32.เครื่องบรรณาการ

32.เครื่องบรรณาการ

ผู้กองกวินทร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงสายเพราะความตกใจเมื่อจู่ๆ น้องโมกก็เข้ามาอยู่ในห้องของเขา เข้ามาเล่นไม่พอยังขนเอางูปลอมมาวางเลื้อยๆ บนตัวเขาอีก งานนี้บอกเลยว่าพอตื่นมาแล้วเห็นงูปลอมเข้าเขาร้องลั่นอย่างไม่นึกอายหลานเลยล่ะ ฮึ่ม!!! เด็กบ้า ใครสั่งใครสอนให้เอางูปลอมมาเล่นวะ ใคร!!! ใครที่มันซื้องูปลอมมาให้หลานของเขาเล่น!!! เขานอนฝันร้ายฝันเห็นงูมาทั้งคืนแล้วยังต้องตื่นมาเจอกองทัพงูปลอมอีก

“คูมยุงกัวยู” น้องโมกชี้นิ้วว่าอย่างชอบใจที่ได้แกล้งคุณลุง แล้วพอคุณลุงจะเอาเรื่องหนุ่มน้อยก็กรี๊ดลั่นแล้ววิ่งหนีไปรอบๆ ห้องนอนของคุณลุงทันที แต่สุดท้ายก็ถูกคุณลุงหิ้วตัวขึ้นมาจนได้

“เราไปเอางูปลอมมาจากไหนฮะ”

“คูมแม่คับ” อ๋อ สมกับเป็นลูกปิศาจ ชอบเล่นงู

“แล้วเราเข้ามาในห้องของลุงได้ยังไง คุณป้าล่ะ คุณป้าเพลงไปไหน”

“...” น้องโมกก็ไม่รู้เหมือนกัน น้องโมกเห็นประตูห้องของคุณลุงเปิดแง้มๆ เอาไว้ก็เลยอยากเข้ามาเล่นด้วย เมื่อวานนี้น้องโมกไปเที่ยวกับคุณพ่อคุณแม่และพี่ชมพู สนุกมากๆ เลย น้องโมกเห็นเขาขายงูยางก็เลยอ้อนคุณแม่ซื้อให้ ว่าจะเอามาอวดคุณลุงแต่คุณลุงกลับตกใจกลัวเสียนี่ คุณลุงไม่แมนเหมือนน้องโมกเลย

“คูมยุงกัวยู”

“กลัวงูอะไรใครกลัวงูกันฮะ แล้วเรื่องที่ลุงตกใจเมื่อกี้นี้ก็ห้ามเอาไปพูดให้ใครฟังด้วย”

“อุ๊บ” น้องโมกรีบยกมือน้อยๆ ป้อมๆ ขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้อย่างรู้งาน

“ใช่ ดีมาก ปิดปากให้สนิท” หนุ่มน้อยที่เอามือปิดปากมองคุณลุงตาปริบๆ บ้องแบ๊วอย่างน่ารักน่าชัง ผู้กองกวินทร์เห็นแล้วก็อดใจไม่ได้กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับหลานชายด้วยความหมั่นเขี้ยวจนน้องโมกหัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่หยุด แล้วยิ่งรู้ว่าวันนี้หนุ่มน้อยจะต้องห่างอกพ่อกับแม่อีกแล้วผู้กองกวินทร์ก็อดสงสารหลานไม่ได้

“ต้าวโมกเด็กดี”

“เด็กดี” น้องโมกพูดตามแล้วฉีกยิ้มหวานๆ ให้คุณลุง คุณลุงก็เลยหอมแก้มป่องๆ อีกฟอดใหญ่

“เด็กดีของลุง” ผู้กองกวินทร์กอดหลานชายตัวน้อยเอาไว้แนบอกแล้วก็มองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาเมียรักของเขาอีกครั้งแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของเธอเลย ชุดที่เขาเอามาให้เธอเตรียมเปลี่ยนก็ไม่อยู่ด้วยสงสัยเธอจะตื่นและลงไปที่ชั้นล่างแล้วมั้ง คงเพราะเมื่อคืนนี้เขานอนไม่หลับ จะมาหลับอีกทีก็ช่วงเช้าก็เลยตื่นสาย

“ปะ ไปตามหาคุณป้ากัน”

ว่าแล้วเขาก็เอาแขนหนีบน้องโมกเอาไว้แล้วลงมาจากห้องนอน หวังว่าจะได้เห็นเมียรักอยู่ที่นี่แต่เขากลับได้มาเห็นผัวเมียอีกคู่กำลังกอดกันอยู่ พอเขาเดินเข้าไปหาแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาก็ค่อยๆ ผละออกจากกันน้องโมกก็เลยรีบโผเข้าไปกอดแม่ น้องชมพูที่เพิ่งลงมาจากห้องของคุณทวดก็รีบโผเข้ามากอดคุณแม่อีกคนเพราะคุณพ่อกับคุณแม่กำลังจะกลับยะลากันแล้ว แก้วเจ้าจอมหน้าหงอยๆ เมื่อต้องจากกันกับลูกๆ สองแขนกอดลูกสาวกับลูกชายไม่ยอมปล่อยและไม่มีแม้แต่อารมณ์จะมาหาเรื่องแซวพี่ชายด้วย

“ปวดใจน่าดูนะพี่” เขาหันมาพูดกับสารวัตรพนาแทน เมื่อก่อนตอนเด็กๆ เวลาที่พ่อกับแม่ของเขาจะต้องไปทำงานแล้วเขาต้องอยู่กับคุณปู่คุณย่าที่บ้านเขาก็แหกปากร้องไห้ไม่หยุดเหมือนกัน ยัยปักเป้ากับต้าวโมกนี่เก่งกว่าเขาเยอะที่ไม่แหกปากร้องไห้ จะมีก็แต่แก้วเจ้าจอมเท่านั้นที่น้ำตาปริ่มๆ เพราะเมื่อเช้านี้เธอกับสามีเพิ่งจะพาลูกๆ กลับมาที่บ้านหลังจากไปเที่ยวกันมา พอช่วงสายๆ ก็ยังต้องมาจากกันอีก

“อืม ใจจะขาดเลยล่ะ” แม้แต่สารวัตรพนาก็ยังทำหน้าหงอยๆ ขณะหันไปมองลูกน้อยทั้งสองคน “แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวคุณพ่อกับคุณแม่ก็จะมารับเด็กๆ ไปที่ปัตตานีแล้ว ไว้พี่ค่อยพาไนเปอร์นั่งรถไปหาลูก”

“ถ้าคุณพ่อได้เลื่อนเป็นแม่ทัพภาคคุณพ่อจะต้องย้ายไปอยู่ที่กองทัพภาคที่ 4 จังหวัดนครศรีธรรมราชนะพี่”

“ก็...อย่างน้อยนครศรีธรรมราชก็ยังอยู่ใกล้ยะลามากกว่ากรุงเทพฯ แหละ น้องชมพูกับน้องโมกเป็นลูกตำรวจ เป็นหลานของทหาร พวกเขาต้องรู้จักอดทนและเสียสละ ถึงจะห่างพ่อกับแม่บ้างแต่พวกเขาจะไม่มีวันขาดความอบอุ่นเด็ดขาด พวกเขาเป็นเด็กฉลาด พวกเขารู้ดีว่าพ่อกับแม่มีหน้าที่อะไรและสำคัญมากแค่ไหน มึงเองก็เตรียมใจเอาไว้นะเรนเจอร์ มีลูกเมื่อไหร่มึงก็ต้องเจอแบบนี้เหมือนกัน”

“เออ พูดถึงเรื่องลูกแล้วพี่เห็นเมียผมมั้ย น้องเพลงของผมอยู่ที่ไหน” ผู้กองกวินทร์มองหาเพลงพิณไปรอบๆ บ้านอีกครั้ง ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นจึงตอบขึ้นมาแทน

“น้องเพลงกลับไปโรงทอผ้าตั้งแต่เมื่อเช้านี้แล้วล่ะลูก เห็นว่าต้องกลับไปดูงานแทนแม่กับคุณยายน่ะ น้องบอกย่าว่าเห็นเรนเจอร์กำลังหลับสบายก็เลยไม่ได้ปลุกแต่น้องก็เขียนโน้ตบอกเรนเจอร์แล้วนี่ เรนเจอร์ไม่เห็นโน้ตของน้องหรอ” โน้ตหรอ...ก็เพราะมัวแต่ตกใจงูของต้าวโมกนั่นไงเขาก็เลยไม่ทันได้สังเกตว่ามีกระดาษอะไรวางอยู่รึเปล่า

“แล้วน้องเพลงไปยังไงครับ”

“ก็ขับรถของเขาไปไง เมื่อคืนนี้นาวิกก็เอากุญแจมาให้น้องเพลงแล้วนี่”

บ้าจริง! เขาน่าจะยึดกุญแจรถของเธอเอาไว้ซะก็ดี

“เดี๋ยวปู่กับย่าจะพาน้องชมพูกับน้องโมกไปส่งคุณพ่อคุณแม่ของเขาที่สนามบินนะ ส่วนเรื่องทางนี้แกก็จัดการเอาแล้วกัน” ท่านนายพลปภพบอกอย่างขำๆ เห็นเพลงพิณเล่าว่าเมื่อคืนนี้ผู้กองกวินทร์นอนอยู่ที่โซฟาทั้งคืนเลย ไม่รู้ว่ากลัวอะไรแม้แต่ไฟในห้องก็ไม่กล้าปิด แล้วแบบนี้มันจะได้เข้าหอจริงๆ มั้ยเนี่ย

พอท่านนายพลปภพบอกแบบนั้นผู้กองกวินทร์ก็เข้าไปกอดลาน้องสาวทันที สงสารเธอก็สงสารแต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาแหละ อีกอย่างก็เพราะว่าบ้านสุวรรณเวชเป็นครอบครัวใหญ่น้องชมพูกับน้องโมกที่เป็นขวัญใจของทุกคนก็เลยได้รับความรักและความอบอุ่นอย่างล้นเหลือจนไม่ค่อยมีเวลาเหงา สารวัตรพนาก็พร่ำสอนลูกๆ เสมอถึงเรื่องการแบ่งปันและการเสียสละ เขาอธิบายให้ลูกฟังว่าเขากับแก้วเจ้าจอมทำงานอะไร และทำไมถึงไม่ค่อยได้กลับบ้าน ถึงจะยังเด็กแต่น้องชมพูก็พอจะรับรู้ได้เพราะคุณพ่อสอนเรื่องนี้บ่อยมาก และเมื่อโตขึ้นผู้กองกวินทร์เชื่อแน่ว่าหลานๆ จะต้องเข้าใจเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี

หลังจากที่ท่านนายพลปภพและคุณหญิงกรกชพาเหลนตัวน้อยไปส่งสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมที่สนามบิน ผู้กองกวินทร์ที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็ขับรถออกจากบ้านไปอีกทางเพื่อไปหาเพลงพิณเช่นกัน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าระหว่างที่เขากำลังขับรถออกไปนั้นเขาสวนทางกับรถของกุมาริกาพอดีทำให้เมื่อเธอมาถึงบ้านสุวรรณเวชจึงไม่พบใครเลย

“แล้วพี่ซีลล่ะคะ” เธอเกาะประตูรั้วถามแม่บ้านอย่างคนสิ้นหวัง น้ำตาคลอ ที่โรงจอดรถของบ้านมีรถหายไปหลายคันคาดว่าทุกคนคงจะไม่อยู่ที่บ้านกันจริงๆ

“ผู้กองไม่ได้กลับมาที่บ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ ส่วนผู้กองเรนเจอร์ก็เพิ่งจะออกไปข้างนอกเมื่อกี้นี้”

“พี่ซีลไปไหนหรอคะ แล้วเขาจะกลับมาที่นี่เมื่อไหร่”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ คนบ้านนี้ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ บทจะไปก็ไปไม่บอก บทจะมาก็มาแบบไม่รู้ล่วงหน้า” คนเป็นแม่บ้านก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน อย่างผู้กองกวินทร์ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาที่บ้านอีกทีตอนไหน จะมาคนเดียวหรืออุ้มเมียกลับมาแบบเมื่อคืนนี้รึเปล่า แต่ที่รู้ๆ คือตนต้องคอยดูแลบ้านให้ดีตลอดเวลา

“ยังไงคุณน้ำเมยค่อยมาใหม่วันหลังนะคะ” กุมาริกาแทบทรุดเมื่อได้ยินแบบนี้ แม่บ้านเองก็จนใจที่จะช่วยเหลือเพราะไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์อยู่ที่ไหน ส่วนมากเรื่องของคนในบ้านแม่บ้านก็ไม่ค่อยรู้อยู่แล้วเพราะบ้านนี้รักษาความเป็นส่วนตัวกันมาก

“ค่ะ...แล้วฉันจะมาใหม่” กุมาริกาก้าวขาเดินต่อแทบไม่ไหวขณะกลับขึ้นรถ เธอยังคงนั่งอยู่ที่เบาะอย่างนั้นด้วยความอ่อนแรงและอ่อนใจ มือที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งได้คืนขึ้นมา นิ้วมือเล็กๆ ลูบไล้ที่ตัวเคสเบาๆ คิดถึงคนที่ให้มาเป็นหนักหนา ตอนนี้เธอไม่สามารถติดต่ออะไรเขาได้เลยเพราะเขาบล็อกช่องทางการติดต่อเธอ พอเธอโทรไปถามหาเขากับเพลงพิณเพลงพิณก็ไม่รู้เรื่อง จะถามหากับแก้วเจ้าจอมก็เหมือนว่าอีกฝ่ายจะดูยุ่งๆ กับการขึ้นเครื่องและร่ำลาลูกน้อย กุมาริกาเกรงใจก็เลยต้องรีบวางสายจากแก้วเจ้าจอมไป

“พี่ซีลจะทิ้งน้ำเมยไปจริงๆ หรอคะ ทั้งๆ ที่พี่ซีลอุตส่าห์มาตามหาน้ำเมยแท้ๆ พี่ซีลไม่รักน้ำเมยแล้วหรอ” เธอฟุบหน้าลงไปร้องไห้กับพวงมาลัยรถ นี่เธอจะทำอย่างไรต่อไปดี เธอจะไปตามหาเขาได้จากที่ไหนหรือว่า...เธอต้องมาดักรอเขาที่บ้านหลังนี้ทุกวัน

“น้ำเมยไม่ยอมแพ้หรอก น้ำเมยรักพี่ซีล พรุ่งนี้น้ำเมยจะมาหาพี่ซีลที่บ้านอีกอย่างน้อยคุณปู่กับคุณย่าของพี่ซีลก็น่าจะเข้าใจน้ำเมยบ้าง” เธอจะไม่ยอมแพ้ให้กับโชคชะตาเด็ดขาด ในเมื่อเธอปักใจรักเขาไปแล้วเธอจะไม่ยอมถอดใจง่ายๆ เธอจะพิสูจน์ให้เขาได้รู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน

บ้านของเพลงพิณหรือโรงทอผ้าไหมแบรนด์พุดตานมลฑาตั้งอยู่แถบชานเมืองกรุงเทพฯ และอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อขับรถออกจากถนนเส้นหลักเข้าสู่ถนนเส้นรองก็จะเห็นสองข้างทางเป็นสวนและบ้านเรือนผู้คนริมแม่น้ำ ช่วงก่อนจะถึงโรงทอผ้าก็เป็นสวนกล้วยไม้ขนาดใหญ่ที่ผู้กองกวินทร์เห็นจนชินตาแล้วเพราะเคยมาที่นี่บ่อยๆ ถัดจากสวนกล้วยไม้เข้ามาก็จะเป็นโรงทอผ้าไหม มีประตูรั้วบ้านเป็นซุ้มดอกเล็บมือนางส่งกลิ่นหอมและมีป้ายไม้เขียนว่า บ้านพุดตานมลฑา ซึ่งเป็นชื่อของคุณยายและแม่ของเพลงพิณ พอขับรถเข้ามาด้านในแล้วก็จะเห็นบ้านทรงไทยประยุกต์หลังใหญ่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ใต้ถุนบ้านยกสูงเพื่อรับลมเย็นและรอบๆ ตัวบ้านก็เป็นสวนดอกไม้ที่ร่มรื่นโดยเฉพาะดอกพุดตานกับดอกมณฑา แยกออกไปจากตัวบ้านทรงไทยอีกด้านก็จะเป็นเรือนไม้ขนาดใหญ่และมีกี่ทอผ้าอยู่หลายหลังซึ่งตอนนี้คนงานกำลังทอผ้ากันอยู่ ส่วนอีกเรือนก็เป็นโรงปั่นเส้นไหมจากรังไหม โรงเลี้ยงหนอนไหม โรงย้อมผ้าซึ่งสีที่นำมาย้อมต้องเป็นสีจากธรรมชาติเท่านั้น เมื่อก่อนโรงทอผ้าแห่งนี้เน้นที่การทอผ้าไหมด้วยมือ แต่พอมีการขยายกิจการขึ้นและที่นี่ก็เป็นโรงทอผ้าหลักของแบรนด์จึงมีการนำเทคโนโลยีมาช่วยด้วย แต่ก็จะเป็นการทอผ้าไหมด้วยลวดลายง่ายๆ แต่หากเป็นผ้าไหมเนื้อดีและเกรดสูงๆ ก็จะต้องใช้การทอมืออย่างเดียวเท่านั้น

ผู้กองกวินทร์หันไปคว้าเป้เสื้อผ้ามาสะพายรวมถึงอุ้มเอากระถางต้นดอกเอื้องแซะขึ้นมากอดเอาไว้ แทบอดใจไม่ไหวที่จะได้เจอเมียรักของตนแล้ว

“อ้าว ผู้กองแฝดรึเปล่าคะ” แม่บ้านคนเก่าแก่ของที่นี่เดินเข้ามาทักอย่างใจดีด้วยจำชายหนุ่มได้เพราะเขากับเหล่าพี่น้องเคยมาที่นี่บ่อยๆ เพียงแต่แยกไม่ออกเท่านั้นว่าเขาคือแฝดคนไหน ตอนนี้เพลงพิณแต่งงานกับแฝดคนน้องแล้วเพราะฉะนั้นผู้กองแฝดคนนี้ก็น่าจะเป็นแฝดคนน้อง สามีของเพลงพิณหรือ...เจ้านายคนใหม่ของที่นี่

“สวัสดีครับป้าเป้ย เมียผม...น้องเพลงอยู่มั้ยครับ”

“อยู่ค่ะ เมื่อเช้านี้น้องเพลงเข้ามาตรวจงานที่โรงทอผ้าแต่เช้าเลย นี่ก็เพิ่งจะเสร็จงานค่ะป้าก็เลยให้ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อน เห็นว่ามีงานรำสองวันติดแล้ววันนี้ยังต้องมาดูงานที่โรงทอผ้าอีกคงเหนื่อยแย่”

“อาร์ตี้กลับไปแล้วใช่มั้ยครับ”

“ค่ะ สามีป้าขับรถไปส่งที่สนามบินตั้งแต่เช้าก่อนที่น้องเพลงจะมาซะอีก” สำเร็จ! ก้างขวางคอไม่อยู่แล้ว

“งั้นป้าเป้ยไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็ดูแลน้องเพลงเอง”

“ค่ะ เชิญผู้กองตามสบายนะคะ ขาดเหลืออะไรก็บอกป้าได้” ป้าเป้ยเห็นว่าผู้กองกวินทร์คือสามีของเพลงพิณก็เบาใจที่เขามาช่วยดูแลเพลงพิณแล้ว งานนี้ก็คงต้องปล่อยให้ผัวเมียเขาอยู่ดูแลกันเองแล้วล่ะ

เมื่อแยกจากป้าเป้ยมาผู้กองกวินทร์ก็แทบจะวิ่งถลาเข้าบ้านในทันที ซึ่งตัวบ้านของเพลงพิณนั้นจะแยกออกมาจากโรงทอผ้าพอสมควรเพื่อความเป็นส่วนตัวและมีสวนดอกไม้ล้อมรอบ ตัวบ้านเป็นบ้านทรงไทยประยุกต์ ที่ชั้นล่างยกใต้ถุนสูงพื้นปูกระเบื้อง มีกี่ทอผ้าตั้งอยู่กลางใต้ถุนคาดว่าน่าจะเป็นกี่ส่วนตัวของเจ้าของบ้านนอกนั้นก็จะเป็นมุมนั่งเล่นรับลมเย็นจากแม่น้ำ มุนโซฟารับแขก มุนโต๊ะกินข้าวแล้วก็ห้องครัวสไตล์ครัวไทย รอบๆ ใต้ถุนบ้านตกแต่งอย่างสวยงามด้วยดอกไม้และม่านผ้าไหมที่พลิ้วไปตามแรงลมจากแม่น้ำ แม้แต่โคมไฟพัดลมบนเพดานก็ยังคงรักษากลิ่นอายความเป็นอีสานเอาไว้

ผู้กองกวินทร์คิดว่าป่านนี้เพลงพิณคงจะอยู่ที่ห้องนอนจึงรีบเดินขึ้นไปหาเธอ ที่ชั้นบนของบ้านเมื่อขึ้นบันไดมาก็จะเป็นระเบียงชานนั่งเล่นหันหน้าไปทางแม่น้ำ ที่ชานนั่งเล่นตรงนี้ตกแต่งด้วยเบาะนั่งลายผ้าพื้นเมือง มีหมอนสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ให้ได้อิง โต๊ะตัวเตี้ยจัดวางแจกันดอกไม้ตามมุมต่างๆ ที่เสาของชานบ้านก็ตกแต่งด้วยม่านผ้าไหมแลดูคล้ายชานบ้านของชาวอีสานสมัยก่อน ทั้งดูสงบ เงียบเหมาะแก่การพักผ่อนที่สุด

“ป้าเป้ยหรอคะ” เพราะคิดว่าเป็นแม่บ้านคนสนิทเพลงพิณที่เพิ่งกลับเข้าบ้านมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจึงเดินออกมาดูโดยที่มือก็ยังคงพันดอกจำปีหอมกรุ่นดอกหนึ่งเข้ากับปอยผมของตัวเองอยู่ แต่พอเดินออกมาแล้วไม่เห็นป้าเป้ยแต่กลับเห็นเป็นใครอีกคนเพลงพิณก็ต้องชะงักก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์กำลังยืนมองเธอตาแทบไม่กระพริบ แล้วเพลงพิณก็ต้องรีบถอยเมื่อเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเธอแต่งกายไม่เรียบร้อยเพราะชุดที่เธอใส่เป็นผ้าซิ่นไหมและผ้าแถบเนื้อผ้าบางเบาห่มแบบครึ่งตัวเท่านั้น เธอออกงานรำมาสองวันติดแล้วเช้านี้ก็ยังต้องมาตรวจโรงทอผ้าอีก กว่างานจะเสร็จก็เล่นเอาแทบล้าเธอก็เลยตั้งใจว่าจะอาบน้ำอาบท่าแล้วนอนพักชุดที่เธอใส่ตอนนี้ก็เลยเป็นชุดสำหรับเข้านอน ด้วยบ้านอยู่ห่างจากโรงทอผ้าพอสมควร มีป้าเป้ยคอยดูแลจึงมีความเป็นส่วนตัวสุดๆ เพลงพิณจึงแต่งกายสบายๆ ตามแบบฉบับของตัวเองได้

ผู้กองกวินทร์แทบจะเลือดกำเดาพุ่งกับความสวยของเมียตัวเอง ปกติเธอก็แต่งชุดแบบนี้นอนอยู่แล้วแต่ว่า...คราวนี้ผ้าแถบมันบางกว่าทุกทีไงอกอวบๆ จึงแทบทะลักออกมา 

“พะ...พี่เรนเจอร์มาทำอะไรที่นี่คะ” เมื่อเช้าเธอเห็นเขานอนหลับสนิทก็เลยไม่อยากกวน เธอก็เขียนโน้ตบอกเขาแล้วนี่นาว่าจะกลับบ้านสุวรรณช่วงเย็นพรุ่งนี้สงสัยเขาจะไม่ได้อ่านโน้ตของเธอ

“พี่คิดถึงน้องเพลงค่ะ” คนคิดถึงเมียตอบซื่อๆ ไม่หวั่นแม้แต่น้อยทั้งๆ ที่เมื่อคืนเพิ่งจะเจอพญานาคในห้องนอนตัวเอง ต่อให้เมียของเขาจะกลายร่างเป็นงูยักษ์ได้จริงๆ เขาก็ไม่สนหรอก รักแล้วก็คือรักเลย อย่าว่าแต่เป็นงูเลย จะเป็นหมาเป็นแมวเขาก็ยังรักอยู่ดี ผู้กองกวินทร์เดินเข้าไปกอดเพลงพิณในทันที สองแขนกอดรัดเธอด้วยความคิดถึง “น้องเพลงอย่าหนีพี่ไปบ่อยๆ สิคะพี่ใจไม่ดี ตั้งแต่ที่นครพนมมาจนถึงที่นี่น้องเพลงก็เอาแต่หนีพี่ตลอด รังเกียจพี่มากรึไงถึงไม่อยากอยู่ใกล้พี่”

“เปล่านะคะ น้องเพลงไม่ได้รังเกียจพี่เรนเจอร์” เรื่องที่นครพนมน่ะเธอหนีเขามาจริงๆ แต่เรื่องเมื่อเช้านี้เธอก็เขียนโน้ตบอกเขาแล้วนี่นา “น้องเพลงแค่มาดูงานให้คุณแม่กับคุณยายค่ะ พอเสร็จงานก็จะกลับไปที่บ้านสุวรรณเวช อีกอย่างทั้งกระเป๋า โทรศัพท์ของน้องเพลงอาร์ตี้ก็เอามาเก็บไว้ที่นี่หมดน้องเพลงก็เลยต้องกลับมาเอา” เธอผละเขาออกมามองหน้า ใจหายวูบขึ้นมาเมื่อเห็นเขาน้ำตาคลอแล้วยังดูหงอยๆ อีก เขากลัวเธอหนีเขาไปขนาดนั้นเลยหรอ

“พี่รักของพี่มาหายไปแบบนี้พี่ก็ใจเสียสิคะ น้องเพลงเข้าใจมั้ย รู้มั้ยว่าพี่รักของพี่มากแค่ไหน”

“...น้องเพลงขอโทษค่ะ” เพลงพิณรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีทันใดก่อนจะพาเขามานั่งที่เบาะนุ่มๆ ตรงชานบ้านพร้อมกับเอาชายผ้าแถบของเธอมาซับน้ำตาให้เขาโดยที่เธอไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่านี่คือน้ำตาเทียมที่ผู้กองกวินทร์แอบหยอดเอาไว้ตอนที่เขาเข้ามากอดเธอนั่นแหละ จากที่เขาทำผิดจนเธอต้องหนีมากลับเป็นเธอที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ แผนเรียกร้องขอความเห็นใจนี้เขาได้มาจากสารวัตรพนาล้วนๆ และมันก็ได้ผลเสียด้วย

“น้องเพลงยังโกรธพี่อยู่รึเปล่าคะ”

“น้องเพลงหายโกรธตั้งนานแล้วค่ะ” เพลงพิณที่ยังไม่รู้ว่าเขาแกล้งดราม่าใส่ยิ้มตอบก่อนจะมองมาที่เป้ที่เขาสะพายอยู่ เหมือนจะเป็นเป้ใส่เสื้อผ้านะ

“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนหอบผ้าหนีตามเมียหรอ” พอเขาว่าแบบงอนๆ เพลงพิณก็หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเอ็นดูเขา เขาช่างเข้าใจคิดนะว่าหอบผ้าหนีตามเธอ

“แล้วนั่นต้นอะไรคะ” มันเป็นกล้วยไม้ที่เพลงพิณไม่เคยเห็น ดูสวยกว่าดอกกล้วยไม้ของคุณลุงที่สวนข้างๆ โรงทอผ้าของเธอเสียอีก

“ดอกเอื้องแซะ ดอกไม้บรรณาการ”

หืม...ดอกไม้บรรณาการหรอ...

“ทางเหนือเขายกย่องว่าเป็นดอกไม้สูงค่า ในสมัยก่อนเวลาที่เขาจะส่งมอบเครื่องราชบรรณาการไปให้เจ้าเมืองที่มีอำนาจ หนึ่งในเครื่องราชบรรณาการก็จะมีดอกเอื้องแซะรวมอยู่ด้วยเขาก็เลยเรียกว่าดอกไม้บรรณาการ ว่ากันว่าถ้าผู้ชายคนไหนนำดอกเอื้องแซะมามอบให้กับหญิงสาวที่เขารักนั่นแปลว่าเขารักผู้หญิงคนนั้นมาก ทั้งรักและเทิดทูนไว้เหนือหัว ผู้หญิงคนนั้นคือคนสำคัญที่ล้ำค่ามากที่สุดในชีวิต” พอเล่าถึงความเป็นมาของดอกเอื้องแซะให้เพลงพิณฟังแล้วผู้กองกวินทร์ก็ยกกระถางดอกเอื้องแซะที่เขาห่อด้วยกระดาษสีสวยมาให้เธอ กลิ่นหอมของดอกเอื้องแซะโชยกลิ่นหอมกรุ่นแม้แต่ช่อดอกสีขาวก็ยังดูงดงามน่าทะนุถนอมสมกับที่เป็นดอกไม้บรรณาการสูงค่า

“พี่ขอมอบดอกไม้บรรณาการนี้ให้น้องเพลงนะคะ ดอกไม้สูงค่าย่อมคู่ควรกับผู้หญิงที่งดงามล้ำค่าที่พี่รักและเทิดทูน น้องเพลงตอบรับไมตรีของพี่แล้วก็มาเป็นมิ่งขวัญประจำใจของพี่นะ”

เพลงพิณไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรเพราะความซาบซึ้งและตื้นตันทำให้เธอพูดไม่ออก ทำได้เพียงแค่ยิ้มรับอย่างมีความสุข เอ็นดูสามีก็เอ็นดู นี่เขากลัวเธอไม่รักจนถึงกับต้องยกเอาดอกไม้มาเป็นเครื่องบรรณาการให้เธอเลยหรอ พ่อทหารเรือปากหวานจะมาร่ายมนต์ให้เธอหลงรักจนลุ่มหลงเลยหรืออย่างไร

“ขอบคุณนะคะที่รัก ให้เกียรติ แล้วก็ยกย่องน้องเพลงขนาดนี้ น้องเพลงชอบดอกไม้บรรณาการของพี่เรนเจอร์มากค่ะ พี่เรนเจอร์ไปเอามาจากไหนคะ”

“บ้านคุณอากริชพ่อของคุณน้ำเมย ตอนแรกก็ว่าจะขโมยแล้วล่ะแต่พอขอดีๆ แล้วเขายอมให้มาก็เลยไม่ต้องเป็นโจรขโมยดอกไม้มาให้เมีย”

“พี่เรนเจอร์” เธอดุเขา ซาบซึ้งได้ไม่ทันไรก็โชว์ความเจ้าเล่ห์ออกมาอีกแล้ว นี่ถ้าขโมยมาเธอจะเข้าข่ายรับของโจรรึเปล่าเนี่ย

“งั้น...น้องเพลงจะเอาไปไว้ในห้องนอนแล้วก็จะเอากลับนครพนมด้วยนะคะ” เพลงพิณผละออกจากเขาแล้วก็ถือกระถางดอกเอื้องแซะกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ต้นดอกเอื้องแซะเป็นต้นไม่ใหญ่มากและที่กระถางก็มีลวดยาวสำหรับเอาไว้แขวน เพลงพิณจึงนำมาแขวนเอาไว้ที่หน้าต่างห้องนอน

ดอกไม้บรรณาการจากเขา...เพลงพิณยิ้มออกมาอย่างมีความสุขขณะมองช่อดอกเอื้องแซะ ไว้กลับนครพนมแล้วเธอจะเอาไปแขวนไว้ในห้องนอนด้วย พอตื่นเช้ามาก็จะได้เห็นดอกไม้แสนสวยทุกวัน

ผู้กองกวินทร์พอใจมากเมื่อรู้ว่าเธอชอบดอกเอื้องแซะของเขา พอเดินเข้ามาในห้องนอนของเพลงพิณเขาก็จัดการล็อกประตูทันที เมื่อกี้นี้อากาศยังสดใสอยู่เลยแต่จู่ๆ อากาศก็ดูครึ้มๆ จนป้าเป้ยต้องรีบไปเก็บผ้าที่ตากเอาไว้ หรือฟ้าฝนจะเป็นใจให้เขาได้เข้าหอกลางวันแสกๆ กันนะ ผู้กองกวินทร์คิดพลางมองสำรวจไปรอบๆ ห้องนอนของเพลงพิณ ทั้งเตียงนอนหลังใหญ่สี่เสามีมุ้งสีขาวคลุม โซฟาตัวนุ่มริมหน้าต่าง โต๊ะทำงานและมีห้องน้ำกับมุมแต่งตัวอยู่ด้านหลังทีวีจอใหญ่ ตอนที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ เพลงพิณก็มาอยู่ที่บ้านนี้ตลอดเพราะมหาวิทยาลัยอยู่ไม่ไกล ช่วงไหนที่เขากลับออกมาจากโรงเรียนนายเรือเขาก็มักจะมาเล่นกับเธอที่นี่จนรู้จักคนงานที่โรงทอผ้าเกือบหมดทุกคน

“ข้างนอกเหมือนฝนจะตกเลย”

“บังเอิญดีนะ เหมือนในละครเลย พระเอกกับนางเอกจะเข้าหอทีไรฝนเป็นต้องตกตลอด” ผู้กองกวินทร์พูดขึ้นแล้ววางเป้เสื้อผ้าลงก่อนจะเข้ามานั่งกับเธอที่ข้างเตียงจนเพลงพิณต้องรีบถอย รู้สึกว่าจะไม่ปลอดภัยเอาเสียแล้วเมื่อต้องมาอยู่กับเขาสองต่อสองในห้องท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้

“กลับนครพนมเมื่อไหร่พี่ต้องไปลุยงานใหญ่ ช่วงนั้นอาจต้องห่างน้องเพลงไปหลายวันนะคะแต่พี่จะพยายามติดต่อหาน้องเพลงให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะบ่อยได้” เขาบอกพลางล้มตัวลงมานอนหนุนตักของเพลงพิณ เรื่องที่เขาบอกทำให้เพลงพิณไม่กล้าถอยหนีเพราะเรื่องงานใหญ่นี้เธอก็เคยได้ยินพ่อของเธอพูดเหมือนกัน ที่พลเรือตรีจิรัตน์มาตรวจงานวันนั้นก็เพื่อมามอบหมายภารกิจเพิ่มเติมให้ด้วยและหลังภารกิจนี้ท่าน ผบ.ทร.จะเดินทางมาตรวจงานด้วยตัวของท่านเอง

“เขาว่ากันว่าคนเพิ่งเรียนจบ คนจะบวช คนจะแต่งงาน คนเพิ่งแต่งงานจะค่อนข้างเนื้อหอมผีอยากได้ไปอยู่ด้วย แต่น้องเพลงไม่ต้องห่วงนะคะ พี่จะรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีแล้วกลับมานอนหนุนตักน้องเพลงแบบนี้อีก พี่รักน้องเพลงมากพี่จะไม่ยอมจากน้องเพลงไปไหน...น้องเพลงเป็นกำลังใจให้พี่ด้วยนะคะ พี่อยากเห็นหน้าน้องเพลงเป็นคนสุดท้ายก่อนไปทำงานแล้วพี่ก็อยากเห็นหน้าน้องเพลงเป็นคนแรกตอนทำงานกลับมา” ขณะพูดเขาก็ดึงมือของเธอมากอดและจูบเบาๆ เพียงเท่านี้เขาก็มีความสุขแล้ว

“...พี่เรนเจอร์ต้องปลอดภัยแล้วกลับมานอนหนุนตักน้องเพลงนะคะ” มือที่เขาจูบลูบไล้อยู่กับแก้มของเขา ผู้กองกวินทร์รับรู้ได้ถึงความห่วงใยก็พยักหน้าตอบ

“ค่ะ พี่จะต้องปลอดภัยรวมถึงทุกคนในทีมด้วย ก่อนออกไปทำงานน้องเพลงมาส่งพี่ด้วยนะ”

“ได้ค่ะ น้องเพลงจะไปส่ง” เพลงพิณไม่แม้แต่จะห้ามหรือขอร้องไม่ให้เขาไปเพราะเธอเข้าใจในหน้าที่การงานของเขาดี เธอไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายในงานของเขาได้ สิ่งที่ทำได้คือเป็นกำลังใจที่ดีและทำให้เขาสบายใจ แม้จะเป็นห่วงสามีมากแค่ไหนก็ต้องข่มใจเอาไว้เพราะรู้ดีว่าการเป็นเมียของทหารหน่วยรบพิเศษต้องพบเจอสถานการณ์แบบไหนบ้าง

“พี่เรนเจอร์เก็บของสิ่งนี้ติดตัวเอาไว้ตลอดเวลาด้วยนะคะ”

สิ่งที่เพลงพิณยื่นให้เขาคือลูกแก้วใสสีชมพูขนาดเกือบเท่าไข่ไก่ ลูกแก้วสวยเปล่งประกายงดงามนี้เขาเคยเห็นอยู่บ่อยๆ มันเป็นของรักของหวงของเธอ ทุกคนในครอบครัวของเธอต่างก็มีลูกแก้วประจำตัวทั้งนั้น ของพ่อตาเขาเป็นลูกแก้วสีน้ำเงินเข้ม ของแม่ยายเป็นลูกแก้วใสสีชมพูเข้มลูกใหญ่กว่าของเพลงพิณนิดหน่อย พ่อตากับแม่ยายของเขาแลกลูกแก้วกันแล้วเก็บของอีกฝ่ายเอาไว้กับตัวตลอดเวลา ลูกแก้วของข้ามโขงเป็นสีขาวใส ของเพลงรักเป็นสีน้ำเงินเข้ม ครั้งหนึ่งแก้วเจ้าจอมเคยบังคับขู่เข็ญจะแย่งเอาลูกแก้วของข้ามโขงมาแต่ข้ามโขงไม่ยอมให้และบอกว่าหากจะต้องมอบลูกแก้วประจำตัวให้ใครสักคนเขาจะมอบให้กับคนรักของเขาเท่านั้น ซึ่งข้ามโขงไม่ได้รักแก้วเจ้าจอมในแบบของคนรักเขาจึงมอบลูกแก้วประจำตัวให้เธอไม่ได้

“แก้วจันทรกาลของน้องเพลง น้องเพลงให้พี่เรนเจอร์นะคะ”

ผู้กองกวินทร์ลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อเธอส่งแก้วจันทรกาลให้กับเขา มันเป็นของที่มีค่าและสำคัญกับชีวิตของเธอมาก มีค่ามากกว่าแก้วแหวนเงินทองที่เธอมีแล้วก็ไม่ใช่ของที่จะยกให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้า แม้แต่ผัวเมียกันก็ยากที่จะมอบให้หากไม่ใช่ว่าวางใจและรักมั่นต่อคนๆ นั้นจริงๆ

“แก้วจันทรกาลคือลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวของพญานาคแต่ละตน เกิดจากการสั่งสมบารมีเข้าสมาธิระดับของฌานสมาบัติขัดเกลากิเลสด้วยกายใจที่บริสุทธิ์ เป็นเสมือนหัวใจและชีวิตทั้งชีวิตของพญานาคตนนั้นและเป็นของสำคัญเอาไว้คุ้มครองกายเวลาที่พญานาคตนนั้นต้องจำศีล พี่เรนเจอร์เก็บรักษาแก้วจันทรกาลนี้ให้ดีนะคะเพราะแก้วจันทรกาลลูกนี้จะช่วยคุ้มครองพี่เรนเจอร์ให้แคล้วคลาดปลอดภัยจากอันตรายทุกอย่างเสมือนมีพญานาคราชมาคอยปกป้อง”

“พี่รู้ดีว่าแก้วจันทรกาลคืออะไร มันเป็นของประจำตัวของพญานาคแล้วก็ไม่ใช่ของที่จะมอบให้ใคร...”

“แต่น้องเพลงจะให้พี่เรนเจอร์ค่ะ พญานาคที่เป็นคู่รักกันเขาจะไม่เพียงแต่แต่งงานกันเท่านั้นแต่เขาจะเข้าสู่พิธีนาคเกี้ยวร่วมกันเพื่อเป็นการผูกรักและดวงจิตเอาไว้จนไม่อาจแบ่งปันใจไปให้ใครได้อีก จะครองรักเป็นคู่กันไปในทุกภพชาติ พญานาคทั้งสองจะเอาลำตัวมาเกี่ยวรัดกันเอาไว้แล้วคายแก้วจันทรกาลของตนมามอบให้อีกฝ่ายเป็นคำมั่นสัญญาต่อกันว่าจะรักเดียวใจเดียว จะไม่ทรยศต่อหัวใจต่อคู่นาคเกี้ยวของตนไปชั่วชีวิต หากผิดคำมั่นสัญญาก็จะถูกสาปให้ต้องเดียวดายไปชั่วชีวิต โดดเดี่ยวไปทุกภพทุกชาติ” เพลงพิณนึกถึงความรักของพ่อกับแม่ตนที่มั่นคงและหนักแน่น พ่อกับแม่ของเธอเข้าพิธีนาคเกี้ยวผูกใจรักมั่นต่อกัน ทั้งสองคนต่างก็มอบแก้วจันทรกาลของตนให้อีกฝ่ายเก็บเอาไว้ ยามที่ว่างจากงานเธอมักจะเห็นพ่อกับแม่อยู่ด้วยกันและคลอเคลียกันตลอด เหมือนพญางูสองตัวที่เกี่ยวรัดลำตัวของกันและกันเอาไว้

“ถึงพี่เรนเจอร์จะไม่มีเชื้อสายพญานาค ไม่อาจเข้าพิธีนาคเกี้ยวได้แต่น้องเพลงก็อยากให้พี่เรนเจอร์เก็บแก้วจันทรกาลเอาไว้เหมือนตอนนี้น้องเพลงได้มอบชีวิตของน้องเพลงเอาไว้ในมือพี่เรนเจอร์แล้ว น้องเพลงผูกรักและดวงจิตเอาไว้กับพี่เรนเจอร์ไม่ว่าจะตายและเกิดใหม่อีกกี่ครั้งก็ขอให้น้องเพลงได้เป็น...เมียของพี่เรนเจอร์ตลอดไป” เธอวางแก้วจันทรกาลที่ส่องประกายไว้ในมือของผู้กองกวินทร์ด้วยความมั่นใจในสิ่งที่ทำลงไป

“เสร็จงานแล้วพี่เรนเจอร์รีบกลับมาหาน้องเพลงนะคะ ให้แก้วจันทรกาลนี้ช่วยคุ้มครองพี่เรนเจอร์ ให้พี่เรนเจอร์กลับมาหาน้องเพลงอย่างปลอดภัย”

ผู้กองกวินทร์ดึงเอาเพลงพิณเข้ามากอดแนบอกของเขาและกำแก้วจันทรกาลเอาไว้แน่น เมื่อเธอยอมมอบสิ่งที่สำคัญที่สุดของชีวิตให้เขาเขาก็จะเก็บรักษาแก้วจันทรกาลของเธอเอาไว้ให้ดี ถึงเขาจะไม่ใช่สายเลือดพญานาคแต่รุกขเทวดาก็มีรักที่มั่นคงไม่น้อยไปกว่าพญานาคหรอก

“พี่ได้กำลังใจที่ดีจากน้องงูน้อยขนาดนี้ต่อให้คนร้ายมาเป็นร้อยพี่ก็ฮึดสู้ขาดใจ แก้วจันทรกาลไม่ควรต้องอยู่ห่างกายเจ้าของเพราะงั้นพี่จะรีบกลับมาหาน้องงูน้อย มาอยู่ใกล้ๆ หัวใจของน้องงูน้อยนะคะ”

“ค่ะ” เพลงพิณพยักหน้าตอบ สองแขนสอดมากอดรอบเอวของสามีเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานสวยฉ่ำไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ดวงตาคู่สวยมองสบกับสามีมอบความรักให้แก่กันและกัน ต่างฝ่ายต่างมองกันด้วยความรักและความลุ่มหลงจนไม่รู้สึกตัวเลยว่าขณะนี้สายฝนได้โปรยปรายลงมาอย่างหนัก

“เครื่องบรรณาการก็มอบแล้ว หัวใจทั้งดวงก็มอบแล้ว” ผู้กองกวินทร์มองไปที่ช่อดอกเอื้องแซะและแก้วจันทรกาล “ทีนี้...จะถวายตัวได้แล้วยัง”

“กลางวันแสกๆ” เพลงพิณมองไปยังนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ผู้กองกวินทร์จึงพยักหน้าออกไปทางหน้าต่างที่ตอนนี้ฝนกำลังตกราวกับฟ้ารั่ว เมฆฝนก้อนใหญ่มืดครึ้มทั้งๆ ที่ตอนนี้ก็เพิ่งจะเลยเที่ยงมาแต่ท้องฟ้ากลับไม่ต่างจากเวลาย่ำค่ำ

“ฝนตกเป็นใจขนาดนี้ ขนาดในละครเขาก็ยังเข้าหอกันตอนฝนตกเลย” ได้ฟังแบบนี้เพลงพิณก็อดตีคนเจ้าเล่ห์ไม่ได้ แต่พอเธอตีเขาเบาๆ ไปหนึ่งทีผู้กองกวินทร์ก็โฉบลงมาหอมแก้มเธอทันที เพลงพิณหัวใจเต้นโครมครามคิดว่าคงเลี่ยงต่อไม่ได้แล้วแน่ๆ จึงไม่ได้คิดที่จะผละเขาออก มือเล็กๆ ที่สวมกอดเขาเริ่มลูบไล้เขาเบาๆ แล้วแกะกระดุมเสื้อของเขาออกทีละเม็ด ผู้กองกวินทร์มองตามแล้วก็ยิ้ม เขานั่งนิ่งๆ ให้เธอถอดเสื้ออย่างใจเย็นแม้ว่าในใจจะอยากปล่อยเสือร้ายออกมาแต่ว่า...ครั้งแรกของเธอแบบนี้เขาอยากให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด อยากให้เธอรู้สึกดีและประทับใจหิวแค่ไหนก็ต้องห้ามกินมูมมามเด็ดขาดเดี๋ยวน้องงูน้อยจะตกใจกลัวเอา

เมื่อปลดเสื้อของเขาออกแล้วเพลงพิณก็เอื้อมแขนขึ้นไปกอดรอบคอของเขาแล้วจูบแก้มของเขาเบาๆ อย่างยินยอมพร้อมใจ แม้จะไม่เคยมีประสบการณ์กับเรื่องนี้แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เดียงสาจนไม่รู้อะไรเลยและไม่ต้องรู้สึกผิดต่ออะไรทั้งนั้นเมื่อเธอกับเขาแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามประเพณีและกฎหมาย นี่คือสิ่งที่คนเป็นสามีภรรยาเขาทำกันเป็นปกติอยู่แล้วและเรื่องราวความเจ้าชู้ในอดีตของเขาเธอจะลืมให้หมดและไม่เก็บเอามาใส่ใจ เมื่อก่อนเขาจะเคยควงใครก็ช่างแต่ตอนนี้เขาเป็นของเธอและของเธอเพียงคนเดียวตลอดไป เธอควรจะมีความสุขกับสามีของเธอได้แล้ว

“น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์...”

“พี่รักน้องเพลงมากกว่า” รักมากยิ่งกว่าชีวิตทั้งชีวิตของพี่อีก ผู้กองกวินทร์ต่อท้ายในใจแล้วโน้มตัวลงมาจูบที่ริมฝีปากนุ่มๆ อิ่มสวย เขาจูบเธออย่างแผ่วเบาแต่หวานล้ำ ดูดเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่งแล้วสอดลิ้นลงไปเกี่ยวกับลิ้นเล็กๆ ของเธอ น้องงูน้อยจูบเขาตอบอย่างไม่ประสีประสา พอเขารุกเข้าใส่เธอก็ครางอื้อในคำเบาๆ ความหอมหวานของรสจูบที่มาจากความรักทำให้ทั้งสองคนหลงเพลินจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะพรมจูบใบรอบๆ ดวงหน้าหวาน แกล้งงับจมูกน้อยเล่นให้เพลงพิณได้หัวเราะออกมาเบาๆ มือก็ปลดเข็มขัดเงินออกจากผ้าซิ่นของเธอ 

“...เสร็จภารกิจใหญ่นี่แล้วเราไปฮันนีมูนกันนะคะ”

“พี่เรนเจอร์มีเวลาไปฮันนีมูนด้วยหรอคะ” นั่นสิ...เสร็จภารกิจใหญ่นี่แล้วก็ยังมีภารกิจอื่นๆ เข้ามาเรื่อยๆ

“มันก็ต้องมีวันหยุดกันบ้างแหละ แต่ระหว่างนี้...ถือว่าซ้อมฮันนีมูนก่อนนะคะ”

“ซ้อมหรอคะ”

“เวลาน้อยแบบนี้เรียกว่าซ้อม แต่ถ้าไปฮันนีมูนจริงๆ ตลอดเวลาที่ฮันนีมูนพี่ไม่ปล่อยน้องเพลงลงจากเตียงหรอกค่ะ” ได้ยินแล้วก็ต้องรู้สึกหนาว คนแข็งแรงๆ แบบนี้ถ้าจะทำจริงๆ ก็คงทำได้แน่ๆ เพลงพิณได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ รับก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่อเขาโน้มตัวลงมาหาอีกแล้วซุกไซ้ซอกคอของเธอ พอเขาขบกัดเบาๆ ที่ซอกคอและติ่งหูเธอก็สะดุ้งตามทุกครั้ง มือหยาบๆ ของเขาลูบไล้สะโพกของเธอไปด้วย ชายผ้าซิ่นของเธอถูกดึงขึ้นมาเรื่อยๆ ก่อนที่นิ้วของเขาจะเกี่ยวเอาชั้นในตัวน้อยของเธอออกจากเรียวขาอย่างง่ายดายจนเธอรู้สึกโล่งไปหมด

.

.

.

ตัด NC ออกนะคะ

.

.

.

“หายเหนื่อยยังคะ ปะ ทำต่อ”

ฮะ! เพลงพิณเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ที่เธอนอนนิ่งๆ แบบนี้เป็นเพราะอะไรเขารู้มั้ย 

“โอ๋ๆๆ อย่ามองพี่แบบนั้นสิพี่ล้อเล่น พี่ให้พักเบรกซักสิบนาทีก็ได้ใครใช้ให้น้องเพลงกินอร่อยแบบนี้ล่ะคะ” แล้วเขาก็ดึงเอาเธอไปนอนก่ายเกยอยู่บนอกแกร่ง เพลงพิณก็เลยนอนหนุนอกของเขาพร้อมๆ กับกอดรัดเขาด้วย และเธอก็พยายามจะไม่มองลงต่ำกว่าเอวของเขาเด็ดขาดเพราะเท่าที่เห็นเหมือนเขายังพร้อมจะขย้ำเธอซ้ำได้อีกหลายรอบ เพลงพิณดึงเอาผ้าห่มมาคลุมกายแล้วเข้าไปนอนในอ้อมกอดของเขาตามเดิม แล้วก็ต้องดึงผ้าห่มเอาไว้แน่นๆ ด้วยเมื่อมีคนแถวนี้พยายามจะดึงมันออก เธอเกยคางลงกับอกแกร่งของเขา มือข้างหนึ่งก็ลูบไล้ลอนซิกแพคของเขาไปมาส่วนอีกมือก็ยื่นมาเขี่ยแก้มของเขาเล่น กลิ่นกายของเขาช่างหอมเหลือเกิน

“ไม่เหมือน...” เธอว่าออกมาเบาๆ จนผู้กองกวินทร์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

“อะไรที่ว่าไม่เหมือนหรอคะ” 

“คุณแม่แก้ม พี่ซีล พี่เรนเจอร์ พี่ไนเปอร์แล้วก็น้องชมพูกับน้องโมกตัวหอมเหมือนกันแต่กลิ่นหอมไม่เหมือนกันค่ะ”

“มิน่าล่ะเขาถึงว่ากันว่าประสาทการรับรู้กลิ่นของงูอยู่ที่อันดับสาม ส่วนหมาอยู่ที่อันดับเจ็ด งูจมูกดีกว่าหมานี่เองมีแยกกลิ่นออกด้วย”

“เรื่องอะไรเอาน้องเพลงไปเปรียบกับหมาคะ”

“แปลว่ายอมรับว่าตัวเองเป็นงู” เขาชี้นิ้วว่า เธอก็เลยค้อนใส่แล้วพลิกกายหนีมานอนหันหลังให้จนผู้กองกวินทร์ต้องขยับเข้ามากอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังแล้วสอดแขนให้เธอหนุนนอนด้วย เขาทำปูไต่ไปตามเรียวแขนเล็กๆ อย่างง้อเอาใจ เกยขากอดรัดเธอเอาไว้แนบตัวแล้วเอียงแก้มมาแนบชิดกับแก้มของเธออย่างไม่ยอมให้เธอห่างเขาไปไหน

“พี่ตัวหอมที่สุดใช่มั้ยคะ”

“พี่ไนเปอร์หอมที่สุดค่ะ”

“ชิ” ยัยปิศาจจอมโหดนั่นน่ะนะ 

“น้องเพลงของพี่ก็ตัวหอม อ่ะ ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวพิสูจน์ให้ดู” ว่าแล้วเขาก็ก้มลงมาจูบมาหอมซุกไซ้เธอ เพลงพิณจั๊กจี๋ก็หลุดหัวเราะออกมาอีก แล้วยิ่งหัวเราะเขาก็ยิ่งแกล้งซุกไซ้เธอหนักขึ้น

“พอแล้วค่ะพอแล้ว” เธอยังไม่อยากขยับตัว พออารมณ์รักเจือจางอาการเจ็บระบมก็ถามหา

“...เจ็บมากหรอคะ” เห็นเธอทำหน้านิ่วแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็พอจะเดาออก เขากินมูมมามไปจริงๆ นั่นแหละ พอคิดได้ดังนี้เขาก็หยุดแกล้งเธอแล้วเปลี่ยนมาเป็นกอดเธอเอาไว้แทน “ทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน” เขาสอดมือเข้ามานวดคลึงอกของเธอเบาๆ เขี่ยนิ้วไปมากับยอดอกสีหวานๆ ของเธอเล่นอย่างสนุกมือจนเพลงพิณค่อยๆ พลิกกายหันกลับมาหาเขา เธอไม่ปัดป้องมือเขาออกไปจากอกของตัวเอง เธอรักเขา เธอชอบให้เขาสัมผัสเนื้อตัวของเธอ

“พี่ขอโทษนะคะที่ทำแรงไป พี่ห่างเรื่องแบบนี้มานานก็เลยมูมมามไปหน่อยแล้วพี่ก็รักน้องเพลงมาก...พี่รักของพี่มาตั้งแต่เด็กๆ เฝ้ารอวันที่จะได้ครองรักมาตั้งยี่สิบกว่าปี...”

“ไม่เป็นไรค่ะ น้องเพลงเข้าใจ” เธอไม่โกรธเขาเลยแม้แต่น้อย อารมณ์รักมันเร่าร้อนรุนแรงแม้แต่เธอเองก็ปรารถนาเขาจนหลงลืมสติไปเหมือนกัน เพลงพิณเบียดกายเข้าไปซุกซบในอ้อมกอดของเขาอย่างมีความสุข “...น้องเพลงเต็มใจเป็นเมียพี่เรนเจอร์แล้วน้องเพลงก็มีความสุขมาก”

ช่างชื่นใจจริงๆ ผู้กองกวินทร์คิด เขาก้มลงมาหอมแก้มของเธอซ้ำแล้วค่อยๆ สอดมือลงใต้ผ้าห่ม เขาแตะไปที่เนื้อนวลที่ยังฉ่ำน้ำหวานของเธอเบาๆ เพลงพิณสะดุ้งตัวตามสัมผัสของเขาแต่ก็ไม่ได้ร้องห้าม เธอเพียงแค่หลับตาลงซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง กอดเขาอย่างแนบแน่นจนกระทั่ง...

“ถ้ายังเจ็บอยู่งั้น...ให้พี่เป่าให้มั้ยคะ โอ๊ย!” ผู้กองกวินทร์ร้องลั่นห้องนอนทันทีเมื่อเขาแกล้งถามเธอแล้วเธออ้าปากมางับกัดไหล่ของเขา แล้วพอเธอกัดเขาก็แกล้งล้มตึงไปกับเตียงในทันทีแล้วก็นอนหลับตานิ่งไม่ไหวติง

“พี่เรนเจอร์เป็นอะไรคะ” แค่แกล้งกัดเบาๆ ทำเป็นเล่นใหญ่ไปได้ “พี่เรนเจอร์” เธอเขย่าตัวของเขาอีกก่อนที่เขาจะตอบ

“พี่ตายแล้ว”

“บ้า”

“เมื่อกี้นี้พี่โดนงูพิษกัด พิษแล่นเข้าสู่หัวใจพี่แล้วค่ะ” ตาบ้านี่! เพลงพิณทั้งค้อนใส่ ทั้งขำเขา ก็จะไม่ให้เธอรักได้อย่างไรทั้งกวน ทั้งเจ้าเล่ห์ อ้อนก็เก่งแล้วยังป่วงแบบนี้

“ดูดพิษออกให้พี่หน่อยสิคะ”

“ดูดพิษ...”

“ช่ายยยย ดูดพิษอีก ดูดแบบเมื่อก่อนหน้านี้...พี่ชอบ” นิ้วของคนที่โดนงูกัดชี้ลงไปยังกายแกร่งของตนที่พร้อมจะสู้ศึกต่อแล้ว เพลงพิณหน้าเรื่อสีขึ้นมาทันทีไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าหาญไปทำอะไรแบบนั้นได้ แต่มันก็รู้สึกดีจริงๆ นะ...เธอเองก็ชอบ

“เร็วๆ สิเมียจ๋า พิษแล่นเข้าสู่หัวใจพี่แล้วนะ” เขาเร่ง แต่เพลงพิณก็เขินอายเกินกว่าจะทำได้เขาก็เลยลืมตาขึ้นแล้วใช้จังหวะที่เธอเผลอกดเธอลงไปกับเตียงนอนอีกครั้งแล้วเข้ามานอนทาบทับ รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์แย้มให้เธออย่างเอาแต่ใจ แค่เห็นแววตาของเขาเพลงพิณก็รู้แล้วว่าเขาคงจะหิวเธอขึ้นมาอีก

“...หรือจะให้พี่ป้อน” คำว่าป้อนของเขาพาให้คิดไปไกลแสนไกล เพลงพิณได้แต่มองเขาอย่างเอียงอายแต่พอเขาโน้มตัวลงมาหาใกล้ๆ เธอก็สอดแขนขึ้นไปกอดเขาอย่างอัตโนมัติ เธอมองสบประสานสายตากับเขา รักเขาล้นใจ...

“...ป้อนสิคะ” เธอเชื้อเชิญเสียงหวาน พอสิ้นคำเชื้อเชิญผู้กองกวินทร์ก็ดึงผ้าห่มออกจากกายแล้วพาเธอจมดิ่งลงสู่ห้วงรักห้วงเสน่หาอีกครั้งและอีกครั้งตลอดทั้งช่วงบ่ายของวันนั้น พายุฝนที่พัดโหมกระหน่ำหรือจะสู้พายุรักที่เร่าร้อนได้ เมื่อถูกเล้าโลมให้เกิดความปรารถนาเพลงพิณก็ลืมเลือนความอายมอบกายให้สามีเชยชมอย่างเต็มที่ ต่างฝ่ายต่างก็หยิบยื่นมอบความรักให้แก่กันจนเสียงครวญครางแห่งรักดังระงมภายใต้เสียงของฟ้าฝนด้านนอก

ป้าเป้ยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งสองหนุ่มสาวกำลังพลอดรักกันอยู่เดินขึ้นมาบนบ้านพร้อมกับตะกร้าใส่ผ้าไหมเกรดดีหลายผืน ซึ่งแต่ละผืนเป็นผ้าไหมที่เพลงพิณเลือกเอาไว้เมื่อเช้านี้เพื่อจะนำไปให้คุณปู่กับคุณย่าและพ่อกับแม่ของสามี เพลงพิณบอกว่าถ้าจัดผ้าเสร็จแล้วก็ให้เอามาให้เธอด้วย ทันทีที่เด็กจากโรงทอผ้าขับรถฝ่าสายฝนเอาผ้าไหมมาให้ป้าเป้ยก็ยกตะกร้าผ้าไหมขึ้นมาให้เธอบนบ้านทันทีและจะได้ถามเธอด้วยว่าเย็นนี้เธอกับสามีอยากกินอะไร แต่พอเดินเข้ามาใกล้ห้องนอนของหญิงสาวและตั้งท่าจะเคาะประตูห้องนอนป้าเป้ยก็ต้องยกมือค้างแล้วรีบถอยออกมาเพราะเสียงที่ได้ยินขณะนี้เป็นเสียงของสองสามีภรรยาที่กำลังพลอดรักกันอยู่ จากเสียงที่ได้ยินคาดว่าคงจะดุเดือดน่าดูเพราะฝ่ายชายเป็นถึงนายทหารกายกำยำเสียขนาดนั้น

“เฮ้อ! ผัวหนุ่มเมียสาว” ป้าเป้ยยิ้มบางๆ อย่างไม่ถือสา พอเอาตะกร้าผ้าไปวางไว้ที่โต๊ะตรงมุมโซฟานั่งเล่นแล้วป้าเป้ยก็รีบลงจากบ้านไป เอ็นดูในความรักของหนุ่มสาวแต่อีกใจก็อดใจหายไม่ได้ คุณหนูเพลงพิณ...คุณหนูตัวน้อยๆ ของป้าโตเป็นสาวมีสามีแล้วจริงๆ หรอเนี่ย เหมือนเมื่อวานนี้เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ อยู่เลย พลอดรักกันดุเดือดเสียขนาดนี้ไม่แน่ว่าอีกไม่นานคงได้มีคุณหนูตัวน้อยๆ เพิ่มขึ้นมาอีกสักคนสองคนแน่ๆ

*******************************************************

น้องเพลงหลงกลอิพี่หนักแล้วววววววววว

ตอนต่อไปกำลังมา ลง 2 ตอนนะคะ