34.กบสีดำ (2)

(ต่อ)

เพราะเบื่ออาหารที่สถานีเรือแล้ววันนี้ผู้กองกรินทร์ก็เลยชวนข้ามโขงออกมากินข้าวเที่ยงกันข้างนอกซึ่งเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำ ข้ามโขงแต่งเครื่องแบบทหารลายพรางติดธงราชนาวีที่แขนเสื้อข้างซ้ายส่วนผู้กองกรินทร์นั้นแต่งกายนอกเครื่องแบบและสวมหมวกแก๊ป ใครๆ ต่างก็รู้จักข้ามโขงในฐานะของคุณหมอประจำสถานีเรือแล้วคุณหมอแสนใจดีอย่างเขาก็ไม่มีใครมองออกเลยว่าจะมีงานอีกหนึ่งตำแหน่งที่ทำแบบลับๆ อยู่เขาจึงไม่ต้องระวังตัวมากและสามารถแต่งเครื่องแบบทหารได้ตามปกติ

“พี่เรนเจอร์กับน้องเพลงมาถึงสนามบินกันแล้ว อีกเดี๋ยวคงถึงบ้าน” ข้ามโขงอ่านข้อความของน้องสาวที่ส่งมาหาอย่างยิ้มๆ ขณะบอกผู้กองกรินทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “ท่าทางรักกันดีแบบนี้คงจะปรับความเข้าใจกันแล้ว เห็นป้าเป้ยโทรมาเล่าให้คุณแม่ฟังว่าพี่เรนเจอร์ไปค้างอยู่กับน้องเพลงที่โรงทอผ้า...อีกหน่อยเราก็จะได้เป็นคุณลุงมีหลานเพิ่มแล้วนะพี่ แบบนี้ต้องเตรียมของไว้รับขวัญหลานในอนาคตแล้วสิ” เห็นน้องสาวมีความสุขข้ามโขงก็สุขใจตามไปด้วย แค่คิดว่าอีกไม่นานจะได้เป็นคุณลุงเขาก็ตื่นเต้นมากแล้ว

“นึกภาพเรนเจอร์ตอนมันเป็นพ่อคนไม่ออกจริงๆ” ผู้กองกรินทร์ว่าขำๆ เพราะคลิปตอนที่ผู้กองกวินทร์พาหลานๆ เล่นเป็นหนอนคลานกระดึ๊บๆ ไปรอบๆ บ้านกับตอนที่เล่นเป็นกบกระโดดอ๊บๆ มันโชว์เด่นหราอยู่ในไลน์กลุ่มครอบครัวจนทุกคนพากันแซวใหญ่ “แล้วนี่ยังไปดักรอเจอน้องชมพู่อยู่ที่โรงเรียนสอนพิเศษอยู่มั้ย”

พอถูกถามเรื่องนี้หมอหนุ่มที่กำลังจะคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวขึ้นก็ถึงกับชะงัก...เขาว่าเขาแอบไปไม่ให้ใครเห็นแล้วนะแล้วนี่พี่ซีลรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ก็ตั้งแต่วันงานแต่งเพชรน้ำผึ้งก็เล่นหายไปเลยเขาก็เลยอยากรู้ว่าเธอจะยังข้ามมาที่ฝั่งไทยอยู่มั้ย

“ไปดักรออะไรพี่ ผมแค่ขับรถผ่าน”

“ไม่ยักรู้ เดี๋ยวนี้เจ้าอาวาสรู้จักโกหกเป็นแล้ว” คนพูดก็พูดเสียงนิ่งๆ จนข้ามโขงทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่อกหักมานี่พี่ชายคนนี้พูดน้อยลงจนสังเกตได้ หน้าตาดูไร้อารมณ์สุดๆ นอกจากเรื่องงานก็แทบไม่พูดไม่จากับใครจนทุกคนในทีมทั้งเกร็ง ทั้งเป็นห่วง

“เดี๋ยวพี่ก็จะกลับแม่สอดแล้วใช่มั้ย”

“พวกแกก็ต้องไปเหมือนกันแหละ อย่าลืมว่าภารกิจนี้เราต้องดูตั้งแต่แม่สอดจรดเชียงแสน จากเชียงแสนลงมาที่หนองคาย จากหนองคายมานครพนมไปจนถึงอุบลฯ”

“ภารกิจนี้ได้เที่ยวหลายจังหวัดเลย แบบนี้จะเลือกซื้อของฝากยังไงล่ะเนี่ย” ข้ามโขงพยายามพูดติดตลกหวังว่ามนุษย์น้ำแข็งแถวนี้จะขำไปกับมุกฝืดๆ ของเขา แต่...เขาก็ได้ความเงียบกลับมา เฮ้อ! คนอกหักนี่เข้าใจยากจริงๆ จะให้คำปรึกษาซักหน่อยก็กลัวว่าวันข้างหน้าจะกลายเป็นหมาเอา งั้นขอกินก๋วยเตี๋ยวแบบเงียบๆ แล้วกัน

ระหว่างที่กำลังกินมื้อเที่ยงกันอยู่นั้นผู้กองกรินทร์ก็ต้องเงยหน้าขึ้นจากชามก๋วยเตี๋ยวเมื่อรู้สึกเหมือนกันจะมีใครมาแอบซุ่มดู เขายื่นเท้าไปเตะขาข้ามโขงใต้โต๊ะแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าคาดอกซึ่งข้างในมีปืนพกสั้นซ่อนอยู่ ข้ามโขงที่เหมือนจะรู้ตัวแล้วมองหน้ากับพี่ชาย ไม่ได้พูดอะไรแต่ก็รู้กันดีว่ามีคนซุ่มอยู่และมันกำลังจะเข้ามาหา

“ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้ไม่อร่อยเลยคราวหน้าไม่ต้องมากินนะ บอกพวกที่เหลือด้วย” ผู้กองกรินทร์บอกกับข้ามโขงเพื่อจะสื่อความหมายว่าให้ระวังตัวให้ดี อย่าให้คนในทีมมากินก๋วยเตี๋ยวร้านนี้เพราะดูท่าแล้วที่นี่จะไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป ทั้งสองคนนั่งนิ่งมือกุมพร้อมอยู่ที่ปืนแต่ทันใดนั้น...

“ขอนั่งด้วยคนนะคะ” จู่ๆ ก็มีหญิงสาวร่างเล็กๆ หน้าตาหวานสวยถือชามก๋วยเตี๋ยวมายืนฉีกยิ้มแฉ่งให้อยู่ที่ข้างโต๊ะ และไม่รอคำเชื้อเชิญใดๆ เธอเข้ามานั่งลงข้างผู้กองกรินทร์ในทันทีแล้วยังขยับเก้าอี้เข้ามานั่งเบียดกับเขาด้วย

การปรากฏตัวของหญิงสาวทำให้ชายลึกลับสามคนที่มาพร้อมกับอาวุธปืนต้องล่าถอยเมื่อเสียจังหวะเพราะหญิงสาวคนที่เพิ่งจะเข้ามาหาเป้าหมายของพวกตนนั้นเป็นคนดังระดับนางเอกซูเปอร์สตาร์ของประเทศ ตอนนี้คนทั้งร้านกำลังหันมามองเธอด้วยความสนใจ บ้างก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพหากว่าจู่โจมตอนนี้ไปก็เท่ากับพวกเขาเปิดเผยตัวในที่แจ้ง แล้วก็เสี่ยงต่อการถูกถ่ายภาพติดไปด้วย ทั้งสามคนมีท่าทีฉุนเฉียวไม่พอใจที่เสียจังหวะการลอบโจมตีแต่เพราะไม่อยากเสี่ยงจึงยอมถอยไว้ค่อยหาโอกาสมาจัดการใหม่

กุมาริกาทำตาปริบๆ อย่างงงๆ เมื่อเห็นทั้งผู้กองกรินทร์และข้ามโขงเอาแต่นั่งนิ่งไม่ไหวติง มือข้างหนึ่งของข้ามโขงวางอยู่บนปืนพกสั้นข้างเอวส่วนผู้กองกรินทร์ก็ล้วงมือเข้ามาในกระเป๋าคาดอกสีดำ สีหน้าทั้งสองคนนิ่งขรึมและนิ่งเรียบ สายตาเหมือนกับสอดส่องหาใครจนเมื่อมีรถไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนคันหนึ่งที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านก๋วยเตี๋ยวขับออกไปอย่างรวดเร็วพวกเขาค่อยถอนหายใจออกมาพร้อมๆ กัน และข้ามโขงก็เอามือออกจากปืนเช่นเดียวกับผู้กองกรินทร์ที่เลิกล้วงกระเป๋า

“มีอะไรกันหรอคะ” เกิดอะไรขึ้นหรอทำไมทำหน้าเครียดกันแบบนี้ กุมาริกามองข้ามโขงทีผู้กองกรินทร์ที สีหน้างุนงงกับการทำตาปริบๆ ของเธอทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องเบือนหน้าหนีจนข้ามโขงหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นพี่ชายกำลังพยายามจะกลั้นยิ้มอยู่ ก๋วยเตี๋ยวกำลังอร่อยเลยแต่ตอนนี้เขาหมดอารมณ์กินแล้ว

“ขอบคุณนะครับที่จู่ๆ ก็เดินเข้ามา” เขารู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเธอเหลือเกิน

“แค่ฉันมาขอนั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยคุณหมอถึงกับดีใจขนาดนี้เลยหรอคะ อ๋อ ก็อย่างว่าแหละได้กินข้าวกับดาราดัง จะถ่ายรูปไปลงเฟซบุ๊คอวดเพื่อนด้วยมั้ยคะเดี๋ยวให้ถ่ายหลายๆ รูปเลย”

“ไม่เป็นไรครับไม่เป็นไร เชิญคุณน้ำเมยตามสบายเถอะ”

ให้ตายสิ! ข้ามโขงว่าในใจ นี่ถ้ากุมาริกาไม่เดินเข้ามานะร้านก๋วยเตี๋ยวได้เละเป็นร้านโจ๊กแน่ๆ พวกมันมากันตั้งสามคนคงกะเก็บพวกเขาแน่ๆ ทำไมกันล่ะ เขาไม่เคยแสดงตัวเลยนะว่าทำงานอะไร ทุกคนก็แค่รู้ว่าเขาเป็นหมอประจำสถานีเรือ เป็นหมอที่ไม่มีพิษมีภัยแล้วผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้ออกมาจากสถานีเรือไปไหนเลย เขาเก็บตัวเงียบตลอดเพราะมีหน้าตาเหมือนกับน้องชายเลยไม่อยากออกไปไหนให้ใครๆ ได้เห็นตัว อย่างตอนนี้เขาก็แต่งกายนอกเครื่องแบบ ใส่หมวกแก๊ปอำพรางใบหน้าเอาไว้แล้วทำไมยังมีคนรู้ตัวตนของพวกเขาอีก...ต้องมีคนชี้เป้าแน่ๆ

“พี่ซีล...” เสียงหวานๆ ของกุมาริกาทำให้ข้ามโขงที่กำลังขบคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ต้องหันมามองตามเมื่อหญิงสาวเอาแต่มองผู้กองกรินทร์อย่างไม่สนใจผู้คนที่จ้องมอง

พอรู้ว่าเขาคือแฟนคลับตัวยงที่ติดตามเธอมาหลายปี เป็นคนที่คอยติดตามไอจีของเธอตลอดเวลาแล้วยังเป็นคนที่แอบรักเธอมาโดยตลอดกุมาริกาก็ดีใจจนแทบหุบยิ้มไม่ลง นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในร้านก๋วยเตี๋ยวและคนมองกันเยอะเธอก็อยากจะกอดเขา อยากบอกให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้หลงรักเธอข้างเดียวอีกต่อไปแล้ว

กุมาริกาได้แต่มองเขาด้วยรอยยิ้มอย่างสุขใจ ดีใจเหลือเกินที่ในที่สุดเธอก็ตามหาเขาจนเจอและได้มานั่งอยู่ข้างๆ เขาแบบนี้ เธอดีใจมากจนน้ำตาร่วงแต่มันก็เป็นน้ำตาที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม เธอรีบเช็ดน้ำตาออกแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากก้มลงมามองชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า แค่นี้ก็พอแล้ว...แค่ได้มานั่งอยู่ข้างๆ เขาตรงนี้เธอก็พอใจแล้ว

“กูมาทำอะไรอยู่ตรงนี้วะเนี่ย” ข้ามโขงแอบบ่นงึมงำอยู่คนเดียวเมื่อเห็นกุมาริกาน้ำตาร่วงแต่เธอกลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ผู้หญิงนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาเข้าใจยากจริงๆ

“เออ...คุณน้ำเมยโอเคนะครับ” เขาก็รออยู่ว่าพี่ชายจะห่วงใยเธอ จะสนใจเธอหน่อยมั้ยแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังนั่งนิ่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนทั้งๆ ที่แฟนตัวเองน้ำตาร่วงขนาดนี้ เพราะมีกุมาริกาอยู่ตรงนี้ด้วยพวกคนร้ายก็เลยถอยเขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย แต่พอไม่ต้องกังวลเรื่องคนร้ายเขาก็ยังต้องมาปวดหัวดูผัวเมียเขาง้อกันอีก

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่ดีใจที่ในที่สุดฉันก็ตามหาคนรักของฉันจนเจอ” เธอหันมามองผู้กองกรินทร์ด้วยรอยยิ้มที่ฉ่ำน้ำตาอีกครั้งจนข้ามโขงรู้สึกสงสาร เขาเข้าใจกุมาริกาดี เธอคงรักของเธอมากถึงได้ทุ่มใจให้ขนาดนี้แต่พี่ชายของเขานี่สิ แฟนนั่งน้ำตาอาบแก้มขนาดนี้ก็ยังใจแข็งนั่งนิ่งอยู่กับที่ได้อีก จะพูดกับเธอซักคำก็ไม่ได้ เขามองหน้าก็แล้ว เตะขาใต้โต๊ะก็แล้วแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังทำตัวราวกับมองไม่เห็นกุมาริกา

“อิ่มแล้วยัง ถ้าอิ่มแล้วก็รีบกลับ เรนเจอร์มันกลับมาแล้วจะได้คุยงานกันต่อ” ผู้กองกรินทร์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้วหันมาถามข้ามโขง และไม่ต้องรอให้ข้ามโขงตอบเขาก็วางเงินค่าก๋วยเตี๋ยวไว้บนโต๊ะแล้วก็ลุกออกไปทันที

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” เมื่อผู้กองกรินทร์เอาเรื่องงานมาอ้างข้ามโขงก็แย้งอะไรไม่ได้ เขารีบบอกลากุมาริกาก่อนจะตามพี่ชายออกไปทิ้งให้กุมาริกาได้แต่นั่งอยู่คนเดียว เธอมองตามจนพวกเขาขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความน้อยใจและเสียใจ แต่พอคิดว่าที่ผ่านมาผู้กองกรินทร์รักเธอมากแค่ไหนกุมาริกาก็ค่อยใจฟูขึ้นมาอีก เธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก เธอจะสู้จนกว่าเธอจะหมดแรงแต่ตอนนี้แรงของเธอยังมีท่วมท้นอยู่เพราะฉะนั้นเธอจะสู้ต่อไป

“ทำไมพี่ไม่พูดไม่จากับคุณน้ำเมยเขาหน่อย เขาอุตส่าห์ตามมาหาพี่ถึงที่นี่เลยนะ” เมื่อกลับมาถึงแพที่พักแล้วข้ามโขงก็รัวคำถามใส่ทันทีเพราะรู้สึกขัดใจที่พี่ชายเอาแต่นิ่งแล้วก็ไม่พูดไม่จาแบบนี้ ตั้งแต่กลับมาถึงแพก็เอาแต่นั่งเตรียมอาวุธปืน เตรียมกระสุน

“เขาตามเรามาที่สถานีเรือด้วยนะพี่ ผมว่าพี่ขึ้นไปคุยกับเขาเถอะ”

“เป็นเจ้าอาวาสมายุ่งอะไรกับเรื่องทางโลกฮะข้ามโขง นี่ไม่ใช่กิจของสงฆ์” คนว่าก็ว่าแบบหน้าตาย มือก็เช็ดกระบอกปืนไปมาจนจ่านพดลที่นั่งอยู่ด้วยกันหัวเราะออกมาข้ามโขงก็เลยโยนหนังสือสวดมนต์ไปให้

“ตลกมากหรอจ่า เอาไปอ่านเตรียมทำวัตรเย็นเลยไป”

“ฮ่าๆๆๆ” คราวนี้ทั้งทีมพากันหัวเราะร่วน ทั้งหัวเราะเจ้าอาวาสและหัวเราะจ่านพดลที่ถูกไล่ให้ไปสวดมนต์

“แบบนี้เราก็ต้องหาก๋วยเตี๋ยวร้านใหม่กินแล้วสิเนี่ย” จ่าชาลีว่าขึ้นพลางยกมือขึ้นลูบคางเมื่อก่อนหน้านี้ผู้กองกรินทร์บอกว่าเกือบถูกลอบโจมตี ก๋วยเตี๋ยวร้านที่ว่าเป็นร้านที่ทีมอัลฟาชอบกินกันมาก ต้องคอยสลับสับเปลี่ยนกันออกไปเพราะไม่อาจปรากฏตัวพร้อมๆ กันทั้งทีมได้ “น้ำตกหมูร้านนี้ยิ่งเด็ดอยู่ด้วยสิ”

“ร้านอร่อยๆ ในนครพนมยังมีอีกเยอะน่าจ่า ผู้กองกับคุณหมอรอดมาได้ก็ดีแล้ว” พันจ่าพรตคิดว่าเรื่องกินไม่น่าจะเป็นปัญหาหรอกแต่เรื่องความปลอดภัยนี่สิเรื่องใหญ่ “ดีที่คุณน้ำเมยเข้ามาซะก่อน”

“นั่นสิ งานนี้รอดตายหวุดหวิดเพราะคุณน้ำเมยเลยนะครับ ผู้กองไม่คิดจะไปขอบคุณเขาหน่อยหรอ”

“นั่นไงเห็นมั้ย ขนาดจ่าชัยเขาก็ยังเห็นด้วยกับผม” ข้ามโขงตบมือกับเข่าฉาดใหญ่เมื่อจ่าขวัญชัยก็คิดว่าผู้กองกรินทร์ควรไปพูดกับกุมาริกา

ผู้กองกรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหันมามองหน้าทุกคนในทีม ซึ่งทุกคนในทีมก็พากันจ้องหน้าเขาอย่างกดดันเพื่อให้เขายอมขึ้นจากแพไปหากุมาริกา ทุกคนมองเขาแล้วก็พยักหน้าขึ้นไปบนฝั่งแล้วก็จ้องหน้ากดดันเขาต่อ

“ทั้งคุณหมอไนเปอร์ทั้งผู้กองเรนเจอร์ต่างก็ออกเรือนกันหมดแล้ว ผู้กองเป็นคนพี่คนโตจะมาโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวแบบนี้ได้ยังไง แก่ไปใครจะดูแลกันครับ” จ่านพดลที่นั่งอยู่บนเตียงข้างหลังผู้กองกรินทร์ทิ้งตัวลงมานอนคว่ำแล้วยื่นหน้าเข้ามาเป่าหูเกลี้ยกล่อมให้มนุษย์น้ำแข็งขึ้นไปเคลียร์กับแฟนให้รู้เรื่อง

“เรนเจอร์มันบอกว่าอยากมีลูกซักสองโหล เดี๋ยวผมค่อยขอลูกมันมาเลี้ยงซักโหลก็ได้”

“ลูกคนนะครับไม่ใช่ลูกหมา” ขัดใจจริงๆ เลยโว้ย ครั้งหนึ่งเขากับผู้กองกวินทร์ก็เลยบอกให้หมอข้ามโขงหาเมียเหมือนกันแต่หมอข้ามโขงก็ตอบแบบนี้เป๊ะ บอกว่าจะไปขอลูกของน้องชายมาเลี้ยง เฮอะ! เป็นพวกขี้เกียจทำลูกเองว่างั้น

“พวกจ่าไม่ต้องมาคิดแทนผมหรอกน่า...ผมไม่ออกไปเจอเขานั่นแหละดีแล้ว”

“ทำไมล่ะครับ”

“ก็...” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกมา แววตาไหววูบดูเศร้าและเหงาหงอยก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ผมไม่คู่ควรกับเขา เขาควรได้แฟนที่ดีกว่านี้”

“โห่!!!” ทุกคนพากันโห่ใส่อย่างขัดใจ อยากจะจับเอาผู้กองกรินทร์ใส่พานไปถวายให้กุมาริกาเสียเดี๋ยวนี้ เขาเอาอะไรมาพูดว่าตัวเองไม่คู่ควร เป็นถึงหลานชายท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกช ทายาทคนโตของบ้าน พ่อก็จะเป็นแม่ทัพภาคที่ 4 แม่เป็นหมอชื่อดัง พ่อบุญธรรมก็จะเป็น ผบ.ทบ. ทั้งฐานะ ชาติตระกูล หน้าตา หน้าที่การงานก็พร้อมสุดๆ ถ้าเขาไม่คู่ควรแล้วใครล่ะถึงจะคู่ควร

หลังจากที่ไปกรุงเทพฯ อยู่หลายวันเมื่อกลับมาถึงนครพนมแล้วผู้กองกวินทร์ก็ไม่รอช้ารีบมาที่สถานีเรือทันทีเพราะเขานัดทีมเอาไว้เพื่อจะประชุมงานก่อนเริ่มภารกิจสำคัญ ซึ่งตลอดเวลาที่เขาไม่อยู่ผู้กองกรินทร์กับข้ามโขงได้แอบออกไปซุ่มดูสถานการณ์แทบทุกวันเพื่อคอยติดตามคนร้าย และการประชุมในครั้งนี้ ผบ.คเชนทร์ก็จะมาร่วมฟังด้วย

“อันนี้ข้าวเย็นนะคะ” เพลงพิณขับรถมาส่งสามีถึงที่หน้าบันไดทางลงไปที่แพ ด้วยความเป็นห่วงสามีเธอจึงขนเอาข้าวของมากมายมาให้เขาด้วย “ข้าวเย็นพี่เรนเจอร์เอาใส่ตู้เย็นก่อนนะคะพอจะกินค่อยเอามาอุ่น น้องเพลงเตรียมมาเผื่อทุกคนในทีมด้วย ส่วนอันนี้เป็นของหวานหลังมื้อเย็นกับผลไม้ค่ะ” เธอส่งถุงเสบียงมาให้เขาแล้วยื่นอีกถุงใหญ่ที่มีทั้งขนมขบเคี้ยว ขนมปัง ช็อกโกแลต ถั่ว น้ำผลไม้อีกหลายกล่องมาให้อีก “ส่วนนี่เป็นขนมกินเล่น เอาไปแบ่งกันนะคะ”

“เอาเข้าไป” ผบ.คเชนทร์ว่าเมื่อเห็นลูกสาวส่งเสบียงให้กับลูกเขยมากมายก่ายกอง เสบียงแค่คืนเดียวเตรียมมาอย่างกับผู้กองกวินทร์จะไปเข้าค่ายลูกเสือสามวันสองคืน แค่มาส่งผัวทำงานทำอย่างกับแม่มาส่งลูกไปโรงเรียนงั้นแหละ ตั้งแต่กลับมาจากกรุงเทพฯ ก็ตามติดแต่สามีจนลืมพ่ออย่างเขาไปเลย เห็นแล้วก็ขัดใจ เขายังทำใจไม่ได้เรื่องที่เพลงพิณเสร็จมันแล้ว เสร็จมันไม่พอยังมีท่าทีติดผัวด้วยอีกดังนั้นเขาก็เลยสั่งให้ผู้กองกวินทร์มาค้างที่แพเพื่อเตรียมตัวทำภารกิจ จับสองสามีภรรยาคู่นี้แยกกันบ้างเดี๋ยวจะหลงมัวเมากันไปใหญ่จนเสียงานเสียการ

“ส่วนนี่เป็นเสื้อผ้ากับเครื่องนอนนะคะ ไว้พี่เรนเจอร์จะออกไปทำภารกิจเดี๋ยวน้องเพลงจะเตรียมผ้าห่มผืนเล็กสำหรับพกพาให้ ผืนเก่าของพี่เรนเจอร์มันมีรอยขาดหลายจุดมากค่ะ”

“แล้วคุณดอลลี่ล่ะ พี่จะเอาคุณดอลลี่ไว้กอดนอนแทนน้องเพลง”

“บ้า” เพลงพิณตีเขาอย่างขำๆ เมื่อเขาถามหาคุณดอลลี่ของน้องชมพู เมื่อเช้านี้ก่อนจะมานครพนมเขาก็โดนคุณปู่กระทืบเข้าให้ สาเหตุก็เพราะคุณปู่จับได้ว่าเขาเอาน้องชมพูกับน้องโมกยัดใส่กระเป๋าเพื่อจะลักพาตัวมาด้วย เกือบทำหลานขาดอากาศหายใจคากระเป๋าคุณย่าก็เลยหวดก้นซ้ำอีกทีและงานนี้เธอไม่เข้าข้างเขาหรอกนะ สมควรแล้วที่โดน มาทำกับหลานๆ ของเธอแบบนี้ได้อย่างไร อย่าให้เรื่องนี้ต้องถึงหูพี่ไนเปอร์เชียวนะ

“คุณดอลลี่ไม่มีค่ะ มีแต่น้องเพลง” เพลงพิณคล้องผ้าสีขาวผืนบางเบาผืนนุ่มที่คอของเขา เพียงแค่เห็นผืนผ้าผู้กองกวินทร์ก็ยิ้มแป้นแล้วเมื่อจำได้ว่ามันคือผ้าแถบพันอกของเธอผืนเมื่อคืนนี้แล้วกลิ่นกายหอมๆ ของเธอก็ติดอยู่ที่เนื้อผ้าด้วย เพลงพิณแก้มแดงระเรื่ออย่างเขินๆ เมื่อให้ผ้าผืนนี้กับเขา คนนอกอาจมองว่าเป็นผ้าพันคอแต่มีแค่เธอกับเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเป็นผ้าอะไร ผู้กองกวินทร์กัดริมฝีปากตัวเองแน่นอย่างพยายามจะกลั้นรอยยิ้มแล้วหลิ่วตาให้เธอราวกับจะสื่อว่าเขาว่างจากงานเมื่อไหร่แล้วเจอกัน ยิ่งเพลงพิณยื่นมือมาไล้แก้มของเขาเบาๆ อย่างแสนรักและห่วงใยผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งฟินหนัก

ผู้กองกวินทร์ยิ้มรับกับความรักและความห่วงใยของภรรยา มีเมียคอยเป็นห่วงเป็นใยนี่มันดีจริงๆ เลย เมื่อก่อนนะได้กินแต่ของง่ายๆ บางทีห่อข้าวไปกินระหว่างทำงานข้าวก็บูด บางทีก็อดข้ามวันข้ามคืน แต่ต่อไปนี้เขาคงไม่อดแล้วล่ะ ไม่ต้องอด ไม่ต้องนอนหนาว ไม่ต้องเหงาใจ

“แล้ววันออกทำภารกิจน้องเพลงจะทำข้าวห่อให้นะคะจะได้เอาไปกินระหว่างทาง ของง่ายๆ แต่อิ่มท้องนานแล้วก็กลิ่นน้อยๆ ป้องกันคนร้ายได้กลิ่น”

“โอ้โห นี่มันสถานีเรือหรือสวรรค์กันแน่ล่ะเนี่ย ดูสิ มีนางฟ้าด้วย” ผู้กองกวินทร์แกล้งเย้าภรรยาคนสวยของตัวเองแล้วโน้มตัวลงมาจูบแก้มของเธออย่างไม่เกรงใจพ่อตาที่ยืนกอดอกทำหน้าเซ็งอยู่ จะห้ามก็ห้ามไม่ได้เพราะมันแต่งงานกันแล้วแล้วเพลงพิณก็ยังเอียงแก้มไปให้มันจูบเสียด้วย ฮึ่ย! หงุดหวิดโว๊ย

“ฮึ” ระหว่างที่สองสามีภรรยากำลังหยอกล้อกันอยู่ ผบ.คเชนทร์ก็หันไปเห็นกุมาริกากำลังเดินมาทางนี้พอดี ในมือมีแก้วกาแฟด้วย เหมือนเธอจะเพิ่งไปซื้อกาแฟที่ร้านกาแฟ Cafe De Kong มา เธอคงจะมาหาผู้กองกรินทร์อีกตามเคย

“สวัสดีค่ะท่าน” เธอเดินเข้ามาสวัสดีเขา ดวงตาที่เคยสดใสดูเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด หรือว่าจะยังมีเรื่องที่ไม่ได้เคลียร์กับผู้กองกรินทร์

“กลับมาแล้วหรอคะพี่เพลงพิณ...คุณลุงแฝดน้อง”

“เห็นมั้ย พี่บอกแล้วว่าเขาต้องมาถึงนครพนมก่อนเรา” ผู้กองกวินทร์แอบกระซิบกับเพลงพิณ เพลงพิณจึงผละออกจากเขาแล้วเดินเข้าไปหากุมาริกา

“เมื่อเช้านี้พี่เห็นข่าวในทีวี เห็นว่าคุณน้ำเมยจะได้ไปร่วมงานที่อเมริกาหรอคะ ได้บทนางเอกของหนังภาคต่อเรื่องดังด้วย พี่เพลงรักน่ะชอบหนังเรื่องนี้มากถ้าคุณน้ำเมยไปร่วมแสดงหนังต้องดังยิ่งกว่าเดิมแน่ๆ เลยค่ะ”

“หรอคะ” กุมาริกาตอบเนือยๆ สายตาเหม่อลอย ดูไม่ได้จะยินดีกับงานที่ว่าทั้งๆ ที่งานนี้ บทแสดงนี้เป็นที่ใฝ่ฝันของนักแสดงหญิงเกือบทั่วโลก มันเป็นบทที่ดีมาก ที่ป้ามอลลี่หายไปในช่วงนี้ก็เพราะเดินทางไปอเมริกาเพื่อดูเรื่องสัญญาให้เธอนี่แหละ เห็นว่าถ้าเซ็นสัญญาเมื่อไหร่ก็จะต้องไปอยู่ที่นู่นยาวๆ เลยเพราะเมื่อรับงานนักแสดงแล้วงานเดินแบบ งานอีเว้นท์อื่นๆ ก็จะตามมาแล้วถ้าหนังดังก็จะเซ็นสัญญาเรื่องต่อๆ ไปด้วย

“คุณน้ำเมย...ยังไม่ได้คุยกับพี่ซีลหรอคะ”

“ยังค่ะ เขาหนีลงแพไปตั้งนานแล้วไม่ว่ารู้จมน้ำตายรึยัง นี่น้ำเมยก็กำลังนั่งเฝ้าแม่น้ำโขงอยู่เผื่อเขาจะอืดแล้วลอยขึ้นมา”

“อืม...เขาคงงานยุ่งน่ะค่ะ” เพลงพิณอธิบายเพื่อให้กุมาริกาได้สบายใจ “ช่วงนี้งานพวกเขาจะค่อนข้างยุ่ง พี่เรนเจอร์เองก็ต้องมาค้างที่แพไม่ได้กลับบ้านเหมือนกันค่ะ”

“เอาไว้หลังเสร็จงานค่อยคุยกันก็ได้ครับ ช่วงนี้ผู้กองแฝดไม่ค่อยจะว่างกันทั้งคู่ ผมเองก็จะต้องลงไปประชุมงานกับพวกเขาเหมือนกัน” ผบ.คเชนทร์บอกกับกุมาริกาอีกคนเพราะตอนนี้เธอดูหงอยมากๆ ทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้เข้าไปทุกทีแล้ว

“ผมถึงไม่อยากบอกคุณไงว่าพี่ซีลอยู่ที่ไหน ผมก็บอกแล้วว่าไว้เสร็จงานจะคุยให้แต่คุณก็ใจร้อนอยากรีบมาช่วงที่เรากำลังยุ่งๆ เอง”

“จริงหรอคะ” กุมาริกาเริ่มใจชื้นขึ้นมา ถ้าถึงขั้นผู้กองกวินทร์ต้องห่างอกเมีย แม้แต่ท่าน ผบ.ก็ยังต้องมาประชุมงานด้วยแบบนี้เขาก็คงจะยุ่งจริงๆ เธอมาผิดจังหวะเองแหละ

“ถ้างั้น” แล้วกุมาริกาก็ยัดแก้วกาแฟที่เพิ่งซื้อมาใส่มือของผู้กองกวินทร์แบบทันทีทันใด “ฝากไปให้พี่ซีลด้วยนะคะ” แค่นั้นยังไม่พอกุมาริกายังหยิบปากกากันน้ำสีชมพูออกมาจากกระเป๋าด้วย ซึ่งเธอพกเอาไว้เผื่อจะมีแฟนคลับมาขอลายเซ็น จากนั้นเธอก็วาดรูปหัวใจลงไปที่ฝาของแก้วกาแฟ

“ถ่ายรูปตอนพี่ซีลกินมาให้ฉันดูด้วยนะคะ ถ่ายรูปแล้วส่งมาให้พี่เพลงพิณ เดี๋ยวฉันจะขอดูกับพี่เพลงพิณอีกที”

“ทำตามที่คุณน้ำเมยขอเถอะค่ะ” เพลงพิณย้ำกับสามีด้วยความเห็นใจกุมาริกา เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ถ้าอะไรช่วยได้เธอก็อยากจะช่วย

“ก็ได้ๆ เดี๋ยวผมจะเอาไปให้มัน แต่มันจะกินมั้ยผมไม่รู้นะพี่ซีลมันชอบกาแฟดำไม่ใส่นม”

“พี่ซีลชอบกินนมค่ะ”

“มันไม่ชอบกินนม ผมเกิดมาพร้อมมัน โตมากับมันผมรู้ดีที่สุด”

“เฮอะ! เป็นแค่น้องจะมารู้ดีไปกว่าเมียได้ยังไง ฉันบอกว่าพี่ซีลชอบกินนมก็คือชอบกินสิ” กุมาริกากอดอกแล้วจิกตาใส่อย่างเอาเรื่อง งานนี้ทำเอาผู้กองกวินทร์กับ ผบ.คเชนทร์ถึงกับทำหน้ากันไม่ถูก ต่างคนต่างก็รีบเบือนหน้าหนีเมื่ออดคิดดีกันไม่ได้

“ปะ...ไปถึงขั้นนั้นกันแล้วหรอ”

“เรียกฉันว่าพี่สะใภ้ซะสิ”

แม่เจ้า!!! นี่เขาตกข่าวไปหรอ อะไร ยังไง ที่ไหน ทำไมพี่ชายของเขามันถึงไม่เคยเล่า มันบังอาจมีความลับกับเขาอย่างนั้นหรอ ก็ไหนมันเคยสัญญากับเขาแล้วไงว่าระหว่างมันกับเขาห้ามมีความลับต่อกันเด็ดขาด

เมื่อกุมาริกาว่าแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็เถียงต่อไม่ออก เขาเดินกลับไปกอดจูบลาเพลงพิณแล้วรีบเดินลงไปที่แพพร้อมกับพ่อตาในทันทีโดยมีกุมาริกายืนกอดอกมองตามเผื่อจะได้เห็นผู้กองกรินทร์ออกมารับน้องชาย แต่พอไม่เห็นภาพตามที่เธอหวังกุมาริกาก็ชักสีหน้าใส่อีกจนเพลงพิณแอบขำ กุมาริกาน่ารักน่าเอ็นดูเสียขนาดนี้แล้วทำไมพี่ชายของเธอถึงได้ใจแข็งนักนะ

ทางฝ่ายผู้กองกวินทร์ เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปในแพที่พักพร้อมกับ ผบ.คเชนทร์แล้ว ทีมอัลฟาทุกคนที่อยู่ในห้องต่างก็รีบลุกขึ้นยืนตัวตรงเพื่อทำความเคารพ ผบ.คเชนทร์ ผบ.คเชนทร์จึงต้องสั่งให้ทุกคนทำตัวตามสบาย ส่วนผู้กองกวินทร์ก็ยื่นถุงเสบียงไปให้จ่าขวัญชัยจัดการเอาไปเก็บในตู้เย็นที่อยู่ภายในแพที่พัก

“อ่ะ กาแฟ” ระหว่างที่คนอื่นๆ กำลังเตรียมพื้นที่สำหรับการประชุมงานผู้กองกวินทร์ก็ยื่นแก้วกาแฟที่มีรูปหัวใจวาดอยู่บนฝามาให้พี่ชาย

“ขอบใจ กำลังอยากกินกาแฟอยู่พอดีเลย” ผู้กองกรินทร์รับเอาแก้วกาแฟมาแบบไม่ทันได้สังเกตดูรูปหัวใจบนฝา ปกติเวลาน้องชายส่งของกินมาให้ ของกินที่ว่ามักเป็นของอร่อยๆ เสมอ

แชะๆๆ

“มึงถ่ายรูปกูทำไม” คนที่คาบหลอดกาแฟเอาไว้ในปากถามอย่างสงสัย แต่ผู้กองกวินทร์ก็ไม่ได้ตอบเพราะกำลังส่งภาพดังกล่าวไปให้เพลงพิณตามคำขอของกุมาริกาอยู่ ผู้กองกรินทร์ที่ยื่นหน้ามาดูโทรศัพท์ของน้องชายด้วยก็ยิ่งขมวดคิ้วสงสัยเข้าไปใหญ่ในขณะที่กาแฟถูกดูดไปครึ่งแก้วแล้ว ผู้กองกวินทร์ก็เลยถ่ายรูปซ้ำเพื่อให้กุมาริกาได้ดูว่า...พี่ชายของเขามันชอบดูดนม เอ๊ย! ชอบกินนมจริงๆ

“มึงถ่ายรูปกูไปทำอะไรเรนเจอร์ แล้วนี่ทำไมซื้อกาแฟใส่นมมาปกติกูกินกาแฟดำนะ มึงลืมหรอ”

“กาแฟแก้วนี้ผมไม่ได้ซื้อ”

“แล้วใครซื้อ”

“เมียพี่ซื้อแล้วฝากผมเอาไม่ให้ นี่ไง เขาวาดรูปหัวใจส่งมาให้ด้วย”

พรวด!!!

ผู้กองกรินทร์พ่นกาแฟที่เพิ่งดูดไปออกมาใส่หน้าน้องชายเต็มๆ เมื่ออีกฝ่ายชี้ให้เขาดูรูปหัวใจที่อยู่บนฝาแก้วจนผู้กองกวินทร์ยืนค้างอยู่กับที่ มือก็รีบดึงผ้าแถบของเพลงพิณออกจากคอก่อนที่จะเปื้อน ทุกคนที่อยู่ในแพต่างก็หันมามองว่าผู้กองสองแฝดเล่นอะไรกันเลอะเทอะแบบนี้

“ยี้!!! มันเหนียวนะพี่ซีล” แล้วคนที่มีกาแฟเลอะหน้าก็รีบวิ่งออกไปเข้าห้องน้ำทันที จ่านพดลที่กำลังถูพื้นให้ ผบ.คเชนทร์นั่งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเซ็งๆ เขาเพิ่งถูพื้นไปหยกๆ ก็ยังจะมาเล่นสกปรกกันอีกพี่น้องคู่นี้

“อ่ะข้ามโขงพี่ยกให้ เอาไปกินต่อได้ยังเหลืออยู่ครึ่งแก้ว”

“บ่กิน” แม้แต่ข้ามโขงก็ยังส่ายหน้าแบบเอาเป็นเอาตาย “บ่มักกินเงียนไผ อ้ายสะแตกไปโลด” (ไม่ชอบกินของเหลือจากใคร พี่แดกไปเหอะ)

“พูดอะไรของมัน ฟังไม่รู้เรื่อง” แต่คนฟังไม่รู้เรื่องก็ยังเอากาแฟแก้วเดิมมาดูดต่อแล้วเข้าร่วมวงประชุมเมื่อผู้กองกวินทร์ไปล้างหน้ากลับมาแล้ว ผบ.คเชนทร์ได้แต่ส่ายหน้าให้คู่แฝด นี่ดีนะที่เขาเป็นอา เป็นพ่อตามันเลยถือว่าเป็นคนกันเอง ถ้าพวกมันไปเล่นแบบนี้ต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ป่านนี้โดนซ่อมกันคางเหลืองแล้ว

ระหว่างที่ทีมอัลฟาประชุมกันเพลงพิณก็ชวนกุมาริกามานั่งเล่นที่ร้านกาแฟ Cafe De Kong กุมาริกาสั่งของหวานสุดโปรดเป็นนมชมพูกับทอฟฟี่เค้กมากิน ส่วนของเพลงพิณเป็นชาดอกไม้กับขนมไทยที่ชื่นชอบ ทั้งสองสาวนั่งพูดคุยกันไปสารพัดโดยเฉพาะเรื่องของผู้กองสองแฝด ด้วยคุยกันถูกคอจะมารู้ตัวอีกทีก็เย็นแล้ว วันนี้เพลงพิณชวนกุมาริกาไปค้างที่บ้านด้วยเพราะผู้กองกวินทร์คงจะไม่ได้กลับบ้านจนกว่าภารกิจครั้งนี้จะแล้วเสร็จ ทุกๆ ครั้งเขามักจะออกไปทำงานเป็นคู่ๆ กับบัดดี้ของตัวเอง แต่เมื่อมีภารกิจใหญ่แต่ละครั้งก็จะรวมทีมกันที กุมาริกาเองก็รีบมาที่นครพนมจนยังไม่ได้จองโรงแรมที่พักเพลงพิณจึงเห็นว่าเป็นโอกาสดี นอกจากเธอจะมีกุมาริกามาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว กุมาริกาก็จะได้เดินทางมาหาผู้กองกรินทร์อย่างสะดวกๆ ด้วย

“เขาประชุมกันเสร็จแล้วหรอคะ” กุมาริกาที่จ้องแพของหน่วย นรข. ตลอดเวลาถามเพลงพิณเมื่อเห็นว่าตอนนี้สมาชิกทีมอัลฟาเดินออกมาจากแพกันแล้ว และไม่ได้เดินออกมาตัวเปล่าหากแต่ยังขนกระเป๋าขนาดใหญ่สีดำออกมาคนละใบสองใบด้วย

“น่าจะเสร็จแล้วมั้งคะ คุณพ่อพี่เดินขึ้นมาจากแพแล้ว” ตอนนี้ ผบ.คเชนทร์กำลังเดินขึ้นมาบนฝั่ง ส่วนทีมอัลฟาก็ยังคงขนของกันอยู่ที่แพ “ร้านกาแฟก็จะปิดแล้วเรากลับบ้านพร้อมคุณพ่อกันเถอะค่ะ”

เพลงพิณเดินนำกุมาริกามาหาผู้เป็นพ่อที่เชิงบันไดทางลงไปที่แพ ท้องฟ้าตอนนี้กำลังมืดจึงนับว่าเหมาะแก่การขนอาวุธขึ้นมาเพราะทหารหลายๆ คนออกเวรแล้วและไม่มีนักท่องเที่ยวเข้ามาดื่มกาแฟ

“ขอความกรุณาอย่าถ่ายรูปพวกเขาทุกคนนะครับ” ผบ.คเชนทร์หันมาบอกเมื่อเห็นกุมาริกาหยิบโทรศัพท์ออกมา กุมาริกาไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงถูกห้ามแต่เธอก็หย่อนโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าแต่โดยดีแล้วได้แต่ยืนมองเฉยๆ เมื่อมีชายฉกรรจ์ร่างสูงกายกำยำจำนวนเจ็ดคนเดินแบกกระเป๋าสีดำขนาดใหญ่ขึ้นมา ข้างในเป็นอะไรก็ไม่อาจรู้ได้แต่ดูจากทรงของกระเป๋าแล้วมันเป็นทรงกระบอกยาวๆ

“อาวุธน่ะค่ะ” เพลงพิณเอียงตัวมากระซิบบอกด้วยคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้มากกว่ากุมาริกา

“ปะ...ปืนหรอคะ”

“ค่ะ พี่ทราบแค่ว่าเป็นอาวุธ แต่มีอะไรบ้างก็ไม่รู้เลย”

“พี่เพลงพิณยิงปืนเป็นมั้ยคะ”

“ค่ะ ยิงเป็น” หา...แม่สาวไทยแสนเรียบร้อยถนัดแต่งานนั่งร้อยพวงมาลัยเนี่ยนะยิงปืนเป็น

“คุณพ่อหัดให้พี่ค่ะ บางทีขับรถไปงานรำบวงสรวงค่ำๆ มืดๆ ก็ต้องพกไว้ป้องกันตัวแต่ก็ไม่เคยได้ใช้ซักทีค่ะ” เพราะถ้ามีเหตุด่วนเหตุร้ายเกิดขึ้นคนร้ายมักโดนกองทัพงูเล่นงานเอาเสียก่อน เพลงพิณยิ้มเจื่อนๆ ขณะคิดในใจ แต่ถามว่ายิงเก่งยิ่งแม่นมั้ยก็ไม่ถึงขนาดนั้น เธอก็รู้แค่เพียงวิธีการใช้ รู้จักวิธียิงและเคยยิงแค่ในสนามแต่ยังไม่เคยเจอสถานการณ์จริงเสียที วิชาหมัดมวยก็แค่พอรู้แบบงูๆ ปลาๆ แค่พอเอาตัวรอดได้

“น้ำเมยก็ยิงปืนเป็นเหมือนกัน ยิงแม่นด้วย” ได้ทีกุมาริกาก็อดขิงใส่ไม่ได้แล้วก็ยิ้มอย่างภูมิใจจนแม้แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ยังต้องหันมามอง

“คุณน้ำเมยก็ยิงปืนเป็นหรอครับ ได้ยิงบ่อยรึเปล่า”

“บ่อยสิคะ ยิงในละครไง น้ำเมยเล่นบทบู๊มาเยอะแค่ยิงปืนน่ะจิ๊บๆ”

ปัดโธ่!!! เขาไม่น่ามาคาดหวังอะไรกับยัยดาราเด็กนี่เลย ผบ.คเชนทร์เริ่มปวดหัวกับเธอแล้ว

“เฮอะ!” ผู้กองกรินทร์ที่เดินผ่านเธอมาทำแค่นเสียงใส่เมื่อได้ยินเธอโม้ กุมาริกาก็เลยหันขวับตามแล้วเท้าสะเอวใส่

“เมื่อตอนบ่ายกินนมน้ำเมย เอ๊ย! กินกาแฟใส่นมของน้ำเมย เอ๊ย! กินกาแฟนมที่น้ำเมยซื้อมาฝากอร่อยมั้ยคะพี่ซีลสุดหล่อ” เธอร้องถามไปอย่างไม่เกรงใจทุกคนที่อยู่ตรงนี้ เหล่าทีมอัลฟาได้ยินเข้าแทบจะพากันกลั้นหัวเราะไม่ทัน ต่างคนต่างก็รีบขนเอาอาวุธไปเก็บไว้ที่อาคารออฟฟิศของหมวดทำลายใต้น้ำจู่โจมเพื่อให้ง่ายต่อการขนขึ้นรถตอนออกไปทำภารกิจและไม่เป็นการรบกวนทหารนายอื่นๆ ที่พักอยู่ที่แพหลังใกล้เคียงกันด้วย

“ยัยเด็กบ้า” ผู้กองกรินทร์ขบกรามกัดฟันว่าแล้วรีบเดินหนี หน้าของเขาร้อนผ่าวไปหมดแล้วเมื่อกุมาริกาเล่นพูดเสียงดังเสียขนาดนี้ นี่เธอยังอยู่อีกหรอ เขาก็นึกว่าเธอจะกลับไปแล้วเสียอีก

“โอ๊ยๆๆ หนักจังเลยๆ น้องเพลงขา” คนที่เดินรั้งท้ายมาแกล้งเดินโซซัดโซเซทันทีเมื่อเห็นเพลงพิณก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอแล้วทำหน้าทำตาละห้อยเพื่ออ้อนเมียรักให้เห็นใจ

“หนักหรอ ของแค่นี้มันหนักมากหรองั้นไปแบกท่อนซุงดีกว่ามั้ง” ก่อนที่เพลงพิณจะเข้าไปโอ๋เอาใจ ผบ.คเชนทร์ก็แยกเขี้ยวใส่ทันที งานนี้ผู้กองกวินทร์แทบจะวิ่งเข้าอาคารหมวดทำลายใต้น้ำจู่โจมไม่ทัน เพลงพิณได้แต่หัวเราะตามหลังสามีไปอย่างเอ็นดูก่อนจะหันมากอดแขนผู้เป็นพ่อ

“คุณพ่ออย่าแกล้งพี่เรนเจอร์นักสิคะ พี่เรนเจอร์ก็ขี้เล่นแบบนี้แหละค่ะน่ารักดีออก”

“ถุย น่ารักกับผีสิ ปะ กลับบ้านกันได้แล้ว” ผบ.คเชนทร์พยักหน้าไปทางกุมาริกาที่กำลังชะเง้อหาผู้กองกรินทร์อยู่เพื่อจะบอกให้เพลงพิณรีบๆ ลากตัวเธอกลับบ้านได้แล้ว เพลงพิณเป็นเด็กเรียบร้อยมาโดยตลอด ตั้งแต่มาคบกุมาริกาเป็นเพื่อนและได้สนิทชิดเชื้อกับผู้กองกวินทร์จนถึงขั้นได้แต่งงานกัน ผบ.คเชนทร์รู้สึกว่าลูกสาวของตัวเองเปลี่ยนไปแทบจะไม่ใช่น้องเพลงคนเดิมของพ่อ เธอดู...แก่แดดขึ้น

“น้องเพลง...เมียจ๋า เมียจ๋าจูบพี่อีกสิคะ คิกๆๆ จักจี้ อ่าห์...ดูดนมพี่ด้วย...”

“จักแม่นฝันห่าอีหยังของมึงเป็นตาขี้เดียดคัก บักปอบถั่งนี่แหม” (ฝันห่าอะไรของมึงน่าเกลียดเป็นบ้า ไอ้ผีปอบนี่)

***บักปอบถั่ง = เป็นคำด่าที่ค่อนข้างแรงระดับหนึ่ง เด็กดีห้ามด่าแบบนี้เด้อ (แต่ไม่เป็นไร พี่เจอร์นางฟังไม่ออก)

ผลัวะ!!!

ผู้กองกวินทร์กลิ้งหลุนๆ ลงไปกองอยู่ที่พื้นเมื่อเขาละเมอแล้วเข้าไปนอนกอดจูบข้ามโขงที่เตียงข้างๆ หมอหนุ่มที่กำลังหลับสบายก็เลยสะดุ้งตื่นมาถีบเข้าให้ก่อนจะคลุมโปงแล้วหลับต่อ

ผู้กองกรินทร์ได้แต่ส่ายหน้าให้น้องชายทั้งสองคนก่อนจะแหงนหน้ามองขึ้นดูท้องฟ้าในยามค่ำคืน ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่ขอบประตูแพที่พัก เสียงกรนของนายทหารที่หลับอยู่แพข้างๆ กันดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ วันนี้หลังจากที่ขนอาวุธขึ้นไปเก็บแล้วพวกเขาก็มาประชุมงานย่อยกันต่อเพราะพรุ่งนี้จะต้องออกทำภารกิจกันแล้ว กว่าจะประชุมเสร็จก็ดึกดื่นเพิ่งจะได้นอนกันนี่แหละ พันจ่าพรตกับจ่านพดลตอนนี้ขึ้นไปนอนเฝ้าอาวุธอยู่อาคารหมวดทำลายใต้น้ำจู่โจม ที่แพตอนนี้ก็เลยมีแค่พวกเขาสามคนพี่น้องกับจ่าขวัญชัยและจ่าชาลี

“พี่ซีลพี่ ข้ามโขงมันถีบเค้าแหละพี่เห็นมั้ย” ผู้กองกวินทร์ที่โดนถีบจนกลิ้งหลุนๆ เดินเข้ามาฟ้องพี่ชายทันที เพราะแรงถีบของข้ามโขงทำให้เขาตาสว่าง ผู้กองกรินทร์จึงขยับออกจากขอบประตูเพื่อให้น้องชายออกมานั่งด้วย

“อย่ามาปัญญาอ่อนแถวนี้เรนเจอร์อายลูกน้องมึงบ้าง แต่งงานมีเมียแล้วต่อไปก็จะมีลูก เลิกได้แล้วไอ้นิสัยขี้ฟ้องเนี่ย”

“โห แกล้งฟ้องนิดๆ หน่อยๆ ทำไมต้องว่ากันด้วย เกรงใจกันบ้างนี่หัวหน้าทีมนะ”

“บังเอิญกูไม่ใช่ลูกน้องในทีมของมึงแต่กูเป็นพี่มึง อย่าลืมนะว่ากูแค่มาช่วยราชการในทีมมึงแบบชั่วคราวเท่านั้นปิดคดีนี้ได้ก็หมดหน้าที่กู ส่วนมึงกับทีมก็ต้องลุยภารกิจอื่นกันต่อ” คนเป็นพี่หันมาชักสีหน้าใส่ผู้กองกวินทร์ก็เลยกอดหมอนกับผ้าห่มแน่นเพราะหมอนกับผ้าห่มนี้น้องเพลงของเขาเป็นคนเตรียมมาให้ ที่คอของเขาก็ยังมีผ้าแถบของเธอคล้องคออยู่

“เกิดก่อนแค่ไม่กี่นาทีนี่ข่มดีจังเลยนะ” ผู้กองกวินทร์นั่งกอดเข่าแล้วเอนหลังพิงผนังแพอย่างสบายๆ ก่อนจะหันมาพูดกับพี่ชายที่นั่งอยู่หน้าประตู “แล้วนี่กินนมเมีย เอ้ย! กินกาแฟของเมียจนนอนไม่หลับหรอพี่”

“แล้วมึงล่ะ เมื่อกี้นี้มึงละเมอได้อุบาทว์มาก ฝันถึงเมียว่างั้น”

“แหม...ก็คนเขาเพิ่งได้เข้าหอนี่” คนเพิ่งได้เข้าหอกับเมียว่าพลางจูบผ้าแถบผืนนุ่มที่คล้องคออยู่ ยิ่งได้กลิ่นหอมจากผืนผ้ายิ่งคิดถึง พรุ่งนี้ตอนเที่ยงแอบไปหาที่บ้านดีมั้ยน้า “ยิ่งได้แต่งงานได้เข้าหอก็ยิ่งรักยิ่งหลง ผมเกิดมาเพื่อน้องเพลงจริงๆ นะพี่ ผมรักเขามากแล้วก็มีความสุขมากเวลาที่ได้อยู่กับเขา ถึงแม้ว่าเขาจะกลายร่างเป็นพญานาคได้ก็เหอะแต่ไม่เป็นไร ผมยินดีมีเมียเป็นพญางู”

“มึงนี่หลงเมียจนเพี้ยน” พญานาคบ้าอะไรน้องชายเขาท่าทางจะอาการหนัก “แต่มึงมีความสุขแบบนี้ก็ดีแล้วนะพี่ดีใจด้วย ต่อไปก็ดูแลแล้วก็ประคองความรักของมึงให้ดี รักน้องเพลงเขาให้มากๆ แล้วก็ดูแลเขาให้ดี น้องเพลงก็เป็นน้องสาวคนหนึ่งของพี่เหมือนกัน ถ้ามึงดูแลน้องสาวของพี่ไม่ดีพี่เอามึงตายแน่”

“รู้แล้วน่า” เขารู้แล้วว่าทุกคนน่ะอยู่ข้างเมียของเขาหมด ไม่มีใครอยู่ข้างเขาเลยซักคนแม้แต่พี่ชายฝาแฝด “ว่าแต่พี่เถอะ สรุปมันยังไงทำไมคุณน้ำเมยเขาถึงบอกว่าเขาเป็นเมียพี่ ไปแอบแซ่บกันตอนไหนทำไมไม่บอกผม”

“เขาบอกมึงแบบนั้นหรอ”

“น้องเพลงกับพ่อตาผมก็ได้ยิน”

“หึ” ยัยเด็กขี้ตู่ ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มไปกับความมืดและแม่น้ำโขงตรงหน้า

“ตอบมาสิ ไปแอบแซ่บกันแล้วหรอ”

“มึงโดนยัยเด็กขี้ตู่นั่นอำแล้ว เรื่องระหว่างพี่กับเขาก็มีเท่าที่มึงรู้นั้นแหละไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น”

“นั่นไงว่าแล้ว! ผมก็กะแล้วว่ายัยเด็กนั่นต้องโม้” ออกตัวแรงนักนะยัยเด็กดาราบ้า ออกตัวแรงไม่ได้กลัวแหกโค้งเลยไว้พรุ่งนี้เขาจะไปฟ้อง เอ๊ย! ไปเล่าให้น้องเพลงของเขาฟัง ผู้กองกวินทร์คิดก่อนจะหันมาทางพี่ชายอีกเมื่ออยู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็เงียบไป เสียงถอนหายใจเหมือนกับคนแก้ปัญหาไม่ตก

“แล้วพี่กับเขาจะเอายังไงต่อ จะเดินหน้ามั้ย ถ้าเดินหน้าผมจะช่วยเชียร์”

“มันจบตั้งแต่อยู่ที่กรุงเทพฯ แล้วล่ะ”

“ผมก็บอกพี่แล้วไงว่าเรื่องที่กรุงเทพฯ พี่เข้าใจผิด มันเป็นแผนที่น้ำปิงทำเพื่อแกล้งพี่”

“พี่รู้” เขารู้ว่าเรื่องวันนั้นกริชชาภัทรแกล้งเขา กริชชาภัทรเป็นคนโทรมายอมรับกับเขาเองเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้น้องสาวตัวเองต้องเป็นทุกข์ยิ่งกว่าเดิม แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกริชชาภัทรไป พออีกฝ่ายอธิบายเสร็จเขาก็วางสายไปเลย “พี่รู้ว่าเขาไม่ได้มีคนใหม่ แต่จากเหตุการณ์นั้นมันก็ทำให้พี่คิดได้ว่าพี่กับเขาเราต่างกันมาก สังคมของเรากับเขามันต่างกัน พี่โดนดูถูกสารพัดตั้งแต่เรื่องรถ เรื่องการแต่งกายและท่าทีที่ไม่มีความเป็นไฮโซเหมือนพวกเขา ถึงน้ำเมยเขาจะไม่ได้ว่าอะไรแต่คนรอบกายเขาก็หัวเราะเยาะพี่ นี่ขนาดแค่คนไม่กี่คนก็ยังมองพี่แบบนี้แล้วถ้าเปิดตัวไปคนอื่นๆ รอบข้างเขาจะไม่ยิ่งหัวเราะเขาหรอที่เป็นถึงดาราดังแต่กลับมาได้แฟนเหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุงแบบพี่”

“แหมพี่ ระดับหลานชายคนโตของท่านนายพลปภพน้อยหน้าใครที่ไหน ไอ้ไฮโซพวกนั้นเทียบขี้เล็บพี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ วันนั้นผมก็ลืมบอกพี่ไปว่าจะไปง้อสาวทั้งทีก็น่าจะเอารถหรูๆ ไปหน่อย แม่แก้มจะถอยบีเอ็มป้ายแดงให้ก็ไม่เอาดันเรียกร้องจะเอากระบะแทน”

“ได้ข่าวว่ามึงก็ถอยกระบะเหมือนกูไม่ใช่หรอ”

“อ้าว กะ...ก็มันขับสะดวกกว่า เอาไว้ขับไล่ล่าคนร้าย ขับขนลูกน้องไปได้ทั้งทีม บีเอ็มที่แม่แก้มจะซื้อให้มีแค่สองที่นั่งหลังคาก็ไม่มี”

“เขาเรียกรถเปิดประทุน”

“นั่นแหละ ขืนเอาไปไล่จับคนร้ายแล้วคนร้ายยิงสวนมาจะทำยังไงอะไหล่เปลี่ยนไม่ใช่ถูกๆ” ผู้กองกรินทร์พยักหน้าตามเพราะเหตุผลของเขาก็ไม่ต่างจากน้องชายหรอก ส่วนมากรถหรูที่บ้านจะเป็นแก้วเจ้าจอมขับพาลูกๆ ไปเที่ยวมากกว่า

“ที่มึงว่ามันก็ถูก ถึงฐานะและชาติตระกูลของเราจะไม่น้อยหน้าใครแต่เรื่องการใช้ชีวิตก็ต่างกันสิ้นเชิง เขาขับรถหรูพี่ขับรถธรรมดา เขากินข้าวในโรงแรมห้าดาวพี่ชอบกินร้านข้างทางมากกว่า เขาอยู่หน้าสื่อตลอดแต่พี่ออกสื่อไม่ได้ เขาแต่งกายหรูหราแบรนด์เนมทั้งตัวพี่ก็มีแค่เสื้อยืดกับกางเกงยีน เขาชอบงานสังคมพบปะคนในระดับเดียวกันแต่พี่ชอบสันโดษสังคมรอบข้างเป็นชาวเขาที่อยู่ในป่า ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยซักนิด พี่ไม่อาจไปทำตัวเป็นไฮโซโก้หรูอยู่ในสังคมของเขาได้แล้วพี่ก็ไม่อยากดึงเอาเขาลงมาใช้ชีวิตแบบพี่ เขาเป็นถึงนางเอกซุป’ ตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศ เพื่อนๆ ดาราของเขาก็ได้แฟนเป็นไฮโซกันทั้งนั้น พี่ไม่มีอะไรให้เขาเอาไปอวดเพื่อนๆ ได้เลย พี่ไม่อยากเอาชื่อเสียงของคุณปู่คุณย่า คุณพ่อกับแม่แก้มหรือแม้แต่พ่อภูไปอ้างกับใครต่อใครเพื่อให้ตัวเองมีตัวตนในสังคมนั้น มึงดูนี่สิ” คราวนี้ผู้กองกรินทร์ยื่นโทรศัพท์มือถือไปให้น้องชายอ่านข่าว

“เขากำลังจะไปมีอนาคตที่ดีที่อเมริกา ไปร่วมงานกับดารานักแสดงระดับโลก ดาราหญิงทั้งโลกต่างก็หวังจะไปยืนยันจุดที่น้ำเมยกำลังจะได้ยืนแล้วโอกาสแบบนี้มันก็หาไม่ได้อีก ป้ามอลลี่ของเขาบินไปเตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้เขาที่อเมริกานานแล้วแล้วเขาก็จะต้องเดินทางไปในเร็วๆ นี้ด้วย...มึงจะให้เขาทิ้งโอกาสทิ้งอนาคตที่ดีแล้วมาหาพี่หรอ ถ้ามึงเป็นพ่อแม่เขามึงอยากให้ลูกเลือกอะไรระหว่างทหารพรานที่แทบไม่มีเวลาให้เขา ซัพพอร์ตหน้าที่การงานของลูกสาวเขาก็ได้กับการได้เป็นดาราดังระดับโลก มีอนาคตที่ดีอยู่อเมริกา”

“...เห็นน้องเพลงบอกว่าถ้าคุณน้ำเมยเซ็นสัญญาแล้วก็จะต้องไปอยู่ที่นั่นยาวๆ เลย” ผู้กองกวินทร์เริ่มเข้าใจในสิ่งที่พี่ชายพูดแล้ว

“อีกเรื่องนะ ก็อย่างที่พี่กับข้ามโขงเล่าให้ฟังไง วันนี้พี่กับข้ามโขงก็เกือบโดนลอบโจมตีแต่จู่ๆ เขาก็โผล่มาจนคนร้ายมันล่าถอยไป ตอนอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวพี่เลยไม่พูดกับเขา ต้องทำเป็นเหมือนคนไม่รู้จักกันเพื่อไม่ให้คนร้ายมันรู้ว่าพี่กับเขาเกี่ยวข้องกันยังไงเพราะเขาจะพลอยเดือดร้อนหรืออาจโดนทำร้ายไปด้วย...ข้างกายพี่มันไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับเขา เขาไม่เหมือนน้องเพลงที่จะได้เข้าใจอะไรๆ ได้ง่าย รู้จักระวังตัว รู้จักวางตัว ให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้นี่แหละดีแล้วแล้วพี่ก็ไม่ควรดึงเขาเข้ามาในชีวิตตั้งแต่แรก...พี่ผิดเอง โลกของพี่กับโลกของเขามันต่างกันเกินไปให้พี่เป็นแค่แฟนคลับแทนเป็นแฟนตัวจริงจะดีกว่า เขาจะไม่ได้ถูกใครหัวเราะเยาะที่มีแฟนแบบนี้แล้วเขาก็จะปลอดภัยด้วย” น้ำเสียงแสนเศร้าสร้อยของพี่ชายพาให้ผู้กองกวินทร์หดหู่ตาม รักกันมากแต่ก็ครองรักกันไม่ได้มันเจ็บปวดที่สุด ถ้าเขากับเมียรักต้องจากกันแบบนี้เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนได้แค่ไหน

“แต่ยัยเด็กนั่นคลั่งรักพี่มากเลยนะ คลั่งมากจนกล้าตู่ว่าเป็นเมียพี่ต่อหน้าพ่อตาผมแล้วท่าทางก็เหมือนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ด้วย ถ้าเขาไม่ได้พี่เป็นผัวผมว่าเขาไม่มีทางถอดใจหรอก เขารักพี่ออกขนาดนั้น”

“งั้นก็ทำให้เขา...เกลียดสิ”

“เฮ้ย” ผู้กองกวินทร์รีบยื่นมือไปโอบไหล่พี่ชายเมื่ออีกฝ่ายน้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ

“ถ้าเขาเกลียดพี่เขาก็ไม่ต้องเสียใจนานแล้วมันก็จะทำให้เขาตัดใจได้เร็วมากขึ้น”

“ถ้าเขาไม่ใช่ดาราดัง ไม่ใช่ไฮโซแล้วก็ร่ำรวยแบบนี้เรื่องทุกอย่างก็คงจะง่ายขึ้นใช่มั้ย” ผู้กองกรินทร์ไม่ตอบนอกจากเพียงซบหน้าลงกับไหล่ของน้องชายแล้วหลับตาลง แต่ถึงผู้กองกรินทร์ไม่ตอบผู้กองกวินทร์ก็รู้คำตอบดีว่า ใช่ ถ้ากุมาริกาไม่ใช่สาวไฮโซสังคมสูง ถ้ากุมาริกาเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ แบบน้องเพลงของเขาพี่ชายของเขาก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้

“พี่ซีล...ผมอยากช่วยพี่ บอกผมมาสิว่าผมต้องทำยังไงพี่ถึงจะมีความสุข ผมไม่อยากให้พี่เจ็บปวดแบบนี้”

“งั้นมึงช่วยทำให้เขาเกลียดพี่ที ยิ่งเกลียดมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น” พอพี่ชายบอกแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งปวดใจแทนแล้วเปลี่ยนจากโอบไหล่มาเป็นกอดพี่ชายเอาไว้เพื่อแบ่งรับความเจ็บปวดนี้มา

“ผมอยู่ข้างพี่เสมอนะแล้วผมก็รักพี่มากกว่ายัยดารานั่นด้วย”

“อืม พี่รู้” ภายใต้ความเศร้าผู้กองกรินทร์ยังยิ้มออกมาได้เพราะน้องชายของเขา ผู้กองกวินทร์เป็นคนที่รักและเข้าใจเขาดีที่สุด รู้ใจเขาที่สุดเหมือนมันเข้ามานั่งอยู่ในหัวใจของเขา เขาดีใจที่ได้เกิดมามีฝาแฝดแบบนี้

*************************************

มาเป็นตาลิโตนกะด้อกะเดี้ยคักแท้ น้ำตาผ่าหน่วย

ตอนหน้าเตือมทิชชู่ไว้ซับเลือดกำเดา ผ้าเช็ดหน้าไว้ซับน้ำตาและเสื้อเกราะไว้กันกระสุนด้วยนะคะ