2.ย่ำพระสุริย์ศรี

               ในช่วงที่แสงแดดกำลังสวยเหมาะแก่การถ่ายภาพ ดาราสาวพวงตำแหน่งนางแบบชื่อดังที่ตอนนี้ขึ้นแท่นระดับซูเปอร์สตาร์ของประเทศก็เริ่มหมุนการโพสท่าถ่ายภาพอย่างมืออาชีพ ตากล้องประจำกองถ่ายก็กดชัตเตอร์รัวๆ ด้วยไม่ว่าดาราสาวคนสวยจะโพสท่าไหนเธอก็ดูสวยบาดตาบาดใจอยู่แล้ว คาดว่าถ้ามีการปล่อยภาพเซ็ตนี้ออกไปผู้คนได้ฮือฮากันมากแน่ๆ ด้วยชุดเสื้อผ้าที่ดาราสาวสวมใส่ขณะถ่ายแบบเป็นชุดในธีมแฟชั่นรับหน้าร้อนประจำปีนี้ แดดเมืองไทยที่ว่าแรงก็ยังไม่ร้อนแรงเท่ากันดาราสาวสวยอย่าง กุมาริกา หรือน้ำเมยคนนี้อีกแล้ว ด้วยสวรรค์ชั้นฟ้าเอ็นดูรักจึงได้ประทานรูปร่างหน้าตาที่สวยพริ้มมาให้ตั้งแต่เกิด ไหนจะมีแม่เป็นถึงอดีตซูเปอร์สตาร์ดังระดับประเทศอีกกุมาริกาจึงไม่ต่างอะไรกับลูกไม้ที่ตกอยู่ใต้ต้น อีกทั้งยังเป็นทายาทตระกูลดังเจ้าของธุรกิจมากมายที่ร่ำรวยระดับต้นๆ ของประเทศจึงเรียกได้ว่าสวย เก่งและรวยมาก หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างก็แห่มาขายขนมจีบให้ไม่เว้นวันแต่ก็ยากที่ดาราสาวจะสนใจเนื่องจากเป็นลูกสาว หลานสาวคนเดียวของบ้าน ทุกๆ คนในบ้านจึงประเคนให้หมดทุกอย่างจนกุมาริกาไม่เคยรู้สึกขาด ไม่ว่าใครจะมาจีบด้วยการเปย์มากมายแค่ไหนเธอก็ไม่ได้สนใจ แต่ถ้าจะใช้ใจมาซื้อใจ...ก็คงเป็นเรื่องที่ยากอีกเช่นกัน แม้จะยังไม่เคยมีคนรักมาก่อนแต่กุมาริกาก็รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองมันมีเจ้าของอยู่ตลอดเวลา เธอไม่สามารถรับรักใครได้เพราะหัวใจของเธอมีเจ้าของแล้ว ถึงจะไม่รู้ก็ตามว่าเจ้าของคนนั้นน่ะคือใคร

               “โอ๊ย ฉันเกลียดจริงๆ เลยงานบนเรือแบบนี้ คลื่นมันโคลงเคลงไปหมด” เสียงของผู้จัดการดาราร่างชายใจหญิงคนดังว่าขึ้นหลังจากที่เพิ่งไปสำรอกมื้อเที่ยงมาจากห้องน้ำ ด้วยงานถ่ายแบบครั้งนี้เป็นการถ่ายแบบบนเรือยอร์ชสุดหรูใกล้ๆ กับฐานทัพเรือสัตหีบ คนที่เมาเรือง่ายและอายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วอย่างมอลลี่ก็เลยอ้วกจนแทบจะหมดแรง ในวงการบันเทิงไม่มีใครไม่รู้จักผู้จัดการดาราคนดังอย่าง เจ๊มอลลี่ ด้วยเป็นผู้จัดการดาราที่อยู่ในวงการมานาน ปั้นดาราคนไหนไม่มีใครไม่ดัง มีเหล่าดารานักแสดงในสังกัดเยอะและกุมาริกาก็เป็นหนึ่งในนั้น โดยนอกจากจะเป็นดารานักแสดงในสังกัดของมอลลี่แล้ว กุมาริกาก็ยังได้ตำแหน่งหลานสาวสุดที่รักของมอลลี่ด้วย เนื่องจาก น้ำอิง แม่ของกุมาริกาเคยเป็นดารานักแสดงในสังกัดของมอลลี่มาก่อน มอลลี่รักและเอ็นดูแม่ของกุมาริกาเสมือนน้องสาวในไส้ เมื่อกุมาริกาเริ่มเติบโตเป็นสาวมอลลี่ก็รีบดึงตัวหลานสาวเข้าสู่วงการและปั้นจนโด่งดังอย่างไม่สนใจเสียงคัดค้านของกริชชานนท์ผู้เป็นพ่อของกุมาริกา เพราะทางนั้นค่อนข้างจะหวงลูกสาว ไม่อยากให้ลูกสาวมาทำงานในวงการนี้ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเมื่อเห็นกุมาริกาชอบ อะไรที่ลูกชอบคนเป็นพ่อก็ต้องยอมรับไปโดยปริยาย

               “โอ๊ยนังหนูของป้า ช่างสวยอะไรอย่างนี้นะ” จากที่คลื่นไส้เมาเรืออยู่ พอหันไปเห็นกุมาริกากำลังโพสท่าถ่ายแบบท่ามกลางทีมงานคนเป็นป้าผู้จัดการก็ปลื้มอกปลื้มใจนัก “สวยเหมือนแม่เลยลูกเอ้ย” แม่ว่าสวยมากแล้ว ลูกสาวกลับสวยยิ่งกว่า นึกแล้วก็อยากจะตีผู้เป็นแม่ของกุมาริกานัก สมัยยังสาวๆ อยู่แม่ของกุมาริกานั้นดังมากๆ กำลังจะโกอินเตอร์อยู่แล้วอยู่ๆ ก็เล่นหนีเข้าป่าแล้วหายเงียบไป มารู้อีกทีก็ไปทำงานเป็นหมอรักษาสัตว์ป่าอยู่กลางป่ากลางเขา หันหลังให้วงการบันเทิงแล้วอุทิศตนเพื่อผืนป่าและสัตว์ป่า ยิ่งได้พบรักกับพ่อของกุมาริกาที่ตอนนั้นเป็นหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทั้งคู่ก็อยู่ปลูกต้นรักมันในป่านับตั้งแต่นั้นมา และตอนนี้กริชชานนท์พ่อของกุมาริกาก็ได้นั่งเก้าอี้อธิบดีกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืชแล้ว ส่วนน้ำอิงผู้เป็นภรรยาก็เป็นนักวิจัยสัตว์ป่า มอลลี่ล่ะกลัวเหลือเกินว่ากุมาริกาจะเดินตามรอยแม่ ทิ้งอนาคตทางวงการบันเทิงแล้วหนีเข้าป่าไปอีกคน เด็กคนนี้ยิ่งรักสัตว์รักต้นไม้อยู่เสียด้วยสิ นี่มอลลี่ก็ไปบนมาหลายที่แล้วเพื่อขอให้หลานรักฝังอนาคตเอาไว้กับวงการบันเทิงตลอดไป แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นนั้นมั้ย

               “อาการยังไม่ดีขึ้นหรอคะคุณป้า” เมื่อถ่ายแบบเซ็ตสุดท้ายเสร็จแล้วกุมาริกาก็รีบเข้ามาช่วยประคองมอลลี่อย่างห่วงใยตามประสาคนสนิทสนมกันเพราะมอลลี่เข้ามาดูแลตนในฐานะของป้าตั้งแต่จำความได้แล้ว ถึงจะเป็นผู้จัดการส่วนตัวแต่กุมาริกาก็รักและเคารพมอลลี่เสมือนญาติผู้ใหญ่

               “ป้าอะไรยะ” 

               “พี่มอลลี่” กุมาริการีบเปลี่ยนคำพลางหัวเราะคิกคัก ก็แหม พ่อของเธอสอนให้เรียกแบบนี้มาตั้งแต่เด็กนี่นา เธอก็เรียกจนติดปากแล้วจะให้มาเรียกพี่ก็ยังไงๆ อยู่ “ไว้ขึ้นฝั่งพี่มอลลี่ก็ไปที่ชอบๆ สิคะจะได้หายเมาเรือ”

               “นี่ ฉันยังไม่ตายย่ะยัยเด็กคนนี้” อีกฝ่ายเริ่มเท้าสะเอวว่าแล้วก็เดินไปหยิบเสื้อคลุมมาห่อตัวหลานสาวให้มิดชิดเพราะกุมาริกาอยู่ในชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่อยู่ กว่าจะขออนุญาตผู้เป็นพ่อของกุมาริกาเพื่อพาลูกสาวเขามาถ่ายแบบในธีมแฟชั่นรับหน้าร้อนประจำปีได้มอลลี่ก็แทบจะคลานเข่ายกเอาพานธูปเทียนดอกไม้ไปขอ พอพ่อเขาอนุญาตแล้วตนก็ต้องดูแลลูกสาวเขาให้ดีหน่อย 

               “ที่ชอบๆ ที่น้ำเมยพูดถึงก็อยู่แถวๆ พัทยาไงคะพี่มอลลี่อย่าเข้าใจผิดสิ ถ่ายแบบเสร็จแล้วก็ไปลั้นลาเลยค่ะ”

               “หล่อนจะไปด้วยใช่มั้ย”

               “โนค่ะ น้ำเมยจะรีบกลับบ้าน วันนี้คุณลุงกับคุณป้ากลับมาจากออสเตรเลีย น้ำเมยจะรีบไปประจบ” ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งอย่างน่ารักก่อนจะไปเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมเดินทางกลับขึ้นฝั่งเมื่องานถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อยแล้ว

               กุมาริกาเปลี่ยนมาใส่กางเกงขาสั้นสีขาวลูกไม้และเสื้อครอปลูกไม้สายเดี่ยวสีขาวเข้าคู่กับกางเกง สวยเก๋ด้วยรองเท้าส้นสูงสีส้มดูร้อนแรง ผมยาวสลวยที่ย้อมสีน้ำตาลม้วนเป็นคลื่นปล่อยยาวดูเซ็กซี่อย่างน่าหลงใหล ผิวกายก็ขาวผุดผ่องเมื่อต้องกับแสแดดดูมีออร่า ไม่ว่าจะมองมุมไหนๆ ก็สวยและเซ็กซี่สุดๆ สมกับเป็นซูเปอร์สตาร์ของประเทศ

               “ค่าตัวค่ะลูกสาว” มอลลี่ยื่นซองใส่เช็คให้เมื่อเรือกลับขึ้นฝั่งแล้ว สำหรับดารานักแสดงคนอื่นๆ ในสังกัดมอลลี่จะมีหักเปอร์เซ็นค่าตัวตามที่ตกลงกันไว้ แต่สำหรับกุมาริกามอลลี่ไม่เคยหักค่าตัวเพราะถือว่าเป็นหลานสาว ตนแค่อยากปั้นหลานให้โด่งดังไม่ได้คิดจะเอาหลานมาหารายได้ นี่แหละจึงเป็นเรื่องที่ทำให้พ่อของกุมาริกายอมใจมอลลี่ให้มอลลี่พากุมาริกาเข้าวงการได้ มอลลี่เอ็นดูหลานด้วยใจกริชชานนท์จึงได้ให้ใจตอบ

               “น้ำเมยยกค่าตัวให้ค่ะ”

               “ได้ไง ค่าตัวตั้งเจ็ดหลักนะยะ” มอลลี่ไม่สนใจรีบยัดซองเช็คใส่กระเป๋าแบรนด์ดังราคาแพงที่กุมาริกาสะพายอยู่ “บอกแล้วไงว่าป้าแค่พาเข้าวงการแต่ป้าไม่คิดจะหากินกับหลาน รู้ย่ะว่ารวยมาก”

               “ก็น้ำเมยเกรงใจนี่คะ คุณป้าไม่เคยหักค่าตัวน้ำเมยเลย” ว่าแล้วก็ทำแก้มป่องใส่อย่างน่ารัก “น้ำเมยอยากตอบแทนคุณป้าบ้าง”

               “ถ้าอยากตอบแทนป้าก็แค่เป็นเด็กดีก็พอแล้ว” มอลลี่ยื่นมือมาลูบศีรษะหลานด้วยความเอ็นดูรัก แม่คุณของป้าช่างน่ารักเหมือนแม่เหลือเกิน “ที่ป้าพามาเข้าวงการป้าแค่อยากเห็นน้ำเมยโด่งดังมีชื่อเสียง อยากให้ใครๆ ได้รักน้ำเมยเหมือนกับที่ป้ารัก ป้าหวังเพียงแค่ให้น้ำเมยเป็นเด็กดี มีอนาคตที่ดีและเป็นที่รักของทุกคนนะลูก เก็บค่าตัวเอาไว้นะ หลานป้าจะได้ร่ำรวยที่สุดในโลกไปเลยไง”

               “คุณป้า” กุมาริกาน้ำตาปริ่มๆ โผเข้าไปกอดมอลลี่อย่างซึ้งใจ ก็คุณป้าน่ารักแบบนี้ไงพ่อกับแม่ของเธอถึงได้ยอมฝากเธอเอาไว้กับคุณป้า ถึงป้าของเธอจะไม่ใช่สาวแท้แต่คุณป้าของเธอก็เป็นป้าที่น่ารักที่สุดในโลกเลย แล้วถึงคุณป้าจะไม่ยอมหักค่าตัวจากเธอ แต่เธอก็มักจะมีของขวัญมามอบให้คุณป้าเสมอ

               “อีกอย่างนะ ถ้าอยากตอบแทนป้า...อย่าหนีเข้าป่าแล้วติดผู้ชายในป่าเหมือนกับแม่ของเราก็พอ”

               “ก็คุณพ่อของน้ำเมยหล่อมากนี่คะ” จากที่ซึ้งๆ อยู่กุมาริกาก็หัวเราะคิกคักอีก พ่อกับแม่ของเธอพบรักกันในป่าจนแม่ของเธอทิ้งวงการบันเทิงไปอยู่กับพ่อ ป้ามอลลี่เลยกลัวว่าเธอจะเป็นอย่างนั้น “ไว้ถ้าน้ำเมยเจอหล่อๆ แบบคุณพ่อก็ไม่แน่เหมือนกัน”

               “แล้วทุกวันนี้ยังไม่เจอหรอ” มอลลี่หมายถึงใครอีกหลายๆ คนที่มาขายขนมจีบให้หลานสาว ทั้งจีบแบบตรงๆ และจีบผ่านตนแต่กุมาริกาก็ไม่เคยสนใจใคร เห็นแบบนี้แต่ก็เป็นคนที่ใจแข็งมากๆ

               “น้ำเมยมีในใจแล้วค่ะ”

               “ใคร”

               “ไม่ทราบสิคะ” รู้ว่ามี แต่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร เหมือนเขาจะอยู่ใกล้ๆ เธอนี่แหละ อยู่ใกล้ๆ และคอยติดตามเธอมาโดยตลอด เธออยู่ในสายตาของเขามาโดยตลอดโดยที่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาคือใคร แต่...ทุกๆ ครั้งเวลาที่นึกถึงเขาเธอก็มักจะเห็นเขามาในร่างของ...คุณลุง คุณลุงของสาวน้อยหน้าตาน่ารักที่เธอเคยเจอเมื่อเกือบสองปีก่อน คุณลุงผู้มีกลิ่นกายแสนหอม คุณลุงจอมหน้านิ่งยิ้มไม่เก่งแต่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากหน้านิ่งๆ ของเขา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเห็นเป็นเขาตลอดเวลาที่นึกถึงใครคนนั้น

               “ย่ะ ไว้เจอพ่อเทพบุตรในฝันแล้วก็บอกป้าด้วยแล้วกันจะได้ทำใจไว้รอวันหลานสละโสด” รักหลานมากแค่ไหนแต่สุดท้ายตนก็ต้องเคารพในการตัดสินใจของหลาน เหมือนกับที่เคารพในการตัดสินใจของน้ำอิง ขอแค่หลานสาวคนนี้มีชีวิตที่ดีมอลลี่ก็พอใจแล้ว

               “เอ๊ะ ทำไมวันนี้มีเครื่องบินบินขึ้นลงบ่อยจังเลยคะ ได้ยินเสียงยิงปืนใหญ่แล้วก็เห็นมีเรือรบหลายลำลอยไปมาด้วย” กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองเครื่องบินรบทางการทหารของกองทัพเรือที่เพิ่งบินผ่านไป ก็รู้อยู่หรอกว่าจุดที่ตนมาถ่ายแบบนั้นอยู่ใกล้กับฐานทัพเรือ เคยมาทำงานแถวนี้ก็ออกบ่อยแต่ก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

               “วันนี้ที่ฐานทัพเรือเขามีงานน่ะ เหมือนว่าจะเป็นพิธีอำลาข้าราชการที่เกษียณอายุในปีนี้เขาก็เลยจัดงานอำลาขึ้น”

               “คุณป้าจะอยู่ดูมั้ยคะ”

               “ฉันมีนัดแถวๆ พัทยาแล้วย่ะ” ว่าแล้วก็ทำท่าสะบัดบ๊อบใส่ เป็นอันรู้กันว่าค่ำคืนนี้คุณป้าของน้ำเมยจะไปเฉิดฉายที่ไหน “งั้นก็รีบกลับบ้านนะ ถึงบ้านแล้วโทรมาบอกป้าด้วย อย่าเถรไถร”

               “ค่า” กุมาริกาตอบก่อนจะเดินควงแขนมอลลี่ไปรถซึ่งจอดเอาไว้อยู่ใกล้ๆ กับท่าเรือ โดยที่ไม่รู้เลยว่าขณะที่ตนกับมอลลี่กำลังเดินไปขึ้นรถนั้นได้มีสายตาของใครกำลังจับจ้องอยู่

               ชายคนหนึ่งที่มาเป็นทีมงานให้กับกองถ่ายในวันนี้แท้จริงแล้วเป็นพวกคลั่งดาราคนดัง ด้วยคลั่งในตัวของกุมาริกามากจึงหาทางเข้ามาเป็นทีมงานของกองถ่าย ซึ่งทุกคนในกองถ่ายต่างก็ไม่รู้เลยว่าเขามีจุดประสงค์อะไร ระหว่างที่น้ำเมยถ่ายแบบชายคนนี้ก็แอบถ่ายภาพของกุมาริกาเก็บเอาไว้ แอบถ่ายแม้กระทั่งตอนที่เธอเปลี่ยนชุดและที่สำคัญยังแอบขโมยชุดว่ายน้ำที่กุมาริกาสวมขณะถ่ายแบบมาอีก สายตาที่เลื่อนลอยมองดาราสาวเดินจากไปกับผู้จัดการด้วยความปรารถนาพร้อมกับดึงเอาบิกินี่ตัวจิ๋วที่กุมาริกาใส่ถ่ายแบบขึ้นมาสูดดอมดมด้วยความคลั่งไคล้แล้วรีบตามเธอไป

               หลังจากแยกกับมอลลี่แล้วกุมาริกาก็ขับรถเลียบชายหาดยามเย็นเล่น รถเปิดประทุนคันหรูขับไปเรื่อยๆ เพื่อรอเวลาเพราะก่อนหน้านี้เพิ่งไปสอบถามกับทางทหารที่ฐานทัพเรือมาถึงงานที่จะจัดขึ้นในเย็นวันนี้ ซึ่งเย็นวันนี้จะมีการจัดพิธีย่ำพระสุริย์ศรี คล้ายๆ กับการสวนสนามที่ทางกองทัพเรือจัดขึ้นเพื่ออำลาข้าราชการทหารเรือที่จะเกษียณอายุราชการในปีนี้โดยจะจัดในเวลาที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าพอดีและมีการเชิญธงราชนาวีลงจากเสา ในพิธีก็จะมีการเดินสวนสนามของเหล่าทหารเรือ ทั้งการสวนสนามทางบกและสวนสนามยานยนต์เพื่อเป็นการแสดงแสนยานุภาพและขีดความสามารถของทหารนาวิกโยธินแห่งกองทัพเรือ กุมาริการู้มาว่าจะมีการกระโดดร่มของเหล่าทหารและจุดพลุหลังเสร็จพิธีด้วยก็เลยกะว่าจะอยู่รอดู หวังว่ากลับบ้านไปหาคุณลุงและคุณป้าช้าคงไม่เป็นไรหรอก

               ตามคำแนะนำของทหารที่เธอไปสอบถามมาเหมือนว่าปีนี้จะมีการจัดแบ่งพื้นที่ให้ประชาชนเข้าไปดูงานได้ แต่ถ้าอยากจะได้วิวสวยๆ ในการดูพลุก็คงเป็นบนเนินเขาเล็กๆ ลูกหนึ่งที่อยู่ติดกับทะเล ดังนั้นกุมาริกาจึงขับรถเลียบชายหาดไปเรื่อยๆ ก่อนจะขึ้นไปบนเนินเขาเล็กๆ ตามคำแนะนำซึ่งมีจุดพักรถสำหรับดูวิวจริงๆ เห็นทั้งวิวทะเลและพื้นที่จัดงานพิธีจากมุมสูงด้วย แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะจอดรถเลียบข้างทางดีจู่ๆ ก็มีรถเก๋งเก่าๆ คันหนึ่งขับมาปาดหน้าจนเธอต้องรีบเหยียบเบรกอย่างกระทันหัน

               เอี๊ยด!!!

               “บ้าจริง!” ใจก็อยากจะด่าแรงๆ กว่านี้ แต่พอเห็นคนที่เดินลงมาจากรถหน้าคุ้นๆ กุมาริกาก็ต้องหุบปากลง ชายร่างผอมตัวซีดๆ ที่เดินลงมาจากรถเขาสวมเสื้อของทีมงานจากกองถ่ายด้วย เธอจำได้ว่าเขาก็อยู่บนเรือเหมือนกันตอนที่เธอถ่ายแบบ นี่เขาขับรถตามเธอมาหรอ

               “พี่! พี่ขับรถตามเมยมาหรอ” ด้วยคิดว่าเป็นทีมงานในกองถ่ายกุมาริกาจึงไว้ใจระดับหนึ่งจึงเดินลงจากรถไปหา ซึ่งชายคนนี้ก็รีบเดินเข้ามาหาเธอเช่นกัน

               “น้ำเมย...นางฟ้าของผม...” เสียงแหบพร่าที่เอ่ยออกมาทำให้กุมาริกาต้องชะงัก ดวงตาคู่สวยไปสะดุดอยู่ที่ของบางอย่างในมือของเขา นั่นมัน...บิกินี่ชิ้นล่างที่เธอใส่ตอนถ่ายแบบนี้ ทำไมถึงมาอยู่ที่ผู้ชายคนนี้ได้ล่ะ

               “เฮ้ย!” หญิงสาวร้องออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกบิกินี่ชิ้นดังกล่าวขึ้นมาสูดกลิ่น เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าเป็นพวกโรคจิตกุมาริกาจึงรีบถอยหลังจะหนีขึ้นรถ

               “คุณน้ำเมยอย่าหนีนะ อย่าหนีผมไป”

               “กรี๊ด!!!” กุมาริกากรีดร้องออกมาลั่นเมื่อชายคนดังกล่าววิ่งเข้ามาหาแล้วดันตัวเธอเข้าไปชิดกับรถ มือของมันพยายามจะลวนลามและกอดทำให้กุมาริกาต้องกรีดเสียงร้องออกมาเพื่อหวังจะให้มีคนช่วย แต่เพราะจุดนี้เป็นจุดขึ้นเนินเพื่อจะขึ้นเขาที่ค่อนข้างลับตาคนและอยู่ห่างจากบ้านคนมากจึงไม่มีใครได้ยิน

               “ผมชอบคุณ ผมรักคุณ น้ำเมยของผม...น้ำเมยของผม...”

               “อย่ามายุ่งกับฉันนะ!!! ช่วยด้วย!!!” กุมาริกาพยายามดีดดิ้นจะหนีแต่ชายคนนี้ก็จับตัวเธอเอาไว้แน่นแล้วพยายามจะลากตัวเธอไปที่รถของมัน พอเธอดิ้นมากๆ มันก็เริ่มจะหงุดหงิดแล้วง้างฝ่ามือขึ้น แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงของรถยนต์คันหนึ่งกำลังขับมาทางนี้ ดังนั้นกุมาริกาจึงไม่รอช้าร้องขอความช่วยเหลือในทันที

               “ช่วยด้วย!!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันด้วย!!!” รถกระบะคันใหญ่สีดำที่กำลังขับขึ้นเขามาจอดแทบจะในทันทีก่อนที่ชายคนหนึ่งจะรีบลงจากรถมา หัวใจของเขากระตุกวูบขึ้นมาเมื่อเห็นหญิงสาว...

               “น้ำเมย...” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะรีบเข้าไปหาเมื่อเห็นเธอพยายามจะดิ้นหนีจากชายร่างผอมคนนั้น

               “ช่วยด้วยค่ะ ไอ้นี่มันโรคจิต มันจะฉุดฉัน”

               “เรื่องของผัวเมียคนนอกอย่าเสือกเว้ย!!!” ไอ้โรคจิตร้องบอกบ้างในขณะที่กุมาริกาส่ายหน้าปฏิเสธแทบตาย

               “ไม่ใช่นะฉันไม่รู้จักมัน ช่วยฉัน...”

               ผลัวะ!!!

               ยังไม่ทันที่กุมาริกาจะร้องขอความช่วยเหลืออีกรอบเลย ชายคนที่เพิ่งลงมาจากรถกระบะก็เดินดุ่มๆ เข้ามาหาแล้วถีบไปที่หน้าของไอ้โรคจิตอย่างจัง ฝีเท้าของเขาเฉียดใบหน้าสวยๆ ของกุมาริกาไปอย่างเฉียดฉิว

               ผลัวะ!!!

               พอไอ้โรคจิตล้มลงไปกับพื้นเพราะถูกถีบหน้าแล้วชายคนดังกล่าวก็เตะไปที่ท้องของมันอีกจนคราวนี้ร่างผอมๆ ของมันกระเด็นไปไกล

               ตุ๊บ!

               โทรศัพท์มือถือของไอ้โรคจิตหล่นลงมากับพื้น กุมาริกาที่ยืนกลัวตัวสั่นอยู่ก็เลยรีบหยิบขึ้นมาดู แล้วพอเปิดดูก็ต้องตกใจเมื่อในโทรศัพท์ของไอ้โรคจิตรายนี้มีแต่ภาพที่มันแอบถ่ายเธอ ไหนจะคลิปตอนที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่บนเรืออีก พอเห็นแบบนี้กุมาริกาก็ยิ่งหวาดกลัวจนร้องไห้ออกมา เสียงร้องไห้ของเธอทำให้ชายคนที่เข้ามาช่วยถึงกับชะงักฝีเท้าไปแล้วหันกลับมาหาเธอด้วยความเป็นห่วง ไอ้โรคจิตที่ถูกกระทืบอยู่เห็นสบจังหวะเข้าก็ฉวยโอกาสนี้ซบซานหนีไปขึ้นรถแล้วขับออกไปในทันทีทำให้ชายคนดังกล่าวทำท่าจะตามมันไป

               “ไม่ต้องตามค่ะ!” น้ำเมยร้องบอกเขาทั้งเสียงสะอื้น ตอนนี้เธอกำลังกลัว เธอไม่อยากอยู่คนเดียวถ้าเขาตามมันไปเธอจะทำยังไง

               “คุณจะปล่อยให้มันลอยนวลไปหรอ มันทำร้ายคุณนะ”

               “ฉัน...” กุมาริกาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้สึกคุ้นในน้ำเสียง แม้จะเคยพูดคุยกันแบบนับคำได้แต่เธอก็ไม่เคยลืมเสียงของเขา เธอรีบปาดน้ำตาออกแล้วมองเขาอย่างสำรวจ เขาสวมกางเกงขายาวสีดำ เสื้อยืดสีดำและสวมหมวดแก๊ป แล้วพอเธอลองมองเขาให้ดีๆ หัวใจของน้ำเมยก็ถึงกับพองโต เธอไม่รอช้ารีบเข้าไปกอดเขาในทันทีเมื่อเขาคือคนที่เธอรู้จัก

               “คุณลุง!!!” เธอจำเขาได้ เขาคือคุณลุงของหลานสาวตัวน้อยที่เธอเคยเจอเมื่อเกือบสองปีก่อน คุณลุงหน้านิ่งที่ชอบอุ้มหลานสาวไปมา คุณลุงที่มีกลิ่นตัวแสนหอม...จะมีผู้ชายสักกี่คนกันที่ตัวหอมมากแบบนี้

               ผู้กองกรินทร์ยืนตัวแข็งทื่ออย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อจู่ๆ นางในดวงใจก็โผเข้ามากอดเขาแน่นแบบนี้ การได้เจอเธอครั้งนี้มันเป็นเรื่องเกินคาดฝันและเกินคาดฝันมากเมื่อเธอเข้ามากอดเขา กลิ่นกายแสนหอมและความนุ่มนิ่งของร่างบางแสนสวยทำให้เขาทำตัวไม่ถูกและประหม่าไปหมดจนมือไม้สั่นเบาๆ เขาต้องทำยังไง ต้องไปยังไงต่อ ตอนนี้สติของเขาหลุดไปแล้ว

               “เออ...คะ...คุณโอเคใช่มั้ยครับ ให้ผมพาไปหาหมอหรือแจ้งความมั้ย ผมจำทะเบียนรถมันได้”

               “ไม่ ไม่ไป” กุมาริกาบอกทั้งๆ ที่ยังกอดเขาอยู่ มีคนมาช่วยว่าอุ่นใจแล้ว แต่คนมาช่วยดันเป็นคนที่รู้จักยิ่งน่าอุ่นใจมากกว่า เธอจำได้ว่าตอนที่เขาอยู่กับหลานสาวเขาอ่อนโยนมากแค่ไหน คนหน้านิ่งอย่างเขาจะยิ้มแย้มเสมอเวลาอยู่กับหลานสาว “ฉันกลัวเป็นข่าว” เธอบอกอีกแล้วส่งโทรศัพท์มือถือของไอ้โรคจิตให้เขาดู ผู้กองกรินทร์ดูแค่ไม่กี่ภาพก็พอเข้าใจแล้วและไม่ดูภาพในโทรศัพท์มือถือต่อ ภาพแบบนี้มันไม่สมควรมีใครได้เห็น

               “คุณปลอดภัยแล้วนะครับ ผมจะไม่ให้ใครมาทำร้ายคุณอีก” เขารีบปลอบขวัญเธอ กุมาริกาจึงค่อยๆ ผละออกจากเขา เธอไม่เคยรู้สึกอุ่นใจเท่านี้มาก่อนเลย ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะได้เจอเขาที่นี่

               “คุณลุงมาทำอะไรที่นี่คะ”

               “มารอดูเขาจุดพลุกับกระโดดร่ม” ในพิธีย่ำพระสุริย์ศรีครั้งนี้ผู้กองกวินทร์น้องชายฝาแฝดของเขาร่วมกระโดดร่มลงมาด้วย และเป็นการกระโดดร่มลงมาพร้อมกับธงราชนาวีเขาก็เลยจะมารอดู ด้วยเขาเองก็มีครูบาอาจารย์อยู่ที่นี่ก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งไปกราบครูฝึกของเขาที่กำลังจะเกษียณอายุราชการมา

               “ใจตรงกันเลยค่ะ ฉันไม่เคยเห็นพิธีย่ำพระสุริย์ศรีของทหารเรือมาก่อนก็เลยจะมารอดู แต่ว่าก็เกิดเรื่องขึ้นซะก่อน...”

               “คุณก็ไม่ควรมาที่นี่คนเดียว ที่เปลี่ยวๆ แบบนี้คุณเป็นผู้หญิงใครใช้ให้มาคนเดียว”

               “ก็แล้วทำไมคุณลุงไม่ชวนฉันมาดูด้วยล่ะ”

               อ้าวนี่เขาผิดหรอ! ผู้กองกรินทร์อดทำตาดุใส่ไม่ได้ เขาก็มาที่นี่คนเดียวเป็นปกติอยู่แล้ว ใครจะไปนึกฝันล่ะว่าจู่ๆ จะได้เจอเธอแล้วเธอก็จะมารอดูการจุดพลุ ร้อยวันพันปีเคยติดต่อกันเสียที่ไหน นอกจากในหน้าจอทีวีกับทางไอจีนี่ก็เกือบสองปีมาแล้วที่เขาเพิ่งจะได้เจอเธอตัวเป็นๆ

               “เฮ้อ!” เอาเถอะ เขาขี้เกียจเถียงกับเด็กงอแง “เช็ดน้ำตาซะเดี๋ยวผมทำแผลให้” เขายื่นผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาให้ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ กุมาริกาที่เพิ่งผ่านช่วงเวลาเป็นเวลาตายก็เลยเกิดผวากลัวขึ้นมารีบวิ่งเข้าไปดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้แล้วก็เดินตามผู้กองกรินทร์ต้อยๆๆ ไปที่รถ

               เพราะมีแม่เป็นหมอ แม่ของเขาจึงกำชับให้เขากับน้องชายฝาแฝดพกอุปกรณ์ปฐมพยาบาลติดรถไว้ตลอดผู้กองกรินทร์ก็เลยมีกระเป๋ายาชุดใหญ่ให้กุมาริกาได้ทึ่ง แต่ก็พอจะเข้าใจว่าครอบครัวของเขาล้วนเป็นทหารและหมอ พ่อแม่ของเขาและเธอเป็นเพื่อนกัน พ่อของเขาเป็นทหารยศใหญ่มีหน้ามีตา ปู่ก็เป็นคนใหญ่คนโตของบ้านเมือง มีย่าเป็นคุณหญิง แม่ก็เป็นอาจารย์หมอมีชื่อเสียง น้องสาวก็เป็นหมอด้วย ถึงเธอจะไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับครอบครัวของเขามากแต่ก็พอรู้เห็นมาบ้างนิดๆ หน่อยๆ ความจริงแล้วเธอก็ไม่ค่อยจะได้ติดตามข่าวสารที่เมืองไทยหรือมีเพื่อนที่เมืองไทยมากเพราะถูกผู้เป็นลุงกับป้าพาไปเลี้ยงดูอยู่ที่ออสเตรเลียมาโดยตลอดและไปๆ มาๆ ระหว่างเมืองไทยกับออสเตรเลีย

               ผู้กองกรินทร์พากุมาริกามานั่งที่ท้ายกระบะของรถซึ่งเป็นรถของผู้กองกวินทร์ที่ผู้เขายืมมา ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดเขาก็เลยพอจะเห็นรอยช้ำตามลำแขนเล็กๆ ของเธอ แต่เขาก็ไม่กล้ามองมาก อาการเก้อๆ เขินๆ ที่กำเริบขึ้นมาทำให้เขาหน้าแดงจนลามไปถึงใบหู ยิ่งเห็นชุดที่เธอใส่...ให้ตายเถอะ ชุดแบบนี้เขาเห็นแก้วเจ้าจอมน้องสาวของเขาชอบใส่บ่อยๆ เวลาจะอ่อยผัว แก้วเจ้าจอมใส่เขาไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยแต่ทำไมพอน้ำเมยมาใส่บ้าง...เหมือนอากาศแถวนี้มันจะน้อยๆ ยังไงก็ไม่รู้แฮะ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะความใกล้ชิดทำให้เขาได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ จากตัวเธอ มันประหม่าไปหมดจนเขาทำตัวไม่ถูก

               “คุณลุงไม่สบายหรอคะ” เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงและดูประหม่ากุมาริกาก็อดสงสัยไม่ได้ เขาชอบเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย นิ่งๆ ขรึมๆ ดูเข้าถึงยากแต่บางทีก็ดูเก้อๆ เขินๆ น่ารักดี เธอมองเขายิ้มๆ แล้วจ้องหน้าเขาด้วยความรู้สึกอุ่นใจ ทั้งๆ ที่แทบจะไม่สนิทสนมกันเลยแต่เธอกลับรู้สึกอุ่นใจเวลาที่ได้อยู่ใกล้เขา ถ้าผู้ชายคนอื่นมาจีบเธอจะรู้สึกต่อต้านแต่สำหรับเขา...เขาดูลึกลับน่าค้นหา เธอรู้สึกผูกพันกับเขาอย่างประหลาดจนต้องขยับเข้าไปหาเขาใกล้ๆ ทำให้อีกฝ่ายต้องรีบถอย

               “ทะ...ทะ...ทำอะไรของคุณน่ะ” ยัยเด็กนี่คิดจะทำอะไรกันเนี่ย

               “ฉันสงสัยว่าคุณลุงจะไม่สบายค่ะ คุณลุงหน้าแดงใหญ่แล้ว”

               “กะ..กะ...ก็อากาศมันร้อน ผมเพิ่งไปเล่นงานไอ้โรคจิตนั่นมาเลือดลมก็ต้องสูบฉีดบ้าง”

               “ใช่หรอ”

               “ใช่สิ แม่ผมเป็นหมอ ผมรู้เรื่องนี้ดี” แม่เป็นหมอแล้วเกี่ยวอะไรกับเขา เขาไม่ใช่หมอซักหน่อย กุมาริกาอดทำหน้ายู่ใส่ไม่ได้ แม้ตอนแรกเธอจะรู้สึกเสียขวัญกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่พออยู่กับเขาเธอกลับอุ่นใจมากเหลือเกิน มีเขาอยู่ด้วยเธอรู้สึกว่าเธอจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

               “คุณแน่ใจใช่มั้ยว่าจะไม่ไปหาหมอหรือแจ้งความ” แม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นอะไรมากแต่ตามแขนเล็กๆ ก็มีรอยช้ำให้ได้เห็นเขาจึงหันไปเทน้ำจากขวดใส่ผ้าผืนเล็กๆ มายื่นให้เธอเช็ดเนื้อเช็ดตัว กุมาริกามองร่องรอยตามแขนของตัวเองแล้วก็หน้าจ๋อยไป ไม่คิดฝันว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับตัวเอง

               “ฉันไม่อยากเป็นข่าวมันจะทำให้ฉันเสียหาย คุณลุงอย่าบอกเรื่องนี้กับใครได้มั้ยคะ ฉันเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

               “...ได้” ถึงปากจะยอมรับปากเธอไปแต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่คิดที่จะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ ถ้าเขาไม่จัดการเดี๋ยวไอ้โรคจิตนั่นมันก็จะกลับมาทำร้ายเธอได้อีก เขาจำทะเบียนรถมันได้ จำหน้ามันได้เดี๋ยวเขาจะไปตามล่ามันทีหลังแล้วกัน “เพราะแบบนี้ไงพวกคนร้ายถึงได้ลอยนวลอยู่ ก่อเรื่องแล้วเจ้าทุกข์ก็ไม่กล้าไปเอาเรื่อง”

               “ทำไงได้ล่ะคนรู้จักฉันกันทั้งประเทศ พวกคลั่งดารานี่น่ากลัวจังเลย มีแฟนคลับมาชอบมันก็ดีอยู่หรอกแต่ถ้าจะชอบมากจนคลั่งแบบนี้มันก็น่ากลัว” คำๆ นี้ทำให้ผู้กองกรินทร์อดนึกถึงตัวเองไม่ได้ เอ...แล้วแฟนคลับอย่างเขานี่ถือว่าคลั่งมากไปรึเปล่านะ เขาก็แค่...ส่องไอจีเธอทุกวัน มองภาพเธอก่อนนอน เอาภาพของเธอมาใส่กรอบวางไว้ในห้องนอนทั้งที่บ้านแล้วก็ที่ฐาน ติดตามผลงานของเธอทุกอย่าง มีโฟโต้บุคของเธอทุกเล่ม ของที่ระลึกหรือข้าวของทุกๆ อย่างที่เกี่ยวกับเธอเขาจะตามหามาสะสมให้ครบ สนับสนุนซื้อผลิตภัณฑ์ทุกอย่างที่เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ ผลิตภัณฑ์ไหนที่เขาใช้ไม่ได้อย่างเช่นผ้าอนามัยเขาก็ซื้อมาแล้วเอามาให้น้องสาวแทน หรือแม้แต่...ดอกกุหลาบดอกนั้น เธอเคยแบ่งดอกกุหลาบให้เขากับหลานสาวและดอกกุหลาบดอกนั้นเขาก็ยังเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี ถ้าเธอรู้ว่าเขาเป็นติ่งเธอเสียขนาดนี้เธอจะกลัวเขาบ้างมั้ย เห็นทีเขาคงจะต้องเพลาๆ เรื่องนี้ลงบ้างแล้วล่ะ

               “คุณลุงเช็ดตัวให้ฉันได้มั้ยคะ” เพราะความอุ่นใจกุมาริกาเลยอยากให้เขาดูแล เธอส่งผ้าที่ชุบน้ำผืนนั้นคืนไปให้เขาเพื่อจะให้เขาเช็ดตัวให้ ผู้กองกรินทร์ลังเลอยู่ในทีแรกแต่พอเห็นสายตาอ้อนวอนขอร้องของเธอเขาก็ยอมรับผ้าผืนนั้นมาแต่โดยดี

               “ขะ...ขะ...ขอ ขออนุญาตนะครับ” บ้าจริง เขากลายเป็นคนติดอ่างไปตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย

               ผู้กองกรินทร์ค่อยๆ ใช้ผ้าชุบน้ำถูไปตามแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างของกุมาริกา การกระทำของเขาอ่อนโยนมากผิดกับหัวใจที่เต้นระรัวราวกับมีกลองชุดนับพันๆ ชุดอยู่ในนั้น ความใกล้ชิดทำให้เขาเห็นดวงหน้าหวานอย่างชัดเจน สวย...ในหัวของเขามีแต่คำๆ นี้ เนื้อตัวของเธอก็นุ่มนิ่มบอบบางและขาวผ่อง ผิวเธอเนียนมากๆ ชุดเสื้อผ้าก็...

               “เออ...เดี๋ยวผมมานะ” สายตาคมที่เผลอมองอกอวบภายใต้ครอปสายเดี่ยวลูกไม้ตัวจิ๋วทำให้ต้องรีบเบือนหน้าหนี เห็นแล้วเขาอดนึกถึงแตงโมสองลูกที่หลานสาวชอบกินไม่ได้เลยก็เลยกะว่าจะไปหาเสื้อมาให้เธอใส่คลุมตัวเอาไว้ แต่เนื่องจากรถคันนี้เป็นรถของผู้กองกวินทร์น้องชายของเขา เสื้อคลุมที่พอมีในรถจึงเป็นเสื้อเครื่องแบบทหารลายพรางของทหารเรือ เขาก็เลยต้องยื่นเสื้อของน้องชายมาให้กุมาริกาใส่แทนเพื่อความเรียบร้อย

               กุมาริกายิ้มหวานอย่างอุ่นใจมากขึ้นกับความเป็นสุภาพบุรุษของเขา ถึงจะนิ่งๆ ขรึมๆ ไปบ้างแต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษไม่คิดจะเอาเปรียบเธอเลยจริงๆ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้...น่ารักจัง เธอคิด มือก็กระชับเสื้อของเขาไว้แนบตัวแล้วยื่นแขนข้างที่มีรอยช้ำไปให้เขาทายาให้อีก อดแอบหัวเราะคิกไม่ได้เมื่อเขาดูประหม่าจนมือสั่นขณะทายาให้เธอ ซ้ำยังทาแบบรีบๆ ให้เสร็จๆ ไปเหมือนกับไม่กล้าจะแตะเนื้อต้องตัวเธอด้วย เป็นพระเพิ่งสึกรึไงถึงได้กลัวเธอแบบนี้

               “คุณจะกลับเลยมั้ยเดี๋ยวผมไปส่ง”

               กลับหรอ...ไม่ เธอยังไม่อยากกลับ เธออยากอยู่กับเขาต่อ

               “ฉันอยากดูพลุ”

               “ไม่เคยเห็นรึไง”

               “เคย แต่อยากดูคนกระโดดร่มด้วย พลุน่ะเคยเห็นแต่คนกระโดดร่มไม่เคยเห็น”

               “ก็แค่กระโดดร่ม” คนที่กระโดดร่มบ่อยจนมองว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้วว่า

               “ฉันไม่ใช่ทหารแบบคุณลุงนะจะไปเคยเห็นได้ยังไง” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นกอดอกแล้วมองลงไปยังพื้นที่จัดพิธีย่ำพระสุริย์ศรี พยายามถ่วงเวลาเพื่อที่จะได้อยู่กับเขานานขึ้น “เห็นเขาเรียกว่าพิธีย่ำพระสุริย์ศรี...คืออะไรหรอคะคุณลุง”

               “เป็นพิธีจัดขึ้นเพื่ออำลาข้าราชการทหารเรือที่เกษียณอายุน่ะ ตรงที่จัดพิธีริมทะเลตรงนั้นเรียกว่าสนามหน้ากองบัญชาการหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน” ผู้กองกรินทร์ชี้นิ้วบอกให้กุมาริกาดูตามแล้วไล่มือชี้ไปยังจุดต่างๆ “ตรงนั้นเรียกว่าอนุสาวรีย์ทหารนาวิกโยธิน เป็นอนุสาวรีย์ทรงหกเหลี่ยมแต่ละเหลี่ยมหมายถึงทหารนาวิกโยธิน ทหารราบ ทหารปืนใหญ่ ทหารช่าง ทหารสื่อสาร แล้วก็ทหารลาดตระเวน”

               “แล้วทหารนาวิกโยธินเป็นทหารเรือมั้ย ฉันได้ยินชื่อนี้บ่อยเหมือนที่ต่างประเทศก็มีด้วย” กุมาริกาหาเรื่องชวนคุย แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาบอกก็ตาม เรื่องความรู้ช่างหัว เรื่องผัว เอ้ย! เรื่องผู้ชายต้องมาก่อน โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้

               “ทหารนาวิกโยธินหรือ นย. เขาก็เป็นทหารเรือนี่แหละ เป็นทหารเรือที่ทำหน้าที่รบบนบกอย่างทหารราบ ทหารเรือเขาก็ไม่ได้รบแค่ในน้ำอย่างเดียวหรอกนะคุณบางทีก็ต้องยกพลขึ้นไปรบบนบกด้วย” กุมาริกาแสร้งทำพยักหน้าเหมือนกับสนใจเสียเต็มประดาทั้งๆ ที่เรื่องที่เขาเล่ามันเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวาของเธอไปหมดแล้ว

“ยังไงหรอ” เธอถามต่อเพื่อยืดเยื้อเวลาอยู่กับเขาให้นานขึ้น ส่วนอีกคนก็อยากจะให้ความรู้เลยอธิบายอย่างจัดเต็ม ถ้าเป็นพูดเรื่องพวกนี้เขาจะไม่ค่อยประหม่าและไม่ติดอ่างแล้ว

“ก็อย่างทหารนาวิกโยธินที่ได้รับการฝึกเป็นพิเศษจะเป็นกลุ่มแรกที่เดินทางเข้าสู่สนามรบแนวหน้า ทหารนาวิกโยธินที่ได้รับการฝึกเป็นพิเศษพวกนี้จะเรียกว่านักรบหน่วยรีคอน หน่วยรีคอนจะทำการรบบุกยึดหัวหาดโดยการยกพลขึ้นบกจากเรือในทะเลขึ้นสู่ฝั่ง พอยึดหาดหรือพื้นที่ของข้าศึกได้แล้วหน่วยซีลก็จะบุกตามแล้วเข้าไปปะทะกับข้าศึกทำการรบตามยุทธวิธี”

“แล้วคุณลุงล่ะเป็นหน่วยอะไร รีคอนหรือว่าซีล”

“รู้แค่ว่าผมเป็นทหารก็พอ”

               “ลึกลับจริง” กุมาริกาทำหน้ามุ่ยใส่แล้วมองกลับไปยังพื้นที่จัดพิธีอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เป็นการเดินสวนสนามของทหารเรือจากหน่วยต่างๆ อยู่รวมถึงการสวนสนามยานยนต์ด้วย กุมาริกาก็ยังคงหาเรื่องมาชวนคุย แกล้งถามถึงยานยนต์ในพิธีว่าแต่ละชนิดคืออะไร ถามแม้กระทั่งชื่อเรือรบที่จอดลอยลำอยู่ที่หน้าอ่าวนาวิกโยธินทุกลำซึ่งผู้กองกรินทร์ก็ตอบคำถามเธอทุกข้อด้วยความเต็มใจ เธอช่างถามเก่งพอๆ กับหลานของเขาเลยนะเนี่ย

               “อ้าว นี่เลยหกโมงเย็นมาแล้วทำไมเขาไม่ลดธงลงจากยอดเสาซักทีล่ะคุณลุง”

               “ตามธรรมเนียมของทหารเรือ ประเพณีการเชิญธงลงจากยอดเสาเขาไม่ได้ทำตอนหกโมงเย็นแต่เขาจะทำในเวลาที่พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า เขาถึงเรียกพิธีนี้ว่าพิธีย่ำพระสุริย์ศรีไง แสงสีทองของพระอาทิตย์จะค่อยๆ ลับหายไปจากขอบฟ้าคล้ายกับจะสื่อว่าภารกิจทุกๆ อย่างได้สิ้นสุดลงอย่างสง่างามแล้ว เช่นเดียวกับการอำลาชีวิตในราชการอย่างสง่างามเหมือนพระอาทิตย์เคลื่อนลับขอบฟ้าในช่วงเวลายามเย็น รอบๆ บริเวณเขาก็จะประดับไฟอย่างสวยงามแล้วก็จะมีการจุดพลุ”

               “แล้วเขาจะกระโดดร่มลงตอนไหน”

               “ตอนเชิญธงราชนาวีลงจากเสาประกอบกับเพลงพระสุริย์ศรี เมื่อก่อนเวลาเชิญธงราชนาวีลงจากยอดเสาพลแตรเดี่ยวเขาจะเป่าเป็นเพลงย่ำค่ำ แต่ต่อมาก็มีการปรับเปลี่ยนมาเป็นเพลงพระสุริย์ศรีจนถึงทุกวันนี้แหละ”

               “แล้วทำไมคุณลุงไม่ไปร่วมพิธีกับเขาล่ะ คุณลุงก็เป็นทหารนี่”

               “ทหารทุกคนในประเทศไม่ต้องมาร่วมพิธีนี้ก็ได้” ถ้าจะถามเยอะแบบนี้เขาจะให้เธอไปอยู่กับยัยพวงแล้วนะ ช่างถามเก่งเหมือนกันเหลือเกิน วันก่อนยัยพวงก็เพิ่งจะถามเขามาว่าพ่อกับแม่ทำยังไงกันถึงทำให้มีตัวเองกับน้องได้ เด็กตัวแค่นี้ไม่รู้ไม่สรรหาคำถามมาจากไหน นับวันเริ่มฉลาดเกินเด็กแล้ว

               “แต่จะว่าไป...ที่นี่พระอาทิตย์ตกสวยดีนะคุณลุงว่ามั้ย” กุมาริกาตาหวานเชื่อมขณะมองแสงของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ถึงแม้จะเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มาแต่ก็รอดมาจนได้มานั่งดูพระอาทิตย์ตกกับคุณลุงรูปหล่อริมทะเล ฟินกว่าไปเที่ยวพัทยากับป้ามอลลี่ตั้งเยอะ

               “ก็งั้นๆ แหละ เห็นจนเบื่อแล้ว” อยากจะโรแมนติกสักหน่อยอีกคนก็หาความโรแมนติกไม่เจอ เธอรึก็กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศแต่เขากลับเดินไปหยิบน้ำอัดลมกระป๋องจากในรถมายกซดอึกๆๆ มีแอบเรอออกมาด้วย ตาลุงหน้านิ่งนี่เป็นมนุษย์น้ำแข็งมาเกิดรึยังไงกัน ตอนอยู่กับเธอกับตอนอยู่กับหลานทำไมต่างกันลิบลับแบบนี้ กุมาริกาล่ะเซ็งนัก

               ส่วนผู้กองกรินทร์ก็ได้แต่ตั้งอกตั้งใจกระดกน้ำอัดลมกระป๋อง ก็บรรยากาศตอนนี้มันโรแมนติกมากๆ ไง โรแมนติกจนเขาเริ่มทำตัวไม่ถูก หัวใจของเขาเต้นดังอย่างกับกลองเพล ยิ่งเธอมาชวนเขาดูพระอาทิตย์ตกอีกเขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกจนต้องแกล้งทำทีลุกมาหาน้ำอัดลมกินแก้เขิน พระอาทิตย์ตกเร็วๆ ซะก็ดีจะได้มืดไวๆ เธอจะได้ไม่รู้ว่าเขาหน้าแดงมากแค่ไหน เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ได้อยู่กับนางในดวงใจทั้งทีแทนที่จะบุกแต่เขากลับประหม่าเกินไป

               เสียงเพลงพระสุริย์ศรีแว่วมาจากวงโยธวาทิตในขบวนสวนสนามแล้วเริ่มพิธีการเชิญธงราชนาวีลงจากยอดเสา ผู้กองกรินทร์จดจ่ออยู่ที่นักกระโดดร่มทั้งสามคนที่กำลังร่อนร่มลงมายังลานพิธี เท่าที่รู้มาจากน้องชาย น้องชายของเขาจะเป็นคนกระโดดลงมาพร้อมกับธงราชนาวี ข้ามโขงกระโดดลงมาพร้อมกับธงชาติและเพื่อนทหารอีกคนกระโดดลงมาพร้อมกับป้ายข้อความอำลา

               “โอ้โห เท่จัง” กุมาริการีบลุกมายืนข้างๆ ผู้กองกรินทร์แล้วดูการร่อนร่มลงจอดในลานพิธี การกระโดดร่มว่ายากแล้วแต่การร่อนร่มลงยังเป้าหมายนั้นยากกว่า แต่นักกระโดดร่มที่เธอเห็นอยู่ลิบๆ ก็สามารถบังคับร่มลงจอดได้อย่างสวยงาม ผู้กองกรินทร์ยิ้มออกมาอย่างเบาใจที่เห็นน้องชายลงจอดถึงพื้นแล้ว ไอ้หนูของเขามันเก่งจริงๆ เลย

               “คุณลุงได้กระโดดร่มแบบนั้นบ่อยมั้ย” แต่พอหันกลับมามองคนข้างๆ ผู้กองกรินทร์ก็ต้องยิ้มออกมาอย่างยอมใจกับเจ้าหนูจำไมที่ช่างซักช่างถามเหลือเกิน

               “ก็แล้วแต่ภารกิจ แต่ก็มีกระโดดเรื่อยๆ แหละ”

               “ถึงร้อยครั้งได้มั้ย”

               “หลายร้อย”

               “อู้หู!!!” เอาเข้าไป ทำไมเธอต้องมองราวกับเขาเพิ่งจะบอกไปเลยว่าเขาเป็นซูเปอร์แมน ทำไมต้องทึ่งขนาดนั้นเนี่ย เป็นถึงดาราดังจะไม่คีพลุคหน่อยหรอ ถ่ายแบบ เล่นหนังเล่นละครแต่ละทีเธอก็ดูเป็นผู้ใหญ่อยู่หรอก แต่ในชีวิตจริง...อายุเท่ายัยพวงได้เลยนะเนี่ย

               “คุณลุงเก่งจัง แบบนี้แฟนของคุณลุง...”

               “ผมยังโสด...” ว่าแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองนัก ไอ้ซีลเอ้ย!!! สติสตังมันหายไปไหนหมด แค่เขาพูดขึ้นมาแค่นี้ก็ร้อนตัวรีบประกาศเลยนะว่าตัวเองโสด แกต้องการอะไรฮะไอ้ซีล แกกำลังต้องการอะไรอยู่!!! ผู้กองหนุ่มได้แต่ร้องถามตัวเองแล้วก็เงียบไปไม่กล้าพูดอะไรออกมา ตอนแรกเขาก็นึกว่ากุมาริกาจะมองว่าเขาเป็นตัวตลกแต่เปล่าเลย เธอกลับยิ้มหวานราวกับดีใจเสียเต็มประดาที่รู้ว่าเขายังโสดอยู่

               “ฉันก็โสด...โสดมาตั้งแต่เกิด”

               “ยังไม่เคยมีแฟน” ว่าจะไม่พูดแล้วแต่ปากมันก็อดถามไม่ได้ เขาเป็นแฟนคลับเธอมานานอีกทั้งยังสืบประวัติคนเก่งเขาจึงรู้ประวัติของเธอเป็นอย่างดี พ่อกับแม่ของเธอเป็นเพื่อนกับพ่อแม่ของเขา แม่เคยเป็นดาราที่ดังมากๆ เธอมีพี่ชายฝาแฝดสองคน คนหนึ่งเป็นนักธุรกิจดูแลกิจการของทางบ้านอีกคนเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เธอไม่ค่อยจะได้อยู่เมืองไทยเพราะถูกลุงกับป้าเอาไปเลี้ยงที่ออสเตรเลียตลอด เป็นถึงเด็กนอก เป็นดาราดังที่มีข่าวกับหนุ่มๆ แทบตลอดแต่เธอกลับมาบอกว่าตัวเองโสดเนี่ยนะ

               “คุณลุงไม่เชื่อล่ะสิ ใครๆ ได้ยินแบบนี้ก็ไม่เชื่อทั้งนั้นแหละแต่ฉันก็เป็นโสดแบบนี้มาจริงๆ สงสัยเนื้อคู่ในอนาคตของฉันจะขี้หึงมากก็เลยสาปไม่ให้ฉันมีแฟนจนกว่าจะได้เจอเขา”

               “ก็เห็นมีข่าวว่าหนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่มาจีบบ่อยๆ ไหนจะหนุ่มๆ ในวงการอีก” หัวใจของคนถามพองโตกับความโสดของเธอ ปากก็ถามเหมือนไม่ใส่ใจแต่ทุกๆ เรื่องของกุมาริกากลับเป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับเขาเสมอ

               “เอาอะไรกับวงการบันเทิงล่ะคุณลุง เข้าใจคำว่าวงการบันเทิงมั้ย”

               เข้าใจ เขาเองก็เคยอกหักเจ็บช้ำเพราะคนในวงการบันเทิงมาก่อน แฟนเก่าของเขาก็เป็นคนวงการนี้แต่ก็ต้องเลิกลากันไปเพราะ...ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยรักเขา ผู้หญิงคนนั้นรักน้องชายของเขาแต่ก็มาคบกับเขาเพื่อให้เขาเป็นตัวแทนของน้องชาย เขาเจ็บเพราะคนๆ นี้อยู่นานจนหัวใจมันด้านชาไปหมดก่อนจะได้เจอกับกุมาริกาคนนี้

               กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อเห็นเขาทำหน้าสลดไปนิดๆ เขาดูเป็นผู้ชายลึกลับราวกับเจ้าชายน้ำแข็ง ให้พูดเรื่องทหารเขาพูดได้ฉอดๆๆ แต่พอมาพูดคุยกับเธอเขากลับดูประหม่าพอพูดถึงวงการบันเทิงก็ทำหน้าเศร้า เธอไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้ ถึงเขาจะดูแปลกไปบ้างแต่เธอกลับรู้สึกว่าเขามีเสน่ห์ เธออยากทำให้เขาได้ยิ้มบ่อยๆ จังเพราะจำได้ว่าตอนที่เขายิ้มให้หลาน รอยยิ้มของเขามันละมุนมาก ถึงเธอจะรู้สึกต่อต้านผู้ชายทุกคนบนโลกนี้แต่กับเขา...เขากลับเป็นคนแรกที่เหมือนกับมีแรงมาดึงดูดเธอทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย คำพูดคำจาก็ฟังดูประหม่าและห้วน เธอดีใจที่วันนี้ได้เจอกับเขาได้รู้จักเขามากขึ้น...ไม่สิ คุยกันมาจนถึงตอนนี้เธอก็เหมือนจะยังไม่รู้จักเขาเพิ่มขึ้นเลย พ่อเจ้าชายน้ำแข็งทำไมถึงดูลึกลับแบบนี้

               “คุณลุงช่วยจัดการกับไอ้นี่ให้ฉันได้มั้ยคะ ทำลายมันให้ฉันทีฉันไม่อยากเก็บเอาไว้” เธอก็ยังคงหาเรื่องพูดคุยกับเขาอีกพลางยื่นโทรศัพท์มือถือของไอ้โรคจิตให้กับเขาเขาจึงละสายตาที่ดูเหม่อลอยมามองตาม

               “ทำลายไปก็เท่านั้นมันอาจจะสำรองข้อมูลไว้ที่อื่นอีก คุณเก็บไว้เป็นหลักฐานเถอะ”

               “แต่ภาพกับคลิปที่ถ่ายวันนี้น่าจะยังไม่ได้สำรองข้อมูลเอาไว้นะ” แล้วกุมาริกาก็ต้องงงเมื่อจู่ๆ เขาก็เดินกลับไปที่รถแล้วถือไฟแช็คมาด้วย ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อเขาก็จัดการจุดไฟเผาโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ในทันที

               “อ้าวคุณลุง”

               “ก็อยากให้ทำลายทิ้งไม่ใช่หรอ” ผู้กองกรินทร์ถามกลับซื่อๆ แล้วเตะโทรศัพท์มือถือที่กำลังถูกไฟเผาลงไปในทะเลด้านล่างต่อหน้ากุมาริกาที่ได้แต่ยืนมองเขาอย่างอึ้งๆ

โอ๊ย!!! มันไม่ใช่แบบนั้น อยากให้ทำลายทิ้งมันก็ใช่แต่ก็น่าจะพูดเกริ่นอะไรซักหน่อยไม่ใช่บอกให้ทำลายก็มาจุดไฟเผามันดื้อๆ แบบนี้ ฮึ่ม! ตามนุษย์น้ำแข็งนี่ หญิงสาวทำปากยื่นใส่ด้วยความขัดใจจนผู้กองกรินทร์ต้องรีบเบือนหน้าหนีซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ เธอทำปากยื่นๆ แบบนี้แล้วเหมือนกับยัยพวงหลานของเขาเหลือเกิน ถ้าสองคนนี้ได้เจอกันอีกคงเป็นเพื่อนซี้กันได้

               ปัง! ปัง! ปัง!

               ทันใดนั้นท้องฟ้าที่มืดมิดก็สว่างไสวขึ้นทันทีด้วยพลุหลากสีสัน กุมาริการีบเงยหน้าขึ้นมองพลุด้วยความประทับใจ ถึงแม้จะเป็นพลุที่ทางกองทัพเรือจุดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติให้กับข้าราชการที่กำลังจะเกษียณอายุ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขาก็จุดพลุให้กับเธอเหมือนกัน จุดขึ้นเพื่อปลอบขวัญเธอหลังจากที่เพิ่งเจอเรื่องร้ายๆ และจุดขึ้นเพื่อ...ให้เธอกับเจ้าชายน้ำแข็งได้มาดูพลุด้วยกัน

               ปัง! ปัง! ปัง!

                เสียงพลุยังคงดังอย่างต่อเนื่องให้สองหนุ่มสาวได้แต่มองอย่างเพลินๆ กับสีสันอันสวยงามของพลุเหนือทะเล ยิ่งอยู่บนเนินทางขึ้นเขาก็ยิ่งเห็นพลุได้ชัดเจนและใกล้มากขึ้น กุมาริกาขยับเข้าไปหาผู้กองกรินทร์อย่างไม่รู้ตัวแล้วกอดแขนของเขาเอาไว้แน่น แก้มนุ่มๆ ซบกับลำแขนแกร่ง ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองพลุอย่างมีความสุข ไม่ได้รู้สึกเลยว่าอีกฝ่ายเป็นคนแปลกหน้าเพราะเธอรู้สึกอุ่นใจเวลาที่ได้อยู่ใกล้เขา ทั้งๆ ที่เพิ่งได้เจอกันและเคยเจอกันมาแบบผิวเผินแต่กุมาริกากลับรู้สึกว่าเคยผูกพันกับเขามานาน...สงสัยจะเป็นเนื้อคู่ขี้หึงที่สาปไม่ให้เธอมีแฟนจนกว่าจะได้เจอเขาจริงๆ

               จากที่มองดูพลุอย่างเพลินๆ คราวนี้ผู้กองกรินทร์กลับตัวแข็งทื่อไปในทันทีเมื่ออยู่ๆ กุมาริกาก็เข้ามากอดแขนของเขาแบบนี้ เขาเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอนะแล้วทำไมเธอถึงมาทำตัวสนิทสนมกับเขาแบบนี้ ตอนนี้หัวใจของเขามันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอกแล้ว

               “พลุสวยจังเลยค่ะคุณลุง นู่นๆ มีพลุรูปหัวใจด้วย” กุมาริกาตื่นตาตื่นใจกับพลุมากๆ ยิ่งยามที่พลุกระจายเต็มท้องฟ้าแล้วเหมือนจะสาดแสงเข้ามาใกล้เธอเธอก็ยิ่งตื่นเต้นจนต้องกอดแขนของผู้กองกรินทร์เอาไว้แน่นโดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจิตใจล่องลอยมากแค่ไหนที่อยู่ๆ ก็ถูกนางในดวงใจมากอดแขนแน่นแบบนี้ ทั้งๆ ที่รู้สึกดีและมีความสุขแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังคงพยายามกลั้นยิ้มและปั้นหน้านิ่งเข้าไว้ ตอนนี้เขาเลิกมองพลุบนท้องฟ้าแล้วแต่เขากำลังมองคนข้างๆ อยู่ ไม่คิดจริงๆ ว่าแค่จะขึ้นมาดูพลุคนเดียวบนนี้กลับได้เป็นฮีโร่ช่วยนางในดวงใจแล้วยังได้มาอยู่กับเธอแบบนี้อีก มันจะเป็นความทรงจำที่ดีสำหรับเขาตลอดไป

               “คุณลุง...” เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองอยู่ พอหันมาทางเขาก็เห็นว่าตอนนี้เจ้าชายน้ำแข็งกำลังเอาแต่มองเธอแทนการมองพลุบนฟ้า แววตาของเขาดูอ่อนโยนมากๆ ทั้งอ่อนโยนและอบอุ่นจนหัวใจดวงน้อยๆ ของกุมาริกาหวั่นไหว เธอลืมเรื่องร้ายๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้ มีเพียงแค่ความทรงจำดีๆ ที่มีร่วมกับคุณลุงรูปหล่อและสุภาพ... ด้วยบรรยากาศเป็นใจและหัวใจต้องการกุมาริกาจึงเขย่งปลายเท้าบนรองเท้าส้นสูงขึ้นไปหาเขาก่อนจะโน้มคอของเขาลงมา เธอแนบริมฝีปากนุ่มชิดกับริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาโดยมีพลุสวยๆ เป็นฉากหลัง

               ผู้กองกรินทร์รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังล่องลอยออกจากร่างด้วยไม่คิดฝันว่าเธอจะทำแบบนี้ ตอนแรกเขาก็ว่าจะผลักเธอออกไปด้วยรู้สึกถึงความผิดชอบชั่วดี แต่ริมฝีปากนุ่มๆ กลิ่นกายหอมๆ ของเธอมันกลับดึงเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เขาไม่กล้าจูบเธอตอบและจูบของเธอก็เพียงแค่แนบริมฝีปากเข้าหาเขา บดจูบลงมานิดๆ อยู่เพียงแค่นี้ แต่แค่นี้มันก็ทำให้เขาสุขล้นไปทั้งใจแล้ว...

               ผู้กองกรินทร์ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองขับรถมาถึงบ้านได้อย่างไรและตอนนี้เขาก็ยังนั่งเหม่ออยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน เขายกมือขึ้นแตะมาที่ริมฝีปากของตัวเองอย่างเลื่อนลอยนึกถึงแต่สัมผัสอันล้ำค่าราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ความฝัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนผู้เป็นปู่กับย่าได้แต่มองอาการหลานชายด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านก็เอาแต่นั่งเหม่อหน้าแดง เหมือนตัวจะอยู่ที่นี่แต่จิตใจนั้นล่องลอยไปไกลแสนไกลแล้ว

               “เอาไปจัดการคุณลุงเลยลูก” ท่านนายพลปภพ คุณปู่ของผู้กองหนุ่มบอกกับน้องโมกเหลนตัวน้อยของบ้านพร้อมกับยัดค้อนเป่าลมของเด็กเล่นใส่มือน้อยๆ ของเหลน ด้วยความซื่อของเด็กน้อยน้องโมกก็เลยเดินเตาะแตะลากค้อนเข้าไปหาคุณลุงก่อนจะยกค้อนขึ้นมาฟาดเข้าให้ที่หน้าผากของคุณลุงเต็มๆ

               ปัง!!!

               “เฮ้ย!!!”

               “แหะๆๆๆ” พอเห็นคุณลุงสะดุ้ง หนุ่มน้อยก็โยนค้อนทิ้งเพื่อทำลายหลักฐานในทันทีแล้วหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะรีบวิ่งหนีตูดบิดไปหาคุณทวดจนคุณลุงต้องหยิบค้อนมาง้างขู่ แล้วพอหันมามองอีกทางก็เห็นน้องชมพูกำลังนั่งจ้องเขาเขม็ง ตากลมๆ โตๆ จ้องมาแบบแทบไม่กระพริบอย่างสงสัยว่าคุณลุงเป็นอะไร ทำไมถึงเหม่อจนต้าวโมกเอาค้อนมาทุบหัวได้

               “จ้องอะไรนักหนา” คนที่เพิ่งโดนหลานเอาค้อนมาฟาดหน้าว่าเข้าให้ น้องชมพูก็เลยลุกหนีไปหาคุณทวดอีกคน

               “ซีลเป็นอะไรรึเปล่าลูกหน้าแดงๆ แบบนี้” คุณหญิงกรกชเอ่ยถามกับหลานชาย เห็นเอาแต่เหม่อแบบนี้นานแล้วนะ “ไม่สบายรึเปล่าหืม เดี๋ยวย่าไปทำซุปร้อนๆ ให้กินดีกว่านะ”

               “ไม่เป็นไรครับคุณย่า ผมไม่ได้เป็นอะไร” เขารีบเข้าไปประคองคุณย่ากลับไปนั่งที่โซฟาตามเดิม ใครจะกล้าบอกว่าถูกสาวจูบจนทำตัวไม่ถูก ถึงจะเป็นหนุ่มโสดแต่ไม่สด แต่นี่...กุมาริกากลับบอกว่า

               “ฉันให้คุณลุงเปิดซิงจูบแรกเลยนะ”

               ยัยเด็กบ้า เปิดซิงจูบแรกอะไรแล้วที่เห็นในทีวีนั่นล่ะ อย่าบอกนะว่ามุมกล้องกับนักแสดงแทนล้วนๆ

               “ท่าทางมันจะอาการหนักนะคุณหญิง โทรไปบอกพ่อกับแม่มันทีว่ามันอาการแย่แล้ว” ท่านนายพลปภพแอบกระซิบบอกกับภรรยาเพราะตอนนี้รองกรันณ์กับราชาวดีอยู่ที่ปัตตานี ด้วยรองกรันณ์เป็นรองแม่ทัพภาคที่ 4 เดิมต้องประจำการอยู่ที่กองทัพภาคที่ 4 จังหวัดนครศรีธรรมราช แต่ด้วยมีหน้าที่ดูแลพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นหลักรองกรันณ์จึงเข้าไปดูแลงานและประจำการในพื้นที่อยู่ที่ค่ายอิงคยุทธ จังหวัดปัตตานี เช่นเดียวกับแก้วเจ้าจอมและสารวัตรพนาที่ยังทำงานอยู่ในจังหวัดยะลา ส่วนน้องชมพูกับน้องโมกถึงปกติจะอยู่กับคุณตาคุณยายมาโดยตลอด แต่เพราะคุณทวดเหงาอยากเจอเหลนตัวน้อยคุณทวดก็เลยรับเอาเหลนตัวน้อยมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ด้วย

               ตื๊ดดด ตื๊ดดด

               เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผู้กองกรินทร์เหมือนจะได้สติมากขึ้นเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรมา เวรแล้วไง! เขามีนัดกับน้องชายนี่หว่า หลังจากเสร็จพิธีย่ำพระสุริย์ศรีแล้วพวกเขามีนัดไปกินดื่มกันต่อกับเพื่อนฝูง

               (“เฮ้ยพี่ชาย! มึงหายหัวไปไหนวะ”)

               “เออ...” ผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองแล้วตบหน้าผากตัวเองอีก ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปคว้ากุญแจรถพร้อมกับหันไปทางคุณปู่และคุณย่ารวมถึงหลานๆ ที่กำลังจ้องความผิดปกติของเขาอยู่

               “คุณปู่คุณย่าครับ ผมขอตัวกลับไปหาเรนเจอร์ที่สัตหีบนะครับ”

               “อ้าว ก็เพิ่งกลับมาจากสัตหีบไม่ใช่หรอ” ท่านนายพลปภพถามกลับ แต่ก็ไม่ทันได้คำตอบเมื่อผู้กองหนุ่มวิ่งออกจากบ้านไปแล้ว

               “มันอาการหนักจริงๆ นะคุณหญิง โทรบอกพ่อกับแม่ของมันเถอะอาการเข้าขั้นโคม่าแล้ว” คนเป็นปู่ก็ยังกังวลไม่เลิก ปกติหลายชายคนโตของท่านไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา นี่หัวมันไปกระแทกอะไรรึเปล่า

               (“อ้าวนี่พี่อยู่ที่บ้านหรอ ทำไมถึงกลับไปที่บ้านล่ะ”) ผู้กองกวินทร์ก็ยังถือสายถามพี่ชายอยู่เมื่อได้ยินเสียงพี่ชายพูดกับคุณปู่คุณย่า เห็นว่าจะไปหามุมนั่งดูพลุแล้วทำไมถึงไปโผล่ที่บ้านได้

               “ไม่มีอะไร เดี๋ยวพี่รีบซิ่งไปหา รอก่อน”

               (“เออๆๆ รีบมาละกันขับรถดีๆ ล่ะ อ้อ! รถพี่ที่เอาไปเหยียบตะปูมาจ่าชัยเขาเปลี่ยนยางมาให้แล้วนะ ยางรุ่นดีเลยคราวนี้อย่าว่าแต่ตะปู ต่อให้เหยียบระเบิดยังไงก็รอด ฮ่าๆๆ”) ผู้กองกวินทร์บอกกับพี่ชายก่อนวางสาย ไว้ผู้กองกรินทร์ไปหาเขาก่อนเถอะพ่อจะซักฟอกให้หมดเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

               พอขับรถออกจากบ้านผู้กองกรินทร์ก็ทั้งหัวเราะและยิ้มให้กับตัวเอง หลงสาวจนลืมนัดน้องไปได้ยังไงกัน พอหลังจากจูบนั้นเขากับกุมาริกาก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก เธอเพียงแค่ขอให้เขาขับรถตามไปส่งที่บ้านเพราะกลัวว่าจะถูกไอ้โรคจิตดักเอาระหว่างทางอีก ระหว่างที่เธอขับรถกลับบ้านที่กรุงเทพฯ เขาก็เลยขับรถตามมาส่งจนเมื่อเธอกลับเข้าบ้านแล้วเขาจึงขับรถกลับมาที่บ้านของตัวเองบ้าง ยัยเด็กช่างถามเอ้ย! เธอกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้านะเนี่ย

               กุมาริกาเดินกลับเข้าบ้านด้วยรอยยิ้มสุขใจ แก้มนวลๆ แดงระเรื่ออย่างน่ารักจนแม่บ้านที่ออกมารอรับได้แต่มองอย่างแปลกใจว่าทำไมวันนี้คุณหนูถึงได้ดูอารมณ์ดีนัก หรือจะเป็นเพราะว่าวันนี้คุณลุงกับคุณป้ากลับมาจากออสเตรเลียกัน

               “เสื้ออะไรหรอคะคุณหนู ให้ป้าเอาไปเก็บให้มั้ย”

               “อ้าวลืม!” กุมาริกาอุทานขึ้นเมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าเธอยังมีเสื้อทหารตัวใหญ่คลุมตัวอยู่ ใจก็นึกถึงแต่เรื่องจูบจนลืมคืนเสื้อให้คุณลุงไปเลย แต่ว่า...ไว้ค่อยเอาไปคืนให้ที่บ้านก็ได้ ดีเลยจะได้หาเรื่องไปเจอกับคุณลุงอีก ก็แหม...ป้ามอลลี่เคยพูดว่าถ้าเจอหล่อๆ งานดีกะหรี่ก็เป็นแค่ชื่อแกง รอก่อนนะคะคุณลุง คุณลุงเล่นมาเปิดซิงจูบแรกแบบนี้คุณลุงต้องรับผิดชอบค่ะ

               แม่บ้านได้แต่มองอย่างงงๆ เมื่อคุณหนูเล่นกอดกระชับเสื้อทหารตัวใหญ่แนบตัวเข้าบ้าน แฟชั่นเดี๋ยวนี้เขากำลังฮิตเสื้อคลุมลายทหารหรืออย่างไร

               “คุณลุง คุณป้าขา” พอเข้ามาถึงห้องนั่งเล่นกุมาริกาก็รีบโผเข้าไปกอดกริชตพจน์และแอนนี่ผู้เป็นลุงกับป้าในทันที กริชตพจน์เป็นพี่ชายของกริชชานนท์ผู้เป็นพ่อของกุมาริกา และกริชตพจน์ก็เป็นคนดูแลกิจการของบ้านทั้งหมด ด้วยเขากับภรรยาชาวออสเตรเลียไม่สามารถมีลูกได้ กริชตพจน์จึงหวังให้กริชชานนท์ผู้เป็นน้องชายมารับช่วงสืบทอดกิจการของทางบ้านต่อ แต่เพราะกริชชานนท์สนใจที่จะทำงานด้านอนุรักษ์และรับราชการมากกว่าเขาจึงไม่รับสืบทอดกิจการของทางบ้าน ดีว่าเขากับน้ำอิงมีลูกด้วยกันถึงสามคนกริชตพจน์ก็เลยส่งต่อกิจการทุกๆ อย่างของบ้านให้กับหลานๆ และแต่งตั้งให้หลานๆ เป็นทายาทสืบทอดธุรกิจแทนโดยมีเขาคอยฝึกสอนงานให้ แล้วถ้าหลานสามารถจัดการทุกอย่างได้ดีเขาก็จะวางมือแล้วยกให้หลานๆ ดูแลกิจการแทนทั้งหมด

               กุมาริกามีพี่ชายที่เป็นฝาแฝดอยู่สองคนคือกริชชาภัทรและกริชชากรณ์ ทั้งคู่มีชื่อเล่นว่าน้ำปิงกับน้ำปาย โดยกริชชาภัทรนั้นตอนนี้กำลังรับสืบทอดกิจการของทางบ้านต่อจากคุณลุง และเขาก็ทำได้ดีมากจนคุณลุงวางใจและดีใจที่มีคนมาสืบทอดกิจการที่เป็นธุรกิจหลายหมื่นล้านแล้ว ส่วนกริชชากรณ์นั้นแม้ผู้เป็นลุงจะหมายมั่นให้เข้ามาช่วยดูแลกิจการของทางบ้าน แต่เขากลับชอบงานด้านอนุรักษ์เหมือนพ่อกับแม่ ตอนนี้จึงไปเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าประจำเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง จังหวัดตาก แต่กริชตพจน์ผู้เป็นลุงก็หมายมั่นจะดึงเอาตัวหลานชายคนนี้กลับมาสืบทอดกิจการอีกคนให้ได้ มีเพียงแค่กุมาริกาเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกบังคับกดดันเหมือนอย่างพี่ชาย เพราะเป็นลูกสาว หลานสาวคนเดียวของบ้านทุกๆ คนเลยค่อนข้างโอ๋เอาใจ ลุงกับป้าเลยพาไปเลี้ยงดูที่ออสเตรเลียด้วย

               “ดูซิ พ่อกับแม่นั่งอยู่นี่ทั้งคนกลับวิ่งไปกอดลุงกับป้าก่อน” กริชชานนท์แขวะใส่ลูกสาวที่กำลังกอดคลอเคลียอยู่กับลุงและป้า กุมาริกาที่ได้ยินเข้าก็เลยรีบกลับไปกอดผู้เป็นพ่อกับแม่ของตนบ้างอย่างเอาอกเอาใจ

               “ทำไมกลับมาค่ำนักล่ะลูก ป้ามอลลี่บอกว่าแยกกันตั้งแต่บ่ายๆ แล้วไม่ใช่หรอ”

               “น้ำเมยแอบเถรไถรอยู่ค่ะ” กุมาริกาตอบผู้เป็นแม่ตามความจริง “วันนี้ที่ฐานทัพเรือใกล้ๆ กับที่น้ำเมยไปถ่ายแบบเขามีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีค่ะ เป็นงานเลี้ยงอำลาทหารเรือที่จะเกษียณอายุราชการ เขามีกระโดดร่มด้วยนะคะ น้ำเมยไม่เคยเห็นก็เลยอยู่ดู แล้วจบงานพวกเขาก็จุดพลุริมทะเลด้วยค่ะ สวยมากๆ เลย”

               “ก็เลยอินมากจนถึงกับเอาเสื้อทหารเรือมาใส่ว่างั้น” กริชชาภัทรว่าขึ้นแล้วหลิ่วตามองเสื้อทหารตัวใหญ่ที่คลุมตัวน้องสาวอยู่ ที่รู้ว่าเป็นเสื้อทหารเรือก็เพราะเครื่องหมายธงราชนาวีที่ติดอยู่ตรงแขนเสื้อ พอเขาจะเอื้อมมือไปดึงเสื้อมาดูกุมาริกาก็กอดเสื้อกระชับกับตัวแล้วถอยหนีด้วยเธอไม่อยากจะให้ใครเห็นรอยช้ำรอยแดงที่แขน เธอไม่อยากทำให้ทุกคนในบ้านต้องเป็นห่วง

               “น้ำเมยก็แค่ซื้อแถวๆ หน้างานมาใส่เล่นให้กลมกลืนกับบรรยากาศไปงั้นๆ แหละพี่น้ำปิง ลมริมทะเลมันแรงก็ต้องหาเสื้อคลุมมาใส่สิเดี๋ยวผิวจะเสีย”

               “เสื้อทหารทำขายนักท่องเที่ยวเดี๋ยวนี้เขาทำซะเหมือนของจริงเลยนะ ทั้งเก่าทั้งมีติดเครื่องหมายมาพร้อมเลย” กริชชากรณ์สังเกตตาม เสื้อซื้อใหม่อะไรสภาพเหมือนถูกใช้งานมาแล้วเลย

               “เขาเรียกว่าเสื้อแนววินเทจค่ะ เชยๆ อย่างพี่น้ำปิงกับพี่น้ำปายเข้าไม่ถึงแฟชั่นสมัยนี้หรอก” คนแถก็แถต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นใส่พี่ชายทั้งสองก่อนจะหันมายิ้มหวานๆ กลบเกลื่อนกับพ่อแม่และลุงกับป้า

               “น้ำเมยขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะคะ เดี๋ยวจะลงมาอ้อนใหม่” แล้วกุมาริกาก็รีบวิ่งหน้าตั้งหนีขึ้นไปบนห้องนอน แต่ด้วยความที่บ้านนี้ตามใจและโอ๋ลูกสาวมากก็เลยไม่มีใครว่าอะไร ปล่อยให้กุมาริกาทำทุกๆ อย่างตามใจชอบเพราะรู้จักนิสัยเธอดีว่าถึงอย่างไรแล้วกุมาริกาก็ยังเป็นเด็กดีอยู่ในโอวาทของพ่อกับแม่เสมอ

               หลังจากที่อาบน้ำอาบท่าและลงไปอ้อนคุณลุงกับคุณป้ามาแล้วกุมาริกาก็กลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง ร่างบางแสนสวยอยู่ในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยว เธอทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มแล้วนึกถึงหนุ่มเจ้าของจูบแรกที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง กุมาริกาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองจะทำอะไรห่ามๆ แบบนี้ได้ มีอย่างที่ไหนดึงผู้ชายมาจูบก่อน...คุณลุง คุณลุงจะชอบจูบของเธอมั้ย แต่เธอชอบจูบของคุณลุงมากเลยนะแล้วนี่เธอจะได้เจอคุณลุงอีกตอนไหน คุณลุงชื่ออะไร...เธอรึก็มัวแต่เขินจนลืมถามชื่อของคุณลุง...

               “จริงสิ” พอนึกอะไรบางอย่างได้กุมาริกาก็รีบดึงเสื้อทหารที่วางอยู่อีกด้านของเตียงมาดูในทันทีเพื่อจะดูป้ายชื่อที่เสื้อของเขา รอยยิ้มหวานๆ แย้มออกมาในทันทีกับชื่อที่ปักอยู่บนอกเสื้อด้านขวา คุณลุงของเธอชื่อเพราะจัง กวินทร์ สุวรรณเวช...คุณลุงกวินทร์

               “เครื่องหมายอะไรบ้างเนี่ยเยอะแยะจัง” พอรู้จักชื่อแล้วกุมาริกาก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาทำการค้นหาเรียนรู้เครื่องหมายต่างๆ บนอกเสื้อของคุณลุงต่อจึงพอจะเดาได้ว่าเขาเป็นนักรบที่เก่งมากแค่ไหน

               “คุณลุง...คุณลุงของน้ำเมยเก่งจังเลยค่ะ” เธอว่าอย่างสุขใจแล้วล้มตัวลงนอนกอดเสื้อของเขา หัวใจนึกถึงแต่คุณลุงเจ้าชายน้ำแข็ง คุณลุงผู้แสนสุภาพและน่ารัก น้ำเมยจะฝันถึงคุณลุงนะคะ คุณลุงกวินทร์...

**********************************************************

โอ๊ยยัยหนู! เข้าใจผิดแล้ววววว กรินทร์ลูก คุณลุงเขาชื่อกรินทร์ ไม่ใช่กวินทร์ แง่งงงงงงง

อิเรนเจอร์ซวยโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว 5555

******************************************

ความเข้าใจผิดครั้งนี้จะไม่นำมาซึ่งความดราม่า เพราะจะมีแต่ความฮาและความน่ารักเกิดขึ้น

พี่เรนเจอร์จะสมหวังกับน้องเพลงก็เพราะความเข้าใจผิดของนู๋น้ำเมยนี่แหละ เพราะอะไร...รอดู

**************************

ปล.ถ้าเจอรูปหล่องานดี กะหรี่ก็เป็นแค่ชื่อแกง น้ำเมยบอกมา