29.แฝดกับแฝด

ตลอดทั้งคืนเพลงพิณไม่ได้ขึ้นไปนอนบนห้อง แม้ภายนอกเธอจะดูเยือกเย็นไม่ได้ทุกข์ร้อนใดๆ กับการไปเที่ยวกลางคืนของสามีหากแต่ภายในใจกลับร้อนลุ่มจนไม่อาจข่มตาให้หลับได้จึงลงมานั่งรอเขาอยู่ที่ห้องกระจกของบ้านโดยมีน้องแมวเพลงพิณ แมวอ้วนตัวสีขาวอยู่เป็นเพื่อนรวมถึงมีคุณยายพุดตานนั่งมัดหมี่ลายผ้าไหมอยู่ด้วย พุดตานได้แต่แอบมองหลานสาวแล้วก็ยิ้มให้กับคนเพิ่งจะมีสามีแล้วต้องมานั่งรอสามีกลับบ้าน นั่งรออย่างเดียวไม่พอยังเอาพิณมานั่งดีดด้วยอีก นี่ดีดจนเป็นชั่วโมงแล้วก็เล่นอยู่แต่เพลงเดียวเสียด้วยสิ ท่วงทำนองบทเพลงบ่งบอกถึงการรอคอยสมกับชื่อเพลงจริงๆ

“ไม่เล่นเพลงอื่นบ้างล่ะลูก ยายฟังเพลงนี้จนจะจำโน้ตเพลงได้อยู่แล้วนะ”

“คุณยายเบื่อเพลงนี้แล้วหรอคะ”

“เปล่าหรอกลูก เพลงนี้เพราะดีคุณลุงคำแสนเขาเคยดีดน่ะ”

“คุณลุงเคยดีดหรอคะ” เพลงพิณรีบขยับเข้าไปหาคุณยายของตน พอจะเดาออกว่าคุณลุงคำแสนก็คือพ่อแท้ๆ ของพี่ข้ามโขงแต่เธอก็ไม่กล้าพูดออกมา ถึงแม้จะไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกันแต่ก็เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันอยู่ดี ไม่ว่าจะอย่างไรพี่ข้ามโขงก็จะเป็นพี่ชายที่น่ารักของเธอตลอดไป “เพลงนี้คือลายเพลงสาวคอยอ้าย คุณลุงเล่นเพลงนี้ด้วยหรอคะ เอ...ถ้าผู้ชายเล่นเพลงนี้จะเรียกว่าเพลงอะไรดีน้า หนุ่มคอยสาวรึเปล่าคะ” เธอหัวเราะคิกๆ แซวคุณลุงผู้ล่วงลับจนพุดตานพลอยขำตามไปด้วย

“แล้วน้องเพลงล่ะลูก เล่นเพลงสาวคอยอ้าย...อ้ายเรนเจอร์รึเปล่า”

“...เปล่าซักหน่อยค่ะ” พอโดนแซวกลับสาวน้อยก็รีบก้มหน้างุดทันที นิ้วเล็กๆ ทำเป็นดีดสายพิณมั่วๆ แก้เขินไปด้วย

“น้องเพลงทำถูกแล้วลูก คนรักกันไม่จำเป็นต้องตัวติดกันตลอดแต่ก็ควรมีช่องว่างให้กันด้วย พี่เขาออกไปกับเจ้านายก็เหมือนกับเป็นการให้เกียรติเขา ให้เกียรติเจ้านาย ให้เกียรติเพื่อนๆ ของเขา ให้พี่เขาได้อยู่กับเพื่อนฝูงบ้าง”

“แล้วถ้าเขาออกไปแล้ว...แอบออกนอกลู่นอกทางล่ะคะ”

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ค่อยว่ากันอีกที เราใจกว้างยอมให้เขาไปแล้วมันก็เป็นเรื่องที่เขาจะต้องให้เกียรติเราตอบ ถ้าเขาไปแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็นับว่าเขาเป็นคนใช้ได้ทีเดียว แต่ถ้าตรงกันข้าม...ทั้งๆ ที่เรายอมเชื่อใจให้เขาไปแต่เขายังมาทรยศเราอีกก็ขึ้นอยู่กับน้องเพลงแล้วว่าจะยกโทษให้เขาได้มากน้อยแค่ไหน แต่ยายว่าน้องเพลงไม่ต้องคิดมากหรอกลูก พี่ข้ามโขงก็ไปด้วย ไม่มีอะไรหรอก ยายเชื่อใจเรนเจอร์นะ ยายเห็นเขามาตั้งแต่เด็กๆ ถึงจะเพี้ยนๆ ขี้โวยวายไปบ้างแต่พื้นฐานจิตใจแล้วเขาเป็นเด็กดีจริงๆ แล้วก็จริงใจ รักษาสัจจะ ถ้าเขาเป็นคนไม่เอาไหนยายไม่ปล่อยให้น้องเพลงไปแต่งกับเขาหรอกลูก ยายรักน้องเพลงที่สุดยายต้องหวังดีกับน้องเพลงที่สุดอยู่แล้ว”

“น้องเพลงก็รักคุณยายที่สุดในโลกเหมือนกันค่ะ” เพลงพิณเข้ามากอดอ้อนคุณยายเหมือนเด็กๆ

“พรุ่งนี้จะไปกรุงเทพฯ บอกพี่เขาแล้วรึยัง”

“ยังไม่มีโอกาสได้บอกเลยค่ะ ไว้คืนนี้พี่เรนเจอร์กลับมาค่อยบอกก็ได้ แต่ว่า...เสร็จจากงานรำแล้วน้องเพลงจะแวะไปดูโรงทอผ้าไหมที่บ้านด้วยนะคะคุณยาย อาจอยู่กรุงเทพฯ หลายวันหน่อย” เพราะที่กรุงเทพฯ เป็นแหล่งต้นกำเนิดผ้าไหมแบรนด์พุดตานมณฑาและบ้านเดิมของคุณยายกับแม่ของเธอก็อยู่ที่กรุงเทพฯ เพลงพิณเลยต้องไปดูโรงทอผ้าไหมซึ่งปกติแล้วคนที่ลงไปดูโรงทอผ้าที่กรุงเทพฯ จะเป็นแม่ของเธอ แต่ตอนนี้ไหนๆ เธอก็จะไปกรุงเทพฯ อยู่แล้วก็เลยว่าจะถือโอกาสนี้ไปดูงานด้วยเสียเลย

“งั้นน้องเพลงก็แวะเข้าไปหาคุณปู่กับคุณย่าที่บ้านสุวรรณเวชด้วยนะ ตอนนี้ที่บ้านสุวรรณเวชคือบ้านอีกหลังของน้องเพลงแล้ว น้องเพลงต้องไปดูแลพวกท่านบ้าง”

“ค่ะ น้องเพลงจะเอาผ้าไหมลายใหม่ไปฝากคุณย่ากับคุณแม่แก้มด้วย คุณพ่อของพี่เรนเจอร์กำลังจะเข้ารับตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 4 น้องเพลงจะเอาผ้าไหมสวยๆ ไปให้คุณแม่ใส่ตอนออกงานกับคุณพ่อ” เพลงพิณพูดอย่างเขินๆ ด้วยยังไม่ชินปากเมื่อต้องเรียกพ่อกับแม่ของสามีด้วยสถานะใหม่ จากลุงกับป้าเป็นพ่อกับแม่ เธอรักทุกๆ คนที่บ้านสุวรรณเวชมากเพราะทุกคนใจดีกับเธอ ไม่รังเกียจอดีตของครอบครัวเธอ “เดี๋ยวน้องเพลงจะเอาแตงโมไปฝากหลานด้วย” ที่คิดถึงที่สุดก็คงเป็นน้องชมพูกับน้องโมกนี่แหละเดี๋ยวต้องหาของไปฝากเยอะๆ เสียแล้ว

เพลงพิณยังคงนั่งรอผู้กองกวินทร์ต่อจนดึกดื่น จนพุดตานขึ้นไปนอนแล้วเธอก็ยังรอสามีอยู่เพราะยังมีเรื่องที่ต้องบอกเขา ถ้าคืนนี้เขาไม่กลับพรุ่งนี้เขาอาจไม่เจอเธอที่บ้านเพราะเธอต้องบินไปกรุงเทพฯ แต่เช้ากับอาร์ตี้

เมี๊ยวๆ แมวน้อยตัวอ้วนเดินขึ้นมานั่งบนตักแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ เพราะที่ผ่านมาผู้กองกวินทร์จะเป็นคนเลี้ยงน้องแมวเพลงพิณมาโดยตลอดแมวอ้วนตัวนี้ก็เลยค่อนข้างจะติดเขามากกว่าใครๆ

“คุณพ่อยังไม่กลับเลยค่ะ” เธอบอกน้องแมวก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเวลา...ตีสามแล้วหรอ ไม่ใช่แค่ผู้กองกวินทร์ที่หายเงียบไปแม้แต่พี่ชายของเธอก็ด้วย เมื่อตอนหัวค่ำพี่ข้ามโขงยังถ่ายภาพน้ำอัดลมขวดใหญ่ส่งมาให้เธอดูอยู่เลย แต่ว่าตอนนี้...

เพลงพิณกดเข้าไปดูในไอจีของจ่านพดลทันที ทุกคนในทีมอัลฟาล้วนแต่เล่นโซเชียลด้วยกันทั้งนั้นเพียงแต่บัญชีของพวกเขาจะไม่ใช่บัญชีสาธารณะและจำกัดคนที่เข้าถึง อีกทั้งก็ยังไม่มีการโพสต์เรื่องราวเกี่ยวกับงานเลยแม้แต่น้อย แทบดูไม่ออกว่าเจ้าของบัญชีเป็นข้าราชการทหารด้วยซ้ำ อย่างจ่านพดลเนี่ยส่วนมากจะโพสต์แต่ร้านอาหาร ร้านเหล้าที่บรรยากาศดีๆ รีวิวร้านเหล้าและรีวิวกิจกรรมเที่ยวกลางคืนของตัวเองเสียมากกว่า

“หืม...” เพลงพิณหรี่ตามองที่สตอรี่ของนายจ่าหนุ่ม ในสตอรี่เป็นคลิปสั้นๆ ที่ทุกคนในทีมอัลฟากำลังนั่งกินดื่มอยู่ในร้านเหล้า สภาพแต่ละคนดูไม่เหมือนทหารแต่เหมือนนักท่องเที่ยวราตรีทั่วไปและล้อมรอบกายด้วยสาวสวยหลายคน แม้แต่พี่ชายของเธอก็ยังมีสาวสวยคลอเคลียส่วนผู้กองกวินทร์...

“น้องเพลงพิณคะ คุณแม่ว่าเราเลิกรอเถอะค่ะ ไปนอนกันดีกว่าอย่ามาเสียเวลารอคนแบบนี้เลย” คลิปที่เห็นคือผู้กองกวินทร์มีสาวสวยคนหนึ่งนั่งตักและป้อนเหล้าให้อยู่ เพลงพิณเห็นแล้วก็ต้องกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ได้รู้สึกผิดหวังเพราะไม่ได้คาดหวังตั้งแต่แรก ไปเที่ยวในที่แบบนั้นมันก็ต้องเจอแบบนี้อยู่แล้วแล้วทำไมในระหว่างที่เขากำลังสนุกสนานอยู่กับผู้หญิงคนอื่นๆ เธอต้องมาอดหลับอดนอนรอเขาด้วย ไม่ล่ะเธอจะไม่รอเขาแล้ว เพลงพิณคิดแบบนี้ได้ก็อุ้มน้องแมวกลับขึ้นไปนอนบนบ้านทันที

ผู้กองกวินทร์กลับมาที่บ้านอีกทีในตอนเช้าโดยมีข้ามโขงหิ้วปีกมาด้วย ซึ่งตอนที่ทั้งสองคนกลับเข้ามาในบ้านก็เป็นตอนที่ ผบ.คเชนทร์กำลังนั่งกินมื้ออยู่กับปานมณฑาและพุดตานพอดี พอเห็นสภาพของสองหนุ่ม ผบ.คเชนทร์ก็วางแก้วกาแฟลงทันทีแล้วยิ้มเยาะใส่กับสภาพอ่อนเพลียของลูกเขย ทั้งขำทั้งเอ็นดูเพราะรู้ดีว่าทำไมผู้กองกวินทร์ถึงได้มีสภาพแบบนี้จนข้ามโขงต้องหิ้วปีกพากลับมาบ้าน

“คุณพ่อยังจะมาหัวเราะผมอีกหรอ น้องเพลงล่ะครับ น้องเพลงของผมอยู่ไหน” คนที่อ่อนแรงปวกเปียกเรียกหาเมียทันทีโดยที่มือก็ยังเกาะไหล่ข้ามโขงเอาไว้แน่นเพราะหมดแรง น้องแมวเพลงพิณได้ยินเสียงคุณพ่อเรียกก็รีบกระโดดลงจากตักของพุดตานเข้ามาหา

“ไม่ใช่น้องเพลงพิณคนนี้ พ่อหมายถึงคุณแม่น่ะค่ะ คุณแม่อยู่ไหน”

เมี๊ยว!!! แมวอ้วนไม่สนใจฟังเขาถามซ้ำยังกระโดดขึ้นไปนั่งแหมะบนไหล่ของเขา เอียงหน้าไปถูไถแก้มแล้วก็เลียหัวเกรียนๆ ของคุณพ่ออย่างเอร็ดอร่อย ข้ามโขงก็เลยประคองทั้งคนทั้งแมวมานั่งที่โต๊ะอาหารเช้าโดยมีปานมณฑาช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้ ทั้งขำทั้งเอ็นดูลูกเขยเหมือนกับสามีเช่นกัน ส่วนพุดตานเองก็เลื่อนถ้วยข้ามต้มปลาร้อนๆ มาให้หลานเขยด้วยความเป็นห่วง

“ท้องเสียมาทั้งคืนกินอะไรอ่อนๆ หน่อยนะลูก”

“ไม่เอาครับคุณยายผมคิดถึงน้องเพลง ผมจะไปหาน้องเพลง” เขาป่วย เขาอยากให้เมียมาดูแล อยากอ้อนเมีย อยากให้เมียมาป้อนข้าว

“น้องเพลงไม่อยู่” ผบ.คเชนทร์พูดขึ้นเมื่อผู้กองกวินทร์กำลังโซซัดโซเซจะลุกออกจากโต๊ะอาหารไปหาเพลงพิณ “น้องเพลงมีงานที่กรุงเทพฯ กับอาร์ตี้ ตอนนี้คงขึ้นเครื่องไปกันแล้ว”

“อะไรนะครับ แล้วทำไมผมไม่รู้เลยล่ะ” ผู้กองกวินทร์เกิดหงุดหงิดขึ้นมาในทันที ทำไมเธอไม่บอกเขาก่อนล่ะเขาเป็นผัวของเธอนะ จะไปไหนมาไหนก็บอกกันก่อนสิ

“งานด่วนน่ะ อาร์ตี้รับงานมาแล้วเพิ่งมาบอก น้องเพลงว่าจะบอกแกตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้านี้แล้วแต่แกก็มัวแต่คาบข่าวหนูน้ำเมยไปบอกซีลอยู่ พอจะบอกตอนเย็นแกก็ออกไปกับ ผบ.ของแก”

“แล้วน้องเพลงเขาก็รอให้เรากลับบ้านมาเมื่อคืนนี้แต่เราก็ไม่ได้กลับ” ปานมณฑาเสริมคำพูดต่อจากสามีก่อนที่พุดตานจะพูดต่อ

“น้องรอเรนเจอร์จนถึงตีสามแนะกว่าจะขึ้นไปนอน พอตอนเช้าก็ออกไปที่สนามบินก่อนที่คนในบ้านจะตื่นซะอีก น้องไม่ได้ส่งข้อความไปบอกเรนเจอร์แทนหรอลูก”

“โทรศัพท์ผมแบตหมดครับคุณยาย เมื่อวานใช้โทรศัพท์ทำงานทั้งวันแล้วไม่ได้ชาร์จเอาไว้ แล้วแกไม่รู้เรื่องนี้บ้างหรอข้ามโขง” ผู้กองกวินทร์หันมาถามกับข้ามโขงบ้าง หมอหนุ่มเลยรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ซึ่งน้องสาวก็ไม่ได้ฝากข้อความอะไรเอาไว้นอกจาก...

“น้องเพลงไม่ได้ฝากข้อความไว้ มีแต่จ่าดลฝากข้อความมาบอกพี่อ่ะ”

“ข้อความอะไร”

“คลิปที่จ่าดลลงสตอรี่เมื่อคืนนี้...น้องเพลงกดเข้าไปดูด้วย”

“ห่ามึงไอ้จ่าดล!!! ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเอาคลิปลง” ด้วยความลืมตัวทำให้ผู้กองกวินทร์อุทานออกมาจนปานมณฑาต้องยื่นมือมาตีเขาข้อหาพูดจาไม่เพราะบนโต๊ะอาหาร เมื่อคืนนี้หลังจากที่จ่านพดลลงคลิปมันก็เป็นเวลาที่ดึกพอควรแล้ว ทุกคนกำลังเมาได้ที่ก่อนที่จะหิ้วสาวๆ ไปกันต่อ แต่เพราะเขาไม่อยากไปต่อและเลี่ยงเจ้านายไม่ได้ก็เลยซัดยาถ่ายที่ข้ามโขงให้ทันที แต่ดันกินมากไปเมื่อคืนนี้เขาก็เลยไปนอนให้น้ำเกลือโดยมีข้ามโขงอยู่เฝ้าที่โรงพยาบาล นี่ก็เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาลดีว่าไม่ได้เป็นอะไรมากเพราะมีหมออย่างข้ามโขงคอยดูแลตลอด ไม่กล้าบอกเมียด้วยว่าขี้แตกจนต้องเข้าโรงพยาบาล เขาอายเมีย

“น้องเพลงต้องเข้าใจผมผิดแน่ๆ เลย” จากตอนแรกที่ดูหงุดหงิดไป คราวนี้ผู้กองกวินทร์ก็เริ่มสลดแล้ว เขาไม่รู้ว่าเพลงพิณจะรอเขากลับบ้านทั้งคืน เขาสงสารเธอเหลือเกิน รู้อย่างนี้น่าจะกลับมาท้องเสียอยู่ที่บ้านซะก็ดี

“แกไม่ได้ไปทำอะไรผิดมาน้องเพลงเขาไม่โกรธแกหรอก รอน้องเพลงกลับมาแล้วค่อยคุยกัน” ผบ.คเชนทร์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับปัญหาเล็กน้อยแค่นี้แต่ผู้กองกวินทร์กลับรู้สึกว่านี่มันเป็นเรื่องใหญ่โตมากๆ เขาไม่อยากให้เพลงพิณเข้าใจเขาผิด

“ผมขอไปหาน้องเพลงได้มั้ยครับคุณพ่อ เดี๋ยวจะรีบกลับเลย”

“ไม่ได้ วันนี้ยังมีงานที่ต้องทำต่อ ไว้ถ้าวันนี้งานเสร็จไวคืนนี้ค่อยบินไปแล้วกัน กว่าภารกิจต่อไปจะเริ่มก็น่าจะมีเวลาให้แกไปง้อเมียอยู่แต่วันนี้แกต้องอยู่ทำงานก่อน”

“แต่ผมป่วยอยู่นะครับ”

“อนุญาตให้ลากเสาน้ำเกลือไปทำงานด้วยได้ เอาล่ะๆ กินข้าวซะ กินข้าวแล้วก็ไปแต่งตัวเตรียมออกไปทำงาน” ผบ.คเชนทร์ตัดบท ความจริงงานเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ พลเรือตรีจิรัตน์ก็บอกเขาอยู่ว่าให้เวลาทีมอัลฟาได้พักผ่อนกันเสียบ้างเพราะเดี๋ยวจะมีงานสำคัญต้องทำต่อ ถ้าขืนโหมใช้งานมากๆ วันออกทำภารกิจจะไม่มีแรงกัน แต่ ผบ.คเชนทร์อยากฝึกให้ผู้กองกวินทร์รู้จักใจเย็นลงเสียบ้างจึงถ่วงเวลาเขาเอาไว้ เมื่อก่อนรองกรันณ์ก็เป็นคนใจร้อนวู่วามแบบนี้นี่แหละ อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้จนราชาวดีต้องคอยกำราบอยู่นานกว่าจะเชื่องลงได้ ผู้กองกวินทร์เองก็เหมือนกัน ต้องถูกกำราบเสียบ้างจะได้เชื่องเป็น

“อ่ะพี่เรนเจอร์ แดกซะจะได้อาการดีขึ้น” ข้ามโขงเห็นสีหน้าผิดหวังของน้องเขยแล้วก็เลยชงเกลือแร่แก้ท้องเสียมายื่นให้แล้วแอบหันไปยิ้มอย่างรู้กันกับผู้เป็นพ่อ เขารู้แหละว่าพ่อของเขากำลังแกล้งลูกเขยอยู่ หวังว่าวันนี้หัวหน้าทีมของเขาจะไม่ใจขาดเอาซะก่อนนะ

ตกดึกในคืนต่อมาก็ได้มีร่างสูงของชายในชุดดำค่อยๆ เยื้องย่างลัดเลาะและหลบมุมมากับเสาไฟแต่ละต้น บนไหล่ของเขาคล้องเชือกเส้นใหญ่เอาไว้ด้วย เขาเดินตัดข้ามถนนในซอยเล็กๆ มาอย่างรวดเร็วและหลบกล้องวงจรปิดทุกตัวในแถบนั้นอย่างคล่องแคล่วหลังจากที่เมื่อคืนนี้มาดูลาดเลาแล้วรอบหนึ่ง กำแพงรั้วบ้านรัตนภิรมย์สูงเทียมฟ้ากินอาณาเขตไปหลายไร่สมกับเป็นบ้านของมหาเศรษฐีระดับประเทศ แน่นอนว่าต้องมีระบบความปลอดภัยที่เป็นเลิศยากต่อการเข้าถึงหากคนในบ้านไม่อนุญาตเสียก่อน เมื่อคืนนี้กว่าผู้กองกรินทร์จะเดินทางกลับมาถึงกรุงเทพฯ ก็ดึกดื่นมากแล้ว จะปีนกำแพงบ้านไปเลยก็กระไรอยู่เพราะไม่รู้ว่าพอพ้นรั้วบ้านไปแล้วเขาจะเจออะไร อย่างคราวก่อนที่เคยมาเขาก็เห็นรอบๆ ตัวบ้านมีพร้อมทั้ง รปภ.และบอดี้การ์ด จำได้ว่ากุมาริกาเคยบอกว่าถ้าช่วงไหนที่ลุงกับป้าของเธออยู่ที่บ้านก็จะมีบอดี้การ์ดมาคอยดูแลด้วย ดังนั้นเขาก็เลยรอจนเช้าแล้วตั้งใจจะเข้าทางประตูให้เป็นทางการไปเลย ไปเจอพ่อแม่ของเธอ ไปขออนุญาตเจอกุมาริกาแบบเข้าตามตรอกออกตามประตูแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะเมื่อเช้านี้คนที่ออกมาหาเขาที่ประตูหน้าบ้านก็คือกริชชาภัทรและกริชชากรณ์ ไอ้แฝดตัวร้ายของบ้านนี้ ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรพวกมันก็ไม่ยอมให้เขาเข้าไปในบ้าน ไม่ให้เขาเข้าบ้านไม่พอกริชชาภัทรยังเชิญเพื่อนไฮโซ เพื่อนนักธุรกิจของตัวเองมาเที่ยวบ้าน มาให้กุมาริกาดูตัวอีก แบบนี้มันกำลังจะหาผัวให้น้องเพื่อหักหน้าเขาชัดๆ ในเมื่อมาแบบดีๆ แล้วไม่ให้เขาเจอกุมาริกางั้นก็อย่าหาว่าเขาบุกรุกยามวิกาลก็แล้วกัน

ควับ!!!

ผู้กองกรินทร์เหวี่ยงเชือกติดปลายตะขอเหล็กขึ้นไปบนกำแพงบ้านเพื่อที่จะปีนขึ้นไป แต่ยังไม่ทันจะได้ปีนเลยจู่ๆ ใครบางคนก็ก็ยื่นมือมากระตุกเสื้อของเขาเสียก่อน

ควับ!!!

“เหวอ! นี่เค้าเอง” ผู้กองกวินทร์เกือบจะก้มหลบปลายเท้าของพี่ชายไม่ทัน โธ่ เกือบโดนบาทาพี่ชายฟาดหน้าเข้าให้แล้ว

“ไอ้เรนเจอร์ มึงมานี่ได้ยังไง”

“มาตามเมียกลับบ้าน” ผู้กองกวินทร์ตีหน้าเศร้าขึ้นมาก่อนจะดึงพี่ชายไปหลบในเงามืดข้างกำแพงบ้าน หลังจากถูกพ่อตาแกล้งถ่วงเวลาเขาเอาไว้ทั้งวันเขาก็เพิ่งจะได้ขึ้นเครื่องบินมาที่กรุงเทพฯ นี่แหละ “น้องเพลงมีเรื่องงอนผมก็เลยหนีมาทำงานที่กรุงเทพฯ ผมก็เลยต้องมาตาม แต่พอดีได้ข่าวว่าพี่ยังไม่ได้เจอเมียตัวเองเลยผมก็เลยจะมาช่วยพี่ก่อน”

“แล้วน้องเพลงล่ะ”

“อ๋อ คดีของผมเคลียร์ไม่ยากเพราะมีพ่อตา แม่ยาย คุณยายกับข้ามโขงพร้อมเป็นพยานให้ แต่คดีของพี่น่าจะโหดกว่าผมก็เลยมาช่วยพี่ก่อน อีกอย่างไอ้บ้านนี้มันมีแฝดแล้วผมจะปล่อยให้พี่ลุยเดี่ยวได้ไง งานนี้มันศึกแฝดปะทะแฝดนะพี่”

“เฮ้อ!” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกมา ยอมใจน้องชายจริงๆ ที่มันรักเขามากขนาดนี้ เขาหันกลับมามองทางกำแพงบ้านรัตนภิรมณ์อีกครั้งอย่างเครียดๆ เรื่องนี้จะโทษคนบ้านรัตภิรมณ์อย่างเดียวก็ไม่ได้เพราะคนผิดตั้งแต่ต้นมันก็คือเขา เมื่อก่อนเขาแอบตามรักกุมาริกามาโดยตลอด ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปจีบแต่ก็นับว่าเป็นบุญที่เธอเองก็รักเขาและเข้ามาจีบเขาก่อน เรื่องทุกอย่างมันควรจะไปได้สวยแท้ๆ แต่เขาก็เอาเรื่องในอดีตมาทำลายความรัก เขาไม่เคยได้ทำหน้าที่แฟนที่ดีของเธอเลยแล้วยังมาทำร้ายจิตใจของเธออีก เขาทำให้กุมาริกาต้องเสียใจอยู่บ่อยๆ ถ้าครั้งนี้เธอจะหมดใจกับเขาแล้วจริงๆ เขาก็จะไม่ตำหนิเธอเลยหรือถ้าเธอจะเกลียดเขาเขาก็จะยอมรับเพราะเขาทำไม่ดีกับเธอจริงๆ แต่อย่างน้อยก็ขอให้เขาได้ขอโทษเธอก่อนสักครั้ง

“มาพี่ชาย ปีนขึ้นไปเลยเดี๋ยวผมดูต้นทางให้” เมื่อมีน้องชายมาคอยช่วยแบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี ผู้กองกรินทร์ก็เลยไต่เชือกปีนขึ้นไปบนรั้วบ้านโดยมีผู้กองกวินทร์ปีนตามขึ้นมา วิชาทางการทหารที่ร่ำเรียนมานอกจากจะเอาไว้ใช้ทำงานแล้วก็ยังเอามาใช้ปีนเข้าบ้านหาสาวด้วย

ด้วยกริชชานนท์กับน้ำอิงมีความผูกพันกับผืนป่ามากทั้งสองคนก็เลยแต่งสวนของบ้านไม่ต่างจากป่าพร้อมกับมีโรงเรือนพืชพันธุ์ไม้ สวนดอกไม้มากมาย และเพราะมีสวนป่าในบ้านก็เลยยิ่งทำให้ทั้งสองแฝดสามารถแฝงตัวเข้ามาในบ้านได้อย่างง่ายดาย สวนป่าเป็นใจ บรรยากาศค่ำมืดก็ยิ่งเป็นใจ

“พี่ซีลๆ เดี๋ยวก่อนพี่” ผู้กองกวินทร์เรียกพี่ชายเอาไว้แล้วแนบหน้าเข้าไปส่องดูโรงเรือนกล้วยไม้สุดรักสุดหวงของกริชชานนท์ ไฟในโรงเรือนมีเปิดเอาไว้บ้างเขาเลยเห็นดอกกล้วยไม้แสนสวยและยังเป็นกล้วยไม้หายากด้านในอีก

“กล้วยไม้ข้างในสวยมากเลยผมอยากได้อ่ะ จะเอาไปฝากน้องเพลง พี่ดูต้นทางให้ผมแป๊บนะกล้วยไม้เยอะขนาดนี้หายไปต้นสองต้นอากริชคงไม่รู้หรอก” ว่าแล้วก็ทำท่าจะแอบเข้าไปในโรงเรือนกล้วยไม้จนพี่ชายต้องรีบเข้าไปลากตัวออกมา

“เราปีนเข้าบ้านเขาเพื่อหาลูกสาวเขานะเว้ย ไม่ได้มาเป็นตีนแมวยกเค้าบ้านของเขา มึงเป็นทหารนะไม่ใช่หัวขโมย”

“แหม เห็นของสวยๆ งามๆ ต่อมรักเมียมันก็ทำงานสิพี่” ผู้กองกวินทร์ว่าอย่างเสียดาย ดอกไม้สวยๆ มันก็ต้องคู่กับน้องเพลงคนสวยของเขาอยู่แล้ว

ระหว่างที่ย่องตามพี่ชายไปผู้กองกวินทร์ก็หมายตาดอกไม้ในสวนเอาไว้ เผื่อเชื่อมสัมพันธ์ได้รอบหน้าจะได้มาขอกันซึ่งๆ หน้าเลย หรือไม่ก็บอกกุมาริกาดีๆ ว่าเขาอยากได้ดอกไม้ไปให้เมีย กุมาริการักน้องเพลงของเขามากยังไงซะกุมาริกาต้องให้ดอกไม้กับเขาอยู่แล้ว

พอหลบ รปภ.กับบอดี้การ์ดมาได้แล้วในที่สุดทั้งสองแฝดก็สามารถเดินเข้ามาถึงตัวบ้านได้สำเร็จ บ้านรัตนภิรมณ์เป็นคฤหาสน์หรูอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ มีห้องหับเยอะแยะมากมายซึ่งตอนนี้บ้านเกือบทั้งหลังปิดไฟมืดสนิทเพราะดึกมากแล้ว มีเปิดไฟเอาไว้ก็แค่ที่ชั้นล่างและโถงทางเดิน

“โหพี่ซีล บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้จะรู้ได้ยังไงว่าคุณน้ำเมยเขาอยู่ห้องไหน”

“ห้องนี้” ผู้กองกรินทร์ตอบน้องชายขึ้นมาทันทีทันใดพร้อมกับชี้นิ้วขึ้นไปยังห้องชั้นบนของบ้าน ที่เขารู้ก็เพราะเขาเป็นแฟน (คลับ) พันธุ์แท้ของกุมาริกา เมื่อก่อนเคยมีรายการทีวีกับช่องยูทูปเข้ามาเยี่ยมชมบ้านของดาราสาวคนดังอยู่บ่อยๆ และเขาก็ดูมันเสียทุกรายการเลย แล้วในรายการกุมาริกาเคยพูดถึงตำแหน่งห้องนอนของตัวเองด้วย ซึ่งจะเป็นตำแหน่งที่มองเห็นวิวของสวนดอกไม้แล้วก็สระว่ายน้ำของบ้านได้อย่างพอเหมาะพอดี

“งั้นจะรอช้าอยู่ทำไม ปีนขึ้นไปเลยพี่เดี๋ยวผมดูต้นทางให้”

“เออ มึงดูต้นทางให้พี่ด้วยนะ” แล้วผู้กองกรินทร์ก็เหวี่ยงเชือกติดปลายตะขอเหล็กขึ้นไปที่ระเบียงห้องนอนของกุมาริกาในทันทีก่อนจะเริ่มปีนขึ้นไปโดยมีน้องชายช่วยดูต้นทางให้

ทุกๆ อย่างเป็นไปอย่างราบรื่น มันทั้งง่ายและสะดวกจนน่าแปลกใจเลยล่ะ ผู้กองกวินทร์เงยหน้าขึ้นดูพี่ชายสลับกับดูสถานการณ์รอบๆ ตัว การที่ห้องนอนของกุมาริกามีต้นไม้อยู่ใกล้ๆ ด้วยยิ่งช่วยบดบังสายตาคนได้เป็นอย่างดี ก็หวังว่าภารกิจง้อเมียของพี่ชายเขาจะสำเร็จนะ

“ยุงกัดหรอ เอายากันยุงหน่อยมั้ย” เสียงใครคนหนึ่งถามขึ้นเรียบๆ เมื่อผู้กองกวินทร์เพิ่งจะตบยุงตายไปหนึ่งตัว และเสียงที่ถามนี้มันก็ทำให้ผู้กองหนุ่มถึงกับเสียวสันหลังวาบก่อนจะหันมามองตามแล้วจึงได้เห็น...

“แม่เจ้า!” เขายกมือขึ้นเหนือศีรษะแทบจะไม่ทันเมื่อหันมาเห็นกริชชากรณ์หรือน้ำปาย แฝดผู้น้องของบ้านนี้พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกห้าคน ซึ่งแต่ละคนก็ถือปืนเล็งมาที่เขาด้วย

กริชชากรณ์ยิ้มกริ่มทันทีเมื่อทุกอย่างมันเป็นอย่างที่เขากับพี่ชายคาดเอาไว้ เมื่อเช้านี้ผู้กองกรินทร์พยายามจะขอเข้ามาพบกับกุมาริกาแต่ก็ถูกพวกเขาไล่ไปเสียก่อน เขาเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้และเคยร่วมงานกับผู้กองกรินทร์มาหลายครั้งก็เลยพอจะรู้นิสัยกันมาบ้าง คนอย่างผู้กองกรินทร์เป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ถ้าเมื่อเช้านี้เขามาหากุมาริกาไม่ได้ก็คาดว่าอาจจะต้องแอบเข้ามากลางดึก ดังนั้นเขากับพี่ชายก็เลยมาดักรออยู่ใกล้ๆ กับห้องนอนของน้องสาว แล้วมันก็เป็นไปตามที่คาดจริงๆ

ฝ่ายผู้กองกรินทร์ที่ยังไม่รู้ถึงสถานการณ์ด้านล่าง เขาก็ยังคงปีนขึ้นไปหากุมาริกาอยู่ เขาติดต่อหาเธอตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอจงใจไม่อยากคุยกับเขาหรือถูกพี่ชายยึดโทรศัพท์มือถือกันแน่ แล้วในจังหวะที่ผู้กองหนุ่มกำลังเอื้อมมือขึ้นไปจับระเบียงห้องนอนของกุมาริกานั้นก็ได้มีใครคนหนึ่งเดินออกจากห้องนอนมาที่ระเบียง ตอนแรกผู้กองกรินทร์ก็นึกว่าจะเป็นกุมาริกา แต่ที่ไหนได้...

“เฮ้ย!” ไอ้น้ำปิง...นี่เขาปีนขึ้นมาผิดห้องหรอเนี่ย

“แหม เดี๋ยวนี้ทหารเขาแอบปีนขึ้นบ้านพลเรือนด้วยหรอครับ...ผู้กอง”

เวรแล้ว! ผู้กองกรินทร์หน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเหี้ยมๆ ของกริชชาภัทร และเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะเสียด้วย

ถ้าต้องปะทะกันระหว่างแฝดต่อแฝด ผู้กองทั้งสองก็ไม่หวั่นหรอกเพราะอีกฝ่ายก็แค่เกิดก่อนพวกตนปีเดียวแต่เรื่องวิชาการต่อสู้อย่างไรแล้วพวกตนก็เหนือกว่า แต่แล้วศึกแฝดชนแฝดก็ต้องเป็นอันยุติลงเมื่อมีผู้ใหญ่เข้ามาเจรจาด้วยทั้งกริชตพจน์กับแอนนี่ ลุงและป้าของกุมาริกาไหนจะกริชชานนท์และน้ำอิงอีก ต่างคนต่างก็ได้แต่พินิจพิจารณาดูหลานแฝดเพราะไม่เคยเห็นแฝดคู่ไหนจะหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ ขนาดแฝดอย่างกริชชาภัทรและกริชชากรณ์ก็ยังไม่ได้เหมือนกันมากจนถึงขั้นแยกไม่ออก

“ใครเป็นใครกันล่ะเนี่ย” กริชตพจน์ขมวดคิ้วมุ่ย แฝดบ้าอะไรเหมือนกันแม้กระทั่งขนคิ้วกับติ่งหู ตัวก็หอมจนฟุ้งไปทั่วบ้านของเขาแล้ว

“ผมก็แยกไม่ออกเหมือนกันพี่” กริชชานนท์บอกกับพี่ชายจนสุดท้ายก็ต้องพยักหน้าบอกให้ผู้กองสองแฝดรายงานตัว

“ผมชื่อซีลครับ นี่แฝดน้องของผมชื่อเรนเจอร์”

“มีเมียแล้วครับ” ผู้กองกวินทร์ฉีกยิ้มแฉ่ง รู้แหละว่าเขาไม่ได้ถามแต่ก็อยากจะบอกด้วยยังภูมิใจไม่หายที่ได้แต่งงานมีเมียแล้ว “คุณอาครับ กล้วยไม้บ้านคุณอาสวยมาก ผมขอเอาไปฝากเมียได้มั้ยครับ”

“มึงยังจะมีอารมณ์มาขอกล้วยไม้เขาอีกหรอเรนเจอร์”

“เผื่อฟลุคน่าพี่ซีล”

ได้ยินสองแฝดพูดกันแล้วน้ำอิงกับแอนนี่ก็อดหัวเราะไม่ได้ ก็โกรธแหละที่สองแฝดแอบมาปีนบ้านของพวกเธอดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ แต่ก็เข้าใจอารมณ์คนเพิ่งแต่งงานด้วยก็เลยจะเห่อเมียตัวเองสักหน่อย

“แอบปีนหาลูกสาวเขาแล้วยังจะมีหน้ามาขอดอกไม้บ้านเขาอีกหรอ”

“ใช่ จะเอาหมดแหละทั้งคนทั้งดอกไม้ ยิ่งหวงก็ยิ่งอยากได้” เรื่องอ่อนน้อมกับผู้ใหญ่ก็ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องกวนส้นตีนก็ไม่น้อยหน้าใครผู้กองกวินทร์ก็เลยฟาดกลับกริชชากรณ์อย่างไม่แคร์ ใครที่มันบังอาจมาขวางทางรักพี่ชายของเขาเขาจะฟาดให้หมดทุกคนเลย

“ผมแค่อยากเจอน้ำเมยครับ เมื่อเช้าผมมาขอพบแล้วแต่คุณน้ำปิงกับน้ำปายไม่ยอมให้พบผมก็เลยต้องใช้วิธีนี้” ก่อนที่ปากน้องชายจะพาหาที่ตายผู้กองกรินทร์ก็เลยรีบพูดขึ้นกับผู้ใหญ่ทั้งสี่คน

“ตามที่ผมเคยติดต่อมาหาคุณอากริชแหละครับ ผมคบหาอยู่กับน้ำเมยครับ แต่ว่าเรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยซึ่งผมเป็นฝ่ายผิดเอง ผมอยากจะมาขอโทษน้ำเมยครับ ตั้งแต่เกิดเรื่องผมก็ยังไม่ได้มาขอโทษเขาเลยแล้วผมก็ติดต่อน้ำเมยไม่ได้ด้วย ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ใช้วิธีนี้ซึ่งมันดูเป็นการไม่ให้เกียรติคุณลุง คุณป้า แล้วก็คุณอาทั้งสองเลยแต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงจริงๆ ครับ เพราะผมเข้าทางประตูบ้านไม่ได้ผมก็ต้องต้องปีนเข้าบ้านแทน”

กริชตพจน์หันมายิ้มกับกริชชานนท์ทันที ไม่คิดว่าแผนของเขามันล่อเหยื่อได้เร็วขนาดนี้ แผนจุดไฟลนก้นผู้กองกรินทร์มันใช้ได้ผลจริงๆ ด้วย ดูสิ จากคนที่ด้านชาตอนนี้มันกำลังร้อนจนอยู่นครพนมไม่เป็นสุขต้องรีบถ่อมาที่กรุงเทพฯ โธ่เอ้ยพวกเขาก็นึกว่ามันจะแน่แค่ไหน เห็นข่าวการสู่ขอแค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้ว

“เรารักน้ำเมยจริงๆ หรอซีลพูดให้อาฟังอีกครั้งได้มั้ย รักจริงหรือแค่คบหากันเล่นๆ ไหนๆ ก็ได้เจอกันแล้วอาว่าเรามาคุยกันแบบแมนๆ จะดีกว่า” กริชชานนท์ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ ผู้กองกรินทร์แล้วจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างกดดัน ซึ่งผู้กองกรินทร์ก็จ้องเขาตอบอย่างไม่นึกเกรง

“รักจริงครับ...”

“พี่ชายผมมันรักคุณน้ำเมยจริงๆ ครับ ตั้งแต่ทะเลาะกันมันก็กินไม่ได้นอนไม่หลับจนถึงขั้นลงไปร้องไห้เพราะคิดถึงแฟนอยู่ในแม่น้ำโขง แต่พี่ผมมันเป็นเจ้าชายน้ำแข็งครับ รักแทบตายแต่ก็แสดงออกไม่เก่งเลยนิ่งๆ บื้อๆ อยู่แบบนี้ แต่เรื่องรักนั้นมันรักคุณน้ำเมยสุดหัวใจเลยครับ มันได้ข่าวว่ามีคนจะมาสู่ขอแฟนมันมันก็เลยยอมไม่ได้ถึงต้องตามมาหาถึงบ้านนี่แหละ คุณอาช่วยเห็นใจพี่ชายผมหน่อยนะครับ มันเป็นคนพูดไม่เก่งแต่มันจริงใจมากนะครับ” ผู้กองกวินทร์พูดแทนทุกอย่าง ดูจากบุคลิกของสองแฝดแล้วทุกคนไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนหนึ่งถึงแต่งงานมีเมียแล้ว ส่วนอีกคนยังโสดอยู่ คนแฝดน้องนี่ท่าจะแสบกว่าแฝดพี่ ประจบเก่งกว่า พูดฉอดๆๆ เป็นต่อยหอยเลย

“เรนเจอร์ อยากได้กล้วยไม้ไปฝากเมียใช่มั้ย อยู่ในโรงเรือนนู่นไปเลือกเอา” กริชชานนท์บอก ขืนให้เจ้าแฝดน้องอยู่ด้วยมันได้พูดแทนพี่ชายมันทุกอย่างแน่ เขาอยากคุยกับพี่ชายมันไม่ใช่มัน ให้ตายสินิสัยตอนเป็นเบบี๋เป็นยังไงตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น ตอนที่ยังเป็นทารกอยู่ผู้กองกรินทร์จะเป็นเด็กที่ไม่ค่อยร้องไห้งอแง จะเป็นเด็กอารมณ์ดียิ้มง่าย เรียบร้อย ส่วนคนแฝดน้องนั้นร้องไห้เก่ง งอแงเก่ง กินนมเก่ง ประจบแม่เก่งจนเรียกได้ว่าเป็นจอมโวยวายของบ้านเลยล่ะ

“คุณอาเขาจะพูดกับพี่เพราะงั้นมึงช่วยเงียบๆ ก่อนเรนเจอร์ อย่าเพิ่งสาระแน”

“เออ” คนสาระแนกระแทกเสียงกลับพี่ชายแล้วจึงยอมนั่งเงียบๆ แต่โดยดี ซึ่งพอผู้กองกวินทร์ยอมเงียบผู้กองกรินทร์จึงหันมาทางผู้ใหญ่ทั้งสี่คนอีกครั้ง

“หากคุณลุง คุณป้าแล้วก็คุณอาทั้งสองจะกรุณาผมขอพบกับน้ำเมยได้มั้ยครับ ผมมีเรื่องที่ตัดค้างในใจอยากพูดกับเขา อย่างน้อยก็ขอแค่ได้ขอโทษกับสิ่งที่ผมเคยทำไม่ดีไม่ว่าน้ำเมยจะยกโทษให้ผมรึเปล่าก็ตาม”

“ตอนทำเขาเสียใจล่ะไม่คิด ตอนนี้ล่ะจะมาขอเจอเขาแบบนี้มันง่ายไปมั้งผู้กอง”

“ก็แล้วจะทำให้เรื่องมันยากทำไมล่ะครับคุณน้ำปิง คนเขารักกันก็ให้เขาปรับความเข้าใจกันสิ ถ้าคุณน้ำเมยยอมยกโทษให้พี่ชายผมพวกเขาก็คบกันต่อ ถ้าไม่ยกโทษให้ก็แค่รับคำขอโทษแล้วก็ต่างคนต่างไป จะทำให้เรื่องมันยุ่งยากอะไรนักหนา”

“อ้าว ทำไมพูดแบบนี้วะผู้กองน้ำเมยเป็นคนมีชีวิตจิตใจนะ ผู้กองก็มีน้องสาวเหมือนกันทำไมไม่เข้าใจหัวอกคนเป็นพี่บ้าง ถ้าน้องสาวผู้กองถูกฟันแล้วทิ้งบ้างจะว่ายังไง” กริชชาภัทรเดือดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินผู้กองกวินทร์ว่า กวนส้นตีนนักนะมึง ปากแบบนี้ไม่น่าจะอายุยืน

“น้องสาวผมไม่มีทางถูกฟันแล้วทิ้งหรอก มีแต่ยัยนั่นแหละจะไปฟันเขาแล้วทิ้งเขาอยู่ฝ่ายเดียว อีกอย่างนะพี่ชายผมมันก็ยังไม่ได้ฟันน้องสาวคุณ มันเป็นสุภาพบุษพอ ตราบใดที่ยังไม่ได้แต่งก็จะไม่ฟันก่อนเด็ดขาด!!!” ขนาดเขาแต่งแล้วเขายังไม่ได้ฟันเลย ผู้กองกวินทร์ว่าต่อท้ายในใจ ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่กริชชาภัทรได้ทุกเมื่อจนผู้กองกวินทร์ต้องดึงแขนเอาไว้ ตอนแรกผู้กองกวินทร์ก็นึกว่าพี่ชายจะห้ามตัวเองแต่ที่ไหนได้...

“แล้วผมต้องทำยังไงครับคุณน้ำปิงคุณถึงจะพอใจ” ผู้กองกรินทร์หันมาพูดกับกริชชาภัทรเป็นครั้งแรก “ที่ผ่านมาผมทำไม่ดีกับน้ำเมยเอาไว้ผมยอมรับ แต่เพราะผมรักน้องสาวคุณมากเลยไม่อยากจะเสียเขาไปผมก็เลยตามมาขอโทษ ที่ผมมาวันนี้คือผมยอมหมดแล้วทุกอย่าง ผมแค่อยากมาเอาแฟนของผมคืน อยากมาโทษ มาขอโอกาส ทุกสิ่งที่ผมเคยทำมันดูใจร้ายสำหรับน้ำเมยมาก ผมเป็นแฟนที่ไม่เอาไหน ผมดูแลน้ำเมยได้ไม่ดีผมยอมรับทุกอย่างแต่ผมขอล่ะนะ ให้ผมได้เจอน้ำเมยซักครั้งเถอะ ถ้าน้ำเมยไม่ต้องการผมแล้วผมสัญญาว่าผมจะไปแล้วจะไม่มากวนใจเขาอีก แต่ถ้าน้ำเมยจะให้โอกาสผม...ผมรับปากคุณ รับปากคุณลุง คุณป้าแล้วก็คุณอาทั้งสองว่าผมจะดูแลน้ำเมยให้ดีกว่านี้ จะรักเขาให้มากกว่านี้ จะทำทุกๆ อย่างเพื่อไม่ให้ผมต้องเสียเขาไปอีก” แล้วผู้กองกรินทร์ก็หันมาพูดกับกริชชานนท์ต่อ

“ขอให้ผมได้เจอน้ำเมยด้วยเถอะนะครับคุณอา ผมรักลูกสาวของคุณอามากผมถึงต้องรีบบินจากนครพนมมาที่นี่ ส่วนความผิดของผมสิ่งไหนที่ผมเคยทำไม่ดีกับน้ำเมยคุณอาจะลงโทษผมยังไงก็ได้ครับ”

“แล้วทำไมเพิ่งจะมาง้อเอาตอนนี้ เพิ่งจะติดต่อหาน้ำเมยครั้งแรกก็เมื่อวานนี้ ทะเลาะกันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรอ”

“ผมมีภารกิจที่ต้องทำครับเลยยังปลีกตัวมาไม่ได้ แต่เมื่อวานนี้ผมเพิ่งส่งมอบงานให้นายตรวจเรียบร้อยแล้วก็เลยเพิ่งจะมีโอกาสได้มา”

ใช่ งานน่ะแล้วเสร็จตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว แต่พ่อตาก็ยังมาหลอกถ่วงเวลาเขาอยู่ได้ ผู้กองกวินทร์คิดตาม ดูสิวันนี้เขาอดไปดูเมียรำบวงสรวงเลย แต่ไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้น้องเพลงของเขาก็ยังมีงานอยู่พรุ่งนี้ค่อยไปดูก็ได้

“งานมันสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ”

“ครับ” ผู้กองกรินทร์ตอบอีก ก่อนที่คราวนี้กริชตพจน์จะเป็นคนถามเขาบ้าง

“แล้วระหว่างน้ำเมยกับงาน ซีลจะเลือกอะไรก่อน”

“ผมเลือกงานครับ”

“อ้าวเฮ้ย!” ทั้งกริชชาภัทรและกริชชากรณ์ร้องขึ้นพร้อมกันเมื่อได้ยินคำตอบ ซ้ำยังเป็นการตอบแบบไม่ต้องคิดก่อนด้วย ผู้กองกรินทร์หันมามองหน้ากันกับน้องชายก่อนจะพูดต่อ เรื่องนี้เขากับน้องถูกฝึกและสอนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

“ผมเป็นทหาร ผมมีหน้าที่ทำงานรับใช้ประเทศชาติ ดูแลความปลอดภัยให้กับประชาชนทุกคนแล้วก็ผลักดันสิ่งที่เป็นภัยออกไปจากประเทศ ถึงผมจะรักน้ำเมยมากแค่ไหนแต่งานรักษาอธิปไตยก็ต้องมาก่อน ผลประโยชน์ส่วนรวมต้องมาก่อนผลประโยชน์ส่วนตัว หัวใจทั้งดวงของผมเป็นของน้ำเมยครับ แต่ชีวิตของผมเป็นของประเทศชาติ”

บ๊ะ! ตอบได้โคตรหล่อเลยพี่กู ผู้กองกวินทร์ตบเข่าตัวเองเป็นฉาดอย่างถูกใจในคำตอบเพราะถ้าเป็นเขาเขาก็จะตอบแบบนี้เหมือนกัน ไม่ใช่ตอบเพื่อเอาเท่ แต่มันคือการตอบที่ออกมาจากหัวใจ กลั่นมาจากสมองจริงๆ

“โอเค ลุงเข้าใจแล้ว ลุงเข้าใจในความจริงใจของซีลแล้วทุกอย่างแต่ลุงคงให้ซีลเจอน้ำเมยตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้น้ำเมยไม่ได้อยู่ที่บ้าน”

“แล้วน้ำเมยอยู่ที่ไหนหรอครับ” ก็ไหนเมื่อตอนกลางวันพี่ชายของเธอยังชวนเพื่อนๆ มาหาเธออยู่เลย

“ไปเที่ยวกับป้ามอลลี่ของเขาน่ะ ขืนให้อยู่แต่บ้านจะเอาแต่ซึมข้าวปลาไม่ยอมกินลุงก็เลยให้เขาไปเที่ยวให้สบายใจ นี่ก็คุยๆ กับพ่อแม่ของเขาอยู่ว่าถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นลุงกับป้าแอนนี่จะพาเขากลับออสเตรเลีย”

“ไม่ได้นะครับ อย่าพาน้ำเมยไปนะครับ” จะบ้าหรอ ไปออสเตรเลียอะไรกันใครจะไปยอม

“ไว้น้ำเมยกลับมาแล้วลุงจะบอกเขาให้ก็แล้วกัน ถ้าเขาอยากเจอซีลลุงจะให้เขาติดต่อหาส่วนตอนนี้...ซีลกับน้องชายกลับบ้านไปก่อนเถอะ อยู่รอไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกเพราะน้ำเมยไม่ได้อยู่ที่นี่”

“ผมจะไม่มีโอกาสได้เจอเขาเลยหรอครับ”

“ให้น้ำเมยเขาเป็นคนตัดสินใจเอาก็แล้วกัน ซีลก็รอน้องติดต่อกลับไปหานะ”

ผู้กองกรินทร์หน้าเสียไปทันทีเมื่อความหวังมาพังทลายไปแบบนี้จนผู้กองกวินทร์ต้องยื่นมือมาตบไหล่พี่ชายอย่างให้กำลังใจกัน ยัยน้ำเมยใจร้าย พี่ชายเขาอุตส่าห์มาหาแต่ก็มาหายตัวไปเขาไม่เคยเห็นพี่ชายตัวเองจะเป็นจะตายเพราะผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อนเลย

“เอาตามที่ลุงพจน์ว่านั่นแหละ อาว่าเราสองคนกลับไปก่อนเถอะถ้าน้ำเมยเขาสบายใจขึ้นแล้วเดี๋ยวเขาก็คงติดต่อไปหาเอง” กริชชานนท์ย้ำอีกรอบพร้อมกับบอกให้คนไปเอาต้นดอกเอื้องแซะมาให้ผู้กองกวินทร์ด้วย ถึงจะปากเปราะไปหน่อยแต่เขาก็ชื่นชมในความรักเมียของหลานชาย ถ้ามันอยากได้ดอกไม้ไปฝากเมียเขาก็จะให้

สุดท้ายผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้เจอกุมาริกาตามที่หวังและหอบเอาความผิดหวังกลับมา เขาไม่ได้พูดไม่ได้จาอะไรอีกตั้งแต่ลาผู้ใหญ่ทั้งสี่คน ไม่แม้แต่จะอยากคุยกับกริชชาภัทรแล้วก็กริชชากรณ์ที่ออกมาส่งที่รั้วหน้าบ้าน ผู้กองกวินทร์ที่เดินถือต้นดอกเอื้องแซะอยู่ข้างๆ ก็พลอยหดหู่ตาม ดีนะที่เขามาด้วยพี่ชายของเขาก็เลยยังมีเพื่อน ถ้าเขาไม่ได้มาด้วยพี่ชายของเขาก็คงจะน่าสงสารมากกว่านี้

“แล้ว...เราจะเอายังไงต่อดีล่ะพี่ซีล ไปดูที่บ้านคุณตาคุณยายของน้ำเมยต่อมั้ย เขาอาจจะอยู่ที่บ้านนั้นก็ได้นะพี่”

“ไม่หรอก น้ำเมยก็อยู่ที่บ้านนี้นี่แหละ” ผู้กองกรินทร์หันกลับไปมองประตูรั้วของคฤหาสน์หรูต่อก่อนจะแสยะยิ้มอย่างขมขื่นออกมา “เขาก็อยู่ที่นี่แหละเพียงแต่เขาไม่อยากเจอพี่ ลุงพจน์กับอากริชก็ไม่อยากให้พี่เจอเขาเหมือนกันก็เลยต้องโกหกแบบนี้ มันจบแล้วล่ะเรนเจอร์พี่มาสายไปจริงๆ เขาไม่ได้รักพี่แล้วแต่พี่ก็ไม่โทษเขาหรอก พี่เป็นคนทำเขาหลุดมือไปเอง

“พี่อย่าเพิ่งยอมแพ้สิวะ” ผู้กองกวินทร์เข้าไปกอดคอพี่ชายเมื่อรู้สึกได้ว่าน้ำเสียงของผู้กองกรินทร์ดูสั่นเครือ “ผมจะร่ายมนต์ให้พี่เอง พี่จะต้องสมหวัง ยัยน้ำเมยนั่นต้องรักพี่หลงพี่ ยัยนั่นจะต้องกลับมาหาพี่พี่จะต้องสมหวังในความรักอย่างแน่นอน” สายลมที่พัดผ่านช่วยเป็นพยานบอกว่ามนต์ของรุกขเทวดาต้องได้ผล แต่กว่าจะได้ผลจะต้องร่ายมนต์รักอีกสักกี่บทกันนะ ผู้กองกรินทร์ได้แต่คิด

หลังจากที่ผู้กองสองแฝดกลับไปกริชตพจน์ก็อยู่คุยกับน้องชายต่อ การได้เจอและพูดคุยกับผู้กองกรินทร์ในคืนนี้มันทำให้กริชตพจน์รู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก จากที่เคยชอบผู้กองหนุ่มอยู่แล้วก็ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่ ทั้งคำพูดคำจา บุคลิกและความจริงใจเขาเห็นแน่ชัดว่ามันคือของจริง

“คุณลุงดูจะปลื้มเขามากเลยนะครับ” กริชชาภัทรว่าขึ้นหลังจากที่ออกไปส่งผู้กองสองแฝดที่หน้าบ้านมาแล้วกลับมาได้ยินผู้เป็นลุงกล่าวชื่นชมผู้กองกรินทร์

“ทุกคนก็ได้ยินนี่ครับว่าระหว่างงานกับน้ำเมยมันจะเลือกงาน เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันรักงานมากกว่าน้องสาวของผมแล้วแบบนี้คุณลุงยังจะไปชอบอกชอบใจมันอีกหรอ”

“ถ้าเขาตอบว่าเลือกน้ำเมยลุงจะให้คะแนนเขาติดลบนะน้ำปิง”

“มันก็แค่ตอบเอาเท่แหละครับ”

“ไม่หรอก เขาตอบออกมาจากใจของเขาจริงๆ ทุกคำพูดของเขาไม่ได้มีความเสแสร้งแม้แต่น้อย” กริชตพจน์ตอบหลานชายไป เขาดูคนไม่ผิดหรอก เขาเชื่อในทุกคำพูดของผู้กองกรินทร์ เจ้าเด็กคนนี้มันเป็นคนใช้ได้จริงๆ “คนเป็นทหารก็ต้องเห็นผลประโยนช์ส่วนรวมมาเป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว เกิดมาในตระกูลสุวรรณเวช อำนาจมีล้นฟ้าแทนที่จะเลือกมาเป็นทหารอยู่ในเมืองอย่างสบายๆ แต่เขากลับเลือกไปเป็นทหารพรานอยู่ในป่าชายแดน นอนกลางดินกินกลางป่าไม่ถือตัวว่าเป็นลูกหลานใคร เสียสละความสุขส่วนตัวเพื่ออุดมการณ์ที่แน่วแน่ ความเสียสละของเขาทำให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว ลุงไม่ได้อยากได้หลานเขยไฮโซหรือเป็นเศรษฐีหรอกนะน้ำปิง แต่ลุงอยากได้คนที่ดีมาดูแลน้ำเมย เขาอาจจะมีข้อเสียตรงที่แสดงออกไม่เก่งแต่เขาก็เป็นคนจริงใจ ปากบอกว่ารักแค่นี้แต่ภายในใจมันกลับมากมายยิ่งกว่านั้น”

“...ก็จริงนะพี่น้ำปิง” กริชชากรณ์พูดขึ้นบ้างจนพี่ชายต้องหันมาว่าให้

“แกก็อีกคน เอาแต่เงียบอยู่นั่นแหละแทนที่จะช่วยพี่กำราบมัน”

“คือ...ผมก็ม่พอใจแหละที่ถูกผู้กองมันต้มจนเปื่อย มันชอบน้องสาวเราแต่พออยู่ต่อหน้าผมมันกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่ผมมองแบบนี้ ผมมองแบบเป็นกลางเลยนะ ไอ้ผู้กองคนนี้มันก็เป็นคนใช้ได้อย่างที่คุณลุงว่านั่นแหละ ผมเคยร่วมงานกับมันมาเยอะผมรู้ดี” กริชชากรณ์นั่งลงที่โซฟาแล้วเริ่มเล่าให้พ่อกับผู้เป็นลุงฟัง ส่วนน้ำอิงกับแอนนี่ตอนนี้กลับขึ้นไปบนห้องกันแล้ว

“มันเป็นทหารที่ดี ซื่อสัตย์ ไม่เคยรับใต้โต๊ะ ไม่รับสินบนใดๆ ผิดคือผิด ถูกคือถูก ยอมหักแต่ไม่ยอมงอ ในขณะเดียวกันมันก็รักแล้วก็ห่วงใยลูกน้องมาก ใส่ใจดูแลทุกคนเป็นอย่างดี ไม่เคยเอาเปรียบลูกน้องเป็นที่พึ่งให้ลูกน้องได้ทุกอย่างจนพวกลูกน้องพากันรักมันมาก ชาวบ้านชาวเขาแถบนั้นก็รักแล้วก็ศรัทธาในอุดมการณ์ของมันแม้แต่ผมกับพี่ภูผาก็ยังชื่นชม เพราะงั้นเมื่อกี้นี้ผมก็เลยไม่รู้ว่าจะตำหนิอะไรมันเพราะพี่ก็ตำหนิมันไปหมดแล้ว นิสัยมันดีจริงๆ นะแต่ถ้าเป็นเรื่องของน้ำเมยผมไม่ให้คะแนนมันผ่านหรอก รักงานก็เข้าใจแต่เรื่องงานกับเรื่องหัวใจก็น่าจะไปด้วยกันได้ไม่ใช่สุดโต่งแต่เรื่องงานแบบนี้”

“ครั้งนี้เขาก็คงได้บทเรียนแล้วต่อไปคงไม่กล้าทำน้ำเมยเสียใจอีก ก็คงต้องดูด้วยว่าตอนนี้น้ำเมยโอเคกับเขามากแค่ไหน เจ็บบ่อยๆ เจ็บช้ำๆ มันก็ด้านชาเป็นนะคนเรา” อย่างไรแล้วกริชชานนท์ก็ห่วงใยลูกสาวของเขาที่สุด เขาไม่เคยเห็นกุมาริกาทุกข์หนักแบบนี้จริงๆ เธอคงจะรักผู้กองกรินทร์มาก อย่างวันก่อนที่ว่ามีคนมาดูตัวนั้นความจริงก็มีมาเรื่อยๆ แหละ กุมาริกาเป็นดาราหญิงที่มาแรงที่สุดในประเทศ ไหนจะฐานะทางบ้านที่ดีมากๆ อีกจึงเป็นธรรมดาที่จะมีหนุ่มๆ มาขายขนมจีบให้ตลอด แต่กริชตพจน์เพิ่งจะปล่อยให้เป็นข่าวเพื่อหลอกล่อให้ผู้กองกรินทร์ดีดดิ้นจนต้องถ่อมาหาถึงที่นี่เอง พี่ชายของเขาชอบผู้กองกรินทร์เสียขนาดนี้หนุ่มๆ คนอื่นหรือจะได้เข้าใกล้กุมาริกาง่ายๆ ถึงเขาจะเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดแต่ทุกๆ เรื่องของกุมาริกาพี่ชายของเขาจะเป็นคนจัดการเสียส่วนใหญ่เพราะกริชตพจน์กับภรรยาเป็นคนเลี้ยงกุมาริกามากับมือและมีมอลลี่เป็นแม่ทูนหัว

กุมาริกาหลบมานั่งหงอยน้ำตาอาบแก้มอยู่ที่ระเบียงชั้นบนของบ้าน ทุกๆ เหตุการณ์และคำพูดในคืนนี้เธอรับรู้ทั้งหมดเพราะเธอไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนตามที่กริชตพจน์บอกผู้กองกรินทร์ เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมคืนนี้พี่ชายของเธอถึงมาอยู่กับเธอที่ห้องนอนด้วย ที่แท้ก็เป็นเพราะว่าเขามาดักรอเจอผู้กองกรินทร์ พอรู้ว่าเขาพยายามจะเข้ามาหาเธอก็ดีใจมากที่ในที่สุดเขาก็มาหาเธอแล้ว เขาพยายามจะขอมาเจอเธอแต่คุณลุงและพ่อของเธอกลับไม่ยอมให้พบหรือแม้แต่พี่ชายของเธอก็ยังสั่งเอาไว้อีกว่าห้ามเธอออกมาเจอผู้กองกรินทร์เด็ดขาด เธอเข้าใจทุกคนดี คงเป็นเพราะเมื่อก่อนเธอเป็นคนไล่ตามผู้กองกรินทร์ตลอด ยอมเขาตลอดถ้าเกิดว่าครั้งนี้เธอยอมไปหาเขาง่ายๆ ยอมเขาง่ายๆ อีกเขาก็จะไม่เห็นถึงความสำคัญของเธอเหมือนที่ผ่านมา เธอไม่น้อยใจหรอกที่เขาเห็นงานสำคัญกว่าเธอ เธอพยายามจะเข้าใจงานของเขาแล้วแต่เธอน้อยใจที่เขามักจะเห็นคนอื่นสำคัญกว่าเธอมากกว่า บางทีเวลาที่เขาอยู่กับเพื่อนฝูงหรือพี่น้องเขาก็ทำเหมือนกับเธอไม่มีตัวตนทั้งๆ ที่เธอรักและเฝ้ารอคอยความรักจากเขาตลอด เขาไม่ต้องอยู่กับเธอตลอดเวลาก็ได้แต่ขอแค่ให้เขาเห็นถึงความสำคัญของเธอบ้างก็พอ

คำรักของเขาในคืนนี้มันทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบลงไปอีก สีหน้าและน้ำเสียงที่ผิดหวังของเขามันทำให้เธออยากจะเข้าไปกอดเขาเหลือเกิน เขาทำได้ยังไงกันนะ เขาบอกว่ารักเธอแต่ก็ทำใจแข็งสงวนท่าทีเอาไว้ได้อย่างมิดชิด มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่ดิ้นจะเป็นจะตายอยู่คนเดียว ห่วงแต่เขา พยายามเข้าใจเขาอยู่คนเดียว เธออยากใจแข็งให้ได้เหมือนเขาเหลือเกิน อยากเป็นฝ่ายที่ทำเป็นเชิดใส่เขาบ้างแต่เธอก็ไม่เคยจะทำได้สักที

“เขากลับไปตั้งนานแล้วน้ำเมยยังไม่เข้านอนอีกหรอลูก” น้ำอิงหลับไม่ลงจริงๆ คืนนี้เมื่อเห็นว่าลูกสาวยังคงนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว จากจุดที่กุมาริกานั่งสามารถมองลงไปเห็นผู้กองกรินทร์กับน้องชายเดินออกไปจากบ้านได้อย่างชัดเจน เธอคงจะแอบมาดูเขาอยู่ที่นี่ น้ำอิงดึงเอาลูกสาวมากอดอย่างปลอบขวัญ สงสารลูกแต่ก็เข้าใจดีว่าที่กริชตพจน์กับสามีของเธอทำไปก็เพื่อกุมาริกาทั้งนั้น

“ถ้าน้ำเมยอยากเจอเขาก็ติดต่อกลับไปหาเขาได้นี่ลูก คุณลุงก็บอกอยู่ว่าให้เขารอน้ำเมยติดต่อกลับไป”

“แต่ว่า...พี่น้ำปิงยึดโทรศัพท์ของน้ำเมยไปนี่คะ แท็บเล็ตก็เอาไป โน้ตบุคก็เอาไป”

“งั้นเขียนจดหมายดีมั้ย”

“คุณแม่...” เห็นลูกสาวทำสีหน้างอนๆ ใส่น้ำอิงก็หัวเราะออกมาเพราะกุมาริกาเริ่มจะหยุดร้องไห้แล้ว

“พี่น้ำปิงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะกีดกันขนาดนั้นหรอก คุณลุงเองก็ชอบเขามาก อดใจรอนะแม่ว่าเดี๋ยวพี่น้ำปิงก็คงจะเอาโทรศัพท์มาคืนให้เองแหละแต่ว่า...น้ำเมยรักพี่ซีลเขามากขนาดนั้นเลยหรอลูก”

กุมาริกาพยักหน้าตอบอย่างซื่อๆ ไม่มีปิดบัง “น้ำเมยรักเขาจริงๆ ค่ะ บางทีอาจเป็นเพราะว่าน้ำเมยไปเล่นของใส่เขาก็ได้นะคะคุณแม่”

“เล่นของหรอ...” เล่นของอะไรกันน้ำอิงไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย แล้วเด็กเมืองนอกอย่างกุมาริกาจะไปรู้เรื่องการเล่นของได้ยังไง

“น้ำเมยอยากให้พี่ซีลรักน้ำเมยให้มากๆ น้ำเมยก็เลยไปร่ายคาถาใส่แก้วเหล้าของเขาว่า รักกูหลงกู รักกูหลงกู ตัวเป็นของกู ใจเป็นของกู เงินเดือนทั้งหมดก็ยกให้กู ไปไหนไม่ได้ร้องไห้หาแต่กู...น้ำเมยว่าน้ำเมยต้องโดนของเข้าตัวแน่ๆ ค่ะตอนนี้ก็เลยเป็นน้ำเมยเองที่คลั่งรักเขา”

“หา...” เท่านั้นแหละน้ำอิงก็หัวเราะออกมาทันทีและหัวเราะจนปวดท้องด้วย ยัยเด็กคนนี้ทำไมชอบทำให้แม่หัวเราะไม่หยุดอยู่เรื่อย ขนาดอกหักอยู่ก็ยังสามารถทำให้แม่หัวเราะได้ขนาดนี้ นี่คิดได้ยังไงว่าตัวเองโดนของเข้าตัว

“คุณแม่ คุณแม่หัวเราะอะไรคะน้ำเมยกำลังพูดเรื่องซีเรียสนะ ถ้าคุณแม่ได้รู้จักพี่ซีลมากกว่านี้คุณแม่จะทราบค่ะว่าความจริงแล้วเขาเป็นคนที่น่าสงสารมาก”

“น่าสงสารยังไงลูก” น้ำอิงพยายามจะไม่หัวเราะแล้วและรีบปรับสีหน้าจริงจังไปกับลูก กุมาริกาชอบทำให้เธอหัวเราะบ่อยขนาดนี้หน้าเธอจะมีรอยย่นรึเปล่าเนี่ย

“เพราะเขากับน้องชายหน้าตาเหมือนกันมากแต่นิสัยกลับต่างกันสุดขั้ว สาวๆ ชอบน้องชายของเขามากกว่าเพราะช่างพูด คารมดี ส่วนเขาเขาจะเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ ออกไปทางดุ หน้าตาก็ขึงขังแต่หัวใจนั้นอ่อนโยนมาก เขาถูกผู้หญิงหลายคนหลอกซ้ำๆ จนเป็นปมฝังใจ ผู้หญิงบางคนก็มาหลอกใช้เขาเป็นสะพานทอดไปหาน้องชายของเขา บางคนมาคบกับเขาก็เพื่อหวังให้เขาเป็นตัวแทนของน้องชาย เพราะเขาถูกหลอกมาเยอะค่ะเขาก็เลยฝังใจและกลัวการมีความรัก ที่เขาโกรธน้ำเมยก็เพราะเขาเข้าใจผิดคิดว่าน้ำเมยก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่แอบรักน้องชายของเขามากกว่า แต่เขาไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วน้ำเมยรักเขาต่างหาก รักในสิ่งที่เขาเป็น รักที่หัวใจของเขาจริงๆ น้ำเมยโกรธเขาไม่ลงเพราะน้ำเมยเข้าใจเขา เขาโดนหลอกมาเยอะแล้วเขาจะระแวงน้ำเมยบ้างน้ำเมยก็ไม่แปลกใจหรอก น้ำเมยเป็นคนสวย เป็นคนดังเขาจะระแวงกลัวน้ำเมยไม่รักก็ถูกแล้ว”

“เออ...” น้ำอิงไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดีกับประโยคสุดท้ายของลูกสาว ลูกหนอลูก ไปเอาความมั่นหน้าแบบนี้มาจากไหน

“แม่เข้าใจน้ำเมยนะลูก ตอนนี้น้ำเมยก็คงจะเป็นห่วงเขามากใช่มั้ย”

“ค่ะ งานของเขามันสำคัญมากๆ แต่เขาก็ยังยอมบินจากนครพนมมาที่นี่คงเพราะข่าวที่หลุดออกไปเมื่อวานนี้แน่ๆ เลย คุณแม่อย่ายกน้ำเมยให้ใครนะคะ ถ้าไม่ใช่พี่ซีลน้ำเมยจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น”

“ไม่มีใครจะบังคับฝืนใจน้ำเมยทั้งนั้นลูก เราทุกคนอยากให้น้ำเมยมีความสุข สิ่งไหนถ้าทำแล้วน้ำเมยไม่มีความสุขแม่กับทุกๆ คนก็จะไม่ทำ” แล้วน้ำอิงก็จะไม่ยอมให้ใครมาบังคับหัวใจของลูกสาวด้วย เธอไม่มีปัญหาถ้ากุมาริกาจะรักชอบอยู่กับผู้กองกรินทร์ กุมาริการักเขามากจริงๆ เธอก็ได้แต่หวังว่าผู้กองกรินทร์จะรักกุมาริกาให้มากเหมือนกับที่เธอรักเขาแบบนี้ อยากให้เขาใส่ใจกุมาริกาให้มากๆ

“แม่ไม่ห้ามหรอกนะถ้าน้ำเมยจะรักเขา แต่แม่ก็อยากให้น้ำเมยสงวนท่าทีเอาไว้บ้าง จะไปบุกเขาอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้”

“ทำไมล่ะคะ ก็คุณหมอน้องสาวของพี่ซีลสอนน้ำเมยมา คุณหมอแก้วเจ้าจอมบอกว่าถ้ารักใครชอบใครก็ให้พุ่งเข้าหาเลยอย่าได้แคร์ ป้ามอลลี่เองก็เคยบอกว่าถ้าเจอรูปหล่องานดีกะหรี่ก็เป็นแค่ชื่อแกง ถ้ามัวแต่เขินแล้วรอให้ผู้ชายมาจีบอยู่ฝ่ายเดียวชาตินี้จะมีสามีได้ยังไงกันคะคุณแม่”

“น้ำเมยลูก!” โอยให้ตายเถอะแม่หัวใจจะวาย น้ำอิงยกมือขึ้นมาทาบอกตัวเอง สงสัยเธอจะปล่อยกุมาริกาเอาไว้กับมอลลี่มากเกินไป ถ้าจากที่รองกรันณ์กับราชาวดีเคยบอกมาเหมือนว่าผู้กองกรินทร์จะแอบรักกุมาริกามานานแสนนานแล้วแต่เขาก็ไม่กล้ามาจีบเธอเสียที นี่ถ้ากุมาริกาไม่เป็นฝ่ายบุกเข้าไปจีบเขาก่อนเธอเชื่อว่าจนป่านนี้ผู้กองกรินทร์ก็น่าจะยังไม่กล้ามาจีบลูกสาวเธอแน่ๆ หนุ่มสาวสมัยนี้ไม่เหมือนกับสมัยก่อนจริงๆ

ไม่เพียงแต่น้ำอิงเท่านั้นที่หัวใจจะวายเมื่อได้ยินกุมาริกาพูดแบบนี้ แม้แต่กริชชาภัทรก็ยังชักสีหน้าใส่เมื่อเขามาได้ยินในสิ่งที่น้องสาวพูด กำลังคิดว่าจะเอาโทรศัพท์มือถือมาคืนให้แต่พอได้ยินคำพูดของน้องสาวแบบนี้เขาก็อดเซ็งไม่ได้ ปกติเขาก็ไม่ได้ยุ่งเรื่องส่วนตัวของน้องสาวมากหรอก กุมาริกาเป็นดาราดังเขาอยากให้ความเป็นส่วนตัวกับเธอ แต่ถ้าวันใดที่เธอมีปัญหาเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องร้องไห้อยู่ฝ่ายเดียวแน่ ถูกแฟนรังแกมาขนาดนี้ยังจะไปใจอ่อนให้มันง่ายๆ อีกงั้นตอนนี้ก็อย่าเพิ่งเล่นโทรศัพท์มือถือเลย เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องเป็นของตายของผู้กองกรินทร์เด็ดขาด เมื่อกี้นี้ก่อนจะกลับเขาถามผู้กองกรินทร์ดูแล้ว เห็นว่าอีกฝ่ายจะอยู่กรุงเทพฯ ต่ออีกวันก่อนจะกลับนครพนมแสดงว่าพรุ่งนี้เขาก็ยังมีเวลาจัดการกับไอ้คุณผู้กองหน้านิ่งนั่นอีกหน่อย คราวนี้จะเอาให้หนักกว่าเดิมเลย

“น้ำเมย” เขาเดินเข้าไปหาแม่กับน้องสาว ซึ่งพอเห็นเขาเดินเข้าไปหากุมาริกาก็แบมือขอโทรศัพท์มือถือคืนทันที

“มือถือของน้ำเมยล่ะ”

“อยากได้ต้องทำงานแลก”

“งานอะไรหรอคะ” ถามแล้วก็หันมามองหน้าผู้เป็นแม่ด้วยกลัวจะถูกพี่ชายจับขังเอาไว้ในบ้านอีก กริชชาภัทรแสยะยิ้มออกมาแล้วก้มลงมาพูดกับน้องสาวใกล้ๆ

“พรุ่งนี้แต่งตัวสวยๆ แล้วกัน จะพาไปฉายแสง”

“ฉายแสง...ฉายทำไมน้ำเมยไม่ได้เป็นมะเร็งซักหน่อย” ว่าแล้วก็เข้าไปกอดซุกอกแม่เหมือนเด็กๆ น้ำอิงขำลูกจนไม่รู้จะขำอย่างไรแล้ว

“เออ! บอกให้ทำไรก็ทำเถอะน่า ไว้เสร็จงานแล้วจะคืนโทรศัพท์ให้”

“แท็บเล็ตด้วยนะคะ”

“จะคืนให้หมดทุกอย่างนั่นแหละ เนี่ย ให้คุณแม่เป็นพยานให้” เขารับปาก กุมาริกาจึงเงยหน้าขึ้นมองแม่เพื่อจะบอกให้แม่เป็นพยานให้เธอ

“จ้าๆๆ เดี๋ยวแม่เป็นพยานให้” เมื่อแม่รับปากแล้วกุมาริกาก็เบาใจ ถ้าเธอได้โทรศัพท์คืนมาแล้วเธอจะติดต่อกลับไปหาผู้กองกรินทร์ เธอวางบทนางร้ายให้ตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอจะแกล้งงอนให้เขาง้อ ให้เขาเรียกเธอว่าที่รักจ๊ะ ที่รักจ๋าให้ได้เลย ฮึ่ม!

********************************************

สุดท้ายนังเรนเจอร์ก็ได้ดอกไม้บรรณาการไปฝากเมียสมใจ นางรักของนางเนาะ

*******************************

อีกไม่กี่ตอนจะเข้าป่าแล้ว ใครรอคู่แฝดพี่เตรียมตัวได้นะคะ แต่ก่อนเข้าป่าจะให้พี่เจอร์เข้าหอก่อน

ปล.เพลง สาวคอยอ้าย ที่น้องเพลงเล่นให้คุณยายฟังไรท์จะแปะคลิปเพลงไว้ที่เพจนะคะ ไปรับชมรับฟังกันได้เด้อ