28.ของดูต่างหน้าพ่อแม่
28.ของดูต่างหน้าพ่อแม่
ข่าวการแต่งงานของผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณดังไปทั่วนครพนมและหมู่ข้าราชการทหารตำรวจ ผู้คนมากมายที่ได้ข่าวต่างก็รับรู้ว่าลูกสาวเพียงคนเดียวของ ผบ.หน่วย นรข.ได้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับครอบครัวใหญ่ตระกูลดังอย่างตระกูลสุวรรณเวช ครอบครัวนายทหารที่มีอำนาจและบารมีระดับประเทศ ผลของการแต่งงานทำให้มีผู้คนให้ความเคารพและเกรงใจ ผบ.คเชนทร์มากขึ้นกว่าเดิมจากที่มีมากอยู่แล้วและมีผู้คนมากมายอยากจะเข้าหาเพื่อหวังผลประโยชน์ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง แต่ด้วยความรักในคุณธรรมและวางตัวดีของ ผบ.คเชนทร์เขาจึงเลือกตอบรับในไมตรีของผู้ที่ควรตอบรับ และเลือกปฏิเสธในไมตรีของผู้ที่มีผลประโยชน์อื่นเข้ามาแอบแฝง ผบ.คเชนทร์ไม่ได้อย่างเกี่ยวดองกับบ้านสุวรรณเพื่ออำนาจและผลประโยชน์ของตัวเอง ที่ยอมยกลูกสาวให้กับบ้านสุวรรณเวชเขาก็หวังเพียงแค่อยากจะฝากลูกสาวเพียงคนเดียวที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตเอาไว้กับคนที่ดีที่จะปกป้องดูแลลูกของเขาได้ เขาทำไปด้วยความรู้สึกของพ่อที่อยากเห็นลูกได้ไปอยู่กับสิ่งที่ดีที่ควรและบ้านสุวรรณเวชก็ช่างดีกับลูกของเขาเหลือเกิน ทุกคนที่บ้านนั้นรักลูกของเขาแม้แต่ราชาวดี แม่สามีก็ยังแสนดีรักลูกสะใภ้ราวกับลูกในไส้ของตัวเอง สิ่งที่เขาตัดสินใจทำลงไปเขาหวังทำเพื่อลูกไม่ได้ทำเผื่อหวังผลประโยชน์อื่น ส่วนเรื่องแต่งงานตบตาคนร้ายมันเป็นแค่เรื่องผลพลอยได้ เพราะถ้าเพลงพิณไม่ได้รักผู้กองกวินทร์และไม่เต็มใจที่จะแต่งงาน ต่อให้เรื่องภารกิจจะสำคัญมากแค่ไหนเขาก็จะไม่มีทางบังคับให้ลูกต้องแต่งงานแน่ๆ
ผู้คนรับรู้เพียงแค่การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของสองครอบครัวเท่านั้น ส่วนเรื่องที่ทิชากรมาก่อความวุ่นวายเอาไว้ถูกปิดข่าวเงียบและเงียบสนิทราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้น ซึ่งทั้งหมดนี้ก็ล้วนแต่มาจากอำนาจของบ้านสุวรรณเวชที่ช่วยปกป้องชื่อเสียงของครอบครัวเขา ตอนนี้ ผบ.คเชนทร์หมดห่วงเรื่องของลูกสาวแล้ว เพลงรักเองเขาก็ไม่ห่วงเพราะลูกชายคนนี้ไม่เคยทำให้เขารู้สึกเป็นกังวล ถึงจะมีอาการป่วงๆ เหมือนแม่ไปบ้างแต่ก็มีความเป็นผู้ใหญ่ รับผิดชอบต่องาน มีคุณธรรมและมีความหนักแน่นสูง หน้าตาก็ดีแสนดีหาลูกสะใภ้ให้เขาได้ไม่อยากหรอกเขาเลยไม่ห่วง แต่จะห่วงจริงๆ ก็คือลูกชายคนโตมากกว่า อาการกินปูนร้อนท้อง ร้อนตัวมันเข้ามาครอบงำ ผบ.คเชนทร์ตั้งแต่ที่ข้ามโขงได้เห็นภาพของคำแสน ข้ามโขงรู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของบ้านแต่ข้ามโขงก็เลือกที่จะเงียบ เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ ผบ.คเชนทร์รู้สึกกังวลหรอก หากแต่เขากังวลเรื่องของคำแสนมากกว่า เขากลัวเหลือเกินว่าข้ามโขงจะต้องรู้สักวันว่าเขาเป็นคนฆ่าพ่อแท้ๆ ของข้ามโขง ถ้าข้ามโขงรู้เรื่องนี้เข้าลูกจะเกลียดเขาหรือเปล่า
“...ข้ามโขง” เขาเรียกลูกชายจากหน้าประตูห้องนอนที่เปิดเอาไว้ ข้ามโขงกำลังนั่นดีดพิณเล่นอยู่ที่ปลายเตียงนอนของตัวเอง ใบหน้านิ่งเรียบอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ออก ผบ.คเชนทร์รู้สึกสะท้านไปทั้งหัวใจเมื่อภาพของข้ามโขงตอนที่กำลังนั่งดีดพิณอยู่นี้ช่างเหมือนกับคำแสนราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน บุคลิกท่าทางทุกอย่างมันคือคำแสนทั้งหมด เหมือนเขาได้เห็นร่างของคำแสนในสมัยยังหนุ่มอย่างไรอย่างนั้น ดวงตาที่ดูดุดันยิ่งเหมือนคำแสนแทบจะแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครด้วยซ้ำ
“อ้าวคุณพ่อ ผมดีดพิณรบกวนคุณพ่อรึเปล่าครับ” นี่ก็เย็นมากแล้ว ข้ามโขงที่เพิ่งออกเวรแล้วกลับมาที่บ้านเกิดรู้สึกอยากดีดพิณตัวนี้ขึ้นมา พิณตัวนี้ที่เขาเดาเอาเองว่ามันคือพิณของพ่อเขา...พ่อคำแสน แม้ว่าจะไม่เคยเจอหน้ากันแต่มันก็เกิดความรู้สึกคิดถึงอยู่ลึกๆ ในใจ ถ้าตอนนี้พ่อของเขายังอยู่เขาก็อยากจะเจอพ่อ อยากขอร้องให้พ่อปล่อยมือจากงานที่ผิดกฎหมาย อยากให้พ่อเป็นเพียงแค่คนธรรมดา เป็นแค่พ่อของเขาแค่นี้ก็พอ
“ไม่หรอก เสียงพิณของเราเพราะไม่ได้ต่างจากคุณแม่ ถ้าไม่ติดว่าเป็นทหารแล้วจะมาเอาดีทางด้านดนตรีแบบน้องเพลงพ่อว่าก็น่าจะรุ่งนะ” ข้ามโขงหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อผู้เป็นพ่อเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ แล้วมองเขา
“ผมชอบการเป็นหมอทหาร ชอบงานที่ทำอยู่ตอนนี้มากกว่าครับส่วนเรื่องนักดนตรี...ขอเป็นมือสมัครเล่นเล่นดนตรีเฉพาะกิจกับน้องๆ ดีกว่า”
ทั้งสองคนพ่อลูกเงียบไปอยู่อึดใจ เหมือนต่างฝ่ายต่างก็มีเรื่องค้างคาอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าด้วยห่วงในความรู้สึกของอีกฝ่าย ข้ามโขงได้แต่มองพิณในมือตัวเองนิ่งจน ผบ.คเชนทร์ต้องมองตาม เขารู้ดีว่านี่คือพิณที่คำแสนฝากเอาไว้ให้ข้ามโขง เรื่องที่เกิดขึ้นตอนวันแต่งงานมันคงมีบางที่ข้ามโขงยังรู้สึกไม่เคลียร์แน่ๆ
“ข้ามโขงมีอะไรอยากพูดกับพ่อมั้ย ถ้ามีก็พูดได้เลยนะลูกพ่อพร้อมที่จะรับฟังข้ามโขงทุกเรื่อง”
“...ไม่มีครับ” สิ่งที่เขาอยากจะพูดมันจะทำให้พ่อไม่สบายใจ งั้นเขาไม่พูดดีกว่า
“เรื่องบางเรื่องข้ามโขงอาจจะรู้มาซักพักใหญ่ๆ แล้ว และมันก็คือความจริง ข้ามโขงพูดออกมาได้นะลูกไม่ต้องกลัวว่าพ่อจะคิดมาก พ่อรู้อยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้มันปิดได้ไม่มิด ยิ่งเอามาปิดบังคนเป็นหมอด้วยมันยิ่งไม่มิดหรอก” แม้จะรู้สึกกังวลแต่ ผบ.คเชนทร์ก็เข้าใจลูกชายดี ข้ามโขงยังมีเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจของเขา
“ผมไม่รู้จะพูดไปเพื่ออะไรครับ”
“เพื่อยืนยันในสิ่งที่สงสัยอยู่ไง” ผบ.คเชนทร์ไม่พูดเปล่าแต่ยังขยับเข้ามานั่งกอดคอลูกชายตามประสาพ่อลูก สายตาทอดมองออกไปนอกระเบียงห้องนอนที่เปิดกว้างรับลมเย็นจากภายนอก “รู้มั้ยวันแรกที่พ่อได้เห็นหน้าข้ามโขงตอนที่เป็นทารกตัวน้อยๆ เพิ่งคลอดน่ะพ่อรู้สึกยังไง พ่อรู้สึกถูกชะตา รู้สึกรักเด็กคนนี้มาก เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อมาเป็นลูกชายของพ่อ ตอนที่ข้ามโขงยิ้มหวานๆ ให้พ่อโลกทั้งใบของพ่อมันสดใสขึ้นมากๆ เลย พ่อตกหลุมรักลูกตั้งแต่แรกเห็นเลยนะ”
ข้ามโขงยิ้มตามคำพูดของพ่อด้วยความอบอุ่นหัวใจ เขารู้อยู่แล้วล่ะว่าพ่อรักเขามากและมันก็เป็นความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด จนกระทั่ง...
“ถึงแม้ว่าเด็กคนนี้จะไม่ใช่เลือดเนื้อของพ่อแต่พ่อก็รักเด็กคนนี้ปานดวงใจ ยิ่งได้เลี้ยงดูก็ยิ่งรักและรักมากจนยอมตายแทนได้” น้ำเสียงของ ผบ.คเชนทร์สั่นเครือเล็กน้อยเมื่อหันมามองหน้าลูกชาย ซึ่งข้ามโขงก็ยังคงยิ้มอย่างมีความสุขอยู่แม้ว่าที่ดวงตาคมดุดันจะมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอก็ตาม มันเป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนพ่อลูกได้เปิดใจคุยกันถึงเรื่องนี้
“เสียใจรึเปล่าลูกที่พ่อพูดเรื่องนี้ออกมา”
“ไม่ครับ” ข้ามโขงส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ “มันเป็นเรื่องที่ผมรู้อยู่แล้วแต่ผมไม่กล้าพูด ผมเองก็สงสัยว่าคุณพ่อกับคุณแม่จะพูดเรื่องนี้กับผมรึเปล่า”
“ถ้าข้ามโขงอยากรู้พ่อเล่าให้ฟังได้นะ” มือที่โอบไหล่ลูกชายกำไหล่ของข้ามโขงแน่นขึ้นเป็นเชิงปลอบขวัญลูกและปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยได้ฟังจากปากของเขาก็น่าจะดีกว่าฟังจากปากคนอื่น
“พ่อเองก็ไม่ค่อยได้รู้จักแม่ของข้ามโขงหรอก แต่เคยเห็นเขาอยู่กับพ่อของข้ามโขงบ่อยๆ เขาเป็นผู้หญิงที่สวยมาก เป็นเพื่อนเล่นแล้วก็โตมากับพ่อของเรา เรียนจบจากฝรั่งเศสมาด้วยกัน ถึงทั้งสองคนไม่ได้แต่งงานกันแต่ก็ดูรักกันมากและตามติดกันตลอด แม่ของข้ามโขงเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญและน่ายกย่อง เขารักสามีมากจนถึงกับยอมตายแทนแต่ก็ยังแข็งใจ พยายามมีชีวิตต่อเพื่อให้หมอสามารถผ่าเอาลูกในท้องออกมาได้ แม่เอื้อยพยายามจะรักษาชีวิตแม่ของเรากับเราเอาไว้แต่ก็น่าเสียดายที่ทำไม่สำเร็จ แม่เอื้อยบอกว่าตอนที่ข้ามโขงคลอดแม่ของข้ามโขงยังมีชีวิตอยู่ เขาได้ยินเสียงข้ามโขงร้อง พอรับรู้ว่าข้ามโขงคลอดออกมาอย่างปลอดภัยแล้วเขาถึงจากไปอย่างสงบ ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม...” ผบ.คเชนทร์ชะงักไปชั่วครู่แล้วกอดไหล่ลูกชายให้แน่นขึ้นเมื่อข้ามโขงร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ
“เล่าต่อสิครับ ผมอยากฟังอีก”
“พ่อกับแม่ของข้ามโขงรักข้ามโขงมาก พวกเขาวางแผนจะหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันที่ฝรั่งเศส ความจริงแล้วพ่อของข้ามโขงเขาไม่ใช่คนเลวร้ายเลย พอรู้ว่ามีข้ามโขงเขาก็พยายามจะวางมือเพื่อพาข้ามโขงไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่แม่ป่านกับคุณยายยกบ้านที่อยู่ฝรั่งเศสให้ข้ามโขงก็เพราะว่าบ้านหลังนั้นเป็นบ้านที่พ่อกับแม่ของข้ามโขงเคยอยู่สมัยที่ไปเรียนที่นั่น ทั้งสองคนตั้งใจว่าจะพาข้ามโขงไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านหลังนั้นแม่ป่านเลยยกบ้านให้ข้ามโขงเพื่อให้ข้ามโขงได้ไปอยู่ที่บ้านหลังนั้นตามที่พ่อกับแม่ของข้ามโขงเคยตั้งใจไว้ พ่อถึงบอกไงว่าถ้าว่างๆ ก็บินไปเที่ยวฝรั่งเศสบ้าง”
“พ่อของผม...เขาเป็นคนดีจริงๆ ใช่มั้ยครับ”
“ใช่ ถ้าตัดเรื่องทำธุรกิจผิดกฎหมายออกไปเขาก็เป็นผู้ชายที่นิสัยดีคนหนึ่ง รักลูกรักเมีย รักน้องสาว เป็นคนจริงใจ รักแรงเกลียดแรง เมื่อก่อนเขาก็ทำธุรกิจถูกกฎหมายมาโดยตลอดแหละแต่เพราะแค้นที่พ่อของเขาถูกจับ ชื่อเสียงถูกทำลาย จากที่เคยเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาทางสังคมพอคุณตา...ไม่สิ พอคุณปู่ของข้ามโขงถูกจับ คนที่เคยมีพร้อมทุกอย่างก็แทบไม่เหลืออะไรเลยพ่อของข้ามโขงก็เลยแค้นใจพ่อ แค้นใจเจ้าหน้าที่ทุกคนที่มีส่วนร่วมในการจับกุมคราวนั้นจนกระทั่ง...เขาได้มาเจอกับน้องสาว เขากับพ่อยอมสงบศึกไม่คิดแค้นเคืองกันอีกก็เพราะอยากทำเพื่อแม่ป่าน ไม่อยากให้มีปัญหากันระหว่างพี่เมียกับน้องเขย เพื่อความสบายใจของแม่ป่านพวกพ่อก็เลยไม่ติดใจอะไรต่อกันอีก ต่างคนต่างก็ช่วยกันดูแลปกป้องแม่ป่านจนกระทั่งมีข้ามโขงพ่อของข้ามโขงเขาก็เลยอยากจะวางมือแล้วพาข้ามโขงไปเมืองนอก”
“แล้วในฐานะของเจ้าหน้าที่ คุณพ่อกับพ่อของผมวางตัวกันยังไงครับ”
“ก็...ข้ามโขงคิดว่ายังไง”
“ผมเป็นลูกคุณพ่อมาทั้งชีวิต ผมเชื่อในคุณธรรมของคุณพ่อและเคารพในความเป็นข้าราชทหารที่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ของคุณพ่อ คุณพ่อคงไล่ล่าตามจับคุณพ่อของผมใช่มั้ยครับ”
“ใช่” ผบ.คเชนทร์ไม่ปฏิเสธ “พ่ออยากให้เขามอบตัวแต่พ่อของเราเขาเป็นคนดื้อ เขาบอกว่าเขาจะยอมตายดีกว่าต้องไปตายอยู่ในคุกเหมือนพ่อของเขา พ่อยอมรับว่าพ่อต้องตามไล่ล่าพ่อของข้ามโขง วันที่พ่อของข้ามโขงจากไปตอนนั้นคุณยาย แม่ป่านกับข้ามโขงที่ยังเป็นทารกอยู่จะถูกวินตาทำร้าย พ่อกับลุงรันแล้วก็ทหารจำนวนหนึ่งออกตามไปช่วยแม่ป่านกับข้ามโขงแต่ตอนนั้นวินตาเขาจับแม่ป่านกับข้ามโขงขึ้นไปบนเรือในแม่น้ำโขง พอพ่อของข้ามโขงรู้เรื่องเข้าก็เลยตามมาช่วยอีกแรง แต่คืนนั้นฝนตกน้ำในแม่น้ำโขงก็เชี่ยวพ่อของข้ามโขงกับวินตาก็เลยตกเรือจมน้ำหายไป ก่อนจากไปพ่อของข้ามโขงเขาขอให้พ่อช่วยดูแลข้ามโขงให้เขา หลังจากนั้นเราก็เจอศพของเขา พ่อกับแม่ป่านก็เลยเอากระดูกของเขาไปเก็บไว้กับกระดูกของแม่ข้ามโขงในวัดป่าที่ฝั่งลาว” ความจริงแต่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมดถูกถ่ายทอดแค่นี้ ผบ.คเชนทร์ก็ยังไม่กล้าบอกข้ามโขงอยู่ดีว่าเขาเป็นคนฆ่าพ่อของข้ามโขงและไม่บอกว่าตอนนี้พ่อของข้ามโขงยังมีชีวิตอยู่ เขากลัว...เขากลัวว่าคำแสนจะมาทวงเอาข้ามโขงคืน เขาไม่อยากเสียลูกของเขาไป
“พ่อของผมชื่อคำแสนแล้วแม่ล่ะครับ แม่ของผมชื่ออะไร”
“ชื่อคุณฟ้าหยาดจ้ะ” เสียงของปานมณฑาดังขึ้นเมื่อเธอเข้ามาได้ยินเรื่องที่สามีกำลังพูดคุยอยู่กับลูกชาย ปานมณฑาไม่ได้เดินเข้ามามือเปล่าแต่เธอยังมีของบางอย่างติดมือมาด้วย เธอเดินเข้ามานั่งที่อีกข้างของลูกชายแล้วส่งกรอบรูปมาให้ข้ามโขง “แม่ขอโทษนะที่เอากรอบรูปนี้ไปซ่อน แม่อยากให้ข้ามโขงเป็นลูกของแม่จริงๆ ก็เลยเอากรอบรูปของพ่อกับแม่ข้ามโขงไป”
พ่อกับแม่...ข้ามโขงมองภาพในกรอบรูป เขาเช็ดน้ำตาออกเพื่อจะได้มองภาพให้ชัด ภาพที่ว่าเป็นภาพคู่ของชายหญิงคู่หนึ่ง เหมือนคลับคล้ายคลับคลาว่าตอนเด็กๆ เขาจะเคยเห็นภาพของคนทั้งสอง จำได้เลือนๆ ว่าแม่เคยให้เขาดูภาพของญาติสนิท เคยพาเขากับน้องๆ ไปไหว้อัฐิของใครบางคนที่ฝั่งลาวแต่ตอนนั้นเขายังเด็กอยู่ก็เลยจำหน้าจำชื่อของคนในภาพไม่ได้ เขาคิดว่าภาพที่แม่เคยให้เขาดูตอนเด็กๆ น่าจะเป็นภาพของพ่อคำแสนกับแม่ฟ้าหยาดนี่แหละ ผู้ชายในภาพหน้าตาเหมือนกับเขาราวเป็นคนเดียวกันส่วนผู้หญิง...
“แม่ของผมสวยจังเลย” มือของเขาแตะไปที่ภาพถ่ายอย่างแผ่วเบา แตะไปที่ภาพของพ่อกับแม่ที่ยืนกอดกันอยู่ ในที่สุดเขาก็ได้เห็นหน้าพ่อกับแม่ของเขาจริงๆ แล้ว
“ใช่จ้ะ คุณฟ้าหยาดเธอเป็นคนสวยแล้วก็ใจดีกับแม่มาก คุณฟ้าหยาดเขารักข้ามโขงมากเลยนะ เขาอยากให้ข้ามโขงเป็นคนเก่งเหมือนพ่อคำแสน” ปานมณฑาเล่าไปทั้งรอยยิ้มและน้ำตาที่เอ่อคลอ สงสารลูกจับใจก่อนจะมอบของอีกสองอย่างให้กับข้ามโขง มันคือผ้าคลุมไหล่นุ่มๆ ผืนสีครีมกับสร้อยคอจี้พญานาคที่ทำด้วยทอง “ผ้าคลุมไหล่ผืนนี้เป็นของคุณฟ้าหยาด พ่อของข้ามโขงเขาฝากแม่เอาไว้ให้ข้ามโขงใช้ห่มข้ามโขงจะได้รู้สึกเหมือนกับมีแม่ฟ้าหยาดคอยโอบกอดเอาไว้ส่วนสร้อยเส้นนี้...พ่อของข้ามโขงเขาทำขึ้นเพื่อจะใช้ขอคุณฟ้าหยาดแต่งงานหลังจากหนีไปอยู่ด้วยกันที่ฝรั่งเศส มันเป็นสร้อยแทนความรักที่เขามีต่อคุณฟ้าหยาดกับลูกรวมถึงพิณตัวนี้ของข้ามโขงด้วย พ่อของข้ามโขงเล่นพิณได้เพราะมาก เขาเป็นคนสอนแม่เล่นพิณด้วย คุณฟ้าหยาดมีความฝันว่าอยากจะให้ข้ามโขงดีดพิณเก่งเหมือนพ่อคำแสน พ่อเขาก็เลยเอาพิณของเขามาให้เพื่อให้แม่สอนข้ามโขงเล่นพิณแทนเขาตามที่คุณฟ้าหยาดต้องการ ข้ามโขงเก็บของพวกนี้เอาไว้ให้ดีนะลูก แม่ขอโทษนะที่เพิ่งมาบอกความจริงเอาป่านนี้ ใจจริงแม่ไม่อยากจะบอกเพราะแม่อยากหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ หลอกว่าข้ามโขงคือลูกชายแท้ๆ ของแม่ พ่อเชนทร์กับแม่รักข้ามโขงสุดหัวใจ เราอยากเป็นพ่อกับแม่แท้ๆ ของลูกก็เลยพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ข้ามโขงเป็นลูกของเรา ข้ามโขงอย่าโกรธพ่อกับแม่เลยนะที่เราปิดบังความจริงทุกอย่างเอาไว้”
“โธ่คุณแม่ครับ” ข้ามโขงรีบวางพิณ สร้อยแล้วก็ผ้าคลุมไหล่ลงแล้วดึงเอาปานมณฑามากอด เขารักและคิดถึงพ่อกับแม่แท้ๆ ของเขาก็จริงแต่เขาก็แคร์พ่อเชนทร์กับแม่ป่านมากเหมือนกัน “ที่คุณพ่อกับคุณแม่ทำไปก็เพราะว่ารักและหวังดีกับผม ผมไม่โกรธหรอกครับ พ่อคำแสนกับแม่ฟ้าหยาดคือพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิด แต่คุณพ่อกับคุณแม่คือพ่อกับแม่ผู้ให้ชีวิตกับผมซ้ำยังเป็นชีวิตที่ดีทำให้ผมได้เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีหน้ามีตาในฐานะลูกชายของ ผบ.คเชนทร์กับครูป่าน มีอนาคตที่ดีเป็นแพทย์ทหารเรือ เป็นหมอเป็นที่พึ่งของคนไข้ อีกร้อยชาติผมก็ตอบแทนพระคุณของคุณพ่อกับคุณแม่ไม่หมด ผมรักและเทิดทูนคุณพ่อกับคุณแม่ทั้งสี่คนไว้เหนือหัวและผมจะไม่มีวันล่วงเกินหรือทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องเสียใจเด็ดขาด ขอบคุณนะครับที่เลี้ยงดูเด็กกำพร้าคนนี้...”
“ไม่” ปานมณฑาส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ไม่เอาลูกจ๋าอย่าพูดแบบนี้ อย่าพูดว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า ข้ามโขงเป็นลูกของพ่อกับแม่ ข้ามโขงมีคุณพ่อคุณแม่ตั้งสี่คนแล้วจะเป็นกำพร้าได้ยังไง ไม่เอานะลูกอย่าพูดแบบนี้อีก”
“ครับ” ข้ามโขงน้อยใจกับโชคชะตาได้ไม่นานก็ต้องยิ้มออกมาอย่างมีความสุขอีกครั้งเมื่อได้รับความรักที่อบอุ่นจากพ่อกับแม่ ปานมณฑาดึงเอาเขามากอดอีก ผบ.คเชนทร์จึงเข้ามากอดลูกเอาไว้อีกคน เด็กคนนี้จิตใจช่างสูงส่งและมีคุณธรรมมากเหลือเกิน ผบ.คเชนทร์ภูมิใจนักที่สามารถเลี้ยงดูข้ามโขงให้เติบโตมาเป็นคนที่ดีได้ขนาดนี้
“ถึงตอนนี้ผมจะรักพ่อคำแสนกับแม่ฟ้าหยาดเพิ่มขึ้นอีกสองคน แต่ผมก็ยังรักคุณพ่อกับคุณแม่อยู่นะครับ รักมากๆ ด้วย ผมดีใจนะครับที่ได้เกิดมาเป็นลูกของคุณพ่อกับคุณแม่ ไหนจะมีน้องๆ ที่น่ารัก มีคุณยายที่แสนดีด้วยอีกคน”
“จะเรียกว่าคุณย่าก็ได้นะ” ผบ.คเชนทร์บอก ทำให้ข้ามโขงหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาเพราะเขาก็คิดอยู่แล้วว่าเขาต้องไม่ใช่คนอื่นคนไกล ถึงเขาจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของบ้านนี้แต่ก็คงจะเป็นสายเลือดเดียวกัน ในเมื่อพ่อของเขาคือพี่ชายแท้ๆ ของแม่ป่านงั้นที่เขาสงสัยว่าคุณยายอาจจะเป็นคุณย่าของเขาก็เป็นไปตามสมมติฐานจริงๆ ด้วย ที่ดีใจมากกว่านั้นก็คือเพลงรักกับเพลงพิณก็ยังเป็นน้องชายกับน้องสาวสายเลือดเดียวกันกับเขาอยู่ เขารักน้องๆ มากเขาอยากเป็นพี่ชายที่ดีของน้องๆ ตลอดไป
“ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่างนะครับ ผมรักคุณพ่อกับคุณแม่นะ”
“เราก็รักลูกเหมือนกัน” ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาพูดพร้อมกัน เหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อความลับที่เก็บซ่อนไว้ในที่สุดก็ได้เปิดเผยเสียที ซ้ำการเปิดเผยครั้งนี้ก็ยังไม่ได้ทำให้ต้องสูญเสียลูกชายไป ตรงกันข้ามข้ามโขงกลับยอมรับและเข้าใจทุกๆ อย่างได้อย่างง่ายดาย ปานมณฑาระดมหอมแก้มลูกชายอยู่หลายฟอดก่อนจะหันมายิ้มกับสามี
“คุณพ่อเขากังวลใจแทบตาย ตั้งแต่ตอนที่ยัยเด็กทิชานั่นมาแฉเรื่องของบ้านเราคุณพ่อก็เครียดมาตลอดกลัวว่าข้ามโขงจะไม่รักเขาอีก คุณพ่อกลัวลูกชายไม่รักน่ะ” ผบ.คเชนทร์รีบหันหน้าหนีทันทีเมื่อลูกกับแม่หันมาจ้องหน้าก่อนจะหัวเราะกันคิกๆ ข้ามโขงจึงหันมากอดพ่อ
“ต่อให้เอาผมไปฆ่าผมก็ยังรักคุณพ่อเหมือนเดิมครับ” ผบ.คเชนทร์ที่เขินจนต้องหันหน้าหนีหันมาโอบกอดลูกชายตอบ เขากับปานมณฑายิ้มให้กันอย่างมีความสุขและสบายใจ ไม่ต้องมีเรื่องอะไรให้กังวลใจอีกแล้วลูกสาวก็เป็นฝั่งเป็นฝา ลูกชายทั้งสองคนก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ สิ่งเดียวที่ปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์ต้องนึกถึงต่อก็คงจะเป็นเรื่องคู่ครองของลูกชายทั้งสองคนนี่แหละ
ปานมณฑาช่วยเช็ดน้ำตาออกให้ลูกชาย มองลูกด้วยความรักล้นใจแล้วยื่นมือมาเช็ดคราบน้ำตาให้สามีด้วย เธอรู้ดีว่า ผบ.คเชนทร์กังวลใจแค่ไหน เขากลัวที่สุดก็คือกลัวลูกไม่รักแต่เขาก็คงจะลืมไปว่าลูกชายคนนี้ของเขาน่ะมีหัวใจที่เต็มไปด้วยคุณธรรมและความดีงาม ข้ามโขงจะเป็นลูกชายที่แสนดีของเขาและเธอเสมอ จากนั้นปานมณฑาก็หยิบเอาผ้าคลุมไหล่ของฟ้าหยาดมาห่มคลุมให้กับลูกชาย เอาสร้อยคอจี้พญานาคมาใส่ให้พร้อมกับยื่นพิณและกรอบรูปให้ข้ามโขงอีก
“เก็บของพวกนี้เอาไว้ให้ดีนะลูก ถ้าคิดถึงพ่อคำแสนกับแม่ฟ้าหยาดก็ดีดพิณตัวนี้ออกมาเผื่อว่าพ่อกับแม่เขาจะได้ยินเสียงพิณของข้ามโขง แม่ฟ้าหยาดเขาจะได้ดีใจที่ข้ามโขงเล่นพิณเก่งเหมือนพ่อ”
“ครับ ผมจะเก็บรักษาของพวกนี้ให้ดี อ้อจริงสิ คุณแม่รู้จักกับพ่อของเพชรน้ำผึ้งรึเปล่าครับ” ไหนๆ ก็คุยกันมาจนถึงตอนนี้แล้วข้ามโขงเลยอยากรู้เรื่องนี้ด้วย ตั้งแต่วันงานเพชรน้ำผึ้งก็หายจ้อยไปเลย เขาโทรหาก็ไม่รับสายเหมือนเธอจะจงใจหลบเขา ถ้าเขายังติดต่อเธอไม่ได้อีกคงต้องไปดักเจอที่โรงเรียนสอนพิเศษเสียแล้ว
“เอ๋...พ่อของเพชรน้ำผึ้งคนที่เอาของขวัญแต่งงานมาให้น้องเพลงน่ะหรอ”
“ครับ เพชรน้ำผึ้งเขาเคยเห็นพิณตัวนี้ของผม เขาบอกว่ามันเหมือนกันกับพิณของพ่อเขาแล้วพ่อของเขาก็เป็นคนทำพิณทุกตัวขึ้นมากับมือด้วย ผมกำลังสงสัยว่าบางทีพ่อของเพชรน้ำผึ้งกับพ่อคำแสนอาจรู้จักกัน พิณตัวนี้พ่อของเพชรน้ำผึ้งอาจเป็นคนทำให้พ่อของผมก็ได้ครับ”
“หึ!” ผบ.คเชนทร์แอบแค่นเสียงใส่เบาๆ คันปากยิบๆ อยากบอกแทบตามว่าพ่อของเพชรน้ำผึ้งกับคำแสนน่ะไม่ใช่คนรู้จักกันหรอกแต่มันเป็นคนๆ เดียวกันต่างหาก
“ผมอยากเจอพ่อของเพชรน้ำผึ้งครับ บางทีเขาอาจเป็นเพื่อนของพ่อคำแสน เขาอาจจะมีเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อเล่าให้ผมฟัง”
“คือ...” ปานมณฑาอึดอัดใจขึ้นมาอีกเพราะเธอรู้ว่าเพชรน้ำผึ้งเกี่ยวข้องกับพี่ชายของเธออย่างไร ดูจากของขวัญที่เพชรน้ำผึ้งนำมาด้วยเธอก็รู้ได้ทันทีเลยว่าใครฝากมาให้ ถ้าข้ามโขงได้เจอกับพ่อของเพชรน้ำผึ้งก็เท่ากับว่าเขาได้เจอกับ...
“เออ พ่อก็อยากเจอพ่อของแม่หนูคนนั้นเหมือนกัน อยากขอบคุณสำหรับของขวัญงานแต่งที่เขาให้มาน่ะ ถ้ายังไงข้ามโขงได้เจอพ่อของแม่หนูนั่นแล้วก็บอกพ่อด้วยนะ”
“พี่เชนทร์” เธอหันมาว่าสามี ไม่อยากให้ทั้งพ่อทั้งลูกไปเจอคำแสนเลย กับข้ามโขงน่ะไม่เท่าไหร่แต่กับสามีของเธอนี่สิ เขายิ่งสงสัยแล้วก็หาทางจับผิดเธอเรื่องที่พี่ชายของเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอว่าเขาคงรู้แหละแต่แค่ไม่มีหลักฐานก็เท่านั้น
“ก็พี่อยากเจอจริงๆ นี่ เขาเป็นคนอื่นแท้ๆ ยังอุตส่าห์มีน้ำใจกับลูกเราพี่ก็อยากจะขอบคุณเขาน่ะสิ ลูกเรามีคนรักก็ดีกว่ามีคนเกลียดนะ” สายตาคมจ้องภรรยาอย่างจับผิด ยิ่งเห็นเธอทำท่ายุ่งยากใจพิรุธก็ยิ่งเพียบในขณะที่ข้ามโขงกลับเข้าใจว่าผู้เป็นพ่อคงอยากขอบคุณพ่อของเพชรน้ำผึ้งจริงๆ
“งั้นผมจะพยายามไปเจอพ่อของเพชรน้ำผึ้งให้ได้นะครับ ถ้าเจอแล้วผมจะรีบมาบอกคุณพ่อ”
“ดีๆๆ ดีมากลูก” แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็หันมาฉีกยิ้มแฉ่งอย่างกวนๆ ให้ปานมณฑา เขาไม่รู้หรอกว่าข้ามโขงจะตามหาพ่อของเพชรน้ำผึ้งเจอมั้ยแต่ที่แน่ๆ อาการของปานมณฑามันฟ้องว่าสิ่งที่เขาสงสัยมันคือเรื่องจริง
“พี่เชนทร์แน่ใจหรอคะว่าอยากให้ข้ามโขงเจอพ่อของเพชรน้ำผึ้งเขาจริงๆ พ่อของเพชรน้ำผึ้งอาจจะดุมากก็ได้”
“...” ดุหรอ เขาไม่กลัวหรอก เขาไม่เคยกลัวมันแต่ถ้าจะกลัวเขากลัวอยู่เรื่องเดียว เขากลัวมันมาแย่งเอาข้ามโขงคืน
หลังออกมาจากห้องของลูกปานมณฑาก็เดินลิ่วๆ เชิดหน้าใส่สามีเข้าห้องนอนไป ดูงอนเขาอย่างสุดๆ ที่เขาหลอกจับพิรุธเธอเรื่องพี่ชาย ผบ.คเชนทร์ได้แต่มองตามยิ้มๆ เอ็นดูคนพยายามซ่อนพี่ชายจากเขา เขาไม่ตำหนิเธอหรอกเพราะเข้าใจในสายใยของพี่น้องคู่นี้ดี ช่วงวันงานแต่งงานเขาก็เห็นพลโทคีรินทร์ตักของกินมาให้น้องสาวอย่างราชาวดีตลอด ถึงแม้ทั้งสองคนจะต่างฝ่ายต่างก็มีครอบครัวกันแล้วแต่ความรักระหว่างพี่น้องก็ไม่เคยจืดจาง แม้แต่วันที่แก้วเจ้าจอมจะเดินกลับพร้อมกับสามีและลูกๆ ผู้กองกวินทร์ก็ยังนั่งกอดน้องสาวไม่ยอมปล่อย แขนก็กอดน้อง ขาก็หนีบหลานๆ ไว้กับตัวอีกจนสารวัตรพนาต้องเอาเท้าเขี่ยมันออกแล้วรีบหอบลูกเมียตัวเองหนีไป นี่ถ้าคำแสนได้อยู่กับน้องสาวเขากับปานมณฑาก็คงจะเป็นพี่น้องที่น่ารักอีกคู่ ขนาดแอบเป็นผีมาหาน้องสาวมันก็ยังทั้งเปย์ ทั้งตามติดน้อง ตามติดลูกหลานไม่ให้คลาดสายตาเลย ถ้าคำแสนจะแอบมาดูน้อง ดูลูกดูหลานเขาก็ไม่ว่าหรอกเขาก็ได้แต่หวังว่าคำแสนจะไม่มาแย่งเอาข้ามโขงกลับคืนเท่านั้น
“อ้าว” ผบ.คเชนทร์ขมวดคิ้วขึ้นขณะจะเดินไปหาของอร่อยๆ ในครัวไปง้อเมีย แต่ระหว่างที่เดินผ่านห้องนั่งเล่นก็เห็นผู้กองกวินทร์กำลังนั่งขัดรองเท้าทหารของตัวเองอยู่ เพราะพรุ่งนี้ ผบ.หน่วยซีลจะเข้ามาตรวจเยี่ยมและติดตามผลงานของทีมอัลฟาที่สถานีเรือ ปกติเวลาอยู่ที่สถานีเรือผู้กองกวินทร์ก็ไม่ค่อยแต่งเครื่องแบบทหารอยู่แล้วเพราะจะเปิดเผยตัวว่าเป็นทหารให้คนทั่วไปรู้เห็นมากไม่ได้ วันๆ เขาก็เลยจะแต่งตัวเป็นคนสวนบ้าง บางทีก็ใส่กางเกงฟุตบอลเสื้อยืนไปยืนกวาดใบไม้บ้างขึ้นอยู่ว่าวันนั้นๆ จะทำอะไร ส่วนตอนเย็นที่ต้องออกไปทำงานจริงๆ ก็จะแต่งเสื้อผ้าที่รัดกุมไม่ใช่เครื่องแบบทหารอีกเช่นกัน ดังนั้นนานๆ ทีเวลาที่ต้องเข้าร่วมงานที่เป็นทางการหรือรับรองผู้บังคับบัญชาถึงจะได้เห็นผู้กองกวินทร์แต่งชุดเครื่องแบบทหาร อย่างเมื่อตอนบ่ายๆ เพลงพิณก็เพิ่งจะตัดผมและโกนหนวดเคราออกให้จนตอนนี้หน้าตาดูสะอาดสะอ้านขึ้น และข้างๆ กันนั้นเพลงรักก็กำลังนั่งดูทีวีอยู่โดยมีลุงงูตัวใหญ่เลื้อยรัดตัวอย่างหลวมๆ เกยส่วนหัวเอาไว้กับไหล่กว้าง ด้วยทั้งบ้านนี้เพลงรักคือคนที่สนิทกับลุงงูมากที่สุดและชอบอยู่ด้วยกันตลอดจนเห็นเป็นเรื่องปกติแล้ว พอเสร็จจากงานแต่งงานและญาติพี่น้องกลับไปกันหมดแล้วบ้านของ ผบ.คเชนทร์ก็มีฝูงงูเข้ามาซ่อนกายคอยดูแลปกป้องทุกคนตามเดิม
“ยังไม่ขึ้นไปนอนอีกหรอลูก” เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ลูกชายพลางโบกมือไล่งูตัวใหญ่ งูใหญ่จึงเลื้อยออกไปจากห้องนั่งเล่นและเลื้อยผ่านผู้กองกวินทร์ในระยะเผาขนทำให้ผู้กองหนุ่มตกใจรีบกระโดดโหยงไปนั่งหดขาอยู่บนโซฟาทันทีจนสองพ่อลูกพากันหัวเราะเยาะใส่
“ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เรนเจอร์ซักพักก่อนครับคุณพ่อ พี่เรนเจอร์กำลังต้องการกำลังใจเยอะๆ เพราะตั้งแต่แต่งงานมาเนี่ยเมียยังไม่ยอมให้เข้าใกล้ สงสัยน้องเพลงจะยังแสลงใจไม่หายเรื่องคลิปวันนั้น”
“โถๆๆ ลูกเขยพ่อช่างน่าสงสารจริงๆ เมียไม่ให้นอนด้วย ไม่เป็นนะไม่เป็นไรนอนข้างเตียงเมียไปก่อนแล้วกัน” ผบ.คเชนทร์แกล้งยื่นมือมาโอบไหล่ปลอบใจลูกเขยทั้งๆ ที่ในใจกลับกำลังหัวเราะเยาะใส่ สมน้ำหน้ามัน
ผู้กองกวินทร์มองค้อนพ่อตาและพี่เมียไปวงใหญ่ที่ได้ทีก็หัวเราะเยาะเขากันใหญ่เลยนะ ไว้เขาได้เป็นเขยเต็มตัวก่อนเถอะเขาจะหัวเราะเยาะคืน คิดแล้วผู้กองกวินทร์ก็ใช้นิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือคีบมือของพ่อตาออกไหล่ตัวเอง อยู่ที่ทำงาน ผบ.คเชนทร์คือเจ้านายของเขาแต่อยู่ที่บ้าน...คือพ่อตาและก่อนที่จะเป็นพ่อตาก็เคยเป็นคุณอาของเขามาก่อนเขาเลยไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่
“แหม...ที่คุณพ่อมีเวลามานั่งหัวเราะผมอยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เพราะถูกเมียไล่ออกจากห้องมาเหมือนกันหรอครับ ไปทำอะไรให้คุณแม่งอนเข้าล่ะ”
หนอย...ไอ้เด็กเวรนี่มันบังอาจมาย้อนเขาหรอก
“พ่อผมเคยเล่าว่าตอนที่คุณพ่อตาแต่งงานกับคุณแม่ยายของผม คุณแม่ยายก็ไม่ให้คุณพ่อตาเข้าใกล้เหมือนกันไม่ใช่หรอครับ เห็นว่าแต่งงานกันเป็นเดือนๆ นู่นกว่าจะได้เข้าหอกันจริงๆ จนเพลงรักมันเกือบไม่ได้มาเกิด”
“พ่อมึงก็ไม่ได้เข้าหอวันแต่งงานเหมือนกันแหละ”
“คุณพ่อผมไม่ได้เข้าหอเพราะติดภารกิจมีงานด่วนที่ต้องรีบไปทำ ส่วนคุณพ่อตา...ไม่ได้เข้าหอเพราะเมียไม่ปลื้มนี่ครับ เหตุผลมันต่างกัน”
“เล่นมันเลยมั้ยครับคุณพ่อ เดี๋ยวให้ลุงงูมาลากลงแม่น้ำโขงเป็นการทำลายหลักฐาน” เพลงรักเอียงตัวมากระซิบถามพ่อตัวเอง นี่แหละผลของการเคยสนิทสนมกันมาก่อน พอมาเป็นพ่อตากับลูกเขยกันแล้วก็เลยกล้าต่อปากต่อคำกันแบบนี้
“ปล่อยมันไปก่อน พ่อยังต้องใช้มันทำงานให้อยู่” เสียงสองพ่อลูกแอบกระซิบกันทำให้ผู้กองกวินทร์ทำหูผึ่งแอบฟังก่อนจะกลับไปนั่งขัดรองเท้าต่อและขัดจนเงาวับเสียด้วย ผบ.คเชนทร์ไม่ได้ติดใจเรื่องที่ผู้กองกวินทร์มาต่อปากต่อคำด้วยหรอกเพราะชินแล้วกับนิสัยแบบนี้ของมัน แต่อีกใจเขาก็ต้องนับถือใจของผู้กองกวินทร์แหละ นี่ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นป่านนี้คงจับเมียตัวเองปล้ำไปแล้ว แต่สำหรับผู้กองกวินทร์มันไม่ใช่แบบนั้นเลย พอเพลงพิณบอกว่าไม่เขาก็จะไม่ขัดคำเธอ ต่อให้รักแทบตายก็จะไม่มีวันข่มเหงรังแกเมียตัวเองเด็ดขาด จะทำอะไรก็ดูเกรงใจเมียไปหมด พอนึกถึงข้อนี้ขึ้นมาถึงผู้กองกวินทร์จะปากเสียไปบ้างแต่เขาก็โกรธไม่ลงจริงๆ ถ้าผู้กองกวินทร์ยังคงเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เกรงใจเมีย ห่วงใยแต่เมียอยู่แบบนี้อีกไม่นานเพลงพิณอาจยอมใจอ่อนให้ก็เป็นได้
“อีพ่อครับ ผมมีเรื่องสิปรึกษา” ขัดรองเท้าอยู่ดีๆ ผู้กองกวินทร์ก็รีบขยับเข้ามาหา ผบ.คเชนทร์อีกครั้งจน ผบ.คเชนทร์ต้องรีบยกมือห้าม
“จะให้พ่อขึ้นไปช่วยคุยกับน้องเพลงให้หรอ ไม่มีทาง เรื่องในมุ้งของผัวเมียพ่อไม่ยุ่ง”
“บ่แมนครับ” เขารู้หรอกน่าว่าพ่อตาของเขาไม่ได้ใจกว้างพอที่จะไปบอกให้ลูกสาวของตัวเองมาหลับนอนกับเขา ยังไงซะคนเป็นพ่อเขาก็ต้องเข้าข้างลูกตัวเองอยู่แล้ว
“คือว่า...มื้ออื่น ผบ.หน่วยซีลเผิ่นสิมาตรวจงานแล้ว...แล้วเผิ่นกะเป็นหมู่ของอีพ่อนำ...” (คือว่า...พรุ่งนี้ ผบ.หน่วยซีลท่านจะมาตรวจงานแล้ว...แล้วท่านก็เป็นเพื่อนของคุณพ่อด้วย...) ผู้กองกวินทร์ดูยุ่งยากใจในการพูดจน ผบ.คเชนทร์ต้องหันมามองหน้ากันกับเพลงรัก
“แล้วยังไง งานก็เรียบร้อยดีแล้วมีเรื่องอะไรที่ต้องกังวล”
“ผมบ่ได้กังวลเรื่องงาน ผมกังวลเรื่อง...” แล้วผู้กองกวินทร์ก็หรี่ตาลง มองซ้ายที ขวาทีราวกับมีความลับเป็นหนักหนาพร้อมกับกวักมือให้พ่อตากับพี่เมียขยับเข้ามาฟังใกล้ๆ
“เว้าภาษากลางเด้ออ้าย ภาษาอีสานเวอร์ชั่นของอ้ายผมฟังบ่ออก” (พูดภาษากลางนะพี่ ภาษาอีสานเวอร์ชั่นของพี่ผมฟังไม่ออก) ภาษาอีสานทุกสำเนียงเพลงรักฟังออกหมด ยกเว้นสำเนียงภาคกลางของน้องเขย กว่าจะแปลได้ก็ทำเอาเหนื่อยเลยเดี๋ยวต้องซื้อคอร์สเรียนภาษาท้องถิ่นให้ซะแล้วสิ
“พูดกลางก็ได้” น้องเขยทำหน้าดุใส่พี่เมียก่อนจะทำท่ากระซิบอีกครั้ง “มันเป็นธรรมเนียมที่คุณพ่อก็รู้ดี หลังจากตรวจงานเสร็จแล้วตอนเย็นท่านก็จะลากพวกผมไปกินเลี้ยงด้วย”
“ก็ดีแล้วนี่มีผู้ใหญ่พาไปเลี้ยงข้าว...” ผบ.คเชนทร์เงียบไปครู่หนึ่งเมื่อเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นได้ก่อนจะหันควับมามองทางลูกเขยอีกครั้งอย่างรู้กัน
“คุณพ่อเข้าใจผมแล้วใช่มั้ยครับ”
“เออ” พ่อตากับลูกเขยเข้าใจกันดี มีเพียงแค่เพลงรักที่ยังทำหน้างงๆ อยู่ด้วยยังไม่เคยเข้ามาร่วมวงการนี้กับพ่อและน้องเขย
“มีอะไรรึเปล่าครับคุณพ่อ” พอเขาถาม ผบ.คเชนทร์ก็หันมาเล่าให้เพลงรักฟังเพราะเพลงรักรู้จักกับ ผบ.หน่วยซีลอยู่แล้วในฐานะของคุณอา เพื่อนของพ่อตัวเอง
“คือ...ก็อย่างที่รู้ๆ กันว่าคุณอาจิรัตน์น่ะเขาเจ้าชู้มาก เวลาไปตรวจงานดูงานที่ไหนพอเสร็จจากงานตอนเย็นก็จะลากเอาลูกน้องไปกินข้าวด้วย กินข้าว ดื่มเหล้าน่ะไม่ใช่ปัญหาแต่ปัญหามันอยู่ที่เขาชอบหาสาวๆ มาให้ลูกน้องด้วย แบบว่า...เห็นลูกน้องทำงานหนักมาเหนื่อยๆ ก็อยากให้ลูกน้องได้ผ่อนคลาย มันเป็นเรื่องที่ดีกับลูกน้องที่เป็นคนโสดนะแต่กับพวกที่มีแฟน มีเมียแล้วก็จะลำบากใจหน่อย ส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าปฏิเสธนายกันด้วย พ่อรู้นิสัยมันดีเวลาพามันไปเลี้ยงข้าวพ่อก็เลยต้องชวนคุณแม่ไปด้วยมันก็จะเกรงใจคุณแม่แล้วมันก็รู้ดีว่าพ่อไม่ชอบเที่ยวแบบนั้นก็เลยต่างฝ่ายต่างเกรงใจกันเลยไม่มีปัญหาอะไร จะมีก็แต่พวกลูกน้องนี่แหละที่นายให้ทำอะไรก็ต้องทำ”
“แล้วทำไมพี่ข้ามโขงถึงรอดล่ะครับ”
“พี่ข้ามโขงกินเหล้าไม่ได้ทุกคนรู้กันดีคุณอาก็เลยเข้าใจ อีกอย่างพี่ข้ามโขงเขาก็วางตัวดี นิ่งๆ เงียบๆ หูตาไม่แพรวพราวไหนจะเป็นลูกชายพ่อด้วยคุณอาจิรัตน์เขาก็เลยเกรงใจพ่ออยู่บ้างเลยไม่ค่อยอะไรมากกับพี่ข้ามโขง ส่วนเรนเจอร์...ก็อย่างที่เรารู้ๆ กันอยู่ ความเจ้าชู้โด่งดังไปทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วเรื่องแบบนี้มันก็เซียนกว่าคุณอาจิรัตน์ด้วยซ้ำ เรียกง่ายๆ ว่าเข้าขากันเลยก็ว่าได้ สาวคู่ควงคนใหม่ของคุณอาก็มันนี่แหละเป็นคนแนะนำให้ พ่อมันก็สนิทคุณอาเขาเหมือนกันเลยเหมือนพวกผีมาเจอผีก็เลยจูงมือกันไปเที่ยวเมืองผีประมาณนี้”
“เรื่องในอดีตไม่ต้องขุดก็ได้มั้งครับคุณพ่อ ยิ่งขุดยิ่งเจอเดี๋ยวผมจะไม่มีคุณงามความดีติดตัวเอา ตั้งแต่บวชมาเนี่ยผมยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่นะครับ ยังไม่เคยไปแรดที่ไหนแล้วผมก็จะเก็บซิงเอาไว้ให้น้องเพลงคนเดียวด้วย เพราะงั้น...พรุ่งนี้คุณพ่อต้องช่วยผมนะ คุณพ่อต้องปกป้องซิงของผม”
“อ้าวเป็นเรื่อง” ถ้าผู้กองกวินทร์ยังเป็นโสดอยู่เรื่องนี้จะไม่ใช่ปัญหาเลย แต่นี่เขาแต่งงานแล้วแล้วเมียของผู้กองกวินทร์ก็คือน้องสาวของเขาเพลงรักเลยมองไม่ออกว่าจะหาทางช่วยอย่างไรดีจนต้องหันมาขอความเห็นจากพ่อของตัวเอง
“ก็ปฏิเสธคุณอาเขาไปตรงๆ บอกว่าเกรงใจเมียสิ” ผบ.คเชนทร์เสนอ
“พวกเกรงใจเมียนั่นแหละครับยิ่งโดน พี่ซีลเคยปฏิเสธแล้วแต่คุณอายิ่งป๋าจัดหนักจัดเต็มให้พี่ซีลควงสามเลยจนพี่ซีลต้องโทรเรียกผมไปช่วย”
“ไปช่วยหรอ ช่วยยังไงล่ะพี่เรนเจอร์...”
“ช่วยพาหนี ไม่ใช่ให้ช่วยอย่างอื่น” ผู้กองกวินทร์ทำหน้าดุใส่พี่เมียอีกเมื่อมันกำลังคิดไปถึงดาวอังคาร ถึงเขาจะเจ้าชู้ยังไงแต่เขากับพี่ชายก็ไม่กินข้าวหม้อเดียวกันหรอกนะ “เนี่ย ยิ่งแต่งงานมาใหม่ๆ ยิ่งโดน คุณพ่อช่วยผมหน่อยสิครับ”
“ผมช่วยพี่ได้นะ” ข้ามโขงที่เพิ่งลงมาจากชั้นบนของบ้านว่าขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา และไม่เพียงแต่เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยแต่เขายังยื่นขวดแก้วใสๆ เล็กๆ ข้างในบรรจุของเหลวสีคล้ำๆ มาให้น้องเขยอีก
“นี่เป็นยาถ่าย เหยาะใส่เครื่องดื่มหน่อยพี่ก็ได้หลบไปอยู่ในห้องน้ำแบบยาวๆ แล้ว ใส่น้อยเป็นยาระบายใส่มากเป็นยาถ่ายพี่ก็เลือกปริมาณโดสเอา”
“ใครจะไปอยากขี้แตกวะข้ามโขง ไม่มีตัวเลือกอื่นอีกแล้วหรอ”
“คิดดีๆ นะพี่ เพลียจากอาการท้องเสียมาน้องเพลงต้องรีบเข้ามาดูแลพี่อยู่แล้ว แต่ถ้าพี่เพลียจากการไปทำอะไรอย่างอื่นนอกจากน้องเพลงจะไม่มาดูดำดูดีแล้วการเข้าหออาจจะเลื่อนไปตลอดชีวิตของพี่เลยก็ได้ เลือกเอานะจะเอาขี้แตกหรือจะยอมเสี่ยงถูกเมียบอกเลิก” ข้ามโขงแกร่งขวดยาในมือไปมาโดยมีผู้กองกวินทร์มองตามอย่างชั่งใจ แต่พอข้ามโขงจะเก็บขวดยาไปผู้กองกวินทร์ก็รีบฉกแย่งเอามา
“เอาวะ!!! ขี้แตกก็ขี้แตก ในโลกนี้จะเสียอะไรก็เสียได้แต่จะเสียน้องเพลงไปไม่ได้เด็ดขาด” สิ้นคำของผู้กองกวินทร์ทั้งสามคนพ่อลูกก็ช่วยกันตบมือให้อย่างชื่นชมและเอาใจช่วยเขยของบ้าน ขอให้มันรอดปลอดภัยรักษาเวอร์จิ้นเอาไว้ได้
“แต่ถ้าพี่ท้องเสียหนักมึงลากพี่กลับบ้านมาให้น้องเพลงดูใจด้วยนะข้ามโขง”
“ได้ๆๆ ไว้ใจหมออย่างผมได้เลย”
“บ้านเรานี่ก็ป่วงกันดีเนาะ ปรึกษาเรื่องอะไรไม่ปรึกษา ฮ่าๆๆๆ” เสียงเพลงรักหัวเราะร่วนขณะลุ้นเอาใจช่วยน้องเขย รู้สึกอบอุ่นดีเป็นบ้าที่ได้มานั่งพูดคุยกับพ่อ พี่ชายและอดีตพี่ชายที่ตอนนี้มาเป็นน้องเขยของเขา ได้พูดคุยกันตามประสาหนุ่มๆ ของบ้าน
ตั้งแต่ที่กลับมาจากนครพนมกุมาริกาก็ซึมไปจนทุกคนในบ้านสงสารเธอจับใจ คนไม่เคยมีความรักแต่พอจะมีก็ยังต้องมาอกหักอีกคงต้องใช้เวลาจริงๆ กว่ากุมาริกาจะดีขึ้น ความหวังของกุมาริกาเริ่มจะมีขึ้นมาบ้างเมื่อทั้งเพลงพิณ แก้วเจ้าจอมแล้วก็พี่น้องของผู้กองกรินทร์โทรมาหาเธอและบอกว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์รู้ความจริงทุกอย่างแล้วว่าเธอไม่ได้มีความผิดอะไร ทุกอย่างคือความเข้าใจผิดที่มีทิชากรอยู่เบื้องหลัง พอได้ยินแบบนี้กุมาริกาก็ได้แต่เฝ้ารอ รอวันที่ผู้กองกรินทร์จะมาหาเธอ มาง้อ มาขอโทษที่เขาเคยเข้าใจเธอผิด แต่รอแล้วก็รอเก้อเมื่อป่านนี้แล้วเขาก็ยังไม่มาเสียที ไม่แม้แต่จะติดต่อมาด้วย
“ไอ้หนุ่มนั่นมันไม่ติดต่อมาบ้างเลยหรอ เรื่องนี้มันผิดเต็มๆ เลยนะ” กริชตพจน์ถามน้องชายขึ้น เห็นหลานสาวเอาแต่ซึมแบบนี้แล้วเขาไม่ชอบใจเลย ถึงอยู่นอกบ้านกุมาริกาจะเป็นดาราสาวสวยสุดไฮโซ ดูดี ทั้งดัง สวยแล้วก็ร่ำรวย ดูสง่างามมากแค่ไหนแต่เวลาอยู่บ้านก็เหมือนเด็กซุกซนคนหนึ่ง กล้าคิดกล้าพูด ปากตรงกับใจตามประสาคนที่อยู่เมืองนอกมานาน โปรไฟล์ของผู้กองกรินทร์ดีทุกอย่างและคู่ควรกับกุมาริกา ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านก็สนิทสนมกันกริชตพจน์จึงเห็นดีด้วยที่ลูกหลานของทั้งสองบ้านจะมาเกี่ยวดองกัน บ้านนั้นมีอำนาจส่วนบ้านของเขาก็มีเงิน เขาเป็นนักธุรกิจมือสะอาดทำงานด้วยความโปร่งใสส่วนบ้านนั้นก็เป็นข้าราชการน้ำดีมีคุณธรรมจนเป็นที่ชื่นชมของผู้คนมากมาย การได้เกี่ยวดองกันทั้งสองครอบครัวเขาเห็นว่ามีแต่ผลได้มากกว่าผลเสีย บ้านสุวรรณเวชมีลูกอยู่สามคน ออกเรือนไปแล้วสองก็เหลือเพียงแค่ผู้กองกรินทร์ที่เป็นลูกคนโต ในบรรดาไฮโซที่มาตามจีบกุมาริกาเขาคิดว่าผู้กองกรินทร์นี่แหละเหมาะที่สุด ทั้งฐานะ หน้าที่การงาน การเติบโตในสายงาน ชาติตระกูลคือพร้อมหมดนับว่ากุมาริกาตาถึงทีเดียว
“จะว่าไม่ติดต่อมาเลยก็ไม่ถูกนะพี่พจน์” กริชชานนท์ถอนหายใจออกมาแล้วเล่าให้พี่ชายฟังว่าผู้กองกรินทร์ติดต่อมาหาเขาตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องแล้ว เขาติดต่อมาเพื่อขอโทษกับเรื่องเข้าใจผิดทุกอย่าง เขาอยากมาหากุมาริกาแต่ก็ติดงานจึงปลีกตัวมาตอนนี้ไม่ได้ กริชชานนท์เข้าใจดีว่าผู้กองกรินทร์ทำงานเกี่ยวกับอะไรและงานของเขาสำคัญมากแค่ไหนจึงไม่ได้ออกปากเร่งเร้าอะไร เขารับฟังผู้กองกรินทร์ทุกอย่างเพียงแต่...ยังไม่เปิดใจให้เต็มร้อยเพราะถึงจะโปรไฟล์ดีแค่ไหนแต่มาทำลูกของเขาเสียใจแบบนี้เขาก็ไม่เอาด้วยหรอก
“แล้วเรื่องที่มันแอบรักน้ำเมยมาตั้งนานแล้วนี่คือเรื่องจริงใช่มั้ย พ่อมันไม่ได้โกหกอวยลูกตัวเองแน่หรอ”
“เรื่องนี้จริงพี่พจน์ ซีลเขาแอบรักน้ำเมยมานานแล้วแต่เขาเป็นพวกแสดงออกไม่เก่ง ปากหนักใจแข็ง แต่ผมว่าแข็งเกินไปบางทีมันก็ดูด้านชา”
“ด้านชาหรอ...แบบนี้ก็ต้องหาอะไรกระตุ้นหน่อย ไฟไม่ลนก้นมันคงไม่รู้สึก”
“พี่หมายความว่ายังไง”
“พี่ชอบไอ้หนุ่มนี่” กริชตพจน์ยิ้มกริ่ม “พี่อยากได้มันมาเป็นหลานเขย แต่...หลานเขยคนนี้มันก็ต้องรักน้ำเมยของพี่ด้วย ถ้ามันรักน้ำเมยก็ให้มันเอาผู้ใหญ่มาคุยได้เลย แต่ถ้ามันไม่มีใจไร้เยื่อใยจริงๆ พี่จะไม่ให้น้ำเมยเข้าใกล้มันเด็ดขาด ถึงพี่จะชอบมันแต่มันก็ต้องชอบหลานพี่มากๆ ด้วยเหมือนกัน เมื่อก่อนน้ำเมยลงทุนไปตามหามันถึงนครพนมเลยใช่มั้ย เดี๋ยวคราวนี้พี่จะทำให้มันเป็นฝ่ายตามมาหาน้ำเมยบ้าง จะเอาให้รวดร้าวจนอยู่นครพนมไม่เป็นสุขเลย”
“พี่จะทำอะไร”
“จะดูใจของคน...ของบางอย่างกว่าจะเห็นค่าก็ตอนที่มันสายไปแล้ว ประตูบ้านหลังนี้เปิดให้มันเดินเข้ามาแบบง่ายๆ แล้วมันไม่ชอบงั้นพี่จะปิดประตูแล้วให้มันพยายามปีนรั้วเข้ามาแทน” กริชตพจน์ยิ้มให้กับแผนของตัวเอง หลานสาวคนนี้เขาเป็นคนเลี้ยงมา กริชชานนท์ผู้เป็นพ่อแทบไม่ได้เลี้ยงลูกเลยเพราะอยู่แต่ในป่ารักษาแต่ผืนป่าและสัตว์ป่าจนลืมการดูแลลูกไป กุมาริกาจึงไม่ต่างอะไรกับลูกสาวของเขาเพราะงั้นทุกๆ เรื่องของเธอเขาจะเป็นคนจัดการเอง
“พี่ซีล!!! เรื่องใหญ่แล้วพี่เรื่องใหญ่แล้ว!!!” เสียงผู้กองกวินทร์ดังก้องไปทั่วลำน้ำโขงเมื่อเขารีบปั่นจักรยานมาหาพี่ชายที่แพของหน่วย นรข. แทบจะวิ่งชนหัวหน้าดนัยไปด้วยซ้ำเพราะข่าวที่เขาเพิ่งรู้มามันชวนให้ช็อคสุดๆ พี่ชายของเขาจะใจเย็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
“พี่ซีล พี่...” พอเปิดประตูแพที่พักเข้าไปก็เห็นผู้กองกรินทร์กำลังนั่งป้อนขนมแมวเลียให้น้องเพลงพิณอยู่อย่างสบายอกสบายใจ ส่วนคนอื่นๆ ก็เพิ่งจะแต่งตัวกันเสร็จเพื่อเตรียมออกไปรอรับ ผบ.หน่วย
“ตั้งแต่แต่งงานก็ไม่มานอนที่แพอีกเลยนะครับผู้กอง แต่ได้ข่าวว่าเมียยังไม่ให้เข้าใกล้นี่ แขนไม่ได้จับได้แค่นอนเฝ้าหน้าห้องก็อุ่นใจเนาะ” แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นลั่นแพเมื่อทุกคนเห็นด้วยกับจ่านพดล แม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ตาม
“มาก็ดีแล้ว เอาลูกมึงกลับไปเลี้ยงที่บ้านได้แล้วไป นังมุกลดาไอ้นาวิกมันก็เอากลับไปแล้วคงไม่ต้องไปตบตีแย่งของเล่นกับใครอีก ไหนๆ ก็ไม่ได้เข้าหอกับเมียแล้วก็เอาแมวไปนอนกอดแค่ขัดก่อนละกัน ชื่อคนกับชื่อแมวก็ชื่อเดียวกันอยู่แล้วนี่” เสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม เรื่องยังไม่ได้เข้าหอกับเมียมันทำให้ผู้กองกวินทร์เสียหน้าไปสุดๆ เขายอมรับเอาแมวอ้วนจากพี่ชายมาอุ้มก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือให้ดูถึงเรื่องใหญ่ที่เขาเพิ่งเห็นมา
“ถึงผมจะยังไม่ได้เข้าหอแต่ผมก็แต่งงานได้น้องเพลงมาเป็นเมียอย่างชอบธรรมแล้ว แต่พี่น่ะสิกำลังจะเสียเมียไป เอาเวลาที่จะแซวผมไปง้อเมียตัวเองก่อนดีมั้ย”
“อะไรของมึง” ผู้กองกรินทร์รับเอาโทรศัพท์จากน้องชายมาอ่านพาดหัวข่าวซึ่งเป็นข่าวบันเทิง
“ไฮโซเจ้าของห้างหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยายอมรับ ให้ผู้ใหญ่เข้าเจรจาสู่ขอนางเอกซุป’ตาร์ขวัญใจคนทั้งประเทศจริง ผลการเจรจาขออุบไว้ก่อนแต่ชัดเจนว่ามีข่าวดีแน่” ผู้กองหนุ่มอ่านพาดหัวข่าวแล้วก็ต้องขมวดคิ้วเพราะในพาดหัวข่าวไม่ได้เอ่ยออกมาว่าไฮโซคนดังกล่าวคือใคร นางเอกคนที่ว่าคือใคร
“ก็ข่าวบันเทิงทั่วไปนี่” เขาบอกกับน้องชาย ผู้กองกวินทร์ก็เลยเลื่อนข่าวให้เขาอ่านต่อ
“ผู้ใหญ่ทำการเจรจาสู่ขอแล้ว หรือแม่น้ำเมยจะไหลมาบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยา แฟนหนุ่มคนในเครื่องแบบที่เคยเป็นข่าวคาดว่าน่าจะเป็นตัวหลอก เพราะตัวจริงมาสู่ขอแล้ว”
“ชัดมั้ย” คนเป็นน้องตอกหน้าพี่ชาย “จะมีแม่น้ำเมยกี่สายที่เป็นนางเอกซุป’ตาร์ขวัญใจคนทั้งประเทศ พี่ช้าไปหลายก้าวแล้วนะพี่ซีล ไอ้ไฮโซนั่นมันกำลังจะมาแย่งเมียพี่ไปพี่ยอมหรอ เอางี้มั้ยเย็นนี้หลังเลิกงานแล้วเราบินไปกรุงเทพฯ กัน พี่ต้องไปเคลียร์กับเมียเดี๋ยวนี้ไม่งั้นพี่กินแห้วแน่ๆ”
“...”
เมื่อผู้กองกรินทร์นิ่งเงียบไปก็เกิดความเงียบขึ้นมารอบๆ ห้องพัก ทุกคนไม่มีใครกล้าส่งเสียงเฮฮาอีก ต่างคนต่างก็จ้องมองใบหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ของผู้กองกรินทร์ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากหยิบหมวกเบเร่ย์ทหารพรานขึ้นมาสวมแล้วเดินออกจากห้องพักไป ผู้กองกวินทร์เห็นอาการของพี่ชายแล้วก็เป็นห่วงนักจึงรีบตามออกไปในทันที
“เย็นนี้เลิกงานแล้วพี่บินไปกรุงเทพฯ เลยนะ เคลียร์เสร็จแล้วค่อยมาลุยงานก็ได้เวลามีถมเถ”
ผู้กองกรินทร์ที่เดินออกมาจากห้องพักมองแม่น้ำโขงที่กำลังไหลเอื่อยๆ ผ่านแพไป สายตาของเขามองเลยผ่านไปยังทางฝั่งซ้าย ไม่รู้ว่าจะพูดคำใดออกมา ไม่คิดว่าเวลาแค่ไม่กี่วันมันจะมีการเปลี่ยนแปลงไปได้มากมายขนาดนี้ หัวใจของคนมันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรอ ออกข่าวใหญ่โตแบบนี้เรื่องนี้คงเป็นเรื่องจริง
“น้ำปิงอาจจ้างคนเขียนข่าวขึ้นมาแกล้งพี่ก็ได้นะเรนเจอร์”
“ใครเขาจะมาเขียนข่าวให้น้องสาวตัวเองเสียหาย พี่เลิกใจเย็นได้แล้วเมียตัวเองกำลังจะถูกแย่งไปนะ”
“มึงมาเดือดร้อนอะไรกับเมียของกูฮะเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์ถามกลับอย่างรำคาญ มือก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเล่นอย่างไม่ทุกข์ร้อนภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย เห็นแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งหงุดหงิดตามนิสัยคนชอบโวยวาย
“พี่ยังจะมีอารมณ์มากดโทรศัพท์เล่นอีกหรอ ผมก็ไม่ได้อยากจะเดือดร้อนหรอกถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่พี่ชายผมรัก ผมไม่ได้ห่วงเขาแต่ผมห่วงพี่ ผมอยากให้พี่มีความสุข”
“ตอนนี้กูดูเหมือนคนมีความทุกข์มากรึไง”
“ใช่ ถามจริงไม่ได้ส่องกระจกมากี่วันแล้วสภาพพี่ดูไม่ได้เลย ตอนกลางคืนก็ไปร้องไห้คิดถึงเมียในแม่น้ำโขง”
“กูแค่ลงไปว่ายน้ำเล่น”
“ว่ายน้ำเสร็จก็กินแต่เหล้าแทนข้าว”
“กูไดเอทอยู่”
“ส่องไอจีเขาทั้งวันทั้งคืน”
“เดี๋ยวใช้เน็ตฯ ไม่คุ้มโปร”
“ปริ๊นรูปเมียเอามานั่งกอด ตอนเขาอยู่ล่ะไม่เห็นค่า พอเขาไปแล้วทำมาคร่ำครวญหา”
“เออกูคิดถึงเขา มึงพอใจรึยัง” เมื่อไม่รู้จะแถอะไรแล้วสุดท้ายก็ต้องหันมายอมรับกับน้องชายด้วยสีหน้านิ่งๆ ตามเคยพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาให้
“โทษฐานที่มึงมาโวยวายแต่เช้า...จ่ายค่าตั๋วให้ด้วยนะ เตรียมก้านมะยมเอาไว้ให้ด้วย” ว่าจบก็เดินขึ้นจากแพไปที่สถานีเรือทิ้งให้ผู้กองกวินทร์ได้แต่ยืนงงอยู่คนเดียว สงสัยนักว่าค่าตั๋วอะไร แต่พอดูที่โทรศัพท์มือถือของพี่ชายเขาก็ต้องยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เมื่อกี้นี้ผู้กองกรินทร์ไม่ได้ยืนกดโทรศัพท์เล่นแต่เขากำลังกดจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเย็นวันนี้ต่างหาก
“เออ พี่กูมันต้องแบบนี้สิวะ แล้วทำไมต้องเตรียมก้านมะยมด้วยล่ะ!!!”
“จะเอาไปหวดขาเด็กดื้อนอกใจผัว” เสียงคนที่เดินขึ้นแพไปร้องตอบมาผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งขำใหญ่ก่อนจะกดเพิ่มจำนวนตั๋วไปเพราะเขาอยากเห็นคนเอาก้านมะยมไปหวดขาเมีย
ตลอดทั้งวันเพลงพิณไม่ได้มาหาผู้กองกวินทร์ที่สถานีเรือเลย ซึ่งปกติเวลาพักเที่ยงเธอจะทำปิ่นโตมานั่งกินมื้อเที่ยงกับเขาตลอด แต่เพราะวันนี้เธอรู้ว่าจะมีแขกผู้ใหญ่มาเยือนที่สถานีเรือแล้วตอนเที่ยงพ่อของเธอก็จะเลี้ยงรับรองแขกอีกเธอก็เลยไม่อยากเข้ามาวุ่นวาย เดี๋ยวใครเขาจะหาว่าเธอตามติดแต่สามีเอาทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอกับผู้กองกวินทร์ก็ยังใช้ชีวิตกันตามปกติเหมือนกับเมื่อตอนก่อนแต่งงาน มีมาหากันบ้าง กลับบ้านไปก็เจอกัน อาจมีต่างจากเมื่อก่อนก็ตรงที่ผู้กองกวินทร์จะเข้าในนอนในห้องของเธอ...บนโซฟา เขาบอกว่าเขานอนร่วมเตียงกับเธอไม่ได้เพราะเขากลัวอดใจไม่ไหว ถ้าเธอยังไม่พร้อมเขาก็ไม่อยากทำให้เธอลำบากใจเขาก็เลยไปนอนที่โซฟาแทน ตอนนี้เขาสามารถออกไปไหนมาไหนได้แล้วและสามารถกลับมาทำงานได้ตามปกติโดยไม่ต้องกังวลเรื่องจะถูกคนร้ายหมายหัวจากคดีการจับกุมยาเสพติดคราวนั้น ถึงเขาจะเคยเจ้าชู้มากแค่ไหนแต่พออยู่กับเธอเขากลับให้เกียรติเธอทุกอย่าง ทุกอย่างที่เขาเคยพูดเขาทำได้ทุกอย่าง เขาอยากเป็นคนดีของเธอ เขาพยายามทำดีกับเธอเพื่อให้เธอลืมอดีตของเขา อาจมีกวน มีทะเล้นบ้างตามประสาแต่เขาก็ดีกับเธอมากจริงๆ วันก่อนเธอช่วยตัดผมและโกนหนวดเคราออกให้เขา แม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่เขาก็ดูดีใจมาก พอเมื่อเช้านี้เธอช่วยแต่งตัวติดกระดุมเสื้อให้เขาอีกเขาก็ดูฟินอย่างสุดๆ เลย เอาแต่ยิ้มเล็กยิ้มน้อย เขินแล้วเขินอีกก่อนจะรีบปั่นจักรยานออกไปหาพี่ชายเพื่อแจ้งข่าวคราวของกุมาริกา ผู้กองกวินทร์ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาทุกครั้งเมื่อยามนึกถึงเขาและเธอก็มีความสุขกับการได้เป็นภรรยาของเขาด้วย
“อ้าวคุณเพลงพิณ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ” เสียงใครบางคนที่ทักขึ้นทำให้เพลงพิณสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจจนต้องรีบหันกลับไปหาจนได้เห็นมิรากับหัวหน้าดนัยกำลังยืนมองเธออยู่ ตั้งแต่ที่ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกันได้หัวหน้าดนัยก็ให้มิรามาอยู่กับเขาที่สถานีเรือ ไหนจะเรื่องที่เธอกำลังตั้งท้องลูกคนที่สองให้เขาอีกหัวหน้าดนัยก็เลยอยากให้เธอมาอยู่ใกล้ๆ เพื่อที่เขาจะได้ดูแลเธอกับลูกได้อย่างใกล้ชิดทำให้เพลงพิณพลอยได้เจอมิราอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยได้เข้ามาพูดคุยอะไรกันสักที
“หัวหน้า...คุณนาย...”
“เรียกฉันว่ามิราเฉยๆ ก็ได้ค่ะไม่ต้องเรียกคุณนายหรอก” มิรารีบบอกอีกเพราะตอนนี้ใครๆ ต่างก็เรียกเธอว่าคุณนายของหัวหน้าสถานีเรือกันหมดแล้ว
“น้องเพลงมาทำอะไรอยู่ที่นี่หรอครับ มารอเรนเจอร์กลับบ้านรึเปล่านี่ก็เลยเวลาออกเวรมานานแล้วนะ” หัวหน้าดนัยยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา เขากำลังจะพามิราออกไปหาข้าวเย็นข้างนอกกินเลยบังเอิญมาเห็นเพลงพิณแอบด้อมๆ มองๆ อยู่ที่อาคารประชุมงานของพวกหน่วยซีลพอดี เพราะวันนี้มีผู้ใหญ่จากสัตหีบมาหาคงมีเรื่องงานลับๆ คุยกันยังไม่เสร็จมั้ง เมื่อเช้าเขาก็ได้เข้าไปร่วมฟังรายงานการปฏิบัติงานเหมือนกัน แต่พอช่วยบ่ายจะเป็นการคุยเรื่องงานลับเฉพาะทีม เขาที่เป็นคนนอกเลยไม่ต้องเข้าร่วมประชุมด้วย
“คือว่า...น้องเพลงมารอคุณพ่อต่างหากค่ะ” เพลงพิณก้มหน้างุดตอบเสียงอ้อมแอ้ม ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะไม่มาแล้วแต่เพราะเมื่อเช้านี้...ก่อนที่เพลงรักจะเดินทางกลับหนองคายเขาได้เล่าให้เธอฟังว่าพลเรือตรีจิรัตน์ หรือ ผบ.หน่วยซีลท่านนี้เป็นคนเจ้าชู้มาก มาตรวจงานทีไรพอตอนเย็นก็ชอบหิ้วลูกน้องไปกินดื่มด้วยกันต่อพร้อมกับจ้างสาวๆ สวยๆ มาดูแลเหล่าลูกน้อง อีกทั้งนี่ก็เย็นมากแล้วเธอยังไม่เห็นสามีกลับบ้านก็เลยมาแอบดูว่าเขาจะไปเที่ยวกินดื่มกับเจ้านายต่อมั้ย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอก็ไม่ได้กังวลอะไรหรอกแต่ว่า...เธอแค่ไม่อยากให้สามีออกไปเที่ยวอะไรแบบนั้น ถ้าแค่ไปกินดื่มตามประสาผู้ชายก็ไม่เป็นไรแต่เธอกังวลเรื่องที่จะมีผู้หญิงมาเข้าใกล้เขา อีกอย่าง...เธอก็มีเรื่องอยากจะบอกเขาด้วย อาร์ตี้ดันไปรับงานเอาไว้ที่กรุงเทพฯ ตั้งสองงานแล้วเพิ่งจะมาบอกเธอพรุ่งนี้เธอเลยต้องไปกรุงเทพฯ เธอตั้งใจจะบอกผู้กองกวินทร์ตั้งแต่เมื่อเช้านี้แล้วล่ะแต่เพราะมีเรื่องของกุมาริกาเข้ามาเสียก่อนเขาก็เลยรีบออกจากบ้านไปเธอเลยกะว่าจะบอกเขาเย็นนี้ อย่างไรแล้วเขาก็เป็นสามีของเธอ เธอควรจะบอกเขาก่อนว่าเธอจะไปไหน
หัวหน้าดนัยกับมิรามองหน้ากันอย่างรู้ทัน เพลงพิณไม่ได้มารอพ่อหรอกแต่มารอสามีต่างหาก เธอคงจะไม่กล้าพูดตรงๆ มากกว่า
"เดี๋ยวท่าน ผบ. ก็ออกมาครับ น่าจะใกล้เสร็จงานกันแล้ว”
“...ค่ะ” เพลงพิณยิ้มบางๆ ตอบก่อนจะหันกลับไปมองทางห้องประชุมอีกครั้งหัวหน้าดนัยกับมิราจึงขอตัวออกไปข้างนอกกัน เห็นคนทั้งคู่กลับมาอยู่เป็นครอบครัวกันเหมือนเดิมแบบนี้เพลงพิณก็ดีใจด้วย ตั้งแต่เลิกคบกับทิชากรเธอรู้สึกว่ามิราดูจะมีความสุขมากกว่าเดิมเยอะเลย
หลังจากที่หัวหน้าดนัยกับมิราไปแล้ว เพลงพิณรออีกไม่นานในที่สุดประตูห้องประชุมก็เปิดออก ผบ.คเชนทร์กับพลเรือตรีจิรัตน์พูดคุยกันออกมาด้วยเรื่องทั่วไป สีหน้าแต่ละคนดูผ่อนคลายคาดว่างานในวันนี้คงจะแล้วเสร็จด้วยดี จากนั้นสมาชิกทีมอัลฟาก็เดินตามออกมา
“น้องเพลง” ข้ามโขงเป็นคนแรกที่เห็นเธอ คนอื่นๆ จึงหันมามองตาม ผู้กองกวินทร์ที่เดินรั้งท้ายออกมากับพี่ชายรีบวิ่งเข้ามาหาเธอในทันทีด้วยใบหน้าฉ่ำรอยยิ้ม ดูเขาจะดีใจมากที่เห็นเธอมาหาก่อนจะรีบสอดมือเข้ามาเกี่ยวเอวบางเอาไว้
“พี่เรนเจอร์” เธอร้องเตือนเขาด้วยความเกรงใจทุกคน พอหันไปมองก็เห็นพลเรือตรีจิรัตน์ผายมือบอกว่าตามสบายได้
“มารับพี่กลับบ้านหรอคะ คิดถึงพี่หรอเมียจ๋า” เมื่อนายอนุญาตผู้กองหนุ่มก็อ้อนเมียเสียงหวาน สายตาคมมองชุดผ้าซิ่นกับเสื้อครอปของเธออย่างหลงใหล อยากกลับบ้านไปกอดเมียจะแย่แล้ว
“น้องเพลงมานี่สิลูก” ก่อนที่ไอ้ลูกเขยมันจะจับลูกสาวเขายัดลงท้อง ผบ.คเชนทร์ก็เรียกให้เพลงพิณเข้าไปหา สมาชิกทีมอัลฟาพากันแยกย้ายตัวในทันทีเพื่อกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด ได้ยินเสียงนัดแนะกันว่าจะไปร้านเจ้าประจำคืนนี้ด้วย คงเป็นร้านเจ้าประจำที่มีความเป็นส่วนตัวพอที่พวกเขาทุกคนจะรวมตัวกันได้
“สวัสดีค่ะคุณอา” เพลงพิณเดินเข้ามาหาพ่อแล้วยกมือขึ้นไหว้พลเรือตรีจิรัตน์ ด้วยพลเรือตรีจิรัตน์เป็นเพื่อนสนิทของพ่อเธอและรองกรันณ์มาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ เธอกับผู้กองกวินทร์ก็เลยเป็นเสมือนลูกหลานที่คุ้นเคยและพบเจอท่านอยู่บ่อยๆ
“เมื่อวานยังเป็นเด็กตัวน้อยๆ อยู่เลย มาวันนี้โตเป็นสาวสวยออกเรือนไปซะแล้ว” พลเรือตรีจิรัตน์ทักตอบอย่างเอ็นดูหลานสาว หลานสาวคนนี้ของเขาทั้งอ่อนโยนแล้วก็เรียบร้อยสุดๆ ต่างจากหลานสาวอีกคนอย่างแก้วเจ้าจอมที่เคยบุกไปกระทืบผู้กองกวินทร์ถึงที่บัญชาการของหน่วยซีล รายนั้นทั้งโหดทั้งดุจนพี่ชายผวาถึงกับต้องขึ้นป้ายเอาไว้รอบที่พักเพื่อห้ามน้องสาวของตัวเองเข้าไปหา แต่เขาชอบในความบ้าบิ่นของแก้วเจ้าจอมมากเขาก็เลยอนุญาตให้เธอเข้าไปเด็ดหัวพี่ชายของตัวเองได้ทุกเมื่อตามที่ต้องการ
“อารู้เรื่องเบื้องหลังของงานแต่งหมดแล้วนะ ในฐานะของ ผบ.หน่วยอาขอบใจน้องเพลงมากนะลูกที่ยอมแต่งงานกับเรนเจอร์กู้สถานการณ์เอาไว้ ไม่อย่างนั้นทุกคนในทีมคงต้องตกอยู่ในอันตรายไหนภารกิจอาจจะเสียหายอีก น่าเสียดายที่วันนั้นอาติดภารกิจก็เลยไม่ได้มาร่วมงานของหลานๆ”
“ไม่มาแหละดีแล้ว มี ผบ.หน่วยซีลมาร่วมงานแบบนี้ยิ่งเหมือนกับเปิดเผยตัวตนทางอ้อม” ผบ.คเชนทร์บอกกับเพื่อน พลเรือตรีจิรัตน์จึงพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหันมาทางผู้กองกวินทร์ที่เดินตามมายืนเบียดเมียตัวเองอยู่ มันตื้อของมันมาตั้งแต่เด็กๆ ในที่สุดมันก็สอยเอาสาวน้อยคนสวยไปครองจนได้ พลเรือตรีจิรัตน์ล่ะยอมใจในความอดทนรอของผู้กองกวินทร์จริงๆ พ่อก็เป็นเพื่อนกันลูกยังจะมาได้กันอีก แต่ก็ถือว่าดีแล้วล่ะที่อย่างน้อยการแต่งงานครั้งนี้ทั้งผู้กองกวินทร์และเพลงพิณต่างก็ได้แต่งกับคนที่ตัวเองรัก การแต่งงานครั้งนี้มันมีแต่ได้มากกว่าเสีย
“น้องเพลงมารับผู้กองกวินทร์กลับบ้านหรอลูก”
“เปล่าค่ะคุณอา...น้องเพลงมาตามคุณพ่อต่างหาก คุณแม่ให้มาตามค่ะ” เรื่องนี้เพลงพิณไม่ได้โกหก ปานมณฑาไม่โอเคกับการให้สามีออกไปเที่ยวแล้วมีสาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลังก็เลยใช้ให้ลูกสาวมาตามทั้งพ่อและสามีกลับบ้าน
“อะไรกัน นานๆ อามาทั้งทีจะไม่ให้พ่อเราไปกินดื่มกับอาบ้างเลยหรอ”
“ไปกินดื่มที่บ้านก็ได้ค่ะ คุณแม่เตรียมของกินมารอต้อนรับคุณอากับทีมอัลฟาเยอะแยะเลย ทั้งของคาวของหวาน เครื่องดื่มก็พร้อม มีเพลงให้ฟัง มีคาราโอเกะให้ร้องและที่สำคัญคือปลอดภัยไม่ต้องเสี่ยงออกไปเจอคนร้ายด้วยค่ะ”
“มีเด็กเอ็นฯ ให้อาด้วยมั้ย”
“ที่บ้านมีแต่น้องแมวกับพี่งูค่ะ พอแก้ขัดได้มั้ยคะคุณอา”
ของกินพร้อม แต่ไม่มีสาวๆ ใครเขาจะไป พลเรือตรีจิรัตน์รีบส่ายหน้าปฏิเสธ เห็นรอยยิ้มหวานๆ เจือไปด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ของหลานสาวแล้วเขาก็ฟันธงได้เลยว่าภายใต้ความเรียบร้อย พูดน้อยถนัดนั่งร้อยแต่มาลัยของเพลงพิณนั้นก็มีความร้ายนิดๆ แอบปนอยู่เหมือนกัน ก็เป็นลูกของปานมณฑานี่นาก็ต้องมีความแสบของแม่ติดมาบ้างล่ะ
“โอเคๆ อาไม่เอาตัวคุณพ่อของน้องเพลงไปด้วยก็ได้แต่ว่า...คืนนี้ให้ผู้กองเขาไปแทนก็แล้วกันนะ” พอได้ยินแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็รีบกอดแขนเมียแน่น เขาไม่อยากไป วันนี้ทำงานมาทั้งวันแล้วเขาเหนื่อย เขาอยากไปนอนหนุนตักฟังน้องเพลงสีไวโอลินที่บ้าน
“ค่ะ เชิญคุณอาตามสบายนะคะ”
“อ้าว” ผู้กองหนุ่มหันควับมามองเมียตัวเอง ทำไมน้องเพลงอนุญาตง่ายแบบนี้กันล่ะเนี่ย เฮ้! ช่วยหึงพี่หน่อยสิเมียจ๋า หึงพี่หน่อย หวงพี่หน่อยสิ
“ผู้กองกับคุณหมอด้วยนะ คืนนี้ไปสนุกกัน ไปกันทั้งทีมนี่แหละ” คราวนี้พลเรือตรีจิรัตน์หันมาบอกผู้กองกรินทร์กับข้ามโขงด้วย ส่วนพวกจ่าๆ น่ะไปกันอยู่แล้วตอนนี้คงไปเร่งแต่งตัวหล่อกันอยู่
“คืนนี้เห็นทีจะไม่ได้ครับท่าน ผมมีธุระด่วนต้องกลับเข้ากรุงเทพฯ จองตั๋วเอาไว้เรียบร้อยแล้วครับ” คนที่ไม่มีอารมณ์จะไปกินดื่มที่สุดก็คือผู้กองกรินทร์ วันนี้ทั้งวันเขาเคร่งอยู่แต่กับงาน ทุ่มให้งานสุดๆ แล้ว พอเลิกงานแล้วเขาขอตัวไปเคลียร์เรื่องของตัวเองก่อนแล้วกัน
สีหน้านิ่งๆ เอาจริงเอาจังคล้ายกับมีธุระด่วนจริงๆ ของผู้กองกรินทร์ทำให้พลเรือตรีจิรัตน์เข้าใจว่าเป็นเรื่องด่วนสำคัญมากจริงๆ จึงพยักหน้าอนุญาต ซึ่งพอพยักหน้าให้แล้วผู้กองกรินทร์ก็ทำความเคารพผู้บังคับบัญชาทั้งสองก่อนจะเดินออกมาจากวงสนทนาทันทีเพื่อไปสนามบินโดยที่ยังแต่งชุดเครื่องแบบทหารพรานอยู่ ผู้กองกวินทร์เห็นเข้าก็อยากจะตามไปด้วยเพราะจองตั๋วเครื่องบินเอาไว้แล้ว
“อ่ะ แฝดพี่ไม่อยู่แล้วงั้นแฝดน้องมาแทนแล้วกัน ไปคุณหมอ ดื่นเหล้าไม่ได้ไม่เป็นไรไปสนุกด้วยกันก็พอ” เมื่อเลิกงานแล้วก็ไม่ต้องมาถือยศอะไรกันเพราะเป็นลูกๆ หลานๆ ที่คุ้นเคยกันอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็เลยถูกลากตัวไปอย่างไม่อาจขัดขืนได้โดยมีเพลงพิณกับ ผบ.คเชนทร์ยืนมองตาม สักพักเหล่าจ่าๆ ทีมอัลฟาที่ไปแต่งหล่อกันมาก็ตามไปสมทบคืนนี้ถ้าฟ้าไม่สว่างคงไม่กลับแน่ๆ
“ทำไมใจดีจังเลยล่ะลูก นี่ถ้าน้องเพลงท้วงคุณอาเขาคงไม่กล้าชวนเรนเจอร์ไปด้วยหรอก เห็นแบบนี้แต่คุณอาเขาก็ห่วงความรู้สึกน้องเพลงเหมือนกันนะ น้องเพลงเล่นอนุญาตแบบนี้มันก็เท่ากับปล่อยอ้อยเข้าปากช้างสิ”
“น้องเพลงไม่อยากถูกมองว่าเป็นเมียขี้หึงผัวค่ะ อีกอย่าง...น้องเพลงอยากทดสอบดูใจของคนด้วย แล้วมีพี่ข้ามโขงไปด้วยแบบนั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรไม่เหมาะไม่ควรขึ้นยังไงซะพี่ข้ามโขงก็คงไม่ช่วยปกป้องปิดบังความผิดให้พี่เรนเจอร์หรอกค่ะ พี่ข้ามโขงรักน้องเพลงมาก พี่ข้ามโขงจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายน้องเพลงเด็ดขาด” ว่าแล้วเพลงพิณก็หันมากอดซบอกของพ่อ ผบ.คเชนทร์ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากกอดปลอบขวัญลูกสาว เขาเองก็อยากจะวัดใจของคนดูเหมือนกันแต่ก็พอจะเชื่อมั่นในตัวผู้กองกวินทร์อยู่ ถ้าจวนตัวจริงๆ มันคงกินยาถ่ายที่ข้ามโขงให้ไป
*******************************************************
ลง 2 ตอนนะคะ กดอ่านตอนต่อไปได้เลย