33.สายฝนพรำและเราสองคน
33.สายฝนพรำและเราสองคน
33.สายฝนพรำและเราสองคน
ด้วยรอบๆ บ้านเรือนไทยปลูกต้นไม้และดอกไม้เอาไว้เยอะ พอพายุฝนผ่านไปทุกๆ อย่างก็กลับสู่ความสงบและร่มรื่น สายลมที่พัดขึ้นมาจากแม่น้ำเจ้าพระยาพาให้ต้นไม้ใหญ่ข้างบ้านเอนลู่ไหว หยาดน้ำฝนที่ค้างอยู่ตามใบไม้พลันร่วงพรู่ลงมาบนหลังคาราวกับฝนตกลงมาอีกรอบ ลมเย็นที่พัดเข้ามาจากทางหน้าต่างทำให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงรู้สึกหนาวจนต้องควานมือหาผ้าห่มรวมถึง...ควานหาเจ้าของเนื้อนุ่มนิ่มหอมกรุ่นที่เขากอดนอนเมื่อก่อนหน้านี้ กว่าพายุรักจะสงบลงสภาพเตียงนอนของเพลงพิณก็แทบดูไม่ได้ ที่นอนทั้งยับยู่ยี่และเปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำแห่งรักรวมถึงคราบเลือดจากกายสาว ผู้กองกวินทร์หลับสนิทเมื่อตลอดช่วงบ่ายที่ผ่านมานี้เขาเล่นสนุกกับเพลงพิณไปหลายยก ทุกๆ จุดในห้องนอนกลายเป็นสมรภูมิรบตั้งแต่เตียงนอนไปจนถึงโต๊ะแต่งตัวหน้ากระจกบานใหญ่ บนพื้นห้องนอน โซฟานั่งเล่น โต๊ะทำงานหรือแม้แต่ชิดผนังริมหน้าต่าง อุ่นไอรักทำให้เขามีความสุขอย่างที่ไม่เคยมี น้องงูน้อยที่แสนเรียบร้อยและอ่อนโยนของเขาเวลาขึ้นเตียงก็เร่าร้อนใช่ย่อย ถ้าได้ฝึกหัดวิชารักกับเขาบ่อยๆ เขาคงอยู่ห่างจากเธอไม่ได้แน่ๆ
“เมียจ๋า...” เขาควานมือเรียกหาทั้งที่ยังนอนคว่ำหน้าอยู่ พอผงกศีรษะปรือตาขึ้นก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของน้องงูน้อย ท้องฟ้าตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้วด้วย
“จะหกโมงเย็นแล้วหรอ แล้วน้องงูน้อยเลื้อยไปไหนแล้ว” เขาถามตัวเองเสียงยืนคางแล้วลุกขึ้นนั่งบิดตัว รู้สึกกระปี้กระเปร่าตัวเบาหวิวทั้งๆ ที่เพิ่งเสียพลังงานไปเยอะ กลิ่นกายหอมกรุ่นของเพลงพิณยังติดอยู่ที่ใบหมอนจนเขาต้องดึงเอาหมอนมากอดแล้วสูดกลิ่นของเธออย่างโหยหา เธออยู่ที่ไหนกันเขาอยากกอดเธอ อยากนั่งเบียดเธอ เขาไม่อยากอยู่ห่างจากเธอเลย
ผู้กองกวินทร์คว้าผ้าขนหนูผืนสีชมพูของเพลงพิณจากในห้องน้ำมานุ่งแล้วเดินออกจากห้องนอนเพื่อจะไปตามหาเธอทันที แต่ทว่าพอเขาเดินออกมาเขาก็ค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเธอไม่ได้หนีหายไปไหนเลย ตอนนี้เธอกำลังนั่งพับผ้าอยู่ที่เบาะนั่งตรงระเบียงชานบ้าน เฮ้อ! เขานึกว่าเธอจะแอบหนีเขาไปอีกเสียแล้วสิ เธอหนีเขาบ่อยจนเขาผวาแล้วนะ ผู้กองกวินทร์ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขขณะยืนกอดอกมองเธอ เขาสำรวจเธออย่างเงียบๆ เพราะตอนนี้เธอแต่งตัวต่างจากทุกครั้งแต่เป็นการแต่งตัวในแบบที่เขาชอบ ผ้าแถบสีขาวผืนบางเบาโอบอุ้มสองเต้าอวบเต่งตึงอย่างหมิ่นเหม่น่ามอง ผ้าซิ่นที่ทอด้วยผ้าฝ้ายสีขาวนุ่งแบบหน้านางแนบเนื้อ เส้นผมดำยาวสลวยแผ่สยายเต็มแผ่นหลังเล็กๆ เธอช่างสวยเหลือเกิน สวยบอบบางน่าทะนุถนอมอย่างกับนางในวรรณคดีและในขณะเดียวกันก็ดูสง่างามสมกับเป็น...เออ...ลูกสาวพญานาค
ในขณะที่สามีกำลังหลับเพลงพิณก็ไม่ได้หลับไปกับเขาแม้ว่าเธอจะอ่อนแรงด้วยพิษรักของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดช่วงบ่ายก็ตาม เธอกลัว...กลัวว่าถ้าหลับไปแล้วความสุขที่มากล้นนี้จะกลายเป็นเพียงแค่ความฝัน และหากเป็นฝันเธอก็ไม่อยากจะตื่น พอลุกลงจากเตียงแล้วเธอก็ประคองร่างกายที่บอบช้ำไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่องรอยรักที่ติดอยู่ตามเนื้อตัวเป็นหลักฐานที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเป็นของเขาแล้วจริงๆ ตอนแรกเธอก็ตั้งใจว่าจะลงไปเตรียมมื้อเย็นให้สามีเพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว แต่พอเธอเดินออกมาที่ชานบ้านก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ป้าเป้ยและเด็กในบ้านกำลังหอบเอาผ้าม่าน เบาะรองนั่งและหมอนสามเหลี่ยมใบใหญ่ขึ้นมาเปลี่ยน เพราะฝนที่ตกลงมาก่อนหน้านี้สาดเข้ามายังส่วนมุมนั่งเล่นทำให้ผ้าม่าน เบาะรองนั่งและหมอนอิงชุดเดิมที่อยู่ตรงชานบ้านเปียกทั้งหมด นอกจากนี้ป้าเป้ยก็ยังบอกเธออีกว่าได้เตรียมมื้อเย็นเอาไว้ให้เธอกับสามีเรียบร้อยแล้ว ถ้าเธอหิวเมื่อไหร่เดี๋ยวป้าเป้ยจะให้เด็กยกสำรับมาจัดบนชานบ้านให้เพราะที่ใต้ถุนบ้านตอนนี้ต้องทำความสะอาดก่อนเนื่องจากพายุฝนได้พัดเอาใบไม้เข้ามาเป็นจำนวนมากจนดูเลอะไปหมด คืนนี้ก็คาดว่าเดี๋ยวฝนก็น่าจะตกลงมาซ้ำอีกเพราะท้องฟ้ายังมืดครึ้มอยู่และมีเสียงฟ้าร้องดังมาเป็นพักๆ ด้วย
เพลงพิณหยิบเอาดอกจำปีที่ลอยอยู่ในอ่างน้ำบนโต๊ะตัวเตี้ยขึ้นมา กลิ่นของดอกจำปีที่ว่าหอมแล้วยังไม่หอมเท่ากลิ่นกายของสามีเธอ ริมฝีปากสวยๆ ที่บวมเป่งนิดๆ ด้วยพิษจูบแย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อยามนึกถึงสามี ในขณะที่เธอกำลังผูกดอกจำปีเข้ากันปอยผมช่อน้อยๆ เพลงพิณก็อดนึกถึงดอกจำปีที่เธอผูกเอาไว้กับปอยผมก่อนหน้านี้ไม่ได้ ด้วยความร้อนเร่าของไฟรักทำให้ดอกจำปีดอกน้อยหลุดจากปอยผมของเธอแล้วถูกนอนทับจนบี้แบน ดอกไม้ดอกน้อยถูกทำลายด้วยไฟรักเช่นเดียวกับความสาวของเธอ เพลงพิณไม่อาจดึงเอาภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ออกไปจากหัวได้ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังนึกถึงแต่ไออุ่นของสามี คิดถึงอ้อมกอดของเขา กลิ่นกายหอมๆ ของเขา คำรักแสนหวานหรือแม้แต่...ลีลารักที่ร้องแรงจนเธอเผลอหายใจสะท้านกับความสัมพันธ์ที่วาบหวาน
“มานั่งทำอะไรอยู่คนเดียวตรงนี้คะ” เสียงของคนที่เธอกำลังนึกถึงดังขึ้นก่อนที่ลำแขนแกร่งอุดมไปด้วยมัดกล้ามจะสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง พอเธอสะดุ้งตกใจเขาก็รีบก้มลงมาจูบขมับปลอบขวัญเธอเบาๆ
“ตื่นแล้วหรอคะ” เธอไม่กล้าหันไปมองหน้าเขาด้วยความเอียงอายจนเขาต้องวางคางลงมาเกยกับไหล่เล็กๆ ของเธอเอาไว้ มือของเขาลูบไล้หน้าท้องเรียบเนียนของเธอไปมาแล้วจึงค่อยๆ ขยับขึ้นมาที่อกอวบๆ ที่เธอพันด้วยผ้าแถบผืนบางเบา หากมองดีๆ จะรู้ว่ามันบางมากจนมองเห็นปลายยอดอกสีหวานๆ เพลงพิณก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยอมแต่งตัวตามที่เขาบอก เธอรู้แค่ว่าหากเขาชอบและเธอสามารถทำได้เธอก็อยากจะทำ ยังดีว่าตอนที่ป้าเป้ยกับเด็กในบ้านขึ้นมาเปลี่ยนชุดเบาะนั่งเล่นที่ชานบ้านเธอมีผ้าคลุมไหล่ห่อกายออกมาด้วย
“...พี่เรนเจอร์” เธอปรามเขาเบาๆ เมื่อเขาใช้นิ้วสะกิดเขี่ยปลายยอดอกของเธอเล่น ผู้กองกวินทร์ก้มลงมองสองเต้าอวบๆ อย่างชอบใจ หน้าอกของเธอสวยมากจริงๆ นอกจากจะอวบอึ๋มยังเต่งตึงตั้งเต้าสวยขาวผุดผ่อง ติดใจที่สุดก็ที่ปลายยอดสีชมพูหวานนี่แหละ ผ้าแถบผืนน้อยไม่สามารถปกปิดความอวบอิ่มได้มิดเมื่อเนินอกของเธอล้นผ้าแถบออกมา
“พี่ชอบชุดนี้ ชอบให้น้องเพลงนุ่งผ้าซิ่นห่มผ้าแถบ เห็นทีไรมีอารมณ์...รักทุกที”
“ทำเป็นย้อนยุคไปได้ นี่ปี 2022 แล้วนะคะ ยิ่งในกรุงเทพฯ เขายิ่งไม่แต่งชุดแบบนี้กัน”
“ก็เค้าชอบนี่ ตามใจเค้าหน่วยสิ” ผู้กองกวินทร์ทำแก้มป่องว่าอย่างเอาแต่ใจ เขารู้น่าว่านี่มันเป็นยุคที่เทคโนโลยีก้าวหน้าไปไกลแล้วแต่เขาก็ชอบแบบนี้จริงๆ “แต่ผ้าบางๆ แบบนี้ใส่ตอนอยู่กับพี่สองคนนะคะ ถ้าออกนอกบ้านผ้าต้องหนากว่านี้” แล้วก็ส่งสายตามองแรงมาให้เธออีก เพลงพิณเห็นแล้วก็อดขำเบาๆ ไม่ได้ก่อนจะพับผ้าไหมผืนสุดท้ายที่ป้าเป้ยเอามาให้ก่อนหน้านี้ลงกล่องที่บุด้วยผ้าไหม ซึ่งเธอทำเสร็จไปหลายกล่องแล้ว
“จะเอาไปให้ใครบ้าง เยอะแยะเชียว”
“หลายคนเลยค่ะทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่แล้วก็ลุงป้าน้าอาทุกๆ คน ตอนนี้น้องเพลงแต่งเป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชแล้ว ทั้งจดทะเบียนสมรสทั้งเปลี่ยนนามสกุลน้องเพลงก็ต้องเป็นลูกหลานที่ดีของบ้านสุวรรณเวชสิคะ”
“ก็เป็นมาตั้งแต่เกิดอยู่แล้วนี่คะ ว่าแต่...แล้วกล่องไหนของพี่ล่ะ” ผู้กองกวินทร์หยิบกล่องผ้าไหมมาดูก็ไม่เห็นจะมีกล่องไหนดูเป็นของเขาเลย เพลงพิณก็เลยดึงมือของเขาให้มากอดรัดตัวเธอเอาไว้
“...สำหรับพี่เรนเจอร์ เอาตัวคนทอผ้าไหมไปแทนแล้วกันนะคะ”
“เอาตัวคนทอผ้าไหมหรอคะ...ก็เอาไปแล้วไง เอาหลายรอบด้วย” แกล้งว่ายิ้มๆ พูดจากำกวมให้เพลงพิณคิดดีไม่ได้เลยก่อนจะก้มลงมาพูดต่อ
“เดี๋ยวคืนนี้พี่จะเอาอีก” เขาจิ้มนิ้วเขี่ยมาที่ยอดอกของเธอผ่านผ้าแถบ ดวงตาคู่คมปรือฉ่ำอยากจะทำตามที่พูดเสียเดี๋ยวนี้จนเพลงพิณต้องยกมือขึ้นยันอกของเขาเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะโน้มตัวเข้าหาเธออีก
“...พี่เรนเจอร์หิวแล้วยังคะ ป้าเป้ยทำของอร่อยๆ เอาไว้ให้เยอะเลย น้องเพลงว่าพี่เรนเจอร์ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะคะจะได้มาทานข้าวกัน” เขาไม่ได้อยากกินข้าวเขาอยากกินเธอมากกว่า ผู้กองกวินทร์ทำแก้มป่องงอนอย่างขัดใจแต่ก็ยอมทำตามที่เธอบอกเพราะเพลงพิณยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงแล้วนี่ก็เย็นแล้วเธอคงจะหิวแย่ เอาน่า คืนนี้มีเวลาถมเถ ใจเย็นๆ ก่อนก็ได้
เมื่อเอาสำรับมื้อเย็นมาให้แล้วป้าเป้ยก็ขอตัวลงจากบ้านไปรวมถึงสั่งให้เด็กรับใช้กลับบ้านกลับช่องกันได้แล้วเพราะไม่อยากอยู่รบกวนเวลาของหนุ่มสาว แค่เห็นสายตาที่ผู้กองกวินทร์มองเพลงพิณป้าเป้ยก็รู้แล้วว่าไม่ควรจะอยู่เป็นก้างขวางคอนานๆ เพลงพิณเองก็ออกอาการเก้อๆ เขินๆ ตอนที่ป้าเป้ยเอาสำรับมาให้แล้วบอกว่าจะมาเก็บสำรับอีกทีตอนเช้าเพราะไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของเธอกับสามี แม้แต่เครื่องนอนชุดใหม่เธอก็ยังขอเปลี่ยนเองด้วยไม่อยากให้ป้าเป้ยเข้าไปเห็นสภาพของเตียง
“น้องเพลง...เข้านอนกันเถอะ” ผู้กองกวินทร์เดินออกมาตามเพลงพิณที่ชานบ้านในเวลาหลังมื้อเย็น รอบๆ บ้านตอนนี้เงียบเชียบเพราะป้าเป้ยกับเด็กรับใช้กลับบ้านไปกันแล้ว เสียงที่ได้ยินจึงมีเพียงเสียงของคลื่นในแม่น้ำ เสียงสายลมและอึ่งอ่างที่ออกมาร้องระงมหลังฝนตก สายลมที่พัดโชยบ่งบอกว่าอีกไม่นานฝนก็จะตกลงมาอีกครั้ง และแรงลมก็ทำให้เส้นผมของเพลงพิณพลิ้วไสวตาม ชายผ้าซิ่นร่นขึ้นมาสูงจนเธอต้องรีบจับเอาไว้ ผู้กองกวินทร์ที่กำลังยืนมองภาพสวยๆ ตรงหน้าทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจแล้วดูเพลงพิณกดหน้าจอแท็บเล็ตอยู่บนเบาะนั่งต่อ พอเขาเดินเข้ามาดูที่หน้าจอด้วยก็เห็นว่าเธอกำลังสั่งขนมไทยจากร้านเจ้าประจำ ซ้ำยังสั่งเซ็ตของเด็กเซ็ตใหญ่ที่มีตัวการ์ตูนน่ารักๆ ด้วย
“พรุ่งนี้น้องเพลงจะเอาขนมไปฝากน้องชมพูกับน้องโมกค่ะ เดี๋ยวเขาจะเอามาส่งที่บ้านแต่เช้าแล้วก่อนกลับบ้านสุวรรณเวชน้องเพลงจะแวะซื้อของเล่นไปฝากหลานด้วย วันนี้พี่ไนเปอร์กับพี่พนาเพิ่งกลับยะลาไปหลานๆ ต้องเหงามากแน่ๆ ถ้าได้ขนมกับของเล่นไปเยอะๆ น่าจะช่วยให้คลายเหงากันได้” เธอหันมาบอกเขาแล้วสั่งขนมต่อ ผู้กองกวินทร์เลยได้แต่มองเธอเงียบๆ เธอรักหลานๆ ของเขามากแล้วก็เข้ากับหลานของเขาได้เป็นอย่างดี หลานของเขาเองก็ชอบเธอ รักเธอมากกว่าเขาที่เป็นลุงแท้ๆ เสียอีก
“ใจดีจังเลยนะคุณป้าเพลงพิณ ใจดีแบบนี้หลานๆ ก็รักคุณป้ามากกว่าลุงอย่างผมพอดีสิครับ” เขาอุ้มเอาเธอขึ้นมานั่งบนตักแล้วกอดเอาไว้ จมูกก็ดอมดมกลิ่นแก้มหอม ฝ่ามือหยาบๆ สอดเข้ามาใต้ผ้าซิ่นลูบไล้ขาของเธอเบาๆ พอเพลงพิณยกแขนขึ้นมากอดรอบคอของเขาเขาก็จูบลงมาบนเนินอกของเธอทันที
“สั่งขนมเสร็จยัง” เขามองมาที่จอแท็บเล็ตในมือเธอ
“ขนมไทยสั่งเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวจะสั่งเค้กกับแตงโมต่อ”
“อื้ม!” ผู้กองกวินทร์คำรามเสียงในลำคออย่างขัดใจ “ค่อยแวะไปซื้อในห้างพรุ่งนี้ก็ได้ไหนๆ ก็จะไปซื้อของเล่นอยู่แล้ว เป็นเด็กเป็นเล็กกินขนมมากๆ เดี๋ยวก็ฟันผุกันพอดี ต้าวโมกตัวนิดเดียวจะกินได้แค่ไหนกัน ยัยปักเป้าก็แก้มยุ้ยมากแล้วขืนยัดของกินเข้าไปอีกแก้มแตกกันพอดี” เขาแย่งแท็บเล็บออกไปจากมือของเพลงพิณแล้วยื่นไปวางข้างอ่างน้ำลอยดอกจำปีบนโต๊ะตัวเตี้ย
“ถึงว่าสิคะหลานไม่รัก คุณลุงไม่น่ารักอย่างที่น้องชมพูว่าจริงๆ ด้วย” นิ้วเล็กๆ ของเพลงพิณยื่นไปหยิกแก้มของเขา คนที่หลานไม่รักก็เลยทำหน้างอๆ ใส่เธอ
“แล้วคุณป้ารักลุงมั้ย”
“รักดีมั้ยน้า” เธอแกล้งทำเป็นเอียงคอคิด ผู้กองกวินทร์ที่สอดมือเข้ามาในผ้าซิ่นของเธอก็เลยแสยะยิ้มใส่ก่อนจะดึงชั้นในตัวน้อยออกมา มือของเขาค่อยๆ ดึงผ้าซิ่นของเธอขึ้นเรื่อยๆ จนผ้าซิ่นร่นขึ้นมาจนถึงต้นขา เพลงพิณเผลอจิกนิ้วลงบนไหล่ของเขาและเกร็งตัวจนแข็งทื่อ
“...ถ้าป้าไม่รักลุงเดี๋ยวคืนนี้ได้ครางทั้งคืนแน่”
“แล้วถ้ารักล่ะคะ”
“ก็จะครางทั้งคืนเหมือนกัน” เขาบอกอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้ก็ต้องเป็นคืนของเขา ผู้กองกวินทร์หยิบดอกจำปีในอ่างน้ำออกมาดอกหนึ่งแล้วใช้ดอกจำปีนั้นแตะไล้วนที่แก้มและลำคอของเพลงพิณเบาๆ จนเธอรู้สึกจั๊กจี๋ห่อกายหลบจนกระทั่งดอกจำปีถูกวนลงมาจนถึงเนินอกของเธอ ผ้าแถบสีขาวผืนบางเบาผืนใหม่ที่เธอเปลี่ยนตอนที่เข้าไปเก็บกวาดและปูที่นอนใหม่เมื่อก่อนหน้านี้แทบปกปิดสองเต้าอวบๆ ไม่มิด รสรักสุดเร่าร้อนเพียงแค่ได้ลิ้มลองก็ติดใจจนหลงใหลปรารถนา เพียงแค่รู้ว่าสามีชอบเธอก็อยากจะเอาใจเขา
“...ผืนบางกว่าเมื่อตอนเย็นอีก ถ้าเปียกน้ำ...”
“พี่เรนเจอร์...อย่าค่ะ” เพลงพิณรีบยั้งมือของเขาเอาไว้เมื่อเขาหยิบแก้วเปล่ามาตักน้ำจากอ่างดอกจำปีขึ้น เธอจะขืนตัวหนีแต่เขาก็รัดรอบเอวของเธอเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ รินน้ำในแก้วลงมาที่เนินอกของเธอจนน้ำไหลลงมาที่ผ้าแถบผืนบางจนเปียกชุ่มทำให้เนื้อผ้าลู่แนบเนื้อ เพลงพิณหลับตาพริ้มไปกับความเย็นของน้ำแล้วเผลอแอ่นอกเข้าหาเขาอย่างไม่รู้ตัว ผ้าผืนบางเมื่อเปียกน้ำก็จะลู่แนบเนื้อนุ่มจนเห็นเนื้อกายด้านใน ปลายยอดสีหวานชูชนดันเนื้อผ้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด ผู้กองกวินทร์ยกมือขึ้นมาลูบไล้หน้าอกของเธอเบาๆ จนเธอต้องยกมือขึ้นมากุมมือของเขาเอาไว้โดยที่เขาก็ยังนวดคลึงเต้าอวบๆ ของเธออย่างเสน่หา เพลงพิณครางเสียงเบาๆ ในลำคอเมื่อยามนิ้วของเขาปัดป่ายมาโดนปลายยอดอกเหมือนเขาตั้งใจจะแกล้งหยอกเย้า
“กลับนครพนมไปแล้วเราคงหาเวลาแบบนี้ยาก...คืนนี้ตามใจพี่นะคะ” ผู้กองกวินทร์เอ่ยขอแล้วคลายปมผ้าขาวม้าที่นุ่งอยู่ออก ซึ่งเขาก็นุ่งมาตั้งแต่ตอนอาบน้ำเสร็จก่อนจะออกมากินมื้อเย็นแล้ว
เพลงพิณไม่ได้ตอบเขาเพราะหัวใจของเธอกำลังสั่นไหวไปกับอารมณ์รัก สายลมเย็นของสายฝนที่เริ่มลงเม็ดทำให้เธอรู้สึกหนาวเพราะผ้าแถบผืนน้อยเปียกจนแนบเนื้อ
“หนาวหรอคะ” เห็นเธอทำท่าห่อไหล่ผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาหอมแก้มนุ่ม พอเขาทำท่าจะอุ้มเธอกลับเข้าห้องนอนเพลงพิณก็ขยับกายเข้ามานั่งคร่อมบนตักของเขาแทนการนั่งตักเฉยๆ เธอดึงชายผ้าซิ่นขึ้นอย่างช้าๆ จนเห็นเรียวขาขาวเกือบทั้งหมดแล้วนั่งลง เรียวขาขาวๆ ทั้งสองข้างคร่อมอยู่ข้างเอวของผู้กองกวินทร์และ...เนื้อนวลกายสาวของเธอก็แนบชิดทับความแข็งแกร่งของเขา
“...น้องเพลงยังไม่อยากกลับเข้าห้อง...”
“ฝนลงเม็ดแล้วนะคะ เดี๋ยวก็หนาวจนเป็นหวัดหรอก”
“ถ้าไม่อยากให้น้องเพลงหนาว...พี่เรนเจอร์ก็อย่าคลายกอดจากน้องเพลงสิคะ” เธอบอกอย่างเอียงอาย แล้วซุกหน้าลงกับซอกคอของเขาอย่างมีความสุข เธอชอบกลิ่นกายของเขา ที่เธอบอกว่าพี่ไนเปอร์ตัวหอมที่สุดเธอพูดจริงแต่ถ้าถามว่าเธอชอบกลิ่นหอมของใครที่สุด...คำตอบก็คือเขานี่แหละ ถึงใครๆ จะแยกเขากับฝาแฝดของเขาไม่ออกแต่เธอแยกออกและดูรู้ด้วยว่าภายใต้ความเหมือนพวกเขาก็มีความต่างกันอีกเล็กน้อยอย่างเช่นกลิ่นตัวหอมๆ เป็นต้น ซึ่งเขากับพี่ชายของเขาจะหอมกันคนละแบบ
“น้องงูน้อยคลั่งรักพี่หนักเลยนะ” คนพูดก็พูดไปยิ้มไปกับสายฝนก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟระเบียงชานบ้านแล้วคงเอาไว้แค่แสงไฟจากตะเกียงรอบๆ มุมนั่งเล่น เขาชอบจังเลย ชอบให้เธอคลั่งรักเขาแล้วก็เรียกหาแต่เขา ไม่ถึงกับต้องจับผัวปล้ำบ่อยๆ แบบที่แก้วเจ้าจอมทำก็ได้แค่เธอเป็นเด็กดีน่ารัก เป็นเด็กติดผัวแค่นี้เขาก็สุขใจสุดๆ แล้ว ความรักมันไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง บางทีที่ระเบียงชานบ้านก็สร้างความรักได้ ผู้กองกวินทร์ตาพราวไปหมด ตอนนี้เขาปิดไฟแล้ว แสงไฟจากตะเกียงก็ไม่สว่างมาก ประตูตรงบันไดทางขึ้นบ้านก็ปิดเรียบร้อยไม่มีใครมารบกวนหรอก
เขาผละเพลงพิณออกแล้วก้มลงมาหอมแก้มของเธออีก ริมฝีปากของเขาไล้มาหาเธอช้าๆ แล้วประกบจูบอย่างนุ่นมวล
.
.
.
ตัด NC ออกนะคะ
.
.
.
เสียงหวีดร้องสลับกับเสียงหัวเราะของคู่รักผัวหนุ่มเมียสาวทำให้ป้าเป้ยหันไปยิ้มตามอย่างเอ็นดูเมื่อผู้กองกวินทร์กำลังเดินลงมาจากบนบ้านโดยอุ้มเพลงพิณพาดบ่าลงมาด้วย เพลงพิณกรีดร้องด้วยกลัวจะตกบันไดจนสามีต้องตีก้มเธอเป็นการปรามเด็กดื้อ จากนั้นทั้งคู่ก็ต่อล้อต่อเถียงกันไปมาอย่างน่ารักเห็นแล้วป้าเป้ยก็อดเอ็นดูไม่ได้
“อ้าวๆๆ ระวังค่ะระวัง” เพราะกลัวเพลงพิณจะดิ้นจนตกจากไหล่ของสามีป้าเป้ยจึงร้องเตือน ตั้งแต่ตื่นนอนจนลงมากินมื้อเช้าป้าเป้ยก็ยังไม่เห็นเพลงพิณได้เดินด้วยขาของตัวเองเลย เธอถูกสามีอุ้มตลอด แม้แต่ตอนกินข้าวผู้กองกวินทร์ก็ยังแย่งช้อนไปป้อนเธอ นี่ถ้าเคี้ยวแทน กลืนแทนได้ผู้กองกวินทร์ก็คงทำไปแล้ว อะไรมันจะรักเมียมากขนาดนั้น
“ระวังค่ะผู้กอง เดี๋ยวน้องเพลงจะตกเอา”
“ไม่ตกหรอกครับผมอุ้มดีแล้ว”
“แล้วทำไมต้องอุ้มกันด้วยล่ะคะ” โตๆ กันแล้ว ป้าเป้ยคิด แต่คำถามของป้าเป้ยก็ทำให้เพลงพิณหน้าแดงขึ้นมาด้วยความเขินอายเพราะตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายมาจนเมื่อคืนนี้ทั้งคืนเธอกับสามีก็...พลอดรักกันอย่างหนักหน่วง ใครจะไปรู้ว่าเช้านี้เธอจะรู้สึกระบมไปทั้งตัว เดินได้แต่เดินไม่ถนัดผู้กองกวินทร์รู้สึกผิดที่รุนแรงกับเธอตลอดทั้งคืนเขาก็เลยรับผิดชอบด้วยการอุ้มเธอแทน
“อ๋อ เด็กดื้อซนเดินเตะขาโต๊ะจนเท้าเจ็บครับป้าเป้ยผมก็เลยต้องอุ้ม”
“มุสา” เพลงพิณกัดฟันกระซิบกับเขา เขาก็เลยกัดฟันกระซิบตอบเธอ
“หรือจะให้พี่บอกป้าเป้ยไปว่าเมื่อคืนนี้เราสนุกกันยันเช้าจนน้องเพลงเดินไม่ไหวล่ะคะ”
“พี่เรนเจอร์บ้า!” เธอค้อนใส่เขาเสียวงโต แต่ก็กอดรอบคอเขาแน่น จนเมื่อเขาค่อยๆ ปล่อยเธอลงแล้วแต่เธอก็ยังยืนกอดเขาไม่ยอมอยู่ห่าง
“แล้วน้องเพลงเป็นอะไรมากมั้ย ให้ป้าช่วยดูแผลให้มั้ยคะ”
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะป้าเป้ย น้องเพลงไม่ได้เป็นอะไรมากพี่เรนเจอร์เล่นใหญ่ไปเอง” เพลงพิณรีบถอยหนีเพราะกลัวว่าป้าเป้ยจะจับได้ว่าเธอไม่ได้เท้าเจ็บจริงๆ
“ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ แล้วนี่จะไปบ้านสุวรรณเวชก่อนค่อยกลับนครพนมใช่มั้ยคะ” เฮ้อ ใจหายจริงๆ มาแค่แป๊บเดียวเอง ป้าเป้ยถอนหายใจออกมาเมื่อคุณหนูของตนจะต้องไปแล้ว
“เดี๋ยวน้องเพลงจะแวะมาหาป้าเป้ยบ่อยๆ นะคะ โอ๋ๆๆๆ” เห็นป้าเป้ยทำหน้าเศร้าๆ แล้วเพลงพิณก็รีบเข้าไปกอดลา เมื่อตอนที่มาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ เธอก็อยู่ที่นี่กับป้าเป้ยตลอดจนรู้สึกผูกพันกันเป็นอย่างมาก
“น้องเพลงต้องดูแลตัวเองดีๆ นะคะ คนดีของป้า” ป้าเป้ยอดเป็นห่วงเธอไม่ได้จริงๆ ก่อนจะหันมาบอกกับผู้กองกวินทร์อีกคน “ผู้กองดูแลน้องเพลงของป้าดีๆ นะ อย่าให้ใครมารังแก อย่าดุ อย่าใจร้ายกับน้องเพลงของป้า”
“ผมสัญญาครับป้าเป้ย” ผู้กองกวินทร์ยิ้มบอกก่อนจะดึงเอาเพลงพิณคืนอย่างหวงๆ ป้าเป้ยเห็นความหวงเมียของเขาแล้วก็อดค้อนใส่บ้างไม่ได้ เมื่อเช้าตอนที่ตนขึ้นไปเก็บสำรับมื้อเย็นลงมาล้างก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเสื้อผ้าของสองหนุ่มสาวถูกทิ้งกองอยู่บนเบาะนั่งเล่นของชานบ้าน เบาะที่รองนั่งมีรอยเปียกชื้นก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือเมื่อคืนนี้ฝนจะสาดเข้ามา ถ้าฝนสาดเข้ามาแล้วทำไมถึงเปียกแต่ที่เบาะรองนั่ง ทำไมพื้นไม้ถึงไม่เปียก ครั้นจะเก็บเบาะรองนั่งไปทำความสะอาดผู้กองกวินทร์ก็หอบผ้าปูที่นอนออกจากห้องมาพอดีแล้วถามหาเครื่องซักผ้า จากนั้นก็มาแย่งเอาเบาะรองนั่งที่เปียกชื้นนั่นไปซักพร้อมกับผ้าปูที่นอน ทั้งซักเองตากเองเสร็จสรรพ แต่ดูจากพฤติกรรมแล้วป้าเป้ยก็พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็คงจะเล่นสนุกกันจนทำผ้าปูที่นอนกับเบาะรองนั่งเลอะนั่นแหละเลยไม่กล้าให้ตนเอาไปซักให้
“ป้าเอาขนมที่เขามาส่งเมื่อเช้านี้กับพวกผ้าไหม กระเป๋าเสื้อผ้าแล้วก็ต้นดอกเอื้องแซะไปเก็บไว้ในรถให้แล้วนะคะ” ป้าเป้ยบอกอีกเมื่อถึงเวลาต้องลากันจริงๆ เพลงพิณก็เลยเข้ามากอดป้าเป้ยอีกครั้ง ทั้งสองคนกอดกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เพลงพิณจะเดินกลับไปหาสามี
“ไปก่อนนะครับป้าเป้ย ต่อไปนี้ผมจะดูแลเด็กดื้อให้ป้าเองนะครับ” ผู้กองกวินทร์ยกมือขึ้นไหว้ลาแล้วก็อุ้มเพลงพิณขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ป้าเป้ยได้แต่มองสองสามีภรรยาเดินจากไปด้วยความใจหายกับการลาจาก แต่อีกใจก็รู้สึกยินดีที่คนทั้งคู่ลงเอยกันได้อย่างสวยมาก ผู้กองฝาแฝดคนนี้ตามตื้อตามจีบคุณหนูของตนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ตอนที่คุณหนูของตนเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯ เขาก็แวะมาอยู่กับคุณหนูเป็นประจำ บางครั้งก็ขนเอาพี่น้องมาเที่ยวเล่น มาค้างคืนกันที่นี่ ความพยายามของเขามันประสบความสำเร็จแล้วจริงๆ
เพลงพิณผวารีบยกแขนกอดรอบคอสามีแน่นเมื่อเขาแกล้งหมุนกายแล้วก็แกล้งทำเป็นจะเหวี่ยงเธอออกจากอ้อมแขนขณะเดินลัดเลาะสวนดอกไม้เพื่อไปที่รถ ดูเขาจะสนุกกับการได้แกล้งเธอมากจนเธอต้องทุบอกของเขาเข้าให้
“น้องเพลงเดินเองก็ได้นะคะ ตอนนี้น้องเพลงรู้สึกดีขึ้นแล้ว” พอเดินออกจากบ้านผ่านสวนดอกไม้มาทางโรงทอผ้า คนที่โรงทอผ้าก็ได้แต่มองกันยิ้มๆ เมื่อรู้กันดีว่าผู้กองฝาแฝดแขกประจำของที่นี่ตอนนี้เป็นสามีของเพลงพิณแล้ว เห็นผัวเมียเขาแกล้งหยอกกันก็อดยิ้มตามกันไม่ได้
“พี่อยากอุ้ม”
“ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะแยะคะ”
“โอ๊ยทูนหัว แค่ผัวเห็นหน้าเมียผัวก็มีแรงเตะภูเขากระเด็นได้เป็นลูกๆ แล้ว” เขายิ้มบอกแล้วมองคนในอ้อมแขนอย่างแสนรัก น้องงูน้อยแสนสวยของเขาช่างน่ารักน่าทะนุถนอมเสียจริง
“วันนี้น้องเพลงสวยจังเลยค่ะ” เนื้อตัวของเธอที่ว่าหอมอยู่แล้วยิ่งมีกลิ่นกายของเขาไปผสมเธอก็ยิ่งตัวหอม ตอนแรกวันนี้เธอจะใส่กระโปรงเดรสสวยๆ แล้วล่ะ แต่เขาชอบให้เธอใส่ชุดพื้นเมืองไงเธอก็เลยตามใจเขาโดยการนุ่งผ้าซิ่นไหมแพรวาสีแดงกับเสื้อครอปสายเดี่ยวลูกไม้สีขาวแล้วม้วนผมเป็นลอนคลื่น แต่งหน้าบางๆ เพียงเท่านี้ผู้กองกวินทร์ก็แทบไม่ละสายตาจากเธอแล้ว สองแขนกระชับกอดคนในอ้อมแขน ทั้งรักทั้งหมั่นเขี้ยวในเวลาเดียวกัน ยิ่งเพลงพิณเอื้อมตัวขึ้นไปจูบที่ปลายคางของเขาเขาก็เขินจนตัวม้วนแก้มแดงลามไปถึงใบหู ความสุขของเขาจะเต็มอิ่มก็แค่ตอนอยู่ที่กรุงเทพฯ นี่แหละเพราะกลับนครพนมไปเมื่อไหร่เขาก็คงจะได้อยู่กับน้องงูน้อยน้อยลงแล้วเคร่งอยู่กับงานเสียส่วนใหญ่ จะว่าไปการแต่งงานก็ดีไปอีกอย่างเพราะเขากับพ่อตาก็จะได้มีเวลาคุยงานกันแบบไม่ต้องมีใครสงสัย นั่งคุยงานกันมันในบ้านไปเลยสะดวกดี
ก่อนจะกลับบ้านสุวรรณเวชเพลงพิณก็แวะมาที่ห้างก่อนเพราะยังมีของต้องซื้อไปฝากหลานๆ ด้วย เธอสั่งเค้กแบบพิเศษกับทางร้านไปและเป็นเค้กที่ต้องทำสดใหม่เท่านั้น ระหว่างที่รอทางร้านเตรียมเค้กให้เธอก็ไปซื้อของเล่นกับเสื้อผ้าให้หลานสาวกับหลานชายตัวน้อย แค่นึกถึงหลานๆ เธอก็อยากรีบไปหา ไปกอด ไปหอมแล้ว ขณะเดียวกันคุณลุงของหลานๆ ก็คลอเคลียอยู่กับเธอไม่ยอมห่าง ถ้าไม่โอบตัวเธอก็ต้องเดินจับมือกับเธอเท่านั้นเพลงพิณก็เลยกอดควงแขนเขาเสียเลย เธอเอาอกเอาใจเขาและเขาก็เอาอกเอาใจเธอสารพัดเช่นกัน เพลงพิณไม่เคยมีความสุขได้มากมายแบบนี้มาก่อน
“เมียผมครับเมียผม” เขาหันไปยิ้มเหี้ยมๆ บอกหนุ่มๆ ทุกคนที่เดินผ่านแล้วหนุ่มๆ เหล่านั้นหันมามองเพลงพิณกันคอแทบหมุน พอบอกเสร็จก็หันมาพะเน้าพะนอเพลงพิณต่อ หวงเมียก็ส่วนหนึ่งแต่อีกใจก็ภูมิใจที่ได้เมียสวย
“น้องเพลงอยากได้นาฬิกามั้ยคะ” เขาถามเพลงพิณขึ้นขณะเดินผ่านร้านขายนาฬิกาหรูที่อยู่ข้างๆ ร้านขายเครื่องเพชร เห็นชื่อร้านแล้วผู้กองกวินทร์ก็แสยะยิ้มขึ้นทันทีเพราะรู้มาว่านี่คือร้านขายนาฬิกาที่กุมาริกาหุ้นกันทำร่วมกับสาละวินผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง เขาอยากรู้นักว่าวันก่อนมันเกิดอะไรขึ้น เธอทำอะไรพี่ชายของเขาพี่ชายของเขาถึงหนีกลับนครพนมไปทันทีทันใดแบบนั้น
“ไม่เอาแล้วค่ะ พี่เรนเจอร์เพิ่งซื้อกระเป๋าให้น้องเพลงไปนะคะ” เพลงพิณชี้ไปยังถุงกระเป๋าแอร์เมสที่เขาถืออยู่ ความจริงเธอก็ไม่ใช่คนคลั่งของแบรนด์เนมหรอกแต่แม่ของเธอก็ชอบซื้อหามาให้เธอตลอด ของรุ่นใหม่ๆ ออกมาทีแม่เป็นต้องรีบหามาเปย์ให้เธอ การเปย์ลูกๆ มันคือความสุขของแม่เธอก็เลยต้องตามใจแม่ในเรื่องนี้ ส่วนผู้กองกวินทร์เขาบอกว่าตอนที่เขาแต่งงานกับเธอเขาไม่ได้หาสินสอดด้วยตัวเองเลย เขาแทบไม่ได้ทำอะไรเพื่อเธอเพราะมีผู้หลักผู้ใหญ่เตรียมการทุกอย่างเอาไว้ให้หมดเขาก็เลยอยากทำอะไรเพื่อเธอให้มากกว่านี้ เขาไม่ได้อยากเป็นสามีแค่บนเตียงแต่เขาอยากเป็นสามีที่ได้เลี้ยงดูและดูแลเธอให้ดีที่สุด เมื่อก่อนเธออาจจะมีแม่คอยเปย์แต่ต่อไปนี้เขาจะเปย์เธอแทนแม่
“เอาน่าพี่อยากซื้อให้ วันนี้ต้องเป็นเด็กดีห้ามขัดใจพี่นะคะ” เล่นพูดเสียขนาดนี้เพลงพิณก็ไม่กล้าขัดใจแล้ว ดังนั้นเธอจึงเดินเข้าไปในร้านขายนาฬิกากับเขา
“เอ๊ะ! นี่ใช่ร้านของคุณน้ำเมยรึเปล่าคะพี่เรนเจอร์” เธอจำได้ว่ากุมาริกาเคยเล่าให้ฟังว่าหุ้นกันทำร้านนาฬิกากับพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่กุมาริกาก็ไม่ค่อยได้มาอยู่ที่ร้านจนถูกพี่ชายที่ทำร้านด้วยกันบ่นอยู่บ่อยๆ
“ใช่ มาอุดหนุนเขาหน่อย แม่แก้มก็เคยมาซื้อนาฬิกาที่นี่ให้คุณพ่อพี่เหมือนกัน เห็นว่าเป็นแบรนด์ดีใช้ได้เลยล่ะ” ว่าแล้วเขาก็หันไปมองรอบๆ ร้านเพื่อหวังว่าจะได้เจอกับเจ้าของ แต่ทว่าก็มีเพียงแค่พนักงานของร้านเท่านั้นที่ออกมาต้อนรับ หรือว่าวันนี้จะไม่มีใครมาเฝ้าร้านกันนะ
“น้องเพลงลองดูนะคะว่าชอบเรือนไหน” เขาก้มลงมาจูบขมับของเธอเบาๆ อย่างไม่เกรงใจพนักงานที่ออกมาต้อนรับ ไม่ได้เจอเจ้าของร้านก็ช่างเถอะ งั้นวันนี้แค่ได้เอาใจเมียเขาก็พอใจแล้ว
“ช่วยแนะนำนาฬิกาสวยๆ ให้ภรรยาของผมทีครับ” เขาบอกกับพนักงานก่อนจะพาเพลงพิณไปเลือกนาฬิกา
ระหว่างที่เลือกนาฬิกาพนักงานของร้านก็แอบซุบซิบกันเบาๆ เพราะจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยมีผู้ชายหน้าตาแบบนี้มาซื้อนาฬิกาที่ร้านกับแม่แล้ววันนั้นก็เป็นวันที่กุมาริกามาที่ร้านพอดี กุมาริกาเข้ามาต้อนรับเขากับแม่อย่างดิบดี ไม่น่าเชื่อพอผู้ชายคนนี้กลับมาที่ร้านอีกครั้งเขากลับพาภรรยามาด้วยซ้ำภรรยายังสวยหวานหยดย้อยอีก
“มีอะไรรึเปล่าครับ” ผู้กองกวินทร์สังเกตเห็นมาสักพักแล้วที่มีคนแอบซุบซิบกัน หรือว่าเบ้าหน้าของเขามันจะทำให้เขาได้ข่าวของพี่ชายกัน
“ประทานโทษนะคะเราแค่รู้สึกคุ้นหน้าคุณผู้ชายค่ะ เหมือนว่าคุณผู้ชายจะเคยมาที่ร้านนี้กับคุณแม่” อ๋อ เรื่องนี้น่ะหรอ ใช่ แม่เขาเคยมาร้านนี้แต่มากับพี่ชายของเขา ไม่ใช่เขา
“ผมเพิ่งมาครั้งแรกครับ พอดีภรรยาของผมเป็นเพื่อนกับคุณน้ำเมย ตอนเราแต่งงานคุณน้ำเมยก็ไปร่วมแสดงความยินดีวันนี้เราก็เลยจะมาอุดหนุนนาฬิกาที่ร้านเป็นการตอบแทนครับ”
พนักงานสาวหันมามองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก็วันนั้นคนที่มาเป็นเขากับคุณแม่ชัดๆ พวกเธอจำคนไม่ผิดหรอกเพราะจะมีผู้ชายหน้าตาแบบนี้กี่คนกันที่มีกลิ่นตัวหอมฟุ้ง ทำไมเขาต้องปกปิดด้วยล่ะหรือว่าจะกลัวเมียดุ แต่เขาจะกลัวเมียดุทำไมก็วันนั้นเขามากับแม่ของเขานะ ไม่ได้มากับกิ๊กเสียหน่อย
เพลงพิณแอบขำเบาๆ เมื่อเธอพอจะเข้าใจแล้ว สงสัยวันนั้นคนที่มากับแม่แก้มจะคือพี่ซีลของเธอ พี่แฝดเหมือนกันเสียขนาดนี้คนก็เลยพากันจำผิดไปหมด
“น้องเพลงเอาเรือนค่ะ” พอเลือกนาฬิกาได้แล้วเธอก็ยื่นมาให้สามีดู นาฬิกาเรือนสวยสีโรสโกลด์ประดับคริสตัล หนึ่งในนาฬิกาที่ทางพนักงานของร้านแนะนำ
“คุณผู้หญิงเลือกได้ดีมากเลยนะคะ นาฬิกาเรือนนี้เป็นรุ่นหายากมากค่ะเพราะทางแบรนด์ทำขึ้นมาแค่ไม่กี่เรือน มีนำเข้าไทยมาได้แค่สองเรือนเท่านั้น” พนักงานรีบบอกถึงที่มาของนาฬิกาแบรนด์ดังเรือนสวยหรูที่ใส่ประจำวันก็ได้ ใส่ออกงานก็ดูแพง
“แล้วอีกเรือนล่ะครับ ขายไปแล้วหรอ” ถ้ามันจะเป็นของหายากขนาดนั้นเดี๋ยวซื้ออีกเรือนไปฝากแก้วเจ้าจอมแล้วกัน เผื่อยัยน้องปิศาจจะกลับใจมารักพี่ชายคนนี้มากกว่ารักผัว
“อ๋อ อีกเรือนเป็นของคุณน้ำเมยค่ะ เป็นนาฬิการุ่นเดียวกัน สีเดียวกันเหมือนนาฬิกาฝาแฝดเลยค่ะ”
“คิกๆๆ บังเอิญจังเลยนะคะ” เพลงพิณหัวเราะออกมาอีกกับรสนิยมของเธอกับกุมาริกา เธอกับกุมาริกาหลงรักฝาแฝดคู่หนึ่ง กุมาริการักแฝดคนพี่ส่วนเธอรักแฝดคนน้อง ไม่คิดว่าแม้แต่นาฬิกาของเธอกับกุมาริกาก็ยังจะเป็นนาฬิกาฝาแฝดกันด้วย
“แล้วคุณน้ำเมยล่ะคะ วันนี้ไม่มาที่ร้านหรอ” นึกถึงแล้วเพลงพิณก็อยากจะเจอกุมาริกาเหลือเกิน ได้ข่าวว่าเธอกับผู้กองกรินทร์เหมือนจะมีเรื่องผิดใจกันรุนแรงกว่าเดิมจนผู้กองกรินทร์ต้องหนีกลับนครพนมไป เธอสงสารทั้งสองคน ทั้งสงสารกุมาริกาและห่วงใยพี่ชายที่ต้องผิดหวังในความรักซ้ำๆ แบบนี้
“คุณน้ำเมยติดงานค่ะเลยไม่ได้เข้ามาที่ร้าน”
ไม่มางั้นหรอ เฮอะ! งั้นก็ถือว่าทำบุญเอาไว้มากนะเลยไม่ได้เจอเขา ถ้าเขาได้เจอกุมาริกาเขาจะด่าให้ข้อหาที่เธอมาทำร้ายจิตใจพี่ชายของเขา ผู้กองกวินทร์คิดพลางยื่นบัตรไปจ่ายค่านาฬิกาให้เพลงพิณ ดูเธอจะชอบนาฬิกาเรือนนี้มากจริงๆ
“ขอบคุณนะคะพี่เรนเจอร์” เธอบอกเขาแล้วยิ้มหวานๆ ให้อย่างน่ารักผู้กองกวินทร์ก็เลยมองมาที่นาฬิกาอีกครั้ง มันเป็นนาฬิกาที่สวยมากจริงๆ แล้วมันก็สวยคู่ควรกับข้อมือของเพลงพิณที่สุด
“ยื่นมือมาสิคะเดี๋ยวพี่จะใส่ให้” เขาขยับเข้าไปนั่งเบียดกับเธอแล้วหยิบนาฬิกามาใส่ให้เธออย่างแนบชิด เหมือนมันเป็นนาฬิกาที่ถูกทำขึ้นมาเพื่อเพลงพิณโดยเฉพาะเพราะเมื่อใส่แล้วมันเข้ากับข้อมือของเธอมากๆ ผู้กองกวินทร์จับมือของเธออย่างทะนุถนอมเมื่อใส่นาฬิกาให้เธอเสร็จก่อนที่เขาจะยกมือของเธอขึ้นมาจูบเบาๆ แล้วเอียงแก้มมาแนบซุกกับมือข้างนี้ เพลงพิณทั้งเอ็นดูคนหลงเมียและเขินพนักงานในร้านไปพร้อมๆ กัน แม้แต่พนักงานในร้านก็ยังเขินลูกค้าอีก น่าอิจฉาเสียจริงที่เธอได้สามีน่ารักขนาดนี้ซ้ำสามียังหล่อเหลาขั้นเทพอีก
“อยากได้อะไรอีกบอกพี่นะคะ พี่จะทำทุกๆ อย่างเพื่อให้น้องเพลงมีความสุข”
“พี่เรนเจอร์คือความสุขของน้องเพลงค่ะ” มือของเธอที่แนบแก้มเขาอยู่ไล้แก้มของเขาเบาๆ ดวงตาคู่หวานมองสามีด้วยความอ่อนโยน ทั้งรักทั้งลุ่มหลง และความอ่อนโยนกับความอ่อนหวานของเธอก็กุมหัวใจของผู้กองกวินทร์อยู่หมัด เขาเป็นเสมือนไฟส่วนเธอเป็นเสมือนน้ำและน้ำอย่างเธอก็ทำให้ความร้อนลุ่นของไฟอย่างเขาเย็นลงได้ อยู่กับเธอเขามีแต่ความสบายใจ นอกจากพี่ชายกับแม่และคุณย่าก็มีเธออีกคนที่เขากล้าที่จะพูดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายในใจให้ได้รับรู้ บางทีเครียดๆ มาแค่ได้เห็นหน้าเธอเขาก็อุ่นใจคลายกังวลแล้ว
“ป่านนี้คนที่ร้านเค้กคงทำเค้กเสร็จแล้วมั้งคะ น้องเพลงว่าเราไปเอาเค้กให้หลานๆ แล้วก็กลับบ้านกันดีกว่า”
“ค่ะ” ผู้กองกวินทร์ที่หลงเธอมากขานตอบ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรเขาก็จะเห็นดีเห็นงามด้วยทุกอย่าง
พนักงานในร้านขายนาฬิกาได้แต่มองคู่รักคู่นี้อย่างอิจฉา ช่างเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันเหลือเกิน ผู้หญิงก็แสนหวานฝ่ายผู้ชายก็ดูจะหลงเมียมาก ทะนุถนอมเมียราวกับเมียเป็นไข่เปลือกบางๆ ที่ต้องประคองดูแลซ้ำยังเปย์เมียหนักอีก ดูถุงข้าวของที่ซื้อมาล้วนมีแต่โลโก้แบรนด์หรูโดยเฉพาะถุงกระเป๋าแบรนด์เนมนั่น แล้วไหนจะนาฬิกาเรือนสวยที่เขาเพิ่งจะเปย์เมียไปนั่นอีก ผู้หญิงคนนี้ทำบุญมาด้วยอะไรกันถึงได้สามีดีแบบนี้
หลังจากจัดการค่านาฬิกาเรียบร้อยแล้วผู้กองกวินทร์ก็กอดประคองพาเพลงพิณออกไปจากร้าน แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปดีเลยก็ได้มีชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้านเสียก่อน สีหน้าและท่าทางดูเอาเรื่องไม่ใช่น้อยเมื่อเห็นหน้าผู้กองกวินทร์ เพลงพิณกอดแขนสามีแน่นด้วยไม่เคยรู้จักกับชายกลุ่มนี้มาก่อน จะว่าเป็นนักเลงก็ไม่น่าจะใช่เพราะบางคนใส่ชุดสูท บางคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมแลดูเหมือนนักธุรกิจและไฮโซเสียมากกว่า
“ยังมีหน้ามาที่นี่อีกหรอ” ชายคนที่ใส่ชุดสูทชี้หน้าว่าผู้กองกวินทร์ ก่อนหน้านี้เขาเห็นผู้กองกวินทร์เดินกอดคลอเคลียอยู่กับเพลงพิณไปรอบๆ ห้าง เขาจำผู้ชายคนนี้ได้เป็นอย่างดีเพราะเพิ่งจะเจอเมื่อวันก่อนก็เลยโทรตามเพื่อนๆ มาดูน้ำหน้าไอ้ทหารกะล่อน หนอย...วันก่อนแอบบุกไปหากุมาริกาถึงร้านอาหารของเขา ทำสีหน้าเหมือนคนอกหักจะเป็นจะตายจนกุมาริกาเอาแต่ฟูมฟายเรียกหา พอมาวันนี้นอกจากมันจะควงผู้หญิงคนใหม่เดินไปทั่วห้างแล้วมันยังกล้าเข้ามาเหยียบร้านของกุมาริกาอีก หรือมันตั้งใจจะควงผู้หญิงคนใหม่มาหยามเธอ
“ทำไมผมจะมาไม่ได้ ใครๆ ก็มาเดินเที่ยวห้างได้ทั้งนั้น” ไอ้การหาเรื่องกวนประสาทคนมันของถนัดของผู้กองกวินทร์อยู่แล้ว ความใจร้อนของเขาก็มีพอๆ กับแก้วเจ้าจอมนั่นแหละ จะให้เขานิ่งๆ แบบพี่ชายเขาทำไม่เป็นหรอกแล้วเขาก็ไม่รู้จักผู้ชายกลุ่มนี้ด้วย
“อย่ามากวนตีน! มึงมาที่นี่มึงต้องการอะไร”
“ก็มาซื้อนาฬิกาให้เมียไง” ผู้กองกวินทร์ชูข้อมือข้างที่สวมนาฬิกาของเพลงพิณขึ้นอย่างกวนๆ แล้วแอ๊บหน้าซื่อใส่ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายกำลังชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่องอยู่
“เมียงั้นหรอ มึงกล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเมียมึง!”
“อ้าว ก็คนแต่งงานกันแล้ว จดทะเบียนสมรสกันแล้วถ้าไม่ให้เรียกว่าเมียจะให้เรียกว่าแม่หรอ”
“อะไรนะ!” ชายกลุ่มนี้หันมามองหน้ากันทันที ดูจะตกใจกับสิ่งที่ได้ยินและยิ่งดูโกรธมากขึ้น นี่มันหมายความว่ายังไง มันแต่งงานมีเมียแล้วยังจะมาตื้อกุมาริกาอีกหรอ
“ถ้ามึงมีเมียแล้วแล้ววันก่อนมึงมาตื้อน้องน้ำเมยเขาทำไม ไอ้ที่บุกไปหาเขาวันก่อนน่ะมึงหมายความว่ายังไงหรือว่ามึงตั้งใจจะมาหลอกเขา!!!”
อ๋อออออ ผู้กองกวินทร์ร้องอ๋อในใจเสียงยาว ตอนนี้เขาว่าเขารู้แล้วนะว่ามันเป็นเรื่องอะไรกันแน่ ไอ้พวกไฮโซแก๊งนี้มันนึกว่าเขาเป็นผู้กองกรินทร์ก็เลยเข้าใจผิด ว่าแต่...เรื่องวันก่อนพวกมันก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยหรอ นี่พี่ชายของเขาได้มาเจอกับไอ้พวกไฮโซประสาทเสียนี่ด้วยหรอเนี่ย
“คือ...มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนะคะ สามีของฉันเขาไม่ได้ไปตื๊อคุณน้ำเมยค่ะ สามีของฉันเขามีฝา...”
“คุณถูกมันหลอกแล้วล่ะครับ” ชินวุฒิหันมาพูดกับเพลงพิณก่อนที่เธอจะพูดจบ ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่มันมีอะไรดีถึงทำให้ผู้หญิงแสนสวยสองคนมาหลงรักได้ กุมาริกาก็เอาแต่ร้องไห้หามันแม้แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ยังกอดแขนมันไม่ยอมปล่อย แล้วนี่เธอเป็นใครกันทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นหน้า เธอสวยหวานและท่าทางก็ดูสง่างามผิวกายขาวผุดผ่องมากๆ นอกจากกุมาริกาผู้หญิงที่สวยจนเขาตะลึงอีกคนก็คือเธอคนนี้นี่แหละ เธอสวยจนน่าหลงใหลแต่ก็น่าเสียดายที่ต้องมาเป็นผู้หญิงของไอ้บ้านี่
“ไอ้หมอนี่มันกำลังหลอกคุณอยู่นะครับคุณรู้มั้ย มันตามจีบน้องน้ำเมยจนถึงขั้นคบหากันแล้ววันก่อนมันก็ยังไปตามตื้อน้องน้ำเมยถึงที่ร้านของผมอีก ไอ้ผู้ชายคนนี้มันไว้ใจไม่ได้ผมว่าทางที่ดีคุณอย่ามายุ่งกับมันจะดีกว่านะครับ”
“อ้าว ทำไมมาพูดหมาๆ แบบนี้วะ เรื่องอะไรมายุให้ผัวเมียเขามีปัญหากัน” ซัดหน้ามันซักทีดีมั้ยไอ้ปากหมานี่ นี่วันก่อนมันจะปากหมาใส่พี่ชายของเขาบ้างมั้ยเนี่ย
“มึงกลัวกูจะแฉมึงหรอฮะไอ้...”
“เฮ้ย!!! พอได้แล้ว” คราวนี้เป็นเสียงของใครอีกคน กริชชาภัทรกับสาละวินที่เพิ่งตามมารีบเดินเข้ามาหาทั้งสองฝ่ายเมื่อเห็นว่าเรื่องน่าจะไปกันใหญ่ ตอนแรกที่เห็นหน้าผู้กองกวินทร์เขาก็นึกว่าเป็นผู้กองกรินทร์จริงๆ นั่นแหละเพราะเขาแยกแฝดคู่นี้ไม่ออก แต่พอได้ฟังคำพูดคำจาและเห็นท่าทีกวนๆ ของอีกฝ่ายเขาก็คิดว่านี่ไม่น่าจะใช่ผู้กองกรินทร์หรอกแต่น่าจะเป็นน้องชายฝาแฝดของผู้กองกรินทร์มากกว่าเพราะเขาจำได้ว่าไอ้แฝดคนน้องมันปากแซ่บแล้วก็กวนส้นตีนมากกว่าพี่ชายของมัน
ทันทีที่กริชชาภัทรเดินเข้ามาห้ามไม่ให้ทั้งสองฝ่ายมีเรื่องกันแล้วเขามองมาทางเพลงพิณ หญิงสาวเพียงคนเดียวในที่นี้กริชชาภัทรก็เกิดอาการใจสั่นหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที...ผู้หญิงคนนี้ช่างสวยเหลือเกิน...
“มึงจะมาห้ามทำไมวะน้ำปิง ไม่เห็นหรอว่าไอ้หมอนี่มันกำลังควงผู้หญิงคนอื่นมาเย้ยน้ำเมย”
“พวกมึงกล่าวหาผิดคนแล้ว” กริชชาภัทรรีบปรับท่าทีให้เป็นปกติแล้วหันกลับมาบอกเพื่อนของตน “ผู้ชายคนนี้เขาเป็นน้องชายฝาแฝดของผู้กองกรินทร์ เขาไม่ได้เกี่ยวอะไรกับน้ำเมย”
“ฮะ!!!” ทุกคนแทบไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่สาละวินก็ยังมองผู้กองกวินทร์อย่างอึ้งๆ เขาพอได้ยินมาว่าคนที่กุมาริกาหลงรักมีฝาแฝดที่เหมือนกันมากแต่ก็ไม่คิดว่าจะเหมือนกันจนเป็นคนๆ เดียวกันได้แบบนี้ เขาเคยเห็นแฝดคนพี่มาก่อน ตอนนั้นแฝดคนพี่มาซื้อนาฬิกาที่ร้านของเขากับแม่ หน้าตาของสองแฝดนี่เหมือนกันมากจนเขาแยกไม่ออกจริงๆ
“ผมขอโทษแทนเพื่อนๆ ผมด้วยที่พวกเขาเข้าใจผิด พวกคุณหน้าตาเหมือนกันมากจริงๆ”
“ไม่เป็นไร ผมกับพี่ชายโดนคนทักผิดจนชินแล้ว” ผู้กองกวินทร์ตอบกริชชาภัทรไป เขารู้แหละว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดเขาไม่โทษใครหรอก แต่ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าวันนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น “แล้วเรื่องวันก่อนพวกคุณมามีปัญหาอะไรกับพี่ชายของผม”
“ก็...”
“พี่ซีล!!!” กริชชาภัทรไม่รู้จะตอบผู้กองกวินทร์อย่างไรดี แต่ทันใดนั้นเสียงของกุมาริกาก็ดังขึ้น เธอรีบเข้ามาในร้านแล้วก็มองหาผู้กองกรินทร์ทันที เมื่อวานนี้เธอไปดักรอเขาอยู่ที่หน้าบ้านเกือบตลอดทั้งวัน พอวันนี้เธอจะไปหาเขาที่บ้านสุวรรณเวชอีกชินวุฒิก็โทรมาหาเธอเสียก่อน เขาบอกว่าเขาเจอผู้กองกรินทร์ที่นี่และผู้กองกรินทร์กำลังเดินควงอยู่กับผู้หญิงคนอื่นเธอก็เลยต้องรีบมา
“พี่ซีล...” ในตอนแรกที่เห็นเขากุมาริกาดีใจมากที่ในที่สุดเธอก็ตามหาเขาจนเจอ แต่ทว่าพอลองดูดีๆ ความหวังของเธอก็พังทลายลงอีกเมื่อเห็นว่าเขากำลังยืนกอดประคองเพลงพิณเอาไว้ในอ้อมแขน ถ้าเขากอดเพลงพิณได้แนบชิดขนาดนี้เขาก็ไม่ใช่ผู้กองกรินทร์แล้วล่ะ...ชินวุฒิคงทักคนผิดแน่ๆ
“คุณลุงแฝดน้อง...พี่เพลงพิณ...” เป็นพวกเขาเองหรอ กุมาริกาน้ำตาคลอออกมาแล้วเดินเข้าไปหาเพลงพิณ เพลงพิณจะช่วยเธอมั้ย
“พี่ซีล...พี่ซีลล่ะคะ พี่ซีลอยู่ไหน”
“คือ...” เพลงพิณไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เธอรู้จากสามีมาว่าตอนนี้พี่ชายกลับไปที่นครพนมแล้ว เห็นกุมาริกามาถามหาเขาแบบนี้เธอก็สงสารกุมาริกาจับใจแต่อีกใจเธอก็ไม่กล้าบอก การที่กุมาริกาตามหาผู้กองกรินทร์ไม่พบก็เพราะว่าผู้กองกรินทร์ไม่อยากเจอเธออีกแล้ว เพลงพิณไม่รู้ว่าจะเข้าข้างใครดี คนหนึ่งก็พี่ชายอีกคนก็น้องสาวร่วมสาบาน เธอเป็นคนกลางเธอทำตัวไม่ถูก จะเข้าข้างอีกคนก็สงสารอีกคน
“พี่เพลงพิณบอกน้ำเมยที พี่ซีลอยู่ที่ไหนคะ” กุมาริกายิ่งน้ำตาร่วงจนเพลงพิณต้องเข้ามากอดเธออย่างปลอบขวัญ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายไปมากขนาดนี้
“พี่ซีลเขา...”
“น้องเพลง” เมื่อเพลงพิณทำท่าจะบอกผู้กองกวินทร์ก็รีบห้ามเธอเอาไว้พร้อมกับดึงเอาเพลงพิณกลับมา สาละวินจึงต้องเข้ามาปลอบน้องสาวแทน
“คุณครับ คุณช่วยบอกน้ำเมยไม่ได้หรอว่าพี่ชายของคุณเขาอยู่ที่ไหน คุณรู้มั้ยว่าน้ำเมยเขากำลังตามหาพี่ชายของคุณอยู่” สาละวินล่ะอึดอัดใจแทน เห็นน้องสาวเอาแต่ร้องไห้แบบนี้เขาก็แทบจะทนไม่ได้ ร้อยวันพันปีกุมาริกาเคยเป็นแบบนี้เสียที่ไหน
ผู้กองกวินทร์มองกุมาริกานิ่ง ไม่ได้นึกสงสารแม้แต่น้อยเพราะพี่ชายของเขาก็เจ็บสาหัสเหมือนกัน เขาไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะรักพี่ชายของเขามากมายแค่ไหนแต่ถ้าพี่ชายของเขาไม่อยากจะเจอเธอเขาก็จะทำตามความต้องการของพี่ชาย เขารักผู้กองกรินทร์มาก รักมากจนตายแทนกันได้แล้วใครที่มาทำพี่ชายของเขาเจ็บก็เหมือนกับมาทำเขาเจ็บด้วย
“แหวนญาติคุณไปไหน” เขาถามขึ้นเมื่อไม่เห็นกุมาริกาสวมแหวนญาติของพี่ชายเขาแล้ว ถ้าที่นิ้วของเธอยังมีแหวนของพี่ชายเขาอยู่เขาอาจจะยอมบอกก็ได้
“ไอ้แหวนวงนั้นน่ะหรอ ก็โยนทิ้งไปแล้วไงแค่แหวนกระจอกๆ” ชินวุฒิโพล่งขึ้นมาอย่างเย้ยหยันจนผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณต้องหันไปมองเขาอย่างเอาเรื่อง กระจอกอย่างนั้นหรอ...
“ถ้ามึงยังอยากมีปากไว้กินข้าว...อย่ามาดูถูกพี่กู!!!” จากที่ทำท่ากวนประสาทไปเมื่อกี้นี้ผู้กองกวินทร์ก็หน้านิ่งขึ้นจนดูเหี้ยม เขาชี้นิ้วขู่ชินวุฒิอย่างไม่เกรงกลัวและน้ำเสียงก็เยือกเย็นจนชินวุฒิเสียวสันหลังวาบขึ้นมา ท่าทางเอาจริงบวกกับความเป็นทายาทบ้านสุวรรณเวชทำให้ชินวุฒิรีบหุบปากลงแต่โดยดี ไม่คิดว่าไอ้คนน้องมันจะดูเอาเรื่องกว่าพี่ของมัน
“ส่วนคุณ” ผู้กองกวินทร์หันกลับมาทางกุมาริกาอีกครั้ง พยายามจะควบคุมตัวเองไม่ให้วีนหญิงสาวไปเพราะเธอกำลังร้องไห้ แล้วเขาก็แมนพอที่จะไม่รังแกผู้หญิงที่กำลังร้องไห้แบบนี้
“ผมว่าคุณน่าจะรู้จักความหมายของแหวนญาติทหารดี แหวนญาติคือหนึ่งในสิ่งที่แทนเกียรติยศและศักดิ์ศรีของนายทหารคนนั้น ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วว่าคือแหวนญาติ แหวนที่เขาจะนำมามอบให้กับญาติหรือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา แหวนญาติอยู่ที่ใครก็เหมือนกับหัวใจของเขาอยู่ที่คนๆ นั้น” พอผู้กองกวินทร์พูดแบบนี้เพลงพิณก็อดก้มลงมามองแหวนญาติสามสมอที่นิ้วของตัวเองไม่ได้ เธอรู้สึกภูมิใจและมีเกียรติเหลือเกินที่ได้สวมแหวนญาติของสามี
“...ถ้าตอนนี้แหวนญาติของพี่ซีลไม่ได้อยู่ที่คุณก็แปลว่าตอนนี้หัวใจของเขาไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปแล้ว พี่ซีลเขาตัดใจตัดรักจากคุณไปแล้วต่อให้คุณจะไปกอดเข่าอ้อนวอนขอความรักจากเขามันก็ไม่มีประโยชน์ ผมรู้จักนิสัยพี่ชายของผมดี ถ้าพี่ซีลมันบอกว่าตัดก็คือตัดใจ ต่อให้ในวันข้างหน้าคุณจะเป็นนางฟ้าแสนดีกับมันซักแค่ไหนแต่มันก็จะไม่กลับมาหาคุณอีก ต่อให้ผมจะบอกคุณว่าพี่ซีลอยู่ที่ไหนแล้วคุณไปหามันมันก็ไม่มีทางใจอ่อนกับคุณ”
“แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะพี่ซีลเขาแค่เข้าใจฉันผิด เขาคิดว่าฉันมีคนรักใหม่...แต่ฉันไม่ได้มีใครจริงๆ”
“เข้าใจผิดงั้นหรอ” กองกวินทร์ก็เคยคิดเหมือนกันว่าหรือว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันอีก เข้าใจผิดซ้ำๆ ซากๆ กุมาริกาเล่นมาพูดต่อหน้าพี่ชายทั้งสองคนของตัวเองแบบนี้แล้วไหนจะไอ้พวกไฮโซปากหมานี่อีกเธอคงไม่ได้โกหกเขาหรอก
“ถ้ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ น้องเพลงว่าเราก็น่าจะช่วยคุณน้ำเมยนะคะพี่เรนเจอร์” เพลงพิณรู้สึกดีใจที่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ แบบนี้ก็แปลว่ากุมาริกากับพี่ชายของเธอก็ยังรักกันอยู่เพียงแค่ยังไม่ได้เคลียร์ใจกันเท่านั้น เธอเองก็เคยเข้าใจสามีผิดแต่พอได้พูดคุยกันแล้วเธอกับเขาก็เข้าใจกันดี “พี่เรนเจอร์คะ...เห็นใจคุณน้ำเมยเขาเถอะนะอย่างน้อยก็ถือว่าช่วยเคลียร์หัวใจให้พี่ซีลด้วย พี่ซีลกำลังเจ็บหนักเขาควรได้ยาใจนะ” เธอยิ้มหวานๆ ออดอ้อนสามี สอดแขนข้างหนึ่งกอดเอวของเขาและอีกมือก็ลูบอกแกร่งของเขาเบาๆ น้ำเสียงก็นุ่มนวลอ่อนหวานจนกริชชาภัทรกับแก๊งเพื่อนๆ รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนของเธอ พวกเขาเป็นคนนอกแท้ๆ ก็ยังพลอยรู้สึกอบอุ่นหัวใจไปด้วย กริชชาภัทรมองเพลงพิณแทบไม่ละสายตาหัวใจหวั่นไหวไปหมด อิจฉาผู้กองกวินทร์นักที่ได้ผู้หญิงคนนี้ไปครอง
“เห็นใจมันก็เห็นใจอยู่หรอกค่ะ แต่เรื่องนี้พี่ตัดสินใจแทนพี่ซีลไม่ได้” ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาบอกเพลงพิณแล้วกอดกระชับเธอไว้แนบตัวเมื่อเห็นว่ากริชชาภัทรกับเพื่อนกำลังมองเพลงพิณอย่างหลงใหลชื่นชม “พี่ซีลไม่ใช่คนโง่ ไว้พอตั้งสติได้แล้วพี่ซีลมันก็คงจะรู้เองแหละว่ามันกำลังเข้าใจคุณน้ำเมยผิด แต่ที่มันหลบหน้าไปแบบนี้คงไม่ใช่เพราะแค่เรื่องเข้าใจผิดเรื่องเดียวหรอก” มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ ผู้กองกวินทร์มองกริชชาภัทรกับแก๊งไฮโซปากหมาแล้วจึงหันมาพูดกับกุมาริกาอีก
“เสียใจด้วยนะคุณน้ำเมยที่ผมยังบอกไม่ได้ว่าพี่ชายของผมอยู่ที่ไหน ที่มันหายไปแบบนี้ก็เพราะว่ามันไม่อยากจะเจอคุณเพราะทันทีที่แยกจากคุณวันนั้นมันก็หายตัวไปเลย ไม่ยอมกลับไปที่บ้านทั้งๆ ที่มีนัดกินข้าวเย็นกับคุณปู่กับคุณย่าแท้ๆ อีกอย่าง...ตอนนี้พี่ซีลมันมีงานสำคัญที่ต้องทำและอันตรายมาก เอาเป็นว่า...ถ้าภารกิจครั้งนี้มันรอดตายกลับมาผมจะถามมันให้แล้วกันว่ามันพร้อมที่จะเจอคุณมั้ย ถ้ามันพร้อมที่จะเจอคุณไว้ผมจะบอกคุณแล้วกันว่ามันอยู่ที่ไหน”
“รอดตายกลับมาหรอ...หมายความว่ายังไงคะ” ทำไมถึงต้องรอดตายกลับมา กุมาริกายิ่งใจเสียเมื่อได้ยินแบบนี้
“พี่ชายผมเป็นทหาร ทหารก็มีหน้าที่ มีภารกิจที่ต้องเสี่ยงตายเสี่ยงอันตรายเป็นธรรมดาเพียงแต่งานใหญ่ที่พี่ซีลมันกำลังจะทำอยู่นี้มันอันตรายมาก...ที่มันมาหาคุณที่กรุงเทพฯ นอกจากจะมาง้อ มาขอโทษคุณแล้วมันก็ยังหวังจะมาขอกำลังใจจากคุณก่อนไปสู้งาน นักรบน่ะเจ็บกายมันยังฝืนสู้ได้แต่ถ้าเจ็บที่ใจมันอาจตายตั้งแต่ยังไม่ได้เหนี่ยวไกปืน ผมเองก็ลำบากใจ เพราะถ้าคุณคือกำลังใจที่ดีของพี่ชายผมผมก็ต้องอยากให้คุณไปหามันอยู่แล้ว ไปให้กำลังใจมันเพื่อให้มันมีแรงใจในการทำงาน แต่ว่าตอนนี้...ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะยังใช่กำลังใจที่ดีของพี่ซีลอยู่รึเปล่าเพราะถ้าเกิดว่าไม่ใช่...แทนที่จะได้กำลังใจพี่ชายของผมมันอาจทรุดหนักยิ่งกว่าเดิม เอาเป็นว่าไว้ผมจะไปถามมันให้ก่อนแล้วกัน”
กุมาริกายกมือขึ้นปิดปากน้ำตาร่วงด้วยความเสียใจ เธอหันกลับมามองกริชชาภัทรด้วยความเจ็บปวดที่วันนั้นเขาเล่นอะไรบ้าๆ จนเรื่องมันยิ่งแย่ไปกันใหญ่ ถ้าเกิดว่าเขาไม่แกล้งเธอกับคนรัก ถ้าผู้กองกรินทร์มาหาเธอเธอกับเขาก็จะได้กลับมารักกันเหมือนเดิม ก่อนที่เขาจะไปทำงานเธอก็จะได้กอดให้กำลังใจเขาแต่นี่...เธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าถ้าผู้กองกรินทร์เจอเธอเขาจะยิ่งมีกำลังใจหรือเสียกำลังใจ
“คุณน้ำเมยอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะคะ พี่เรนเจอร์รับปากแล้วว่าจะช่วยพูดกับพี่ซีลให้ คุณน้ำเมยอดทนรอนะคะ” เพลงพิณกุมมือของกุมาริกาอย่างเห็นใจ แต่จะว่าไปที่สามีของเธอพูดมันก็ถูก แม้แต่เธอเองเธอก็ยังคาดเดาอารมณ์และความรู้สึกของผู้กองกรินทร์ไม่ได้ ใจเขาอ่านยากมากกว่าน้องชาย เจ็บปวดแทบตายแต่เขาก็ยังทำหน้านิ่งเฉยได้ อยากร้องไห้แทบตายแต่เขาก็ยังหัวเราะไปกับเหล่าพี่น้อง บางทีเห็นทำหน้านิ่งๆ แต่ในใจก็ดูสดใสร่าเริง พี่ชายคนนี้เป็นคนที่เข้าถึงได้ยากมากจริงๆ
“พี่เพลงพิณกับคุณลุงแฝดน้องรับปากแล้วนะคะ รับปากแล้วนะว่าจะช่วยพูดกับพี่ซีลให้น้ำเมย”
“นี่ ผมรักพี่ซีลมากกว่าที่คุณรักอีกนะจะบอกให้ อะไรที่ทำแล้วพี่ชายผมมีความสุขผมไม่ปล่อยผ่านหรอก ถ้าคุณคือคนที่พี่ชายของผมรักจริงๆ ผมต้องบอกคุณอยู่แล้ว” ผู้กองกวินทร์รีบดึงเอาเพลงพิณเข้ามากอดตามเดิม เห็นกุมาริการ้องไห้สะอึกสะอื้นแบบนี้เขาก็รู้สึกไม่ดี รู้สึกไม่ถูกกันกับน้ำตาของผู้หญิง
“น้องเพลงคะ พี่ว่าเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ” เขาก้มลงมาบอกเพลงพิณด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน สองแขนของเขาโอบกอดเธอไม่คลายเพลงพิณจึงพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายก่อนจะหันมากล่าวลากุมาริกา
“แล้วพี่จะช่วยพูดกับพี่ซีลอีกแรงนะคะ” เธอยิ้มให้กำลังใจกุมาริกาก่อนจะเดินออกไปจากร้านนาฬิกากับสามี
กริชชาภัทรมองตามเพลงพิณไปอย่างไม่รู้ตัว เพียงแค่ได้เจอกันครู่เดียวแต่ก็รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนที่เธอมี เธอดูสงบเยือกเย็นและจิตใจดีผิดกับสามีมากแล้วเธอก็ดูจะเป็นห่วงเป็นใยน้องสาวของเขาด้วย ถ้าเกิดเขาได้เจอเธอเร็วกว่านี้ก็ดีสิ ทำไมเขาถึงเพิ่งมาเจอเธอในวันที่เธอมีเจ้าของแล้วแล้วก็ดูเหมือนว่าเธอจะรักสามีของเธอมากด้วย ทั้งๆ ที่มีผู้ชายหลายคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอแต่เธอก็มองเพียงแค่สามีของเธอคนเดียว แววตาที่เธอมองผู้กองกวินทร์มันมีมากกว่าคำว่ารักและดูมั่นคงมาก ช่างน่าสมเพชตัวเขาเองเหลือเกินที่จู่ๆ ก็มารู้สึกดีกับเมียชาวบ้าน กริชชาภัทรส่ายหน้าไปมาเพื่อเรียกสติตัวเอง เขาก็มีคุณธรรมมากพอแม้ว่าจะเจอผู้หญิงที่ถูกใจมากแค่ไหนแต่ถ้าเธอคนนั้นไม่โสดเขาก็จะไม่ไปคิดอกุศลกับเธอเด็ดขาด
“เราเองก็กลับบ้านกันเถอะ” เขาหันกลับมาหาน้องสาวที่ตอนนี้สาละวินกำลังช่วยซับน้ำตาให้ กริชชาภัทรไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเพราะเขาเองที่ทำให้กุมาริกาต้องเจ็บปวด พอเขาจะยื่นมือไปจับแขนเธอจู่ๆ เธอรีบถอยหนีแล้วผลักเขาออก
“อย่ามายุ่งกับน้ำเมย”
“น้ำเมย...”
“...ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาสั่ง น้ำเมยจะไม่ยอมเชื่อฟังพี่น้ำปิงอีกต่อไปแล้ว อย่ามาแตะต้องความรักของน้ำเมยอีก” เธอยังคงมองพี่ชายด้วยความเจ็บปวดก่อนจะรีบเดินหนีออกไปจากร้านนาฬิกา สาละวินเห็นท่าว่าพี่น้องจะคุยกันดีๆ ยากแล้วก็เลยรีบตามกุมาริกาไปด้วยความเป็นห่วง เขารู้จักนิสัยของเธอดีว่าเธอเป็นคนที่ไม่ยอมใครและไม่ยอมแพ้ให้กับอะไรง่ายๆ อย่างไรแล้วเธอก็คงจะต้องไปตามหาผู้กองกรินทร์อีกแน่ๆ
***********************************************************
ขึ้นต้นหว้านหวาน ลงท้ายทำไมขมแบบนี้น้อ
พี่น้ำปิงอย่าหวังค่า น้องเพลงเขารักพี่เจอร์คนเดียว เขาหลงหลัวของเขาหนักมาก
*************************************
ตอนหน้าพบกับพี่ซีลนะคะ