35.คำสาบานและการจากลา

เพลงพิณฮัมเพลงออกมาเบาๆ ขณะฉีดละอองน้ำใส่ต้นดอกเอื้องแซะที่แขวนอยู่หน้าต่างของห้องนอน ในสายตาของเธอถ้าเธอได้เห็นดอกเอื้องแซะในที่อื่นๆ เธอก็คงจะไม่รู้สึกว่ามันพิเศษอะไรหรอก ก็คงเหมือนกล้วยไม้ทั่วไป แต่นี่...ที่เอื้องแซะต้นนี้มันพิเศษก็เพราะว่ามันเป็นเครื่องบรรณาการจากคนพิเศษของเธอ ยิ่งมองเธอก็ยิ่งนึกถึงแต่เขาจนหัวใจหวั่นไหวไปหมด เมื่อคืนนี้เขาค้างที่แพก็เลยไม่ได้กลับบ้าน ตอนเช้าเขาก็ไปวิ่งออกกำลังกายกับพี่ชายของเธอจนไม่ได้กลับมากินข้าวเช้าด้วยแต่เธอก็เข้าใจแหละ พวกหน่วยรบพิเศษเป็นพวกคลั่งออกกำลัง ถ้าวันไหนไม่ได้ออกกำลังกายไม่ได้วิ่งเป็นต้องกระสับกระส่ายหงุดหงิดเหมือนผู้หญิงในวันเป็นประจำเดือน มีครั้งหนึ่งผู้กองกวินทร์กับทีมไปทำภารกิจอยู่กลางทะเล พอเสร็จจากภารกิจก็ไปติดแหง็กอยู่บนเรือรบลาดกระเวนเพราะตอนนั้นเกิดพายุรุนแรงจนเรือเล็กไม่สามารถเข้าไปรับกลับหน่วยได้ เขาเล่าให้เธอฟังว่าทั้งๆ ที่เรือรบลำออกใหญ่โตแต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงเล็กๆ ห้องออกกำลังกายก็มีแต่มันก็เล็กเกินไป ที่ให้วิ่งก็ไม่มีจนเขากินไม่ได้นอนไม่หลับ ลูกทีมก็เซ็งแล้วเซ็งอีกจนเขาต้องบากหน้าไปขอร้องผู้การเรือท่านนั้นว่าไม่ต้องให้เรือเล็กมาเทียบรับถึงที่ก็ได้ ให้เรือเล็กจอดอยู่ห่างๆ ก็พอเดี๋ยวเขากับทีมจะลงว่ายน้ำไปที่เรือเล็กเอง แต่ตอนนั้นผู้การเรือเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของพวกเขาจึงไม่อนุญาต จะให้หน่วยซีลมาจมน้ำตายเพียงเพราะอึดอัดที่ไม่ได้ออกกำลังกายไม่ได้ และเมื่ออยู่บนเรือรบคำสั่งของผู้การเรือจึงถือว่าเป็นใหญ่ที่สุด เมื่อท่านไม่อนุญาตผู้กองกวินทร์กับทีมก็เลยต้องทนอึดอัดแบบนั้นไปตลอดหนึ่งสัปดาห์ แต่พอพายุสงบแล้วเขาได้กลับขึ้นฝั่งเท่านั้นแหละ เขาแทบจะวิ่งข้ามภูเขาเป็นสิบๆ ลูกด้วยความเบิกบานเลยทีเดียว

พอคิดถึงตรงนี้เพลงพิณก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนอยู่ที่กรุงเทพฯ เขาถึงได้มีแรงมากขนาดนั้น...ก็เพราะว่าเขาไม่ได้ออกกำลังกาย ไม่ได้วิ่งเขาก็เลยมาออกกำลังกับเธอทั้งคืนแทน...

“บ้า คิดเรื่องอะไรกัน” เธอว่าให้ตัวเองเมื่อเผลอยิ้มให้กับรสรักของสามีจนแก้มนวลๆ แดงระเรื่อและขำออกมาเบาๆ เพราะเมื่อเช้านี้เขาโทรมาฟ้องเธอว่าเมื่อคืนนี้เขาโดนพี่ชายของเธอถีบจนตกเตียง หวังจะให้เธอไปดุพี่ข้ามโขงให้ แต่พอเธอโทรไปถามพี่ชายว่าเมื่อคืนนี้มีเรื่องอะไรกัน สิ่งที่พี่ชายของเธอเล่าก็ทำให้เธอคิดว่าเขาสมควรโดนถีบแล้วล่ะ มีอย่างที่ไหนไปนอนละเมอถึงเธอแบบนั้น

“คนบ้า” ทำไมถึงน่ารักแบบนี้นะ

“ด่าใคร ใครบ้า” เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้เพลงพิณสะดุ้งตกใจ พอหันกลับไปมองที่ประตูห้องนอนก็เห็นผู้กองกวินทร์ยืนจ้องเธออยู่ ก่อนที่สมองจะสั่งการใดๆ หัวใจก็นำพาเสียก่อนเมื่อเพลงพิณวิ่งเข้าไปกอดสามีแทบจะในทันทีด้วยความคิดถึง ผู้กองกวินทร์เองก็กอดเธอแน่นด้วยความคิดถึงไม่ต่างกัน เขาทั้งกอดทั้งหอมแก้มเธออย่างคิดถึงและลุ่มหลง มือก็ลูบไล้กายแสนสวยของเธออย่างวาบหวามแล้วจึงค่อยๆ ปลดเข็มขัดผ้าซิ่นของเธอออก

“ทำไมปลีกตัวมาได้ล่ะคะ”

“พักเที่ยงค่ะ” คนตอบก็ตอบไปพลางดึงชายผ้าซิ่นของเธอขึ้นเพื่อถอดชั้นในตัวเล็กๆ ออกมา “ทำไมบ้านเงียบจัง คนอื่นๆ ไปไหนหมดพี่เห็นมีแค่ลุงงูมานอนเฝ้าอยู่ที่บันได” กว่าจะขึ้นมาหาเมียได้แทบจะก้มลงไปกราบก่อนที่ลุงงูจะยอมเปิดทางให้ แม้แต่ที่ประตูบ้านก็ยังมีงูเห่ามานอนเฝ้าเพื่อดูแลความปลอดภัย ไม่รู้ทำไมแต่เขาคิดว่าการที่มีเหล่าลุงงูมาคอยเฝ้าเอาไว้แบบนี้เมียของเขาจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

“คุณยายออกไปร้านผ้าไหมค่ะส่วนคุณพ่อก็มารับคุณแม่ไปทานข้าว คุณน้ำเมยออกไปข้างนอกแต่เช้าแล้วเพราะคุณมอลลี่ที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวมารับ เห็นว่ามีเรื่องงานจะคุยกันคงเป็นเรื่องไปเซ็นสัญญาที่อเมริกามั้งคะ เย็นนี้พี่เรนเจอร์ต้องไปทำภารกิจแล้วน้องเพลงก็เลยอยู่บ้านรอเตรียมเสบียงให้”

“แล้วพวกแม่บ้านล่ะ”

“ออกไปกินส้มตำกันข้างนอกค่ะ”

“งั้นก็ทางสะดวกสิ มาเถอะที่รักพี่มีเวลาจำกัด”

“พี่เรนเจอร์” เพลงพิณครางชื่อเขาออกมาเมื่อผู้กองกวินทร์อุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่างแล้วค่อยๆ ดึงผ้าซิ่นของเธอขึ้นมาจนถึงเอว เธอสอดแขนขึ้นมาโอบกอดรอบลำคอของเขาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ค่อยๆ ปลดเข็มขัดและถอดกางเกงเครื่องแบบทหารของเขาออกคงเหลือไว้แค่เสื้อยืดสีกรมท่า

“เมื่อคืนไม่ได้นอนกอดพี่เรนเจอร์...น้องเพลงนอนไม่หลับเลยค่ะ” เธอว่าเสียงแผ่วๆ อย่างเอียงอายแล้วก้มหน้างุด แก้มแดงๆ เรื่อสีดูน่ารัก

“ไว้เสร็จงานพี่จะรีบกลับมาจูบรับขวัญนะคะ”

“ค่ะ” เธอยิ้มหวานๆ ตอบเมื่อสามีเชยคางขึ้นไปหาแล้วจึงหลับตาลงเมื่อเขาแนบริมฝีปากเข้าหาเธอ จูบแสนหวานนุ่มนวลดุจปุยนุ่นให้เพลงพิณได้ล่องลอยไปกับเขา ไม่มีคำห้ามหรือขัดขืนใดๆ เมื่อได้หลอมรวมใจกับสามี ซอกคอขาวผ่องถูกเขาแนบประทับด้วยรอยจูบสีหวาน เสื้อครอปตัวน้อยถูกถอดออกอย่างง่ายดาย สองเต้าอวบแสนสวยฉ่ำไปด้วยน้ำลายของสามีเมื่อเขาอ้าปากดูดดื่มอย่างหิวโหย

.

.

.

ตัด NC ออกนะคะ

.

.

.

หลังจากที่ไปกินมื้อเที่ยงข้างนอกกับภรรยามา พอกลับมาบ้าน ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยือนเป็นชายหนุ่มสองคน คนแรก ผบ.คเชนทร์จำได้ว่าคือกริชชาภัทร พี่ชายของกุมาริกาส่วนอีกคนไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนแต่คิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของเขา

“ผมเป็นพี่ชายของน้ำเมยครับ ผมมาตามหาน้อง” กริชชาภัทรบอกหลังจากที่ยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้งสอง เขาเคยมาตามน้องสาวที่นี่และคิดว่ากุมาริกาก็น่าจะอยู่ที่นี่ด้วย

“คุณน้ำเมยเขาออกไปข้างนอกกับคุณมอลลี่ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ เขาไม่ได้บอกคุณหรอคะ”

“ไม่ครับ ยัยเด็กนั่นหนีออกจากบ้านมาอีกแล้ว”

“อ้อ” ผบ.คเชนทร์เข้าใจแล้ว เริ่มเห็นใจชายหนุ่มหน่อยๆ ที่มีน้องสาวแบบนี้ นี่ดีนะที่เพลงพิณไม่เคยทำเรื่องให้เขาต้องปวดหัว ก่อนจะออกไปไหนมาไหนเธอจะต้องบอกพ่อหรือแม่ก่อนตลอด ป่านนี้ก็คงจะนั่งกี่ทอผ้าไหมสวยๆ ตามเคยหรือไม่ก็คงอยู่ในห้องครัวเตรียมเสบียงให้สามี เป็นแม่บ้านแม่เรือนแสนเรียบร้อย ลูกเขาไม่มีทางหลงผู้ชายแบบกุมาริกาหรอก

“เดี๋ยวคุณน้ำเมยก็กลับมาค่ะ เชิญเข้าบ้านก่อนสิคะ” ถ้ากุมาริกาคุยธุระเสร็จแล้วเดี๋ยวก็คงกลับมาเองเพราะเธอบอกว่าเย็นนี้จะมาส่งผู้กองกรินทร์ก่อนที่เขาจะออกไปทำงานด้วย ปานมณฑาเลยให้กริชชาภัทรเข้าไปรอน้องสาวในบ้าน

ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาหันมามองหน้ากันเมื่อเดินเข้าบ้านมาแล้วทุกๆ อย่างเงียบเชียบไปหมด ไม่มีเสียงสอดกระสวยและกระทบฟืมจากกี่ทอผ้าเหมือนอย่างเคย ไม่มีเสียงคนทำอาหารดังมาจากในครัวด้วยแล้วนี่เพลงพิณอยู่ที่ไหน รถของเธอก็ยังจอดอยู่ที่หน้าบ้าน แมวตัวอ้วนลูกสาวของเธอก็ยังนอนสบายอยู่บนโซฟา

“น้องเพลงล่ะ” เมื่อเห็นแม่บ้านเดินเข้ามาในบ้าน ผบ.คเชนทร์ก็ร้องถามทันที

“น่าจะอยู่ข้างบนนะคะท่าน ตอนดิฉันออกไปกินข้าวเที่ยงข้างนอกเห็นคุณน้องเพลงบอกว่าจะขึ้นไปรดน้ำกล้วยไม้บนห้องนอน”

อ้อ! งั้นก็แล้วไป ก็นึกว่าจะคิดถึงผัวมากจนออกไปที่สถานีเรือเสียอีก ก็บอกแล้วว่าลูกเขาน่ะเป็นเด็กดีเรียบร้อยไม่บ้าผู้ชาย ยังไงก็ต้องอยู่กับบ้านกับเรือนอยู่แล้ว

“เชิญนั่งครับ เดี๋ยวคุณน้ำเมยก็คงจะกลับแล้วล่ะ” ผบ.คเชนทร์เชิญแขกทั้งสองให้นั่งหลังจากที่บอกให้แม่บ้านเอาน้ำเอาท่ามาให้แขกแล้ว

กริชชาภัทรอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้เมื่อรู้ดีว่านี่เป็นบ้านของเพลงพิณ เขาแค่มาตามหาน้องสาวแต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกเชิญให้เข้ามาในบ้านและอาจจะได้เจอเธอก็ได้ บ้านของ ผบ.คเชนทร์ตกแต่งอย่างสวยงามสมฐานะ ตามผนังบ้านและตามชั้นมีภาพถ่ายของสมาชิกในบ้านใส่กรอบตั้งเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ ที่เด่นๆ ก็คงเป็นภาพขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องนั่งเล่น เหมือนจะเป็นภาพที่เพิ่งถ่ายขึ้นมาเมื่อไม่นานเพราะในภาพเป็นภาพครอบครัวมีสมาชิกครบทุกคนทั้งคุณยายพุดตาน ผบ.คเชนทร์ ปานมณฑา ลูกชายทั้งสองคน เพลงพิณและ...ผู้กองกวินทร์กับแมวอ้วนสีขาวสมาชิกคนใหม่ของบ้าน กรอบรูปภาพอีกหลายกรอบเป็นภาพคู่ของผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณ ทั้งภาพจากงานแต่งงานและภาพตั้งแต่สมัยเรียน กริชชาภัทรเกิดลืมตัวเผลอมองแต่ภาพของเพลงพิณอยู่นานจน ผบ.คเชนทร์สังเกตเห็นจึงแสร้งกระแอมเสียงใส่แล้วจิบชาที่แม่บ้านเอามาให้ ตามด้วยกินขนมที่ปานมณฑาป้อน ทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นในพฤติกรรมของกริชชาภัทรจนอีกฝ่ายเกิดร้อนตัวเสียเอง

“เออ...ยินดีด้วยนะครับเรื่องงานแต่งงาน วันนั้นผมมัวแต่มาตามหาน้ำเมยเลยไม่ทันได้แสดงความยินดี”

“ไม่เป็นไรค่ะ วันนั้นทางนี้ก็มีเรื่องวุ่นๆ เหมือนกัน” ปานมณฑาตอบ ถึงคราวก่อนตอนที่กริชชาภัทรมาตามน้องสาวในงานแต่งเธอจะไม่ได้เจอเขาเพราะดูแลลูกอยู่บนบ้านแต่เธอก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นทายาทจากบ้านไหน และรู้ด้วยว่าร่ำรวยมากเพียงใด เมื่อก่อนตระกูลรัตนภิรมย์ก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับผ้าไหมแต่เป็นผ้าไหมที่ทอด้วยเครื่องจักร งานไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่เลยมาติดต่อขอให้ทางแบรนด์ของเธอช่วยทอผ้าไหมส่งให้ แต่ปานมณฑาปฏิเสธไปเพราะไม่ได้คิดหวังจะทอผ้าไหมให้เป็นธุรกิจใหญ่โต แม่ของเธอเพียงแค่อยากอนุรักษ์การทอผ้าไหมเอาไว้ ทำแบรนด์พุดตานมณฑาให้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่ได้คิดจะไปแข่งกับใครและไม่อยากพึ่งพานายทุนใหญ่ อีกอย่างสัญญาก็ดูจะไม่เป็นธรรมเหมือนทางเธอจะเสียเปรียบมากกว่าเธอกับแม่จึงไม่เอาด้วย พอเพลงพิณโตขึ้นเธอก็เล่าเรื่องนี้ให้ลูกฟัง เพลงพิณเองก็เห็นด้วยกับคำปฏิเสธของแม่และยาย หากไม่ปฏิเสธไปไม่แคล้วแบรนด์พุดตานมณฑาคงได้เป็นลูกจ้างทอผ้าไหมส่งไปให้ตระกูลรัตนภิรมย์ขายเอากำไรอยู่ฝ่ายเดียวแน่ๆ หลังจากที่ปานมณฑาปฏิเสธไปทางรัตนภิรมย์ก็ไม่ได้มารบเร้าอะไรอีก เธอนับถือที่คนตระกูลนี้ทำธุรกิจอย่างขาวสะอาด เมื่อเจรจาธุรกิจแล้วไม่เป็นผลพวกเขาก็ยอมรับด้วยเหตุผลและไม่เคยมายุ่งเกี่ยวกับทางแบรนด์พุดตานมณฑาอีก หลังจากนั้นไม่นานทางรัตนภิรมย์ก็ยกเลิกธุรกิจเกี่ยวกับผ้าไหมมาจนถึงทุกวันนี้ ปานมณฑาไม่ติดใจใดๆ กับเรื่องในอดีตเพราะอีกฝ่ายมาเจรจาด้วยดีและยอมรับในการตัดสินใจของเธอ ก็ถือว่าเรื่องในอดีตเธอกับรัตนภิรมย์ไม่มีเรื่องหมางใจใดๆ ต่อกัน

“ผู้กองกวินทร์ดูสนิทสนมกับคุณเพลงพิณมากเลยนะครับ...วันก่อนผมมีโอกาสได้เจอพวกเขาที่กรุงเทพฯ พอดี” กริชชาภัทรมองเห็นถึงความสนิทสนมของผู้กองกวินทร์และเพลงพิณจากภาพถ่ายที่เป็นภาพในวัยเรียน

“เขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิดน่ะครับ” ผบ.คเชนทร์ชี้ไปยังภาพถ่ายของเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ในวัยเด็ก “เรนเจอร์เขาจีบน้องเพลงตั้งแต่น้องเพลงยังไม่หัดคลานด้วยซ้ำ เขาจองของเขาเอาไว้นานแล้วครับทั้งสองคนก็เลยดูสนิทกันมาก”

คบกันมาตั้งแต่เด็กๆ เลยหรอ เห็นว่าทั้งสองบ้านสนิทสนมกันมาก พ่อกับแม่เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกันเลยหรือว่า...จะถูกผู้ใหญ่จับแต่งงานกัน...ไม่หรอก ไม่น่าใช่เพราะเท่าที่เขาเห็นเพลงพิณดูรักสามีมากแล้วผู้กองกวินทร์ก็รักเธอมากเหมือนกัน น่าอิจฉาเหลือเกินที่ได้สมหวังในความรักแบบนี้

“ท่าทางผู้กองกวินทร์จะเป็นทหารที่เก่งมากเลยนะครับ”

“ใช่ครับ เขาเป็นทหารที่เก่งมากจริงๆ ในรอบหลายสิบปีมานี้ก็เพิ่งจะมีเขานี่แหละที่ดูเข้าตาผมที่สุด”

หืม...ปานมณฑามองหน้าสามีทันทีเมื่อเห็นเขาชมลูกเขยให้แขกฟัง นี่ถ้าผู้กองกวินทร์มาได้ยินเข้าคงรักพ่อตามากจนต้องวิ่งเข้ามาหอมแก้มแน่ๆ

“ไหนวันก่อนพี่เชนทร์ชมว่าสารวัตรพนาเก่งที่สุดและหาใครเทียบไม่ได้ไงคะ”

“อ้าว สารวัตรพนาเขาเป็นตำรวจ แต่นี่พี่พูดถึงทหารไง”

“ซีลก็เก่งเหมือนกัน เก่งกว่าเรนเจอร์นิดๆ ด้วย”

“พี่พูดถึงทหารเรือ ซีลเขาไม่ใช่ทหารเรือซักหน่อย”

ความพยายามจะอวยลูกเขยอ่ะนะ ปานมณฑากลอกตาไปมาขณะกระซิบพูดกับสามีก่อนที่ ผบ.คเชนทร์จะหันไปพูดกับกริชชาภัทรและชินวุฒิต่อ

“สมัยเรียนลูกเขยของผมเขาสอบได้ที่หนึ่งของรุ่น ถูกยกย่องจนได้เป็นหัวหน้านักเรียนของโรงเรียนนายเรือ เรียนจบมาก็ไปฝึกหลักสูตรหน่วยรบพิเศษต่อ หน้าที่การงานหรือยศตำแหน่งก็ได้มาจากความสามารถของตัวเองล้วนๆ อย่างไม่ต้องพึ่งเส้นสายจนผมภูมิใจแทนพ่อกับแม่ของเขาครับที่มีลูกชายเก่ง ไหนจะใจแกร่งกล้าหาญอีก เป็นลูกหลานคนใหญ่คนโตแท้ๆ แทนที่จะเลือกทำงานสบายๆ กลับเลือกมาทำงานเสี่ยงตายนอนกอดปืนอยู่กับน้ำกับดินกับทราย ก่อนจะมาแต่งงานก็บวชทดแทนพระคุณพ่อแม่ตั้งพรรษาหนึ่ง เป็นทหารก็เคร่งในระเบียบวินัย เป็นพระก็เคร่งในศีล” คราวนี้ ผบ.คเชนทร์ชี้ไปยังภาพตอนที่ผู้กองกวินทร์ห่มผ้าเหลืองแล้วเขาก้มลงไปกราบพระลูกเขย ปานมณฑาเห็นแล้วก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่เพราะภาพนี้ผู้กองกวินทร์เพิ่งเอามาติดเมื่อวาน ผบ.คเชนทร์บอกให้แกะออกแต่เขาก็ไม่ยอม พอมาวันนี้คนที่บอกให้แกะภาพออกกลับดูจะชื่นชอบภาพนี้เสียเต็มประดา

“ถ้าไม่นับเรื่องปากหมา เรนเจอร์เขาก็เป็นเด็กดีคนหนึ่งนี่แหละครับ ก็ถือว่าเป็นลูกเขยที่ได้ดั่งใจผมไม่น้อย”

“อู๊ย ขนลุก” ปานมณฑายกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง แล้วเมื่อวานนี้ใครกันนะวิ่งไล่จะเตะก้นลูกเขยเพราะยังทำใจไม่ได้เรื่องที่ลูกเขยกับลูกสาวของตัวเองได้แซ่บกันแล้ว

“ตั้งแต่เกิดมากูก็เพิ่งจะเคยเห็นพ่อตาอวยลูกเขยขนาดนี้” ชินวุฒิแอบกระซิบเบาๆ กับกริชชาภัทรบ้าง หมั่นไส้ผู้กองกวินทร์มาตั้งแต่ตอนเจอกันที่ห้างแล้ว

“คุณเพลงพิณเป็นผู้หญิงที่สวยและสมบูรณ์แบบนะครับ สวยๆ แบบนี้น่าจะได้สามีเป็นมหาเศรษฐี”

“ไอ้ชิน หุบปากหมาๆ ของมึงซะ” ได้ยินคำพูดจาไม่เข้าหูแบบนี้กริชชาภัทรก็หันไปว่าทันที เขาไม่น่าให้มันตามมาด้วยเลย แทนที่จะได้เรื่องกลับต้องมาเสียหน้าเพราะมัน

“บ้านนี้ไม่อยากได้ลูกเขยเป็นมหาเศรษฐีหรอกครับ ตั้งแต่เกิดจนโตผมก็เอาข้าวป้อนใส่ปากลูกผม ผมไม่ได้เอาเงินป้อน ผมเลี้ยงลูกด้วยข้าวครับไม่ใช่เงิน รวยเงินแต่ไม่มีศีลไม่มีคุณธรรมก็ไม่ไหวครับ ลูกเขยมหาเศรษฐีแบบนี้จะเอาเสนียดมาให้”

ทั้งชินวุฒิและกริชชาภัทรหน้าชาไปตามๆ กันจนไม่กล้าพูดอะไรต่อเมื่อ ผบ.คเชนทร์พูดแบบนี้ แล้วทั้งคู่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับนายทหารคนนี้ด้วย มันเงยคอไม่ขึ้นเมื่ออีกฝ่ายดูมีอำนาจบารมีมากเหลือเกินจนรู้สึกอึดอัดที่จะอยู่ที่นี่ต่อ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยิ้มให้และต้อนรับอย่างดีแต่มันก็รู้สึกอึดอัดอยู่ลึกๆ ภายในใจ

“พี่เชนทร์ว่าแรงไปมั้ยคะ”

“ไม่แรงหรอก ไอ้พวกรักเมียชาวบ้านมันต้องเจอแบบนี้ เดี๋ยวป่านเอารูปเรนเจอร์กับน้องเพลงที่ถ่ายคู่กันมาวางให้เต็มบ้านเลยนะเวลามีแขกมาบ้านเขาจะได้รู้ว่าลูกสาวบ้านนี้น่ะมีผัวแล้ว” จากตอนแรกที่กระซิบพูดกับภรรยา พอถึงประโยคหลัง ผบ.คเชนทร์ก็พูดเสียงดังจนแขกสะดุ้ง

ปานมณฑาพยักหน้ารับทันที เมื่อก่อนก่อนที่จะมาเจอเธอ ผบ.คเชนทร์เคยแต่งงานมีภรรยามาก่อน แต่ก็ต้องหย่าร้างกันไปเพราะภรรยาไปคบชู้กับเพื่อนสนิทของเขา เพราะฉะนั้นสามีของเธอก็เลยเกลียดเรื่องพวกนี้มากและพร่ำสอนลูกๆ ทั้งสามคนเสมอว่าอย่าทำผิดศีลข้อที่สามโดยเด็ดขาด อย่างตอนที่เกิดเรื่องของหัวหน้าดนัยกับเพลงพิณ ผบ.คเชนทร์ก็เครียดอยู่นานทั้งๆ ที่เป็นเรื่องเข้าใจผิดแท้ๆ ถึงจะมีเรื่องให้ได้ทะเลาะกับลูกเขยตลอดแต่จริงๆ แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็รักผู้กองกวินทร์มาก ที่อวยลูกเขยไปก่อนหน้านี้ก็คือออกมาจากใจล้วนๆ

กริชชาภัทรไม่กล้าจะอยู่ต่อเมื่อเห็นว่า ผบ.คเชนทร์รู้ทันความคิดของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดอะไรที่เป็นอกุศลและไม่คิดที่จะแย่งเมียของใครก็ตาม แต่จังหวะที่เขาจะเอ่ยขอตัวกลับจู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะคิกคักของหนุ่มสาวคู่หนึ่งดังขึ้น พอมองไปที่บันไดบ้านก็เห็นผู้กองกวินทร์กำลังอุ้มเพลงพิณเอาไว้ในอ้อมแขน ทั้งสองสามีภรรยากำลังพูดจาหยอกล้อกันไปมาอย่างมีความสุข ผบ.คเชนทร์ที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มเกือบสำลักเมื่อเห็นไอ้ลูกเขยตัวดีมันมาโผล่อยู่ที่นี่แทนที่จะอยู่สถานีเรือกับทีม แล้วดูสภาพ...ที่คอของมันมีรอยจูบ เมื่อเช้านี้ยังไม่มีเลยนี่นา แม้แต่เพลงพิณก็ยังมีสีหน้าอิดโรยอย่างกับคนที่สูญเสียพลังงานไปเยอะแต่ดวงตากลับเป็นประกายมีความสุข ถึงเธอจะปล่อยผมยาวสลวยลงมาและมีผ้าคลุมไหล่คลุมเสื้อครอปตัวน้อยแต่เขาก็เห็นนะ ที่คอ ที่หน้าท้องของเธอก็มีรอยจูบเหมือนกัน หนอย...ถึงว่าสิทำไมบ้านมันเงียบแบบนี้ ที่แท้ก็แอบขึ้นไปกินตับกันนี่เอง นี่ดีนะที่บ้านเขาทำห้องนอนแบบเก็บเสียง ไม่งั้นได้มีเสียงลอดออกมาแน่ๆ

“พี่เรนเจอร์ ปล่อยค่ะ” เพลงพิณรีบบอกสามีเมื่อเห็นว่าตอนนี้ที่ห้องนั่งเล่นของบ้านมีแขกอยู่ ไหนจะพ่อกับแม่ของเธออีก

“ปล่อยอะไร เดินไหวหรอคะ” ว่าแล้วผู้กองกวินทร์ก็อุ้มเอาเพลงพิณมานั่งที่ห้องนั่งเล่นด้วยพร้อมกับฉีกยิ้มแฉ่งให้พ่อตากับแม่ยาย...อ้าว ทำไมพ่อตาไม่กัดเขาเหมือนทุกทีล่ะ เขาเพิ่งกินตับลูกสาวคุณพ่อตามาแบบดุเด็ดเผ็ดมันนะทำไมคุณพ่อตาไม่ว่าอะไรเขาเลย ไม่โดนด่าแล้วรู้สึกไม่ชินเลยอ่ะ

“นึกว่าอยู่ที่สถานีเรือซะอีก”

“อ๋อ พักกินข้าวเที่ยงน่ะครับ ผมเบื่อข้าวที่สถานีเรือก็เลยกลับมากินข้าวที่บ้านแทน...ตอนนี้กินอิ่มแล้ว” ถ้าเป็นเวลาปกติป่านนี้ผู้กองกวินทร์คงโดนถีบจนกระเด็นติดฝาบ้านไปแล้ว ผบ.คเชนทร์กำลังนับหนึ่งถึงร้อยในใจ ยังไม่อยากกระทืบลูกเขยต่อหน้าแขก ถึงมันไม่บอกว่ากินอิ่มเขาก็รู้เพราะเพลงพิณตาปรือซะขนาดนั้น ขนาดมานั่งอยู่ตรงหน้าพ่อกับแม่แท้ๆ ก็ยังซุกอยู่ในอ้อมแขนของผัวไม่ยอมผละออกมาเลย แล้วที่เขาชมว่าเป็นแม่บ้านแม่เรือนไม่บ้าผู้ชายไปเมื่อก่อนหน้านี้เขาชมใครไปวะ

“คุณพ่อเป็นอะไรไปหรอครับคุณแม่ ไม่ถูกด่าแล้วรู้สึกไม่ชินเหมือนชีวิตนี้ขาดปัจจัยที่ห้าไป” เมื่อพ่อตาไม่ด่าก็เลยต้องหันมาถามคุณแม่ยายที่ค้อนใส่เขาอยู่ แต่ปานมณฑาก็ไม่อยากวีนลูกเขยเหมือนกันเพราะตอนเธอกับสามีแต่งงานเข้าหอกันใหม่ๆ ก็เป็นแบบนี้นี่แหละ

“กลางวันแสกๆ”

“ก็จะเร่งมีหลานให้คุณพ่อกับคุณแม่ไงครับ ผมกับน้องเพลงคุยกันว่าจะเอาซักสองโหล แบ่งให้พี่ซีลไปโหลหนึ่ง จากนั้นก็แจกให้คุณปู่คุณย่า คุณยาย คุณพ่อกับคุณแม่ คุณอาทุกๆ คน พ่อภูบอกว่าจองหลานสาวครับ เอาสองคนจะเอาไปแบ่งกับป้าเอื้อยอีกที”

“แบ่งเป็นลูกหมาลูกแมวไปได้”

“ลูกงูน้อยต่างหากครับคุณแม่” ปานมณฑาอดขำไปกับลูกเขยไม่ได้ เจ้าเด็กคนนี้มันทะเล้นตั้งแต่เด็กยันโตจริงๆ

ผู้กองกวินทร์หันมาจ้องหน้าแขกของบ้านทันทีเมื่อจำได้ว่าเป็นใคร นี่คงจะมาตามน้องสาวล่ะสิท่า คนพี่ชายน่ะเข้าใจแต่ทำไมต้องพกหมามาเป็นเพื่อนด้วย

“พี่ชายคุณน้ำเมยเขามาตามหาน้องสาวน่ะ” ผบ.คเชนทร์บอกลูกสาวกับลูกเขย

“คุณน้ำเมยบอกว่าจะกลับมาช่วงบ่ายๆ ค่ะ” เพลงพิณหันมาบอกกริชชาภัทรเพราะกุมาริกาเพิ่งจะส่งข้อความมาบอกเมื่อก่อนหน้านี้

กริชชาภัทรรู้สึกละอายใจต่อเธอจึงเพียงแค่ตอบเสียงอ้อมแอ้มไป ที่ ผบ.คเชนทร์ว่าเขาไปเมื่อก่อนหน้านี้เขายังหน้าชาไม่หาย ไหนจะมาเห็นเพลงพิณคลอเคลียอยู่ข้างกายผู้กองกวินทร์ไม่ยอมถอยห่างอีก ยิ่งรู้ว่าก่อนหน้านี้เธอกับสามีเพิ่งจะ...เขาก็ยิ่งไม่กล้ามองหน้าเธอในขณะที่เพลงพิณกลับไม่ได้สนใจอะไรเขาอีก เธอยังคงยิ้มหวานให้สามีแล้วก็พูดคุยกันอยู่แค่สองคน

“หมดเวลาพักเที่ยงแล้ว กลับไปทำงานกันได้แล้วมั้ง” ผบ.คเชนทร์มองนาฬิกาข้อมือก่อนจะหันมาทางลูกเขยที่ยังนั่งเล่นปอยผมของเพลงพิณอยู่ พอเขาบอกมันก็ร้องแหวขึ้น

“ผมยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยครับ”

“ก็ไหนว่าอิ่มแล้ว”

“คิกๆๆ” คราวนี้เพลงพิณหัวเราะออกมาทันทีเมื่อสามีมัวแต่เล่นสนุกกับเธอจนลืมกินข้าวกินปลา

“อย่ามาหัวเราะพี่นะคะ เพราะน้องเพลงคนเดียวเลย” อ้าว เรื่องอะไรมาโทษเธอ ก็เขาขอเบิ้ลเองไม่ใช่รึยังไง

“น้องเพลงทำแซนด์วิชเอาไว้เยอะเลย ขนมตาลของคุณยายก็มีพี่เรนเจอร์เอาไปกินรองท้องก่อนนะคะ เอาไปเผื่อทุกคนในทีมด้วยเดี๋ยวน้องเพลงเตรียมเสบียง ของกินแห้งเสร็จแล้วจะตามเอาไปส่ง”

“เฮ้อ! คุณปู่นะคุณปู่ จะแต่งเมียให้ทั้งทีดันเลือกเอานางฟ้ามาให้หลาน ดูสิ นี่บ้านหรือสวรรค์กันล่ะเนี่ย” ได้ฟังสามีเปรียบตัวเองเป็นนางฟ้าเพลงพิณก็อดขำไม่ได้ รู้สึกดีมากๆ เมื่อได้เป็นนางฟ้าของเขา จากนั้นเธอก็รีบลุกไปเตรียมของกินให้สามีที่ห้องครัวไม่วายผู้กองกวินทร์ต้องตามไปกับเธออีก ผบ.คเชนทร์ได้แต่มองตามอย่างปลงๆ และพยายามจะไม่วีนเรื่องในมุ้งของลูกสาว แค่เห็นเพลงพิณมีความสุขแบบนี้ก็ถือว่าดีแล้วล่ะ

“ลูกเขยป่านมันกะล่อนได้ใคร จะไม่ว่าอะไรมันหน่อยหรอ”

“ทำไมป่านต้องว่าเรนเจอร์ด้วย ข้าวใหม่ปลามันก็แบบนี้แหละค่ะ...ป่านอยากได้หลาน เรนเจอร์เป็นแฝดน้องเพลงก็เป็นแฝด ป่านจะเอาหลานแฝดสี่คนค่ะจะเอาหลานสาวด้วยจะได้แต่งตัวให้น่ารักๆ”

“เพื่อนผมก็เป็นแฝดเหมือนกันครับคุณป้า” ชินวุฒิยังไม่เลิกหาเหาใส่หัวเพื่อนอีกกริชชาภัทรเลยได้แต่ถอนหายใจออกมา เรื่องเก่าเขายังหน้าชาไม่หายมันยังจะหาเรื่องใหม่มาให้เขาอีกไอ้เวรนี่

“ทราบค่ะ คุณน้ำเมยเคยบอกว่ามีพี่ชายเป็นฝาแฝด แล้ว...ยังไงต่อคะ เป็นแฝดแล้วยังไงหรอเกี่ยวอะไรกับครอบครัวของฉัน” ไอ้เด็กปากเสียนี่ ไม่ยักรู้ว่าเด็กน่ารักๆ อย่างกุมาริกาจะคบไอ้หมอนี่เป็นเพื่อนเป็นฝูง

“ก็...”

“ถ้าท่านจะออกไปข้างนอกแล้วงั้นผมก็ขอตัวนะครับ ผมไปรอน้ำเมยข้างนอกดีกว่าจะได้ไม่รบกวนคุณป้ากับคุณเพลงพิณ” กริชชาภัทรรีบลุกขึ้นยืนแต่ชินวุฒิกลับดึงแขนเสื้อเอาไว้

“มึงจะรีบไปทำไม อยู่คุยกับคุณเพลงพิณเขาก่อนสิ”

“ขอโทษด้วยนะครับที่เพื่อนผมมันไม่รู้จักกาละเทศะ ที่บ้านมันไม่ได้อบรมสั่งสอนมาน่ะครับ”

จริง เรื่องนี้ปานมณฑาเห็นด้วย ก็ยังนับว่าดีที่กริชชาภัทรยังมีสติรู้ผิดชอบชั่วดี

“คบคนพาลพาลพาไปหาผิด ฉันไม่ถือหรอกนะคะ” รอยยิ้มของปานมณฑายิ่งทำให้กริชชาภัทรกลืนน้ำลายฝืดคอมากยิ่งขึ้น ไม่คิดว่าแค่มาตามหาน้องสาวเขาจะทำให้บ้านนี้เหม็นขี้หน้าเข้าเสียแล้ว

“ไปรอที่ร้านกาแฟในสถานีเรือก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะให้น้องเพลงช่วยบอกคุณน้ำเมยให้ว่าพี่ชายมาหา”

“ขอบคุณครับท่าน ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ” พอกริชชาภัทรยกมือขึ้นไหว้ลาผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณก็เดินออกมาจากห้องครัวพอดี ก่อนจะออกจากบ้านไปผู้กองกวินทร์ก็ไม่ลืมที่จะวิ่งกลับมานั่งคุกเข่าลงกับพื้นข้างๆ โซฟาที่ปานมณฑานั่งพร้อมกับพนมมือขึ้นไหว้

“คุณแม่ครับ เย็นนี้ผมต้องไปทำงานสำคัญอวยพรให้ผมหน่อยสิครับมันจะได้เป็นสิริมงคล”

“ตาเด็กคนนี้นี่” แบบนี้จะไม่ให้ปานมณฑาเอ็นดูได้อย่างไร เห็นแล้วก็อดนึกถึงตอนที่ผู้กองกวินทร์เป็นเด็กไม่ได้ที่เขาชอบมาอ้อนเธอบ่อยๆ “แม่ขอให้เรนเจอร์ประสบความสำเร็จในภารกิจนะ แล้วก็ขอให้รอดปลอดภัยกลับมา ให้ปลอดภัยกันทั้งทีมเลยแล้วก็...ช่วยดูข้ามโขงให้แม่ด้วยนะ”

“สาธุครับคุณแม่ คุณพ่อด้วยครับ” ได้พรจากแม่แล้วผู้กองกวินทร์ก็หันมาทาง ผบ.คเชนทร์ด้วย เพลงพิณยิ้มแป้นทันทีเมื่อได้เห็นความน่ารักของสามีที่รู้จักประจบพ่อกับแม่ของเธอ ดูสิ พ่อเธอเขินใหญ่แล้ว

“ไปพูดที่สถานีเรือก็ได้”

“มันไม่เหมือนกันครับ อยู่ที่สถานีเรือคุณพ่อเป็นเจ้านายแต่อยู่ที่บ้านคุณพ่อเป็นพ่อของผม ไว้ไปถึงสถานีเรือแล้วคุณพ่อค่อยอวยพรใหม่ในฐานะของผู้บังคับบัญชานะครับ”

“อ่ะๆ ก็ได้” แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็ยื่นมือมาลูบศีรษะผู้กองกวินทร์ก่อนจะอวยพรให้เขาในฐานะของ พ่อ ให้เขาทำงานสำเร็จและรอดปลอดภัยกลับมา”

“เมียจ๋าอวยพรให้พี่ด้วย”

“พี่เรนเจอร์ ไม่เอาค่ะ” เพลงพิณรีบว่าให้เมื่อเขายังคุกเข่าพนมมืออยู่ เธอรีบลงไปนั่งคุกเข่ากับเขาแล้วกุมมือของเขาเอาไว้ไม่ยอมให้เขาไหว้เธอแบบนี้ “พี่เรนเจอร์เป็นคนเก่ง น้องเพลงขอให้พี่เรนเจอร์ทำงานสำเร็จแล้วก็กลับมาหาน้องเพลงอย่างปลอดภัยนะคะ” ไม่เพียงแค่อวยพรแต่เธอยังเอื้อมตัวเข้ามาจุ๊บที่ปากและแก้มของเขาเบาๆ เห็นทีงานนี้กำลังใจที่ได้ประสิทธิภาพที่สุดจะมาจากเธอเสียแล้ว พอถูกเมียจุ๊บเข้าให้ผู้กองกวินทร์ก็ล่องลอยเดินตามพ่อตาต้อยๆๆ ไปที่รถอย่างไม่รู้ตัวจนลืมแซนด์วิชกับขนมตาล ไม่วายเพลงพิณต้องรีบเอาออกไปส่งที่หน้าบ้าน

ฝ่ายกริชชาภัทรก็รีบเดินออกมาจากบ้านของ ผบ.คเชนทร์ทันทีเพื่อขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่หน้าบ้าน ไม่คิดว่าคนบ้านนี้จะรักลูกเขยกันมากและปกป้องลูกเขยอย่างกับเป็นลูกในไส้ของตัวเอง คงเพราะ ผบ.คเชนทร์กับภรรยาเห็นผู้กองกวินทร์มาตั้งแต่ยังเด็กก็เลยเอ็นดูมาตั้งแต่ตอนนั้น เพลงพิณยิ่งแล้วใหญ่ เธอรักผู้กองกวินทร์มากเหลือเกิน มากจนเขาอิจฉาผู้กองกวินทร์เลยล่ะ นอกจากสามีของเธอเธอก็มองไม่เห็นใครเลย

“มึงไม่น่ารีบออกมาเลยไอ้ผู้กองนั่นมันไม่อยู่แล้ว พ่อคุณเพลงพิณเขาก็ไปทำงานแล้วทำไมมึงไม่อยู่คุยกับเขาวะ มึงก็มีดีไม่แพ้มันนะ”

“มึงอย่ามาหานรกให้กูไอ้ชิน ห่าเอ้ย! ไม่น่าเชื่อว่ามึงจะเป็นเพื่อนกู เรื่องจีบผู้หญิงน่ะกูจีบเป็นไม่ต้องให้มึงมาสอนหรอก ถ้าลูกสาวบ้านนี้เขายังโสดกูจีบแน่ แต่ที่กูไม่จีบก็เพราะเขามีสามีแล้ว พ่อแม่กูไม่เคยสอนให้กูเลวจนไปผิดลูกผิดเมียใครแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่คนดีๆ เขาทำกันด้วย คนระดับกูมีปัญญาหาผู้หญิงดีๆ ที่เป็นโสดได้ กูไม่ได้จนตรอกจนต้องไปแย่งชิงเมียคนอื่นให้ใครเขาได้สมเพชหรอก” กริชชาภัทรหัวเสียเป็นอย่างมากที่ชินวุฒิมาแนะนำเรื่องอะไรแบบนี้ให้ มันเห็นเขาเป็นคนยังไงถึงได้มาบอกแบบนี้ มันคิดว่าเขาจะเลวจนถึงขั้นแย่งเมียชาวบ้านหรอ มันรู้จักเขาน้อยไปจริงๆ

“มึงก็ด่ากูแรงไปนะไอ้ปิง มึงไม่อยากได้กูเป็นน้องเขยแล้วหรอ”

“ใช่ กูไม่อยากได้กูกลัวมึงพาน้องกูไปฉิบหาย ให้น้ำเมยไปรักกับผู้กองกรินทร์นั่นแหละดีแล้วแล้วที่กูมาที่นี่กูไม่ได้มาห้ามหรือมากีดกัน กูแค่มาดูเขาเคลียร์กันอยู่ห่างๆ ถ้าพวกเขาเคลียร์กันแล้วจะมาคบกันต่อกูก็จะไม่ยุ่ง ก็ปล่อยให้เขารักกันไป”

“อ้าวมึงหักหลังกูนี่”

“กูแค่อยากให้น้องกูได้เจอคนที่ดีจริงๆ แต่มึงมันไม่ใช่ไง” ว่าจบกริชชาภัทรก็ขึ้นรถหรูของตัวเองแล้วขับไปที่สถานีเรือ ทิ้งให้ชินวุฒิได้แต่มองตามอย่างเจ็บใจ เขารู้ว่ากริชชาภัทรไม่พอใจตั้งแต่ที่เห็นเขาเอาแหวนเพชรปลอมไปให้กุมาริกาแล้ว กริชชาภัทรค่อยๆ ถอยห่างจากเขาแต่เขาไม่ยอมหรอก กริชชาภัทรมาจากครอบครัวที่รวยที่สุดในกลุ่มเพื่อน เส้นสายก็เยอะ คนรอบตัวมีแต่ระดับใหญ่ๆ ทั้งนั้น ถ้าเขาไม่คบกริชชาภัทรเป็นเพื่อนเขาก็อยู่ในสังคมไฮโซแบบนี้ไม่ได้ต่อให้กริชชาภัทรจะว่าเขาแรงๆ เขาก็ต้องห้ามโกรธ ชินวุฒิคิดก่อนที่จะขึ้นรถของตัวเองแล้วขับตามกริชชาภัทรไป

กุมาริกาเอียงตัวมาพิงกับกระจกรถอย่างเหนื่อยล้าแล้วมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอยเมื่อชีวิตมาถึงช่วงที่ต้องตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ ระหว่างอนาคตกับหัวใจเธอควรเลือกอะไรก่อน ถ้าเธอเลือกหัวใจอนาคตที่เธอใฝ่ฝันก็ต้องหายไป หลายปีมานี้เธอพยายามเป็นนักแสดงที่ดี ทำตัวให้ดีให้เป็นที่รักของแฟนๆ งานทางด้านวงการบันเทิงเธอพยายามทำให้ออกมาดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นงานเล็กหรืองานใหญ่เธอก็ทุ่มเทแบบสุดตัวเพื่อหวังในโอกาสนี้ หวังที่จะเป็นดาวดวงที่สว่างไสวที่สุด ไม่ใช่สว่างแค่ในประเทศไทยหรือแค่ระดับเอเชีย แต่เธออย่างสว่างไสวไปทั่วโลก อยากเป็นนักแสดงหลักของภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เรื่องดัง อยากทำให้แม่ได้ภูมิใจเพราะครั้งหนึ่งแม่ของเธอก็เกือบจะได้รับโอกาสนี้ แต่แม่ก็ทิ้งอนาคตนี้ไปเพื่อมารักกันกับพ่อของเธอและทำงานด้านอนุรักษ์สัตว์ป่าตามที่ตั้งใจ แม้พ่อของเธอจะไม่อยากให้เธอเข้าวงการนี้ตั้งแต่แรกแต่เมื่อเธอยืนยันว่าจะเดินบนเส้นทางนี้พ่อก็ยอมรับและบอกว่าถ้าเลือกทางเดินนี้ก็ต้องไปให้สุด ต้องเก่งที่สุด ดีที่สุดและต้องโด่งดังที่สุด ตอนนี้เธอทำได้แล้ว เธอกำลังจะมีอนาคตที่ไปได้ไกลตามที่พ่อกับแม่หวัง ครอบครัวของเธอพร้อมสนับสนุนเธอทุกอย่าง มีแฟนคลับมากมายคอยให้กำลังใจและผลักดันเธอให้เธอประสบความสำเร็จมากกว่านี้ นี่ไงอนาคตที่เธอต้องการมาโดยตลอด แค่เธอเดินทางไปอเมริกาและเซ็นสัญญา เพียงเท่านี้ความฝันของเธอก็จะประสบความสำเร็จแล้ว

แต่ว่า...แล้วหัวใจของเธอล่ะ ป้ามอลลี่บอกว่าถึงเธอจะไปอเมริกาเธอก็ยังมีคนรักได้เพราะในสัญญาเขาไม่ได้ห้าม ถ้าเธอยังรักกันดีกับผู้กองกรินทร์ก็คงไม่เป็นไร แต่นี่...จนตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้คุยกับเขาเลย

“ป้าเตรียมเรื่องนี้ให้เรามานานแล้ว พ่อกับแม่แล้วก็ลุงพจน์ก็ยินดีกับเรื่องนี้ มันเป็นความฝันของเราไม่ใช่หรอ” มอลลี่ที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกาบอกขณะที่ยังนั่งอยู่ในรถกับกุมาริกาซึ่งตอนนี้คนทั้งคู่อยู่ที่สถานีเรือกันแล้ว

“ป้าจะไปอยู่ดูแลน้ำเมยที่นู่นตลอดเวลา ที่อยู่ที่กินก็ไม่มีปัญหา นี่ขนาดยังไม่ได้เซ็นสัญญาก็มีงานโชว์ตัวในแบรนด์เครื่องสำอางเจ้าดังแล้วนะ ค่าตัวเยอะกว่าที่เมืองไทยหลายเท่าเลยเดี๋ยวป้าจะทำห้องเก็บกระเป๋าแบรนด์เนมเพิ่มให้อีกห้อง ห้องเก่ามันเต็มจนล้นแล้วใช่มั้ย ป้าจะหาเสื้อผ้าสวยๆ รองเท้าสวยๆ มาให้น้ำเมยได้ใส่” เห็นสีหน้าเศร้าๆ ของหลานรักมอลลี่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวเหลือเกินว่ากุมาริกาจะทำแบบที่แม่ของเธอเคยทำ กลัวว่าจะหลงผู้ชายจนลืมอนาคตของตัวเองเข้า

“...ถ้าน้ำเมยปฏิเสธงานนี้เขาจะเอาใครไปแทนคะ”

“สาวสวยจากเกาหลีใต้ แต่เขาอยากได้น้ำเมยมากกว่านะลูก เอาแบบนี้มั้ย น้ำเมยก็ไปคุยกับคุณลุงแฝดของน้ำเมย บอกเขาว่าต่อให้เราดังแล้วก็ยังคบกับเขาได้ ว่างงานเมื่อไหร่น้ำเมยก็ค่อยบินกลับมาหาเขา”

“เขาจะเข้าใจน้ำเมยมั้ยคะ”

“ถ้าเขารักเราเขาต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเราเขาต้องไม่ทำน้ำเมยเสียใจแน่นอน น้ำเมยต้องเอาชนะใจเขาได้อยู่แล้ว”

“น้ำเมยจะลองดูค่ะ น้ำเมยไม่ยอมแพ้หรอก” เธอจะเลือกเอาทั้งสองทาง เธอจะเอาอนาคตด้วยแล้วเธอก็จะเอาหัวใจด้วยเหมือนกัน พอคิดได้ดังนั้นกุมาริกาก็เปิดประตูลงจากรถทันที แต่พอเธอก้าวลงจากรถได้เธอก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งเมื่อเขามายืนรอเธออยู่ข้างๆ รถได้สักพักแล้ว

“โอ๊ยพี่น้ำปิง มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้เล่า” ไม่ใช่แค่กริชชาภัทรเท่านั้น แต่ชินวุฒิก็อยู่ที่นี่ด้วยจนกุมาริกาต้องชักสีหน้าใส่คนทั้งคู่

“จะมาแกล้งอะไรอีก บอกก่อนเลยนะว่าน้ำเมยไม่ได้รักพี่ชิน น้ำเมยจะไม่เอาพี่ชินมาทำผัวเด็ดขาด” เธอเสียความรู้สึกกับเขามากและคิดว่าพี่ชายของเธอไม่น่าคบคนๆ นี้เป็นเพื่อนเลย

“ไม่ได้จะมาแกล้ง” กริชชาภัทรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วพูดต่อ “พี่ขอโทษที่มาวุ่นวายกับเราจนเกินไป ที่มาเนี่ยก็แค่เป็นห่วงถ้าเราจะไปพูดไปเคลียร์อะไรกับเขาก็ไปเถอะพี่ไม่ว่าแล้ว หรือถ้าพูดแล้วมันไม่เชื่อก็บอกพี่ เดี๋ยวพี่จะไปอธิบายกับมันให้ว่าเรื่องวันนั้นน่ะเป็นเรื่องเข้าใจผิด มันเป็นแผนบ้าๆ ของพี่เอง แต่ถ้าเราเคลียร์กับมันได้แล้วจะคบกันต่อก็ตามสบาย พี่ไม่ห้าม”

“จริงๆ นะคะ”

“ให้ป้ามอลลี่เป็นพยานเลย” เขาพยักหน้ามาทางมอลลี่ที่เพิ่งเดินลงมาจากรถ มอลลี่ก็เลยเข้ามายืนข้างๆ หลานชายแล้วยิ้มให้กุมาริกาอีกที

“ไปค่ะไปคุยกับเขา เคลียร์เรื่องหัวใจแล้วเราค่อยโกอินเตอร์กัน” อย่างไรแล้วมอลลี่ก็ยังรักกุมาริกาที่สุด ก่อนจะไปอเมริกาก็อยากจะให้กุมาริกาเคลียร์เรื่องทางนี้เสียก่อน

กุมาริกายิ้มได้กว้างมากขึ้นเมื่อทั้งป้าและพี่ชายพร้อมเอาใจช่วย เพลงพิณบอกเธอว่าวันนี้เขาจะต้องไปทำงานสำคัญและอันตรายมากเธอเลยอยากมาให้กำลังใจเขา ให้เขาได้เห็นหน้าสวยๆ ของเธอก่อนไปทำงานสำคัญแล้วก่อนที่จะไปอเมริกาเธอก็จะเสนอหน้ามาให้เขาได้เห็นทุกวันด้วย

“เชอะ! แค่ไปทำงานต้องมาให้กำลังใจอะไรมากมายขนาดนั้น” ชินวุฒิว่าขึ้นเมื่อกุมาริกาจะเดินไปหาผู้กองกรินทร์ มอลลี่ได้ยินคำบาดหูเข้าก็เลยเดินเข้ามากอดคอชินวุฒิแล้วพูดด้วยเสียงผู้ชายแมนๆ

“คนที่ไม่เคยทำประโยชน์เพื่อส่วนรวมวันๆ ดีแต่อวดรวยไปทั่วมีสิทธิ์อะไรมาว่าเจ้าหน้าที่ที่เขาตั้งใจทำงานปกป้องความเป็นอยู่ของชาติบ้านเมือง ไปดูถูกเขาน่ะทำได้อย่างเขามั้ย เขาเป็นทหารไปทำงานเสี่ยงตายยังจะมาปากเสียกับเขาอีก หุบปากไปดีกว่ามั้ยไอ้หนู”

“ฮึ่ย!!!” แม้ใจจะอยากด่ามอลลี่เต็มทนแต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้เมื่อมอลลี่เป็นคนที่แม่ของกุมาริกาเคารพนับถือ กริชชาภัทร กริชชากรณ์และกุมาริการักมอลลี่และเคารพเป็นญาติผู้ใหญ่ ถ้าเขาเสียมารยาทกับมอลลี่ไปกริชชาภัทรเกลียดเขายันไส้ติ่งแน่ๆ

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นมากแล้ว เจ้าหน้าที่หลายๆ คนในสถานีเรือต่างก็ออกเวรไปพักผ่อน แต่เวลาเย็นแบบนี้กลับเป็นเวลาเริ่มทำงานของเจ้าหน้าที่อีกกลุ่ม รถกระบะสำหรับใช้ปฏิบัติงานจอดอยู่หน้าอาคารหมวดทำลายใต้น้ำจู่โจม บนรถเต็มไปด้วยอาวุธมากมายและทันสมัย ตอนนี้เพลงพิณกำลังอยู่กับชายฉกรรจ์ทั้งเจ็ดคน แต่ละคนแต่งกายรัดด้วยชุดนอกเครื่องแบบ นอกจากปืนพกสั้นที่พกติดตัวแล้วแต่ละคนยังถือปืนจู่โจม HK-G36KV ไว้กับตัวด้วย กุมาริกาที่กำลังจะเดินเข้ามาหาพวกเขาต้องหยุดชะงักไปเมื่อเห็นอาวุธของแต่ละคน ไม่เห็นจะเหมือนในละครที่เธอแสดงเลย

“อ้ายข้ามโขงโทรหาอีแม่กับยายแล้วแม่นบ่” (พี่ข้ามโขงโทรหาคุณแม่กับคุณยายแล้วใช่มั้ย) เพลงพิณที่เอาเสบียงมาให้ทีมอัลฟาถามพี่ชาย แม้ว่าการเอาเสบียงมาให้ทุกคนจะไม่ใช่หน้าที่ของเธอ แต่การดูแลสามีก็คือหน้าที่ของภรรยา แต่สามีของเธอคือหัวหน้าทีมถ้าจะให้เธอเตรียมเสบียงมาให้สามีกับพี่ชายแค่สองคนก็คงจะดูไม่ดี พวกเขาเป็นทีมเดียวกัน รักและสามัคคีกันมากเธอก็เลยเตรียมมาเผื่อทุกคนด้วย แล้วทีมอัลฟาทุกคนก็ดีกับเธอ ให้เกียรติเธอในฐานะเมียของหัวหน้าและลูกสาวผู้บังคับบัญชา เรื่องอาหารการกินของทีมอัลฟาอุดมสมบูรณ์ได้ก็เพราะเธอ บางทีคุณยายพุดตานก็ใจดีทำขนมหม้อใหญ่ๆ แล้วให้ข้ามโขงยกมาให้ทุกคนด้วย

“บ่ได้โทรหา” (ไม่ได้โทรหา) ข้ามโขงตอบพลางสะพายปืนเอาไว้กับเสื้อเกาะด้านหน้าแล้วสวมถุงมือสีดำ “แต่ว่าอ้ายหลอยไปหาฮอดเฮือนเลย อ้ายไปกอดลาอีแม่กับยายแล้ว” (แต่ว่าพี่แอบไปหาถึงบ้านเลย พี่ไปกอดลาคุณแม่กับคุณยายแล้ว)

“อ้ายเพลงรักล่ะ” (แล้วพี่เพลงรักล่ะ)

“โทรไปหามันแล้ว มันมีแต่จ่มให้ว่ายามใด๋สิได้มาเฮ็ดงานนำอ้าย เรื่องที่มันสิเข้าทีมมันยังบ่กล้าบอกอีแม่อยู่ มันย่านอีแม่คิดนำมันหลายแต่ว่าอ้ายกะเว้าให้อีพ่อฟังแหน่แล้ว” (โทรไปหามันแล้ว มันมีแต่บ่นให้ว่าเมื่อไหร่จะได้มาทำงานกับพี่ เรื่องที่มันจะเข้าทีมมันยังไม่กล้าบอกคุณแม่เลย มันกลัวคุณแม่คิดกังวลใจกับมันแต่ว่าพี่ก็พูดให้คุณพ่อฟังบ้างแล้ว) ข้ามโขงหมายถึงเรื่องที่เพลงรักจะเข้าทีมของหน่วยซีล แต่ก็ยังไม่กล้าบอกผู้เป็นแม่

“แล้วอีพ่อว่าจั่งใด๋” (แล้วคุณพ่อว่ายังไง)

“สิว่าจั่งใด๋ กะมักฮั่นตั้วแต่อีพ่อกะเกรงใจอีแม่หลายอยู่ แต่อ้ายกะเซื่อว่าเดี๋ยวอีแม่สิเข้าใจเองล่ะบ่คันซั่นบักเพลงรักมันขาดใจตายแท้ๆ” (จะว่ายังไง ก็ชอบน่ะสิแต่คุณพ่อก็เกรงใจคุณแม่มาก แต่พี่ก็เชื่อนะว่าเดี๋ยวคุณแม่จะเข้าใจเองล่ะไม่งั้นไอ้เพลงรักมันขาดใจตายแน่ๆ)

“เฮ้อ! ซุมอ้ายนี่น้า” (เฮ้อ! พวกพี่นี่น้า) เพลงพิณถอนหายใจก่อนจะเดินกลับไปหาสามีเมื่อเขาวางสายจากคุณย่าและแม่ของเขาแล้ว ซึ่งก่อนจะไปทำงานเขาก็มักจะโทรบอกคนที่บ้านแบบนี้เสมอ

“กับข้าวมีข้าวเหนียวกับหมูแดดเดียวทอด น้องเพลงซีลถุงพลาสติดอย่างดีเผื่อตกน้ำตกท่าไปจะได้ไม่เสียหายแล้วก็ไม่เสียง่าย พี่เรนเจอร์ทานให้อิ่มนะคะกองทัพต้องเดินด้วยท้อง”

“และกำลังใจ” ผู้กองกวินทร์ยิ้มรับพลางส่งถุงมือมาให้เพลงพิณใส่ให้ ผู้กองกรินทร์ก็เลยยื่นหน้ามาแกล้งแซวน้องชายกับน้องสะใภ้

“เรนเจอร์ มีเมียแล้วเป็นง่อยหรอใส่ถุงมือเองไม่ได้”

“อย่าว่าแต่ถุงมือเลยพี่ซีล แม้แต่เสื้อผ้าผมก็ใส่เองไม่เป็น ถ้าไม่มีเมียใส่ให้เห็นทีคงได้ล่อนจ้อนแล้วล่ะ” เท่านั้นแหละ ทุกคนในทีมก็พากันโห่ให้คนเป็นง่อยทันที เสียงโห่ใส่พาให้เพลงพิณเขินไปด้วยได้แต่ก้มหน้างุดใส่ถุงมือให้สามีเงียบๆ ก่อนที่จะหันไปเห็นกุมาริกาที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ โธ่ เธอก็นึกว่ากุมาริกาจะมาไม่ทันเสียแล้วสิ

“พี่ซีลคะ น้องเพลงว่ามีบางคนเขาอยากคุยกับพี่ซีลนะคะ” เธอรีบบอกพี่ชายทันทีแล้วพยักหน้าไปทางกุมาริกา ผู้กองกรินทร์มองตามแล้วก็เบือนหน้าหนี เขามองหน้ากันกับน้องชายสักพักผู้กองกวินทร์จึงพยักหน้าไปทางกุมาริกาอีกคน

“ที่พี่บอกผมเมื่อคืนนี้...ถ้าพี่จะเอาแบบนั้นจริงๆ พี่ก็ไปพูดเถอะ ถ้าพี่ไม่พูดเขาก็จะมาตื้อพี่แบบนี้ทุกวัน”

“พี่ซีลจะไปพูดอะไรกับคุณน้ำเมยหรอคะ”

“ไว้พี่จะเล่าให้ฟังค่ะ” ผู้กองกวินทร์รีบกระซิบบอกเพลงพิณ เธอจึงพยักหน้ารับก่อนจะยื่นมือไปดันหลังผู้กองกรินทร์เพื่อให้เขาเดินเข้าไปหากุมาริกา

เพราะไม่อยากให้ทุกคนได้ยินผู้กองกรินทร์จึงเดินเลี่ยงออกมา ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวกันอยู่เขาจึงมีเวลามาพูดกับกุมาริกาได้แม้จะรู้ดีก็ตามว่าเธอต้องเจ็บปวดแต่เขาก็ต้องทำ เพราะเขารักเธอเขาถึงต้องทำแบบนี้ เขาต้องเลือกสิ่งที่ดีให้กับเธอซึ่งสิ่งที่ดีที่ว่ามันไม่ใช่เขา เขาอยากให้เธอได้เจอคนที่ดีกว่าเขาและอยากให้เธอไปมีอนาคตที่สดใส ยิ่งเธออยู่ห่างจากเขาเธอก็จะยิ่งปลอดภัย

กุมาริกาดีใจมากเมื่อเห็นว่าเขาเปิดโอกาสให้เธอได้เข้าไปคุยด้วยแล้ว ตอนแรกเธอก็จะวิ่งเข้าไปกอดเขาแต่พอเห็นที่ตัวของเขาเต็มไปด้วยอาวุธน่ากลัวเธอก็ต้องชะงักทันที เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำ ใส่เสื้อเกราะ ที่เสื้อเกราะมีแม็กกาซีนหลายอัน มีปืนพกสั้น มีดพกสั้น ปืนกระบอกใหญ่น่ากลัว ที่เอวก็มีทั้งปืน มีด กุญแจมือแล้วเขาก็ใส่เสื้อคลุมแขนยาวสีดำปิดบังอาวุธเหล่านี้เอาไว้ ทำไมเขาถึงต้องพกอาวุธเยอะแบบนี้ เป็นแค่ทหารพรานไม่ใช่หรอแล้วทหารพรานมาเกี่ยวอะไรกับทหารเรือ งานอะไรต้องไปทำดึกๆ ดื่นๆ

“พี่ซีล...จะไปทำงานหรอคะ” เธอชี้มาที่ปืนของเขา ผู้กองกรินทร์จึงพยักหน้ารับ

“ใช่ ผมจะไปทำงาน”

“งานอะไรทำไมต้องแต่งตัวอย่างกับจะไปรบ ไม่ได้มีสงครามซักหน่อย”

“ผมเป็นทหารผมก็จะไปรบไง ทำไม กลัวหรอ” ก็กลัวน่ะสิ กุมาริกาพยักหน้ารับอีกแต่ก็ทำใจกล้าเดินเข้าไปจับมือของเขา

“คุณลุงแฝดน้องบอกว่ามันเป็นงานที่สำคัญแล้วก็อันตรายมาก จนป่านนี้น้ำเมยก็ยังไม่รู้ว่าพี่ซีลทำงานอะไรกันแน่ เป็นทหารพรานทำไมต้องทำงานแบบนี้ น้ำเมยรู้ว่าทหารพรานก็ทำงานหนักแต่ว่า...”

“คุณไม่ต้องรู้หรอกว่าผมทำงานอะไร คุณมีธุระอะไรก็ว่ามาเดี๋ยวผมต้องออกไปทำงานแล้ว” กุมาริกาตกใจมากเมื่ออยู่ๆ เขาก็กระชากมือตัวเองคืนแล้วก็มองเธออย่างเฉยชา หน้าตาไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ให้เธอได้คาดเดา

“...พี่ซีลไม่รักน้ำเมยแล้วหรอคะ”

“แล้วคิดว่ายังไง ท่าทางของผมมันเหมือนคนที่รักคุณหรอ”

กุมาริกาส่ายหน้า ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือเมื่อก่อนเขาก็แทบไม่เคยแสดงให้เธอรู้เลยว่าเขารักเธอ มีแค่เธอคนเดียวที่คิดเองเออเอง

“น้ำเมยอยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ได้อยู่กับพี่ซีล พูดคุยกัน บอกรักกัน ดูสิคะน้ำเมยยังเก็บเคสโทรศัพท์ของพี่ซีลเอาไว้” เธอดึงโทรศัพท์มือถือออกมาอวดเขา “แล้วน้ำเมยก็รู้ด้วยว่าพี่ซีลคือแฟนคลับของน้ำเมย พี่ซีลรักน้ำเมยมาก รักมาก่อนที่น้ำเมยจะรักพี่ซีล ต่อไปนี้พี่ซีลไม่ต้องเป็นแฟนคลับแล้วนะน้ำเมยจะให้พี่ซีลเป็นแฟนจริงๆ ของน้ำเมย”

“แต่ผมไม่อยากเป็นทั้งคู่” ว่าแล้วผู้กองกรินทร์ก็หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาแล้วกดลบบัญชีไอจีออกต่อหน้าเธอ กุมาริกาเห็นแล้วก็หน้าเสีย ริมฝีปากอิ่มสวยสั่นระริกอย่างพยายามจะเก็บกลั้นน้ำตา

“น้ำเมยทำอะไรผิดหรอคะ”

“คุณไม่ได้ผิดแต่คนผิดมันคือผมเอง ผมไม่ควรมายุ่งกับคุณตั้งแต่แรก ผมแค่เล่นๆ ขำๆ ก็ไม่ได้คิดว่าคุณจะจริงจังมากขนาดนี้ ผมขอโทษนะน้ำเมย ผมชอบการเป็นโสดมากกว่าการมีเจ้าของ ผมอึดอัดทุกครั้งเวลาที่มีคนมาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ข้างๆ ผมชอบความสงบ...”

“ต่อไปน้ำเมยจะพยายามพูดให้น้อยๆ ก็ได้”

“ไม่ต้อง คุณไม่ต้องแก้ไขตัวตนของคุณเพื่อผม ผมก็บอกแล้วไงว่าคุณไม่ได้ผิดอะไรเป็นผมเองที่แค่เล่นสนุกอยากลองมีแฟนเป็นดาราดังดู อยากรู้ว่าคุณจะเหมือนทิชามั้ยแค่นั้นเอง”

“พี่ซีลพูดอะไร...” กุมาริกาเริ่มสะอื้นแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา “พี่ซีลโกหก”

“ผมขอชีวิตส่วนตัวของผมคืนเถอะนะผมไม่อยากยุ่งกับคุณอีก คุณกลับไปอยู่ในที่ของคุณเถอะอย่ามาอยู่ในที่ของผมแบบนี้ ผมเองก็ไม่ได้รักอะไรคุณ ไม่เคยแสดงความรักให้คุณเห็นด้วยซ้ำคุณไม่ต้องมาฝังใจอะไรกับผม ผมยอมรับว่าเคยเป็นแฟนคลับคุณ ผมติดตามคุณเพราะอยากลองเล่นสนุกกับดาราดังก็เท่านั้น คุณรู้มั้ยว่าเรื่องลับๆ ระหว่างเราน่ะผมเอาไปเล่าให้เพื่อนๆ ในวงเหล้าฟังหมดทุกคนเลยนะ รูปภาพกับคลิปก็ถูกแชร์กันไปเรื่อยๆ จนทุกคนชอบใจกันมาก เพื่อนผมมันบอกว่าอยากลองเล่นสนุกกับคุณดู มันอยากรู้ว่าคุณจะเด็ดเหมือนในคลิปมั้ยผมก็เลยให้เบอร์คุณไป...”

เพี๊ยะ!!!

เสียงตบทำให้ทีมอัลฟาที่เตรียมตัวกันอยู่และทางฝ่ายของกริชชาภัทรกับมอลลี่หันมามองพร้อมๆ กัน มือของกุมาริกาสั่นเทาไปหมดเมื่อเธอเพิ่งจะตบหน้าเขาไปเต็มแรงจนที่มุมปากของผู้กองกรินทร์มีเลือดซึมออกมา แต่เขาก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเจ็บหรือโกรธ สีหน้าของเขายังคงนิ่งเรียบอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“พี่ซีล...โกหก...” ทำไมต้องโกหกเธอแบบนี้ พยายามจะทำตัวเลวให้เธอเกลียดหรอ เธอไปตีสนิทกับญาติพี่น้องของเขามาทุกคน ทุกคนต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาเป็นคนดีโดยเฉพาะเพลงพิณ คนที่รักษาศีลได้บริสุทธิ์และชอบทำบุญอย่างเพลงพิณหรอจะกล้าโกหก เพลงพิณไม่เคยพูดเลยว่าเขาเป็นคนเลว เพลงพิณมักจะชมเขาให้เธอฟังตลอดว่าพี่ชายคนโตของตัวเองนิสัยดีอย่างนั้น สุภาพอย่างนี้แล้วเธอก็เชื่อเพลงพิณทุกอย่าง แม้แต่พี่น้ำปายของเธอที่เคยร่วมงานกับเขาก็ยังชื่นชมเขา ที่สำคัญ...ตลอดเวลาที่เธอได้รู้จักกับเขาถึงเขาจะเย็นชาและดูดุแต่เขาก็ไม่เคยทำตัวแย่ๆ กับเธอ เขามีโอกาสล่วงเกินเธอหลายครั้งแต่เขาก็ไม่เคยทำ ขนาดเธอบอกว่าเธอเต็มใจเขาก็ยังปฏิเสธแล้วเขาจะเป็นคนเลวแบบนั้นได้ยังไง ถ้าเป็นน้องชายฝาแฝดของเขาก็ว่าไปอย่าง ถ้าเป็นคนนี้เธอเชื่อว่าเขาคงทำอย่างที่พูดจริงๆ

“เพราะอยากเลิกกับน้ำเมยจริงๆ ใช่มั้ยถึงได้โกหกแบบนี้ คิดว่าทำแบบนี้แล้วน้ำเมยจะเกลียดหรอ”

“ก็ผมเบื่อคุณนี่ ผมอยากเลิกกับคุณผมก็ต้องทำทุกๆ อย่างเพื่อให้คุณเลิกยุ่งกับผมนั่นแหละ ทำไมกันน้ำเมย ที่ผมพูดน่ะมันเข้าใจยากนักหรอ ผู้ชายเขาไม่เอาก็ยังจะมาตื้อเขา...”

เพี๊ยะ!!!

ตบที่สองยิ่งทำให้ทุกคนอึ้ง กุมาริกายังคงมองเขาน้ำตานองหน้า ยังไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ไปทำไม เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะอยากเลิกกับเธอจริงๆ เธอคิดว่าเธอรู้จักเขาดีและเขาก็ไม่ใช่คนเลว

“แค่น้ำเมยออกไปจากชีวิตของพี่ซีลแค่นี้ใช่มั้ยที่พี่ซีลต้องการ...น้ำเมยจะไปก็ได้แต่อย่าทำแบบนี้ อย่าโกหก อย่าทำให้ตัวเองดูแย่เพราะถึงยังไงแล้ว...น้ำเมยก็มองไม่เห็นความเลวของพี่ซีล พี่ซีลยังเป็นคุณลุงที่ใจดีของหลานๆ เป็นลูกที่ดี เป็นหลานที่ดีแล้วก็เป็นพี่ชายที่แสนดีของน้องๆ เสมอ น้ำเมยมองเห็นแค่นี้และน้ำเมยก็รักพี่ซีลที่ตรงนี้ น้ำเมยแค่อยากเป็นคนที่พี่ซีลรักและมอบความรักให้บ้าง น้ำเมยมองพี่ซีลเป็นฮีโร่ประจำใจ พี่ซีลเป็นคนดีเสมอในสายตาของน้ำเมย...แม้แต่ตอนนี้พี่ซีลก็ยังเป็นคนดีของน้ำเมยอยู่ ถ้าอยากให้น้ำเมยไปน้ำเมยก็จะไปค่ะแต่จะให้น้ำเมยเลิกรักพี่ซีลน้ำเมยคงทำไม่ได้” กุมาริกาเดินเข้าไปหาเขาจนใกล้แล้วดึงเอามีดพกอันเล็กออกมาจากเสื้อเกราะของเขา ผู้กองกรินทร์จะคว้าแต่ก็ไม่ทันเมื่อเธอกรีดปลายมีดเข้ากับฝ่ามือจนเลือดสีแดงรินไหลและหยดลงบนพื้นดิน

“ทำบ้าอะไรน่ะ!” เขารีบคว้ามีดคืนแล้วดึงมือของเธอไปดูแผลแต่กุมาริกาก็ชักมือคืนแล้วบีบมือเพื่อให้เลือดไหลออกจากฝ่ามืออีก

“พี่เพลงพิณเคยบอกว่าแม่น้ำโขงมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มีพญานาคที่ทุกคนเคารพกราบไหว้ด้วยความศรัทธา งั้นน้ำเมยขอสาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในแม่น้ำโขง ขอสาบานต่อพญานาคทุกตน ขอสาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าทหารเรือเคารพด้วยเลือดของน้ำเมยว่าต่อจากนี้ไปชั่วชีวิตน้ำเมยจะรักมั่นต่อพี่ซีลเพียงคนเดียว ถึงแม้พี่ซีลจะไม่ต้องการน้ำเมยและอยากให้น้ำเมยออกไปจากชีวิตแต่น้ำเมยก็จะไม่มีวันเลิกรักพี่ซีลเด็ดขาด แม้ในอนาคตจะไม่สามารถครองรักกันได้น้ำเมยก็ยินดีที่จะอยู่โดดเดี่ยวไร้คู่ไปจนตาย ถ้าไม่ใช่พี่ซีลคนนี้น้ำเมยก็จะไม่ขอมอบกายใจให้ใครทั้งนั้น...พี่ซีลชอบคิดว่าตัวเองอาภัพรักและไม่มีใครรักพี่ซีลจริงๆ ซักคนงั้นน้ำเมยจะทำให้ดู จะให้พี่ซีลได้ดูว่าน้ำเมยรักพี่ซีลและรักมากแค่ไหน” กุมาริกายังคงกำมือของตัวเองแน่นเมื่อกริชชาภัทรกับมอลลี่วิ่งเข้ามาหาเธอ แค่ให้มาเคลียร์กันทำไมถึงต้องมีเลือดตกยางออกแบบนี้

“...ถ้าพี่ซีลอยากให้น้ำเมยไปน้ำเมยก็จะไปแต่น้ำเมยจะไม่มีวันเลิกรักพี่ซีลเด็ดขาด ถ้ามีคนถามน้ำเมยก็จะบอกว่าน้ำเมยมีคนรักแล้ว คนรักของน้ำเมยชื่อซีล...เป็นทหารใจร้ายที่ชอบดุแต่น้ำเมย ชอบไล่แต่น้ำเมยแต่น้ำเมย...ก็เลิกรักเขาไม่ได้” กุมาริกามองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายอย่างอาลัยอาวรณ์ก่อนจะค่อยๆ กลับหลังหันแล้วเดินหนีออกมา ตัวเธอเบาหวิวและสมองตื้อไปหมด เธอคิดอะไรไม่ออกและได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร

“น้ำเมย น้ำเมยเอามือมาให้ป้าดูสิลูกน้ำเมยเจ็บมั้ย ทำไมทำแบบนี้ล่ะลูกยัยเด็กโง่ทำไมถึงทำแบบนี้!” มอลลี่ทั้งด่าว่าทั้งร้องไห้ตามด้วยความสงสารเธอแต่กุมาริกาก็ยังไม่ยอมส่งมือให้ดูจนข้ามโขงต้องรีบเดินเข้าไปหา

“ขอผมดูแผลหน่อยสิครับ เดี๋ยวผมจะทำแผลให้”

“...ไม่เป็นไรค่ะคุณหมอ ฉันกำลังจะรีบไปจากที่นี่...คนรักของฉันเขาอยากให้ฉันไป”

“เดี๋ยวฉันจะรีบพาน้ำเมยไปโรงพยาบาลเองค่ะ” แล้วมอลลี่ก็รีบช้อนกุมาริกาขึ้นอุ้มทันทีเมื่อเธอแทบจะเดินไม่ไหวแล้ว ข้ามโขงก็เลยต้องช่วยไปเปิดประตูรถให้พร้อมกับช่วยบอกทางไปโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด

ส่วนกริชชาภัทรยังไม่ไปไหนเมื่อเขายังยืนอยู่ตรงหน้าผู้กองกรินทร์ ตอนแรกก็ว่าจะด่าแล้วก็ซัดมันซักหมัด แต่พอเขาเห็นผู้กองกรินทร์น้ำตาร่วงเขาก็ต้องยั้งมือเอาไว้ต่างกับชินวุฒิที่เดินดุ่มๆ เข้ามาอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ รู้แค่ว่ากุมาริกาต้องมาเจ็บตัวและเสียใจก็เพราะผู้กองกรินทร์ เขาเองก็หมั่นไส้มันมานานแล้วในที่สุดโอกาสที่เขาจะได้เล่นงานมันก็มาถึงเสียที

“มึงกล้าทำน้ำเมยเสียใจหรอ ไอ้สารเลว!!!”

ผลัวะ!!!

ชินวุฒิถึงกับทรุดลงไปกองอยู่กับพื้นก่อนที่จะทันได้เล่นงานผู้กองกรินทร์ เมื่อผู้กองกวินทร์ใช้พานท้ายปืนซัดเข้าให้ที่กลางลำตัวอย่างจัง

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมึงเพราะงั้นอย่ามาเลือก!”

“ไอ้...มึงกล้าทำกูหรอ”

“เออ! กูกล้า นี่ถิ่นกูมึงอย่ามาซ่า ถ้าไม่อยากไปนอนเล่นอยู่ใต้แม่น้ำโขงล่ะก็มาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้น ไป๊!!!” ผู้กองกวินทร์แผดเสียงไล่จนชินวุฒิสะดุ้งเฮือก แม้แต่เพลงพิณที่เดินเข้ามาหาผู้กองกรินทร์ด้วยความเป็นห่วงที่เห็นเขาน้ำตาร่วงก็พลอยสะดุ้งตาม เธอแทบไม่เคยเห็นสามีตอนที่เขาดุเลย เคยได้ยินแต่พี่ชายเล่าว่าตอนทำงานผู้กองกวินทร์นั้นดุแล้วก็โหดมาก แต่เธอก็ยังไม่เคยเห็นภาพนั้นจนกระทั่งตอนนี้

ชินวุฒิไม่กล้าหือแม้แต่น้อยเมื่อผู้กองกวินทร์มีอาวุธอยู่เต็มตัว พอมองไปอีกทางพรรคพวกของผู้กองกวินทร์ก็กำลังมองมาที่เขาอย่างเอาเรื่องอยู่ ถ้าเขาหือขึ้นมาพวกมันได้รุมเขาแน่ เมื่อคิดว่าไม่คุ้มที่จะเสี่ยงแล้วชินวุฒิก็รีบวิ่งหนีไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างคนขี้ขลาดผู้กองกวินทร์จึงหันกลับมาทางพี่ชายและกริชชาภัทรอีกครั้ง ถ้าไอ้หมอนี่มันคิดจะแตะต้องพี่ชายของเขาอีกคนเขาเล่นมันแน่

“ผมไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่น้ำเมยออกจะรักผู้กองมากแล้วทำไม...”

“ช่วยพาน้ำเมยไปจากผมทีคุณน้ำปิง อยู่ใกล้ผมมากๆ มันจะทำให้เขาพลอยได้รับอันตรายไปด้วย อาชีพอย่างผมมีศัตรูหมายหัวมากมายอย่าให้เขาต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงแล้วก็...อย่าให้เขาทิ้งอนาคตการเป็นนักแสดง อนาคตของเขากำลังจะไปได้ดีที่อเมริกา คุณช่วยดูแลเขาแทนผมด้วยนะครับ” น้ำเสียงของผู้กองกรินทร์เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังแต่เขาก็ยังคงมองหน้ากริชชาภัทรอย่างขอร้อง

“อย่าบอกนะว่าทั้งหมดที่ผู้กองทำไปก็เพื่อ...”

“เพื่อคุณน้ำเมย” ผู้กองกวินทร์เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาแทน เขากับเพลงพิณยืนอยู่คนละข้างของผู้กองกรินทร์เพื่อแสดงให้รู้ว่าเขากับภรรยาพร้อมที่จะเป็นกำลังใจให้พี่ชายเสมอ เพลงพิณที่น้ำตาซึมเพราะสงสารกุมาริกาต้องมาน้ำตาซึมอีกด้วยความสงสารพี่ชาย พอเธอจับที่มือของเขาก็รู้ได้เลยว่ามือของผู้กองกรินทร์กำลังสั่น

“ชีวิตพวกผมแขวนอยู่บนเส้นด้ายจะตายวันไหนก็ไม่รู้ ศัตรูก็มีมากมายแล้วเมื่อวานนี้พี่ซีลก็เกือบจะโดนลอบยิง คนร้ายมันเห็นหน้าคุณน้ำเมยตอนที่อยู่กับพี่ซีลแล้วเพราะฉะนั้นต่อไปคุณน้ำเมยอาจเป็นอันตรายได้ พี่ซีลก็เลยต้องทำแบบนี้ ถ้าคนร้ายรู้ว่าคุณน้ำเมยไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพี่ซีลเขาก็จะปลอดภัย อีกอย่างพี่ซีลก็อยากให้คุณน้ำเมยไปเป็นดาราดังที่เมืองนอกเพราะว่านี่เป็นความฝันของเขา มันไม่มีใครจะจับปลาสองมือเอาทั้งงานเอาทั้งความรักได้หรอก แม้แต่ผมผมก็ยังต้องเลือกงานมาเป็นอันดับแรก” เพลงพิณที่ได้ยินสามีพูดแบบนี้ก็ไม่ได้แสดงท่าทีน้อยใจแต่อย่างใดเพราะเรื่องนี้เธอรู้ดีอยู่แล้ว ด้วยอาชีพและหน้าที่ของเขาเธอรู้ดีว่ามันต้องแลกมาด้วยความเสียสละ สละความสุขส่วนตัวเพื่อผลประโยชน์ของคนส่วนมาก เธอออกจะภูมิใจในตัวสามีด้วยซ้ำและดีใจที่ได้เป็นผู้หญิงคนพิเศษของเขา

“ผมไม่ควรเข้ามาในชีวิตของน้ำเมยตั้งแต่แรก ผมขอโทษคุณ ขอโทษคุณอากริช คุณอาน้ำอิงแล้วก็คุณลุงกับคุณป้าด้วยนะครับ อย่าบอกน้ำเมยว่าทำไมผมถึงทำแบบนี้ วันนี้เขาเสียใจเดี๋ยวอีกไม่นานเขาก็จะลืมผมได้คุณช่วยดูแลน้ำเมยแทนผมด้วยนะ คุณเป็นพี่ชายที่ดีผมเชื่อว่าคุณต้องดูแลน้ำเมยได้ดีที่สุด ต่อไปนี้น้ำเมยจะตามหาผมไม่เจออีกแล้ว นับจากวันนี้ไปเราจะเหมือนกับที่ตายจากกัน”

“อืม ผมเข้าใจผู้กองแล้วผมก็เข้าใจในความหวังดี” กริชชาภัทรไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ ไม่คิดว่าผู้กองกรินทร์จะกล้าตัดใจและก็นับถือใจที่ผู้กองกรินทร์รักแล้วก็เป็นห่วงน้องสาวของเขาแบบนี้

“ผมเคารพในการตัดสินใจของผู้กอง ผมไม่ตำหนิผู้กองหรอกไว้ผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้คุณพ่อคุณแม่แล้วก็คุณลุงกับคุณป้าฟัง...ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะจบแบบนี้ ที่ผมมาที่นี่ผมไม่ได้มากีดกันน้ำเมยกับผู้กองหรอกผมแค่ตามมาดูแลน้ำเมยเฉยๆ แต่ว่า...ถ้าซักวันผู้กองกับน้ำเมยมีโอกาสที่จะรักกันได้ผมก็ยินดีนะ ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมน้ำเมยถึงรักผู้กองมากแบบนี้ ยัยเด็กคนนี้เลือกคนรักได้ดีมากจริงๆ” กริชชาภัทรพูดออกมาจากใจเมื่อเข้าใจในสิ่งที่ผู้กองกรินทร์ทำ ถ้าเป็นเขาเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะใจแข็งได้แบบนี้มั้ย “งั้นผมขอตัวไปดูน้ำเมยก่อนนะครับ” เขาบอกอีกก่อนจะเดินกลับไปที่รถหรูแล้วขับออกไปจากสถานีเรือในทันทีโดยมีผู้กองกวินทร์มองตาม จะว่าไปกริชชาภัทรเป็นคนที่มีเหตุผลอยู่ไม่น้อยและเข้าใจอะไรๆ ง่ายดี เขายอมรับแหละว่ามันเป็นคนดีแต่จะดีกว่านี้ถ้าเมื่อตอนกลางวันมันไม่แอบมองเมียเขา เหอะ! เห็นเขาไม่พูดอะไรแล้วคิดว่าเขาจะไม่รู้หรอ ผีมันย่อมเห็นผีด้วยกันอยู่แล้ว แต่ที่เขาไม่ว่าอะไรก็เพราะเพลงพิณไม่ได้สนใจมันเลย แทบจะไม่เห็นมันอยู่ในสายตาด้วยซ้ำแล้วพ่อตากับแม่ยายของเขาก็อยู่ข้างเขา รักเขาที่สุดด้วย

“พี่ซีล...พี่โอเคมั้ย จะตามไปหาเขาที่โรงพยาบาลตอนนี้ยังทันนะ ถ้าถึงขั้นกรีดเลือดสาบานแบบนี้เขาคงให้พี่ได้แม้แต่ชีวิต...ถ้าพี่ไม่ไหวคืนนี้พี่ไม่ต้องไปกับผมก็ได้”

“ตามไปหาคุณน้ำเมยเถอะนะคะพี่ซีล” เพลงพิณบอกพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย มือของผู้กองกรินทร์สั่นเทาจนเธอต้องกุมมือของเขาเอาไว้แล้วส่ายหน้าบอกสามีว่าพี่ชายอาการไม่ดีเลย

ผู้กองกรินทร์หลับตาลงอีกครั้งเพื่อไล่หยาดน้ำตา ทีมอัลฟาเดินเข้ามาหาเขาด้วยความเป็นห่วงและให้กำลังใจกัน แม้แต่ข้ามโขงก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก

“มือเขาจะมีรอยแผลเป็นมั้ย” ผู้กองกรินทร์ถามข้ามโขงแล้วมองมีดในมือตัวเองซึ่งมีรอยเลือดของกุมาริกาติดอยู่

“เมื่อกี้นี้ผมเห็นแผลที่มือเขาแว๊บๆ แผลก็ลึกเอาเรื่องคงมีรอยแผลเป็นเป็นธรรมดาแหละพี่ แต่เขาเป็นดาราดังบ้านก็รวยขนาดนั้นศัลยกรรมที่มือนิดๆ หน่อยๆ รอยแผลเป็นก็หาย...เฮ้ยพี่!!!” ทุกคนพากันอึ้งอีกรอบเมื่อผู้กองกรินทร์ใช้มีดเล่มเดียวกันนั้นกรีดลงมาที่มือของตัวเองเหมือนกับที่กุมาริกาทำ ผู้กองกวินทร์รีบยึดมีดในมือของเขามาในทันทีทันใด เพลงพิณก็รีบดึงเอาผ้าคลุมไหล่ของตัวเองมาซับเลือดที่มือให้เขา

“ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย” ผู้กองกวินทร์ร้องว่าแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังคงได้แต่ยืนกำมือจนเลือดของเขาหยดลงพื้นทับรอยเลือดของกุมาริกา

“หน้าที่ผลิตทายาทให้บ้านสุวรรณเวชเป็นของมึงคนเดียวแล้วนะเรนเจอร์ พี่จะไม่มีวันเอาใครมาแทนที่เขาอีกไว้มึงมีลูกแล้วค่อยแบ่งมาให้พี่ช่วยเลี้ยงแล้วกัน”

“พี่มันบ้าไปแล้ว”

“...ไปทำงานกันเถอะทุกคน” ผู้กองกรินทร์ไม่ได้ตอบอะไรน้องชาย เขายกแขนขึ้นเช็ดน้ำตาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็เดินนำไปขึ้นรถข้ามโขงก็เลยถือผ้าคลุมไหล่ของเพลงพิณตามไปซับเลือดและทำแผลให้ สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมได้แต่มองผู้กองกวินทร์อย่างไม่แน่ใจว่าผู้กองกรินทร์จะมีใจไปทำงานต่อได้หรอ

“เฮ้อ” เขาถอนหายใจออกมาพลางยื่นแขนมาโอบไหล่เพลงพิณแล้วมองผู้กองกรินทร์ที่ล่วงหน้าไปขึ้นรถแล้ว “บางทีงานหนักๆ อาจช่วยทำให้มันลืมเร็วก็ได้ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะคอยดูมันเองพวกจ่าไม่ต้องห่วงหรอก” ผู้กองกวินทร์ตอบ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ ผบ.คเชนทร์มารับเพลงพิณกลับบ้าน เมื่อลูกน้องในทีมไปขึ้นรถแล้วผู้กองกวินทร์จึงกอดจูบลาเพลงพิณอีกครั้งก่อนจะตามไปขึ้นรถแล้วขับออกจากสถานีเรือ

“มีเรื่องอะไรกันลูก” ก่อนหน้านี้เขาเห็นมีรถหรูสองคันขับออกไปจากสถานีเรือ นี่ก็เย็นมากแล้วเลยไม่มีใครอยู่แถวนี้ ก็ดีเหมือนกันถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นจะได้ไม่เป็นข่าววุ่นวาย

“ก็พี่ซีลกับคุณน้ำเมยสิคะคุณพ่อ...” เพลงพิณโผเข้าไปกอดพ่อทันทีแล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้น เธอสงสารทั้งสองคนเหลือเกินทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ด้วย กุมาริกาใจพังไปแล้วแต่ก็ยังมีคนคอยดูแลแต่พี่ชายของเธอล่ะ ใจเขาก็พังแล้วยังต้องไปทำงานอีกถ้าเกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร กุมาริกาจะไม่ยิ่งเจ็บปวดหรอ

***************************************

ครึ่งหลังกำลังมานะคะ วันนี้ลง 2 ตอน