31.ฉุดเมีย

               เมื่อถึงฤกษ์ทำพิธีใช่ช่วงเย็นผู้กองกวินทร์กับนคินทร์ก็ออกไปดูงานที่ลานน้ำพุหน้าห้าง รูปปั้นพญานาคเจ็ดเศียรสีขาวตั้งเด่นเป็นสง่า เป็นงานปั้นที่สวยงดงามไร้ที่ติ ทั้งดูสวยในมุมมองเชิงศิลป์และน่าเลื่อมใสศรัทราในเชิงจิตวิญญาณ เบื้องหน้ารูปปั้นพญานาคเป็นโต๊ะบูชาขนาดใหญ่ปูผ้าสีขาวสะอาดจัดตั้งวางพานผลไม้และของหวานตลอดจนข้าวตอกดอกไม้ของสวยงามและพานบายศรีหลายพาน ตั้งกึ่งกลางด้วยบายศรีรูปพญานาคแผ่พังพานเจ็ดเศียร รอบๆ โต๊ะประดับด้วยมาลัยดอกไม้และดอกไม้สดมากมาย ไฟสปอร์ตไลท์หลายสีและไอหมอกจากเครื่องทำหมอกที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะบูชาทำให้บรรยากาศหน้าห้างในช่วงเย็นนี้แลดูมีมนต์ขลัง เวลาแบบนี้ผู้คนกำลังเลิกงาน คนกำลังมาเที่ยว มากินข้าวที่ห้างก็เยอะทำให้งานเป็นที่สนใจของผู้คนจำนวนมาก ไหนจะมีเหล่าคนดังมาร่วมงานด้วยอีกทุกคนล้วนแต่แต่งกายด้วยชุดสีขาวสะอาด มีพ่อพราหมณ์เป็นผู้ดำเนินพิธี

               “มาแล้วๆ พี่สะใภ้คนสวยของผม” นคินทร์รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษเมื่อเห็นพี่สะใภ้คนสวยของตนเดินเข้ามาในพิธีกับอาร์ตี้ พี่สะใภ้ของเขานุ่งผ้าซิ่นไหมสีขาวแบบจีบหน้านางชายพกตรงตีนผ้าซิ่นปักเป็นลวดลายงดงาม พันผ้าแถบสีชมพูอ่อนเป็นเกาะอกครึ่งตัวจนเห็นหน้าท้องเรียบเนียนสวยแล้วมีสไบแพรสีขาวพริ้วๆ ห่มเฉียงพาดไหล่ข้างซ้าย ม่านผมสวยดำขลับยาวเลยเอวลงมา ประดับรัดเกล้าทรงเศียรพญานาคที่กลางศีรษะ เครื่องประดับทั้งตัวเป็นทองรูปทรงพญานาค ที่นิ้วนางข้างซ้ายสวมแหวนญาติสามสมอของสามีและในบรรดากำไลข้อมือข้างละหลายวงก็มีกำไลที่แม่สามีสวมให้ในวันเข้าหอด้วย เพลงพิณมองว่ากำไลที่แม่สามีให้มาเป็นของล้ำค่าจึงเอามาสวมใส่ตอนร่ายรำเพื่อให้เป็นสิริมงคลกับตัวเอง

               “ลูกพี่ๆ ระวังเลือดกำเดาย้อย” เห็นแล้วก็น่าขันนักเมื่อนคินทร์หันมาอีกทีก็เห็นลูกพี่ตัวเองยืนหน้าแดงอยู่เพราะโดนความสวยของเมียกระแทกตากระแทกใจเข้าให้อย่างจัง ลูกพี่ของเขายิ่งแพ้ทางคนใส่ชุดพื้นเมืองอยู่ พอมาเห็นเมียแสนสวยของตัวเองใส่ชุดนางรำห่มผ้าแถบแบบนี้ไม่หัวใจวายเอาซะก่อนก็นับว่าทำบุญมามากแล้ว คนอะไรตกหลุมรักเมียจนหาทางขึ้นไม่ได้

               “คืนนี้ลูกพี่ต้องเข้าหอให้สำเร็จให้ได้นะ”

               “แน่นอน” ผู้กองกวินทร์ตอบแล้วมองเมียรักของตนด้วยความหลงใหล คนอะไรวะสวยเป็นบ้า หน้าก็หวาน ยิ่งแต่งหน้าเข้าไปยิ่งสวย เนื้อตัวขาวผุดผ่อง เอวบางร่างน้อย อกเป็นอก สะโพกเป็นสะโพก

               “นางรำหรอวะนั่น แม่งโคตรสวยเลยมึง” ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กับนคินทร์กำลังยืนดูการทำพิธีร่วมกับคนอื่นๆ อยู่นั้นก็มีเสียงกระซิบดังมาจากชายวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่มาเที่ยวห้างแล้วแวะเข้ามาดูการทำพิธีบวงสรวง ไม่เพียงแค่ชายกลุ่มนี้เมื่อสังเกตดูดีๆ แล้วผู้คนที่มาร่วมพิธีและที่มาดูการบวงสรวงต่างก็พากับจับจ้องแต่นางรำคนสวย บ้างก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายภาพ ถ่ายคลิปและพูดชื่นชมความสวยของนางรำกันยกใหญ่ มีเมียสวยมันก็ภูมิใจอยู่หรอกแต่พอมีผู้ชายคนอื่นๆ มาชื่นชมแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็อดหึงไม่ได้

               “สวยๆ แบบนี้ไว้เสร็จงานแล้วกูจะไปขอถ่ายรูปกับเขา ถ้ายังโสดอยู่เดี๋ยวกูจะจีบต่อเลย”

               “ไม่โสด มีผัวแล้ว” ได้ยินชายอีกกลุ่มพูดแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็อดไม่ได้เดินเข้าไปบอก

               “ไหนล่ะครับผัว”

               “ก็ผมนี่ไงเป็นผัว” ไม่บอกเฉยๆ แต่ยังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดภาพพักหน้าจอให้ดูด้วย ซึ่งเป็นภาพคู่ของเขากับเพลงพิณ พออวดเสร็จแล้วก็ทำหน้าเหี้ยมใส่อีกจนชายเหล่านั้นเริ่มกลัวแล้วพากันเดินหนีไป

               “เมียข้าใครอย่าแตะนะเฟ้ย!” เขาขู่กับลมกับแล้งก่อนจะกลับมาสนใจพิธีบวงสรวงต่อ เขารู้ดีว่านี่คืองานของเธอเพราะฉะนั้นเขาจะไม่ก่อเรื่องป่วนใดๆ ให้เธอต้องขายหน้าหรืองานของเจ้าภาพพัง เวลาเขาทำงานเธอก็ไม่เคยมายุ่งฉะนั้นเวลาเธอทำงานเขาก็จะให้เกียรติเธอด้วย เรื่องนี้สารวัตรพนาเป็นคนสอนเขามา แต่ถึงไม่สอนเขาก็รู้อยู่แล้วว่าอะไรควร อะไรไม่ควร

               นคินทร์หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิปพี่สะใภ้ของตนตามคำสั่งของลูกพี่ ตั้งแต่ตอนที่เจ้าภาพของงานซึ่งก็คือเจ้าของห้างแห่งนี้เข้ามามอบมาลัยชายครุยให้กับเพลงพิณและอาร์ตี้เพื่อใช้คล้องเป็นสังวาลย์ดอกไม้ที่ไหล่ ผู้กองกวินทร์แอบเห็นนะตอนที่เจ้าภาพรายนี้สวมมาลัยชายครุยให้เมียของเขาน่ะ แหม ตามันนี่หวานเยิ้มเชียวทั้งๆ อายุก็ปาไปรุ่นพ่อแล้ว นี่ดีนะที่อยู่ในพิธีมันเลยทำได้แค่ตาหวาน เห็นทีพอเสร็จพิธีแล้วเขาคงต้องรีบเข้าไปฉกเอาตัวเมียกลับบ้านแล้วล่ะ แม่ธิดานาคีมณีเมืองสวรรค์จะเสน่ห์แรงเกินไปแล้ว

               เมื่อเสร็จพิธีพราหมณ์ก็ต่อด้วยการรำบวงสรวงที่ทุกคนรอคอย เพลงพิณกับอาร์ตี้เข้าไปยังหน้าโต๊ะบูชา ทั้งสองคนนั่งคุกเข่าถือพานเศียรพญานาคเอาไว้แล้วยื่นให้กับกับเจ้าภาพเพื่อให้เจ้าภาพนำไปวางบูชาที่โต๊ะซึ่งระหว่างที่ยื่นพานให้เพลงพิณก็เอ่ยบทสักการะพญานาคและอวยพรให้เจ้าภาพประสบความสำเร็จ ให้เจริญรุ่งเรืองตลอดไป ซึ่งจะเป็นบทพูดที่เธอพูดทุกครั้งก่อนการรำบวงสรวง

               การร่ายรำของเพลงพิณกับอาร์ตี้สวยและงดงามสะกดตราตรึงให้ผู้คนแถบนั้นหันมามองด้วยความสนใจ ด้วยเป็นการรำบวงสรวงพญานาคท่วงท่าที่ใช้ในการรำจึงเป็นท่ารำพญานาคเสียส่วนใหญ่ เพลงพิณกับอาร์ตี้รำเข้าคู่กันได้เป็นอย่างดี มีแต่เสียงชื่นชมตลอดทั้งงานเพราะนางรำผู้หญิงนั้นนอกจากจะสวย เอวบางร่างน้อยแล้วยังรำได้สวยอ่อนช้อยสุดๆ แทบไม่ต่างกับธิดาของพญานาคขึ้นมาร่ายรำด้วยตัวเองเลย ในขณะที่อาร์ตี้ก็หน้าหวาน รำสวยถูกอกถูกใจแม่ยก เพลงที่ใช้ประกอบการร่ายรำเป็นเพลงที่เพลงพิณแต่งและเรียบเรียงขึ้นมาเอง ส่วนเสียงของคนร้องเพลงนั้นผู้กองกวินทร์จำได้ว่าเป็นเสียงของปฐวีครูหนุ่มผู้เป็นเสมือนน้องชายของเธอ

               เพราะเป็นพิธีบวงสรวงที่จัดอย่างยิ่งใหญ่การรำบวงสรวงจึงกินเวลาถึงสามสิบนาที ทั่วพื้นที่รำบวงสรวงเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ที่นางรำโปรยปราย เพลงพิณหยิบกลีบดอกกุหลาบขึ้นมาจนเต็มมือแล้วโปรยกลีบดอกไม้ขึ้น ในจังหวะนั้นเธอก็เผลอไปสบตาของใครบางคนเข้า ดวงตาคู่คมที่เธอคุ้นเคย...กลีบดอกไม้ที่เธอโปรยร่วงหล่นลงมาใส่เขาและสมุนเอกของเขาอย่างพอดิบพอดี นคินทร์ฉีกยิ้มแหะๆ และโบกมือเบาๆ ให้เธอแต่คนที่เธอสบตาด้วยก็ยังยืนนิ่งเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่กับที่ หัวใจดวงน้อยๆ ของนางรำคนสวยเต้มโครมครามด้วยความดีใจที่เห็นเขา แต่ด้วยยังทำหน้าที่อยู่เธอจึงตั้งสติแล้วร่ายรำต่อจนเสร็จพิธีท่ามกลางเสียงตบมือและชื่นชม ทุกคนต่างก็บอกว่าเป็นบุญตาเหลือเกินที่ได้ดูการร่ายรำที่งดงามแบบนี้

               จนในที่สุดพิธีการบวงสรวงทั้งหมดก็เสร็จสิ้น เพลงพิณกับอาร์ตี้จึงเข้ามากราบศาลพญานาคที่เพิ่งรำบวงสรวงไปเป็นการปิดจ๊อบงานรำที่กรุงเทพฯ ในรอบนี้ และวันพรุ่งนี้เพลงพิณก็จะไปดูงานที่โรงทอผ้าแทนผู้เป็นแม่ต่อก่อนจะกลับนครพนม

               “น้องเพลงพิณรำได้สวยมากๆ เลยครับ” ระหว่างที่เพลงพิณกับอาร์ตี้กำลังเดินมาไหว้ลาผู้ใหญ่และเจ้าภาพในพิธีก่อนจะกลับนั้น เจ้าภาพใหญ่ที่เป็นเจ้าของห้างก็เดินเข้ามาหาด้วยหลงใหลในเสน่ห์ของนางรำคนสวยคราวลูก เธอช่างสวยถูกใจเขาเหลือเกิน ผิวกายผุดผ่องเป็นยองไย ตอนที่ร่ายรำก็ยิ่งงดงามจับจิตจับใจ การเคลื่อนไหว การกรีดกรายมือและแขนก็อ่อนช้อยราวกับนางในวรรณคดี เธอเป็นลูกเต้าใครกันทำไมเขาถึงเพิ่งจะเคยเห็น

               “เสร็จจากงานนี้แล้วจะกลับบ้านเลยรึเปล่าครับ”

               “ค่ะ จะกลับบ้านเลย”

               “ผมขอเลี้ยงมื้อเย็นได้มั้ยครับ แล้วเดี๋ยวผมจะไปส่งที่บ้าน” เพลงพิณกับอาร์ตี้หันมามองหน้ากันทันทีเมื่อพอจะดูออกถึงจุดประสงค์ของเจ้าภาพรายนี้ แต่ก็ไม่อยากจะเสียมารยาทด้วย

               “วันนี้ไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะ”

               “ผมขอเวลาแค่นิดเดียวเองครับ จริงสิผมยังไม่ได้ให้ค่าตัวที่มาร่วมงานในคืนนี้เลย” เมื่อเห็นเพลงพิณปฏิเสธ เจ้าของห้างก็ดึงสมุดเช็คออกมาเขียนแล้วยื่นให้ด้วยจำนวนเงินที่มากกว่าค่าจ้างตามที่ตกลงกันไว้หลายเท่า และด้วยจำนวนเงินที่มากขนาดนี้เพลงพิณจึงไม่กล้ารับมาอาร์ตี้จึงเป็นคนยื่นมือไปรับแทน

               “ขอบคุณท่านมากๆ ครับ ขอให้ท่านเจริญรุ่งเรือง ธุรกิจประสบความสำเร็จนะครับ” ว่าแล้วอาร์ตี้ก็ขยับเข้ามายืนบังเพลงพิณเอาไว้เพื่อไม่ให้เจ้าของห้างรายนี้เข้าใกล้เธอจนเกินไป แต่ถึงกระนั้นเจ้าของห้างคนดังกล่าวก็ยังจะเอื้อมมือมาจับแขนเพลงพิณให้ได้ อาร์ตี้ที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วจึงรีบฉกจับมือของเจ้าของห้างเอาไว้เสียก่อนแล้วฉีกยิ้มหวานๆ ให้

               “มือของท่านอบอุ่นจังเลยนะครับ สมกับเป็นมือของคนใจบุญ” ไอ้แก่บ้ากามเอ้ย อาร์ตี้แอบด่าต่อในใจและพยายามปกป้องเพลงพิณสุดฤทธิ์จนกระทั่ง

               “เมียจ๋าเหนื่อยมั้ย เค้าไปซื้อน้ำมาให้เมียจ๋าแหละ” ผู้กองกวินทร์ไม่รู้ว่ามาจากไหนเดินลิ่วๆ เข้ามายืนเบียดเพลงพิณพร้อมกับส่งแก้วน้ำหวานให้ นคินทร์ที่ตามมาก็เลยยื่นอีกแก้วให้อาร์ตี้ด้วยแม้ว่าใจจริงจะอยากสาดน้ำในแก้วใส่ไอ้เจ้าของห้างรายนี้ก็ตามที เหอะ! เขาเห็นนะว่ามันพยายามจะแต๊ะอั๋งพี่สะใภ้ของเขา ดีว่าอาร์ตี้รู้ทันมันเสียก่อน

               “นะ...น้องเพลงพิณมีสามีแล้วหรอครับ”

               “ค่ะ” เพลงพิณรีบตอบไป รู้สึกโล่งใจที่สามีเข้ามาหาได้ทันเวลาพอดี

               “สวัสดีครับผมเรือเอกกวินทร์ สุวรรณเวชครับ เป็นสามีของน้องเพลง” ผู้กองกวินทร์ยื่นมือจะไปจับทักทาย แต่เพราะคำว่า สุวรรณเวช แท้ๆ ที่ทำให้เจ้าของห้างรายนี้แทบจะก้าวถอยหลังไม่ทัน นี่นางรำคนสวยคนนี้เป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชหรอ...เกือบหาที่ตายแล้วมั้ยล่ะ

               “อ้าว คนอะไรไม่มีมารยาทเลย” ผู้กองกวินทร์แสยะยิ้มว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายรีบถอยหนีไม่กล้าจะจับมือทักทายกับเขา หนอย...นี่เห็นว่าเป็นเจ้าภาพของงานและอยู่กลางห้างหรอกนะ ไม่งั้นพ่อสอยฟันร่วงหมดปากแน่ๆ

               “เหนื่อยมั้ยจ๊ะเมียจ๋า” เขาหันมายิ้มแฉ่งกับเพลงพิณพลางเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อ หยิบกลีบดอกไม้ที่ติดผมออกให้เธอ จากตอนแรกที่เพลงพิณยิ้มให้เขา จู่ๆ เธอก็เชิดหน้าใส่เขาทันทีด้วยยังมีเรื่องที่ไม่ได้เคลียร์กัน

               “นาวิก เดี๋ยวขับรถพี่เพลงพิณไปส่งอาร์ตี้ที่บ้านหน่อยนะ” ผู้กองกวินทร์เริ่มดำเนินการตามแผนที่ซ้อมมากับน้องชายแล้วหันมายิ้มกับอาร์ตี้ “พรุ่งนี้เช้ากลับนครพนมไปก่อนเลยนะอาร์ตี้เดี๋ยวพี่จะดูแลพี่เพลงพิณให้เอง เช็คค่าตัววันนี้ก็เอาไปเลย ยกให้”

               “ส่วนนี่ตั๋วเครื่องบิน” นคินทร์ยื่นตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรกพรุ่งนี้เช้าให้กับอาร์ตี้ เห็นจำนวนเงินในเช็คแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไรอาร์ตี้ดีกับพี่สะใภ้ของเขาและปกป้องพี่สะใภ้ให้เขาอีกถือว่าให้เป็นรางวัลก็แล้วกัน

               อาร์ตี้เห็นว่าตอนนี้เพลงพิณได้อยู่กับสามีแล้วก็น่าจะปลอดภัยกว่าอยู่กับเขา เขาจึงวางใจจะกลับบ้านก่อนโดยมีนคินทร์ช่วยไปส่ง

               “งั้นเจอกันที่นครพนมเลยนะครับพี่เพลง”

               “อ้าวอาร์ตี้ เดี๋ยวก่อนสิรอพี่ด้วย...”

               “เดี๋ยวๆๆๆ จะรีบไปไหนกันเมียจ๋า อยู่กับผัวก่อนสิ” เมื่อเพลงพิณจะตามอาร์ตี้กับนคินทร์ไปผู้กองกวินทร์ก็รีบดึงเธอเอาไว้ เรื่องอะไรจะยอมปล่อยเธอไปกันล่ะ

               “ปล่อยน้องเพลงนะพี่เรนเจอร์ น้องเพลงจะกลับบ้าน”

               “เดี๋ยวพี่พากลับ แต่เป็นบ้านสุวรรณเวชนะ”

               “ไม่เอา!”

               “เอาหน่อยเถอะน่า เราแต่งงานกันแล้วนะบ้านพี่ก็เหมือนกับบ้านน้องเพลงนั่นแหละ ต่อไปถ้ามากรุงเทพฯ น้องเพลงต้องมานอนที่บ้านสุวรรณเวชเท่านั้นเข้าใจมั้ยคะ”

               “ไม่”

               “เชื่อฟังผัวหน่อยสิเมียจ๋า”

               “รู้ด้วยหรอคะว่าตัวเองมีเมียแล้ว น้องเพลงนึกว่าพี่เรนเจอร์จะลืมไปซะอีกว่ามีเมียเห็นไปเที่ยวจนหายไปทั้งคืนแล้วยังมีผู้หญิงไปนั่งตักชงเหล้า ป้อนเหล้าให้อีก”

               “...” ห้ามเถียงๆ สารวัตรพนาสอนมาว่าถ้าเมียโกรธต้องห้ามเถียง ถ้าตัวเองผิดจริงต้องรีบก้มหน้าทำสลดทันที

               อ้าว...เพลงพิณชักงงๆ เมื่อไม่เห็นเขาเถียงหรือตอบโต้ เขาเพียงแค่ยืนสลดทำหน้าหงอยอย่างสำนึกผิดเท่านั้น

               “...น้องเพลงจะกลับบ้านแล้ว”

               “ไม่ให้กลับ” คนที่แอ๊บทำสลด สลดได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็กลับมาดีแตก เขาไม่ใช้เจ้าอาวาสอย่างสารวัตรพนานะถึงจะไปสงบเยือกเย็นได้ขนาดนั้น สารวัตรพนาน่ะเป็นน้ำ แต่เขาเป็นไฟรู้เอาไว้ด้วย

               “พี่ว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันค่ะ กลับบ้านกับพี่แล้วไปคุยกันให้รู้เรื่อง” ผู้กองกวินทร์ไม่รอให้เพลงพิณตอบรับหรือปฏิเสธ พอคว้าแขนเธอได้เขาก็ฉุดเธอไปกับเขาทันที แต่ก็พยายามไม่ออกแรงให้มากจนเกินไปเพราะกลัวเธอจะเจ็บ

               เพราะกุญแจรถและกระเป๋าของเพลงพิณอยู่กับอาร์ตี้ นคินทร์จึงจะเป็นคนขับรถของเพลงพิณไปส่งอาร์ตี้ที่บ้านโรงทอผ้าริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเพลงพิณกับอาร์ตี้พักอยู่ที่นั่น ส่วนรถของผู้กองกวินทร์เขาจอดเอาไว้ในลานจอดรถของห้างหรูแห่งนี้ และการจะไปที่ลานจอดรถก็คือต้องเดินผ่านตัวห้างขึ้นไป

               เพลงพิณรู้สึกเก้อๆ เขินๆ เมื่อเดินเข้ามาในห้างแล้วถูกจ้องมองจากผู้คนที่เธอเดินผ่าน คงเพราะตอนนี้เธอยังอยู่ในชุดของนางรำ กะพรวนจากกำไลข้อเท้าเธอดังกรุ๊งกริ๊งทุกๆ ฝีก้าวยิ่งเรียกความสนใจจากผู้คนรายรอบ ไหนจะความสวยของเธอและความหล่อเหลาของคนที่กำลังฉุดข้อมือของเธอไป หลายคนก็ซุบซิบกันอย่างสงสัยว่ามีการถ่ายละครอยู่หรือเปล่า

               “พี่เรนเจอร์ปล่อยน้องเพลงนะคะ น้องเพลงไม่อยากกลับไปกับพี่เรนเจอร์” พอเขาจะพาเธอขึ้นบันไดเลื่อนเพลงพิณก็ขืนตัวเอาไว้อีก ถ้าขืนเธอกลับบ้านของเขาคืนนี้ล่ะก็เธออาจเสร็จเขาก็ได้ เรื่องแสลงใจเรื่องเก่ายังไม่จบยังจะมีเรื่องใหม่มาอีก

               “อย่าดื้อกับพี่นะคะน้องเพลง รู้มั้ยว่าเด็กดื้อต้องโดนอะไร”

               “กล้าหรอคะ” เขาหรอจะกล้าหือกับเธอ เพลงพิณทำเชิดหน้าขึ้น แต่แล้วเธอก็คิดผิดเมื่อจู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็เปลี่ยนจากฉุดข้อมือของเธอมาเป็น...จับเธอขึ้นอุ้มพาดบ่ามันกลางห้างทันที

               “พี่เรนเจอร์! พี่เรนเจอร์เล่นอะไรคนมองกันใหญ่แล้ว ปล่อยน้องเพลงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ปล่อย!”

               “ไม่” ถ้ารักเมียก็ให้ยอมเมียมากๆ แต่ถ้าเมียดื้อก็อาจต้องใช้บทโหดพอกรุบกริบ ถ้ายอมเมียตลอดจะดูเหมือนคนอ่อนแอพึ่งพาไม่ได้อะไรยอมได้ก็ต้องยอมและถ้าจำเป็นต้องโหดก็ต้องโหดให้เร้าใจเมีย เรื่องนี้สารวัตรพนาก็แนะนำเขามาเหมือนกัน เวลาที่แก้วเจ้าจอมซุกซนมากๆ เขาก็เคยเห็นสารวัตรพนาดุเธอเหมือนกัน มันไม่ใช่การดุเพื่อให้หวาดกลัวแต่เป็นการดุเพื่อสั่งสอนและต้องดุอย่างอ่อนโยน ซึ่งพอสารวัตรพนาใช้ไม้นี้ทีไรแก้วเจ้าจอมที่กำลังจะกลายร่างเป็นปิศาจก็คืนร่างกลับมาเป็นนางไม้น้อยทันที หรือแค่สารวัตรพนาขู่ว่าจะตีก้นเธอแก้วเจ้าจอมก็แอ่นก้นให้เขาตลอด ยิ่งผัวเล่นบทโหดยัยปิศาจนี่ยิ่งชอบ

               เพลงพิณทั้งพยายามดิ้นและนึกสงสัย วันนี้สามีของเธอเป็นอะไรทำไมถึงไม่หงอเหมือนทุกที เขาไปโดนตัวไหนมาทำไมถึงกล้าดุเธอแบบนี้!

               ท่าทีของเพลงพิณทำให้ผู้กองกวินทร์ครึ้มอกครึ้มใจเมื่อสิ่งที่สารวัตรพนาบอกมาเหมือนจะได้ผล จากที่แค่คุกเข่าให้ ถ้าจะได้ผลขนาดนี้เห็นทีพานพุ่ม ดอกไม้ธูปเทียนสำหรับฝากตัวเป็นศิษย์ต้องมาแล้วสิ

               “ปล่อยน้องเพลงนะคะ ปล่อย!!!”

               “คุณ! คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ ปล่อยคุณผู้หญิงเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ” ไม่ทันไร รปภ.ของห้างสองคนก็พากันวิ่งเข้ามาหาพร้อมๆ กับไทยมุงอีกเมื่อผู้กองกวินทร์ยังคงอุ้มเพลงพิณพาดบ่าและเธอก็พยายามจะดิ้นหนี รปภ.จำได้ว่าเพลงพิณคือนางรำในพิธีบวงสรวงเมื่อก่อนหน้านี้ เพราะความสวยของเธอและการร่ายรำที่งดงามทำให้คลิปการร่ายรำของเธอถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็ว

               “อย่าให้เรื่องนี้ต้องถึงตำรวจนะ ปล่อยคุณผู้หญิงเขาเดี๋ยวนี้!”

               เฮ้อ! ผู้กองกวินทร์ถอนหายใจออกมาเสียงดัง เขายอมปล่อยเพลงพิณแต่โดยดีแล้วประคองเธอเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนที่ รปภ. และคนที่มามุงดูจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่

               “ใจเย็นๆ ครับคุณ รปภ. นี่เมียผม ผมแค่กำลังจะพาเมียกลับบ้าน”

               “โกหกรึเปล่า” ทาง รปภ.ไม่ยอมเชื่อง่ายๆ ผู้ร้ายที่มันจะฉุดผู้หญิงมันก็อ้างกันแบบนี้แหละ ดังนั้นเพื่อความแน่ใจ รปภ.จึงหันมาถามเพลงพิณด้วย

               “เขาเป็นสามีของคุณจริงๆ รึเปล่าครับ ไม่ต้องกลัวนะครับคุณผู้หญิงถ้าผู้ชายคนนี้เป็นคนร้ายจริงๆ ทางเราจะช่วยเหลือคุณเต็มที่เลยครับ”

               “คือ...” เพลงพิณหันไปมองรอบๆ ตัวก็เห็นว่ามีคนมามุงกันเยอะจนพาลจะเป็นเรื่องใหญ่แล้ว และเธอก็ไม่ชอบพูดโกหกเสียด้วยสิ “ค่ะ เขาเป็นสามีของฉันจริงๆ”

               “อ้าว” เสียงเหล่าไทยมุงพากันร้องขึ้น ก็นึกว่าจะมีเหตุด่วนเหตุร้ายที่แท้ก็เรื่องของผัวเมียเขาหรอกหรอเนี่ย

               “ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เข้าใจผิดแล้วก็วุ่นวาย คือ...เด็กดื้ออยากได้กระเป๋าใบใหม่แล้วผมไม่ซื้อให้น่ะครับก็เลยมีงอแงนิดหน่อย”

               “อ้อ!” เท่านั้นแหละไทยมุงก็สลายตัว พอเข้าใจว่าเป็นเรื่องผัวเมียเขางอนกันทุกคนก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย อีกทั้งก็ไม่ได้มีความรุนแรงอะไรจึงสลายตัวกันไปอย่างรวดเร็ว

               “งั้นก็อย่าทำให้ชาวบ้านชาวช่องเขาตกใจกันสิครับคุณ” ฝ่าย รปภ.ก็ว่าให้อีกก่อนจะเดินจากไปโดยมีผู้กองกวินทร์ยิ้มแหะๆ ส่ง แต่พอเขาหันกลับมาหาเพลงพิณก็เห็นว่าคนหน้าหวานกำลังส่งสายตาพิฆาตมาให้เขาอยู่จนเขายิ้มไม่ออก

               “ใครเขาอยากได้กระเป๋าใบใหม่หรอคะ” เธอค้อนเขาแล้วค้อนเขาอีกแต่ผู้กองกวินทร์กลับมองเธอตาหวานฉ่ำเพราะเธอค้อนและงอนได้น่ารักเหลือเกิน

               “แล้วอยากได้มั้ย เดี๋ยวพี่ซื้อให้” ผู้กองกวินทร์พยักหน้าไปทางช็อปกระเป๋าแบรนด์เนมที่อยู่ชั้นนี้พอดี

               “ทำผิดเอาไว้แล้วคิดจะซื้อของมาเอาใจกลบเกลื่อนหรอคะ”

               “เปล่าซักหน่อย เค้าแค่อยากเอาใจเมีย”

               “น้องเพลงไม่อยากได้ค่ะ น้องเพลงอยากกลับบ้านมากกว่า”

               “อยากกลับบ้าน งั้นก็มาเลยทูนหัวพี่ก็กำลังจะพากลับอยู่นี่ไง”

               “พี่เรนเจอร์!” แล้วเพลงพิณก็ต้องขืนตัวหนีอีกครั้งเมื่อถูกผู้กองกวินทร์ฉุดให้ตามไป เธอพยายามแกะมือของเขาออกจากแขนแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้ จะโวยวายก็กลัวว่าจะทำให้คนอื่นๆ แตกตื่นกันอีกจนสุดท้ายแล้วเธอก็ถูกเขาฉุดพาตัวกลับไปยังบ้านสุวรรณเวชได้สำเร็จ

               ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชได้แต่นั่งถอนใจด้วยความเป็นห่วงหลานเมื่อผู้กองกวินทร์โทรมาบอกว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์กลับไปที่นครพนมแล้วพร้อมกับอาการอกหักที่คาดว่าจะหนักหนากว่าครั้งก่อนๆ ความเป็นห่วงสภาพจิตใจของหลานทำให้คุณปู่กับคุณย่าที่เป็นคนเลี้ยงดูผู้กองสองแฝดมาตั้งแต่ตอนแรกเกิดแทบไม่อยากกินข้าวเย็นที่เตรียมเอาไว้เพราะกับข้าวบนโต๊ะมีแต่ของชอบของหลานทั้งนั้น ดีว่าตอนนี้สารวัตรพนาพาแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ ออกไปข้างนอกตั้งแต่ช่วงเย็นๆ แล้ว ไม่อย่างนั้นแก้วเจ้าจอมได้บุกไปบ้านรัตนภิรมย์เพื่อเคลียร์กับกุมาริกาแน่ๆ

               “ซีลเขาจะสมหวังในความรักเหมือนน้องๆ มั้ยคะ โธ่พ่อคุณของย่า คงเสียใจมากจนไม่กล้าอยู่กรุงเทพฯ แล้วก็เลยรีบกลับนครพนมสินะ” คุณหญิงกรกชคุยกับสามี สงสารหลานชายจับใจ

               “เฮ้อ! เรื่องความรักของหนุ่มๆ สาวๆ ก็เป็นแบบนี้แหละคุณหญิง คนเรานะบทมันจะคู่กันยังไงซะก็ได้คู่กันอยู่แล้ว ดูอย่างไนเปอร์กับสารวัตรพนาสิ กว่าจะมีวันนี้ได้ก็เจอมาสารพัดทั้งศึกนอกศึกใน อย่างเรนเจอร์ก็เหมือนกัน ไปทำงานอยู่ดีๆ ก็มีเหตุให้ต้องรีบแต่งงานอย่างเร่งด่วน ซีลเองก็เหมือนกัน ซักวันก็ต้องถึงวันของเขา”

               “ใช่ครับคุณย่า พี่ซีลรูปหล่อ นิสัยดี หน้าที่การงานก็ดี มีพร้อมทุกอย่างผมว่าเป็นโสดได้ไม่นานหรอก” นคินทร์เองก็เชื่อแบบนั้น หลังจากไปส่งอาร์ตี้ที่โรงทอผ้าไหมของเพลงพิณมาแล้วเขาก็กลับมาที่บ้านเพื่อรอดูพี่ชายเคลียร์กับเมีย แต่...เขากลับมาได้สักพักใหญ่ๆ แล้วนะแล้วทำไมผู้กองกวินทร์ถึงยังไม่มาอีก พาเมียไปซนที่ไหนรึเปล่าเนี่ย

               “เอาน่าคุณหญิงรอดูกันต่อไปเถอะ ซีลเขาเข้มแข็งพอแล้วเขาก็เป็นลูกของพ่อภูด้วย เขาต้องแกร่งและหนักแน่นเหมือนพ่อของเขาอยู่แล้ว”

               “อ้าว พี่ซีลเขาไม่ใช่ลูกของอารันแล้วหรอครับคุณปู่”

               “นิสัยเหมือนใครก็ลูกของคนนั้นแหละ นู่น! เรนเจอร์นู่นถึงจะเป็นลูกของอารัน...มันกวนตีนได้พ่อมัน” แล้วท่านนายพลปภพกับนคินทร์ก็หัวเราะกันอยู่สองคนกับการเอาเรื่องจริงมาพูด แม้จะชื่นชมลูกพี่มากแค่ไหนแต่เรื่องนี้นคินทร์ก็เห็นด้วยกับคุณปู่

               ระหว่างที่สองปู่หลานกำลังหัวเราะกันอยู่นั้นรถของผู้กองกวินทร์ก็ขับเข้ามาจอดที่โรงรถของบ้าน อึดใจต่อมาก็เหมือนกับมีเสียงคนทะเลาะกันก่อนที่ท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกชและนคินทร์จะพากันมองภาพตรงหน้าอย่างแปลกใจเมื่อผู้กองกวินทร์เดินเข้ามาในบ้านโดยอุ้มเอาเพลงพิณพาดบ่าเข้ามาด้วย และเพลงพิณก็ยังดิ้นไปมาพร้อมกับร้องบอกให้เขาปล่อยเธอเสียที

               “ปล่อยน้องเพลงนะพี่เรนเจอร์ ปล่อย! น้องเพลงจะกลับบ้านของน้องเพลง”

               “ก็นี่แหละบ้านของน้องเพลง” ผู้กองกวินทร์ว่าเมื่ออุ้มเพลงพิณเข้ามาในห้องนั่งเล่นของบ้านก่อนจะปล่อยเธอลงในที่สุด ตอนแรกเพลงพิณก็ว่าจะวิ่งหนีแล้วแต่พอเธอหันมาเห็นคุณปู่กับคุณย่าของเขาเธอก็รีบเข้ามาหาพวกท่านทันที

               “คุณปู่คุณย่า” เธอเข้ามากอดคุณหญิงกรกชอย่างขอที่พึ่ง ค่อยยังชั่วหน่อยที่มีคุณปู่กับคุณย่าอยู่ด้วย ไหนจะนคินทร์อีก

               “นี่มีเรื่องอะไรเนี่ย แล้วทำไมเราต้องแบกน้องเข้ามาแบบนี้ด้วยเรนเจอร์” คุณหญิงกรกชเริ่มสอบสวน มือก็กอดโอ๋ปลอบขวัญหลานสาวที่ตอนนี้มีสถานะใหม่เป็นหลานสะใภ้ของตนแล้ว

               “กำราบเด็กดื้อครับคุณย่า เด็กดื้อคอยแต่จะหนีผมไปอยู่ท่าเดียว”

               “แล้วเราไปทำอะไรให้น้องเขางอนกันล่ะ”

               “ก็...เออ...ก็...”

               “พี่เรนเจอร์ไปเที่ยวกับผู้หญิงแล้วหายไปทั้งคืนค่ะคุณปู่คุณย่า”

               “อะไรนะ!” ท่านนายพลปภพมองหลานชายตัวเองตาขวางทันที ไหนมันว่ามันเลิกทำตัวเหลวไหลแล้วไงไอ้หลานคนนี้ หนอย...อุตส่าห์ไปสู่ขอแต่งผู้หญิงดีๆ ให้เป็นเมียมันยังกลับมาทำตัวแบบนี้อีกหรอ รู้แบบนี้ท่านไม่น่าแต่งเมียให้มันเลย

               “ทำไมเราทำตัวเหลวไหลแบนี้ฮะเรนเจอร์ เราทำแบบนี้กับน้องเพลงได้ยังไง” งานนี้ไม่มีใครเข้าข้างผู้กองกวินทร์เลย ปู่กับย่าพร้อมเล่นงานเขาสุดๆ

               “ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมไม่ได้ไปเที่ยวผู้หญิง” ผู้กองกวินทร์รีบอธิบายแล้วเข้ามานั่งลงข้างๆ เพลงพิณ เธอก็เลยขยับหนีไปเบียดคุณหญิงกรกชอย่างไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้

               “คืนนั้นผมมีไปกินดื่มกับท่าน ผบ.ของผม เราไปกันทั้งทีมแล้วน้องเพลงก็ยอมให้ผมไปด้วย”

               “ยอมให้ไปกินดื่มค่ะ ไม่ใช่ยอมให้ไปกับผู้หญิง”

               “พี่ไม่ได้ไปกับผู้หญิงนะคะ” เขาบอกกับเธอเมื่อเพิ่งจะมีโอกาสได้เคลียร์กัน เคลียร์มันต่อหน้าคุณปู่กับคุณย่านี่แหละ “จริงอยู่ที่คืนนั้นทุกคนไปกับสาวๆ กันหมดแต่ว่าพี่ไม่ได้ไป พี่กลัวว่าคุณอาจิรัตน์จะยัดเยียดสาวๆ ให้พี่พี่ก็เลยกินยาถ่ายจนท้องเสีย ที่คืนนั้นพี่หายไปทั้งคืนน่ะพี่ไปนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ”

               “คดีพลิก” นคินทร์แทรกขึ้น ยิ้มแฉ่งออกมาได้เมื่อลูกพี่ของเขาก็ยังคงเป็นคนดีของเขาอยู่ เขาเชื่อแน่ว่าลูกพี่ของเขาไม่มีทางทำอะไรแย่ๆ แบบนั้นหรอก ลูกพี่ของเขารักพี่เพลงพิณจะตายไประดับนี้คงยอมตายดีกว่านอกกายนอกใจเมีย

               “...จริงหรอคะ”

               “ข้ามโขงกับคุณพ่อไม่ได้เล่าให้น้องเพลงฟังหรอคะ ข้ามโขงมันเป็นคนหิ้วพี่ไปโรงพยาบาลเอง ยาถ่ายที่พี่กินก็มันนี่แหละเป็นคนให้มา แล้วตอนที่พี่นอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลคุณพ่อก็ยังวีดิโอคอลมาหัวเราะเยาะพี่อยู่เลย ถ้าไม่เชื่อน้องเพลงจะโทรไปถามคุณพ่อดูก็ได้นะคะ ถ้าพี่ทำผิดต่อน้องเพลงจริงๆ คุณพ่อไม่ปกป้องพี่หรอก”

               เพลงพิณหน้าเจื่อนไปทันทีเมื่อพยานของเขาเป็นพ่อและพี่ชายของเธอเอง แน่นอนว่าถ้าเขาทำผิดจริงๆ พ่อกับพี่ชายของเธอต้องไม่ปล่อยเขาเอาไว้หรอกไหนจะลุงงูของเธออีก ที่เขายังอยู่รอดปลอดภัยดีตอนนี้ก็คงจะเพราะเขาไม่ได้ทำอย่างที่เธอเข้าใจ พอดูที่มือข้างซ้ายของเขาดีๆ ก็เหมือนจะยังมีร่องรอยเข็มให้น้ำเกลืออยู่...ทำไมพ่อกับพี่ชายถึงไม่บอกเธอทั้งๆ ที่เมื่อตอนกลางวันพวกเขาก็ยังโทรหาเธออยู่เลย

               ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชพากันโล่งใจขึ้นมาทันที กลัวเหลือเกิน กลัวว่าหลายชายจะไปทำเรื่องไม่ดีไม่งามเข้า ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแค่นี้ก็แล้วไป เพลงพิณเป็นเด็กดีและมีคุณธรรมสูงเธอไม่สมควรต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ ถ้าผู้กองกวินทร์ทำตัวไม่ดีท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชจะไม่ยอมเข้าข้างหลานชายของตัวเองเด็ดขาด

               “เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันน่ะลูก” คุณหญิงกรกชบอกกับเพลงพิณอย่างใจดีเมื่อเห็นเธอมีท่าทีอ่อนลง ดีใจที่เธอเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย นี่ถ้าผู้กองกวินทร์เล่าความจริงให้เธอฟังแต่แรกเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้

               “พี่เรนเจอร์ป่วยแล้วทำไมถึงไม่บอกน้องเพลงล่ะคะ น้องเพลงรอพี่เรนเจอร์กลับบ้านทั้งคืน”

               “มันท้องเสียขี้แตกน่ะน้องเพลง มันคงอายก็เลยไม่กล้าบอก”

               “คุณปู่” ผู้กองกวินทร์ว่าอย่างงอนๆ เมื่อท่านเอาเรื่องจริงมาพูดก่อนจะยื่นมือไปดีดใบหูนคินทร์ข้อหาที่มันแอบหัวเราะเขา “ก็ผมกลัวท่าน ผบ.ไม่เชื่อนี่ครับว่าผมป่วยผมก็เลยกินยาถ่ายไปเกินขนาด ยังดีที่วิ่งเข้าห้องน้ำทันไม่ได้ไปเรี่ยราดที่ไหน ผมท้องเสียหมดไส้หมดพุงจนร่างกายขาดน้ำดีว่ามีข้ามโขงอยู่ด้วยมันเลยช่วยผมได้ทัน” ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์เล่าเพลงพิณก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเขาแล้วดึงเอามือข้างที่ให้น้ำเกลือของเขามาดูด้วยความเป็นห่วง ถ้าเธอรู้ว่าเขาป่วยเธอคงไม่หนีมากรุงเทพฯ แบบนี้

               “พี่เรนเจอร์อาการดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ” ได้ยินเสียงหวานๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใยแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ใจชื้นยิ้มออกมาได้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจเขาเสียที

               “ยังค่ะ ตอนนี้พี่ยังเพลียๆ อยู่เลย ยังปวดท้องอยู่ด้วยอาการไม่ดีเลยค่ะน้องเพลง น้องเพลงช่วยดูแลพี่ด้วยนะคะ”

               “สำออย” ทั้งท่านนายพลปภพและนคินทร์ว่าขึ้นพร้อมกันเมื่อจู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็ทำท่าอ่อนแรงปวกเปียกแล้วเอียงตัวมากอดซุกซบเมียราวกับคนป่วยหนักใกล้ตายจริงๆ คุณหญิงกรกชหัวเราะอย่างยอมใจกับหลายชายจริงๆ เจ้าหลานคนนี้ช่างเหมือนพ่อทุกอย่างจริงๆ

               “น้องเพลงขอโทษนะคะ” เพลงพิณยกมือขึ้นไหว้ขอโทษ ผู้กองกวินทร์ที่แกล้งป่วยอยู่เห็นแล้วก็ยิ่งชุ่มชื่นหัวใจ “น้องเพลงขอโทษค่ะที่เข้าใจพี่เรนเจอร์ผิดจนทำตัวไม่น่ารักแล้วยังไม่ได้อยู่ดูแลตอนที่พี่เรนเจอร์ป่วยอีก” ถึงเรื่องที่เขากินยาถ่ายเกินขนาดจะเป็นเรื่องน่าขำสำหรับคนอื่น แต่ถ้าดูที่เจตนาของการกระทำ...เขาทำเพื่อเธอ คุณอาจิรัตน์น่ะเจ้าชู้มากและอยากให้ลูกน้องเป็นหนุ่มเจ้าสำราญเหมือนตัวเอง ถ้าผู้กองกวินทร์ปฏิเสธคุณอาต้องไม่ยอมแน่ๆ แต่เพราะผู้กองกวินทร์ไม่อยากจะทำผิดต่อเธอก็เลยต้องทำแบบนี้

               “แค่น้องเพลงเข้าใจพี่พี่ก็ดีใจมากแล้วค่ะ ถึงพี่จะเหลวไหลไปบ้างแต่ถ้าเป็นเรื่องนี้พี่จะไม่ยอมทำผิดกับน้องเพลงเด็ดขาด พี่ถึงบอกไงว่าพี่จะเป็นคนเลวในสายตาของคนอื่นยังไงก็ได้ แต่พี่จะต้องเป็นคนดีสำหรับน้องเพลงเท่านั้น”

               แม้จะขนลุกไปบ้างกับคำหวานของหลานชายแต่ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็ดีใจที่ในที่สุดทั้งสองคนก็ปรับความเข้าใจกันได้ นคินทร์เองก็ฉีกยิ้มแฉ่งไม่เลิก ไม่แน่ว่าคุณงามความดีที่ลูกพี่ของเขาทำเอาไว้อาจหนุนนำให้ได้เข้าหอกับเมียในคืนนี้

               “ถ้าปรับความเข้าใจกันได้ก็ดีแล้ว ผัวเมียกันก็แบบนี้แหละมีอะไรก็ต้องคุยกันนะ โกรธกันนานๆ วันเข้ามันไม่ดี เอาล่ะๆ ปู่ว่าเรนเจอร์พาน้องขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ เสร็จแล้วก็พาน้องลงมากินข้าว นี่ก็เลยเวลามื้อเย็นมานานแล้ว”

               “เออ...คือว่า...น้องเพลงไม่มีชุดมาเปลี่ยนค่ะ พี่เรนเจอร์ไปฉุดน้องเพลงออกมาจากงานบวงสรวงกระทันหัน” เพลงพิณที่ยังอยู่ในชุดนางรำบอกเพราะข้าวของทุกอย่างของเธออยู่กับอาร์ตี้ แม้แต่โทรศัพท์มือถือก็ด้วย

               “อ้อจริงสิ” นคินทร์ร้องขึ้นมาเมื่อนึกอะไรได้ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วส่งกุญแจรถมาให้เพลงพิณ “ผมขับรถพี่เพลงพิณไปส่งอาร์ตี้ที่โรงทอผ้าไหมแล้ว ตอนขากลับหาแท็กซี่ยากอาร์ตี้ก็เลยให้ผมขับรถของพี่เพลงพิณมา เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าคนที่โรงทอผ้าจะเอารถอีกคันไปส่งอาร์ตี้ที่สนามบินเองครับ แต่ว่า...ผมเอามาแต่รถนะครับ พวกกระเป๋า โทรศัพท์แล้วก็ข้าวของอื่นๆ เห็นอาร์ตี้บอกว่าจะเก็บเอาไว้ให้พี่เพลงพิณที่โรงทอผ้า”

               “ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบใจนาวิกมากนะที่ช่วยเป็นธุระให้พี่กับอาร์ตี้” เพลงพิณรับเอากุญแจรถมา ถ้าบอกว่าจะกลับโรงทอผ้าเองตอนนี้ก็เกรงใจคุณปู่กับคุณย่า แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่อยากจะค้างคืนกับผู้กองกวินทร์ตอนนี้

               “เรื่องเสื้อผ้าก็ไปเอาของไนเปอร์มาให้น้องใส่ก่อนก็แล้วกันนะเรนเจอร์ น้องเพลงกับไนเปอร์เขาหุ่นเหมือนกันคงใส่เสื้อผ้าด้วยกันได้”

               “จะดีหรอครับคุณย่า” ผู้กองกวินทร์รีบถามกลับเมื่อยามนึกถึงเสื้อผ้าของน้องสาว ถ้าไม่นับเครื่องแบบตำรวจที่เป็นชุดทำงานแก้วเจ้าจอมก็มีแต่เสื้อผ้าแฟชั่นปลุกใจสามีทั้งนั้น

               “เห็นสารวัตรพนาว่าคืนนี้จะพาน้องโมกกับน้องชมพูไปนั่งเรือดูหิ่งห้อยที่อัมพวา คืนนี้ก็จะค้างคืนกันที่นั่นเลยเขาคงอยากพาไนเปอร์อยู่กับลูกๆ ให้นานที่สุดน่ะเพราะพรุ่งนี้ก็ต้องกลับยะลาแล้ว ยังไงเรนเจอร์ลองไปหาดูที่ห้องไนเปอร์ก็แล้วกันนะ”

               “งั้น...เดี๋ยวน้องเพลงค่อยไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก็ได้ค่ะ ตอนนี้ก็ดึกแล้วถ้าต้องมารอน้องเพลงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกคุณปู่กับคุณย่าคงหิวแย่ น้องเพลงใส่ชุดนี้ทานข้าวก็ได้คะ”

               หึ! ผู้กองกวินทร์ลอบยิ้มอย่างรู้ทันเมื่อรู้ว่าเพลงพิณกำลังถ่วงเวลา เธอคงไม่อยากอยู่กับเขาแบบสองต่อสองแน่ๆ

               “เอางั้นหรอลูก” คุณหญิงกรกชเองก็รู้ทันหลานสะใภ้ เรื่องที่เธอกับผู้กองกวินทร์ยังไม่ได้เข้าหอกันจริงๆ นั้นคุณหญิงรู้ดี นี่คงหาเรื่องถ่วงเวลาอยู่สินะ

               “ค่ะคุณย่า เออ...คุณย่าขา นานๆ น้องเพลงได้มาหาคุณย่าที คืนนี้ขอน้องเพลงนอนกับคุณย่าได้มั้ยคะ”

               “อ้าว น้องเพลงมานอนกับคุณย่าแล้วปู่จะนอนกับใครล่ะ” ท่านนายพลปภพว่าขำๆ เอ็นดูคนกลัวสามีตัวเอง “น้องเพลงไปนอนห้องเรนเจอร์นั่นแหละ แต่งงานเป็นผัวเมียกันแล้วนอนห้องเดียวกันได้ไม่เป็นไร”

               “ผมรักคุณปู่ที่สุดเลย” ไม่เคยรักเท่านี้มาก่อนด้วย ผู้กองกวินทร์ฉีกยิ้มกว้างสุดๆ แล้วแอบหันไปตีมือกับนคินทร์สำหรับชัยชนะในครั้งนี้ และเมื่อคุณปู่พูดแบบนี้เพลงพิณก็เลยไม่มีทางเลือก

               หลังมื้อเย็นนคินทร์ก็ขอตัวกลับบ้านทันทีเพราะไม่อยากอยู่รบกวนลูกพี่แล้ว ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็พากันกลับเข้าห้องไปพักผ่อนผู้กองกวินทร์ก็เลยพาเพลงพิณมาที่ห้องนอนของตัวเอง ถ้าไม่นับตอนเด็กๆ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เพลงพิณเพิ่งจะเคยมาเข้ามาในห้องนอนของเขา เพราะเขากับเธอต้องแต่งงานกันอย่างกระทันหัน ผู้กองกวินทร์ก็อยู่ที่นครพนมตลอดดังนั้นห้องนอนของเขาที่บ้านนี้ก็เลยยังอยู่ในสภาพของห้องนอนชายโสดทั่วไป แต่ก็ดูสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยดี มีเตียงนอนขนาดใหญ่อยู่ข้างๆ กระจกหน้าต่าง ผ้าปูที่นอน เครื่องนอนเป็นสีน้ำเงินเข้มเรียบๆ ไม่มีลาย มีมุมแต่งตัว ตู้เสื้อผ้าแยกอยู่อีกด้านติดกับห้องน้ำ ข้างเตียงนอนมีโต๊ะทำงาน หลังโต๊ะทำงานมีตู้กระจกใสเก็บอาวุธและล็อกด้วยระบบรหัสตัวเลขดูแน่นหนา มีทีวี ตู้เย็นตู้เล็กๆ และโซฟานั่งเล่น เพลงพิณได้แต่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องด้วยความเก้อๆ เขินๆ ทำตัวไม่ถูก กระดากอายเมื่อต้องมาอยู่ในห้องนอนของผู้ชายเพราะยังไม่ชินกับการแต่งงาน

               “ถ้าน้องเพลงอยากแต่งห้องใหม่ก็ตามใจเลยนะคะ เดี๋ยวพี่จะเคลียร์ตู้เสื้อผ้าแล้วซื้อชุดสวยๆ มาให้น้องเพลง ถ้าเครื่องนอนมันสีทึบไปน้องเพลงจะเปลี่ยนเป็นสีอื่นก็ได้ แล้ว...”

               “ไม่เป็นไรค่ะ น้องเพลงแค่มานอนคืนนี้คืนเดียว”

               “คืนเดียวอะไร จะให้พี่ย้ำอีกกี่รอบว่าเราแต่งงานกันแล้วนะ ที่นี่คือบ้านของน้องเพลงค่ะ”

               ก็เธอยังไม่ชินนี่นา เพลงพิณได้แต่เถียงในใจแล้วเดินไปนั่งที่โซฟานุ่มอย่างเกร็งๆ จนผู้กองกวินทร์ต้องเข้ามานั่งลงข้างๆ เพื่อแนะนำห้องนอนของเขาเพราะอยากให้เธอทำตัวสบายๆ เข้าใจแหละว่าเธออาจจะยังไม่ชิน

               “เดี๋ยวพี่จะไปเอาเสื้อผ้าของยัยปิศาจสไนเปอร์มาให้เปลี่ยนนะคะ ระหว่างนี้น้องเพลงไปอาบน้ำอาบท่าก่อนก็ได้ คุณย่าให้คนเอาของใช้ส่วนตัวมาไว้ที่ห้องน้ำให้แล้วค่ะ”

               “ขอบคุณค่ะ”

               “...น้องเพลง...อยากให้พี่ช่วยถอดชุดนางรำออกให้มั้ย ท่าทางน่าจะถอดยากนะคะ” เขาเคยเห็นเธอถ่ายคลิปสอนการใส่ชุดนางรำกับอาร์ตี้ เห็นว่าต้องมีเย็บตรงนั้น ติดตรงนี้อะไรอีกเยอะแยะเลย ไหนจะต้องถอดรัดเกล้าบนศีรษะอีก

               “คือ...” ปกติก็จะเป็นอาร์ตี้หรือน้องๆ นางรำเป็นคนช่วยแกะด้ายที่ชุดออกให้ คราวก่อนตอนที่เธอไปค้างคืนกับเขาที่โรงแรมจนเกิดเรื่องให้ต้องแต่งงานกัน ตอนนั้นเธอแกะด้ายที่ชุดออกแล้วเขาก็เลยปลดชุดนางรำของเธอได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้

               “น้องเพลงจะแกะเองค่ะ”

               “อ้อหรอ” ดื้อจริงวุ้ย! ผู้กองกวินทร์ว่าในใจก่อนจะเดินไปหยิบกรรไกรที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานมาส่งให้เธอใช้ตัดด้าย จากนั้นก็ลากเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานมานั่งจ้อง ดูคนดื้อจะถอดชุดเอง

               เพลงพิณเห็นเขานั่งเอามือเท้าคางมองเธอนิ่งก็ทำค้อนใส่อีก เรื่องที่เขากินยาถ่ายเพื่อเลี่ยงการไปกับผู้หญิงเป็นเธอเองที่เข้าใจเขาผิด แต่เรื่องสตอรี่ของจ่านพดลนั้นมันไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ เพราะมีคลิปเป็นหลักฐาน

               “พี่เรนเจอร์ไม่ไปเอาเสื้อผ้ามาให้น้องเพลงเปลี่ยนล่ะคะ”

               “ถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ให้มันได้ก่อนแล้วค่อยพูดเรื่องจะใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ห้องยัยปิศาจอยู่แค่นี้จะไปเอาตอนไหนก็ได้”

               “เรียกพี่ไนเปอร์ให้ดีๆ หน่อยค่ะ”

               “ยัยซาตาน”

               “พี่เรนเจอร์”

               “ยัยมารร้ายลูกดก”

               “เรียกใหม่ค่ะ”

               “ยัยบ้ากามชอบปล้ำผัว”

               “พี่เรนเจอร์” เฮ้อ! เธอยังจะหวังอะไรจากเขาได้อีกสำหรับเรื่องนี้ น้องสาวออกจะสวยอย่างกับนางฟ้าแต่เขาก็เรียกซะเสียเลย ถ้าพี่ไนเปอร์ได้ยินเข้าได้มากระทืบเขาหลังหักแน่ๆ

               เมื่อเขาอยากจะมองเพลงพิณก็ไม่สนใจแล้ว เธอค่อยๆ ถอดเครื่องประดับแต่ละชิ้นออก ส่วนมาลัยชายครุยนั้นเธอได้มอบให้ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชไปแล้วเพราะมาลัยชายครุยเป็นงานฝีมือที่ประณีตงดงาม ทุกครั้งที่เธอไปรำแล้วได้มาลัยชายครุยมาจากเจ้าภาพเธอจะนำมาให้พ่อกับแม่และคุณยาย แต่วันนี้เธออยากมอบให้คุณปู่กับคุณย่า ผู้กองกวินทร์นั่งดูคนดื้อพยายามถอดเครื่องประดับและชุดนางรำอย่างขัดใจเพราะดูเก้ๆ กังๆ ไปหมด แต่เขามันเป็นคนใจร้อนไง พอเห็นอะไรขัดหูขัดตาหน่อยก็มักจะอดไม่ได้จนต้องลุกออกจากเก้าอี้มาช่วยเพลงพิณถอดชุดในที่สุด เพลงพิณที่เริ่มมีปัญหากับการถอดเครื่องประดับและชุดนางรำแล้วแต่ก็ไม่กล้าร้องขอความช่วยเหลือเห็นว่าเขาเข้ามาช่วยก็เลยปล่อยเลยตามเลยให้เขาช่วยในที่สุด

               “ใส่อะไรเยอะแยะ” คนช่วยก็ช่วยไปบ่นไป ระหว่างที่เพลงพิณกำลังถอดกำไลข้อมือออกทีละชิ้นผู้ช่วยในการถอดของเธอก็กำลังจะปลดต่างหูออกให้ เครื่องประดับเกือบทุกชิ้นล้วนทำมาจากทองคำแท้ ส่วนที่ไม่ใช่ทองก็เป็นเครื่องลางศักดิ์สิทธิ์เกี่ยวกับพญานาค ผู้กองกวินทร์ขยับเข้าไปใกล้เพลงพิณมากขึ้นเมื่อเส้นผมของเธอมันมาพันอยู่กับต่างหูระย้า เมื่อขยับเข้ามาใกล้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาก็เป่ารดอยู่ที่ใบหูและลำคอจนเพลงพิณต้องย่นคอหลบ

               “ฮื้ม!” คนที่กำลังตั้งอกตั้งใจแกะเส้นผมออกจากต่างหูให้คำรามเสียงในคอเบาๆ เพื่อปรามให้เธออย่าขยับตัว แก้มนวลฝาดเลือดร้อนผ่าวขึ้นมากับความใกล้ชิด ปลายนิ้วที่เผลอมาแตะโดนลำคอยิ่งทำให้เพลงพิณหวามไหวใจเต้นแรง ถ้าเป็นสถานะเมื่อก่อนเขายังหักห้ามใจเอาไว้ได้แต่ว่าตอนนี้...เธอกับเขาแต่งงานกันแล้ว...

               “อ่ะ เรียบร้อยแล้วค่ะ” กว่าจะแกะเส้นผมออกจากต่างหูได้ก็ใช้เวลาไปครู่ใหญ่ ผู้กองกวินทร์ปลดเอาต่างหูออกมาแล้วส่งให้กับเพลงพิณก่อนจะโน้มตัวเข้าไปปลดที่อีกข้างทำให้เธอกับเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น กว่าเขาจะปลดต่างหูให้เธอเสร็จกลิ่นกายแสนหอมของเขาก็ทำเอาเพลงพิณไม่กล้าหายใจแล้ว

               “อ้าว เป็นอะไรหรอคะน้องเพลง หน้าดูแดงๆ นะเรา”

               “ฮะ กะ...ก็...สงสัยน้องเพลงจะร้อนน่ะค่ะ อยากรีบอาบน้ำแล้ว” เพลงพิณค่อยๆ ผละตัวถอยห่างจากเขาด้วยความเก้อเขินจนเขาต้องดึงตัวเธอเอาไว้

               “อยากรีบอาบน้ำก็ต้องรีบถอดชุดค่ะ” พอกดรีโมตเพิ่มความเย็นที่แอร์ให้เธอแล้วผู้กองกวินทร์ก็จัดการถอดเครื่องประดับที่เหลือออกให้เธอจนตอนนี้เครื่องประดับทุกชิ้นวางอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กหน้าโซฟาแล้ว

               “น้องเพลงจะเอาเครื่องประดับวางไว้ตรงไหนได้บ้างคะ” เมื่อผู้กองกวินทร์ถอดรัดเกล้าเศียรพญานาค เครื่องประดับชิ้นสุดท้ายออกให้เธอเรียบร้อยแล้วเพลงพิณก็เริ่มมองหาที่เก็บ

               “ก็วางไว้บนโต๊ะนี่แหละ”

               “ไม่ได้ค่ะ ต้องเป็นที่สูงๆ หน่อย เครื่องประดับพวกนี้เป็นของมีครู บางชิ้นก็เป็นเครื่องลางศักดิ์สิทธิ์จะให้วางไว้ที่ต่ำๆ หรือเอาไว้ที่ปลายเท้าไม่ได้เด็ดขาด”

               “งั้นไว้ถอดชุดเสร็จแล้วเดี๋ยวพี่จะเอาไปไว้ที่ตู้หลังโต๊ะทำงานให้” ผู้กองกวินทร์พยักหน้าไปทางตู้กระจกข้างตู้ที่เขาใช้เก็บพวกอาวุธ ซึ่งตู้ที่ว่านี้ดูจะมีที่ล็อกที่แน่นหนาไม่ต่างกัน ชั้นบนเป็นตู้กระจกใสส่วนที่ชั้นล่างเป็นตู้ทึบ

               “มันเป็นตู้ที่พี่เอาไว้เก็บของมีค่าที่สำคัญ ใต้ตู้นี้จะเป็นตู้เซฟ รหัสเซฟคือ...”

               “ไม่ต้องบอกก็ได้ค่ะ มันเป็นของส่วนตัวของพี่เรนเจอร์”

               “ต้องบอกค่ะ ของของผัวก็เหมือนกับของของเมีย ของทุกอย่างในตู้นั้นเป็นของน้องเพลงค่ะน้องเพลงจำเป็นต้องรู้” แล้วผู้กองกวินทร์ก็บอกรหัสตู้เซฟทุกตู้ ตู้เก็บอาวุธและตู้อื่นๆ กับเธอ แม้แต่กุญแจในการไขลิ้นชักหรือตู้ต่างๆ เขาก็มอบให้เธอเก็บเอาไว้ทั้งหมด เพลงพิณได้แต่มองเขาอย่างซาบซึ้งกับความเชื่อใจที่เขามีให้ แล้วรหัสแต่อย่างที่เขาให้ก็ล้วนแต่เป็นตัวเลขที่เกี่ยวกับเธอทั้งนั้น ทั้งวันเกิดเธอ รหัสนักศึกษาสมัยเรียนทั้งที่เมืองไทยและที่ต่างประเทศ หมายเลขเบอร์โทรศัพท์ แม้แต่หมายเลขบัตรประชาชนก็ด้วย ดูจากรหัสต่างๆ ที่เขาตั้งเกี่ยวกับตัวเธอแล้วเพลงพิณก็รู้เลยว่าเขาคลั่งรักเธอมากแค่ไหน เขาตั้งใจผูกชีวิตของตัวเองให้เกี่ยวพันกับเธอ แม้แต่รหัสเข้าเครื่องโทรศัพท์มือถือก็ยังเป็นเลขปีเกิดของเธออีกทำให้ทุกครั้งที่เขาจะใช้โทรศัพท์เขาจะนึกถึงเธอเพราะปีเกิดของเธอเสมอ

               ผู้กองกวินทร์เข้าใจแล้วว่าทำไมสารวัตรพนาถึงยกทุกๆ อย่างให้กับน้องสาวของเขา เมื่อก่อนเขามองว่าสารวัตรพนาเป็นคนโง่ที่ยอมเมีย กลัวเมียถึงได้ยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับแก้วเจ้าจอม บัตรทางการเงินทุกอย่าง รหัสตู้เซฟ กุญแจและแม้แต่เงินเดือน ไม่หรอกสารวัตรพนาไม่ได้โง่ เพียงแต่ที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะว่าเขารักแก้วเจ้าจอมมากและไว้ใจ เชื่อใจแก้วเจ้าจอมที่สุด ผู้กองกวินทร์เพิ่งจะเข้าใจจริงๆ ก็ตอนนี้ ตอนที่เขาบอกและมอบทุกอย่างให้กับเพลงพิณเหมือนอย่างที่สารวัตรพนาทำกับแก้วเจ้าจอม เขาทำไปเพราะเขารักเธอและเขาก็เชื่อใจเพลงพิณที่สุด เขารู้สึกดีมากๆ ที่ได้ทำแบบนี้...การเป็นคู่ครอง คู่ชีวิตของกันและกันมันดีแบบนี้สินะ นอกจากจะอบอุ่นแล้วก็ยังมีความสุขมากๆ ด้วย

               “น้องเพลงมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวของพี่รวมถึงข้าวของทุกอย่างของพี่ด้วย มันเป็นสิ่งที่คนเป็นผัวเมียกันต้องทำอยู่แล้วรวมถึง...พี่ต้องเลี้ยงดูและดูแลน้องเพลงให้ดีที่สุด ให้สมกับที่พี่รัก พี่หวงและอยากได้น้องเพลงมาครอง”

               เพลงพิณเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวกับความเชื่อใจและความรักที่เขาให้ หัวใจของเธออิ่มเอมอย่างมีความสุขยิ่งได้คลายเรื่องกังวลใจที่เขาหายไปทั้งคืนจนเธอรอเก้อหัวใจของเธอก็ยิ่งอ่อนยวบ แต่พอมือของเขาเกี่ยวดึงเอาตัวเธอเข้าไปหาสองแขนเล็กๆ ก็รีบยื่นมายันอกแกร่งของเขาเอาไว้

               “อย่าค่ะ น้องเพลงยังไม่พร้อม” แม้ว่าหัวใจของเธอมันจะอ่อนยวบไปหมดแล้วก็ตาม...เงินซื้อใจของเธอไม่ได้ แต่ความรักของเขามันซื้อหัวใจของเธอได้ทั้งหมด

               “ยังงอนเรื่องสตอรี่ของจ่านพดลอยู่ล่ะสิ” เขารู้ทันเมื่อเพลงพิณเอียงหน้าหนี “สตอรี่แค่ไม่กี่วินาทีทำให้พี่ดูเป็นคนเลวหรอคะ” เรื่องทุกอย่างมันก็เป็นไปตามสตอรี่นั่นจริงๆ แหละเพราะสาวคนนั้นก็ขึ้นมานั่งตักของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแล้วป้อนเหล้าให้เขาตามคำยุของพลเรือตรีจิรัตน์ แต่พอป้อนเสร็จและจ่านพดลแพนกล้องไปทางอื่นเขาก็ผละสาวคนนั้นออกแล้วไปนั่งเบียดข้ามโขงแทนเพราะข้ามโขงเองก็อึดอัดเหมือนกันที่ถูกสาวๆ รุม พลเรือตรีจิรัตน์บ่นเขาใหญ่เลยเรื่องที่เขาไม่แรดเหมือนแต่ก่อน

               “คิดว่าข้ามโขงจะโอเคหรอคะถ้าพี่ไปนั่งนัวเนียกับผู้หญิงจริงๆ คิดว่าข้ามโขงจะรู้เห็นเป็นใจให้พี่ทำเลวเวลาอยู่ลับหลังน้องเพลงหรอ ถ้าพี่ทำผิดพลาดไปจริงแล้วถ้าผิดร้ายแรงจริงๆ ข้ามโขงมันไม่ไว้หน้าพี่หรอก มันซัดพี่ไปนานแล้ว”

               นี่คงเป็นข้อดีอีกข้อที่พี่ชายของเธอกับเขาเป็นคู่บัดดี้ตัวติดกัน และเป็นข้อดีที่พี่ชายของเธอรักเธอมากที่สุด หากเขาทำไม่ดีต่อเธอพี่ชายของเธอก็คงไม่ยอม เพลงพิณมาคิดตามที่เขาพูดก็รู้สึกว่าบางทีเธอก็คิดมากไป เธอจะเอาเวลาแค่ไม่กี่วินาทีมาทำลายความรักของตัวเองหรอ เธอก็รู้ดีอยู่แล้วนี่ว่าคืนนั้นจุดสิ้นสุดของปาร์ตี้เขาไปอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่โรงแรม

               “...น้องเพลงไม่โกรธเรื่องคืนนั้นแล้วก็ได้ค่ะ”

               “จริงอ่ะ” เพลงพิณก้มหน้างุดแล้วพยักหน้าตอบ เธอค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วกลับมาถอดชุดนางรำต่อ เมื่อถอดเครื่องประดับเสร็จแล้วต่อไปก็เป็นชุด เธอใช้กรรไกรค่อยๆ เลาะเส้นด้ายที่เย็บยึดชุดนางรำออกอย่างระมัดระวังเพราะชุดนางรำของเธอล้วนเป็นผ้าไหมเนื้อดี แต่เลาะได้ไม่กี่จุดผู้กองกวินทร์ก็แย่งกรรไกรจากเธอไปแล้วเข้ามาช่วยเลาะเส้นด้ายออกให้จนตอนนี้เธอสามารถถอดชุดนางรำได้อย่างง่ายดายแล้ว

               “ให้พี่ไปช่วยน้ำอาบมั้ย อยากนอนแช่น้ำในอ่างกับพี่รึเปล่า” มือของเขาลูบไล้กายของเธอไปมาเพื่อจะหาปมผ้าแถบผืนนุ่ม อยากดึงมันออกอีกเหมือนอย่างที่เคยทำ

               “พี่เรนเจอร์ไปเอาเสื้อผ้ามาให้น้องเพลงเปลี่ยนดีกว่าค่ะ”

               “เฮ้อ” ถ่วงเวลาเก่งจริงๆ ผู้กองกวินทร์คิด แต่ก็เอาเถอะ ให้มันค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ พอคิดได้แบบนี้เขาก็ลุกขึ้นแล้วเอาเครื่องประดับนางรำของเธอไปเก็บเอาไว้ยังตู้หลังโต๊ะทำงาน จากนั้นก็ออกจากห้องไปเพื่อหาชุดเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยน

               เพลงพิณชะเง้อมองตามเมื่อเห็นเขาเดินออกไปจากห้องแล้วก่อนจะถอนหายใจออกมา นึกว่าจะไม่รอดเสียแล้วตอนที่เขาทำท่าจะดึงผ้าแถบของเธอออก มนต์รักของรุกขเทวดาช่างหวานซึ้งตรึงหัวใจเธอเหลือเกิน คำรักออดอ้อนของเขาทำเอาใจของเธออ่อนไหวราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สิ่งที่เขาปฏิบัติต่อเธอมันทำให้เธอต่อต้านเขาได้ยากจริงๆ แล้วแบบนี้คืนนี้เธอจะรอดมั้ยนะ เพลงพิณลุกขึ้นเดินดูไปรอบๆ ห้องนอนของเขาอย่างสนใจเพราะตอนนี้ห้องนอนของเขาก็คือห้องนอนของเธอด้วย

               “หืม” คิ้วเข้มเล็กๆ เลิกขึ้นเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะทำงานของเขานอกจากจะมีกรอบรูปของครอบ ของทีมอัลฟาแล้วก็ยังมีกรอบรูปของเธอวางอยู่ด้วย แล้วพอเธอเดินไปดูที่โต๊ะข้างหัวเตียงของเขาก็เห็นมีกรอบรูปของเธอวางเอาไว้อีก ทุกภาพล้วนแต่เป็นภาพตอนที่เธอใส่ชุดพื้นเมืองทั้งนั้น เธอเพิ่งจะรู้นี่แหละว่าเขาเอาภาพของเธอมาวางไว้ที่หัวเตียง

               “...น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์นะคะ” เธอยิ้มบอกกับกรอบรูปอีกอันที่เป็นภาพถ่ายคู่ของเขากับเธอ เธอจำได้ว่าภาพนี้เธอถ่ายกับเขาในวันที่เขาเรียนจบนักเรียนนายเรือ เธอไปร่วมแสดงความยินดีกับเขาซึ่งเขาดีใจสุดๆ ที่เห็นเธอไปหา เอาแต่เดินตามเธอต้อยๆๆ ทั้งวันเลย เพลงพิณก้มลงไปจูบที่ภาพของเขาอย่างแผ่วเบาแล้วกอดเอาไว้แนบอก ตกหลุมรักสามีของตัวเองอีกครั้ง

               หลังจากที่โทรไปบอกน้องสาวแล้วว่าจะขอชุดเสื้อผ้าไปให้เพลงพิณผู้กองกวินทร์ก็เดินเข้าไปในห้องนอนของแก้วเจ้าจอมทันที ซึ่งตอนนี้ห้องนอนของแก้วเจ้าจอมต่างไปจากเดิมเยอะมาก จากห้องนอนของสาวโสดที่เขาคุ้นชินตอนนี้กลับมีข้าวของและเครื่องใช้ของผู้ชายอยู่ด้วย ภาพคู่ของเธอกับสารวัตรพนาในชุดแต่งงานแขวนเด่นหราอยู่ที่ข้างเตียง กรอบรูปที่ตั้งโชว์มีแต่ภาพคู่ของเธอกับสามีและภาพของลูกน้อยทั้งสอง ที่โซฟานั่งเล่นริมหน้าต่างเต็มไปด้วยตุ๊กตาของน้องชมพูกับน้องโมก รถของเล่นคันสวยของน้องโมกคันหนึ่งจอดเอาไว้บนเตียงนอน เห็นแล้วผู้กองกวินทร์ก็อดขำไม่ได้เมื่อยามนึกถึงความน่ารักของหลานๆ แม้แต่คุณดอลลี่ของน้องชมพูก็ยังนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ขอบเตียงเพราะเมื่อมีพ่อกับแม่อยู่ด้วยทั้งสองพี่น้องก็ไม่ค่อยสนใจของเล่นกันหรอก ปกติก็จะนอนอยู่ที่ห้องของตัวเองกัน แต่ถ้าวันไหนพ่อกับแม่มาหาทั้งสองพี่น้องก็จะมานอนที่ห้องนี้ด้วย

               ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ของแก้วเจ้าจอมถูกแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเป็นชุดเสื้อผ้าของเธอและอีกฝั่งเป็นของสารวัตรพนา เห็นแล้วผู้กองกวินทร์ก็แอบบันทึกภาพเอาไว้ในหัวเพื่อจะเอาไปแบ่งตู้เสื้อผ้าที่ห้องนอนของตนบ้าง จะจัดให้ได้แบบนี้เลยล่ะ เขายิ้มกริ่มก่อนจะปิดตู้เสื้อผ้าในฝั่งของสารวัตรพนาแล้วมาสนใจเสื้อผ้าของแก้วเจ้าจอมแทน สำหรับชุดของวันพรุ่งนี้...

               “เสื้อผ้าเรียบร้อยๆ น่ะเคยมีกับเขาบ้างมั้ยวะ” เห็นเสื้อผ้าของน้องสาวแล้วเขาก็เพลียใจ ผัวก็ออกจะรวยมีเงินเปย์ตั้งมากมายแต่ทำไมถึงชอบซื้อเสื้อผ้าที่มีเนื้อผ้าแค่ไม่กี่คืบมาใส่ แม้แต่เดรสตัวยาวก็ยังมีผ่าข้างขึ้นมาเกือบจะถึงเอว แต่ก็อย่างว่าแหละ มีผัวแก่ ผัวแก่คงชอบให้เมียเด็กแต่งตัววับๆ แวบๆ เวลามองจะได้ชื่นใจ ผัวเมียคู่นี้ไม่รู้ว่าใครหื่นกว่าใครกันแน่ หรือว่ามันจะพอๆ กันวะ คงศีลเสมอกันแหละไม่งั้นคบกันไม่ได้หรอก

               “เอาไอ้นี่แหละ” ผู้กองกวินทร์เลือกสูทเดรสสั้นสีขาวแขนกุดออกมา มองด้านหน้าแล้วก็เหมือนจะเรียบร้อยดีแต่พอพลิกมาด้านหลัง...แม่เจ้า เป็นสูทเดรสแบบคล้องคอโชว์แผ่นหลัง ซ้ำด้านหน้าก็ยังคว้านอกซะลึกอีก แต่จะหาชุดอื่นก็ยากแล้วเพราะมีแค่ชุดนี้แหละที่เรียบร้อยที่สุด

               “โห แล้วชุดชั้นในอะไรมันจะเยอะแบบนี้” เมื่อเลื่อนลิ้นชักใหญ่ออกทั้งสองชั้นก็เห็นเป็นชุดชั้นในทั้งหมดของแก้วเจ้าจอม ส่วนที่ใช้แล้วถูกพับเก็บอย่างเป็นระเบียบอันนี้ไม่แปลก แต่มันแปลกตรงที่มีชุดใหม่ๆ ที่ยังอยู่ในซองไม่ได้แกะอีกหลายชุด ยัยปิศาจทำไมต้องตุนชุดชั้นใจเยอะแบบนี้กันเนี่ย ดูสิ มีชุดชั้นในทุกแบบเลย ทั้งแบบทั่วไปและแบบเซ็กซี่ หรือว่า...

               “พี่พนาสายโหดหรอวะ” สงสัยจะชอบฉีกชุดชั้นในเมียมากกว่าถอดก็เลยต้องตุนเอาไว้ขนาดนี้ ผู้กองกวินทร์รีบเลือกชุดชั้นในชุดใหม่ที่ยังอยู่ซองเล็กๆ ให้กับเพลงพิณก่อนจะรีบดันลิ้นชักปิดเพราะเขายังต้องหาชุดนอนของแก้วเจ้าจอมต่อ แล้วพอผู้กองหนุ่มเลื่อนมือไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าอีกด้านเพื่อจะหาชุดนอนไปให้เมียของตนนั้น พอเขาได้เห็นชุดนอนที่แขวนอยู่ด้านในเขาก็ต้องอึ้งทำตาโต...

               “แม่เจ้า! ชุดนอนไม่ได้นอน” นี่ถ้าเขาเอาไปให้เมียของเขาใส่เห็นท่าว่าน้องเพลงได้ทุบหัวเขาแน่ๆ คืนนี้ แค่เห็นชุดนอนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมมันได้ลูกหัวปีท้ายปี แต่ว่า...ถ้าน้องเพลงของเขาได้ใส่ชุดนอนแบบนี้ก็คงน่ามองไปอีกแบบนะ

               กลิ่นหอมสบู่ทำให้ผู้กองกวินทร์ที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาห้องนอนหันไปมองตามเมื่อเพลงพิณอาบน้ำเสร็จแล้ว เขามองเธอตาหวานเชื่อมเมื่อได้เห็นร่างเล็กๆ ขาวผุดผ่องนุ่งผ้าขนหนูกระโจมอกออกมาจากห้องน้ำ มีผ้าคลุมผมเอาไว้ด้วยเมื่อเธอสระผมจนกลิ่มแชมพูหอมฟุ้ง ใบหน้าหวานๆ แดงก่ำด้วยความเขินที่ถูกสามีจ้องตาไม่กระพริบ เพลงพิณเริ่มทำตัวไม่ถูกเสียแล้วก็เลยร้องหาเสื้อผ้าแทน

               “เออ...ชุดของน้องเพลงล่ะคะ”

               “อ้อ” เหมือนเพิ่งจะรู้ตัว ผู้กองกวินทร์ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่บนเตียงมาชูขึ้นให้เธอดู

               “อันนี้ชุดสำหรับใส่พรุ่งนี้กับชุดชั้นในชุดใหม่ยังไม่ได้ใช้ เป็นชุดที่เรียบร้อยที่สุดเท่าที่ยัยปิศาจจะมีแล้ว” เพลงพิณมองตามมาที่ชุดชั้นในซึ่งเป็นเสื้อชั้นในแบบไร้สายเข้ากันกับชุดสูดเดรสแบบเปิดหลัง คงเพราะเมื่อก่อนเขาควงผู้หญิงมาเยอะก็เลยเข้าใจเรื่องการเลือกชุดชั้นในให้เหมาะกับเสื้อผ้าของผู้หญิง

               “แล้วชุดนอนล่ะคะ”

               “คือว่า...” ผู้กองกวินทร์เป็นฝ่ายที่เขินขึ้นมาแทนเมื่อหันมามองชุดนอนที่เขาเลือกก่อนจะค่อยๆ ชูขึ้นให้เพลงพิณดูพร้อมกับคำอธิบาย

               “พี่พยายามหาชุดที่เรียบร้อยกว่านี้แล้วนะคะแต่ว่า...ห้องยัยปิศาจมีแต่ชุดนอนไม่ได้นอนค่ะ”

               ชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวประดับลูกไม้ดูสวยมากๆ ในสายตาของเพลงพิณ มันเป็นชุดนอนกระโปรงที่สั้นมากๆ แล้วยังมีผ่าข้างขึ้นมาอีกสองข้าง เนื้อผ้าบางเบา ไม่ถึงขั้นโปร่งแต่ก็บางจนมองทะลุ...ใส่ก็เหมือนไม่ใส่ แก้มนวลๆ ยิ่งแดงก่ำเข้าไปใหญ่ ถึงมันจะเป็นชุดนอนที่สวยแต่เธอก็ไม่กล้าใส่ให้เขาดูหรอก

               “เออ...น้องเพลงขอยืมเสื้อพี่เรนเจอร์มาใส่แทนนะคะ” เธอไปเปิดตู้เสื้อผ้าของเขาแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาแทน ผู้กองกวินทร์ก็เลยต้องวางชุดนอนไม่ได้นอนลงอย่างแอบผิดหวัง แต่ถ้าเทียบกันแล้วระหว่างชุดนอนไม่ได้นอนกับชุดผ้าซิ่งผ้าแถบ เขาชอบผ้าซิ่นกับผ้าแถบมากกว่า น้องงูน้อยธิดานาคีมณีเมืองสรวงของเขาจะไปเหมือนยัยปิศาจได้ยังไงกัน

               แต่ถึงกระนั้นผู้กองกวินทร์ก็ยังอดตาพราวไม่ได้อยู่ดีเมื่อเห็นเพลงพิณใส่เสื้อเชิ้ตของเขา ดูซิ เขาใส่เป็นเสื้ออยู่ตั้งนานแต่พอเธอเอาไปใส่บ้างกลับเป็นกระโปรงเสียอย่างนั้น

               “มานั่งนี่มา” เขาชี้มาที่โต๊ะแต่งตัว ในมือมีพร้อมทั้งหวีและไดร์เป่าผม

               “...ทำดีหวังผลรึเปล่าคะ”

               “เห็นพี่เป็นคนหื่นในหัวมีแต่เรื่องแบบนั้นรึไง มีเมียกับเขาทั้งทีพี่ก็อยากดูแลเมียบ้างไม่ได้หรอ” เพลงพิณไม่ตอบแต่ก็เดินมานั่งหน้าโต๊ะแต่งตัวเพื่อให้เขาเป่าผมให้แต่โดยดี ริมฝีปากสวยๆ อมยิ้มอย่างน่ารักเมื่อมีช่างผมคนพิเศษมาเป่าผมให้ก่อนนอน

               “ไม่ยักรู้ว่าพี่เรนเจอร์มีไดร์เป่าผมในห้องนอน” หัวเกรียนๆ แบบนี้จะเอามาเป่าอะไร

               “อ๋อ ขโมยมาจากห้องไนเปอร์นานแล้ว เอามาเป่าขนให้น้องแมวเพลงพิณ” เพลงพิณอดหัวเราะไม่ได้เมื่อนึกไปถึงแก้วเจ้าจอม พี่ไนเปอร์ของเธอเคยเล่าให้ฟังว่าสารวัตรพนาก็เคยเอาไดร์มาเป่าผมให้เหมือนกัน ตอนนั้นพี่ไนเปอร์ถามเขาว่าเอาไดร์มาจากไหนเพราะทรงผมแบบสารวัตรพนาไม่น่าจะต้องใช้ไดร์ และคำตอบที่ได้ก็คือ...เป็นไดร์ที่น้องชายของสารวัตรพนาเอามาใช้เป่ารองเท้าเวลาไม่แห้ง พี่ไนเปอร์ถูกเป่าผมด้วยไดร์เป่ารองเท้าแต่เธอถูกเป่าผมด้วยไดร์เป่าขนแมวหรอเนี่ย เอาน่า ขนแมวก็ยังดีกว่าไดร์เป่ารองเท้าแหละ

               เห็นเพลงพิณหัวเราะออกมาได้ผู้กองกวินทร์ก็ใจชื้น เขาไดร์ผมให้เธออย่างตั้งใจและเบามือที่สุดเท่าที่จะเบาได้ เส้นผมของเธอช่างสวยแล้วก็นุ่มเหลือเกิน ไม่มีผมเสียเลยสักเส้นซ้ำยังยาวเลยเอวลงไปอีก เขาไม่เคยเห็นตอนเธอผมสั้นเลย

               “น้องเพลงเป็นผู้หญิงคนที่ห้าที่พี่เคยไดร์ผมให้แบบนี้”

               “นึกว่าจะเป็นคนที่ร้อยแล้วซะอีกค่ะ”

               “คนแรกคือคุณย่า คนที่สองคือแม่แก้ม คนที่สามก็ยัยปิศาจสไนเปอร์และคนที่สี่ก็ยัยปักเป้า...ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงคนพิเศษที่สำคัญที่สุดในชีวิต อย่าหวังว่าผู้กองกวินทร์คนนี้จะทำให้”

               “แล้วจะมีคนที่หกมั้ยคะ”

               “ถ้าน้องเพลงคลอดลูกสาวให้พี่ ลูกสาวของเราจะเป็นคนที่หกค่ะ” จะบ้าหรอ มาลูกสาวอะไรคนยังไม่ได้เข้าหอเลย เพลงพิณได้แต่คิดคนเดียวอย่างเขินๆ ดีจังที่เธอได้เป็นหนึ่งในผู้หญิงคนพิเศษที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

               “แล้วทำไมน้องเพลงต้องไว้ผมยาวขนาดนี้ล่ะคะ”

               “น้องเพลงชอบค่ะ น้องเพลงรักเส้นผมของตัวเองมากอีกอย่างเวลาใส่ชุดไทยหรือชุดนางรำจะทำให้ดูสวยมากขึ้น ในสมัยก่อนผู้หญิงเขาก็นิยมไว้ผมยาวๆ แบบนี้ น้องเพลงว่าจะไว้ยาวแค่นี้แหละค่ะ จะไม่ให้ยาวกว่านี้อีกแล้วแล้วก็จะไม่ตัดให้สั้นกว่านี้ด้วยค่ะ”

               “...พี่ก็ชอบเวลาน้องเพลงไว้ผมยาว สวยเหมือนนางในวรรณคดีเลย”

               “นางในวรรณคดีคนไหนคะ”

               “ราพันเซล”

               “จิ๊” เพลงพิณทำค้อนแก้มป่องใส่เขา ราพันเซลใช่นางในวรรณคดีเสียที่ไหนกันเล่า

               ผู้กองกวินทร์เป่าผมให้เพลงพิณจนเสร็จเรียบร้อยก่อนจะพาเธอไปนอนที่เตียงของเขา เขาดูแลเธอเป็นอย่างดีเพื่อให้เธอรู้สึกประทับใจในครั้งแรกที่ได้มานอนร่วมห้องของเขาในฐานะของเมีย เธอดูอารมณ์ดีและผ่อนคลายมากกว่าเมื่อตอนเย็นนี้เสียอีก บางทีการทำดีของเขาเธออาจจะใจอ่อนให้ก็ได้ ผู้กองกวินทร์คิดอย่างหวังผลเมื่อส่งเพลงพิณเข้านอนแล้วเขาจึงมาอาบน้ำ คืนนี้เขาจะต้องเข้าหอกับเธอให้ได้นคินทร์จะได้ไม่ผิดหวังแล้วหาว่าลูกพี่อย่างเขาไม่มีน้ำยา ตอนที่เขาส่งเธอเข้านอนเธอยังยอมให้เขาจุ๊บหน้าผากอยู่เลย ถ้างั้นคืนนี้...เขาจะสะกิดอีกนิดๆ หน่อยๆ รับรองเลยว่าไม่มีพลาดแน่นอน

               “มามะเมียจ๋า ผัวพร้อมแล้ว...เย้ย!!!” ทันทีที่ออกจากห้องน้ำและมุมแต่งตัวมาผู้กองกวินทร์ก็ร้องออกมาลั่น ขนกายลุกซู่ อารามตกใจกลัวทำให้เขาก้าวถอยหลังพลาดจนล้มลงไปก้นกระแทกพื้นเมื่อขณะนี้บนเตียงของเขากำลังมีงูตัวใหญ่ขดตัวนอนอยู่ งูตัวนี้มานอนแทนที่เมียของเขาอีกแล้ว...งูใหญ่มีหงอนตัวสีขาวอมชมพู เกล็ดเปล่งกระกายคล้ายเพชร...ที่นี่เป็นกรุงเทพฯ แท้ๆ ก็ยังจะมีพญานาคอีกหรอเนี่ย

               “นะ...น้องเพลง...” เขารีบยกมือขยี้ตาเพราะคิดว่าคงตาฝาด และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อเขาขยี้ตาแล้วมองไปที่เตียงอีกครั้งก็เห็นว่าเพลงพิณกำลังนอนหลับสนิทอยู่ คาดว่าน่าจะเหนื่อยล้าจากงานบวงสรวง แต่ว่า...เขาตาฝาดจริงๆ หรอ ก็เมื่อกี้นี้เขาเห็นเต็มๆ ตาเลยว่ามีพญานาคมานอนอยู่บนเตียงของเขา มันเป็นพญานาคจริงๆ ไม่ใช่เพลงพิณที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว

               “คิดว่ากลายร่างมาข่มขวัญพี่แล้วพี่จะกลัวหรอ” ผู้กองกวินทร์ทำใจกล้าข่มความกลัวแล้วเดินเข้าไปหาเพลงพิณที่เตียงซึ่งตอนนี้เธอกำลังหลับสนิทอยู่ซ้ำยังนอนได้...เซ็กซี่เป็นบ้า เส้นผมยาวสลวยแผ่สยายจนเต็มหมอน เพราะเสื้อตัวใหญ่ช่วงคอเสื้อเลยผ่าลึก เนินอกอวบเต่งตึงขยับขึ้นลงเบาๆ ตามจังหวะการหายใจ ชายเสื้อร่นขึ้นมาจนเห็นเรียวขาขาวสวย สะ...สวยอะไรแบบนี้กันเนี่ย ใจก็ชื่นชมความสวยเซ็กซี่ของคนที่นอนหลับอยู่แต่ภาพพญานาคก็ยังติดตาจนผู้กองกวินทร์ต้องดึงเอาหมอนอีกใบขึ้นมากอดแล้วชี้นิ้วว่าคนที่กำลังนอนหลับไม่รู้เรื่อง

               “โธ่เอ้ย กลายร่างเป็นพญานาคได้แล้วคิดว่าพี่จะกลัวหรอฮะ แค่พญานาคเองไม่เห็นจะกลัวเลย” ว่าจบผู้กองกวินทร์ก็เดินกอดหมอนไปล้มตัวลงนอนที่โซฟาหน้าทีวี ไม่แม้แต่จะลุกขึ้นไปปิดไฟในห้อง ระหว่างที่ขดตัวนอนอยู่ที่โซฟาเขาก็คิดในใจไปด้วยว่า แค่พญานาค เขาไม่กลัวหรอกเว้ย...

*******************************************************

จ้า ไม่ได้กลัวเลยนะ ไม่ได้กลัวเลยจริงๆ แน่จริงลุกไปปิดไฟนอนดิ

******************************

ตอนหน้า NC นะคะ

****************************************

แรงบันดาลใจในการเขียนตัวละครน้องเพลงพิณไรท์ได้มาจากพี่ริต้าร์ ธิดานาคี และเป็น FC ติดตามผลงานมานานแล้ว วันนี้เอาภาพมาให้ชมเพื่อเป็นอรรถรสในการอ่านนิยายนะคะ

ภาพทั้งหมดมาจาก FB : ธิดานาคีริต้าร์ ดิษยโสธรศิลป์

มาลัยชายครุยที่น้องเพลงได้จากงานรำเป็นแบบนี้นะคะ