30.น้องเขย = พี่ชาย
30.น้องเขย = พี่ชาย
ทำไมกันนะทำไม ทั้งๆ ที่เขาก็แต่งงานแล้วแต่เขาก็ยังไม่มีความสุขจริงๆ เสียที ผู้กองกวินทร์ได้แต่ทอดถอนใจขณะมองไปที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ตอนนี้สารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมกำลังพาลูกๆ เตะฟุตบอลเล่นอย่างสนุกสาน เตะฟุตบอลกันไปทั้งสองสามีภรรยาก็จูบกัน หอมกันไปด้วยอย่างไม่เกรงใจลูกๆ ไหนจะตอนที่สารวัตรหนุ่มรวบกอดรอบเอวบางของแก้วเจ้าจอมเอาไว้เพื่อเปิดโอกาสให้น้องชมพูกับน้องโมกเตะลูกฟุตบอลเข้าใส่ประตู แม้ทั้งสองคนพี่น้องจะเพิ่งวิ่งเตาะแตะได้ น้องโมกยังตัวจิ๋วอยู่แต่เด็กๆ ก็ดูมีความสุขกันสุดๆ เพราะสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมมีงานราชการที่กรุงเทพฯ พอดีและทำงานเสร็จเร็วก็เลยยังพอมีเวลาแวะมาหาลูกๆ ก่อนกลับยะลา เห็นภาพทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันแล้วผู้กองกวินทร์ก็อิจฉาอย่างสุดๆ เมื่อไหร่กันชีวิตรักของเขาถึงจะราบรื่นแบบนี้ แล้วดูนั่นสิ สารวัตรพนามีของดีอะไรกันทำไมถึงได้ทำให้น้องสาวของเขาคลั่งรักได้ขนาดนี้ แก้วเจ้าจอมทั้งกอด ทั้งจูบสามี กระโดดขี่หลังสามีแล้วกอดหอมสามีไม่หยุด นี่ถ้าน้องเพลงคลั่งรักเขาแบบนี้บ้างก็ดีสิ เขาอยากให้น้องเพลงคลั่งรักเขาแบบที่แก้วเจ้าจอมคลั่งรักสารวัตรพนา ตั้งแต่มีแก้วเจ้าจอมอยู่ด้วยชีวิตของสารวัตรพนาก็มีแต่ความสุข เฮอะ! แหงสิ ได้เมียเด็กสวยขนาดนี้ คลั่งรักขนาดนี้มันก็ต้องถูกอกถูกใจคนแก่เป็นธรรมดา อิจฉาโว๊ยอิจฉา!!!
“พี่พนาเหงื่อออกเยอะเลยค่ะ”
“จริงหรอ เอ...แล้วแบบนี้จะมีคนซับเหงื่อให้พี่มั้ยน้า” พอสารวัตรพนาทำเสียงอ้อนแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็เข้าไปนั่งคร่อมบนตักของสามีบนสนามหญ้าทันที จากนั้นก็เอาผ้าเย็นมาซับเหงื่อให้สามีอย่างเอาใจจนสารวัตรพนาดูฟินสุดๆ จากที่เตะฟุตบอลเล่นกับลูกอยู่ดีๆ ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะสนใจลูกฟุตบอลสองลูกใหญ่ๆ ที่อกของแก้วเจ้าจอมมากกว่า
“ไอ้โคแก่หลงเมียเด็ก”
“เมียเด็กต่างหากที่หลงโคแก่” คราวนี้เป็นเสียงของผู้กองกรินทร์ว่า เมื่อเขาเดินออกมาเห็นน้องสาวกำลังอ่อยสามีอยู่อย่างไม่เกรงใจลูก นับวันยิ่งอยู่กันไปยิ่งหลงกันหนักกว่าเดิมจนสารวัตรพนาต้องลากเมียไปกับเขาทุกที่ไม่ว่าจะมีงานที่ไหนก็ตาม
“มันมีอะไรดีพี่ซีลทำไมเมียมันถึงหลงมันขนาดนั้น ยัยปิศาจนั่นเห็นว่างทีไรก็อ่อยแต่ผัวตลอด เสื้อผ้าก็มีแต่ตัวเล็กตัวน้อยเอาไว้ใส่อ่อยมัน พี่เคยเห็นสารวัตรพนาห้อยพระมั้ย พระขุนแผนหรือพระอภัยมณีผมจะไปขโมยมาห้อยบ้างเมียผมจะได้รักจะได้หลงผมแบบนี้ ดูผมตอนนี้สิ เมียผมไม่เห็นสนใจผมบ้างเลย น้องเพลงทำเหมือนผมไม่มีตัวตน”
“พี่เคยเห็นมันตัดปอยผมไนเปอร์ไปทำตะกรุดห้อยคอ พี่ว่ามันต้องเล่นของแน่ๆ ไนเปอร์ถึงหลงมัน”
“แล้วมันมีคาถามั้ย”
“ไม่รู้สิ ไปถามมันเอา” ผู้กองกรินทร์ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้หรอก แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนารักกันดีแบบนี้มันก็ดีแล้วหลานๆ ของเขาก็ดูจะมีความสุขกันมากด้วย
“แล้วนี่พี่จะออกไปไหน” ตอนนี้ผู้กองกรินทร์แต่งตัวอย่างหล่อเหลาเลยล่ะ หลังจากเมื่อคืนนี้ช้ำรักมาหนักเขาก็เลยพาพี่ชายไปนั่งดื่มปรับทุกข์ ก็นึกว่าวันนี้มันจะเมาค้างจนลุกไม่ขึ้นเสียอีก
“จะออกไปข้างนอกหน่อย เห็นน้ำเมยเช็คอินที่ร้านอาหารข้างนอกน่ะพี่ก็เลยว่าจะไปดูเผื่อได้เจอเขา”
“ให้ผมไปเป็นเพื่อนมั้ย”
“มึงไปหาเมียมึงเถอะ แล้วนี่น้องเพลงเขารู้รึยังว่ามึงมากรุงเทพฯ”
“ยัง” ผู้กองกวินทร์ตอบหน้าตาย “เมื่อวานนี้น้องเพลงกับอาร์ตี้มีรำบวงสรวงพญานาคที่วัดแถวๆ ชานเมือง แต่เย็นนี้น้องเพลงมีงานรำบวงสรวงที่ลานห้างหรูแถวสยามฯ ผมว่าจะไปเซอร์ไพรส์เขาน่ะ เดี๋ยวระหว่างนี้จะนั่งศึกษาพฤติกรรมสารวัตรพนาก่อนเผื่อมันจะมีทริกเด็ดๆ เอาไว้ใช้ทำให้เมียรักเมียหลงผมจะได้จำเอาไปใช้บ้าง”
“เสียชื่อพ่อหนุ่มนักรักหมดเลยมึง”
“ไม่รู้ล่ะ อะไรที่ทำแล้วเมียรักเมียหลงผมทำหมด ผมแต่งงานแล้วผมก็อยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเมียบ้าง ใครจะไปอยากนอนโซฟาข้างเตียงเมียทุกคืนกัน เนี่ย เอาแบบยัยปิศาจเลย คลั่งผัวหลงผัวแบบนี้” สายตาพราวๆ ปนอิจฉามองไปทางน้องสาวที่ตอนนี้กำลังกอดสามีจากทางด้านหลังให้สารวัตรพนาเอนตัวเข้าไปหาจนศีรษะของเขาซุกแหมะอยู่กับอกอวบๆ ของเธอ แก้วเจ้าจอมทั้งกอด ทั้งลูบไล้สามีแล้วยังก้มลงไปหอมแก้มคลอเคลียอีก น่าอิจฉาสารวัตรพนาเป็นบ้า นี่ถ้ายัยปักเป้ากับต้าวโมกของเขาเป็นตากุ้งยิงขึ้นมาเขาจะโวยให้
พอพี่ชายขับรถออกจากบ้านไปแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยังมองดูทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกเล่นด้วยกันก่อนที่แก้วเจ้าจอมจะปลีกตัวเดินเข้าบ้านมาและเจอกับเขาพอดี ผู้กองกวินทร์มองชุดกางเกงขาสั้นที่สั้นจุ๊ดจู๋กับเสื้อกล้ามตัวจิ๋วของน้องสาวแล้วก็ทำหน้าแหยๆ ใส่จนแก้วเจ้าจอมต้องเท้าสะเอวชักสีหน้าดุให้
“มองแบบนี้มีปัญหาหรอ” ดูๆๆ ตอนอยู่กับผัวล่ะทำตัวน่ารักเสียเหลือเกิน แต่พออยู่กับพี่ชายล่ะทำตัวอย่างกับจะมาทวงดอกเบี้ยเงินกู้รายวันกับเขา
“แต่งตัวอะไรไม่สวยเลย”
“ก็ผัวชอบเลยใส่ให้ผัวมอง ใครไม่ใช่ผัวก็อย่ามามองเซ่!”
ยัยน้องปิศาจบ้ากาม! เขาเป็นพี่มันนะเกรงใจเขาบ้างสิ
“ถ้าไม่อยากมีเรื่องก็หลบไป ไนเปอร์จะไปเอาแตงโมมาให้พี่พนากับลูก”
“เดี๋ยวๆๆ” ผู้กองกวินทร์รีบดึงแขนแก้วเจ้าจอมเอาไว้ก่อนจะกอดคอล็อคตัวเธอมาพูดด้วยใกล้ๆ “พี่ถามจริงๆ เถอะ สารวัตรมันมีอะไรดีนักหนาทำไมถึงหลงมันจัง มันทำของใส่รึไงถึงได้หลงมันขนาดนี้ เดี๋ยวจะพาไปรดน้ำมนต์เก้าวัด”
“หึ!” แก้วเจ้าจอมกอดอกแสยะยิ้มเยาะพี่ชายทันทีด้วยความรู้ทัน “เมียไม่รักล่ะซี้เลยจะมาหลอกถามเคล็ดลับเด็ดของพี่พนาจากไนเปอร์ ไนเปอร์ไม่หลงกลหรอกถ้าอยากรู้ก็ไปถามพี่พนาเอาเอง ถึงเขาจะเป็นน้องเขยพี่เรนเจอร์แต่เขาก็อายุมากกว่าพี่เรนเจอร์ตั้งหลายปีนะ พี่พนาเขาเป็นคนใจดีถ้าพี่เรนเจอร์ลองไปพูดดีๆ กับเขารับรองเลยว่าอยากรู้อะไรพี่พนาเขาบอกหมดแหละ” ว่าแล้วก็เดินหนีไปทางห้องครัว ไปได้สักพักก็เดินถือถาดแตงโมแช่เย็นกับน้ำหวานออกไปหาลูกๆ โดยมีผู้กองกวินทร์มองตาม จะให้เขาเข้าไปพูดกับสารวัตรพนาดีๆ เนี่ยนะ จะให้เขาไปสงบศึกกับมันหรอ
ผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่เข้าไปหาสารวัตรพนาง่ายๆ ด้วยกลัวเสียฟอร์ม เขารออยู่นานเลยจนกระทั่งแก้วเจ้าจอมมาพาลูกๆ กลับเข้าบ้านไปอาบน้ำอาบท่าและสารวัตรพนากำลังเดินเก็บของเล่นของลูกๆ อยู่ที่สนามหญ้านั่นแหละเขาถึงยอมเดินเข้าไปหาในที่สุด เอาวะ! ก็เขาอยากให้เมียรักแบบนี้บ้างนี่นา
“อ้าวเรนเจอร์ ยังไม่ไปหาน้องเพลงอีกหรอ” สารวัตรพนาเห็นผู้กองกวินทร์นั่งดูเขาเล่นกับลูกๆ มาตั้งนานแล้ว ก็สงสัยอยู่ว่าผู้กองกวินทร์มีเรื่องอะไรกับเขาหรือเปล่า
“ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย...นี่! สารวัตรช่วยถอดที่คาดผมหูกระต่ายออกก่อนได้มั้ย” เห็นแล้วไม่ชินตา ตอนทำงานล่ะทำเป็นเข้มพออยู่บ้านก็มาเป็นตุ๊กตายอมให้ลูกแต่งตัวบ้าๆ บอๆ ให้ ไม่ได้คีพลุคนายตำรวจนักรบชื่อดังในตำนานเลย
“ถอดทำไม น่ารักดีออก” สารวัตรพนาว่าขำๆ กับที่คาดผมหูกระต่ายสีชมพูที่พักนี้น้องชมพูชอบเอามาใส่ให้เขากับแก้วเจ้าจอมบ่อยๆ “น้องชมพูกับน้องโมกเขาชอบ พี่อยากเอาใจลูก” ถ้าสำหรับลูกๆ แล้วสารวัตรพนาพร้อมทุ่มให้เต็มร้อยเลย อะไรที่ลูกชอบเขาจะทำ ลูกๆ ของเขาเกิดมาจากความรักแล้วลูกๆ ของเขาต้องมีความสุขที่สุด
เห็นถึงความรักลูกของสารวัตรพนาผู้กองกวินทร์ก็ไม่กล้าว่าอะไรอีก ไม่เพียงแต่เป็นสามีที่ดีแต่สารวัตรพนาก็ยังเป็นพ่อที่ดีของหลานๆ เขาด้วย เวลาอยู่ที่บ้านสารวัตรพนาจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้ลูกเมีย ตอนกลางวันเป็นของลูกส่วนตอนกลางคืนเป็นของเมีย ทุกๆ คำมั่นสัญญาที่สารวัตรพนาเคยให้ตอนแต่งงานกับแก้วเจ้าจอมเขาทำได้ทั้งหมดและทำได้ดีด้วย ถ้าเขามีลูกเขายังไม่รู้เลยว่าเขาจะสามารถเลี้ยงลูกได้อย่างสารวัตรพนามั้ย
“ตกลงเรนเจอร์มีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่หรอ เรื่องงานรึเปล่า จะเอาอะไรมั้ยพวกเสื้อเกราะ ปืน มีดหรืออาวุธบนห้องของพี่น่ะเอาไปใช้ได้เลยนะ เพิ่งแต่งงานมาใหม่ๆ ต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี อย่าทำให้เมียต้องคอยเป็นห่วงนะ” คนพูดก็พูดไปเก็บของเล่นของลูกๆ ไปโดยไม่รู้เลยว่าคนที่ฟังอยู่จะรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมากแค่ไหน ผู้กองกวินทร์ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าสิ่งที่น้องเขยบอกมันทำให้เขารู้สึกดีมาก ตกลงมันเป็นตำรวจหรือเป็นไมโครเวฟกันแน่เนี่ย ทำไมมันถึงอบอุ่นแบบนี้วะ
“ไม่ได้จะมาคุยเรื่องงาน”
“แล้วเรื่องอะไร เรื่องเงินรึเปล่า ถ้าเป็นเรื่องเงินพี่ไม่มีนะยกให้ไนเปอร์ไปหมดแล้ว ถ้าอยากได้ก็ไปขอไนเปอร์เอา”
“ไม่ใช่เรื่องเงิน” รู้หรอกน่าว่ารวยเป็นถึงเศรษฐีที่ดินในเมืองเพชรบุรี แต่เป็นเศรษฐีแค่ในนามนะเพราะทรัพย์สินทุกอย่างของสารวัตรพนาน่ะเป็นชื่อของแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ ทั้งหมด เอาง่ายๆ คือมันเป็นเศรษฐีที่มีแต่ตัว หลงเมียมากไปก็แบบนี้แหละมีเท่าไหร่ก็ยกให้เมียหมด แค่ยัยปักเป้ากับต้าวโมกมาจุ๊บแก้มคนละก็ซื้อที่ดินติดทะเลให้ลูกอีก เรื่องเปย์ลูกเปย์เมียไม่มีแผ่วจริงๆ
“แล้วตกลงจะมาคุยเรื่องอะไร” ถ้าไม่ใช่เรื่องงานกับเรื่องเงินแล้วจะมีเรื่องอะไรอีก ร้อยวันพันปีเคยเดินมาคุยกับเขาแบบนี้มั้ยเนี่ย สารวัตรพนาหันมามองหน้าพี่เมียอย่างสงสัย เห็นอีกฝ่ายทำเก้อๆ เขินๆ และดูจะกลัวเสียฟอร์มแบบนี้ก็ยิ่งน่าสงสัยหรือว่า...
“จะมาปรึกษาเรื่องเมียล่ะสิ” สารวัตรหนุ่มยิ้มใส่อย่างรู้ทัน ตั้งแต่แต่งงานก็ยังไม่ได้เข้าหอไหนเมียจะหนีมากรุงเทพฯ แบบไม่บอกไม่กล่าวอีก คงมีเรื่องที่ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันแน่ๆ
“...ใช่ จะมาคุยเรื่องนี้แหละ”
“ไม่ว่าง เมื่อกี้เล่นฟุตบอลมาจนเหงื่อท่วมตัวแล้วอยากไปลงอ่างกับเมียให้เมียถูหลังให้ เดี๋ยวตอนเย็นจะพาน้องชมพูกับน้องโมกไปกินข้าวนอกบ้านต่อด้วย” เรื่องในมุ้งแบบนี้เขาไม่อยากยุ่งด้วยหรอก ไปเคลียร์กันเองแล้วกัน
“ช่วยกันหน่อยไม่ได้หรอสารวัตร ในฐานะที่สารวัตรมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ไหนจะเมียรักเมียหลงอีก”
“ไม่เอาเว้ย เทคนิกใครเทคนิกมันสิ”
“ถือว่าช่วยน้องช่วยนุ่งหน่อยน่า”
“มึงเคยเห็นกูเป็นพี่ด้วยหรอฮะเรนเจอร์” สารวัตรพนาว่ากลับ เขาแต่งงานกับแก้วเจ้าจอมจนได้ลูกมาสองคนแล้วมันกับคู่แฝดของมันก็ยังมีอคติกับเขาไม่เลิก ที่ผ่านมาเขายอมให้เพราะเห็นแก่แก้วเจ้าจอมกับลูกๆ พยายามทำดีด้วยแทบตายมันก็ยังไม่เห็นหัวเขา “ไปง้อเมียเอาเองแล้วกัน โชคดี”
แล้วพอสารวัตรพนาตัดบทและทำท่าจะเดินจากไปผู้กองกวินทร์ก็รีบเดินเข้ามาขวางหน้าก่อนจะทำในสิ่งที่สารวัตรพนาคาดไม่ถึง
“อยู่คุยกับผมก่อนสิ...พี่ครับ”
หืม...สารวัตรพนาทำตาโตเมื่อไม่คิดว่าผู้กองกวินทร์จะลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าของเขาแบบนี้ ไอ้คนที่หัวรั้นที่สุดในบ้านมันกำลังคุกเข่าให้เขาแล้วยังเรียกเขาว่า พี่ครับ อีกด้วย เจอแบบนี้เข้าไปสารวัตรพนาก็ใจร้ายต่อไม่ลง
“เล่นบ้าอะไรของมึงเนี่ยเรนเจอร์ ลุกขึ้น”
“...ที่ผ่านมา...ผมขอโทษนะพี่” ปากบอกว่าขอโทษแต่ก็ทำเป็นหันหน้าหนีอย่างไว้ที ทั้งกลัวเสียฟอร์มและกลัวเสียหน้า แต่เพราะอยากให้เมียรักผู้กองกวินทร์เลยต้องยอม อีกส่วนก็เพราะ...เขาขี้เกียจจะมีเรื่องกับสารวัตรพนาแล้ว เขาแต่งงานมีเมียแล้วก็ถือว่าโตขึ้นอีกขั้นจะให้มาเที่ยวชวนทะเลาะเหมือนเด็กๆ ก็กระไรอยู่ หลานก็นับวันจะโตขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเขายังทำตัวแบบนี้อยู่แล้วจะสู้หน้าหลานได้ยังไง หวงน้องมันก็ยังหวงอยู่แต่หวงไปก็เท่านั้นเพราะเขาแต่งงานมีลูกกันแล้วตั้งสองคน
“มาสงบศึกกันได้มั้ย” เขาถามอีกโดยที่ยังหันหน้าหนีไปทางอื่นอยู่จึงไม่รู้ว่าสารวัตรพนากำลังหัวเราะออกมาเบาๆ
ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้ในที่สุดก็คิดได้เสียทีสินะ สารวัตรพนารู้สึกดีใจมากที่ในที่สุดเขาก็สามารถเอาความดีและความจริงใจมาซื้อหัวใจของผู้กองกวินทร์ได้ เขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นศัตรูกับใครหรอก เขาแค่อยากอยู่กับลูกเมียของเขาอย่างสงบ อยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวใหญ่ที่แสนอบอุ่นและเป็นที่รักของทุกคนก็เท่านั้น การที่ผู้กองกวินทร์ยอมมาคุกเข่าให้เขาขนาดนี้แปลว่าก็คงคิดมาดีแล้วและต้องใช้ความกล้าอยู่พอสมควร เอาเถอะ มาสงบศึกกันได้ก็ดีเพราะเขาก็ไม่ได้อยากรบกับมันมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
“ไหน เล่ามาซิมีเรื่องอะไรกันกับน้องเพลง” สารวัตรพนาเลือกที่จะไปนั่งลงข้างๆ ผู้กองกวินทร์แทนเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียหน้า เรื่องราวในอดีตเขาไม่ขอเอ่ยถึงหรือซ้ำเติม ถ้ามันยอมนับถือเขาเป็นพี่ งั้นในฐานะของพี่ชายเขายินดีจะช่วยเหลือมันทุกอย่าง
แก้วเจ้าจอมที่ไม่เห็นสามีตามเข้าบ้านเสียทีเดินออกมาดูอีกครั้งว่าเขาทำอะไรอยู่ แล้วเธอก็ต้องยิ้มออกมาอย่างยินดีเมื่อได้เห็นพี่เมียกับน้องเขยนั่งปรับทุกข์กันอยู่ที่สนามหญ้าแล้วก็ยังดูสนิทสนมกันมากเสียด้วย เมื่อก่อนผู้กองกวินทร์รักและเคารพสารวัตรพนามาก แต่พอเขารู้ว่าเธอกับสารวัตรพนาแอบคบหากัน อยู่กินเป็นสามีภรรยากันโดยไม่บอกคนที่บ้านเขาก็โกรธเกลียดสารวัตรพนานับตั้งแต่นั้นมา เพิ่งจะมาเริ่มมาดีขึ้นทีละขั้นก็ตอนเธอกับสารวัตรพนาแต่งงานกันและมีหลานให้นี่แหละ ไม่คิดจริงๆ ว่าจะได้เห็นทั้งสองคนนี้กลับมาดีกันอีกครั้ง
ผู้กองกรินทร์รีบตามมายังจุดที่กุมาริกาเช็คอินในทันทีเพราะกลัวว่าหากช้าแล้วเธอจะไม่อยู่ ซึ่งจุดที่เธออยู่ก็คือร้านอาหารอิตาเลี่ยนร้านดังย่านใจกลางเมืองที่เหล่านักธุรกิจอยู่กันเยอะ ตัวร้านตั้งอยู่ท่ามกลางสนามหญ้าริมถนนเส้นหลักของกรุงเทพฯ ทั้งร้านแต่งด้วยกระจกใสและอิฐสีน้ำตาลแดง มีต้นไม้ตระกูลเฟินประดับแทบทุกมุม ทุกจุด มีมุมให้ได้ถ่ายภาพมากมายและเป็นจุดเช็คอินที่เหล่าคนดังนิยมมา อีกทั้งย่านนี้ก็มีทั้งห้างสรรพสินค้า โรงแรม อาคารสำนึกงาน ร้านอาหาร และคอนโดหรูผู้ที่อาศัยอยู่ย่านนี้จึงมีทั้งนักธุรกิจ ดารา ไฮโซแล้วก็คนมีชื่อเสียง และใกล้ๆ กันกับร้านอาหารอิตาเลี่ยนนี้ก็เป็นตึกหรูสูงเสียดฟ้าอันเป็นบริษัทสำนักงานใหญ่ของตระกูลรัตภิรมย์ที่รวมธุรกิจในเครือด้านต่างๆ เอาไว้ด้วย
ด้วยเป็นทหารทำงานอยู่แต่ในป่านานๆ ทีถึงจะได้เข้ามาในเมือง โดยเฉพาะในเมืองที่เป็นย่านธุรกิจแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็เลยรู้สึกค่อนข้างประหม่าไม่ต่างอะไรกับบ้านนอกเข้ากรุง แม้แต่ตอนเดินทางมาที่นี่ก็ยังต้องเปิด GPS นำทาง ตอนนี้ร้านอาหารที่ว่าเหมือนจะถูกเหมาเอาไว้ทั้งร้านเพื่อรองรับเฉพาะลูกค้าเพียงกลุ่มเดียวและมีอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น แต่ที่เห็นเด่นๆ ก็คือกุมาริกาเพราะเธอคือหญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มนี้
“ขอโทษนะครับ วันนี้ร้านปิดครับ” พนักงานของร้านออกมาบอกผู้กองกวินทร์เพราะวันนี้เจ้านายของเขาที่เป็นเจ้าของร้านพาเพื่อนๆ ไฮโซมากินดื่มกันเป็นการส่วนตัว แล้วยังมีดาราสาวคนดังอย่างกุมาริกามาด้วย
“ผมมาหาเพื่อนครับ” เขามองไปที่กุมาริกาซึ่งวันนี้เธอแต่งตัวสวยมาก เธอกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับหนุ่มๆ ไฮโซสี่ห้าคน รถของทุกคนจอดอยู่ที่หน้าร้านราคาคันละไม่ต่ำกว่าสิบล้านได้บ่งบอกถึงฐานะ นี่กุมาริกามาทำอะไรที่นี่ จะว่าเป็นงานโปรโมทร้านอาหารก็ไม่น่าจะใช่เพราะไม่เห็นจะมีทีมงานกองถ่าย เหมือนเธอมากินมาเที่ยวแบบส่วนตัวมากกว่า ผู้กองกรินทร์ได้แต่ชะเง้อมอง
“เพื่อนหรอครับ” พนักงานของร้านมองเขาก่อนจะมองเลยไปยังรถคันที่ผู้กองกรินทร์ขับมาซึ่งเป็นรถกระบะคันสีดำ รถคันนี้เป็นรถของผู้กองกรินทร์เองซึ่งเขาใช้ในการทำงานและลุยป่ามานักต่อนักแล้ว หลังจากเสร็จภารกิจรอบนี้แล้วเขาจะกลับแม่สอดยาวๆ เลยเขาก็เลยให้คนขับรถเอารถของเขาที่นครพนมมาเก็บเอาไว้ที่บ้านตั้งแต่ช่วงที่ผู้กองกวินทร์แต่งงานใหม่ๆ แล้ว หากกลับจากนครพนมเมื่อไหร่เขาจะได้ขับรถคันนี้กลับแม่สอดทันที
เมื่อเห็นสภาพของรถที่ไม่เข้าพวกแล้วพนักงานของร้านก็หันมามองทางผู้กองกรินทร์ใหม่อีกครั้ง หน้าตาหล่อเหลามาก การแต่งตัวก็...ดูดีแต่ก็ยังไม่เข้าพวกอีกเช่นกัน ดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพื่อนกันจริงๆ แล้วเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าเพื่อนของเจ้านายคนนี้ด้วย
“เป็นเพื่อนกับใครหรอครับ”
“คุณน้ำเมย”
หืม...พนักงานของร้านก็ยิ่งไม่เชื่อเข้าไปใหญ่ กุมาริกาเป็นถึงดาราไฮโซคนดัง เพื่อนฝูงที่เธอคบหาล้วนมีแต่พวกคนดัง คนมีฐานะทั้งนั้น ผู้ชายคนนี้ดูไม่มีอะไรคู่ควรกับเธอเลย
“มีอะไรรึเปล่า” ระหว่างนั้นก็ได้มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา เขาเป็นเจ้าของร้านอาหารแห่งนี้และเป็นเพื่อนของกริชชาภัทรด้วย เขาเห็นพนักงานของร้านออกมาคุยกับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ได้สักพักแล้วจึงออกมาดู
“คุณคนนี้บอกว่าเป็นเพื่อนของคุณน้ำเมยน่ะครับ” พนักงานของร้านรีบบอก ซึ่งทันทีที่บอกชายหนุ่มเจ้าของร้านก็มองผู้กองกรินทร์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สำรวจหาแบรนด์เนมสักชิ้นบนกายของชายคนนี้แต่ก็ไม่พบ บุคลิกดูดีก็จริงแต่แขนที่พ้นเสื้อออกมากลับมีแต่รอยแผลเป็น หน้าตาดีแต่นิ่งอย่างกับผีดิบ คงขับรถกระบะคันนั้นมาแน่ๆ อย่างกุมาริกาน่ะหรอจะคบผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อน เหอะ! ถ้าไม่ใช่แฟนคลับก็คงเป็นพวกโรคจิตคลั่งดาราแน่ๆ
“ไล่เขาไป” เจ้าของร้านกระซิบบอกกับพนักงานก่อนจะเดินหนี แต่สิ่งที่เขากระซิบบอกพนักงานไปนั้นผู้กองกรินทร์ก็ได้ยินทั้งหมดก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากออกมา มนุษย์หนอมนุษย์ ทำไมถึงชอบตัดสินกันที่รูปลักษณ์ภายนอกด้วย นานสกุลสุวรรณเวชไม่มีใครในประเทศไม่รู้จัก บ้านเขาก็ไฮโซมีหน้ามีตาไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร รถหรูให้ขับก็มีแต่เขาไม่ขับเอง จะให้เขาเอาเฟอร์รารี่ไปขับไล่ล่าคนร้ายในป่ารึยังไง หรือจะให้ขับลัมบอร์กินีไปกู้ระเบิด แล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องเอาชื่อของปู่กับย่า ชื่อของพ่อของแม่มาอวดอ้างกับใครด้วย จะดีก็ดีที่ตัวจะชั่วก็ชั่วที่ตัวอย่าเอาคนที่บ้านมาเป็นเกราะบังหน้าให้ตัวเองเพราะมันดูเสร่อ
“ไม่ต้องไล่ผมหรอก” เขาบอกพนักงานของร้านเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะอ้าปากไล่ จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหากุมาริกาในทันที ถ้าเขาเข้าไปไม่ได้เธอต้องเป็นฝ่ายเดินออกมา
“นั่นมือถือของน้ำเมยนี่” กุมาริกาเห็นพี่ชายดึงโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาจากกระเป๋าก่อนจะกดปุ่มปิดเครื่อง นี่เธอก็อุตส่าห์ยอมมากับเขาในวันนี้แล้วนะแล้วเมื่อไหร่เขาจะยอมคืนโทรศัพท์มือถือให้เธอเสียที กุมาริกาทำหน้างอให้กริชชาภัทรอย่างไม่พอใจ วันนี้เขาก่อคดีไว้หลายกระทงมาก ไอ้ที่บอกว่าจะพาเธอมาฉายแสงน่ะก็คือแสงไฟของร้านอาหารนี่ เพราะเจ้าของร้านเพื่อนของเขาเพิ่งปรับระบบไฟในร้านใหม่ให้สวยกว่าเดิม ส่วนงานที่ว่าจะให้เธอทำก็คือ...ให้มารีวิวอาหารกับร้านเนี่ยนะ ค่าตัวคือโทรศัพท์มือถือของเธอเองที่ตอนนี้ถูกจับเอาไว้เป็นตัวประกัน ให้ตายสิ! นี่เห็นว่าเป็นคนกันเองหรอกนะเพราะเจ้าของร้านแล้วก็เพื่อนๆ ของกริชชาภัทรน่ะเธอรู้จักดีทุกคน ซึ่งแต่ละคนก็เป็นเพื่อนทางธุรกิจของพี่ชายเธอ เพื่อนบางคนก็ไปรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ต่างประเทศ
“ไว้กลับบ้านแล้วจะคืนให้” กริชชาภัทรบอกเธอก่อนจะหันไปยิ้มกับเพื่อนๆ ของเขาอีกสี่คน โดยเฉพาะคนที่เป็นเจ้าของร้านที่แอบชอบกุมาริกามานานแล้ว กริชชาภัทรเห็นว่าเพื่อนตนมีประวัติที่ดี พฤติกรรมดี นอกจากร้านอาหารนี้ก็ยังมีธุรกิจอื่นๆ มีหน้ามีตาเหมาะกับกุมาริกาหลายอย่าง เขาก็แค่พากุมาริกามาเพื่อให้ได้พูดคุยกับเพื่อนของเขา ให้ได้ทำความรู้จักกันมากกว่านี้เผื่อเธอจะลืมผู้กองกรินทร์ไปได้บ้าง แต่ถ้าเธอจะไม่สนใจเพื่อนของเขาก็ไม่เป็นไรหรอก เขาอยากให้เธอมีโอกาสได้รู้จักผู้ชายคนอื่นๆ อยากให้เธอเป็นผู้เลือกไม่ใช่ผู้ถูกเลือกเพราะเธอไม่ใช่ตัวเลือกของใคร นอกจากนี้เขาก็ยังใช้โทรศัพท์มือถือของกุมาริกาเช็คอินที่นี่เอาไว้ด้วยเพื่อหลอกล่อผู้กองกรินทร์ออกมา ไม่ได้หวังอะไรนอกเพียงจากอยากให้ผู้กองกรินทร์ได้รู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ ให้เขาได้รู้ว่ากุมาริกาไม่ใช่คนจนตรอกแต่เธอมีผู้ชายอีกมากมายที่คู่ควรกับเธอ ถ้าเขายังอยากได้กุมาริกาไปเขาก็ควรปรับปรุงตัวและดีกับกุมาริกาให้มากกว่านี้
“พี่ได้ข่าวว่าน้ำเมยโดนไอ้ปิงยึดโทรศัพท์มือถือหรอครับ แล้วแบบนี้จะโพสต์รีวิวร้านให้พี่ได้ยังไง” ชินวุฒิ หนุ่มเจ้าของร้านอาหารถามก่อนจะหยิบกล่องโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ยี่ห้อดังออกมายื่นให้กุมาริกา “ค่าตัวงานนี้พี่ให้เป็นมือถือเครื่องใหม่นะ”
“ไม่เอาหรอกค่ะพี่ชิน คนกันเองแท้ๆ แค่ให้มีรีวิวร้านกับอาหารแค่นี้น้ำเมยไม่คิดค่าตัวหรอกค่ะ ถือว่าพี่ชินมาเลี้ยงข้าวแล้วกัน”
“คิดหน่อยเถอะน่า เป็นถึงดาราดังมีชื่อเสียงนะ”
“แหม ถ้าจะให้คิดค่าตัวเหมือนกับที่รับงานทั่วไป งานรีวิวแบบนี้...ค่าตัวน้ำเมยแปดหลักนะคะ”
“อ่ะเขียนตัวเลขมาเลย” กุมาริกาเพียงแค่พูดเล่นๆ แต่ชินวุฒิกลับยื่นสมุดเช็คมาให้เธอเขียนตัวเลขเอาเองเพื่อแสดงถึงความใจป๋าจนเหล่าเพื่อนฝูงที่ร่วมโต๊ะพากันทั้งโห่ ทั้งแซวใส่ แม้แต่กริชชาภัทรก็ยังพลอยยิ้มไปด้วย
“น้ำเมยอยากได้แค่มือถือเครื่องเก่าคืนมากกว่า น้ำเมยเสียดายข้อมูลในมือถือ” เพราะโทรศัพท์เครื่องเก่านั้นมีภาพของเธอกับผู้กองกรินทร์เยอะมาก ถึงจะสามารถถ่ายโอนข้อมูลมาที่โทรศัพท์เครื่องใหม่ได้แต่ว่า...โทรศัพท์เครื่องนั้นมันมีแต่ความทรงจำของเธอกับเขา แม้แต่เคสโทรศัพท์ผู้กองกรินทร์ก็ยังเป็นคนให้เธอมา มันเป็นเคสสีพื้นเรียบๆ ที่ผู้กองกรินทร์ซื้อมาแล้วเอามาวาดลวดลายลงไป เขียนข้อความตลกๆ ลงไป แปะสติกเกอร์น่ารักๆ ให้ กุมาริการู้สึกว่ามันเป็นของที่มีคุณค่าทางจิตใจของเธอเธอจึงอยากได้คืนมากๆ
“เดี๋ยวพี่ถ่ายข้อมูลใส่เครื่องใหม่ให้ก็ได้ครับ”
“...น้ำเมยจะเอาเครื่องเดิมค่ะ” เธอยืนยันแล้วมองมาทางพี่ชายอย่างมีความหวัง กริชชาภัทรจึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กุมาริกาเลยได้แต่หวังว่าพอกลับบ้านแล้วเขาจะคืนให้เธอจริงๆ ไม่งั้นเธอจะวีนให้หนักเลย
“งั้น...เราไปถ่ายบรรยากาศในร้านเลยมั้ยคะพี่ชิน” เธอขี้เกียจจะคุยกับกริชชาภัทรแล้วก็เลยหันมาชวนชินวุฒิไปถ่ายภาพเพื่อทำรีวิว ดีว่าชินวุฒิเป็นคนที่ถ่ายภาพเก่งมากจึงไม่ต้องเอาตากล้องมืออาชีพมาด้วย อารมณ์แบบมากินข้าวร้านของเพื่อนแล้วอยากรีวิวบอกต่อเท่านั้น
กริชชาภัทรเปิดโอกาสให้น้องสาวได้อยู่กับเพื่อนของตนเต็มที่โดยที่เขาแอบมองอยู่ห่างๆ ถ้าเกิดกุมาริกาเกิดประทับใจเพื่อนของเขาขึ้นมาเขาก็ไม่แคร์ไอ้ผู้กองบ้านสุวรรณเวชนั่นหรอก เรื่องคู่ครองก็ให้กุมาริกาเลือกเอง เขามีหน้าที่แค่ช่วยหาตัวเลือกมาให้เธอก็เท่านั้น
“เมื่อกี้นี้เห็นไอ้ชินมันบอกว่ามีคนจะมาหาน้องน้ำเมยที่หน้าร้าน มันบอกว่าเป็นเพื่อนของน้องน้ำเมยด้วยนะ”
“ใคร” กริชชาภัทรละสายตาจากน้องสาวและชินวุฒิมาถามเพื่อนที่ร่วมโต๊ะทันที หรือว่า...
“กูก็ไม่รู้ ไอ้ชินบอกว่าเป็นผู้ชายตัวสูง หุ่นอย่างกับนักกล้าม หน้านิ่งๆ แล้วก็หอมๆ”
ตัวหอมๆ งั้นหรอ...กริชชาภัทรแสยะยิ้มขึ้นทันที ท่าทางปลาจะกินเหยื่อแล้วสิ “แล้วตอนนี้มันไปไหนแล้ว”
“ไล่ไปแล้ว ดูจากสภาพไม่น่าจะใช่เพื่อนน้องน้ำเมยหรอก น้องน้ำเมยเขาไม่คบคนกระจอกๆ แบบนั้นหรอกน่า”
กระจอก...ลูกชายคนโตของบ้านสุวรรณเวชเนี่ยนะกระจอก ถ้าเทียบกันแล้วไอ้คนที่พูดนี่ต่างหากที่กระจอกกว่า ว่าแต่...กริชชาภัทรมองไปรอบๆ ร้านอาหารของเพื่อนอีกครั้ง เขาไม่คิดว่าผู้กองกรินทร์จะยอมกลับไปง่ายๆ หรอก เมื่อคืนมันยังพาน้องชายของมันมาปีนบ้านเขาอยู่เลย
“พอแต่งร้านใหม่แล้วสวยขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยนะคะ น้ำเมยชอบตรงที่พี่ชินเอาต้นไม้เข้ามาปลูกในร้านด้วยนี่แหละ ดูร่มรื่นดี ปกติในเมืองแบบนี้ก็หาพื้นที่สีเขียวยากแล้วพอมาแต่งร้านแบบนี้นอกจากจะเป็นร้านอาหารแล้วยังเป็นที่พักผ่อนได้อีกด้วยนะคะ” กุมาริกาคีพลุดาราสาว เก็บซ่อนความโก๊ะทั้งหมดทั้งมวลของตัวเองเอาไว้จนดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาทันตา
“น้ำเมยชอบพี่ก็ดีใจ” ชินวุฒิยิ้มบอกขณะพากุมาริกาเดินชมร้านอาหารทั้งด้านในและด้านนอก เขาเป็นหนึ่งในคนที่ตามจีบกุมาริกา โชคดีว่าเธอเป็นน้องสาวของเพื่อนเขาก็เลยได้เข้าใกล้เธอมากที่สุด เธอเป็นดาราสาวเบอร์หนึ่งที่มาแรงที่สุด ลำพังแค่งานในวงการก็ร่ำรวยมหาศาลแล้ว เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านมหาเศรษฐีระดับประเทศ ครอบครัวฝั่งแม่ของเธอก็เป็นเจ้าของกิจการค้าขายอัญมณีที่ใหญ่ที่สุด ร้านเพชรร้านทองก็มีมากมาย ไหนจะสวยงดงามอย่างไร้ที่ติ การศึกษาก็ดี นิสัยก็น่ารัก...ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะสมบูรณ์แบบได้เท่าเธออีกแล้ว ถ้าเขาได้แต่งกับเธอก็เหมือนเป็นหนูตกถังข้าวสาร ชื่อเสียง เงินทองอันมากมายจะตกมาถึงเขา ครอบครัวของเขาก็หวังอยากจะให้เขาได้คบหากับเธอเหมือนกัน
“พี่ว่าจะพวกลูกสัตว์ป่าน่ารักๆ มาใส่กรงเลี้ยงเอาไว้ให้ลูกค้าดูด้วย น้ำเมยว่าดีมั้ย”
“ไม่ดีค่ะ” เธอตอบขึ้นมาทันควัน “สัตว์ป่าก็ควรอยู่แต่ในป่าค่ะเอามาใส่กรงขังเอาไว้ก็น่าสงสารแย่ ถ้าพี่ชินชอบสัตว์ป่าก็เอาเป็นพวกโมเดล หุ่นปั้นรูปสัตว์มาประดับดีกว่า เดี๋ยวนี้เขามีโมเดลสัตว์เสมือนจริงที่ขยับตัวได้แล้วนะคะ น้ำเมยว่าใช้แบบนี้จะดีกว่าเวลาที่มีเด็กๆ มาที่ร้านจะได้เล่นสนุกโดยไม่เป็นการทารุณสัตว์จริงๆ ด้วย แต่ถ้าพี่ชินชอบสัตว์ที่มีชีวิตจริงๆ ก็ทำคล้ายๆ คาเฟ่น้องหมาน้องแมวสิคะ” ถึงเธอจะโตอยู่ที่เมืองนอกแต่พ่อกับแม่ของเธอก็ปลูกฝังเรื่องรักป่าและสัตว์ป่ามาตั้งแต่เด็กๆ เธอเคยเห็นแม่ของเธอรักษาสัตว์ป่าที่บาดเจ็บก็บ่อยครั้งจนเธอรู้สึกสงสารพวกมันและไม่อยากให้พวกมันถูกรังแกด้วย
ชินวุฒิหน้าเจื่อนไป เขาก็ลืมไปว่าพ่อของเธอเป็นถึงอธิบดีกรมอุทยานฯ แม่ก็เป็นหมอรักษาสัตว์ป่า เป็นนักวิชาการด้านสัตว์ป่าอีก ถ้าเป็นเรื่องของป่าและสัตว์ป่าเขาแตะต้องไม่ได้เลยจริงๆ
“น้องน้ำเมยนี่เข้าใจธรรมชาติดีจังเลยนะครับ นอกจากจะสวยแล้วก็ยังใจดีอีกแบบนี้ถ้าใครได้เป็นแฟนคงโชคดีตายเลย” พอเห็นกุมาริกายกมือขึ้นเสยผมชินวุฒิก็อดรู้สึกขัดหูขัดตากับแหวนที่เธอสวมไม่ได้ แหวนทองหัวพลอยแดงที่นิ้วนางข้างซ้ายนั่นเธอไม่ยอมถอดออกจากนิ้วเลย เขาชักอยากจะเห็นหน้าเจ้าของแหวนของเธอเสียแล้วสิ
“ไม่ต้องมายอน้ำเมยหรอกค่ะก็บอกแล้วไงว่าไม่เอาค่าตัว น้ำเมยรีวิวร้านให้ฟรีๆ อยู่แล้ว”
“แต่ถ้าน้องน้ำเมยได้มาเป็นเจ้าของร้านด้วย...ก็น่าจะดีนะครับ”
“ไม่เอาหรอกค่ะน้ำเมยทำอาหารไม่เป็น ทุกวันนี้เป็นหุ้นส่วนทำร้านนาฬิกานำเข้ากับสาละวินน้ำเมยยังแทบจะไม่เคยไปดูแลร้านเลย สาละวินบ่นแล้วบ่นอีก”
“พี่ไม่ได้หมายความว่าจะให้น้ำเมยมาทำอาหารซักหน่อย...พี่อยากคบกับน้ำเมย ถ้าเราคบกันร้านนี้ก็เป็นของน้ำเมยไง...” แล้วในจังหวะนั้นชินวุฒิก็เข้ามาหาเธอใกล้ๆ พร้อมกับดึงเอามือข้างซ้ายของเธอมากุมเอาไว้โดยที่กุมาริกาไม่ทันได้ตั้งตัว และไม่เพียงแต่นั้นเขายังแอบรูดเอาแหวนญาติที่นิ้วของเธอออกมาด้วย
“พี่ชอบน้ำเมยมากนะครับ น้ำเมยก็รู้ว่าที่ผ่านมาพี่รู้สึกยังไงกับน้ำเมยแต่น้ำเมยก็มองพี่แค่ในฐานะเพื่อนของพี่ชายมาโดยตลอด มาคบกับพี่ได้มั้ยครับ พี่สามารถหาแหวนสวยๆ กว่านี้มาให้น้ำเมยได้อีกหลายวงเลยนะ” ว่าจบชินวุฒิก็ลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้ากุมาริกาก่อนที่จะหยิบแหวนเพชรเม็ดโตออกมาแล้วสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอแบบทันทีทันใดพร้อมกับก้มลงมาจูบที่หลังมือของเธอด้วย กุมาริกาตกใจทำอะไรไม่ถูก คุยเรื่องร้านอาหารอยู่ดีๆ แล้วทำไมถึงได้โยงมาเรื่องนี้ได้
“พี่ชิน...”
“เป็นแฟนพี่นะ เราก็รู้จักกันมานานแล้วพี่กับน้ำปิงก็รู้จักกันดี พ่อกับแม่พี่ชอบน้ำเมยมากไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะรักกันไม่ได้ ส่วนแหวนวงนี้...ทิ้งไปเถอะ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่จะเอาแหวนเพชร สร้อยเพชรสวยๆ มาให้น้ำเมยเยอะๆ เลย”
กุมาริกาพยายามจะเอื้อมไปคว้าแหวนญาติกลับมาแต่ก็ไม่ทันเมื่อชินวุฒิโยนมันทิ้งไปในทันที ตั้งใจว่าจะโยนทิ้งให้หายไปกับสนามหญ้าแต่แหวนวงน้อยกลับไปหล่นลงตรงหน้าใครบางคน...
ผู้กองกรินทร์ยืนอึ้งอยู่กับที่เมื่อมีแหวนวงหนึ่งถูกโยนทิ้งมาทางเขาจนเขาต้องรีบคว้าเอาไว้จึงได้รู้ว่ามันคือแหวนญาติของเขาเอง หลังจากที่พยายามโทรหากุมาริกาแต่ก็ติดต่อไม่ได้พนักงานของร้านจึงไม่ยอมให้เขาเข้ามาเขาก็เลยแอบเข้ามาจากทางด้านหลังของร้านแทน และเขาก็มาทันจนได้ยินชินวุฒิเอ่ยขอความรักกับกุมาริกาทั้งหมด ไหนจะตอนที่ชินวุฒิสวมแหวนเพชรให้เธอแทนที่แหวนญาติของเขาด้วย แค่นั้นยังไม่พอยังมาโยนแหวนของเขาทิ้งราวกับเป็นของไร้ค่าอีก
สายตาคมจ้องมองกุมาริกาด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง ไม่คิดว่าเธอจะตัดใจจากเขาได้อย่างง่ายดายเพียงนี้ ฟังจากที่เธอพูดคุยกับชินวุฒิเมื่อก่อนหน้านี้ ไหนจะท่าทีอีกมันดูสนิทสนมกันมากเหลือเกิน หรือว่านี่จะคือเหตุผลที่เขาติดต่อเธอไม่ได้ เธอตั้งใจจะหลบหน้าเขา เมื่อคืนนี้ทั้งๆ ที่เธออยู่บ้านแท้ๆ แต่เธอก็ไม่ยอมออกมาหาเขาเลย เขาคิดว่าบางทีเธออาจจะถูกคนที่บ้านสั่งห้ามแต่ตอนที่เห็นชินวุฒิสวมแหวนเพชรให้เธอนั้น...แหวนญาติวงน้อยหัวพลอยแดงหรือจะไปสู้แหวนเพชรเม็ดเท่าไข่ห่านได้ เธอคงไม่อยากจะรักเจ้าชายน้ำแข็งที่ไม่เคยเห็นค่าของเธออีกแล้วสินะ
“อ้าวนี่แกอีกแล้วหรอ ฉันให้คนไล่แกออกไปแล้วแล้วนี่แกเข้ามาในร้านฉันได้ยังไง!” เสียงของชินวุฒิที่ร้องถามดังไปถึงพนักงานของร้านและเพื่อนๆ ของเขาทุกคน ทำให้พนักงานของร้านกับเพื่อนๆ ของเขาพากันกรูเข้ามาหา
“เฮ้ยชิน! ไอ้หมอนี่หรอวะที่มาแอบอ้างว่าเป็นเพื่อนของน้องน้ำเมย”
“ใช่” ชินวุฒิตอบเพื่อนๆ ที่เพิ่งเข้ามาสมทบโดยมีกริชชาภัทรยืนรั้งท้ายรอดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น อยากรู้ว่าผู้กองกรินทร์จะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไรเพราะเขาเข้ามาเห็นตอนที่ชินวุฒิกำลังขอคบกับกุมาริกาพอดี
ผู้กองกรินทร์มองแหวนในมือสลับกับมองกุมาริกา เขายังคงหน้าเสียและพูดอะไรไม่ออก สมองมันอื้ออึงไปชั่วขณะ เขามาตามหาเธอด้วยความหวังอันริบหรี่แต่เหตุการณ์เมื่อกี้นี้มันก็ทำให้ความหวังที่แทบจะไม่มีของเขาต้องพังไป เขามาที่นี่ก็เพื่อจะขอโทษเธอและง้อขอคืนดี แต่ภาพที่ชินวุฒิสวมแหวนเพชรให้เธอมันทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาปิดปากของเขาเอาไว้ สายตาของชายทุกคนในที่นี้มองเขาอย่างดูถูก เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้
“พะ...พี่ซีลมาหาน้ำเมยหรอคะ” กุมาริกาน้ำตาคลอเมื่อเห็นเขาหน้าเสีย ในมือของเขายังคงกำแหวนญาติเอาไว้แน่นและมองแต่เธอด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง
“...ผมนั่งเครื่องมาจากนครพนม...” เขาตอบเธอไป ไม่เคยรู้สึกว่าการขยับปากพูดมันจะยากเย็นเพียงนี้
“มาจากนครพนมหรอ อ้อถึงว่าท่าทางเหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุงเลย” เสียงซุบซิบดังมาจากกลุ่มเพื่อนกริชชาภัทรและพากันมองผู้กองกรินทร์อย่างดูถูกดูแคลน หน้าตาก็ดี บุคลิกก็ดีแต่สภาพอย่างกับพวกเพิ่งจะเคยเข้ากรุงเทพฯ อยากรู้เสียจริงว่าหุ่นแบบนี้ทำการทำงานอะไร อย่างกับพวกป่าเถื่อนมีรอยแผลเป็นตามเนื้อตัว
“น้ำเมยอย่าไปพูดกับมัน พี่ว่าเรารีบๆ ไล่มันออกไปจากที่นี่จะดีกว่า” เมื่อเห็นว่ากุมาริกาทำท่าจะเดินเข้าไปหาผู้กองกรินทร์ชินวุฒิก็ดึงตัวเธอเอาไว้แล้วหันมาไล่ผู้กองกรินทร์อีกครั้ง “ไล่แล้วยังไม่ไปอีกหรอ มาทางไหนก็กลับไปทั้งนั้นเลยไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจว่าแกมาบุกรุกร้านของฉัน ไอ้บ้านนอก!”
ฮะ! กริชชาภัทรหันมามองชินวุฒิทันทีกับถ้อยคำบางคำที่หลุดออกมาจากปาก ไอ้บ้านนอกอย่างนั้นหรอ...นี่มันไปมีนิสัยเหยียดคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไม่ว่าผู้กองกรินทร์จะเป็นอะไรแต่ก็ไม่ควรมีใครไปดูถูกเหยียดหยามเขา เขาแค่ล่อผู้กองกรินทร์มาที่นี่เพื่อให้อีกฝ่ายได้สำนึกกับสิ่งที่เคยทำกับกุมาริกา อยากให้ผู้กองกรินทร์หึงหวงเขาจะได้เห็นคุณค่าของกุมาริกาบ้าง ไม่ใช่ล่อมาให้ใครๆ ได้ดูถูกแบบนี้
“เขาไม่ใช่พวกบ้านนอกมึงเลิกเหยียดคนอื่นได้แล้วไอ้ชิน กูไม่ชอบ” กริชชาภัทรเดินเข้าไปดึงเอาน้องสาวมาหา ถึงบ้านของเขาจะรวย สูงส่งมากแค่ไหนแต่ที่บ้านของเขาก็เกลียดการดูถูกเหยียดหยามคนอื่นที่สุด เขาอาจจะมีเงินมากกว่าคนอื่น แต่เขาไม่ใช่คนที่วิเศษไปกว่าคนอื่น
“ไอ้ชินมันก็พูดถูกแล้วนี่หว่าไอ้ปิง สภาพมันก็บ้านนอกเข้ากรุงจริงๆ เป็นคนร้ายรึเปล่าก็ไม่รู้ บางทีอาจจะเป็นพวกโรคจิตคลั่งดาราก็ได้” ยิ่งได้ยินเพื่อนๆ ว่าแบบนี้กริชชาภัทรก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ ไอ้พวกรวยเงินจนมารยาท คบเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานไม่ยักรู้ว่าจะมีทัศนคติที่ห่วยแตกแบบนี้
“ไปน้ำเมย กลับบ้าน” เขาหมดอารมณ์จะอยู่ที่นี่ต่อแล้ว กริชชาภัทรจึงจะพาน้องสาวกลับแต่กุมาริกาก็ยังฝืนขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมตามพี่ชายไป เธออยากไปกอดเขา...คุณลุงของน้ำเมย...
“อย่าไปสนใจมันนะน้ำเมย มันเป็นใครก็ไม่รู้ๆ จู่ๆ ก็มาหาแบบนี้แล้วคนระดับน้ำเมยก็ไม่ควรลดตัวลงไปยุ่งกับมันด้วย น้ำเมยคบกับพี่ น้ำเมยต้องห้ามไปสนใจผู้ชายคนอื่น!”
“นี่!” กุมาริกาหันมาจ้องหน้าชินวุฒิในทันทีด้วยความไม่พอใจ คนอะไรมารยาทแย่ พูดเองเออเองคนเดียวอยู่ได้
“...ผมขอโทษที่มารบกวนครับ” ก่อนที่กุมาริกาจะต่อว่าชินวุฒิผู้กองกรินทร์ก็พูดขึ้นมาอีกเมื่อได้ยินจากปากชินวุฒิว่าเขากับกุมาริกาคบหากันแล้วไหนจะแหวนเพชรที่นิ้วของกุมาริกาอีก จนถึงตอนนี้เธอก็ยังสวมแหวนวงนั้นอยู่ ถ้าเธอตัดใจจากเขาแล้วจะมีประโยชน์อะไรที่เขาจะขอโอกาสจากเธอ จะว่าไปนี่มันก็เป็นสังคมที่เหมาะกับเธอแล้ว เป็นดาราดัง เป็นไฮโซก็ต้องคบหากับคนที่มีไลฟ์สไตล์ในการใช้ชีวิตเหมือนกันสิ ชีวิตของเขาส่วนมากอยู่แต่ในป่าริมชายแดนไม่มีเวลามาทำตัวเป็นไฮโซอวยรถ อวยแบรนด์เนมกับใครหรอก บางทีให้เธอได้อยู่ในโลกของเธอนั่นแหละดีแล้ว เขาไม่ควรหวังสูงที่จะเอื้อมไปคว้าดาวดวงนี้ลงมาเพราะพอเขาได้มาแล้วเขาก็ไม่มีปัญญามาดูแลจนสุดท้ายดาวดวงนี้ก็หลุดออกจากมือของเขาไป แม้แต่แหวนของเขาก็ยังถูกโยนทิ้ง นี่มันเป็นโลกของเธอไม่ใช่โลกของเขา เขาไม่ควรไปคว้าเธอมาตั้งแต่แรก เขาควรเป็นแค่แฟนคลับของเธอเหมือนเดิมนั่นแหละดีแล้วอย่างน้อยเวลาที่นึกถึงเธอเขาก็ยังยิ้มได้ ไม่ใช่ตอนนี้ที่เขาแทบจะยิ้มแทบจะพูดไม่ออก
“ผมเป็นแฟนคลับคุณน้ำเมยน่ะครับ ผมติดตามผลงานของคุณน้ำเมยมานานแล้วแล้วพอดีผมเพิ่งมาจากต่างจังหวัด พอเห็นคุณน้ำเมยเช็คอินอยู่ที่นี่ก็เลยอยากมาเจอมาขอลายเซ็นเอาไปอวดคนที่บ้าน ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายครับ ผมขอโทษครับที่มารบกวน”
“...พี่ซีล...” กุมาริกาน้ำตาร่วงออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนี้ เธอส่ายหน้าไปมาเพื่อปฏิเสธในสิ่งที่เขาเข้าใจ
“ผมขอโทษคุณน้ำเมยด้วยนะครับที่มารบกวนเวลาส่วนตัว มาขัดช่วงเวลาดีๆ ของคุณน้ำเมยกับแฟน บ้านนอกอย่างผมก็เพิ่งเคยมากรุงเทพฯ เลยทำตัวไม่ถูกแล้วถ้า...สิ่งไหนที่ผมเคยทำผิดพลาดกับคุณน้ำเมยหรือเคยทำให้คุณน้ำเมยต้องเจ็บปวดเสียใจผมขอโทษนะครับ ผมขอโทษจริงๆ ที่ไม่อาจรักษาของมีค่าในมือตัวเองได้จนต้องเสียของสิ่งนั้นไป ที่ผมมาวันนี้แค่ผมได้ขอโทษคุณน้ำเมยในสิ่งที่ผมเคยทำผิดไปผมก็พอใจแล้ว ถ้างั้น...ผมไม่อยู่รบกวนคุณน้ำเมยกับแฟนแล้วนะครับ ผมจะกลับแล้วแล้วผมก็จะไม่มารบกวนคุณน้ำเมยอีก...ตลอดไป” ผู้กองกรินทร์กำแหวนญาติในมือเอาไว้แน่นก่อนจะรีบเดินออกมาอย่างรวดเร็ว ทุกคำพูดของเขามันเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของกุมาริกาเมื่อคำขอโทษของเขา เขาหมายถึงเขาขอโทษเธอที่เขาเคยทำไม่ดีกับเธอเอาไว้ และคำบอกลาของเขามันก็ทำให้กุมาริกาใจจะขาดลงไปเสียตรงนี้
“พี่ซีล!!! พี่ซีลรอน้ำเมยด้วย!!!” เธอดิ้นหนีออกจากพี่ชายแล้วจะวิ่งตามผู้กองกรินทร์ไป แต่ชินวุฒิก็เร็วพอที่จะดึงเธอเอาไว้ได้เสียก่อน
“ไม่!!! ปล่อยน้ำเมยนะน้ำเมยจะไปหาพี่ซีล ปล่อยน้ำเมย!”
“จะไปหาไอ้บ้านนอกนั่นทำไม มันเป็นใครก็ไม่รู้น้ำเมยอย่าไปหามันนะ”
“แต่เขาเป็นคนรักของน้ำเมย!!!” กุมาริกากรีดเสียงขึ้นอย่างเจ็บใจที่ไม่อาจวิ่งตามคนรักได้จนเขาขับรถจากไปแล้ว และเจ็บใจที่เธอปล่อยให้ชินวุฒิมาทำให้คนรักของเธอต้องเข้าใจผิด
“เขาเป็นคนรักของน้ำเมยได้ยินมั้ย! เขาคือคนที่เคยเป็นข่าวกับน้ำเมย ส่วนนี่!” คราวนี้กุมาริการูดแหวนเพชรของชินวุฒิออกจากนิ้วก่อนจะปาเข้าใส่ที่กลางหน้าผากของเขาเต็มๆ จนดัง ปั้ง!
“อย่าเอาแหวนเพชรปลอมมาใส่ให้น้ำเมยน้ำเมยแพ้ของปลอม แล้วก็ไม่ต้องมาจีบน้ำเมยด้วยน้ำเมยไม่ได้ชอบพี่ ที่ทำดีด้วยก็เห็นว่าเป็นเพื่อนของพี่น้ำปิงหรอกนะ”
“อ้าว ของปลอมหรอวะ” เพื่อนๆ ในกลุ่มพากันว่าขึ้นจนชินวุฒิต้องรีบเก็บแหวนเพชรขึ้นมากำเอาไว้ไม่ยอมให้ใครเห็น เขาลืมไปว่าคุณตาคุณยายของกุมาริกาเป็นเจ้าของกิจการค้าอัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เธอเกิดมาก็ได้จับเพชรจับพลอยแล้ว ดังนั้นเธอจึงดูออกว่าอันไหนของจริงและอันไหนเป็นของปลอม แต่ว่า...ถึงยังไงเขาก็คิดว่าเขาเหนือกว่าไอ้หมอนั่นแน่นอน
“ทำไมน้ำเมยถึงตาต่ำแบบนี้ ไปรักไปชอบไอ้บ้านนอกนั่นได้ยังไง”
“ก็บอกแล้วไงว่าเขาไม่ใช่ไอ้บ้านนอก เมื่อไหร่พวกมึงจะเลิกเหยียดคนซักทีวะ” กริชชาภัทรรีบเข้าไปกอดน้องสาวแล้วหันมาว่าเพื่อน ถ้าเพื่อนมันจะปากหมาในฐานะของเพื่อนเขาต้องเตือนมันว่ามันมีหมาอยู่ในปาก “ไอ้บ้านนอกที่พวกมึงไปดูถูกเขาน่ะ จริงๆ แล้วเขารวยกว่าพวกมึง มีหน้ามีตาทางสังคมมากกว่าพวกมึงอีกนะ”
“ตลกแล้วน้ำปิง ดูแค่รถที่มันขับก็รู้แล้วว่าเป็นคนระดับไหน”
“พวกมึงอย่าตัดสินคนแค่ที่ภายนอกสิวะ ผู้ชายคนนั้นเขาคือร้อยเอกกรินทร์ สุวรรณเวช เป็นทายาทคนโตของบ้านสุวรรเวช หลานชายแท้ๆ ของท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกช พ่อของเขากำลังจะเลื่อนขึ้นมาเป็นแม่ทัพภาคที่ 4 แม่คือแพทย์หญิงราชาวดี ศัลยแพทย์มือหนึ่งของประเทศที่บุคคลสำคัญของต่างประเทศก็ยังมาขอรับการรักษาด้วย แล้วก็แม่ของเขานี่แหละที่เคยผ่าตัดให้พ่อมึงจนพ่อมึงหายจากอาการป่วยน่ะไอ้ชิน!” กริชชาภัทรว่าตอกหน้าให้อีก “แล้วลุงแท้ๆ ของเขาก็กำลังจะขึ้นเป็น ผบ.ทบ.ด้วยพวกมึงจำใส่หัวเอาไว้ เขาเป็นทหารทำงานรักษาชายแดนให้ประเทศของพวกมึงพวกมึงจะให้เขาขับเฟอร์รารี่ไปลาดตระเวนในป่าหรอ ถ้าเทียบกันแล้วพวกมึงต่างหากที่กระจอกกว่าเขา!”
เพียงแค่เอ่ยนามสกุล สุวรรณเวช ออกมาแก๊งเพื่อนของกริชชาภัทรก็เสียวสันหลังวาบๆ กันแล้ว ไม่มีใครไม่รู้จักคนบ้านสุวรรณเวช แม้แต่พ่อกับแม่ของพวกตนก็ยังเกรงใจคนบ้านนี้ ถึงว่าสิเห็นหัวเกรียนๆ หุ่นกำยำ ที่แท้ก็เป็นทหารนี่เอง นี่มันจะเอาเรื่องที่พวกเขาดูถูกมันไปฟ้องปู่ของมันมั้ยเนี่ย
“แหมน้ำปิงมึงก็ว่าพวกกูแรงไป พวกกูเป็นเพื่อนมึงนะ”
“ก็เพราะพวกมึงเป็นเพื่อนกูไงกูถึงกล้าสั่งสอน กูไม่อยากให้เพื่อนกูนิสัยเสีย แค่เกิดมาแล้วมีเงินเยอะกว่าชาวบ้านเขาก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมึงจะไปดูถูกเหยียดหยามใครเขาได้นะ แล้วในฐานะที่กูรวยกว่าพวกมึงมาก ถ้ากูดูถูกพวกมึงแบบนั้นบ้างพวกมึงจะโอเคมั้ยวะ ต่อไปนี้ห้ามพวกมึงมาดูถูกใครให้กูได้ยินอีกไม่งั้นกูเลิกคบจริงๆ ด้วย! ไปน้ำเมยกลับบ้าน!”
กริชชาภัทรรู้สึกผิดที่เขาทำให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้ จุดประสงค์ของเขาก็แค่อยากให้กุมาริกาลองเปิดใจศึกษาผู้ชายคนอื่นบ้าง และอยากให้ผู้กองกรินทร์ได้เห็นค่าของกุมาริกา แต่เขาก็ไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างมันจะชวนให้เข้าใจผิดไปกันใหญ่ สิ่งที่ผู้กองกรินทร์พูดมันหมายถึงเขาจะตัดใจจากกุมาริกาแล้วจะไม่มากวนใจเธออีกตลอดไป มันคือการบอกเลิกกันอย่างเป็นทางการและผลสุดท้ายคนที่ต้องเจ็บปวดที่สุดก็คือน้องสาวของเขาเอง เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้เลย
“อ้าวๆๆ เฮ้ยอะไรของพี่เนี่ย พี่เป็นบ้าอะไรขึ้นมา!!!” ผู้กองกวินทร์ร้องขึ้นเสียงดังในช่วงเย็นขณะอยู่ในร้านกาแฟของห้างหรูแถวๆ สยามฯ จนผู้คนในร้านพากันหันมามองเป็นตาเดียว นคินทร์ที่ติดสอยห้อยตามลูกพี่ของตัวเองมาก็เลยรีบลุกขึ้นโค้งคำนับขอโทษทุกคนแทนก่อนจะนั่งลง
“เบาๆ สิครับลูกพี่คนมองกันใหญ่แล้ว เดี๋ยวก็โดน รปภ.มาหิ้วไปโยนทิ้งหน้าห้างหรอก”
“ก็กูตกใจนี่หว่า” เขาว่าให้น้องชายก่อนจะกลับมาคุยสายกับผู้กองกรินทร์ต่อ เมื่อช่วงเที่ยงเห็นออกไปข้างนอกบอกว่าจะไปง้อแฟนแต่พอตอนเย็นกลับโทรมาบอกว่าตอนนี้อยู่ที่นครพนมแล้ว กำลังจะออกไปกินเหล้ากับพวกพันจ่าพรต ถ้าเขาจะกลับนครพนมเมื่อไหร่ฝากเก็บข้าวของที่บ้านไปให้ด้วย
“มันเกิดอะไรขึ้นพี่ซีล แล้วนี่คุณปู่กับคุณย่ารู้รึยังว่าพี่ไปนครพนม คุณย่าก็บอกแล้วไงว่าเย็นนี้จะทำของโปรดเอาไว้ให้ผมกับพี่เพราะพี่พนาเขาจะพาลูกเมียไปกินข้าวนอกบ้าน เนี่ย ไอ้นาวิกก็มาเสนอหน้าจะรอไปกินข้าวเย็นด้วยกันอยู่ ตอนนี้รอแค่น้องเพลงรำเสร็จเท่านั้น”
(“...พี่พนา...ใครวะ”) ที่น้องชายพูดมาเสียยืดยาว ผู้กองกรินทร์สะดุดหูที่คำนี้ที่สุด
“พี่ชายคนโตของบ้านเราไง อ่ะๆ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน พี่บอกผมมาก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้น จะไปง้อแฟนไม่ใช่หรอแล้วทำไมถึงกลับนครพนมไปก่อนผมล่ะ” หรือจะมีอะไรเกิดขึ้น โธ่เอ้ย! รู้อย่างนี้เขาน่าจะไปด้วยเสียก็ดี
(“ก็...ไม่มีอะไรหรอก พี่กับเขาคุยกันเข้าใจแล้ว”)
“คุยกันเข้าใจแล้ว เข้าใจว่า...”
(“...เราเลิกกันแล้ว เลิกจริงๆ เขามีแฟนใหม่พี่ก็เลยไม่รู้จะไปยื้อทำไม”) ผู้กองกรินทร์พูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่ผู้กองกวินทร์กลับจับได้ว่าน้ำเสียงของพี่ชายฟังดูขมขื่นและเจ็บปวดอย่างสุดๆ นี่ไปคุยกันประสาอะไรทำไมผลถึงออกมาเป็นแบบนี้
“ใครบอกเลิกใคร” ถ้าพี่ชายเขาเป็นฝ่ายบอกเลิกก็แล้วไปแต่ถ้ากุมาริกาบังอาจมาบอกเลิกพี่ชายเขา เดี๋ยวคืนนี้พ่อจะไปถล่มบ้านรัตนภิรมย์อีกรอบ รอบนี้จะเอาไปทั้ง M16 ทั้ง M4A1 เลย ใครมันทำพี่เขาเขาไม่เอาไว้แน่!
(“พี่เป็นคนถอยเอง ยังไงพี่ฝากขอโทษคุณปู่กับคุณย่าด้วยนะที่กลับนครพนมก่อนแบบไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้ แกเองก็ไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกพี่สบายดี พี่โอเค”) โอเคบ้าอะไรเสียงสั่นขนาดนี้ ผู้กองกวินทร์ชักสีหน้าเซ็งๆ ออกมาก่อนจะวางสายจากพี่ชาย จากนั้นก็โทรไปหาข้ามโขงอีกทีเพื่อให้ข้ามโขงช่วยดูแลผู้กองกรินทร์ให้เขาก่อน ไว้เขาเสร็จธุระจากทางนี้แล้วจะรีบกลับไป
“พี่ซีลกับคุณน้ำเมยเลิกกันชัวร์ๆ แล้วหรอลูกพี่” นคินทร์ที่ผึ่งหูเอียงตัวมาฟังด้วยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่พี่ชายของเขาต้องมาอกหักอีกแล้วหรอ ผู้กองกรินทร์อกหักบ่อยมากจนเขาแทบจะนับจำนวนครั้งไม่ถูกแล้ว ยิ่งอกหักพี่ชายของเขาก็ยิ่งเหมือนมนุษย์น้ำแข็งเข้าไปทุกที เดิมก็นิ่งๆ เงียบๆ อยู่แล้ว แล้วครั้งนี้จะถึงขั้นไหนกัน
“ครั้งนี้พี่ซีลอาการหนักมากเลยว่ะนาวิก เขารักของเขามาตั้งนาน เนี่ย กลับไปนครพนมคราวนี้ก็ต้องไปทำภารกิจใหญ่กันอีกแล้วแบบนี้พี่ซีลมันจะเอากำลังใจที่ไหนมาสู้ นักรบที่กายบาดเจ็บมันยังฮึดสู้ได้นะ แต่ถ้านักรบที่หัวใจกำลังเหวอะหวะขนาดนี้...ตายคาสมรภูมิมานักต่อนักแล้ว”
“ไม่เอานะลูกพี่ลูกพี่อย่าให้พี่ซีลเป็นอะไรเด็ดขาดนะ ถ้าพี่ซีลเป็นอะไรไปจำนวนคนที่จะอยู่ให้ผมไถตังค์ก็ลดลงน่ะสิ”
“แหม มึงห่วงพี่ชายมึงจังเลยนะนาวิก”
ผู้กองกวินทร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย เขาก็นึกว่าวันนี้จะได้เห็นพี่ชายควงแฟนไปกินข้าวที่บ้านด้วย ที่ไหนได้ยัยดารางี่เง่านั่นดันมาหักอกพี่ชายของเขา
“โห งานใหญ่น่าดูเลยนะลูกพี่” ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กำลังนึกเป็นห่วงพี่ชายอยู่นั้นนคินทร์ก็สะกิดให้เขามองผ่านกระจกร้านกาแฟออกไป “นี่มันย่านรวมสิ่งศักดิ์สิทธิ์ชัดๆ ทางนู้นก็ศาลท้าวมหาพรหม นู่นก็พระแม่ลักษมี ถนนเส้นถัดไปก็ท้าวจตุโลกบาล ซอยนั้นก็พระอินทร์ พระพิฆเนศ พระอุมาเทวี ถัดไปทางนั้นก็พระตรีมูรติแล้วนี่ยังจะมีพญานาคราชอีก” ตอนนี้ที่ลานน้ำพุหน้าห้างหรูกำลังมีพิธีบวงสรวงศาลพญานาคซึ่งเป็นรูปปั้นพญานาคที่เพิ่งเอามาตั้งไว้เพื่อให้ผู้คนมาสักการะเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ และความสวยงามของรูปปั้นพญานาคขนาดใหญ่ก็ยังสามารถดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาดู มาถ่ายภาพ เป็นเสมือนแลนด์มาร์กแห่งใหม่ ยิ่งที่หน้าห้างหรูเป็นเส้นทางวิ่งผ่านของรถไฟฟ้าและเป็นสถานีรถไฟฟ้าสถานีใหญ่ก็ยิ่งทำให้ผู้คนมีโอกาสได้เห็นได้ชื่นชมรูปปั้นพญานาคนี้ เมื่อช่วงเช้ามีพิธีทางสงฆ์มีการทำบุญบริเวณด้านหน้ารูปปั้นพญานาคด้วย ส่วนช่วงเย็นนี้จะเป็นพิธีแบบพราหมห์และการรำบวงสรวง แน่นอนว่างานใหญ่ที่มีทั้งคนดัง นักข่าวมาร่วมงาน นางรำที่จะมารำบวงสรวงก็ต้องเป็นนางรำที่มีชื่อเสียงที่สุดนั่นก็คือ...เมียของเขาเอง
เพราะวีรกรรมที่ก่อเอาไว้ทำให้เขาไม่กล้าไปสู้หน้าเมีย ถึงแม้เขาจะรอดพ้นจากคดีหิ้วสาวไปเที่ยวต่อเพราะต้องเข้าโรงพยาบาลแทน แต่เรื่องคลิปในสตอรี่ของจ่านพดลก็ทำให้เขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เพราะในคลิปคือมีสาวสวยมานั่งตักป้อนเหล้าให้เขาจริงๆ ป่านนี้น้องเพลงของเขาก็คงจะรู้แล้วล่ะว่าเขามากรุงเทพฯ แต่ดูเอาเถอะ เธอจะโกรธเขามากแค่ไหนจนป่านนี้แล้วเธอก็ยังไม่ติดต่อมาหาเขาเลย จะส่งข้อความมาบอกผัวสักนิดมั้ยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไรอยู่ ก็มีเพียงแค่อาร์ตี้เท่านั้นแหละที่เขาซื้อตัวมาเป็นสายเพื่อให้คอยรายงานว่าตอนนี้เมียของเขาอยู่ที่ไหนและทำอะไรอยู่
“แล้วพี่พนาเขาให้คำแนะนำอะไรมาบ้างลูกพี่ บอกผมบ้างสิผมจะจำเอาไปใช้” เรื่องที่ผู้กองกวินทร์ไปซูฮกคุกเข่าให้น้องเขยนั้นทำเอาหลายๆ คนแทบไม่อยากจะเชื่อ จากที่เกลียดกันแทบตายเดี๋ยวนี้เรียก พี่ครับ เสียทุกคำจนแม้แต่รองกรันณ์ที่อยู่ปัตตานียังถึงกับต้องโทรมาถามแก้วเจ้าจอมว่าพี่ชายของเธอมีอาการป่วยหรือเปล่า ตอนแรกผู้กองกวินทร์ก็นึกหวั่นๆ กลัวว่าสารวัตรพนาจะหัวเราะเยาะเขา เยาะเย้ยเขา ซ้ำเติมเขา แต่เปล่าเลย...นี่เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เขากลับมาเรียกสารวัตรพนาว่า พี่ ได้อย่างเต็มใจเพราะสารวัตรพนาไม่เยาะเย้ยหรือซ้ำเติมอะไรเขาเลย ตรงกันข้ามนอกจากสารวัตรพนาจะไม่พูดถึงเรื่องในอดีตแล้วยังทำเสมือนว่าตัวเองกับเขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ทุกคำแนะนำ ทุกคำปรึกษาล้วนมีแต่ความจริงใจ ห่วงใยและหวังดีจนผู้กองกวินทร์รู้สึกผิดที่เคยมองข้ามความดีของน้องเขย เข้าใจแล้วว่าทำไมสารวัตรพนาถึงซื้อใจพ่อของเขาได้ ตอนที่เขาพูดคุยกับสารวัตรพนาเขารู้สึกดีมากๆ มันอุ่นใจเหมือนกับมีพี่ชายคอยให้คำปรึกษา พี่ชายที่เข้าใจเขาทุกอย่าง พี่ชายที่อยู่ข้างเขา พี่ชายที่มีประสบการณ์ในชีวิตมากมายแล้วเอาประสบการณ์เหล่านั้นมาสอนเขาจนอคติใดๆ ที่อยู่ภายในใจของเขามันพังทลายไปจนหมด แก้วเจ้าจอมช่างรู้จักเลือกเสียจริงๆ เขาดีใจที่เธอเลือกสามีได้ดีและดีใจที่หลานๆ ที่เขารักสุดหัวใจมีพ่อที่ดีแบบนี้
“จะอยากรู้ไปทำไมนี่มันเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว”
“เด็กอะไรผมเรียนจบแล้วนะ ไว้เข้าเรียนซีลก่อนเถอะเดี๋ยวผมก็ได้ออกไปทำภารกิจแบบพี่แล้ว”
“ทำภารกิจอะไรใครจะให้มึงฝึกซีลอย่างเดียว นู่น! ไปล่าหัวเสือเอาเสือคาบดาบมาด้วย ไปเรียนรีคอน เรียนกระโดดร่ม เรียนกู้ระเบิด เรียนกองเรือลำน้ำ เอาให้ครบ”
“โห่...”
“ไม่ต้องมาโห่มึงเป็นน้องพี่มึงต้องเก่งที่สุด เท่ที่สุด ดีที่สุด พ่อภูจะเป็น ผบ.ทบ.แล้วมึงต้องเป็นคนเก่งและเป็นคนดีให้สมกับเป็นลูกชายของ ผบ.ทบ.นะเข้าใจมั้ย”
“...ผมอยากเก่งแบบลูกพี่”
“มึงจะเก่งแบบพี่ไม่ได้แต่มึงต้องเก่งกว่าพี่ต่างหาก มึงต้องเก่งและต้องได้ดีกว่าพี่ พี่อยากเห็นมึงมีวันนั้น”
“น้ำตาปริ่มๆ เลยลูกพี่” นคินทร์ทำหน้าซึ้งไปกับพี่ชายที่รักและหวังดีกับเขาทุกอย่าง ถ้าลูกพี่อยากเห็นวันนั้นของเขาเขาก็จะพยายามเพื่อลูกพี่
“เลิกกอดแขนกูได้แล้ว กูอายคน” ว่าแล้วก็ขยับหมวกแก๊ปลงปิดหน้าเมื่อนคินทร์ยังกอดแขนของเขาไม่เลิก เดี๋ยวพ่อก็ถีบให้หรอก ประจบเก่งจริงวุ้ย!
********************************************************
เอ็นดูคนเรียกน้องเขยว่า...พี่ครับ จริงๆ
พี่น้ำปิงก็ปากแซ่บอยู่เด้อ ปกป้องว่าที่น้องเขยสุดๆ