27.เมียผมเป็นลูกพญางู (2)
27.เมียผมเป็นลูกพญางู (2)
(ต่อ)
เมื่ิอเก็บครัวและล้างชามเสร็จแล้วเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ก็กลับขึ้นมาที่ห้องนอนอีกครั้ง แต่พอผู้กองกวินทร์จะกลับไปประจำที่บนที่นอนหน้าห้องตามเดิมเพลงพิณก็เรียกเขาเอาไว้
“...พี่เรนเจอร์เข้าไปนอนข้างในกับน้องเพลงก็ได้นะคะ”
“จะดีหรอคะ” ถ้าเป็นแมวผู้กองกวินทร์ก็คงหูตั้งหางชี้แล้วที่ได้ยินแบบนี้ แต่ก็แกล้งอิดออดนิดๆ พอเป็นพิธี อยากแหละแต่ก็ต้องทำเป็นไม่อยากเอาไว้
“เดี๋ยวน้องเพลงเอาหมอนข้างมากั้นแบ่งเตียงให้ก็ได้ค่ะ อย่างน้อยนี่ก็เป็นคืนเข้าหอถ้าพวกคุณพ่อคุณแม่รู้ว่าน้องเพลงไล่พี่เรนเจอร์ออกจากห้องน้องเพลงอาจถูกตำหนิได้”
ใครเขาจะไปตำหนิเธอกัน ทุกคนคงหัวเราะชอบใจด้วยซ้ำมั้งที่เขาถูกเมียไล่ออกจากห้อง
“แหมพี่อุตส่าห์ได้ที่นอนดีๆ แล้วแต่ถ้าน้องเพลงว่างั้น...อ่ะๆๆ ก็ได้ค่ะ พี่ไปนอนด้วยก็ได้” เขาไม่ได้อยากจะเข้าไปนอนในห้องกับเธอเลย ไม่ได้อยากเข้าไปเลยจริงๆ นะ
ระหว่างที่เพลงพิณเข้าไปแปรงฟันในห้องน้ำผู้กองกวินทร์ก็หอบเอาผ้าห่มกับคุณดอลลี่เข้ามาในห้องนอนด้วย จากนั้นก็ไปยืนอยู่ที่ข้างเตียงด้วยความเกรงใจจนกระทั่งเพลงพิณเดินออกมา ผู้กองหนุ่มตาพราวไปหมด เขาคลั่งรักมากเวลาที่เห็นเพลงพิณแต่งตัวแบบนี้ ผ้าซิ่นไหมผืนเรียบๆ สำหรับใส่นอน ผ้าแถบที่ใส่นอนก็เนื้อผ้าบางเบากว่าผ้าแถบที่ใส่ตอนกลางวัน เธอพันผ้าแถบแบบครึ่งตัวเห็นหน้าท้องเนียนสวยๆ อกอวบๆ จะทะลักออกมาจากผ้าอยู่แล้ว สะโพกก็กลมกลึงสวย สวยน่ากินไปหมดแต่ก็กินไม่ได้พราะไม่อยากขัดใจเมีย ไม่อยากสร้างความทรงจำที่เลวร้ายให้กับเธอและชาตินี้เขาจะไม่ขืนใจผู้หญิงเด็ดขาด เรื่องบนเตียงที่ดีที่สุดคือการได้ทำด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่ายและต้องทำด้วยความรัก น้องเพลงแต่งเป็นเมียของเขาแล้วก็คงจะไม่ใจร้ายกับเขาไปตลอดชีวิตหรอก
“พี่เรนเจอร์ไม่นอนล่ะคะ”
“อ้อ ค่ะ พี่จะนอนแล้ว” ก่อนที่ความคิดจะเตลิดไปไกลผู้กองกวินทร์ก็คลานขึ้นไปนอนบนเตียงด้านขวา เตียงนอนของเพลงพิณจะมีมุ้งสีขาวล้อมเตียงเอาไว้ พอเธอแหวกม่านมุ้งขึ้นมาบนเตียงที่ฝั่งซ้ายผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งกอดคุณดอลลี่แน่น นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอโกรธและงอนเขาอยูู่เขาจะเข้าใจว่าเธอยั่วเขานะเนี่ย โอยแม่คุณรีบๆ นอนเถอะ ท่วงท่าและท่าทีอย่างกับนางในวรรณคดีจะขึ้นแท่นบรรทม นวยนาดขนาดนี้เดี๋ยวพ่อก็กลายร่างเป็นทศกัณฑ์จับขย้ำซะหรอก
เพลงพิณไม่รู้เลยว่าท่าทีเก้ๆ กังๆ ของตัวเองจะไปถูกใจคนที่นอนอยู่ข้างๆ เขานอกกอดตุ๊กตาของหลานแน่นแล้วก็เอาแต่มองเธอตาเยิ้มจนเธอต้องเอาหมอนข้างมาวางขั้นกลาง หัวใจดวงน้อยๆ เต็มโครมครามไปหมดจนต้องรีบล้มตัวลงนอนแล้วปิดไฟลงก่อนที่ความเงียบจะเข้ามาครอบคลุมห้องหอ
“...นึกถึงตอนเด็กๆ เนาะ ตอนนั้นเราก็นอนบนเตียงข้างๆ กันแบบนี้ มีข้ามโขง เพลงรักกับคุณยายนอนอยู่ด้วย” ผู้กองกวินทร์พูดผ่านความมืด แสงไฟจากสนามหน้าบ้านสาดส่องเข้ามาพอให้เห็นเพลงพิณที่กำลังนอนนิ่งๆ ฟังเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ทำไมน้องเพลงถึงไม่เคยมีแฟน ช่วงที่พี่เข้าเรียนที่เตรียมทหารกับโรงเรียนนายเรือ ไหนจะช่วงไปฝึกหลักสูตรหน่วยรบอีก มันเป็นช่วงที่เราต้องห่างกันไปตั้งนาน เพลงรักเคยเล่าว่าน้องเพลงมีคนมาจีบเยอะมาก ยิ่งช่วงประกวดนางงามก็ยิ่งมีหนุ่มมาจีบเยอะ น้องเพลงมีโอกาสได้เจอกับคนดีๆ แล้วก็ดีกว่าพี่มากมายทำไมถึงไม่เลือกใครซักคนล่ะ” ถึงจะมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขากับผู้กองกรินทร์แต่งกายเครื่องแบบนักเรียนนายร้อยเต็มยศพร้อมกับเพื่อนๆ นายร้อยอีกกลุ่มใหญ่พากันยกขบวนไปหาเธอถึงที่มหาวิทยาลัยแล้วประกาศให้ทุกคนในมหาวิทยาลัยของเธอรู้ก็ตามว่าเขาคือแฟน (มโน) ของเธอ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ได้ข่าวว่ามีไอ้หนุ่มคนอื่นๆ มาจีบเธออยู่เรื่อยแต่เธอก็ไม่เคยสนใจใครเลย ยิ่งช่วงไปเรียนต่อด้านดนตรีที่ต่างประเทศเธอก็ยิ่งดูแลตัวเองดี เขาเชื่อว่าที่ผ่านมาเธอคงต้องเคยเจอใครที่เป็นคนดีจริงๆ บ้างแหละแต่เธอก็ไม่ยอมเลือกคนๆ นั้น
“...เพราะน้องเพลงแอบรักใครคนหนึ่งอยู่ รักเขาด้วยความจริงใจและซื่อสัตย์ ภักดีต่อเขา รักษาเนื้อรักษาตัวก็เพื่อเขาคนเดียวน้องเพลงถึงไม่เคยสนใจใครคนอื่น” เพลงพิณพูดออกมาในความมืด ความมืดมันทำให้เธอกล้าพูดเพราะเธอมองไม่เห็นสีหน้าของเขา “น้องเพลงรักเขามาตั้งแต่เด็กๆ แต่เพราะ...พฤติกรรมบางอย่างของเขามันทำให้น้องเพลงไม่กล้าบอกความในใจ ทำให้น้องเพลงไม่กล้าหวัง ทำให้น้องเพลงกลัวการผิดหวังก็เลยทำได้เพียงแค่แอบมองและเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ในใจคนเดียว ทุกครั้งที่ได้ข่าวและเห็นเขาควงผู้หญิงคนอื่นๆ ไปเรื่อยน้องเพลงก็รู้สึกเจ็บตลอด น้องเพลงเจ็บแบบนี้อยู่ซ้ำๆ ตลอดเวลาที่เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ได้แต่ปลอบตัวเองว่าน้องเพลงกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันน้องเพลงไม่มีสิทธิ์ไปหึงหวงเขา ลับหลังน้องเพลงเขาจะควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแต่พออยู่ต่อหน้าน้องเพลงเขาก็บอกว่ารักน้องเพลงหนักหนา รักน้องเพลงแต่ก็มีคนอื่นอยู่เรื่อย ยิ่งเขาบอกว่ารักน้องเพลงน้องเพลงก็ยิ่งเจ็บ สงสัยเหลือเกินว่าทำไมคนรักกันเขาถึงทำกันแบบนี้จนน้องเพลงเริ่มปล่อยวางและไม่คาดหวังอะไรกับเขาอีก หากชาตินี้มีบุญเก่าที่เคยทำร่วมกันมาก็คงได้ลงเอยกันในที่สุดแต่ถ้าไม่...เราก็คงไม่มีวาสนาต่อกัน จนเมื่อไม่กี่ปีมานี้ที่เขาดูเปลี่ยนไป น้องเพลงไม่เห็นเขาควงผู้หญิงคนไหนอีก ไม่ติดเที่ยว ไม่เหลวไหล ว่างจากงานก็มาเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลหลานอยู่แต่กับบ้าน จะออกไปเที่ยวก็พกหลานติดตัวไปด้วยตลอด น้องเพลงชอบเวลาที่เขาอยู่กับหลานมากเพราะมันทำให้ภาพเก่าๆ ของเขาดูเลือนหายไป เขาดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เหมือนคนที่กลับตัวกลับใจได้จนใครๆ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ จากที่เคยติดแต่ผู้หญิงตอนนี้กลับมาติดหลานแทน คำรักที่เขาบอกกับน้องเพลงในตอนนี้มันดูน่าเชื่อถือมากกว่าตอนนั้นจนน้องเพลงเริ่มจะมั่นใจและเชื่อใจเขา...น้องเพลงเลยยอมแต่งงานกับเขา น้องเพลงไม่รู้หรอกว่าในอนาคตเขาจะยังแสนดีอยู่แบบนี้หรืออาจจะกลับไปทำตัวเหมือนเดิมแต่ไม่ว่าเขาจะทำตัวยังไงเขาก็จะเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่น้องเพลงรักและจะรักไปตลอด น้องเพลงจะซื่อสัตย์ จะภักดีกับเขาไปตลอดชีวิตแต่เขาจะซื่อสัตย์ตอบมั้ยน้องเพลงก็ไม่อยากคาดหวัง ในเมื่อน้องเพลงรักเขาและได้แต่งงานเป็นเมียของเขาแค่นี้น้องเพลงก็พอใจแล้ว จะทุกข์หรือสุขก็คงเป็นเรื่องของวันข้างหน้า” เพลงพิณยิ้มบางๆ ออกมากับความมืดก่อนจะพลิกกายนอนหันหลังให้เขา ความในใจทั้งหมดเธอได้พูดออกมาแล้วและไม่เสียใจที่ได้พูด
ผู้กองกวินทร์นิ่งอึ้งไปกับคำตอบที่ได้ เป็นความจริงหรอ...เธอ เธอเองก็รักเขามาโดยตลอดแต่เพราะความเจ้าชู้ของเขาหรอถึงทำให้เธอไม่กล้าแสดงออกว่ารู้สึกกับเขายังไง เวลาเนิ่นนานหลายปีแทนที่เขากับเธอจะได้ลงเอยกันตั้งนานแล้วกลับเป็นเขาเองที่ทำให้เธอต้องถอยห่าง เพราะเธอรักเขามาแสนนานแล้วที่ผ่านมาเขาถึงได้ทำให้เธอต้องเจ็บอย่างไม่รู้ตัว พอคิดได้แบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็โยนหมอนข้างที่คั่นกลางทิ้งก่อนจะเข้าไปนอนกอดเธอจากทางด้านหลังจนเพลงพิณสะดุ้งตกใจแล้วพยายามจะดิ้นหนี
“พี่รับปากแล้วว่าจะไม่ทำอะไรน้องเพลง ขอให้เชื่อใจพี่ คืนนี้พี่ขอแค่นอนกอดน้องเพลงได้มั้ยคะ แค่กอดเฉยๆ เท่านั้น” คำขอร้องของเขาทำให้เพลงพิณค่อยๆ หยุดดิ้นหนี เธอยังคงนอนหันหลังให้เขาอยู่เมื่อเขากระชับกอดเธอจนแน่น “พี่ขอโทษนะคะที่เผลอทำร้ายหัวใจของน้องเพลงมาโดยตลอด พี่ย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดไม่ได้แต่พี่จะขอทำดีเป็นการไถ่โทษ พี่จะเป็นสามีที่ดีให้สมกับที่น้องเพลงรักและซื่อสัตย์กับพี่ จะดีให้สมกับที่น้องเพลงรักนะคะ” เขาซุกใบหน้าเข้ากับเรือนผมนุ่มด้วยความรู้สึกผิดแต่อีกใจก็คิดว่านี่จะต้องเป็นความผิดพลาดครั้งสุดท้ายของเขาเพราะนับจากนี้ไปเขาจะไม่ยอมทำผิดพลาดกับเธออีก
เพลงพิณกลับตานิ่งเพื่อกลั้นไม่ให้น้ำตาไหล ทั้งรักและเสียใจเมื่อยามนึกถึงตอนที่เขามีผู้หญิงอื่นเคียงข้างกายและได้แต่ปลอบตัวเองว่านั่นมันก็เป็นเพียงแค่อดีตของเขา ในอดีตเขาจะเคยมีใครก็ช่างขอแค่ปัจจุบันกับอนาคตเขามีแค่เธอแค่นี้ก็พอแล้ว เธอคิด ก่อนจะยอมนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาแต่โดยดี
ผู้กองกวินทร์เคลิ้มหลับไปตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้ เขามารู้สึกตัวตื่นอีกทีก็เพราะรู้สึกแปลกๆ กับสัมผัสของคนที่นอนอยู่ในอ้อมแขน แสงไฟจากนาฬิกาที่ข้างหัวเตียงบอกเวลาเป็นตีสามกว่าแล้ว ทุกๆ อย่างรอบตัวของเขายังคงเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงสายลมเอื่อยๆ จากแม่น้ำโขงหน้าบ้านและเสียงคล้ายกับเสียงหายใจของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ไม่ใช่เสียงหายใจของมนุษย์ สัมผัสของกายนุ่มนิ่มหอมกรุ่นในอ้อมแขนของเขาเปลี่ยนไปเป็นสัมสัมลื่นๆ แข็งๆ เมื่อลองลูบไล้ดูสัมผัสที่ว่าแลคล้ายกับเกล็ดของอะไรบางอย่าง สรีระของหญิงสาวหายไปแล้วแทนที่ด้วยร่างที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ด ผู้กองหนุ่มสะดุ้งเฮือกรีบถอยออกห่างจากร่างในอ้อมแขนแล้วเอื้อมอีกมือไปแหวกม่านมุ้งเปิดโคมไฟที่โต๊ะข้างหัวเตียงทันที แล้วเขาก็ต้องหัวใจกระตุกวูบ อารามเกิดอาการกลัวจนหน้าซีดตัวสั่น แม้ว่าแอร์ในห้องจะเรียกได้ว่าเย็นจนหนาวแต่เหงื่อกลับซึมไหลท่วมกาย เป็นนักรบเข้าป่าเจองูมาแล้วมากมายหลายชนิด งูบกงูทะเลก็เห็นมาแล้ว แม้แต่ลุงงูผู้พิทักษ์ของบ้านหลังนี้เขาก็เคยเห็นมาจนชินตา แต่ว่า...งูที่อยู่บนเตียงนั่นเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ลำตัวของมันมีขนาดใหญ่เท่าลำต้นตาล ลำตัวปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีขาวอมชมพูเปล่งประกายราวกับเพชรน้ำงาม ส่วนหัวมีหงอนขนาดใหญ่ดวงตาโตกำลังหลับสนิท...พญานาค คือคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขา นี่เขาฝันไปรึเปล่า ทำไมถึงมีพญานาคมานอนอยู่บนเตียงกับเขา แล้วเมียของเขาล่ะหายไปไหน น้องเพลงของเขาล่ะ
พรึบ!
“เหวอ!!!”
โครม!!!
ด้วยความตกใจกลัวที่จู่ๆ งูยักษ์ตัวนี้ก็ลืมตาขึ้นจนเห็นดวงตาสีแดงดุน่ากลัวเขาจึงรีบถอยหลังหนีอย่างรวดเร็วจนตกเตียง มือไขว่คว้าม่านมุ้งเอาไว้เพื่อช่วยพยุงตัวแต่มุ้งบางๆ ก็พลันขาดติดมือเขาไป
“พี่เรนเจอร์!!!”
“เหวอ!!!” ผู้กองกวินทร์ที่ตกเตียงไปจนกองอยู่กับพื้นไม่เป็นท่ารีบยกมือขึ้นป้องเมื่องูยักษ์ทำท่าจะฉกเขาเต็มที่ เขาหลับตาปี๋อย่างยอมรับในความตายที่งูยักษ์ตัวนี้จะมอบให้
“พี่เรนเจอร์ พี่เรนเจอร์คะเป็นอะไรรึเปล่า” มือนุ่มๆ ยื่นมาเขย่าตัวของเขาไปมาผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งผวาปัดป้องจนเพลงพิณต้องขยับเข้ามาเขย่าไหล่ของเขาซ้ำ
“พี่เรนเจอร์นี่น้องเพลงเองค่ะ พี่เรนเจอร์ฝันร้ายหรอคะ”
“ฮะ...หา...” เขารีบลดมือลงแล้วลืมตาขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง...นางฟ้าแสนสวย ที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือนางฟ้าแสนสวนไม่ใช่งูยักษ์ ผู้กองกวินทร์หายใจหืดหอบและยังระแวงอยู่ เขางงไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้นี้เขาเห็นจริงๆ นะ มันไม่ใช่แค่งูยักษ์แต่มันคือพญานาค พญานาคตัวเป็นๆ นอนให้เขากอด เขายังจำสัมผัสจากเกล็ดนั่นได้อยู่เลย
“งู...มีงูยักษ์อยู่ในห้อง พญานาคตัวสีขาวอมชมพูเกล็ดเป็นเพชร” เขาบอกเธอ รังงูที่เพลงรักบอกเขาก็คือแบบนี้ใช่มั้ย บ้านหลังนี้คือรังของงูและตอนนี้เขาก็กำลังนอนอยู่ในรังงู
“พี่เรนเจอร์คงฝันร้าย น้องเพลงก็นอนอยู่ดีๆ ไม่เห็นจะมีอะไรเลย” เพลงพิณมองไปยังมุ้งที่ขาดตอนที่เขาตกเตียง เมื่อกี้นี้เธอหลับสนิทมากคงเพราะเหนื่อยมาทั้งวันไหนจะได้กินยานอนหลับเมื่อช่วงบ่ายนั่นอีก
“มันไม่ใช่ฝัน” ผู้กองกวินทร์มั่นใจว่ามันไม่ใช่ฝันแน่ๆ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้งก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เพลงพิณ คราวนี้เขาดึงแขนทั้งสองข้างของเธอมาดูอย่างสำรวจ พยายามจะดูว่ามีเกล็ดงูมั้ยแต่สิ่งที่เห็นก็มีเพียงแค่เนื้อเนียนนุ่มขาวผ่องอมชมพู
“พี่เรนเจอร์คิดว่าน้องเพลงกลายร่างเป็นงูได้หรอคะ” เขาก็อยากจะคิดแบบนั้นอยู่หรอก ผู้กองกวินทร์คิดแล้วนึกถึงตอนที่ตัวเองบวชเป็นพระเมื่อปีก่อน ตอนที่บวชเขามีโอกาสได้ศึกษาธรรมะเยอะมากและหนึ่งในนั้นก็ยังได้ศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับพญานาคด้วย พญานาคที่แปลงกายมาเป็นมนุษย์จะคืนร่างเดิมได้ก็มีแค่ตอนเกิด ตอนลอกคราบ ตอนที่สมสู่กับพญานาคด้วยกัน ตอนนอนหลับสนิทแล้วก็ตอนที่ตาย เมื่อก่อนหน้านี้น้องเพลงของเขาก็หลับสนิทแต่ว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นจริงๆ หรอ เขารู้ว่าคนบ้านนี้มีพญานาคคอยคุ้มครองแต่ก็ไม่คิดว่าจะสามารถกลายร่างได้ด้วย
“ถ้าสมมติว่าน้องเพลงกลายร่างเป็นงูได้พี่เรนเจอร์จะรังเกียจหรอคะ เหมือนแบบที่เจ้าชายฟ้ารุ่งรังเกียจธิดาพญานาคใช่มั้ย”
“เหลวไหล คนจะไปกลายร่างเป็นงูได้ยังไงนี่มันยุคไหนแล้ว” แม้ว่าใจจะคิดไปไกลแต่เขาก็ทำชักสีหน้าใส่เธอเพื่อบอกว่าเขาไม่เชื่อเรื่องอะไรพวกนี้หรอก “แต่ถ้ากลายร่างได้จริงๆ ก็ดีนะ พี่จะได้มีเมียเป็นยอดมนุษย์” เขาทำท่ายอดมนุษย์ปล่อยลำแสงให้เธอดูเหมือนเด็กๆ ก่อนที่เพลงพิณจะช่วยพยุงเขาขึ้นมานั่งบนเตียง ผู้กองกวินทร์ยังคงหวาดระแวงไม่หาย เขารีบลุกขึ้นไปสำรวจห้องนอนอีกครั้งเผื่อว่าจะมีงูซ่อนตัวอยู่แล้วเช็คหน้าต่างและบานประตูเพื่อความมั่นใจโดยมีเพลงพิณยืนมองอยู่เงียบๆ
“...หรือว่าจะฝันไปจริงๆ วะ” ผู้กองกวินทร์พูดงึมงำอยู่คนเดียวก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เตียงของเพลงพิณอีกครั้ง คิ้วเข้มๆ ขมวดมุ่ยจนแทบจะผูกเป็นโบว์แล้วจึงหันมาพูดกับเพลงพิณ “พี่คงจะฝันไปจริงๆ แหละค่ะ สงสัยพี่จะอินกับตำนานบึงโขงหลงที่น้องเพลงเล่า เดี๋ยวยังไงพรุ่งนี้พี่จะเอามุ้งอันใหม่มาเปลี่ยนให้นะคะ แต่ว่า...คืนนี้ขอพี่นอนใกล้ๆ น้องเพลงกว่านี้ได้มั้ย”
“ไม่กลัวน้องเพลงกลายร่างเป็นงูแล้วมารัดพี่เรนเจอร์หรอคะ”
“ถ้าเป็นน้องงูน้อยคนนี้ จะกลืนพี่ลงท้องเลยพี่ก็ยอมค่ะ” เขาฉีกยิ้มหวานๆ ใส่ เมื่อสติเริ่มกลับมาเรื่องก่อนหน้านี้ก็คงเป็นแค่ความฝันจริงๆ
เพลงพิณไม่ได้พูดอะไร แต่พอเธอกลับขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วเอาหมอนข้างมาวางกั้นเอาไว้เหมือนเดิมผู้กองกวินทร์ก็ได้คำตอบแล้วเขาก็เลยเดินหน้าหงอยๆ ขึ้นเตียงไปนอนตามเดิมแต่...
“พี่ขอเปิดไฟนอนได้มั้ยคะ” เขารีบบอกเมื่อเพลงพิณจะเอื้อมมือไปปิดไฟ รอยยิ้มเจื่อนๆ ของเขาบ่งบอกว่าเขายังระแวกกับพญานาคในฝันไม่เลิกจนเพลงพิณแอบขำให้
“ฝันเห็นพญานาคเขาว่าจะโชคดีและได้เจอเนื้อคู่ค่ะ”
“งั้นพี่ก็ฝันแม่นเพราะตอนนี้พี่ได้เจอเนื้อคู่และโชคดีที่ได้แต่งงานกับเนื้อคู่ของตัวเองแล้ว” พอเขายิ้มทะเล้นใส่เพลงพิณก็รีบพลิกกายนอนหันหลังให้ตามเดิมพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาจรดคาง พยายามจะข่มใจให้หลับอีกครั้งและหวังว่าเขาจะไม่เห็นงูยักษ์ตัวที่ว่านั่นแล้วตกใจกลัวอีก
ผบ.คเชนทร์หรี่ตามองลูกเขยแต่เช้าเมื่อสังเกตได้ว่ามันมีพฤติกรรมแปลกๆ เมื่อเช้านี้มันรีบตื่นแต่เช้ามาช่วยลูกสาวเขาทำกับข้าวแล้วไปใส่บาตรด้วยกัน พฤติกรรมตรงนี้ยังไม่แปลกเท่าไหร่แต่ที่มันแปลกสุดๆ ก็ตรงที่ตอนนี้มันกำลังไปนั่งเกาะแข้งเกาะขาแม่ของมันอยู่ แค่แม่คนเดียวไม่พอยังไปเกาะแข้งเกาะขาน้องสาวด้วยอีกคนจนแก้วเจ้าจอมจะถีบมันออกจากขาหลายรอบแล้ว ได้ยินมันพูดแว่วๆ ถึงเรื่องเซรุ่มอะไรนี่แหละ
“โอ๊ยอย่ามาเกาะแข้งเกาะขาไนเปอร์ได้มั้ยมันน่ารำคาญนะ เรื่องไม่เป็นเรื่องอย่ามาทำให้เป็นเรื่องใหญ่ มีใครที่ไหนเขาพกเซรุ่มแก้พิษติดตัวตลอดเวลาบ้างพี่เรนเจอร์ ฮึ่ย!” เสียงแก้วเจ้าจอมโวยว่าก่อนจะเดินหนีจากพี่ชายมานั่งอยู่กับทุกคนที่โต๊ะอาหารเช้า มีเพียงแค่ราชาวดีเท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่นแล้วมีลูกชายเกาะแข้งเกาะขาอยู่
“พี่เรามันเป็นอะไรของมันหรอไนเปอร์” ท่านนายพลปภพหันมาถามหลานสาวพลางอุ้มเอาน้องโมกไปนั่งตักเมื่อหนุ่มน้อยกำลังคลานหนีจากคุณตารันมาหาคุณทวด
“เป็นบ้าค่ะคุณปู่ อยู่ดีไม่ว่าดีก็มาขอให้ไนเปอร์กับแม่แก้มหาเซรุ่มแก้พิษงูให้ บอกว่าจะเอาเยอะๆ ให้ไนเปอร์หากระเป๋าใส่แบบพกพากับสอนวิธีใช้ให้ด้วย ไม่รู้จะไปรบกับงูที่ไหน”
ได้ยินแก้วเจ้าจอมว่าแบบนี้เพลงพิณก็รีบก้มหน้างุดลงทันทีเพราะเรื่องเมื่อคืนนี้มันทำให้ผู้กองกวินทร์นอนไม่หลับทั้งคืน เขาดูระแวงไปหมด บอกว่าถ้าเป็นงูมาแบบลุงงูหรือพี่งูของเธอเขาไม่กลัวหรอก แต่ถ้าจะมาแบบเป็นพญานาคเขาหัวใจวายแน่ๆ
“ปกติมันไม่ใช่คนกลัวงูนี่ มันจะเอาเซรุ่มแก้พิษงูไปทำอะไร”
“คือว่า...” เพลงพิณที่เงียบมาโดยตลอดว่าขึ้นทำให้ทุกคนพร้อมใจกันหันมามองทางเธอเป็นตาเดียว โดยเฉพาะรองกรันณ์ที่สงสัยนัก เขาสอนลูกๆ จับงูมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ผู้กองกวินทร์ไม่เคยกลัวงูเลยไม่ว่าจะเป็นงูอะไรก็ตามแล้ววันนี้เกิดเป็นอะไรขึ้น เข้าหอกับเมียแค่คืนเดียวถึงกับต้องร้องหาเซรุ่มแก้พิษงูแทนไข่ลวกเลยหรอ
“เมื่อคืนนี้มีอะไรรึเปล่าน้องเพลง” แก้วเจ้าจอมอยากรู้สุดๆ เพราะเมื่อคืนนี้เธอยังเห็นพี่ชายนอนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องหออยู่เลย แต่พอตอนเช้ากลับเห็นเขาเดินออกมาจากห้องหอ ไม่รู้ว่าเพลงพิณไปใจอ่อนให้ตอนไหนแต่เท่าที่ดูๆ เมื่อคืนนี้น่าจะยังไม่ได้มีซัมติงอะไรกัน
“...เมื่อคืนนี้พี่เรนเจอร์ฝันเห็นพญานาค พี่เรนเจอร์ตกใจกลัวมากถึงกับตกเตียงไปเลยค่ะ” คนเล่าก็เล่าอย่างซื่อๆ อายๆ แต่ทุกคนที่ได้ฟังเธอเล่ากลับพากันหัวเราะจนเพลงพิณต้องขมวดคิ้วตาม มีอะไรให้น่าขำนักหรือ
“เข้าหอคืนแรกแล้วฝันเห็นพญานาคถึงกับตกใจกลัวจนตกเตียงเลยหรอ กระจอก” ผู้กองกรินทร์ที่มากินมื้อเช้ากับทุกคนในครอบครัวว่าให้น้องชายอย่างสมเพช สงสัยเขี้ยวเล็บของมันจะกุดแล้วจริงๆ
“แหมๆๆ น้อยๆ หน่อยเถอะอย่ามาหัวเราะลูกพี่ของผมนะ” คนที่หัวเราะหนักสุดก็คือข้ามโขง เพลงรักและแก้วเจ้าจอมเมื่อทั้งสามคนยังหัวเราะไม่หยุด เพลงรักยิ่งอาการหนักเข้าไปใหญ่เพราะหัวเราะจนปวดท้องไปแล้ว นคินทร์เบะปากใส่ทุกคนที่บังอาจมาหัวเราะลูกพี่ของเขา วันนี้เขาอุตส่าห์เตรียมเซ็ตอาหารบำรุงกำลังจากโรงแรมที่พักมาให้ลูกพี่ตั้งแต่เช้าแล้วก็เป็นเซ็ตใหญ่สุดๆ ด้วย แต่อาหารบำรุงกำลังของเขาก็มีอันต้องเป็นหมันคนที่เอาไปกินแทนเลยเป็นสารวัตรพนาที่ดูท่าจะอ่อนแรงกว่าเจ้าบ่าวที่เพิ่งเข้าหอ สงสัยเมื่อคืนนี้จะถูกยัยเจ๊โหดเผด็จศึกอย่างหนัก
“ก็มันน่าขำนี่ คนบ้าอะไรนอนฝันเห็นพญานาคแล้วผวาจนตกเตียง”
“คือ...” เพลงพิณหันมาทางแก้วเจ้าจอมอย่างเขินๆ อีกเพราะเธอยังเล่าไม่จบ “พี่เรนเจอร์บอกว่าพญานาคตัวนั้นเป็นน้องเพลงค่ะ พี่เรนเจอร์ฝันว่าน้องเพลงกลายร่างเป็นพญานาคแล้วพี่เรนเจอร์นอนกอดพญานาคทั้งคืนเขาก็เลยตกใจกลัว”
“ฮ่าๆๆๆ” แก้วเจ้าจอมยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปใหญ่จนน้องชมพูกับน้องโมกพลอยหัวเราะตามคุณแม่ด้วย แต่คราวนี้ข้ามโขงกับเพลงรักกลับไม่หัวเราะแล้ว เพลงรักรีบยื่นแขนไปกอดน้องสาวอย่างเข้าใจ คนที่มีสายเลือดพญานาคในตัวก็เป็นแบบนี้นี่แหละ ถึงแม้ว่าจะกลายร่างจริงๆ ไม่ได้แต่ดวงจิตและวิญญาณอย่างไรแล้วก็คือนาค สิ่งที่ผู้กองกวินทร์เห็นมันไม่ใช่ความฝันหรอกหากแต่เขากลับเห็นร่างจริงของเมียตัวเองในอีกภพ สมัยที่เขาออกฝึกหลักสูตรหน่วยรบพิเศษเพื่อนๆ ที่ฝึกด้วยกันยังเคยบอกว่าเห็นงูยักษ์ตัวใหญ่มีหงอนมานอนแทนที่เขาเลย
ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาได้แต่มองหน้ากันอย่างเงียบๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เมื่อคืนนี้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวอาจจะร่วมเตียงกันก็จริงแต่ทุกคนก็ดูออกแหละว่ายังไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน ยิ่งผู้กองกวินทร์มาฝันอะไรแบบนี้คิดว่าเขาคงระแวงอยู่ไม่น้อยแม้ว่าเพลงพิณจะไม่ได้กลายร่างเป็นงูใหญ่จริงๆ ก็เถอะ
“สรุปคือฝันร้ายจนกลัวเมียว่างั้น ชริ! แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะมีลูกกัน” คนอยากมีหลานเยอะๆ ว่าขึ้น รองกรันณ์ไม่ได้ตำหนิเพลงพิณหรอกหากแต่เขาตำหนิลูกชายตัวเองมากกว่าที่มันไม่มีปัญญารวบหัวรวบหางเมียตัวเอง ไม่คิดว่าที่มันบอกว่าจะตัดเขี้ยวเล็บ มันจะตัดจนกุดแบบนี้
“แล้วเรนเจอร์จะบอกแม่ได้รึยังว่าจะเอาเซรุ่มแก้พิษงูไปทำอะไร มีงานที่ต้องทำเกี่ยวกับงูหรอลูก” เสียงราชาวดีถามขณะเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารกับทุกคน
“ไม่ได้มีงานเกี่ยวกับงูหรอกครับแม่แก้ม แต่ผมอยากได้เพื่อความอุ่นใจ” คนอยากได้เซรุ่นเข้ามานั่งข้างๆ เพลงพิณพร้อมกับรับเอากาแฟที่เธอยื่นให้มาดื่ม “เอาให้ครบทุกแบบเลยนะครับแม่แก้ม ทั้งเซรุ่มแบบเฉพาะชนิดของงู เซรุ่มแบบรวมสำหรับพิษงูที่มีผลต่อระบบประสาท ต่อระบบเลือด แม่แก้มมีเพื่อนอยู่ที่สถานเสาวภาตั้งเยอะติดต่อขอเขามาให้ผมหน่อยนะครับ”
“ฝันร้ายแค่นี้ถึงกับผวาเลยหรอเรนเจอร์ น้องเพลงเขาออกจะสวยขนาดนี้แกมามองว่าน้องเป็นงูได้ยังไง” เล่นมาขอเซรุ่มแก้พิษงูต่อหน้าเมียแบบนี้เดี๋ยวเมียก็น้อยใจเอาหรอก
“ถ้างูในฝันเป็นน้องเพลงผมไม่กลัวหรอกครับคุณพ่อ ผมกลัวเป็นงูตัวอื่นมากกว่า”
“งั้นก็ระวังพ่องูด้วยนะยะ” ปานมณฑาว่า เจอลูกงูน้อยแค่นี้แล้วทำผวา ถ้าได้เจอพ่องูมีเจ็ดเศียรไม่ฉี่ราดเลยหรอ
“ผมจะบอกอะไรให้นะพี่เรนเจอร์” ข้ามโขงว่าขึ้นอีกคน “เซรุ่มที่สถานเสาวภาน่ะอาจรักษาพิษงูทั่วไปได้ แต่...”
“รักษาพิษของพญานาคไม่ได้ งานนี้โดนเข้าไปคือตายลูกเดียว ฮ่าๆๆ” เพลงรักต่อคำพูดของพี่ชายอย่างรู้ใจกันซ้ำยังหัวเราะเยอะข่มขวัญน้องเขยไปด้วยอีก งานนี้จากที่ทำใจได้แล้วผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งหน้าเสียเข้าไปใหญ่แล้วหันมากอดเพลงพิณอย่างไม่เกรงใจทุกๆ คน
“น่ากลัวจังเลยเมียจ๋า เมียจ๋าต้องปกป้องพี่จากบรรดางูๆ นะจ๊ะ” เขาทำแก้มป่องอ้อนเหมือนเด็กๆ เอียงแก้มไปซบอกของเพลงพิณอย่างถือวิสาสะ ตอนนี้ใครก็มาว่ามาขวางอะไรเขาไม่ได้แล้ว เขาแต่งงานกับเธอแล้วเขามีสิทธิ์กอดอ้อนเมียของตัวเอง
“ไหนเมื่อคืนบอกว่ามันถูกเมียไล่ออกจากห้องนอนไง ทำไมน้องเพลงอภัยให้มันเร็วจังเลยล่ะ” ผู้กองกรินทร์ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มพลางหันมาถามน้องสาวที่นั่งกอดอกอยู่ข้างๆ เขา หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จช่วงสายๆ ญาติพี่น้องทั้งฝ่ายเจ้าบ่าวและฝ่ายเจ้าสาวที่ไปพักค้างคืนในโรงแรมก็กลับมาที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์อีกครั้งเพื่อร่ำลากันก่อนจะกลับไปทำงานตามหน้าที่ของตนต่อเพราะแต่ละคนก็ลางานมาได้แค่นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นซึ่งเป็นการมาร่วมงานแต่งแบบกระทันหัน ตอนนี้ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณก็เลยเข้าไปขอบคุณเหล่าลุงป้าน้าอา ขอบคุณที่ทุกๆ คนสละเวลาเดินทางไกลเพื่อมางานของพวกตน
“สงสัยน้องเพลงจะโดนมนต์รักของรุกขเทวดาร่ายเข้าให้ พี่เรนเจอร์ต้องเล่นของแน่ๆ” แม้ว่าเมื่อตอนเช้าเธอจะเห็นเขาเดินออกมาจากห้องนอนในสภาพเจียมเนื้อเจียมตัวกับเมียมากก็เถอะสงสัยโรคกลัวเมียจะกำเริบขึ้นแล้ว แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตามที่ทำให้เพลงพิณยอมใจอ่อนให้พี่ชายของเธอแก้วเจ้าจอมคิดว่าแค่พี่ชายของเธอมีความสุขก็พอแล้ว เธอได้ยินพ่อของเธอบอกว่าจะสั่งสอนทิชากรเสียหน่อยแต่เพราะเพลงพิณขอเอาไว้ด้วยไม่อยากผูกเวรอาฆาตกับใครแผนการจะเอาคืนทิชากรก็เลยต้องพับเก็บเอาไว้ แต่ก็คาดว่าคงได้หมดอนาคตทางวงการบันเทิงแล้วล่ะ นี่เธอจะเห็นแก่เพลงพิณก็แล้วกัน ถ้าในอนาคตทิชากรยังมาป่วนความรักของพี่ชายเธอกับเพลงพิณไม่เลิกเธอจะไม่ยอมอีกแน่ๆ
“แล้วนี่พี่ซีลจะกลับแม่สอดตอนไหนคะ จะอยู่ทำงานที่นี่ต่ออีกนานมั้ย ไนเปอร์กับพี่พนาคิดว่าวันนี้จะพาน้องชมพูกับน้องโมกไปเที่ยวก่อนแล้วพรุ่งนี้ก็จะกลับยะลาเลย ทิ้งฐานมาหลายๆ วันแบบนี้คงไม่ดี” แก้วเจ้าจอมมองเลยไปทางสามีที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่กับลูกๆ เขายอมใส่ที่คาดผมหูกระต่ายที่น้องชมพูเอามาใส่ให้ กินขนมพลาสติกที่น้องโมกเป็นคนป้อน เล่นกันกะหนุงกะหนิงตามประสาพ่อลูกทิ้งคราบสารวัตรตำรวจกระดูกเหล็กนักรบในตำนานไปชั่วคราว ความเป็นคุณพ่อที่น่ารักของเขาถูกใจ ผบ.คเชนทร์เป็นอย่างมากเมื่อคืนนี้คุณอาเชนทร์ของเธอเลยให้พระเครื่องรุ่นดังและเก่าแก่กับเขาไปหลายองค์เพื่อบูชาและป้องกันภัยขณะออกปฏิบัติงาน แม้แต่คนเป็นลูกเขยแท้ๆ ก็ยังไม่ได้ แต่ก็อย่าว่าแหละสามีของเธอเป็นคนดีและน่ารักมาก ใครเห็นใครก็เอ็นดูแก้วเจ้าจอมภูมิใจในตัวของเขาที่สุด
“ทีมมีภารกิจที่ต้องทำน่ะ เสร็จจากภารกิจนี้แล้วพี่จะกลับแม่สอดยาวๆ เลยเพราะทิ้งฐานมานานแล้ว”
“ก่อนกลับฐานจะแวะกรุงเทพฯ ก่อนมั้ยคะ ไนเปอร์คิดว่าพี่ซีลควรเคลียร์เรื่องที่กรุงเทพฯ ให้เรียบร้อยก่อนนะ จะว่าไปคุณน้ำเมยเขาก็น่าสงสารแย่ไนเปอร์ดูออกว่าเขารักพี่ซีลมากจริงๆ แล้วเรื่องทุกอย่างพี่ซีลก็แค่เข้าใจเขาผิด อย่างน้อยพี่ซีลก็ควรไปขอโทษเขานะคะ”
เรื่องนี้มันติดอยู่ในใจของผู้กองกรินทร์มากจริงๆ เพราะเขาทำผิดกับกุมาริกาเอาไว้มาก เมื่อเขาทำผิดเขาก็ควรจะขอโทษเธออย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำ
“เห็นจ่าพรตเล่าว่าเมื่อคืนนี้พี่ซีลลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำโขงอยู่ตั้งนานจนพวกจ่าๆ เขาเป็นห่วงต้องมานั่งเฝ้ากันทั้งคืน พี่ซีลคงรู้สึกผิดกับคุณน้ำเมยมากเลยใช่มั้ยคะ”
“...ไนเปอร์ว่าเขาจะให้อภัยพี่มั้ย”
“ให้อภัยสิคะ” แก้วเจ้าจอมกุมมือของพี่ชายเอาไว้อย่างให้กำลังใจกัน “คุณน้ำเมยเขารักพี่ซีล ถ้าพี่ซีลไปขอโทษเขาต้องยกโทษให้พี่ซีลแน่ๆ ตามประสาผู้หญิงก็อาจจะมีลงโทษพี่ซีลนิดๆ หน่อยๆ บ้างพี่ซีลก็ยอมๆ เขาไปก่อนนะคะ ทำให้เขารู้ว่าพี่ซีลรู้สึกผิดกับเขาจริงๆ เดี๋ยวคุณน้ำเมยก็ใจอ่อนค่ะ ขนาดน้องเพลงก็ยังใจอ่อนยอมให้พี่เรนเจอร์เข้าไปนอนด้วยเลย”
“แล้วถ้าเขาไม่ให้อภัยพี่ล่ะ”
“อย่างน้อย...เราก็ยังได้ขอโทษเขาไงคะ ถ้าจะต้องจบกันจริงๆ ก็ควรจะจบกันด้วยดีแล้วไม่มีอะไรมาค้างคาในใจ พี่ซีลก็อย่าเอาอดีตมาทำร้ายตัวเองแล้วก็คนที่พี่ซีลรักเลยนะ ไนเปอร์เข้าใจว่าพี่ซีลถูกกระทำมาเยอะก็เลยไม่กล้าไว้ใจใครแต่ว่า...คนที่เขารักพี่ซีลจริงๆ มันมีนะคะ พี่ซีลดูอย่างไนเปอร์สิ ผู้หญิงแบบไนเปอร์แทบจะหาสามีไม่ได้เลย ทั้งใจร้อนวู่วาม อันธพาลก็ที่หนึ่ง กินเหล้าก็ดุ ข้อเสียมีเป็นร้อยแต่พี่พนาก็ยังยอมรับในสิ่งที่ไนเปอร์เป็นได้ทุกอย่าง ไนเปอร์ไม่ต้องคีพลุกเป็นสาวเรียบร้อยแต่ไนเปอร์สามารถเป็นตัวของตัวเองได้ พี่ซีลเองก็เหมือนกัน ไนเปอร์เชื่อนะคะว่าต้องมีผู้หญิงซักคนที่รักในตัวตนของพี่ซีลจริงๆ รักพี่ซีลโดยไม่ต้องมีเงาของพี่เรนเจอร์มาบดบังแล้วผู้หญิงคนนั้นก็คือคุณน้ำเมย ไนเปอร์เคยคุยกับคุณน้ำเมยบ่อยๆ ไนเปอร์ดูออกค่ะว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับพี่เรนเจอร์เลย ทุกๆ คำพูดและความรู้สึกของเขามีแต่พี่ซีลเท่านั้นอีกอย่างนะไนเปอร์ก็ไม่อยากให้พี่ซีลไปด้อยค่าตัวเอง ถ้ามองแบบเป็นกลางไนเปอร์ไม่เห็นว่าพี่ซีลจะมีอะไรด้อยไปกว่าพี่เรนเจอร์เลย ออกจะเก่งกว่าพี่เรนเจอร์ด้วยซ้ำ ถ้าให้ไนเปอร์เลือกแฟนซักคนระหว่างพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์นะไนเปอร์จะเลือกพี่ซีลค่ะ”
“ทำไมล่ะ เรนเจอร์มันออกจะคารมดีนะ”
“ไนเปอร์ชอบคนแก่ พี่ซีลดูแก่ดีเหมือนพี่พนาของไนเปอร์ โอ๊ย!” แก้วเจ้าจอมรีบยกมือขึ้นมากุมแก้มของตัวเองเอาไว้เมื่อถูกพี่ชายดึงเสียอย่างแรงจนน้องชมพูกับน้องโมกต้องรีบพากันวิ่งเข้ามาส่องดูว่าคุณแม่เป็นอะไร แม้แต่สารวัตรพนาก็ยังตามลูกๆ มาหาเธอด้วย
“แกล้งอะไรน้องอีก” เขาถามพี่ชายของเธออย่างเอาเรื่องแล้วดึงเอาแก้วเจ้าจอมมานั่งโอบไหล่อย่างหวงๆ ผู้กองกรินทร์ก็เลยชักสีหน้าเซ็งๆ ใส่ กำลังจะหันมาด่าน้องเขยแต่พอน้องชมพูเอาที่คาดผมหูกระต่ายแบบที่สารวัตรพนากำลังใส่อยู่มาใส่ให้เขาบ้างเขาก็ต้องยอม และต้องยอมกินคุกกี้พลาสติกที่น้องโมกยัดใส่ปากด้วยอีกหลายชิ้น
“ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะมีสเปกเป็นพี่เรนเจอร์กันหมดนะคะ ผู้หญิงที่ชอบผู้ชายแบบพี่ซีลก็ยังมีอีกเยอะค่ะ เรื่องในอดีตพี่ซีลอย่าเอามาใส่ใจเลยนะชีวิตเราต้องเดินไปข้างหน้าถ้าเรามัวแต่จมอยู่กับอดีตแล้วเราจะก้ามข้ามมันไปได้ยังไง พี่ซีลลองเปิดใจให้กว้างๆ เพื่อคุณน้ำเมยดูนะคะแล้วพี่ซีลจะรู้ค่ะว่าคราวนี้พี่ซีลรักผู้หญิงไม่ผิดคนหรอก”
“ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้ไนเปอร์จะสามารถให้คำปรึกษาดีๆ กับพี่ได้ โตขึ้นเยอะเลยนะเรา” ผู้กองกรินทร์ยื่นมือมาโคลงศีรษะของน้องสาวอย่างเอ็นดูเพราะที่เธอพูดมามันก็ถูก เพราะแผลเป็นในอดีตทำให้เขาเปิดใจให้กุมาริกายังไม่กว้างพอทั้งๆ ที่เขารักเธอมาก
“ไนเปอร์เป็นคุณแม่ลูกสองแล้วนะคะไนเปอร์ก็ต้องโตขึ้นสิไม่งั้นต่อไปไนเปอร์จะสอนลูกได้ไง และที่สำคัญพวกทัศนะคติดีๆ พวกนี้ไนเปอร์ก็ได้มาจากพี่พนา” แก้วเจ้าจอมหันมายิ้มกับสามีแล้วอุ้มเอาลูกๆ ขึ้นมานั่งกอดบนตักก่อนจะหันมาพูดกับพี่ชายอีก “ก่อนกลับแม่สอดอย่าลืมไปตามหาหัวใจของตัวเองก่อนนะคะ ตอนนี้พี่ซีลเป็นโสดคนเดียวในบ้านแล้วนะคะจะทนเหงาต่อไปอีกทำไม รีบๆ มีเมียหาป้าให้น้องชมพูกับน้องโมกได้แล้วค่ะเดี๋ยวพี่เรนเจอร์จะแซงหน้าไปไกล หรือว่า...จะต้องให้ไนเปอร์ร่ายมนต์ให้ก่อน” แก้วเจ้าจอมทำท่าจะร่ายมนต์นางไม้อวยพรให้พี่ชายสมหวังในความรัก แต่ยังไม่ทันจะได้ร่ายมนต์น้องชมพูกับน้องโมกก็พร้อมใจกันร่ายมนต์ใส่คุณลุงเสียก่อน ปากน้อยๆ ทำจู๋แล้วเป่ามนต์ใส่คุณลุงพร้อมกับน้ำจิ้ม สายลมเย็นที่พัดผ่านทำให้รู้สึกได้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ของมนต์นางไม้และรุกขเทวดาตัวจิ๋ว แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาพากันหัวเราะร่วนกับการร่ายมนต์ครั้งแรกของลูกๆ แม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ด้วย
“ถ้ามนต์ของพวกเราศักดิ์สิทธิ์จริงลุงจะไม่เพียงแต่หาป้าให้ แต่ลุงจะมีน้องให้พวกเราด้วยนะ” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาพูดกับหลานๆ อย่างมีความหวังและหวังว่าหากเขาได้กลับไปหากุมาริกาอีกครั้งเธอจะยอมยกโทษให้ แล้วคราวนี้เขาจะขอแก้ตัวกับเธอใหม่
*********************************************************************
ตอนหน้าต้องไปง้อน้องแล้วนะ ถ้าพี่ชายเขาขวางก็ใช้ทางลัดปีนขึ้นหน้าต่างเลยค่า
*********************************
ตอนนี้มาช้าหน่อยนะคะเพราะโน้ตบุคของไรท์พัง (หลังจากที่ซ่อมมาแล้วหลายรอบ) ตอนนี้ไรท์เพิ่งซื้อโน้ตบุคมาใหม่เลยต้องเขียนเนื้อหาตอนนี้ขึ้นมาใหม่มันเลยช้าๆ หน่อย ดีว่ามีไฟล์งานอีกครึ่งอยู่ในแท็บเล็ตด้วยเลยรันงานต่อได้ ต้องขออภัยที่ให้รอนานนะคะ