ได้เป็นคนดีสำหรับน้องเพลงก่อนพี่ค่อยเข้าไปนอนข้างในห้องกับน้องเพลงนะคะ” ผู้กองกวินทร์ยิ้มบอกอย่างใจดีแล้วยื่นมือไปปาดน้ำตาที่เอ่อคลอออกให้เพลงพิณ ซึ่งเธอก็พยักหน้ารับในสิ่งที่เขาพูด หัวใจดวงน้อยๆ อบอุ่นเหลือเกินเมื่อมีเขาอยู่ด้วยแบบนี้
“ไม่ร้องนะคะ มาๆๆ บะหมี่อืดหมดแล้วเดี๋ยวพี่ป้อน” แล้วเขาก็จัดการตักบะหมี่ขึ้นมาป้อนเพลงพิณ เพลงพิณที่สบายใจมากขึ้นแล้วก็เลยตักบะหมี่มาป้อนเขาคืนด้วย ทั้งสองสามีภรรยานั่งกินบะหมี่ชามเดียวกันอย่างมีความสุข เผลอแป๊บเดียวบะหมี่ชามใหญ่ก็หมดเกลี้ยง ส่วนงูที่คล้องอยู่กับคอของเพลงพิณก็ไม่รู้ว่าเลื้อยหนีไปตั้งแต่ตอนไหน
*****************************************************
กดอ่านตอนต่อไปเลยนะคะ เนื้อหาตอนนี้ยาวค่ะไรท์เลยต้องแบ่งครึ่ง