35.คำสาบานและการจากลา (2)

รถของทีมอัลฟาขับมาจนถึงอำเภอบ้านแพง พอเลยสถานีเรือบ้านแพงไปก็เข้าเขตของจังหวัดบึงกาฬเรื่อยมาจนถึงอำเภอบึงโขงหลง จากการสืบทราบของ ผบ.คเชนทร์ ในคืนนี้จะมีการขนยาเสพติดมาตามแม่น้ำโขงและเป็นล็อตใหญ่จึงให้ทีมอัลฟาเข้ามาจัดการ ซึ่งนอกจากทีมอัลฟาแล้ว ผบ.คเชนทร์ หัวหน้าดนัย เจ้าหน้าที่ทหารพรานจากกรมทหารพรานที่ 21 ตำรวจตระเวนชายแดนและเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองก็มาเข้าร่วมด้วย เพียงแต่ภารกิจนี้ทีมอัลฟาจะเป็นด่านหน้าเข้าจัดการก่อน ซึ่งที่ผ่านมาคนในทีมได้แอบซุ่มและหาข่าวมาระยะหนึ่งแล้ว

ในอดีตการลำเลียงยาเสพติดจะลำเลียงกันบนถนนแต่ต่อมาได้มีการกวดขั้นมากขึ้นคนร้ายจึงเปลี่ยนมาเป็นการลำเลียงทางเรือในแม่น้ำโขง โดยจะลำเลียงแฝงมากับเรือสินค้าแทนกองคาราวานที่มีกองกำลังติดอาวุธคอยคุ้มกัน อีกทั้งการเข้าร่วมเป็นกลุ่มประเทศ AEC ก็ทำให้การเดินทางผ่านพรมแดนประเทศสะดวกมากขึ้น

“ในโรงงานผลิตยาทั้งสิบเอ็ดโรงงาน พี่คิดว่ารอบนี้น่าจะมาจากไหน” ข้ามโขงกระซิบถามผู้กองกวินทร์ขณะที่นอนราบอยู่กับพงหญ้าริมแม่น้ำโขง ห่างออกไปอีกจุดพันจ่าพรตกับจ่านพดลก็แอบซุ่มอยู่บนเรือยางติดเครื่องยนต์ที่เอาออกมาซ่อนไว้กับกอต้นกกตั้งแต่เมื่อเช้านี้ ส่วนจ่าขวัญชัยและจ่าชาลีนั้นจอดรถซุ่มอยู่ในมุมมืดริมถนน คอยเตรียมสแตนด์บายเอาไว้พร้อมรับมือทั้งทางบกและทางน้ำ

“ทางพม่าแหละ รอบนี้น่าจะเอามาจากโรงงานทางตอนบนของรัฐฉาน” ผู้กองกวินทร์ตอบ ตามข้อมูลจะมีโรงงานผลิตยาเสพติดตั้งกระจายอยู่ในเขตของประเทศเพื่อนบ้านทั้งฝั่งพม่าและลาวจำนวนสิบเอ็ดโรงงาน หกโรงงานในที่นี้เป็นโรงงานใหญ่สุดอยู่ในอิทธิพลของหลายกลุ่มทั้งว้าเหนือ ไทใหญ่ จีนฮ่อ ตระกูลเปาแล้วก็กลุ่มโกกั้ง แน่นอนว่านายใหญ่ที่กายยันต์รับใช้อยู่ในกลุ่มเหล่านี้ เดิมกลุ่มเหล่านี้อยู่ในฝั่งพม่าแต่ได้แผ่อิทธิพลเข้ามาทางฝั่งลาว รวมๆ แล้วทั้งสิบเอ็ดโรงงานผลิตยาบ้าได้วันละ 22 ล้านเม็ดต่อวัน มากกว่าครึ่งถูกขนเข้ามายังฝั่งไทย

“เส้นทางไหนพี่ จากเชียงรุ้งมาเชียงแสนแล้วเข้าทางบ้านสบรวก ล่องเรือมาถึงเชียงของ เวียงแก่นของเชียงรายแล้วเข้าลาวก่อนมานี่รึเปล่า”

“ไม่ ทหาร นรข.ทางเชียงแสนกับเชียงของคุมเข้มดุอย่างกับหมาพวกมันคงไม่กล้าเสี่ยง กายยันต์มันคงพยายามเลี่ยงเจอกับหน่วย นรข.ให้ได้มากที่สุด พี่คิดว่ามันคงขนจากพม่าเข้าลาวมาทางบ้านเชียงกกที่มีพรมแดนแม่น้ำโขงติดกันแล้วมาทางด่านเมืองสิงห์ ผ่านหลวงพระบางกับเวียงจันทน์ถึงจะมาที่นี่ คุณพ่อมีสายอยู่ทางฝั่งลาวเยอะ ตอนหนุ่มๆ คุณพ่อเคยอยู่สถานีเรือเชียงแสนมาก่อนหูตาของคุณพ่อคงมีมากกว่าที่พวกเราจะนึกถึงเพราะงั้นเรื่องข้อมูลไม่มีพลาดเหมือนอย่างตอนบุกโรงแรมคราวนั้นแน่นอน”

“ที่พี่โดนวางยาน่ะหรอ”

“ใช่ จนได้น้องสาวมึงมาเป็นเมียไง พอใจรึยัง” ว่าแล้วก็แสยะยิ้มเยาะใส่ หมอหนุ่มก็เลยทำเชิดหน้าไม่สนใจก่อนจะหันมาอีกทางซึ่งผู้กองกรินทร์ก็นอนหมอบอยู่ข้างๆ เขานี่ล่ะ เขาล่ะทึ่งใจกับเจ้าชายน้ำแข็งนัก ตอนแรกก็นึกว่าจะไม่มีแรงใจมาทำงานเพราะตอนอยู่ในรถบรรยากาศเศร้าหมองมากๆ แต่พอก้าวขาลงจากรถเท่านั้นแหละเขาก็กลับมาโฟกัสที่งานได้อย่างมีสติราวกับก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดรายละเอียดแผนงานได้ฉอดๆๆ จนจ่าชาลีทึ่งแล้วทึ่งอีก ซ้ำมือทั้งสองข้างก็ใช้งานคล่องแคล่วมากๆ อย่างกับไม่มีบาดแผล คนอะไรแกร่งเป็นบ้า เกิดมาจากท้องแม่หรือเกิดมาจากก้อนหินกันแน่วะเนี่ย

“มือพี่ยังเลือดไหลอยู่มั้ย”

“ไม่ ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว”

“ไว้เสร็จงานแล้วเดี๋ยวผมฉีดยาให้อีกที แต่พี่กินยาที่ผมให้แล้วใช่มั้ย”

“อืม”

“แหม มีหมอในครอบครัวนี่มันดีจริงๆ”

“มึงเพิ่งมาภูมิใจอะไรตอนนี้เรนเจอร์ แม่กับน้องสาวมึงก็เป็นหมอมึงลืมแล้วหรอ ไหนจะอาขวัญ ไหนจะป้าเอื้อย ไหนจะอรินอีก” ผู้กองกรินทร์ว่าเข้าให้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ฉีกยิ้มรับภายใต้หมวกโม่งสีดำคลุมใบหน้า ถ้าจะว่าเขาได้ขนาดนี้สงสัยสุขภาพหัวใจจะดีขึ้นแล้ว

“อีกวิธีหนึ่ง ถ้ากายยันต์มันอยากหนีทหาร นรข.มันก็จะเอาเข้าไทยทางภาคตะวันตก ล่องเรือมาตามแม่น้ำสาละวินจนถึง...” ผู้กองกรินทร์เงียบไปชั่วขณะไม่กล้าเอ่ยชื่อของแม่น้ำออกมาจนผู้กองกวินทร์ต้องพูดออกมาแทน

“จนถึงแม่น้ำเมยแล้วขึ้นฝั่งมาทางจังหวัดตากใช่มั้ย...ไว้จะไปร้องเรียนขอให้เขาเปลี่ยนชื่อแม่น้ำให้แล้วกันพี่จะได้ไม่แสลงใจ”

“สาระแน” นี่ถ้าไม่มีข้ามโขงหมอบอยู่ตรงกลางเขาจะทุบมันซักที “ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ พวกมันมีสองเส้นทางในการขนยาเข้าไทย ไม่ทางอีกสานก็ทางตะวันตก ก่อนหน้านี้เจอกองกำลังผาเมืองทางเหนือกับกองกำลังนเรศวรทางตะวันตกไปพวกมันก็เลยถอยๆ มาทางอีสาน ทีนี้พอทางอีสานมีพวกเราอยู่พี่คิดว่าพวกมันอาจย้อนกลับไปทางตะวันตกอีก แถบนั้นป่ายิ่งเยอะอยู่ จุดบอดก็มีเยอะ บางช่วงของแม่น้ำก็แคบจนเดินข้ามได้สบายๆ”

“ไม่หมดไม่สิ้นกันซักที โรงงานของพวกมันมีกันตั้งสิบเอ็ดที่ แต่ละที่ก็อยู่ในเขตปกครองของผู้มีอิทธิพลต่างกัน”

“โรงงานสิบเอ็ดที่ เป็นโรงงานใหญ่หกที่กับโรงงานย่อยอีกห้าถ้าจะจัดการกวาดล้างจริงๆ มันก็ทำได้แต่ติดตรงที่มันอยู่ในเขตประเทศเพื่อนบ้านไง เว้นแต่...จะทำแบบเมื่อก่อน” ผู้กองกวินทร์ยิ้มตอบข้ามโขงไปเมื่อยามนึกถึงคดีที่พ่อและพ่อตาของตนเคยทำ สมัยที่พ่อกับพ่อตาของเขายังหนุ่มๆ ทั้งสองคนถึงกับนำทีมลอบเข้าไปจัดการกับโรงงานผลิตยาของพวกมันที่เขตของประเทศเพื่อนบ้าน ถึงแม้ในตอนนั้นโรงงานของพวกมันจะยังไม่ได้เยอะเท่านี้ก็ตามแต่ก็ถือว่าเป็นการกวาดล้างได้แบบถอนรากถอนโคนจริงๆ แต่ก็อย่างว่า ธุรกิจดำมืดแบบนี้เมื่อเจ้าหนึ่งถูกโค่นก็จะมีเจ้าอื่นๆ ผุดขึ้นมาอีก ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าตามยุคสมัยพวกมันจึงขยายการผลิตออกไปได้อย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้รอแค่คำสั่งอนุมัติลุยงานนอกประเทศเท่านั้น อนุมัติเมื่อไหร่เราจะบุกกันทันที จะสิบเอ็ดโรงงานหรือร้อยโรงงานพ่อจะปราบให้เรียบเลย” ผู้กองกวินทร์แสยะยิ้มเหี้ยมๆ ว่าแล้วหยิบห่อข้าวออกมากินโดยที่ยังนอนหมอบอยู่พร้อมกับส่งอีกห่อมาให้ข้ามโขงกับพี่ชายด้วย เรื่องการออกไปทำภารกิจลับนอกประเทศพวกเขาก็เคยทำอยู่บ่อยครั้ง อย่างปีก่อนทีมอัลฟาก็ขึ้นเครื่องบินแล้วกระโดดร่มร่อนลงที่ทางฝั่งประเทศกัมพูชามาก่อนเพื่อจัดการกับโรงงานผลิตสารตั้งต้นยาเสพติดก่อนที่จะมีการขนส่งเข้าลาวแล้วก็โรงงานการผลิตยา

“เอาไปกินรองท้องก่อนพี่” ข้ามโขงที่แกะห่อข้าวตามผู้กองกวินทร์ยื่นอีกห่อให้ผู้กองกรินทร์ด้วย ถ้าจะกินข้าวก็ต้องรีบกินตอนนี้เพราะถ้าดึกขึ้นมาแล้วจะกินไม่ได้ พวกเขาต้องขยับตัวให้น้อยที่สุดเท่าที่จะน้อยได้

“ยังไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกิน ผมเป็นหมอพี่ต้องเชื่อฟังผม” แม้จะพยายามคะยั้นคะยอแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังปฏิเสธอีก ผู้กองกวินทร์ก็เลยแอบกระซิบบอกข้ามโขงเบาๆ

“โดนตบไปตั้งสองทีใครมันจะไปเคี้ยวข้าวเหนียวหมูทอดไหว ไว้เสร็จงานค่อยต้มข้าวต้มให้กินแล้วกัน”

“เสร็จงานเมื่อไหร่กูค่อยคิดบัญชีกับมึงนะเรนเจอร์” ข้ามโขงหัวเราะออกมาเมื่อสองพี่น้องคู่นี้ยังกัดกันอยู่ ฝีมือการทำกับข้าวของน้องสาวเขาไม่เป็นรองใครเลยจริงๆ นี่ขนาดข้าวเหนียวเย็นแล้วก็ยังนุ่มหอม หมูทอดก็กำลังดีไว้กลับบ้านแล้วเขาจะให้เธอทำให้กินอีก ผู้กองกวินทร์เองก็ดูจะสุขใจกับการได้กินอาหารที่เมียรักทำให้ แม้ว่าจะต้องนอนหมอบกินอยู่กับพกหญ้าเขาก็อิ่มอร่อยได้ กัดข้าวแต่ละคำก็นึกถึงแต่เจ้าของหน้าหวานๆ

ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงกินข้าวผู้กองกรินทร์ก็ดึงกล้องอินฟาเรด Night Vision ลงมาจากหมวกฟาสแล้วมองออกไปที่แม่น้ำโขง ผืนน้ำในแม่น้ำกระเพื่อมไหวไปตามแรงลมที่พัดเอื่อย เสียงคลื่นน้ำกระทบตลิ่งและเสียงปลากระโดดขึ้นมาบนผิวน้ำดังมาเป็นระยะๆ แม้ก่อนหน้านี้จะได้พบเจอกับเหตุการณ์ที่มีผลต่อสภาพจิตใจแต่ผู้กองกรินทร์ก็พยายามที่จะไม่คิดถึงเรื่องส่วนตัวขณะทำหน้าที่ เมื่ออยู่ในหน้าที่แล้วเขาต้องวางใจให้นิ่งที่สุดเพราะไม่อย่างนั้นอาจจะเสียสมาธิและพลาดได้

“แถวนี้ปลาเยอะจัง เดี๋ยววันหลังพ่อจะเอาแหมาหว่านแล้วย่างกินสดๆ”

“บาปกรรม” เสียงพี่เมียกับน้องเขยกระซิบพูดกันเบาๆ จากที่อารมณ์กำลังจะจมดิ่งไปกับความเจ็บปวดผู้กองกรินทร์ก็ดิ่งไม่ได้ เขาจะเศร้าทีไรผู้กองกวินทร์ก็มักจะมีเรื่องมาทำให้เขาเศร้าไม่ลงทุกที

“บาปกรรมอะไร แล้วที่คาปากอยู่นั่นไม่ใช่เนื้อหมูรึไง หมูมันตัวใหญ่กว่าปลาอีกนะเจ้าอาวาส”

“น้องเพลงเขาซื้อหมูที่แล่เป็นเนื้อแล้วมาทำ เขาไม่ได้จับเอามาฆ่าสดๆ แบบที่พี่ว่าซักหน่อย”

“มึงกินเจไปเลยข้ามโขง” นี่ถ้าไม่ติดว่าซุ่มอยู่ผู้กองกวินทร์คงเอาปั้นข้าวเหนียวปาหน้าเจ้าอาวาสเข้าให้แล้ว ผู้กองกรินทร์ได้แต่ส่ายหน้าให้แล้วยื่นมือมาทุบหมวกฟาสของน้องชายทั้งสองคนทันทีเพื่อห้ามไม่ให้พี่เมียกับน้องเขยเถียงกัน

“เงียบๆ หน่อยพวกมึง ไว้กลับบ้านแล้วค่อยไปกัดกันต่อ” ให้ตายสิไอ้พวกนี้

การซุ่มของทีมอัลฟาเป็นไปอย่างแนบเนียนจนเมื่อเวลาเที่ยงคืนกว่าก็มีเสียงเครื่องยนต์เรือแววมาจากไกลๆ ผู้กองกรินทร์แนบใบหูลงกับพื้นเพื่อฟังเสียงที่เริ่มใกล้เข้ามา มือก็จับปืนแน่นเช่นเดียวกันกับผู้กองกวินทร์และข้ามโขง เสียงของคลื่นน้ำและเสียงปลากระโดดก่อนหน้านี้ถูกกลบด้วยเสียงเครื่องยนต์เรือ ทุกคนต่างก็สงสัยกันว่าใช่เรือหาปลาของชาวบ้านหรือเปล่า แต่พอมีแสงไฟจากบนเรือสาดส่องขึ้นมาบนฝั่งก็ฟันธงได้แน่ๆ ว่าต้องเป็นเป้าหมาย พันจ่าพรตกับจ่านพดลพากันกลั้นหายใจแทบจะในทันทีเมื่อเรือเป้าหมายขับผ่านหน้าเรือของพวกเขาที่ซ่อนอยู่กับกอต้นกกไปในระยะกระชั้นชิดก่อนจะเข้าไปจอดเทียบตลิ่งห่างออกไปแค่ไม่กี่ร้อยเมตร

“อัลฟา 1 จากอัลฟา 3” พันจ่าพรตพูดใส่วิทยุสื่อสารที่คล้องอยู่กับใบหูเพื่อรายงานสถานการณ์ให้สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมได้รู้

(“รับทราบ ยืนยันเป้าหมายมั้ย”)

“ยืนยันเรือเป้าหมาย เป็นเรือสินค้าขนาดเล็กมีผู้ชายแปดคนอยู่บนเรือ” เพราะเรือลำดังกล่าวขับผ่านเขาไปในระยะที่ใกล้มากพันจ่าพรตจึงเห็นเป้าหมายทั้งหมดชัดเจน “เรือเทียบท่าจากจุดซุ่มไปสองร้อยเมตร”

(“ทราบ”)

ผู้กองกวินทร์หมอบลงไปกับพื้นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เรือเป้าหมายเทียบท่าห่างจากจุดซุ่มของพันจ่าพรตและจ่านพดลประมาณสองร้อยเมตร แต่อยู่ห่างจากจุดที่เขาซุ่มแค่ไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น พอเรือเทียบฝั่งได้ไม่นานชายฉกรรจ์บนเรือก็ขึ้นมาบนฝั่งแล้วสาดไฟฉายส่องไปรอบๆ บริเวณเพื่อดูความผิดปกติจนมั่นใจแล้วว่าไม่ใครอื่นนอกจากพวกตนก็เริ่มมีการส่งสัญญาณบอกให้คนที่เหลือขนกระสอบที่อยู่บนเรือลงมา

(“อัลฟา 1 จากอัลฟา 6”) คราวนี้เป็นเสียงจากจ่าชาลีที่ซุ่มอยู่บนถนนพร้อมกับรถของทีม (“รถยนต์สีดำขนาด 7 ที่นั่งยี่ห้อ x กำลังตรงมาทางนี้ครับ”)

“เตรียมตัวสกัด อย่าให้พวกมันมีจังหวะขับหนีไปได้เด็ดขาด” ผู้กองกวินทร์สั่งก่อนจะพยักหน้าบอกให้ผู้กองกรินทร์กับข้ามโขงเตรียมตัวแล้วจึงพูดผ่านวิทยุอีกครั้ง

“ทุกคนเตรียมตัว” เขามองไปยังเป้าหมายเมื่อเห็นรถที่จ่าชาลีบอกกำลังถอยหลังเข้ามายังตลิ่งตรงจุดที่ชายฉกรรจ์บนเรือกำลังขนกระสอบขึ้นฝั่ง บนรถคันดังกล่าวมีผู้ชายเดินลงมาสองคนก่อนที่จะมีการช่วยกันขนกระสอบจากเรือไปที่รถ

“อัลฟาบุก!” สิ้นคำสั่งของผู้กองกวินทร์ที่เป็นหัวหน้าทีม ทุกๆ คนที่เตรียมตัวรอฟังคำสั่งอยู่แล้วก็ออกมาจากที่ซุ่มทันที ผู้กองกวินทร์ ผู้กองกรินทร์และข้ามโขงถือปืนเข้าไปหากลุ่มเป้าหมาย เสียงเครื่องยนต์เรือจากเรือยางติดเครื่องยนต์และเสียงรถของทีมอัลฟาขับเข้ามาประชิดทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสิบคนถึงกับชะงัก

“นี่เจ้าหน้าที่ ทุกคนอย่าขยับ!!!” ผู้กองกวินทร์เล็งปืนอยู่ในท่าเตรียมพร้อมและมีผู้กองกรินทร์กับข้ามโขงคอยระวังหลังให้ บนเรือยางพันจ่าพรตก็เล็งกระบอกปืนไปยังคนขับเรือสินค้า จ่านพดลที่ทำหน้าที่ขับเรือก็เล็งปืนไปยังชายฉกรรจ์บนเรือเช่นกัน ส่วนจ่าขวัญชัยยังคงนั่งประจำที่คนขับรถ หากว่าคนร้ายไหวตัวทันเขาจะได้ซิ่งรถติดตามมันไป จ่าชาลีที่หมอบอยู่กระบะหลังรถลอบกระโดดลงมาแล้วหว่านตะปูเรือใบไปที่พื้น หากพวกมันคิดที่จะขับรถหนีล้อมันพรุนแน่ๆ

“อ้าวนึกว่าใคร คนกันเองทั้งนั้น” ชายคนที่ยืนคุมการขนกระสอบจากบนเรือไปที่รถยนต์พูดขึ้น ในมือถือกระบอกปืน M16A2 ทีท่าดูไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อยที่มีเจ้าหน้าที่ปิดล้อมเอาไว้ทั้งทางบกและทางน้ำ “ทั้งทางบกทางน้ำเลยหรอ จะมีเครื่องบินซักลำโผล่มาด้วยมั้ย” กายยันต์ร้องถามแล้วพยักหน้าบอกให้ลูกน้องขนของกันต่อ

ผู้กองสองแฝดมองกายยันต์นิ่งเมื่อได้เห็นอีกฝ่ายอีกครั้ง แทบจำสภาพของคนที่พวกตนเคยเรียกว่า ครู ไม่ได้ กายยันต์เป็นชายร่างสูงที่ตอนนี้มีสภาพผอมลงกว่าเมื่อครั้งเคยเป็นครูฝึกให้กับนักเรียนนักทำลายใต้น้ำจู่โจม ผมยาวยุ่งเหยิงราวกับไม่ได้สระผมมานานและหนวดเคราก็ขึ้นจนรกครึ้ม ใบหน้าส่วนที่เหลือมีริ้วรอยดวงตาแข็งกร้าวมีแววอิดโรย ดูเพียงแค่นี้ก็รู้ได้ทันทีว่ามีสารเสพติดในร่างกาย หัวใจของผู้กองสองแฝดกระตุกไหววูบขึ้นมาในเสี้ยววินาที ทั้งผิดหวังและหดหู่ไม่คิดว่าครูที่พวกตนเคารพนับถือจะคิดสั้นเลือกเดินเส้นทางนี้

“ได้ข่าวว่าเพิ่งแต่งงาน ไม่เห็นชวนครูไปกินเหล้างานแต่งมึงเลยนะเรนเจอร์”

ผู้กองกวินทร์เลือกที่จะไม่ตอบโต้ เล่นเรียกชื่อของเขาออกมาแบบนี้ถ้าเขาขานกลับไอ้พวกที่เหลือได้รุมกันจองกฐินเขาแน่ๆ

“ภารกิจนี้พกพี่ชายมาด้วยรึเปล่า”

“หุบปากเดี๋ยวนี้แล้วก็วางอาวุธลงซะ!!!” ข้ามโขงสั่งเสียงเหี้ยมเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายพยายามจะเปิดเผยตัวตนของพี่ชายทั้งสอง เขาเดินเข้ามายืนข้างผู้กองกวินทร์แล้วเล็งกระบอกปืนไปที่กายยันต์ทันที ในตอนนั้นเหมือนกายยันต์จะเชื่อฟังแล้วทำเป็นวางกระบอกปืนลง แต่แล้วทันใดนั้นกายยันต์ก็ชักปืนพกสั้นอีกกระบอกออกมาแล้วยิงไปที่ข้ามโขงอย่างรวดเร็ว

ปัง!!!

ข้ามโขงล้มตึงลงไปกับพื้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อร่างของผู้กองกวินทร์ล้มทับลงมาบนตัวเขา หมอหนุ่มตกใจแทบตั้งสติไม่ทันเมื่อจู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็เข้ามาบังกระสุนปืนให้เขาทำให้กระสุนนัดนั้นยิงเข้ามาที่กลางหลังของผู้กองกวินทร์เต็มๆ เสียงปืนดังสนั่นขึ้นเมื่อผู้กองกรินทร์เข้ามายืนบังทั้งสองคนเอาไว้แล้วสาดกระสุนเข้าใส่กายยันต์ ตอบโต้กลับในเดี๋ยวนั้นจนกายยันต์ต้องรีบหลบ

“อย่าอยู่เลยมึง เดี๋ยวมึงได้รู้ว่าศิษย์ว่าล้างครูมันเป็นยังไง” เมื่อข้ามโขงลากตัวผู้กองกวินทร์หลบจากวิถีกระสุนแล้วผู้กองกรินทร์ก็ตามไปเล่นงานกายยันต์อย่างไม่ลดละ

ปัง!!!

เมื่อมีการเปิดฉากยิงกันขึ้น คนร้ายที่ขับเรือขนสินค้าก็ชักปืนออกมาจากที่ซ่อนจะเล่นงานพันจ่าพรต จ่านพดลจึงยิงแสกหน้าเข้าให้จนคนขับเรือตายคาที่ พันจ่าพรตที่ได้จังหวะรีบกระโดดขึ้นไปบนเรือของพวกมันตั้งท่าจะจัดการกับพวกมันให้เต็มที่แต่กระสุนปืนที่สาดกลับมาทางเขาก็ทำให้เขาต้องรีบหมอบลงไปกับท้องเรือหลังกระสอบสินค้า กระสุนห่าใหญ่ที่ยิงขึ้นมาบนเรือโดนกระสอบที่ว่าจนขาดกระจุย ยาบ้าจำนวนมากไหลออกมาจากกระสอบหล่นลงตรงหน้าพันจ่าหนุ่ม

“ไอ้ชาติชั่ว!!!” พันจ่าพรตสบถออกมาด้วยความโกรธ นี่ถ้ายาพวกนี้หลุดรอดไปได้อนาคตผู้คนคงได้จมลงนรกแน่ๆ

จ่านพดลที่ยังประจำการอยู่บนเรือยางเห็นเพื่อนโดนโจมตีก็รีบยิงสกัดให้จนอีกฝ่ายต้องรีบหลบพันจ่าพรตจึงได้จังหวะกลับมาเป็นฝ่ายโจมตีอีกครั้ง

“พี่เรนเจอร์ พี่...” ทางด้านข้ามโขงที่ลากตัวผู้กองกวินทร์หลบกระสุนรีบเขย่าตัวพี่ชายทันทีพร้อมกับหาร่องรอยกระสุนเพื่อจะทำการรักษา เขาจะไม่ยอมให้ผู้กองกวินทร์เป็นอะไรไปเด็ดขาด พี่ชายคนนี้เอาตัวมาบังกระสุนให้เขา...พี่ชายช่วยชีวิตเขา...

“กูยังไม่ตาย” ผู้กองกวินทร์ที่นอนคว่ำหน้าอยู่รีบบอกน้องชายเมื่อข้ามโขงทำท่าจะถอดเสื้อดูบาดแผลของเขา เพราะตอนนี้ข้ามโขงเข้าใจว่าผู้กองกวินทร์คงไปเที่ยวเมืองนรกแล้วเพราะชั่วๆ แบบนี้ไม่มีทางได้ขึ้นสวรรค์หรอก

“ห่ามึง!” หมอหนุ่มหมดคำจะพูดเมื่อจู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรงแด่วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วพอมองดูดีๆ ก็เห็นว่าที่ปากของผู้กองกวินทร์เขากำลังคาบจี้สร้อยเส้นหนึ่งเอาไว้ ตะกรุดเหล็กไหล...เขาคาบเหล็กไหลเอาไว้ในปาก กระสุนนัดเมื่อกี้นี้ไม่ระคายผิวกายของผู้กองกวินทร์เลยแม้แต่น้อย แต่วินาทีนี้ข้ามโขงก็ยังไม่มีเวลามาบ่นน้องเขยแล้วเมื่อคนร้ายต่างก็ตอบโต้กลับอย่าหนัก เมื่อเห็นว่าผู้กองกวินทร์ไม่ได้เป็นอะไรเขาก็เอาเท้ายันน้องเขยหลบไปอีกทางเมื่อคนร้ายถือมีดเล่มใหญ่จะมาแทงผู้กองกวินทร์จากด้านหลัง

ปัง!!!

กระสุนปืนของข้ามโขงเล็งเข้าที่อกของคนร้ายเต็มๆ จนมันทรุดลงมาขาดใจตาย แววตาดุที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนแข็งกร้าวขึ้นมาจนน่ากลัวแทบไม่ต่างจากดวงตาของพ่อผู้ให้กำเนิด สายตาเหี้ยมๆ แบบนี้ไม่เหลือเค้าของความเป็นเจ้าอาวาสเลยแม้แต่น้อย

“หนอย...กูจะย่างปลามึงบอกว่าบาปกรรม แต่นี่มึงเล่นเป่ามันจนตายมึงคงได้บุญหรอก” คนเป็นน้องเขยว่าให้พี่เมียที่ตอนนี้สลัดคราบเจ้าอาวาสออกแล้วกลายร่างเป็นนักรบเต็มตัวเข้าไปจัดการกับเหล่าคนร้ายกับเขา

บึ้ม!!!

เสียงยางรถยนต์ระเบิดดังขึ้นเมื่อคนร้ายพยายามจะขึ้นรถหลบหนีแล้วเหยียบตะปูเรือใบเข้า ไม่เพียงแค่ตะปูเรือใบแต่จ่าชาลียังยิงไปที่ล้อรถของมันด้วยทำให้ตอนนี้รถของพวกมันใช้งานไม่ได้ จ่าขวัญชัยก็เลยเอารถเข้าไปจอดขวางทางซ้ำแล้วรีบลงมาจากรถมาเพื่อเก็บคนร้ายที่ตอนนี้กำลังลงจากรถแล้วจะเล่นงานทั้งเขาแล้วก็จ่าชาลี จนตอนนี้ทั่วทั้งคุ้งน้ำโขงที่เคยเงียบสนิทกลับดังสนั่นไปด้วยเสียงปะทะกัน ผบ.คเชนทร์ที่นำทีมเจ้าหน้าที่คอยท่าเป็นกำลังเสริมรีบส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ทุกนายเตรียมพร้อม หากผู้กองกวินทร์ส่งสัญญาณมาแล้วพวกเขาจะเข้าไปหาในทันที

“อัลฟา 1 ส่งสัญญาณมาเดี๋ยวพ่อเอาคนเข้าไปช่วย” ผบ.คเชนทร์วิทยุไปหาผู้กองกวินทร์ ได้ยินเสียงปืนแบบนี้แล้วเขาไม่อยากจะอยู่เฉย ทีมอัลฟามีค่าต่อภารกิจนี้เป็นอย่างมากเขาไม่อยากให้ใครเป็นอะไรไปแม้แต่คนเดียว หัวหน้าดนัยที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบลอบยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินสรรพนามแทนตัวของผู้บังคับบัญชา เล่นเรียกแทนตัวเองว่า พ่อ แบบนี้คงรักลูกเขยมากแหละ ทั้งสถานีเรือนอกจาก ผบ.คเชนทร์เขาคืออีกคนที่รู้ว่าทีมอัลฟามีใครบ้างเพราะในฐานะของหัวหน้าสถานีเรือเขาย่อมรู้จักเจ้าหน้าที่ทุกคนในสถานีเรือของตัวเองอยู่แล้ว เพียงแต่เขาไม่มีอำนาจที่จะสั่งทีมอัลฟาได้เพราะทีมนี้ขึ้นตรงกับ ผบ.คเชนทร์โดยตรง และเมื่อมีเจ้าหน้าที่จากหน่วยอื่นมาถามเขาว่าทีมอัลฟาคือใครหัวหน้าดนัยก็จะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักทีมอัลฟาเหมือนกัน ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นการรักษาความลับและรักษาความปลอดภัยให้กับทีม

(“อย่าเพิ่งเข้ามาครับ บนเรือไม่ได้มีแค่ยาแต่พวกมันยังขนอาวุธมาด้วย ระเบิดเต็มลำเรือถ้าเข้ามากันหมดแล้วระเบิดที่เรือทำงานเราจะไม่รอดกันซักคน ไม่ต้องห่วงครับทางนี้พวกผมเอาอยู่”) เสียงผู้กองกวินทร์ตอบกลับมาสลับกับเสียงปืนเจ้าหน้าที่ทุกนายที่รอบุกอยู่ได้ยินกันทุกคน คำว่าระเบิดเต็มลำเรือของผู้กองกวินทร์ทำให้ทุกคนพากันใจไม่ดี แต่คำว่า พวกผมเอาอยู่ ก็ทำให้ทุกคนคลายความกังวลลงไปได้ระดับหนึ่งด้วยเชื่อมั่นในความสามารถของทีมอัลฟา หน่วยรบพิเศษ...เจ้าหน้าที่ทุกคนเข้าใจคำนี้ดี นอกจาก ผบ.คเชนทร์พวกเขาไม่รู้หรอกว่าทีมอัลฟามีสมาชิกเป็นใครบ้าง ทุกคนรู้แค่ว่าทีมอัลฟาคือหน่วยรบพิเศษที่เข้ามาประจำการในแถบภาคอีสาน เป็นทีมที่เก่งที่สุดในหน่วยรบพิเศษของกองทัพเรือและทุกภารกิจที่ทำล้วนสำเร็จทั้งหมด ในเมื่อหัวหน้าทีมบอกว่าเอาอยู่พวกเขาก็วางใจแต่ถ้ามีการขอกำลังเสริมพวกเขาก็จะไม่รอช้ารีบเข้าไปสมทบทันที

เพราะถูกปิดล้อมทั้งทางบกและทางเรือทำให้คนร้ายมีโอกาสหนีได้น้อย จะกลับขึ้นเรือคนขับเรือก็ตายแล้วซ้ำยังมีพันจ่าพรตกับจ่านพดลรอจัดการอยู่ จะหนีขึ้นถนนจ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีก็ขวางทางเอาไว้ แล้ววงล้อมตรงกลางก็มีผู้กองสองแฝดและข้ามโขงด้วย เมื่อเห็นเพื่อนถูกฆ่าคนร้ายเหล่านี้ก็รู้แน่แล้วว่าเจ้าหน้าที่ชุดนี้เอาจริง ถ้าขืนสู้ต่อคงไม่แคล้วต้องตายอยู่ที่นี่แน่ๆ ทำให้คนร้ายบางคนโยนปืนทิ้งแล้วคุกเข่าลงกับพื้นอย่างยอมแพ้และยอมให้จับแต่โดยดี ผู้กองกวินทร์จึงยกมือสั่งห้ามไม่ให้ทุกคนในทีมจัดการคนร้ายที่ยอมมอบตัว พวกเขาไม่ได้ต้องการจะจับตายตั้งแต่แรกแต่ที่ต้องตอบโต้กลับก็เพราะถ้าพวกเขาไม่ฆ่า อีกฝ่ายก็จะเป็นคนฆ่าพวกเขา การที่มีคนยอมมอบตัวถือว่าเป็นประโยชน์อย่างมากเพราะจะได้นำตัวไปสอบสวนรีดข้อมูลต่อ

ปังๆๆๆ

“ไอ้สารเลว!!!” ผู้กองกรินทร์สบถขึ้นเมื่อเขาจะเข้าไปล็อกกุญแจมือคนที่ยอมมอบตัว แต่กายยันต์กลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเมื่อมันจัดการยิงปิดปากลูกน้องไม่ยอมให้ใครรอดตัวไปเพื่อคลายความลับให้กับเจ้าหน้าที่ ลูกน้องที่เหลือเห็นแล้วก็ไม่กล้ามอบตัว งานนี้จะสู้ก็ตายจะยอมแพ้ก็ตายเหมือนกันทุกคนเลยไม่มีทางเลือกจับปืนขึ้นมาอีกครั้ง

“คุ้มกันเรือ!!!” ผู้กองกวินทร์บอกพันจ่าพรตกับจ่านพดล พันจ่าพรตจึงถีบกระสอบสินค้าบนเรือที่มีทั้งกระสอบยาเสพติดและกระสอบสินค้าทั่วไปที่ปะปนกันอยู่ให้ล้มลงไปทับลังไม้อีกหลายลัง เพราะลังไม้เหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยอาวุธปืนและระเบิด หากมีกระสุนพุ่งขึ้นมาบนเรือก็ให้มันโดนที่กระสอบเหล่านี้แทน

ปังๆๆๆ

ข้ามโขงยิงเข้าใส่กายยันต์แล้ววิ่งไปยังเรือสินค้าเมื่อกายยันต์พยายามจะยิงไปที่เรือเพื่อให้โดนลังไม้บรรจุระเบิด ในเมื่อเขาไม่สามารถขนเอาของไปส่งยังจุดหมายได้เขาก็ต้องทำลายหลักฐานทุกอย่างทิ้ง จะไม่ยอมให้พวกเจ้าหน้าที่ยึดข้าวของพวกนี้ไปทำผลงานเอาความดีความชอบกันเด็ดขาด

เมื่อมีข้ามโขงเข้ามาช่วยคุ้มกันเรืออีกคนกายยันต์ก็เริ่มรับมือไม่ไหว ครั้งพอหันไปมองทางลูกน้อยก็เห็นว่าแต่ละคนเริ่มไม่รอดแล้ว บางคนถูกยิง บางคนกระทืบจนหมอบ ทั้งหมดนี่ต้องเป็นเพราะสายของ ผบ.คเชนทร์แน่ ทั้งๆ ที่การขนยาครั้งนี้เขาวางแผนมาเป็นอย่างดีแต่ ผบ.คเชนทร์ก็ยังปล่อยหมาพวกนี้มาตลบหลังเขาได้

“อย่าคิดว่าหมาของครูจะเล่นงานผมได้ เพราะหมาของครูน่ะผมเป็นคนฝึกพวกมันมาเอง” กายยันต์กัดฟันว่าอย่างเจ็บใจแล้วเล็งกระบอกปืนไปทางจ่าชาลี ด้วยทีมอัลฟาปิดหน้าตากันหมดบวกกับความมืดทำให้เขาแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร แต่งานนี้เขาต้องได้ฆ่าหมาซักตัวเพื่อให้ตัวอื่นๆ มันเสียกำลังใจ

ผลัวะ!!!

ยังไม่ทันที่กายยันต์จะได้เหนี่ยวไกปืนผู้กองกรินทร์ก็วิ่งเข้ามาแล้วกระโดดถีบไปที่กลางหลังทันทีทำให้กายยันต์ซวนเซไป ผู้กองกวินทร์ที่เห็นดังนั้นก็เลยเข้ามาจัดการกับกายยันต์ด้วยอีกคนแล้วเตะเสยปลายคางจนกายยันต์ล้มตึง

“มอบตัวซะ กายยันต์” ผู้กองกรินทร์บอก ตอนนี้พวกเขาสามารถคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้แล้วและผู้กองกวินทร์ก็วิทยุให้ ผบ.คเชนทร์เอากำลังเข้ามาจัดการ

“ศิษย์อกตัญญูคิดจะล้างครูตัวเองหรอ”

“มึงไม่ใช่ครูของกู!!!” ผู้กองสองแฝดว่าพร้อมกัน ทำให้กายยันต์รู้แล้วว่าคนที่เล่นงานตัวเองก็คือหมาสองตัวที่เขาเป็นคนฝึกมาเองกับมือ

“...ไอ้หนูแฝด คิดจะจับครูมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเว้ย!”

ผลัวะ!!!

ผู้กองกรินทร์ล้มลงไปกับพื้นอย่างแรงเมื่อตอนแรกกายยันต์ทำท่าจะเข้าไปเล่นงานผู้กองกวินทร์เขาจึงจะเข้าไปช่วยน้องชาย แต่กายยันต์กลับสับขาหลอกแล้วปาดเท้าถีบเข้ามาที่กลางอกของเขาแทนและถีบแรงจนเขามึนไปหมด กายยันต์ฉวยโอกาสนี้รีบวิ่งหนีไปก่อนที่กำลังเสริมของ ผบ.คเชนทร์จะเข้ามา

“พี่ซีล!”

“ไม่ต้องห่วงพี่ ตามมันไป!!!” เมื่อพี่ชายบอกแบบนี้และท่าทางก็ไม่ได้เป็นอะไรมากผู้กองกวินทร์จึงวิ่งตามกายยันต์ไป เขาจะไม่ยอมให้กายยันต์หนีไปได้เด็ดขาด

ผู้กองกรินทร์เองก็ไม่ยอมปล่อยกายยันต์ไปเหมือนกัน เมื่อหายจากอาการมึนแล้วเขาก็ตามน้องชายไปอีกคนทันทีข้ามโขงจึงรีบเข้าไปรายงานภารกิจกับ ผบ.คเชนทร์แทน เจ้าหน้าที่ที่เอากำลังเสริมมาเข้ามาจับกุมคนร้ายที่ยอมมอบตัว และอีกส่วนก็เข้าไปดูศพของคนร้าย แต่เพราะข้ามโขงรายงานว่ากายยันต์ยังหลบหนีอยู่ ผบ.คเชนทร์จึงสั่งให้เจ้าหน้าที่เข้าเคลียร์พื้นที่และเตรียมกำลังคุ้มกันสถานที่เกิดเหตุเพราะไม่แน่ว่ากายยันต์อาจย้อนกลับมาหรืออาจมีกำลังเสริมของพวกมันเข้ามาช่วย

ท่ามกลางความมืดมิดและต้นหญ้าคาที่สูงเทียบหัวทำให้ทัศนวิสัยในการมองเห็นไม่ค่อยอำนวยผู้กองกวินทร์จึงดึงกล้องอินฟาเรด Night Vision บนหมวกฟาสลงมามอง ในขณะที่กายยันต์ไม่ได้มีกล้องอินฟาเรด Night Vision จึงดูเสียเปรียบไป ผู้กองกวินทร์แสยะยิ้มขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นเป้าหมาย และเขาไม่รอช้าเข้าไปเล่นงานกายยันต์ทันที

พลั่ก!

กายยันต์ล้มลงไปกับพงหญ้าคา คมหญ้าบาดผิวกายเพราะสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นเก่าๆ ในขณะที่ผู้กองกวินทร์ใส่เสื้อแขนยาว

“ใบหญ้าคามันคมนะ”

“ไอ้เด็กเวร!”

“มึงสิไอ้ทหารเวร! วันนี้กูจะเอาเลือดทหารชั่วๆ อย่างมึงมาเซ่นวิญญาณพี่น้องทหารของกู!!!” ผู้กองหนุ่มแผดเสียงลั่นอย่างเจ็บแค้นแล้วเข้าไปตะลุมบอนกับกายยันต์ทันที ทั้งคู่ต่างก็แลกศอกแลกหมัดกัน กายยันต์อาจมีดีตรงที่เคยเป็นลูกศิษย์ของ ผบ.คเคชนทร์และเป็นลูกศิษย์ที่ ผบ.คเชนทร์เคยภูมิใจ แต่ผู้กองกวินทร์ก็ไม่น้อยหน้า ถึงแม้ว่าจะมีกายยันต์เป็นครูฝึกมาก่อนแต่เขาก็ได้วิชามาจากผู้เป็นพ่อและปู่ด้วย ไหนจะจากพลโทคีรินทร์และคุณอาอีกหลายๆ คน เรียกได้ว่ามีครูเยอะกว่าจึงไม่ได้เสียเปรียบกายยันต์เสียทีเดียวและนี่คืออีกหนึ่งในจุดแข็งที่กายยันต์ก็ยังต้องหวั่น

ผลัวะ!!!

พลั่ก!!!

หมัดหนักๆ ของผู้กองกวินทร์ฮุกเข้าที่ปลายคางของกายยันต์ กายยันต์จึงฟันศอกกลับจนผู้กองกวินทร์คิ้วแตกและเลือดอาบจนชุ่มหมวกโม่งคลุมใบหน้า แต่ผู้กองกวินทร์ก็ไม่ยอมง่ายๆ อาศัยจังหวะที่กายยันต์ยังเมาหมัดของเขาอยู่ถีบไปที่กลางอกของกายยันต์ซ้ำจนคราวนี้แรงถีบทำให้กายยันต์ถึงกับกระเด็นไปไกลแล้วรีบคลานหนีขึ้นไปบนถนน ผู้กองกวินทร์จึงตามขึ้นไปซ้ำบนถนนโดยที่ทั้งเขาและกายยันต์ไม่ทันได้สังเกตเลยว่าที่มุมมืดด้านหนึ่งของถนนได้มีรถของใครจอดซุ่มอยู่

หลังจากที่ผู้เป็นพ่อถูกจับกุมไปนายภิเษกก็เข้ามาจัดการเรื่องการค้ายาต่อ โดยได้มาขอร้องทำธุรกิจร่วมกับกายยันต์อีกครั้ง แต่เพราะกายยันต์เคยจับได้ว่าเขากับผู้เป็นพ่อเคยทรยศตัวเองมาก่อนกายยันต์จึงยื่นข้อเสนอไปว่าหากนายภิเษกอยากกลับมาร่วมทำธุรกิจด้วยกันอีกนายภิเษกต้องช่วยตนขนอาวุธเถื่อนด้วย นายภิเษกที่ไม่มีทางเลือกจึงยอมช่วยกายยันต์ขนอาวุธเพื่อแลกกับการได้มาร่วมทำธุรกิจด้วยกันอีก คนร้ายสองคนที่ขับรถมารับยาจากกายยันต์เมื่อก่อนหน้านี้ก็เป็นคนของนายภิเษกเอง ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะขับรถตามมาดูการขนยาแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อทีมอัลฟาบุกก่อน ยิ่งตอนนี้มีกำลังเสริมเข้ามาด้วยเขาจึงตั้งใจว่าจะขับรถหนีแต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่กายยันต์คลานหนีขึ้นมาบนถนน

“จะหนีไปไหน มึงคิดว่ามึงจะรอดหรอกายยันต์”

ผลัวะ!!!

กระบอกปืนในมือของผู้กองกวินทร์ซัดเข้าใส่กายยันต์อีกจนอีกฝ่ายเลือดอาบหน้า พอผู้กองหนุ่มจะเข้าไปซ้ำกายยันต์ก็พลิกกายหลบแล้วเตะไปที่ขาของผู้กองกวินทร์จนเขาเสียหลัก กายยันต์จึงรีบหมุนตัวลุกขึ้นจะเข้าไปเล่นงานผู้กองกวินทร์บ้าง

ผลัวะ!!!

ผู้กองกวินทร์ไม่ยอมง่ายๆ ซัดพานท้ายปืนใส่กลางอกกายยันอีกจนกายยันต์ล้มลงไปกลางพื้นถนน ตอนแรกกายยันต์ตั้งใจจะลุกขึ้นแล้ว แต่พอเขาเห็นใครบางคนกำลังถือไม้หน้าสามเดินออกมาจากมุมมืดของถนนจึงยอมอยู่ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอนต่อแล้วแสยะยิ้มใส่

“คราวก่อนที่มึงบุกโรงแรม เป็นมึงสินะที่เล่นงานไอ้แก่เจ้าของโรงแรมจนมันหมดท่า”

“ใช่” ผู้กองกวินทร์ที่ไม่รู้ตัวว่านายภิเษกก็อยู่ที่นี่ด้วยตกหลุมพราง ส่วนนายภิเษกที่แค้นใจเรื่องที่พ่อของตนถูกเจ้าหน้าที่จับกุมแล้วยังถูกเล่นงานจนเลือดอาบคราวนั้นก็เกิดโทสะขึ้นมายิ่งกว่าเดิม เมื่อในที่สุดก็รู้แล้วว่าใครที่มันทำพ่อของเขา

“ถึงภารกิจนั้นจะเป็นแผนของมึงที่ยืมมือพวกกูไปเล่นงานคนอื่นแต่พวกกูก็รู้ทันมึงอยู่ดี วันนี้กูจะลากมึงไปกราบขอโทษครูของมึงให้ได้”

“ผบ.คเชนทร์น่ะหรอ”

“มึงต้องไปกราบขอโทษครูมึง ไอ้...”

ผลัวะ!!!

ทันใดนั้นเองผู้กองกวินทร์ก็ถึงกับทรุดล้มฟุบลงไปกับพื้นถนนทันทีเมื่อถูกตีอย่างแรงจากทางด้านหลัง โชคดีว่าเขาสวมหมวกฟาสอยู่แรงกระแทกจึงไม่ถึงกับทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส แต่แรงที่ตีก็ทำให้เขามึนจนไม่อาจทรงตัวให้ลุกขึ้นได้ในเดี๋ยวนั้น

“มึง!!! เป็นมึงเองหรอที่ทำพ่อกู มึงอย่าอยู่เลย!!!”

ปัง!!!

“โอ๊ยยย” นายภิเษกที่ชักปืนออกมาจะยิงผู้กองกวินทร์ซ้ำลงไปนอนดีดดิ้นอยู่กับพื้นเมื่อถูกยิงที่มือจนปืนร่วง กายยันต์หันกลับไปมองข้างหลังอีกทีก็เห็นว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์กำลังถือปืนเดินออกมาจากพงหญ้าคา

“มึงกล้าดียังไงมาทำน้องกู!!!” ผู้กองกรินทร์โกรธจัดที่เห็นน้องชายถูกลอบทำร้ายแบบนี้และไม่รอช้ารีบวิ่งเข้ามาเตะปลายคางนายภิเษกให้ได้ร้องโอดโอยหนักกว่าเดิมแล้วจึงเข้ามากระทืบอกกายยันต์ซ้ำ แต่กายยันต์ก็พยายามจะสู้กลับทำให้คราวนี้ทั้งผู้กองกรินทร์และกายยันต์ต้องวางมวยแลกหมัดกัน

“อูยยย ไอ้ฉิบหายเอ๊ย! กูเข้าใจแล้วว่าทำไมนายทองเหม็นบ้านบางระจันถูกพม่ารุมตีจนตาย” ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ ยั้งมือไปกับพื้นถนนเพื่อจะลุกขึ้นทั้งๆ ที่ยังมึนอยู่ เหล็กไหลที่คอป้องกันเขาจากคมมีดและห่ากระสุนได้แต่ป้องกันเขาจากไม้หน้าสามไม่ได้ เขาสะบัดหน้าแรงๆ และพยายามตั้งสติจับทิศทางใหม่อีกครั้ง ตอนนี้นายภิเษกยังคงนอนร้องคร่ำครวญอยู่ที่พื้นส่วนพี่ชายของเขาก็ยังคงแลกหมัดกับกายยันต์อยู่ผู้กองกวินทร์จึงไม่รอช้าเดินโซซัดโซเซเข้าไปร่วมวงด้วยคน

ถึงแม้จะเป็นสองรุมหนึ่งกายยันต์ก็ยังแข็งใจสู้ อาศัยความมีประสบการณ์และชำนาญด้านการรบมากกว่าตอบโต้ผู้กองสองแฝด จะไม่ยอมให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนมาล้มเขาได้ง่ายๆ โดยเฉพาะไอ้แฝดคู่นี้ ผบ.คเชนทร์เคยสบประมาทเขาเอาไว้ ผบ.คเชนทร์บอกว่าฝีมือของเขาด้อยกว่าฝาแฝดคู่นี้ หึ! เขาไม่มีทางด้อยกว่าไอ้แฝดคู่นี้หรอก ผบ.คเชนทร์จะต้องกลับคำพูดใหม่!!!

ผลัวะ!!!

ตุ๊บ!!!

กายยันต์ล้มหงายหลังไม่เป็นท่าเมื่อถูกเท้าคู่ของสองแฝดถีบที่กลางอกอีกเต็มๆ จนถึงขั้นกระอักเลือดเพราะเขาถูกเล่นงานที่กลางอกมาหลายรอบแล้ว นี่มันตีนคนหรือตีนช้างทำไมมันตีนหนักกันแบบนี้ โดนแค่ตีนเดียวเขาก็ทรุดแล้วนี่ยังมาแบบแพ็คคู่อีก

“จับมันเชือดคอเอาเลือดไปล้างตีนให้พี่น้องทหารเรือของมึงเลยเรนเจอร์” เมื่อเห็นกายยันต์ทรุดไปสองแฝดก็ได้ใจจนลืมไปชั่วขณะว่านอกจากกายยันต์แล้วนายภิเษกก็ยังอยู่ ด้วยความแค้นใจที่ผู้เป็นพ่อของตนถูกผู้กองกวินทร์เล่นงานจนเจ็บหนักนายภิเษกก็แข็งใจใช้มือข้างที่ไม่ได้ถูกยิงหยิบปืนที่ทำร่วงก่อนหน้านี้ขึ้นมา แม้จะยิงปืนไม่เก่งแต่ระยะยิงแทบจะเรียกว่ายิงจ่อแบบนี้อย่างไรแล้วก็ไม่มีพลาด ยิ่งตอนนี้ผู้กองกวินทร์กำลังเข้ามากระชากคอเสื้อกายยันต์ขึ้นแล้วรัวหมัดหนักๆ ใส่ก็ถือว่านี่คือเป้านิ่ง

“อย่าอยู่เลยมึง!!!”

“เฮ้ยเรนเจอร์ ระวัง!!!”

ปัง!!!

ผู้กองกวินทร์ล้มลงไปกับพื้นเมื่อถูกพี่ชายผลักอย่างจัง ครั้งพอเงยหน้าขึ้นมามองเหตุการณ์ตรงหน้าเขาก็ถึงกับเบิกตาเมื่อเห็นพี่ชายมายืนอยู่ตรงตำแหน่งที่เขายืนเมื่อกี้นี้ ผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นมากุมที่ท้องเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกและร้อนวูบวาบ เลือดจำนวนมากไหลออกมาเต็มมือของเขา ฉับพลันร่างกายก็เหมือนกับสูญเสียเรี่ยวแรง ไม่เจ็บ ไม่ปวดแต่ไม่มีแรง ไม่มีความรู้สึกใดๆ

“พี่ซีล!!!” วินาทีนี้ผู้กองกวินทร์ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกต่อไปแล้ว เขารีบวิ่งเข้าไปรับตัวพี่ชายเอาไว้ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะทรุดล้มลงตรงหน้ากายยันต์ ซึ่งกายยันต์เองก็ยังดูงงๆ ในตอนแรก แต่พอหันไปเห็นนายภิเษกถือปืนอยู่ในมือและผู้กองกรินทร์ที่ล้มลงไปต่อหน้า เลือดจำนวนมากไหลออกมานองพื้นถนนมันก็แสยะยิ้มสะใจขึ้นมา แม้ใจจะอยากเล่นงานซ้ำแต่พอหันไปเห็นกำลังเสริมของเจ้าหน้าที่กำลังมาทางนี้มันก็รีบพยุงกายลุกขึ้นแล้วหนีลงไปที่พงหญ้าคาริมฝั่งแม่น้ำโขงในทันที ส่วนนายภิเษกก็ยังคงยิ้มสะใจอยู่ ถึงเป้าหมายจะพลาดแต่แค่นี้ก็นับว่าสะใจที่สุดแล้ว ตอนนี้กระสุนปืนยังคงเหลืออยู่มันจึงเล็งปืนขึ้นใส่ผู้กองกวินทร์อีกครั้ง

ปัง!!!

ข้ามโขงยิงเข้าใส่มือข้างที่ถือปืนของนายภิเษกก่อนที่มันจะทันได้ลงมือ สมาชิกทีมอัลฟา ผบ.คเชนทร์และเจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่งรีบเข้ามาในที่เกิดเหตุ

“พี่ซีล!!!” เมื่อเห็นร่างพี่ชายนอนจมกองเลือดข้ามโขงก็รีบวิ่งเข้ามาหาในทันทีพร้อมกับ ผบ.คเชนทร์และสมาชิกในทีม แม้จะใจเสียที่เห็นเพื่อนร่วมทีมนอนจมกองเลือดอยู่แบบนี้แต่พันจ่าพรต จ่านพดล จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีก็เข้ามายืนขวางเอาไว้ไม่ยอมให้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ได้เห็นหน้าตาของผู้กองกรินทร์เมื่อตอนนี้ข้ามโขงกำลังถอดหมวดฟาสและหมวกโม่งปิดใบหน้าของผู้กองกรินทร์ออก ซึ่งทันทีที่ดึงหมวกโม่งออกผู้กองกรินทร์ก็กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก ผบ.คเชนทร์เองก็รีบเข้ามาหาผู้กองกรินทร์หลังจากที่สั่งให้เจ้าหน้าที่ติดตามกายยันต์ไปและคุมตัวภิเษกเอาไว้

“พี่...พี่ซีล...ข้ามโขงเร็วเข้าสิ ช่วยพี่ซีลด้วย ช่วยพี่ซีลเดี๋ยวนี้” ผู้กองกวินทร์กอดร่างพี่ชายไม่ยอมปล่อย มือก็ควานหาสร้อยเหล็กไหลของพี่ชายเพราะเขากับพี่ชายมีสร้อยจี้เหล็กไหลกันคนละเส้น ไม่มี...สร้อยเหล็กไหลของพี่ชายเขาไปไหน เมื่อคืนนี้เขาก็ยังเห็นพี่ชายใส่ติดตัวอยู่เลย

“ทำไมพี่โง่แบบนี้ พี่มาบังกระสุนให้ผมทำไมผมยิงแทงไม่เข้าพี่ก็รู้”

ผู้กองกรินทร์ยิ้มตอบน้องชายสลับกับกระอักเลือด เขาไม่รู้หรอกว่าวินาทีนั้นน้องชายของเขาจะยิงแทงเข้าหรือเปล่า เขารู้แค่ว่าน้องชายของเขากำลังจะถูกยิงและยิงในระยะประชิดตัว เขายอมไม่ได้ที่จะเห็นน้องเป็นอะไร แค่ผู้กองกวินทร์มีดบาดมือเขาก็เจ็บแทนแล้ว เขาเป็นพี่ นี่น้องชายของเขาต่อให้เขาต้องตายแทนเขาก็ยอม ที่เขาทำไปเขาทำไปด้วยสัญชาตญาณของพี่ชายที่ต้องปกป้องน้อง

“มึง...ตายไม่ได้...มึงไม่ใช่คนตัวคนเดียว...มึงมีเมีย แต่พี่...พี่ตัวคนเดียว...”

“ตัวคนเดียวบ้าอะไรเราเป็นฝาแฝดกัน มีพี่ต้องมีผมมีผมก็ต้องมีพี่สิ!!!” ผู้กองกวินทร์ว่าทั้งเสียงสะอื้นไห้ เขากอดพี่ชายแน่นแล้วซบหน้าลงไปที่หน้าผากของพี่ชาย

“พี่ซีลแข็งใจไว้นะ แข็งใจไว้นะพี่พี่อย่าทิ้งผม พี่อยู่กับผมนะพี่ซีล...ข้ามโขง ข้ามโขงช่วยพี่ซีลด้วย” มือที่เปื้อนเลือดยื่นไปจับแขนของข้ามโขงแน่นจน ผบ.คเชนทร์ต้องเข้ามาช่วยผู้กองกวินทร์ประคองร่างของผู้กองกรินทร์เอาไว้

“ระยะยิงประชิดตัวมากจนกระสุนทะลุเสื้อเกราะ ตอนนี้กระสุนฝังในต้องพาพี่ซีลไปโรงพยาบาลผ่าตัดด่วนครับ” ข้ามโขงรีบหันมาบอกผู้เป็นพ่อ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หัวหน้าดนัยขับรถกระบะของเจ้าหน้าที่เข้ามาพอดี ผบ.คเชนทร์จึงส่งสัญญาณเรียก ทีมอัลฟาไม่รอช้ารีบเข้ามาช่วยกันหามร่างของผู้กองกรินทร์ขึ้นไปที่ท้ายกระบะรถ ข้ามโขงตามติดไม่ยอมห่างจากร่างของพี่ชายแม้แต่น้อย

“ไป ไปกับซีลเดี๋ยวทางนี้พ่อจัดการเอง” ผบ.คเชนทร์เองก็ใจไม่ดีเมื่อเห็นหลานชายบาดเจ็บแบบนี้ หลานชายที่เขาเห็นมาตั้งแต่เกิด หลานที่เคยอุ้มชูป้อนข้าวป้อนขนม หลานชายที่รักเหมือนลูกในไส้ นี่เขาจะบอกเรื่องนี้กับรองกรันณ์อย่างไรดี จะบอกเพื่อนยังไงดี..

“จ่าสองคนอยู่ที่นี่รายงานภารกิจกับท่าน ผบ.” ผู้กองกวินทร์บอกจ่าพันจ่าพรตและจ่านพดลเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะตามจ่าขวัญชัยและจ่าชาลีขึ้นมาที่ท้ายกระบะ ทั้งสองคนก็เลยถอยออกมาตามคำสั่ง แต่ในจังหวะที่ผู้กองกวินทร์จะกระโดดขึ้นท้ายกระบะไปกับพี่ชายนั้นเขาก็เดินผ่านนายภิเษกที่ถูกทหารพรานนายหนึ่งคุมตัวเอาไว้อยู่ ด้วยความโกรธแค้นผู้กองกวินทร์จึงกระชากตัวมันมาอย่างแรงจนนายภิเษกทรุดลงไปกับพื้น และด้วยโทสะเขาจึงจับหัวมันทุ่มลงไปกับพื้นถนนสุดแรงมือ

พลั่ก!!!

แรงกระแทกที่ศีรษะอย่างแรงทำให้นายภิเษกถึงกับดิ้นพล่านชักอยู่กับที่เลือดไหลนองเป็นสาย

“อย่าเพิ่งรีบตายนะมึงรอกูกลับมาเอาคืนก่อน รับรองมึงได้ร้องหาความตายจากกูแน่!!!” เขาว่าทิ้งท้ายก่อนจะกระโดดขึ้นรถไป งานนี้หัวหน้าดนัยเหยียบคันเร่งแทบมิด พอเข้าเขตเมืองเขาก็เปิดไซเรนฉุกเฉินเพื่อเป็นการขอทางทันที เขาจะไม่ยอมให้ผู้โดยสารที่กระบะหลังรถของเขาต้องเป็นอะไรไปเด็ดขาด

เสียงไซเรนรถที่ดังแว่วจากไกลๆ ด้านหลังไม่ได้ทำให้กุมาริกาที่นั่งเหม่อลอยพิงกระจกรถหันไปสนใจมองแม้แต่น้อย หลังจากไปทำแผลที่โรงพยาบาลเสร็จแล้วกริชชาภัทรเห็นเธอยังช็อกไม่หายก็เลยหิ้วตัวเธอเข้าร้านเหล้าต่อ ซึ่งเป็นร้านเหล้าในจังหวัดบึงกาฬของเพื่อนเขาเอง ด้วยอยากจะให้น้องสาวที่อกหักคลายจากความเศร้าเขาก็เลยตั้งใจว่าจะมอมเหล้ากุมาริกาเสียหน่อย แต่คนที่ดันเมาจนสภาพดูไม่ได้กลับเป็นมอลลี่เสียเองในขณะที่กุมาริกาเธอแทบไม่แตะเหล้าเลย เรียกว่าไปนั่งกินน้ำตาเสียมากกว่า

“เสียงอาราย...น่ารำคาญเจง...เจง...” มอลลี่ที่นั่งอยู่เบาะหลังกับกุมาริกาปัดป่ายมือไปทั่วขณะที่รถติดไฟแดง และมือของเขาก็ปัดไปโดนกระเป๋าแบรนด์ดังใบเล็กที่กุมาริกาสะพายติดตัวตลอดตั้งแต่เมื่อเช้าจนกระทั่งออกจากร้านเหล้า และเธอก็เพิ่งถอดกระเป๋าออกจากตัวมาวางเอาไว้บนเบาะรถ พอถูกมือของมอลลี่ปัดป่ายมาโดนกระเป๋าก็หล่นลงพื้น ข้าวของในกระเป๋าหล่นกระจายจนกุมาริกาต้องก้มลงไปเก็บเพราะมอลลี่ทำท่าจะโก่งคออ้วกใส่กระเป๋าของเธอแล้ว

เอ๊ะ! นอกจากโทรศัพท์มือถือกับตลับแป้งที่หล่นออกมาจากกระเป๋า อีกอย่างที่กุมาริกาคว้าได้ก็คือ...สร้อยคอ สร้อยคอที่ตัวสร้อยเป็นเชือกเทียนสีดำถักเป็นเกลียวห้อยด้วยจี้อะไรบางอย่างที่มีรูปทรงแปลกๆ คล้ายหินสีนิล สร้อยเส้นนี้หล่นออกมาจากกระเป๋าของเธอแต่เธอมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ของเธอแน่ๆ แต่ก็รู้สึกคุ้นๆ เหมือนกับเคยเห็น...ที่คอของผู้กองกรินทร์

“นี่...”

“มีอะไร ป้ามอลลี่อ้วกแตกหรอ” กริชชาภัทรที่ขับรถอยู่ถามเมื่อเพิ่งจะได้ยินเสียงน้องสาวพูดออกมา

กุมาริกาไม่ได้ตอบ เธอกำสร้อยเส้นนี้เอาไว้แน่นแล้วกอดแนบอก ต้องเป็นเมื่อตอนเย็นที่เธอไปพูดกับผู้กองกรินทร์แน่ๆ เขาต้องแอบหย่อนใส่กระเป๋าของเธอ เขาเคยบอกว่านี่คือเครื่องรางป้องกันอันตรายได้ พี่ซีล...ให้สร้อยเส้นนี้น้ำเมยมาทำไม พี่ซีลให้น้ำเมยหรอ

“พี่น้ำปิง เบี่ยงรถออกให้ทางเขาหน่อยค่ะ” เธอบอกพี่ชายเมื่อรถคันที่เปิดไซเรนวิ่งใกล้เข้ามาและจอดอยู่ข้างๆ รถของเธอ แต่ก็จอดได้แค่แป๊บเดียวเมื่อจู่ๆ รถคันนี้ก็ขับฝ่าไฟแดงไปด้วยความรีบร้อน กุมาริกาจะไม่สนใจรถคันนี้เลยถ้าไม่สะดุดตากับชายฉกรรจ์สี่คนบนกระบะหลังรถ ทุกคนแต่งกายรัดกุมคลุมหน้าตามิดชิด แต่เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ไหนจะเสื้อเกราะอีกมันดูเหมือนชุดที่เพื่อนๆ ของผู้กองกรินทร์สวมใส่เมื่อตอนเย็น

“สงสัยจะมีคนเจ็บมั้ง เขากำลังทำ CPR ให้คนที่ท้ายกระบะด้วย” กริชชาภัทรมองไม่เห็นร่างของคนเจ็บ เขาเห็นแค่ชายหนึ่งที่กำลังนั่งทำท่า CPR อย่างคล่องแคล่วและชำนาญราวกับเป็นคนที่มีความรู้ทางการแพทย์ที่กระบะรถและชายคนนี้ก็ทำ CPR ไม่หยุดด้วย

“ทำ CPR หรอคะ” กุมาริการู้สึกใจเสียอย่างไม่มีสาเหตุ หัวใจของเธอกระตุกวูบและสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น

“ใช่ คนเจ็บน่าจะหัวใจกำลังหยุดเต้นหรืออาจจะกำลังหยุดหายใจ คงเป็นพวกเจ้าหน้าที่มั้งยังไงก็ขอให้เขาปลอดภัยแล้วกัน” กริชชาภัทรพูดอย่างไม่ได้คิดอะไรแล้วจะเริ่มออกตัวรถเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว

“ตามรถคนนั้นไป”

“อะไรนะ”

“น้ำเมยบอกให้ตามรถคันนั้นไป” กุมาริกาขยับตัวมาด้านหน้าแล้วมองไปที่รถคันนั้นดังกล่าวไม่ละสายตา ทั้งๆ ที่โรงแรมที่พักต้องไปอีกทางแต่กริชชาภัทรก็ทำตามที่เธอว่า

“อาจจะไม่ใช่พวกเขาก็ได้”

“ตามไป” กุมาริกาก็ไม่มั่นใจหรอกว่าจะใช่อย่างที่เธอคิดมั้ย สร้อยคอของสำคัญของเขาอยู่ที่เธอแล้วเพลงพิณก็บอกเธอว่างานนี้ค่อนข้างจะเสี่ยงมาก เธอใจไม่ดีเลย เธอใจเสียไปหมดเหมือนกับหัวใจของเธอจะขาดเสียตรงนี้ให้ได้ เธออยากตามไปดูให้แน่ใจว่าคนเจ็บไม่ใช่เขา ขอแค่ได้รู้ว่าคนเจ็บไม่ใช่เขาแล้วเธอจะรีบออกไปจากชีวิตของเขาทันทีตามที่เขาต้องการ

โชคดีว่าโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุดเป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่ ร่างของผู้กองกรินทร์ถูกหามจากท้ายกระบะขึ้นไปบนเตียงเข็นฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่ประจำห้องฉุกเฉินได้แต่มองอย่างตกใจและหวั่นใจเมื่อเห็นผู้ที่นำคนเจ็บมาส่งใส่เสื้อเกราะมีอาวุธครบมือ มีเพียงแค่หัวหน้าดนัยเท่านั้นที่แต่งเครื่องแบบทหารลายพรางและเขาไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ประจำห้องฉุกเฉินทันที

“ผมคือนาวาตรีดนัย เป็นหัวหน้าสถานีเรือนครพนม เจ้าหน้าที่ของผมถูกยิงได้รับบาดเจ็บสาหัสผมต้องการหมอด่วน!!!” หัวหน้าดนัยแสดงบัตรประจำตัวขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจะเข็นเตียงของผู้กองกรินทร์ไปที่ห้องฉุกเฉินก่อนจะเรียกหาหมอด้วยความร้อนใจเพราะเลือดของผู้กองกรินทร์ไหลออกมามากจนหยดลงพื้นไปตลอดทาง

“พี่...พี่ซีล เข้มแข็งเอาไว้นะพี่พี่อย่าทิ้งผมไปนะ พี่อยู่กับผมนะพี่ชีวิตผมขาดพี่ไม่ได้พี่ต้องอยู่กับผมนะ” ผู้กองกวินทร์จับมือของพี่ชายไม่ยอมปล่อยเพราะตอนที่นั่งรถมาผู้กองกรินทร์เสียเลือดมากจนช็อก หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะทำให้ข้ามโขงต้องทำ CPR มาตลอดทาง

“...น้ำเมย...ไป...อยู่กับผม อันตราย...ไป ไปซะ...น้ำเมย...”

เสียงที่เพ้อแผ่วเบาจนผู้กองกวินทร์ต้องก้มลงไปฟังใกล้ๆ แต่แล้วเขาก็ถูกกันออกมาเมื่อพยาบาลประจำห้องฉุกเฉินไม่ยอมให้เขาเข้าไปด้วย

“ญาติคนไข้รอข้างนอกนะคะ”

“ไม่ ผมจะเข้าไปหาพี่ผม ผมจะเข้าไปหาพี่ชายของผม”

“ไม่ได้ค่ะเป็นกฎนะคะ ตอนนี้คนไข้อยู่ในมือหมอแล้วญาติรอข้างนอกนะคะ” พยาบาลทั้งห้าม ทั้งกลัวเมื่อเห็นสภาพของผู้กองกวินทร์ที่ตอนนี้เขาถอดหมวกโม่งออกจนเห็นหน้าตาที่ฉ่ำไปด้วยเลือด ทั้งฟกช้ำและคิ้วแตก ปากแตก ไหนจะเสื้อเกราะแล้วก็อาวุธที่ตัวของเขาอีก

“ไม่เป็นไรพี่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูพี่ซีลให้เอง” ข้ามโขงรีบมาดึงผู้กองกวินทร์ออกจากประตูห้องฉุกเฉิน จ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีจึงเข้ามาช่วยกันประคองผู้กองกวินทร์เอาไว้เพราะเขาเองก็บาดเจ็บจนแทบจะทรงตัวยืนไม่อยู่ ในจังหวะนั้นหมอประจำห้องฉุกเฉินก็รีบเดินออกมาเพราะต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนไข้ ข้ามโขงจึงรีบแสดงบัตรประจำตัวให้หมอดู

“ผมคือเรือโทนายแพทย์ข้ามโขง สัตตโยธิน เป็นแพทย์ทหารเรือแล้วก็แพทย์ประจำตัวคนไข้ อนุญาตให้ผมเข้าร่วมการผ่าตัดด้วยนะครับ”

“งั้นรีบเข้ามาเลยครับ” นายแพทย์ที่อยู่ประจำห้องฉุกเฉินอนุญาตเพราะเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเขาได้รับสายโทรศัพท์โดยตรงจากทางผู้ใหญ่ของโรงพยาบาล ซึ่งแจ้งมาว่ามีเจ้าหน้าที่บาดเจ็บกำลังจะมารักษาตัวที่นี่และจะมีหมอมากับคนไข้ด้วย หากหมอคนดังกล่าวต้องการเข้าร่วมให้การรักษาก็ให้ทำตามที่เขาต้องการได้เลย ซึ่งเมื่อข้ามโขงเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้วแจ้งชื่อของผู้กองกรินทร์ให้หมอประจำห้องฉุกเฉินรู้ หมอหนุ่มก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเคสนี้ถึงมีผู้ใหญ่โทรมาหาเขากลางดึก คนเจ็บคนนี้นามสกุลเดียวกันกับอาจารย์หมอที่เขาเคารพ เขาคือหนึ่งในศิษย์เอกของแพทย์หญิงราชาวดี สุวรรณเวช นี่เขา...กำลังจะได้รักษาลูกชายของอาจารย์ งั้นเขาจะทำให้อาจารย์ผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด

กุมาริการีบวิ่งมายังแผนกฉุกเฉินอย่างไม่สนใจจะรอพี่ชายและมอลลี่ที่ยังเมาแอ๋อยู่ พอมาถึงแผนกฉุกเฉินเธอก็เห็นเจ้าหน้าที่กำลังทำความสะอาดพื้นที่รอยเลือดหยดไปเป็นทาง และที่หน้าห้องฉุกเฉินก็มีผู้ชายสี่คนยืนอยู่ สีหน้าพวกเขาดูเคร่งเครียดและไม่สู้ดีโดยเฉพาะ...

“พี่ซีล...” เธอรีบวิ่งเข้ามาหาผู้กองกวินทร์ที่กำลังยกมือขึ้นกุมขมับจนได้เห็นแหวนแต่งงานที่นิ้วของเขา...คนนี้คือแฝดน้อง

“คุณมาที่นี่ได้ยังไง” ผู้กองกวินทร์ไม่คิดว่าจะได้เห็นกุมาริกาอยู่ที่นี่ ไหนจะกริชชาภัทรที่กำลังวิ่งตามน้องสาวมาอีก ทำไมพี่น้องคู่นี้ถึงมาโผล่ที่บึงกาฬได้

“เราบังเอิญเจอรถของพวกคุณบนถนนพอดีแล้วน้ำเมยเขาจำพวกคุณได้ก็เลยขอให้ผมขับรถตามมา” กริชชาภัทรบอกขณะดูสภาพของผู้กองกวินทร์ที่ยังมีเลือดอาบอยู่ตามใบหน้า มือทั้งสองข้างก็มีแต่คราบเลือด ผู้ชายอีกสองคนที่อยู่กับเขาก็มีสภาพไม่ต่างกันทั้งๆ ที่เมื่อตอนเย็นพวกเขายังดีๆ กันอยู่เลย

“ใครเป็นอะไรหรอครับ”

“คนในทีมของผมได้รับบาดเจ็บ”

“ใครหรอครับ เขาเป็นอะไรมากรึเปล่า” กริชชาภัทรถามแทนน้องสาวด้วยความเป็นห่วง ไม่ว่าคนเจ็บจะเป็นใครแต่เขาก็คิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้นเลย โดยเฉพาะเกิดขึ้นกับเหล่าเจ้าหน้าที่ที่กำลังทำงานเพื่อชาติบ้านเมือง

“ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ กลับไปซะ”

“แล้วพี่ซีลล่ะคะ พี่ซีลอยู่ไหน” กุมาริกามองหาผู้กองกรินทร์ไปรอบๆ บริเวณหวังว่าจะเห็นเขา แต่สภาพและสีหน้าของผู้กองกวินทร์ดูไม่สู้ดีทำให้เธอยิ่งร้อนใจเป็นห่วง ดูก็รู้ว่าผู้กองกวินทร์ร้องไห้อยู่หรือว่า...

“พี่ซีลอยู่ดูแลที่เกิดเหตุแทนผมระหว่างที่ผมพาลูกน้องมาที่นี่” ผู้กองกวินทร์จำใจต้องโกหก นี่มันคือสิ่งที่พี่ชายของเขาต้องการ พี่ชายของเขารักกุมาริกามากและต้องการให้เธอออกไปจากชีวิต ถ้าเขาบอกเธอไปตามตรงเธอก็จะไม่ยอมไปจากพี่ชายของเขาเสียที ถ้าพี่ชายของเขารอดก็คงจะรักษาตัวต่ออีกนานซึ่งมันจะทำให้เธอทิ้งทุกๆ อย่างมาหาพี่ชายของเขา หรือถ้า...พี่ชายของเขาโชคร้ายกุมาริกาก็จะยิ่งเจ็บปวดจนไม่อาจมีแรงใจในการใช้ชีวิตต่อ เขามั่นใจว่าวินาทีนี้พี่ชายของเขาไม่ได้ต้องการจะให้เธออยู่เคียงข้าง แม้แต่คำพูดสุดท้ายก่อนที่จะเข้าห้องฉุกเฉินไปพี่ชายของเขาก็ยังไล่เธอ ถ้าเธออยู่กับพี่ชายของเขาเธอจะไม่ปลอดภัย พี่ชายของเขาต้องการจะให้เธอไปแล้วจะให้เขาบอกความจริงเพื่อเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ทำไม

“พี่ซีล...ไม่ได้เป็นอะไร เดี๋ยวอีกซักพักเขาก็คงจะตามมาดูอาการเพื่อนของเขา ผมว่าเขาคงไม่อยากเจอคุณเพราะงั้น...รีบพาน้องสาวคุณกลับไปเถอะ” เขาบอกกุมาริกาก่อนจะหันมาบอกกริชชาภัทร แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างอยู่ในมือของกุมาริกา สร้อยเหล็กไหลของพี่ชายเขา...

“นั่นสร้อยของพี่ซีลใช่มั้ย” ถึงว่าสิ ที่พี่ชายของเขาต้องเจ็บแบบนี้ก็เพราะว่าสร้อยเส้นนี้มาอยู่ที่เธอนี่เอง

“พี่ซีลคงแอบเอาใส่กระเป๋าของฉันเมื่อตอนเย็นค่ะ เขา...”

“ผมขอคืนได้มั้ย” เขาเข้าใจว่าผู้กองกรินทร์คงอยากจะมอบสร้อยเส้นนี้ให้กับกุมาริกาเพื่อให้สร้อยเส้นนี้คุ้มครองเธอ เขาอาจจะยอมทำตามความต้องการของพี่ชายได้ทุกเรื่องแต่ขอแค่เรื่องนี้เท่านั้นที่เขาจะไม่ยอมทำตาม ชีวิตของพี่ชายเขามีค่าต่อเขามาก เขาไม่อยากให้พี่ชายของเขาต้องเป็นอันตรายอีก เธอเป็นดารามีคนคอยตามดูแลมากมาย ชีวิตก็ไม่ได้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเท่ากับพี่ชายของเขาแล้วเธอจะต้องพกสร้อยเหล็กไหลไปทำไม

“...ขอฉันเก็บเอาไว้เป็นของแทนใจดูต่างหน้าพี่ซีลไม่ได้หรอคะ ไหนๆ ฉันก็ต้องไปแล้ว”

“คุณเอาไอ้นี่ไปแทนก็แล้วกัน” ผู้กองกวินทร์ยื่นแหวนญาติของพี่ชายไปให้เธอเพื่อขอแลกเปลี่ยนเอาสร้อยเหล็กไหลคืน ระหว่างที่เดินทางมาที่นี่พี่ชายของเขากำแหวนวงนี้ไม่ยอมปล่อย...แหวนญาติอยู่ที่ใครหัวใจก็อยู่ที่คนนั้น...ถ้าอย่างนั้นแหวนวงนี้ก็ควรจะอยู่ที่เธอ

“เมื่อตอนเย็นพี่ซีลมันทำร่วงผมก็เลยเก็บได้ คุณเอาแหวนของมันไปก็แล้วกันส่วนสร้อยเส้นนี้ผมจะเก็บเอาไว้ให้พี่ซีลใส่ป้องกันตัว ถ้าคุณอยากให้เขาปลอดภัยคุณก็คืนสร้อยเส้นนี้ให้เขาเถอะ” เมื่อผู้กองกวินทร์พูดแบบนี้กุมาริกาก็รีบคืนสร้อยเหล็กไหลให้ทันทีพร้อมกับรับเอาแหวนญาติมาจากเขา กุมาริกามองไปที่ประตูห้องฉุกเฉินอีกครั้งด้วยความสังหรณ์ใจไม่ดี ตราบใดที่เธอยังไม่เห็นหน้าผู้กองกรินทร์เธอก็คงสบายใจไม่ได้

“...พี่ซีลปลอดภัยแน่ใช่มั้ยคะ พี่ซีลยังอยู่กับฉันใช่มั้ย”

“ใช่ มันก็แค่ฟกช้ำเหมือนผมนี่แหละแต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ตอนนี้กำลังเคลียร์พื้นที่ในที่เกิดเหตุอยู่”

“พี่ว่าเขาคงไม่เป็นอะไรหรอกเราอย่าคิดมากเลย กลับกันเถอะไม่รู้ว่าป่านนี้ป้ามอลลี่จะอ้วกแตกใส่รถพี่แล้วยัง” กริชชาภัทรดึงเอาน้องสาวเข้ามากอดโอ๋ กดใบหน้าของกุมาริกาให้ซุกอกเขาเอาไว้แล้วมองไปที่ห้องฉุกเฉินก่อนจะหันมามองผู้กองกวินทร์ ผู้กองกวินทร์อาจจะโกหกกุมาริกาได้แต่โกหกเขาไม่ได้ ถ้าแค่ลูกน้องในทีมบาดเจ็บเล็กน้อยแล้วทำไมเขาถึงร้องไห้จนตาแดงมือสั่นขนาดนี้ ส่วนเจ้าหน้าที่อีกสามคนที่อยู่กับเขาแม้จะมีสีหน้าเคร่งเครียด ดูกังวลแต่ก็ไม่ถึงกับมากเท่าผู้กองกวินทร์เลย ความจริงแล้วคนเจ็บที่อยู่ในห้องฉุกเฉินก็คงจะเป็นผู้กองกรินทร์ จากที่มีรอยเลือดหยดมาตามพื้นแบบนี้และถึงขั้นต้องทำ CPR มาตลอดทางอาการคงไม่ใช่เล่นๆ

“พาคุณน้ำเมยกลับไปเถอะ ผมไม่อยากให้เขา...เจอพี่ซีล” น้ำเสียงของผู้กองกวินทร์สั่นเครือ ทั้งเป็นห่วงพี่ชายอีกใจก็สงสารกุมาริกา แต่เขาไม่มีทางเลือกจริงๆ คำขอสุดท้ายของพี่ชายเขาก็คือการบอกให้กุมาริกาไป ผู้กองกวินทร์รู้ว่าเขาสามารถโกหกกุมาริกาได้แต่เขาคงโกหกกริชชาภัทรไม่ได้

“ผมขอร้อง” คำขอร้องในที่นี้ของเขาเขาหมายถึงขอร้องอย่าให้กริชชาภัทรบอกความจริงกับกุมาริกา ให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ต่อไปนั่นแหละดีแล้ว

“อืม ได้” กริชชาภัทรพยักหน้ารับว่าจะทำตามคำขอร้องของผู้กองกวินทร์ เขาเองก็ไม่อยากให้น้องสาวต้องเจ็บปวด ถ้าเธอรู้ว่าคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินคือผู้กองกรินทร์กุมาริกาต้องอยู่เฝ้าเขาจนไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแน่ๆ

“ผมขอให้ลูกน้องของผู้กองที่อยู่ข้างในห้องฉุกเฉินปลอดภัยดีนะครับ” เขาบอกทิ้งท้ายก่อนจะประคองพากุมาริกาออกไปจากโรงพยาบาลแต่โดยดี ซึ่งพอกริชชาภัทรกับกุมาริกาไปแล้วผู้กองกวินทร์ก็ถึงกับทรุดลงไปนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นด้วยความสงสารพี่ชาย ทำไมกัน ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย หัวใจของตัวเองก็รักษาเอาไว้ไม่ได้แม้แต่ชีวิตก็ยัง...

“พี่เรนเจอร์” คราวนี้คนที่วิ่งเข้าหาเขาก็คือเพลงพิณ ปานมณฑาแล้วก็คุณยายพุดตาน ด้วยภารกิจนี้มีความเสี่ยงมากเพลงพิณจึงนอนไม่หลับ เธอจะอยู่รอจนกว่าจะได้รู้ว่าสามีปลอดภัยแต่ทันทีที่ผู้เป็นพ่อโทรมาแจ้งข่าวร้ายเธอกับแม่และยายก็รีบพากันมาที่โรงพยาบาลทันที

“...พี่เรนเจอร์คะ” พอเพลงพิณเข้าไปนั่งลงข้างๆ เขาผู้กองกวินทร์ก็ดึงเอาเธอเข้าไปกอดในทันทีพร้อมกับซบใบหน้าลงกับไหล่เล็กๆ ของเธอ เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครด้วยกลัวเหลือเกินว่าจะเสียพี่ชายไป

“พี่ซีลอาการไม่ดีเลย...ตอนมาที่นี่ก็หัวใจหยุดเต้นไปตั้งหลายรอบจนข้ามโขงต้องปั๊มหัวใจให้ตลอด พี่ซีล...” เพลงพิณกระชับกอดเขาแน่นแล้วลูบหลังของเขาเบาๆ เข้าใจเขาดีทุกอย่าง ผู้กองกรินทร์คือคนที่เขารักที่สุด พี่แฝดคู่นี้รักกันมากแค่ไหนเธอรู้ดี

“พี่ซีลต้องไม่เป็นอะไรนะคะ พี่เรนเจอร์ทำใจดีๆ นะตอนนี้พี่ซีลอยู่ในมือหมอแล้ว...น้องเพลงเชื่อนะคะว่าพี่ซีลจะต้องปลอดภัยแล้วอีกไม่นานก็จะหายดี”

“เขามาบังกระสุนให้พี่...เขามาช่วยพี่...”

“โธ่พ่อคุณ” พุดตานที่ได้ยินแบบนี้ยกมือขึ้นทาบอก สายใยรักของพี่น้องคู่นี้ช่างเหนียวแน่นเหลือเกิน

“พี่เขาต้องปลอดภัยลูก อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะเชื่อยายเดี๋ยวพี่ซีลเขาก็ปลอดภัย” พุดตานเข้ามาช่วยปลอบหลานเขยอีกคนส่วนปานมณฑาก็เข้าไปเกาะอยู่ที่ประตูห้องฉุกเฉิน เธอน้ำตาร่วงด้วยความเป็นห่วงหลาน ไม่กล้าแม้แต่จะโทรไปแจ้งเรื่องนี้กับคนที่บ้านสุวรรณเวช ไม่รู้จะบอกพี่หมอแก้มอย่างไรดีก็คงต้องให้สามีของเธอนั่นแหละเป็นคนโทรไปบอก ตอนนี้เขายังอยู่ในที่เกิดเหตุอยู่เพราะต้องจัดการเรื่องคนร้ายและของกลาง

“ขอโทษนะคะ” พอปานมณฑาผละออกมาจากประตูห้องฉุกเฉิน พยาบาลที่อยู่ในห้องฉุกเฉินก็เดินออกมาพอดี “คุณหมอที่อยู่ข้างในแจ้งว่าที่นี่มีญาติของคนไข้อยู่ด้วย ไม่ทราบว่าเป็นท่านไหนคะทางเราต้องการเลือดไปให้คนไข้ค่ะ ตอนนี้คนไข้เสียเลือดไปมาก...”

“ผมเองครับ” ผู้กองกวินทร์รีบผละออกจากเพลงพิณในทันทีทันใดก่อนที่พยาบาลจะพูดจบเสียอีก จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาพยาบาล แต่เพราะก่อนหน้านี้เขาถูกนายภิเษกตีหลังด้วยไม้หน้าสามมาก็เลยยังมีอาการข้างเคียงทำให้เดินเซถลาจนเพลงพิณต้องรีบเข้าไปช่วยประคองเขาเอาไว้

“ผมเป็นฝาแฝดของเขา ผมกับพี่ชายเราเป็นแฝดแท้แล้วก็เลือดกรุปเดียวกัน เอาไปเลยครับ เอาเลือดของผมไปให้พี่ สูบเอาไปจนหมดตัวก็ได้อยากได้เท่าไหร่เอาไปให้หมดเลยแต่ต้องช่วยพี่ผมให้ได้นะ อย่าให้พี่ผมตายนะเอาเลือดของผมไปเลย จะเอาตับ เอาไต หรือปอดหรืออะไรไปด้วยก็ได้ขอแค่ช่วยชีวิตพี่ผมได้ก็พอ”

“คะ...ค่ะ งั้นเชิญด้านนี้ค่ะ” พยาบาลผายมือเชิญเขาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ดูจากเบ้าหน้าแล้วถึงไม่บอกพยาบาลก็เชื่อว่าเขาคือแฝดของคนไข้และเป็นแฝดแท้ด้วย นอกจากจะหน้าตาเหมือนกันยังตัวหอมเหมือนกันอีก บาดเจ็บมาแบบนี้แทนที่จะได้กลิ่นคาวเลือดนี่ทั้งห้องฉุกเฉินกลับฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอม แต่ด้วยผู้กองกวินทร์ก็บาดเจ็บเหมือนกันเพลงพิณจึงขอพยาบาลตามเข้าไปคอยดูแลสามีด้วย

“ได้เลือดจากพี่เรนเจอร์ไปพี่ซีลต้องรับรู้ได้แน่ พี่ซีลจะต้องปลอดภัยแน่นอนค่ะ” เธอบอกกับสามีขณะที่เขานอนให้เลือดอยู่ ผู้กองกวินทร์จึงเอื้อมมืออีกข้างมาดึงเอาเธอเข้าไปกอด

“น้องเพลงขอพรช่วยพี่หน่อย ขอพรกับพญานาคทุกตน พญาศรีสัตตนาคราชแล้วก็องค์พระธาตุพนมว่าขอให้พี่ซีลปลอดภัย ถ้าพี่ซีลรอดปลอดภัยแล้วก็กลับมาแข็งแรงดีเดี๋ยวพี่กับพี่ซีลจะไปรำถวาย”

“ระ...รำถวายหรอคะ”

“ใช่ค่ะ ขอแค่พี่ซีลปลอดภัยจะให้พี่ทำอะไรพี่ยอมทั้งนั้น” เขากอดเพลงพิณแน่นแล้วมองไปที่รอยแยกของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทก็เห็นว่าตอนนี้ข้ามโขงกับหมออีกคนแล้วก็พยาบาลกำลังช่วยชีวิตพี่ชายของเขาอยู่ ขอเถอะนะ ขอให้พี่ชายของเขาปลอดภัยจะให้เขาเอาอะไรมาแลกเขาก็ยอม

**********************************

พี่ซีลบอกว่า เรนเจอร์ ก่อนที่มึงจะบนอะไรมึงช่วยปรึกษากูก่อนด้วย