36.ความลับไม่มีในโลก

ภายในห้องพักผู้ป่วยมีผู้คนมากมายมายืนรายล้อมเตียง ข่าวการบาดเจ็บของผู้กองสองแฝดทำให้บ้านสุวรรณเวชมารวมตัวกันอยู่ที่บึงกาฬแทบจะในทันทีด้วยทั้งสองคนเป็นหลานชายคนโตของบ้าน เป็นความหวังทั้งหมดของบ้านสุวรรณเวช ราชาวดีนั่งกุมมือของผู้กองกรินทร์อยู่ที่ข้างเตียง สายตาจ้องมองแต่เพียงลูกชายด้วยความห่วงใยและสงสารลูก หยดน้ำตารินไหลออกมาจนรองกรันณ์ต้องคอยโอบกอดเธอเอาไว้ แม้ว่าการผ่าตัดจะผ่านไปด้วยดีและสามารถช่วยชีวิตของผู้กองกรินทร์เอาไว้ได้แต่ผ่านไปหลายวันแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าผู้กองหนุ่มจะฟื้น

“เย้ย!” หมอที่เป็นเจ้าของไข้และเป็นคนที่ช่วยผ่าตัดให้ผู้กองกรินทร์ในคืนนั้นรีบยกมือขึ้นป้องตัวด้วยความตกใจเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียงของคนไข้ขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง เขานึกว่าเธอจะกระโดดลงมาต่อยเขาเขาก็เลยต้องรีบถอยแล้วเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ เก้าอี้ของราชาวดี

“เออ...คือว่า...ผมพยายามเต็มที่แล้วนะครับอาจารย์ ร่างกายของผู้กองตอบสนองต่อการรักษาแล้วตอนนี้ก็ไม่มีภาวะแทรกซ้อนใดๆ” แต่ทำไมถึงยังไม่ฟื้นเขาเองก็ไม่รู้และไม่สามารถตอบคำถามของทุกคนได้ ยิ่งเขาตอบไม่ได้หมอหนุ่มก็เริ่มเกร็งเพราะแต่ละคนในห้องนี้ล้วนมีแต่บุคคลสำคัญของประเทศทั้งนั้น ทั้งท่านนายพลปภพ คุณหญิงกรกช รองกรันณ์ ราชาวดี พลโทคีรินทร์ หมอเอื้อย ครอบครัวของ ผบ.คเชนทร์แล้วก็แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนา โดยเฉพาะแก้วเจ้าจอมเขากลัวเธอที่สุดเพราะสมัยที่เขายังเป็นนักศึกษาแพทย์เขาเคยเห็นเธอตามผู้เป็นแม่มาที่คณะของเขา เป็นนักศึกษาแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็เข้ามานั่งฟังบรรยายด้วย อาจารย์ของเขาบอกว่าเธอเป็นลูกสาวและกำลังเรียนอยู่ที่วิทยาลัยแพทย์พระมงกุฎฯ วันนี้เธอไม่มีเรียนก็เลยขอตามแม่มาและถือโอกาสเข้ามาร่วมฟังบรรยาย ท่าทางภายนอกเหมือนเด็กเรียนที่เรียบร้อยมาก อาจารย์ถามอะไรไปแล้วไม่มีใครตอบได้เธอเป็นต้องยกมือตอบเสียเอง เรียนเก่งสมกับเป็นลูกสาวของอาจารย์ แล้วพอเลิกเรียนระหว่างที่เธอกำลังรออาจารย์อยู่ก็มีเด็กต่างคณะเข้ามาจีบ พอเธอไม่เล่นด้วยไอ้พวกนั้นก็เสียมารยาทจะลวนลามเธอเข้า เขากับพวกยังไม่ทันจะได้เข้าไปช่วยเลยเธอก็จัดการส่งไอ้พวกนั้นไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแล้ว นับตั้งแต่นั้นมาเขาก็เลยกลัวเธอมาโดยตลอด เพื่อนของเขาก็ยังไม่กล้าจีบเธอ เห็นหน้าหวานๆ ใครจะไปรู้ว่าดุอย่างกับหมาร็อตไวเลอร์ นิสัยไม่เหมือนแม่เลยสักนิด

“ไม่ต้องคิดมากหรอกนะอาจารย์รู้ว่าเธอทำเต็มที่แล้วอาจารย์ไม่ตำหนิเธอหรอก ขอบใจเธอมากนะที่ช่วยลูกชายของอาจารย์ ขอบใจข้ามโขงด้วยนะลูก” ราชาวดีตบไหล่ของเขาเบาๆ พร้อมกับหันมาขอบใจข้ามโขงด้วย จากนั้นเธอก็กลับไปนั่งกุมมือของผู้กองกรินทร์ต่อ ซึ่งที่เธอพูดไปเมื่อกี้นี้ก็ค่อยทำให้หมอหนุ่มสบายใจขึ้นหน่อย

“ลุกขึ้นได้แล้วหมอ ไม่มีใครในนี้เขาอยากจะตัดหัวหมอมาเสียบประจานหรอกนะ” พอแก้วเจ้าจอมกอดอกพูดอย่างวางอำนาจเขาก็ต้องรีบลุกขึ้น ขืนไม่ยืนแล้วเธอไม่พอใจเหวี่ยงเขาลงไปจากตึกคนไข้ใครล่ะจะช่วยเขาได้

“พวกเรารู้น่าว่าหมอทำเต็มที่แล้ว” เจ้าจอมว่าอีก แม่แก้มของเธอเป็นถึงอาจารย์หมอด้านศัลยแพทย์ที่เก่งมาก หมอมากมายในประเทศต่างก็มาขอฝากตัวเป็นศิษย์ เธอเองก็เป็นหมอ ป้าเอื้อยก็เป็นหมอและข้ามโขงก็เป็นหมอเหมือนกันดังนั้นทุกคนจึงช่วยกันตรวจเช็คอาการของผู้กองกรินทร์ซ้ำอย่างละเอียดจึงรู้ว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์พ้นขีดอันตรายแล้ว เพียงแต่...พี่ชายของเธอยังไม่ฟื้นก็เท่านั้น

“คุณพ่อ” ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ ลุกลงมาจากเตียงคนไข้ที่อยู่ข้างๆ กันโดยมีเพลงพิณกับข้ามโขงช่วยประคอง เพราะเขาถูกนายภิเษกตีอย่างแรงด้วยไม้หน้าสามทำให้ได้รับบาดเจ็บ เพราะตอนแรกเขามัวแต่ห่วงพี่ชายจนลืมสนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง พอเขาให้เลือดเสร็จเขาก็ถึงกับกระอักเลือดและหมดสติไป แรงตีทำให้เขาบาดเจ็บจากภายในจนต้องเข้ามานอนพักรักษาตัวอยู่ข้างๆ พี่ชายแบบนี้ ผู้กองกวินทร์เดินเข้ามาหาผู้เป็นพ่อกับแม่ด้วยความรู้สึกผิดจนน้ำตารินไหล

“ผมขอโทษครับ ผมขอโทษที่ไม่ระวังตัวจนพี่ซีลต้องมาโดนยิงแทน ผมขอโทษ...”

“ไม่ต้องขอโทษ” รองกรันณ์เข้ามาประคองเอาเขาเข้าไปกอด พอถูกผู้เป็นพ่อกอดก็กองกวินทร์ก็ยิ่งน้ำตาร่วง หากเป็นทุกทีเขาคงดิ้นหนีเพราะอายสาวแต่คราวนี้เขากลับต้องการอ้อมกอดของพ่อกับแม่ที่สุด

“ผมขอโทษ”

“มันไม่ใช่ความผิดของลูกเลยเรนเจอร์อย่าคิดแบบนั้นสิ ไม่มีใครตำหนิเรนเจอร์ทั้งนั้น” ราชาวดีคลายมือจากผู้กองกรินทร์แล้วลุกจากเก้าอี้มากอดปลอบขวัญผู้กองกวินทร์บ้าง เธอเข้าใจดี เข้าใจดีว่าถ้าทำงานด้านนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง เช่นเดียวกับรองกรันณ์ที่ยังกอดพร้อมกับตบไหล่ลูกชายเบาๆ

“พ่อเองก็ทำงานด้านนี้มาก่อนพ่อย่อมรู้ดีว่างานที่เรนเจอร์ทำเป็นยังไงและเสี่ยงมากแค่ไหน พ่อกับแม่แล้วก็พวกเราทุกคนรู้ดีว่าถ้าเรนเจอร์กับพี่ซีลมาทำงานนี้แล้วจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง ไม่มีใครตำหนิเรนเจอร์หรอกนะนี่มันถือว่าเป็นเรื่องปกติที่ทหารต้องเจออยู่แล้ว แค่เรนเจอร์ไม่ได้เป็นอะไรมากก็ดีแล้วล่ะ” รองกรันณ์ทั้งกอดและลูบศีรษะลูกชายด้วยเข้าใจดีทุกอย่าง ภายใต้ความเสียใจก็มีความภูมิใจปนอยู่ด้วยเมื่อภารกิจที่ทำสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี จากนั้นรองกรันณ์ก็หันกลับมาทางผู้กองกรินทร์ที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ รองกรันณ์แทบจะไม่เคยร้องไห้ให้ใครได้เห็นน้ำตาแต่พอมาเห็นลูกชายนอนไม่ได้สติแบบนี้เขาก็ไม่อาจเก็บกลั้นน้ำตาได้ ถึงใครๆ จะมองว่าเขาเป็นทหารที่ดุและโหด แต่สำหรับลูกๆ แล้วเขารักลูกสุดหัวใจ ลูกๆ ทั้งสามคนคือแก้วตาดวงใจของเขา มือที่แสนอบอุ่นลูบศีรษะของผู้กองกรินทร์อย่างอ่อนโยนและแม้แต่คำพูดหรือสรรพนามที่เรียกขานลูกชายทั้งสองก็ยังอ่อนโยนตามไปด้วย

“พ่อภูมิใจในตัวซีลนะ ซีลไม่เคยทำให้พ่อผิดหวังและซีลก็ทำตามที่พ่อสอนทุกอย่าง พ่อสอนให้ซีลรักน้อง ปกป้องน้องซีลก็ทำ แต่ถึงซีลจะปกป้องน้องได้แต่พ่อก็ไม่ได้อยากให้ซีลต้องมาเจ็บเองแบบนี้ รีบตื่นนะลูกนะ ตื่นขึ้นมาหาพ่อกับแม่ ตื่นขึ้นมาหาน้องๆ” น้ำเสียงที่สั่นเครือของรองกรันณ์พาให้ทุกคนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ยิ่งได้เห็นรองกรันณ์ก้มลงมาจูบที่หน้าผากของผู้กองกรินทร์เบาๆ ทุกคนก็ยิ่งซาบซึ้งไปกับความรักที่เขามีต่อลูกชายก่อนที่รองกรันณ์จะดึงเอาผู้กองกวินทร์ไปกอดด้วยแก้วเจ้าจอมจึงเข้ามากอดแม่แก้มของตัวเองด้วยอีกคน แม้แต่พลโทคีรินทร์ก็ยังกลั้นน้ำตาไม่อยู่ขณะเข้ามาดูอาการของลูกชายที่อีกฝั่งของเตียง กว่าจะพ้นขีดอันตรายผู้กองกรินทร์ก็หัวใจหยุดเต้นไปหลายรอบจนหมอต้องปั๊มหัวใจให้ พอสัญญาณชีพกลับมาได้ไม่ทันไรเขาก็เหมือนจะจากไปอีกจนต้องคอยดูอาการอย่างใกล้ชิดและปั๊มหัวใจให้ตลอด โชคดีเหลือเกินที่หมอกับข้ามโขงช่วยกันยื้อชีวิตของเขาเอาไว้ได้

“หืม...” พอพลโทคีรินทร์จับมืออีกข้างของผู้กองกรินทร์ขึ้นมาก็เหมือนจะรู้สึกได้ว่ามือของเขากำลังขยับ ลูก...ลูกของเขาขยับมือแล้ว “แก้ม ซีลเขาขยับมือ” พลโทคีรินทร์รีบบอกกับน้องสาว ราชาวดีจึงเข้ามาดูอาการของลูกชาย ที่มือของผู้กองกรินทร์เขากำลังขยับนิ้วจริงๆ ด้วย สัญญาณชีพที่จอมอมิเตอร์ทุกค่าก็เป็นปกติแต่ถึงกระนั้นราชาวดีก็ยังไม่วางใจแล้วจัดการตรวจร่างกายลูกชายอย่างละเอียดอีกครั้ง

“ซีล ซีลลูก ลูกจ๋าได้ยินแม่มั้ย” พอเธอยื่นมือมาจับมือของลูกชายอีกครั้งก็รู้สึกได้ว่ามือของเขาขยับได้มากกว่าเดิม

“ซีล...ตื่นนะลูก ตื่นขึ้นมาหาแม่นะซีลอย่าทิ้งแม่ไปไหนนะลูก ซีล” ระหว่างที่ราชาวดีตรวจเช็คร่างกายลูกชายโดยมีแก้วเจ้าจอมเข้ามาเป็นลูกมือ รองกรันณ์กับผู้กองกวินทร์ก็เข้ามาจับมือของผู้กองกรินทร์เอาไว้เพื่อให้ผู้กองกรินทร์ได้รับรู้ว่าทั้งพ่อกับแม่และน้องๆ อยู่เคียงข้างเขา ท่านนายพลปภพเองก็นั่งไม่ติดที่รีบลุกจากโซฟามายืนอยู่ที่ปลายเตียงของหลานชาย แม้แต่คุณหญิงกรกชก็ยังให้สารวัตรพนาช่วยประคองมาดูหลานที่ปลายเตียงด้วย พลโทคีรินทร์มือสั่นเทาไปหมดจนต้องจับมือของหมอเอื้อยเอาไว้แน่น ในใจก็ภาวนาขอให้ลูกชายของตัวเองปลอดภัย

เสียงเรียกหาของพ่อกับแม่ทำให้คนที่นอนหลับใหลไปหลายวันค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด แต่เพียงแค่นี้ก็ทำให้ทุกคนดีใจแล้ว

“ดี ดีมากไอ้หนูของพ่อ” รองกรันณ์บีบมือลูกชายแน่น อีกมือก็ยื่นไปลูบศีรษะของลูกเบาๆ ด้วยความดีใจที่เห็นผู้กองกรินทร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ผู้กองกวินทร์กับแก้วเจ้าจอมกระโดดโลดเต้นไปมาก่อนจะโผเข้ามากอดกันแน่นด้วยความดีใจที่เห็นพี่ชายฟื้นแล้ว

ผู้กองกรินทร์ยังรู้สึกมึนงงอยู่เมื่อเขาลืมตาขึ้น เหมือนห้องที่เขาอยู่กำลังหมุน เขาเห็นพ่อกับแม่ยืนอยู่ข้างเตียง น้องๆ ทั้งสองคน คุณปู่กับคุณย่าแล้วก็พ่อภูกับป้าเอื้อย...ทุกคนยืนอยู่ข้างๆ เตียงของเขา...เขายังไม่ตายหรอกหรอ

“...เรนเจอร์...เรน...เจอร์” น้ำเสียงที่แสนแผ่วเบาเรียกหาน้องชาย ตอนที่เขาจะหมดสติไปหัวใจของเขายังคงห่วงหาแต่น้องชายฝาแฝด ห่วงแสนห่วงกลัวว่าน้องจะเป็นอันตรายและเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก็ยังเป็นเสียงร้องไห้ของน้องชายด้วย น้องของเขาอยู่ไหน...น้องของเขาปลอดภัยดีใช่มั้ย

“เรนเจอร์...เรนเจอร์...”

“ผมอยู่นี่” ผู้กองกวินทร์รีบเข้าไปหาพี่ชาย เขาร้องไห้ด้วยความดีใจที่เห็นพี่ชายฟื้นและดีใจที่สุดที่คำพูดแรกของพี่พี่เรียกหาเขา เขาจับมือของพี่ชายมากุมเอาไว้แน่นแล้วโน้มตัวลงไปหาเพราะร่างกายของผู้กองกรินทร์ยังฟื้นไม่เต็มที่

“ผมอยู่นี่แล้วนะ ผมปลอดภัยดีไม่ได้เป็นอะไรแม้แต่น้อย มีแค่แผลคิ้วแตกเท่านั้น” เขาชี้มาที่คิ้วของตัวเองซึ่งยังมีผ้าพันแผลปิดอยู่

“...เจ็บมั้ย”

“ไม่เลยพี่ไม่เจ็บเลย มดกัดยังเจ็บกว่านี้” ผู้กองกวินทร์ตอบทั้งเสียงสะอื้นเมื่อพี่ชายกำลังมองเขาด้วยความห่วงใย พี่รักเขา พี่ห่วงเขาทั้งๆ ที่พี่เจ็บหนักแทบจะเอาชีวิตไม่รอด

“หรอ...โล่งใจไปที ถ้าเจ็บบอกพี่นะ...พี่จะพาไปหาหมอ” แม้จะฟื้นขึ้นมาแล้วแต่เพราะหมดสติไปหลายวันและผ่านความเป็นความตายมาจนต้องปั๊มหัวใจอยู่หลายรอบทำให้ผู้กองกรินทร์เหมือนจะยังเพ้อๆ สติยังกลับมาไม่เต็มร้อย สายตาของเขาจับจ้องอยู่แต่น้องชายและไม่ยอมให้น้องชายปล่อยมือจนผู้กองกวินทร์ต้องก้มลงไปกอดเขาร้องไห้

“ผมรักพี่นะพี่ซีล”

ผู้กองกรินทร์ไม่ได้ตอบอะไร เขารับรู้แค่ว่าน้องชายปลอดภัยก็ถือว่าดีแล้ว ราชาวดีโผเข้าไปกอดรองกรันณ์ทั้งน้ำตา สงสารลูกก็สงสารแต่อีกใจเธอกลับรู้สึกดีมากๆ ได้เห็นลูกๆ รักกันแบบนี้คนเป็นแม่เห็นแล้วก็ชื่นใจ

“ทำไมซีลดูเพ้อๆ แบบนี้ล่ะแก้ม ลูกโอเคใช่มั้ย” รองกรันณ์ยังไม่วางใจ ฟื้นขึ้นมาก็เอาแต่เรียกหาน้องชาย มองแต่น้องราวกับไม่เห็นใครคนอื่นอีก

“ลูกไม่เป็นอะไรแล้วล่ะค่ะ ลูกได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หลายวันมานี้ได้รับทั้งยาทั้งน้ำเกลือแล้วก็เลือด ไหนจะหลับไปหลายวันอีกพอฟื้นขึ้นมาก็เลยยังไม่ได้สติดีเท่าไหร่ ให้พักอีกหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้นค่ะ”

“แล้วทำไมถึงเอาแต่เพ้อหาเรนเจอร์อย่างกับเพ้อหาเมีย ดูสิ น้องเพลงหึงแย่แล้ว”

หืม...เพลงพิณที่ยืนเช็ดน้ำตาป้อยๆ เพราะซาบซึ้งกับความรักของพี่แฝดเงยหน้าขึ้นมามองพ่อสามีอย่างงงๆ เธอไปหึงตอนไหนกัน เธอออกจะซึ้งใจมากกว่า

“ก็เขารักน้องชายของเขามากไง” พลโทคีรินทร์เป็นคนตอบน้องเขย เบาใจที่เห็นลูกชายปลอดภัยเสียทีเพราะก่อนหน้านี้เขากลัวไปหมด กลัวว่าจะต้องเสียลูกชายคนโตไปแล้ว “แฝดคู่นี้มันรักกันอย่างกับอะไรดี ซีลเขาบาดเจ็บเพราะช่วยเรนเจอร์ ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่จะหมดสติไปก็เลยมีแต่ความห่วงน้อง พอฟื้นขึ้นมาความทรงจำมันต่อเนื่องเขาก็เลยนึกถึงเรนเจอร์เป็นคนแรก”

“รู้ดี”

“กูไม่ได้โง่เหมือนมึงนี่ นี่ลูกชายกูกูต้องรู้จักนิสัยของลูกตัวเองดีกว่าคนอื่นอยู่แล้ว”

“คนอื่นที่ไหนผมเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด ส่วนพี่...พี่เป็นแค่ลุง เป็นแค่พ่อบุญธรรมพี่นั่นแหละที่เป็นคนอื่น”

“แย่งลูกกันไม่เลิก” ผบ.คเชนทร์กระซิบว่ากับปานมณฑาเบาๆ นี่ดีนะที่ตอนนี้นคินทร์กับเพลงรักพาน้องชมพูกับน้องโมกไปหาขนมกินเพราะไม่อยากให้หลานตัวน้อยมาเห็นบรรยากาศเศร้าๆ ไม่งั้นได้มีคนป่วงเพิ่มขึ้นมาอีกสองคนแน่ๆ

ระหว่างที่สองคุณพ่อเถียงกันท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็รีบเข้ามาหาหลานโดยมีสารวัตรพนาช่วยประคอง ต่างคนต่างก็รับขวัญหลานด้วยความดีใจที่ไม่ได้สูญเสียหลานชายคนไหนไป ตั้งแต่รู้ข่าวและเดินทางมาที่นี่ทุกคนก็อยู่เฝ้าผู้กองกรินทร์ที่โรงพยาบาลตลอดเพราะผู้กองกรินทร์หัวใจหยุดเต้นไปหลายครั้งทุกคนเลยกลัวว่าหากเขาเป็นอะไรไปจริงๆ จะไม่ได้อยู่ข้างๆ เขาในวินาทีสุดท้าย

“ซีลเขาจะไม่เป็นอะไรอีกแล้วใช่มั้ยหมอแก้ม ซีลของแม่จะไม่ตายแล้วใช่มั้ย” คุณหญิงกรกชถามพลางก้มลงมาจูบขมับหลานชายที่ยังนอนนิ่งจับมือของผู้กองกวินทร์อยู่ ราชาวดีจึงเข้ามาหาลูกชายทั้งสองคนอีกครั้ง

“ค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่อย่ากังวลเลยนะคะ ให้นอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลอีกหน่อยซีลก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว ซีลจะไม่จากพวกเราไปไหนแล้วค่ะ”

“ดี ดีแล้วลูก ขวัญมานะลูกนะ” คุณหญิงกรกชจูบรับขวัญหลานชายทั้งสองคนอีกครั้งเช่นเดียวกับที่ท่านนายพลปภพยื่นแขนมากอดผู้กองกวินทร์และลูบศีรษะของผู้กองกรินทร์เบาๆ ไม่เสียแรงที่เป็นหลานชายของท่าน เก่งกาจกล้าหาญและที่สำคัญ...สายใยของพี่น้องก็เปี่ยมล้น หากสักวันหมดบุญของท่านและท่านไม่ได้อยู่คอยปกป้องลูกๆ หลานๆ แล้วแต่ท่านก็วางใจว่าเหล่าลูกหลานจะสามารถดูแลกันและกันได้

เมื่อได้พักฟื้นต่ออีกอาการของผู้กองกรินทร์ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ นอกจากหมอที่เป็นเจ้าของไข้แล้วเขาก็มีหมอส่วนตัวอีกหลายคนสลับกันเข้ามาดูแล ทั้งแม่แก้มของเขา ป้าเอื้อย บางทีก็เป็นข้ามโขง บางทีก็เป็นแก้วเจ้าจอม โดยเฉพาะคนหลังนี่จะพิเศษหน่อยเพราะเธอพกพยาบาลตัวจิ๋วมาเป็นผู้ช่วยด้วยสองคน แม่ไปไหนลูกก็ไปด้วยเหมือนฝูงหมาที่มีจ่าฝูงและลูกฝูงอย่างไรอย่างนั้น ไม่ว่าแก้วเจ้าจอมจะเดินไปไหนน้องชมพูกับน้องโมกเป็นต้องเดินตามต้อยๆๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู

“อีกไม่กี่วันผมจะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ แต่พี่ไม่ต้องห่วงผมจะมาเฝ้าพี่ตลอดเลย” ผู้กองกวินทร์ที่อยู่ในชุดคนไข้บอกขณะเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงของเขา

“ไม่ต้องหรอกพี่มีคนเฝ้าหลายคนแล้ว มึงไปจัดการเรื่องงานต่อเถอะ” เรื่องภารกิจคืนนั้นถือว่าประสบความสำเร็จเมื่อสามารถยึดของกลางได้ทั้งหมด คนร้ายที่รอดชีวิตถูกสอบสวนรีดข้อมูลไปทุกอย่างจนได้รู้ว่าเป็นยาเสพติดและอาวุธที่กายยันต์รับมาจากนายใหญ่อีกทอดเพื่อส่งให้กับนายภิเษก ซึ่งตอนนี้ก็กำลังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้เหมือนกัน แม้ว่าตอนแรกนายภิเษกจะไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรออกมา แต่พอรองกรันณ์ขอเข้าไปสอบสวนเองโดยมี ผบ.คเชนทร์รู้เห็นเป็นใจนายภิเษกก็ยอมปริปากบอกทุกอย่างจนเจ้าหน้าที่ได้ข้อมูลไปขยายผลจัดการกับผู้ร่วมขบวนการอีกทอด นอกจาก ผบ.คเชนทร์กับสารวัตรพนาที่ตอนนี้เป็นลูกรักเขยขวัญที่รองกรันณ์ให้ติดตามไปดูการสอบสวนด้วยก็ไม่มีใครรู้ว่ารองกรันณ์สอบสวนอย่างไรนายภิเษกถึงยอมเปิดปากพูด ทุกคนรู้แค่ว่าหลังการสอบสวนนายภิเษกก็ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินในเดี๋ยวนั้น หมอรักษาตัวอยู่นานแล้วก็สลบไปหลายวันแต่พอฟื้นขึ้นมาก็คลุ้งคลั่งอย่างหนักและมีท่าทีหวาดผวาตลอดเวลา ยิ่งได้ยินชื่อของรองกรันณ์ก็ยิ่งผวาแทบจะฆ่าตัวตายเพื่อหนีความหวาดกลัวนี้จนเจ้าหน้าที่ต้องคอยเฝ้าตลอดและมัดนายภิเษกเอาไว้กับเตียง หากร่างกายเริ่มดีขึ้นแล้วก็จะถูกนำตัวไปดำเนินคดีต่อทำให้ตอนนี้นายภิเษกอยู่ไม่เป็นสุขและร้องขอแต่ความตาย แม้ ผบ.คเชนทร์กับสารวัตรพนาจะไม่ยอมเล่าให้ทุกคนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายภิเษก แต่นายภิเษกเล่นมาทำผู้กองสองแฝดลูกชายสุดที่รักของรองกรันณ์เจ็บตัวแบบนี้รองกรันณ์คงไม่ออมมือแน่ ส่วนกายยันต์นั้นหลบหนีไปได้ ในตอนที่เจ้าหน้าที่กำลังติดตามไล่ล่ากายยันต์ก็กระโดดลงแม่น้ำโขงไป แม้จะมีการขับเรือค้นหาอย่างไรแต่ก็ไม่เจอคาดว่าคงหนีไปกบดานอยู่ที่ไหนสักที และเพราะกายยันต์หนีไปได้ท่านนายพลปภพจึงให้ลูกน้องมาคอยเฝ้าห้องพักของหลานชายเอาไว้เพื่อความปลอดภัย

“เรื่องงานพี่ไม่ต้องห่วงเรายังมีเวลาจับกายยันต์อีกถมเถ ไอ้ภิเษกกับคนร่วมขบวนการโดนสอยไปแล้วต่อไปคงไม่มีใครมาก่อกวนงานของเราอีก”

“ถ้าเรื่องงานไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วงั้นมึงก็อยู่ดูแลน้องเพลงเถอะ หลายวันมานี้น้องเพลงดูแลมึงจนแทบไม่ได้พักเลยนะ” เขาหันไปมองทางน้องสะใภ้ที่กำลังยืนจัดสำรับอาหารอยู่ ก่อนหน้านี้ผู้กองกวินทร์นั่งกินขนมกับน้องชมพูและน้องโมกไปเยอะแล้วก็เลยอิ่มขนมแทนข้าว เพลงพิณเลยต้องจัดสำรับอาหารให้แค่ผู้กองกรินทร์คนเดียว ซึ่งเขากินได้แค่อาหารอ่อนๆ เพราะเพิ่งผ่าตัดมา เพลงพิณกลัวว่าอาหารโรงพยาบาลจะไม่ถูกใจคนป่วยทั้งสองเธอจึงทำอาหารมาให้พวกเขาเอง

“แต่ผมอยากอยู่กับพี่นี่ พี่ยังเดี้ยงนอนเป็นผักอยู่ ยังขยับตัวไม่ได้” จนป่านนี้เขาก็ยังใจเสียไม่หายเรื่องที่เกือบจะเสียพี่ชายไป “เราเป็นแฝดกัน เราเกิดพร้อมกันก็ต้องตายพร้อมกันนะพี่...ผมกะมาคร่าวๆ แล้วเอาไว้อายุ 95 ปีพวกเราค่อยตายนะ ยัยปักเป้านับวันยิ่งโตยิ่งสวย ผมจะอยู่หวงหลานให้นานๆ เผื่อเวลาไว้หวงลูกหวงหลานด้วย”

“มึงมันบ้า” คนที่นอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงว่าจนเพลงพิณหัวเราะตามก่อนจะยกเอาสำรับอาหารมาวางบนโต๊ะให้ผู้กองกรินทร์และผู้กองกวินทร์ก็จัดการปรับเตียงขึ้นให้พี่ชายได้นั่ง เพราะถูกยิงโดนจุดสำคัญในร่างกายและผ่าตัดอยู่นานผู้กองกรินทร์จึงยังเจ็บแผลอยู่และขยับตัวมากไม่ได้เขาเลยต้องมีคนมาคอยดูแลตลอดเวลา เมื่อคืนนี้แก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาและลูกๆ ก็มาอยู่ดูแลเขาทั้งคืน แทบจะไม่ได้หลับได้นอนกันเพราะผู้กองกวินทร์มีเรื่องทะเลาะกับหลานๆ จนดึก นี่สารวัตรพนาก็เพิ่งจะพาลูกเมียกลับไปเดี๋ยวคืนนี้นคินทร์กับผู้หมวดศิขรินที่เพิ่งเดินทางมาถึงบึงกาฬก็จะมาดูแลเขาต่อ เรื่องคนเฝ้าคนดูแลนั้นมีมาไม่ขาดสาย เดี๋ยวเขากลับไปพักฟื้นที่บ้านเมื่อไหร่คงมีเหล่าพี่น้องเพื่อนฝูงเข้ามาเยี่ยมอีกเยอะ

“วันนี้น้องเพลงทำไข่ตุ๋นกับข้าวต้มปลามาพี่ซีลกินเยอะๆ นะคะ กินให้หมดเลยพี่เรนเจอร์จะได้ไม่ต้องกิน คนอะไรนิสัยไม่ดีกินแต่ขนมไม่ยอมกินข้าว” เพลงพิณค้อนใส่สามีที่เขากินขนมกับหลานๆ จนเพลิน จะมารู้ตัวอีกทีก็กินขนมจนอิ่มแล้ว

“โธ่เมียจ๋า ก็ต้าวโมกป้อนเอาๆ พี่ไม่กินหลานก็เสียใจแย่สิ” คนถูกเมียค้อนใส่ว่าอย่างสำนึกผิด เค้กตั้งสองปอนด์ยังแน่นอยู่ในท้องเขาแล้วเขาจะกินข้าวลงได้ยังไง

“งั้นน้องเพลงจะให้พี่ซีลกินให้หมดเลยค่ะ” เธอว่า แล้วจึงหันมาตักอาหารเพื่อจะป้อนผู้กองกรินทร์ แต่ผู้กองกรินทร์กลับยกมือขึ้นมาห้ามเธอเอาไว้

“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องป้อนพี่”

“แต่พี่ซีลยังจับช้อนกินข้าวเองไม่ได้นะคะ” เพลงพิณว่า ผู้กองกวินทร์ที่หลิ่วตามองพี่ชายและภรรยาของตัวเองเลยแอบหัวเราะเบาๆ ตั้งแต่ที่เขาแต่งงานกับเพลงพิณพี่ชายของเขาก็เว้นระยะห่างกับเพลงพิณมากขึ้นกว่าเดิม จากที่เมื่อก่อนเรื่องป้อนข้าวป้อนขนมกันนี่ถือว่าเป็นเรื่องปกติของพวกเขาพี่น้อง แต่พอแต่งงานแล้วผู้กองกรินทร์ก็วางตัวกับเพลงพิณใหม่ ถึงจะสนิทกันมาตั้งแต่เด็กแต่เขาก็ดูออกว่าพี่ชายคงจะเกรงใจเขา

“ให้น้องเพลงป้อนเถอะ ผมไม่ถือหรอกน่า” ผู้กองกวินทร์ว่าขำๆ แต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังส่ายหน้าและไม่ยอมกินข้าวที่เพลงพิณป้อน

“มึงไม่ถือแต่กูถือ” จะไม่ให้เขาถือได้อย่างไรก็เขากับน้องชายเล่นหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ เขารักแก้วเจ้าจอมยังไงเขาก็รักเพลงพิณแบบนั้น แต่แก้วเจ้าจอมเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขาเขาจึงให้เธอป้อนข้าวหรือช่วยอาบน้ำ เช็ดตัวให้ได้ แต่กับเพลงพิณเธอยังเป็นเมียของน้องชายเขาด้วย เขากับน้องชายจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนเดียวกันถึงเรื่องการป้อนข้าวมันจะเป็นเรื่องที่เล็กน้อยแต่เขาก็ยังเกรงใจน้องชายอยู่ดี

“เรื่องแค่นี้ทำเป็นคิดมากไปได้” เมื่อเห็นท่าพี่ชายจะไม่ยอมกินข้าวที่เพลงพิณป้อนจริงๆ ผู้กองกวินทร์จึงรับช้อนจากเพลงพิณมาแล้วจะเป็นคนป้อนเขาเอง

“เรียกพยาบาลมาให้กู ให้พยาบาลมาป้อนกูแทน”

“อย่าไปรบกวนคุณพยาบาลเลย ถ้าน้องเพลงป้อนแล้วไม่ยอมกินเดี๋ยวน้องเจอร์จะป้อนเอง ถ้าไม่ชอบใจก็รอให้น้องรีคอนกับน้องนาวิกมาป้อนก็ได้ ทั้งสองคนกำลังมาแล้วอย่ามาขนลุกทีหลังนะ” ตอนนี้ผู้กองกรินทร์ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เมื่อน้องชายยื่นช้อนมาจ่อที่ปากเขาก็เลยต้องยอมกินข้าวที่มันป้อน ต้องรีบกินก่อนที่ผู้หมวดศิขรินกับนคินทร์จะมา นคินทร์ยิ่งปากเปราะอยู่เดี๋ยวมันได้แซวเขาตายเลย

เห็นพี่แฝดป้อนข้าวให้กันเพลงพิณก็อดเอ็นดูไม่ได้ เวลาที่พี่แฝดดูแลกันแบบนี้ดูน่ารักที่สุดเลยเธอก็เลยแอบถ่ายภาพเก็บเอาไว้ แต่ป้อนข้าวกันอยู่ดีๆ ก็มีเรื่องมาทะเลาะกันอีกเมื่อคนป้อนแอบชิมอาหารคนป่วยแล้วเกิดติดใจขึ้นมาก็เลยส่งช้อนเข้าปากของตัวเองแทนจนคนป่วยต้องโวยให้ เหมือนเด็กสามขวบแย่งของกินกันอย่างไรอย่างนั้น

“อ้อจริงสิ ผมมีของจะให้พี่ด้วยนะ” ผู้กองกวินทร์พูดขึ้นหลังจากที่ป้อนข้าวกับยาให้พี่ชายแล้ว สิ่งที่เขาหยิบขึ้นมาให้ผู้กองกรินทร์ดูก็คือสร้อยจี้เหล็กไหลที่เขาขอคืนมาจากกุมาริกา ซึ่งพอผู้กองกรินทร์เห็นสร้อยเส้นนี้เขาก็นิ่งอึ้งไปแล้วหลับตาลง จากที่อารมณ์ดีๆ อยู่ตอนนี้เขากลับพูดอะไรไม่ออก

“...ไปเอามาจากไหน”

“ตอนที่หัวหน้าดนัยกำลังขับรถพาพี่มาโรงพยาบาลเขาเห็นรถของพวกเราพอดี มันคงเป็นเรื่องบังเอิญที่เขาจำพวกเราได้หรือคงเพราะหัวใจของเขาผูกพันอยู่กับพี่เขาก็เลยรีบตามมาที่โรงพยาบาล ผมเห็นเขาถือสร้อยเส้นนี้เอาไว้ตลอดก็เลยขอแลกคืนกับแหวนญาติของพี่...เขาคิดว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บคือพี่...”

“...แล้วยังไง”

“ผมโกหกเขาไปว่าคนที่บาดเจ็บเป็นคนอื่น ผมบอกว่าพี่ไม่ได้เป็นแล้วพี่ก็ยังเคลียร์ที่เกิดเหตุอยู่ยังไม่ได้ตามมา เขาเชื่อตามที่ผมบอกแต่พี่ชายของเขา...” ผู้กองกวินทร์มองไปยังกระเช้าผลไม้กระเช้าใหญ่ที่กริชชาภัทรให้คนส่งมาให้ มีคนส่งกระเช้าเยี่ยมไข้มาให้พี่ชายของเขามากมายและหนึ่งในนั้นก็คือกระเช้าจากกริชชาภัทรและบ้านรัตนภิรมย์ กริชชาภัทรคอยโทรมาถามข่าวคราวอาการของพี่ชายเขาเป็นพักๆ แต่พอรู้ว่าพี่ชายของเขาปลอดภัยดีแล้วกริชชาภัทรก็ไม่ได้ติดต่อมาอีก

“น้ำปิงรับปากกับผมแล้วว่าจะไม่บอกเรื่องที่พี่บาดเจ็บกับน้องสาวของเขา ตอนนี้คุณน้ำเมยเขากำลังเตรียมตัวไปเมืองนอกคงอีกนานหลายปี...กว่าจะกลับ” หยดน้ำตาที่รินไหลของพี่ชายทำให้ผู้กองกวินทร์น้ำตาคลอตามแล้วบีบมือของเขาเอาไว้ เพลงพิณจึงเข้ามานั่งลงข้างๆ สามีแล้วยื่นมือมากุมมือของพี่ชายเอาไว้อีกคนเพื่อให้กำลังใจเขา

“พี่เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ แค่พี่เปลี่ยนใจผมจะรีบโทรไปบอกเขาว่าพี่เจ็บหนัก รับรองเลยว่าเขาต้องรีบมาหาพี่ที่นี่แน่นอน”

“ไม่ต้อง...ให้มันเป็นแบบนี้นี่แหละดีแล้ว มึงทำถูกแล้วล่ะที่ไม่บอกเขาว่าพี่บาดเจ็บ พี่กับเขาตอนนี้ก็เหมือนคนที่ตายจากกันไปแล้ว” ผู้กองกรินทร์ฝืนยิ้มให้น้องชาย “มึงคือคนที่รู้ใจพี่ที่สุด ทุกคำพูดของมึงแทนทุกข้อความในใจพี่เหมือนมึงเข้ามานั่งอยู่ในหัวใจของพี่ตลอดเวลา”

“ผมเป็นคนรู้ใจของพี่หรอ”

“ใช่ มึงคือคนที่รู้ใจพี่ที่สุดในโลก ทุกๆ ความรู้สึกของพี่มึงรู้ดีกว่าใครๆ”

“แหม...จะชมอะไรก็เกรงใจเมียเค้าด้วย เดี๋ยวเมียของเค้าก็หึงเอาหรอก” ผู้กองกวินทร์ทำหัวเราะออกมาทั้งๆ ที่น้ำตายังซึมอยู่ก่อนจะเอื้อมตัวไปใส่สร้อยจี้เหล็กไหลให้พี่ชายตามเดิมแล้วจึงพูดต่อ

“ผมรู้ว่าพี่เป็นห่วงเขามากก็เลยให้สร้อยเส้นนี้กับเขาไป ถึงผมจะเป็นคนที่รู้ใจพี่ที่สุดและผมพร้อมที่จะทำเพื่อพี่เสมอแต่ผมขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ผมขอให้พี่ใส่สร้อยเส้นนี้ตลอดไปจะได้มั้ย ตอนนี้เขาไม่ต้องอยู่ใกล้พี่แล้ว พอเขาไม่ต้องอยู่ใกล้พี่เขาก็จะปลอดภัยไม่จำเป็นต้องอาศัยสร้อยเส้นนี้ไปช่วยคุ้มครอง พี่ซีล...ถึงพี่จะรักษาหัวใจของตัวเองเอาไว้ไม่ได้แต่ผมก็อยากจะให้พี่รักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้นะ ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาผมคงทนไม่ได้พี่อยากเห็นผมตรอมใจตายตามพี่หรอ ถ้าผมตายแล้วเมียผมจะอยู่ยังไง ดูสิ การตายของพี่มันมีผลกับคนอื่นๆ อีกตั้งหลายคนเพราะงั้นพี่รับปากกับผมได้มั้ยว่าพี่จะไม่ถอดสร้อยเส้นนี้อีก น้องชายคนนี้ขอพี่ช่วยทำให้ผมได้มั้ย”

“อืม ก็ได้” ผู้กองกรินทร์ยอมรับปาก ผู้กองกวินทร์รักเขามากเขาไม่อยากทำให้น้องต้องเป็นห่วง ไว้เขาร่างกายแข็งแรงดีแล้วเขาจะกลับไปทำงาน จะทำหน้าที่ทหารของตัวเองให้ดีที่สุดแล้วก็จะคิดถึงแต่เพียงครอบครัวของตัวเองเท่านั้น เขาคิด ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมาดู มืออีกข้างที่มีผ้าพันแผลปิดเอาไว้

“แม่แก้มบอกว่าจะทำแผลให้พี่ใหม่ จะตกแต่งบาดแผลไม่ให้มีรอยแผลเป็น”

“ไม่ต้องหรอก” ผู้กองกรินทร์ยังคงมองที่ฝ่ามือของตัวเองซึ่งเป็นแผลจากการที่เขากรีดเลือดสาบานในวันนั้น “ให้มันเป็นรอยแผลเป็นนี่แหละดีแล้วมันจะได้เป็นสิ่งเตือนใจของพี่ เตือนให้พี่ได้รู้ว่ามีคนๆ หนึ่งเขายังรักพี่อยู่ รักพี่ทั้งๆ ที่พี่ทำร้ายเขามาโดยตลอดและเตือนใจไม่ให้พี่ทรยศต่อความรักของเขา ถ้าเขาจะซื่อสัตย์กับพี่ขนาดนี้งั้นพี่ก็จะซื่อสัตย์กับเขา ก็อย่างที่พี่บอกนั่นแหละหน้าที่ผลิตทายาทให้บ้านสุวรรณเวชพี่ยกให้มึงคนเดียว พี่จะไม่มีใครอีกแล้วพี่จะอยู่เลี้ยงยัยพวงกับน้องโมกแล้วก็จะรอเลี้ยงลูกของมึงกับน้องเพลงด้วย”

“พี่ยังหนุ่มยังแน่น พี่ไม่ควรปิดกั้นหัวใจของตัวเองแบบนี้นะ”

“นอกจากน้องเพลงมึงยังรักผู้หญิงคนไหนได้แบบนี้มั้ย”

“ไม่ได้ น้องเพลงคือที่สุดของหัวใจผมแล้ว ถ้าไม่มีน้องเพลงผมยอมเหี่ยวตายอยู่คนเดียว” ผู้กองกวินทร์ตอบออกมาแบบทันทีทันใดจากหัวใจของเขา ซึ่งพอพี่ชายถามแบบนี้เขาก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว เขารักเพลงพิณมากแค่ไหนพี่ชายของเขาก็คงรักกุมาริกาแบบนั้น

“พูดอะไรจำเอาไว้ให้ดีนะน้องเพลงเขาฟังอยู่” ผู้กองกรินทร์ยิ้มให้น้องสาวที่นั่งเงียบน้ำตาคลอ เธอเหมาะสมที่จะอยู่เคียงข้างน้องชายของเขาที่สุด เป็นคู่ผัวเมียที่หลอมใจเป็นหนึ่งเดียวกันได้ดีเหลือเกิน ทุกๆ ความสุขและความเศร้าของน้องชายเขาจะมีเธออยู่เคียงข้างเสมอ ถึงเขาจะไม่สมหวังในความรักแต่แค่ได้เห็นน้องๆ สมหวังเขาก็พอใจแล้ว แค่เขามีครอบครัวอยู่เคียงข้าง มีน้องๆ มีหลานๆ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว หัวใจของคนเย็นชาอย่างเขามันไม่เหมาะไม่คู่ควรที่จะรักใครได้หรอก

“เรนเจอร์ มึงสมัครไอจีใหม่ให้พี่หน่อย ของเก่าพี่ลบไปแล้ว”

“หะ...” อารมณ์ไหนอีกวะเนี่ย

“พี่อยากเห็นเขา อยากเห็นอนาคตที่สดใสของเขาแล้วคราวนี้อย่าให้ไอ้นาวิกไปปากโป้งบอกเขาอีกนะว่าพี่ติดตามไอจีของเขาอยู่”

“ถ้าซักวันเห็นเขาเปิดตัวแฟนใหม่ลงไอจีพี่จะไม่ปวดใจเอาหรอ ไหนว่าให้ทำเหมือนคนที่ตายจากกันไปแล้วไง”

“คนตายไปแล้วยังเป็นผีมาหลอกกันได้เลย”

“ได้ ถ้าพี่อยากทรมานหัวใจตัวเองเล่นนะเดี๋ยวผมจัดให้ คราวนี้เอาชื่อไอจีว่าอะไรดีล่ะ ชื่อกบเดี้ยงละกัน รอบก่อนพี่ใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารกับเขาเดี๋ยวรอบนี้พี่คุยกับเขาเป็นภาษาจีนนะ พี่ลากผมไปเรียนเป็นเพื่อนแล้วต้องใช้ให้เป็นประโยชน์”

“ใช้ให้เป็นประโยชน์กับงานหรอคะพี่เรนเจอร์”

“ตั้งแต่เรียนมาไม่ได้ใช้กับงานเลยค่ะ ใช้จีบสาวจีนล้วนๆ โอ๊ย!!!” ผู้กองกวินทร์ร้องลั่นห้องขึ้นมาเมื่อถูกปูหนีบเข้าให้ที่แขน ไม่น่าหลุดปากพูดเรื่องในอดีตเลยโธ่! แล้วผู้กองกวินทร์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของพี่ชายมาก่อนจะจัดการสมัครไอจีให้ใหม่ตามคำขอ ภาพโปรไฟล์เป็นรูปถุงน้ำเกลือที่แขวนอยู่ข้างเตียงและกดติดตามกุมาริกาก่อนเป็นคนแรก แน่นอนว่าบัญชีไอจีนี้ยังคงเป็นแบบส่วนตัวอีกตามเคย

“แล้วนี่พี่เรนเจอร์กับพี่ซีลจะไปรำถวายเมื่อไหร่ดีคะน้องเพลงกับอาร์ตี้จะได้เตรียมสอนท่ารำแบบง่ายๆ ให้”

“รำอะไรหรอคะน้องเพลง” ผู้กองกรินทร์ถามน้องสะใภ้พลางกดเข้าไปดูไอจีของกุมาริกาด้วยความคิดถึง ซึ่งในไอจีของเธอไม่ได้มีความเคลื่อนไหวใดๆ ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ถึงกับเหงื่อตก ถ้าเพลงพิณไม่พูดขึ้นมานี่เขาลืมไปแล้วนะเนี่ย ตอนนั้นเขามัวแต่เป็นห่วงพี่ชาย ขอแค่พี่ชายปลอดภัยเขายอมทุกอย่างแต่ตอนนี้...

“อ้าว พี่ซีลยังไม่ทราบหรอคะ ตอนที่พี่ซีลอาการหนักพี่เรนเจอร์บนไว้ค่ะว่าถ้าพี่ซีลปลอดภัยเขากับพี่ซีลจะไปรำถวายพระธาตุพนม รำถวายพญาศรีสัตตนาคราชแล้วก็พญานาคทุกตน ตอนนี้อาร์ตี้เตรียมชุดรำให้เรียบร้อยแล้วนะคะ”

“ฮะ!!!” ผู้กองกรินทร์ถึงกับทำโทรศัพท์มือถือหล่น แล้วก่อนที่เพลงพิณจะได้ส่งภาพชุดรำให้เขาดูผู้กองกรินทร์ก็คว้าหมอนหนุนขึ้นมาแล้วปาใส่น้องชายอย่างลืมเจ็บแผลทันที แต่เพราะผู้กองกวินทร์วิ่งหนีและหลบทันหมอนใบใหญ่จึงลอยละลิ่วไปปะทะเข้ากับหน้าของนคินทร์เต็มๆ เมื่อเขากับผู้หมวดศิขรินเพิ่งจะเปิดประตูห้องพักเข้ามา

“รีคอน มาก็ดีแล้วจับไอ้เรนเจอร์โยนออกไปนอกหน้าต่างเดี๋ยวนี้ ฆ่ามันให้พี่เดี๋ยวนี้!!!” เสียงคนป่วยเกรี้ยวกราดดังขึ้นจนพยาบาลกับทหารที่เฝ้าอยู่หน้าห้องต้องวิ่งเข้ามาดู พอมาถึงก็เห็นผู้หมวดศิขรินกำลังลากตัวคนไข้คนหนึ่งไปให้คนไข้อีกคนที่นอนอยู่บนเตียงจัดการหยุมหัว นคินทร์รีบหยิบโทรศัพท์มาถ่ายคลิปเพื่อเก็บเอาไว้เป็นหลักฐานเผื่อลูกพี่เขาถูกฆ่าจริงๆ จะได้เอาไปเปิดให้ตำรวจดูแล้วก็พยายามเข้าไปช่วยชีวิตลูกพี่ด้วย ภายในห้องพักดูชุลมุนมุ่นวายไปหมดจนเพลงพิณต้องเข้ามาขอโทษขอโพยพยาบาลยกใหญ่ที่หนุ่มๆ เหล่านี้พากันเล่นเป็นเด็กๆ ไม่รู้เรื่อง กว่าเหตุการณ์ทุกอย่างจะสงบลงก็โดนพยาบาลดุเข้าให้จนสำนึกผิดกันแทบไม่ทัน

“อูยยย โอ๊ยยย น้องเพลงขาดูสิคะหัวพี่ขาดแล้วรึยัง พี่ซีลรังแกพี่ พี่เจ็บ” เสียงผู้กองกวินทร์คร่ำครวญหลังจากถูกพี่ชายหยุมหัวมา พอเพลงพิณขึ้นมานั่งบนเตียงเพื่อจะดูอาการให้พ่อคุณก็ยิ่งร้องโอดโอยซุกอกเมียอย่างไม่เกรงใจพี่ชายกับน้องๆ และพยาบาลที่เข้ามาทำแผลให้ผู้กองกรินทร์ เพราะเมื่อกี้นี้เขาหยุมหัวน้องชายแรงไปแผลผ่าตัดก็เลยปริเลือดไหลเป็นทาง ระหว่างที่พยาบาลทำแผลให้ผู้กองกรินทร์ก็หันไปมองน้องชายด้วยหางตาเพราะยังเคืองเรื่องที่มันไปบนสุ่มสี่สุ่มห้า ผู้หมวดศิขรินก็บ่นงึมงำๆ ให้พี่ชายเหมือนกันเรื่องที่บนแบบไม่คิดหน้าคิดหลังจะมีก็แต่นคินทร์นี่แหละที่ยังชื่นชมลูกพี่อยู่ คนอะไรก็ไม่รู้ขนาดตอนอ้อนเมียก็ยังดูเท่ ไว้เขามีเมียแล้วเขาจะอ้อนเมียแบบนี้บ้าง

“มึงไปรำคนเดียวเลย มึงเป็นคนบนมึงก็ไปรำเอง”

“ผมทำเพื่อพี่นะ!”

“ถ้าจะให้กูไปรำอะไรแบบนั้นคราวหน้ามึงก็ปล่อยให้กูตายแบบสงบๆ เถอะ”

“ชิ” จะไม่ยอมรำดีๆ ใช่มั้ย ได้! ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคุณปู่กับคุณย่าแล้วก็คุณยายพุดตานเมื่อไหร่มึงได้ไปรำกับกูแน่ เดี๋ยวพ่อจะเลือกชุดสีชมพูหวานๆ ให้ใส่รำเลย ผู้กองกวินทร์อาฆาต แต่แล้วก็ต้องรีบกลับไปกอดซุกอกเมียตามเดิมเมื่อพยาบาลแหวขึ้นมาอีก

“ฉันทำแผลให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้าคราวหน้าเล่นอะไรแผลงๆ กันจนแผลฉีกอีกฉันจะรายงานให้คุณหมอทราบค่ะ”

“โอ๊ยไม่กลัวหรอกครับ หมอของคุณพยาบาลเป็นลูกศิษย์คุณแม่ผม หมอไม่กล้าดุพวกผมหรอก” คนที่ซุกอกเมียว่าขึ้นมาลอยๆ พยาบาลก็เลยหันไปมองหน้า

“ไม่ใช่คุณหมอเจ้าของไข้แต่เป็นคุณหมอตำรวจที่ชื่อแก้วเจ้าจอมน่ะค่ะ คุณหมอบอกว่าถ้าคนไข้ห้องนี้มีปัญหาให้ดิฉันโทรไปรายงานทันทีเดี๋ยวคุณหมอจะมาเป็นคนทำแผลให้”

“...” แค่ได้ยินชื่อหมอผู้กองสองแฝดก็รีบหุบปากแล้วสงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาทันที ถ้าหมอคนนี้ได้โกรธขึ้นมาเมื่อไหร่จากหมอจะกลายร่างเป็นปีศาจทันที แล้วแทนที่เธอจะมาทำแผลให้ไม่แคล้วได้ล้วงไส้ของพวกเขาออกมาถักเปียเล่นแน่ๆ

เมื่อกำราบคนไข้ได้แล้วพยาบาลก็เข็นรถอุปกรณ์ทำแผลออกจากห้องไป แต่ยังไม่ทันที่ทหารหน้าห้องจะเอื้อมมือมาปิดประตูให้ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาในห้องพักเสียก่อน ซึ่งพอบุคคลดังกล่าวเดินเข้ามาสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

“ใครปล่อยสัมภเวสีมาเพ่นพ่านแถวนี้ ลากตัวไปยัดใส่กระโถนแล้วเอาไปถ่วงน้ำเลยไป” ผู้กองกวินทร์บอกนายทหารที่เดินตามทิชากรมาเพราะเธอเข้ามาก่อนที่จะได้รับอนุญาต

“เขามีแต่ยัดใส่หม้อ” ผู้หมวดศิขรินเอียงตัวมาแก้คำพูดให้ผู้กองกวินทร์

“ดูจากพฤติกรรมแล้วต้องยัดใส่กระโถนหรือไม่ก็คอห่าน”

“เจ๊เขาหายหน้าหายตาไปนานเลยนะ ตอนแรกก็นึกว่าปลงได้แล้วที่แท้...หายตัวไปแก้จมูกใหม่นี่เอง” นคินทร์จำได้ว่าตอนงานแต่งของพี่ชายทิชากรถูกพี่ไนเปอร์ของเขาตบจนดั้งหัก เท่าที่เห็นจมูกของเธอน่าจะยังไม่เข้าที่เธอก็เลยใส่หน้ากากอนามัยอำพรางเอาไว้

“ฉันแค่เอาของมาเยี่ยมพวกคุณค่ะ” ทิชากรมองมาทางผู้กองกรินทร์ที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงและผู้กองกวินทร์ที่อยู่เตียงข้างๆ โดยมีเพลงพิณอยู่ด้วย

“ขอบคุณครับที่มาเยี่ยมพี่ชายของผมแต่เชิญคุณออกไปเถอะนะครับ นอกจากครอบครัวกับเพื่อนสนิทเราไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าเยี่ยม” ผู้หมวดศิขรินเข้าไปขวาง ไม่ยอมให้ทิชากรได้เข้าใกล้พี่ชายทั้งสองง่ายๆ นคินทร์เองก็มายืนทิชากรเอาไว้เหมือนกัน

“คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกผมป่วยอยู่ที่นี่” เมื่อนายทหารหน้าห้องจะลากตัวทิชากรออกไปผู้กองกรินทร์ก็ถามขึ้น เพราะทิชากรเคยมาป่วนงานแต่งของน้องชายเขา ถึงทางบ้านของเขาจะไม่เอาเรื่องอะไรมากมายแต่ก็ทำให้เธอหมดอนาคตทางวงการบันเทิงแบบถาวร ที่เขาถามเพราะเขากลัวว่าเธอจะเอาเรื่องนี้ไปบอกกุมาริกา

“ฉันรู้ของฉันก็แล้วกัน” ที่ทิชากรรู้ก็เพราะว่าวันก่อนเธอบังเอิญไปเห็นมิราถ่ายภาพเช็คอินที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ซึ่งเป็นภาพของมิรากับหัวหน้าดนัยถ่ายคู่กันพร้อมกับกระเช้าดอกไม้และของกินมากมายมีแคปชั่นสั้นๆ ว่า ของกินอร่อยๆ เยี่ยมไข้นายทหารกล้า ตอนแรกทิชากรก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะหัวหน้าดนัยเป็นถึงหัวหน้าสถานีเรือ เมียจะตามผัวไปเยี่ยมไข้ลูกน้องก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลก แต่เพราะในภาพของมิรามีถ่ายติดเพลงพิณด้วย แม้จะเป็นการถ่ายติดในมุมด้านข้างนิดหน่อยแต่ทิชากรก็จำเพลงพิณได้ดีเลยสงสัยว่าแค่หัวหน้าดนัยมาเยี่ยมไข้ลูกน้องทำไมถึงมีเพลงพิณอยู่ด้วย เธอก็เลยลองมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้จนกระทั่งได้เห็นท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชเดินออกไปจากโรงพยาบาล ไหนจะพลโทคีรินทร์ที่เดินตามไปขึ้นรถอีกเธอก็เลยเดาเอาว่าคนป่วยน่าจะเป็นผู้กองแฝดไม่คนใดก็คนหนึ่ง ถึงพวกเขาจะปกปิดชื่อผู้ป่วยไม่ให้โรงพยาบาลแจ้งให้ใครรู้แต่เธอก็มาที่ห้องพักถูกเพราะเห็นผู้หมวดศิขรินกับนคินทร์กดลิฟท์ขึ้นมาที่ชั้นนี้ ยิ่งที่หน้าห้องมีทหารยืนเฝ้าอยู่เธอก็ยิ่งมั่นใจ

“หมดเวลาเยี่ยมแล้ว คุณออกไปซะพวกผมจะพักผ่อน” เมื่อทิชากรไม่ยอมบอกผู้กองกรินทร์ก็ขี้เกียจจะคุยด้วยเลยไล่เธอไป แต่ทิชากรก็ยังคงยืนนิ่งแล้วมองไปทางเพลงพิณอย่างชิงชัง ขนาดถูกเธอแฉไปขนาดนั้นก็ยังมีหน้าอยู่เป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชอีก ได้ข่าวว่าบ้านสุวรรณเวชทั้งรักทั้งโอ๋เอาใจ แม่ผัวก็เอ็นดูราวกับเป็นลูกสาวในไส้

“หมดเวลาเยี่ยมแล้วแต่ทำไมคนอื่นถึงยังอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ”

“นอกจากคุณที่นี่ก็ไม่มีคนอื่นอีก นี่เมียผมเขาต้องคอยดูแลผมอยู่แล้ว ส่วนรีคอนกับนาวิกก็เป็นน้องชายของพวกผมที่จะมาอยู่เฝ้าไข้แล้วคุณล่ะเป็นอะไร เพื่อนก็ไม่ใช่คนรู้จักก็ไม่เชิงเพราะงั้นมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นซะ”

“เชิญครับเจ๊” นคินทร์ผายมือเชิญเมื่อลูกพี่ของตัวเองออกปากไล่ทิชากรแล้ว แต่ทิชากรก็ยังจ้องเพลงพิณอย่างเอาเรื่องไม่เลิก ไม่รู้ว่าทำไมคนบ้านสุวรรณเวชถึงยอมรับประวัติฉาวๆ ของครอบครัวเพลงพิณได้ นี่หูหนวกตาบอดกันทั้งตระกูลรึยังไง แค่เกิดมาเป็นลูกสาวของเพื่อนรักก็ได้ใจคนทั้งบ้านแล้วหรอ

“นังหน้าด้าน” ทิชากรตั้งใจจะด่าให้เพลงพิณได้เจ็บใจแต่เพลงพิณกลับเพียงแค่ยิ้มเยาะกลับมาเท่านั้น

“แกยิ้มเยาะอะไร”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันเห็นคุณด่าตัวเองก็เลยอดยิ้มไม่ได้” เพลงพิณไม่คิดที่จะกลัวทิชากรอีกต่อไป ทำไมเธอต้องกลัวผู้หญิงคนนี้ ก็แค่คนสติไม่ดีที่อยากได้สามีของเธอ เมื่อก่อนที่เธอไม่ตอบโต้ก็เพราะสถานะของเธอกับผู้กองกวินทร์ยังไม่ชัดเจน แต่ตอนนี้...เธอเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย เป็นเมียที่ทุกคนให้เกียรติและยอมรับแล้วทำไมเธอต้องไปกลัวคนอย่างทิชากรด้วย

“ฉันด่าแกนั่นแหละ แกแย่งเรนเจอร์ไปจากฉัน”

“แย่ง...แย่งยังไงคะ ฉันกับพี่เรนเจอร์เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่จำความได้ฉันก็มีพี่เรนเจอร์อยู่ข้างๆ แล้ว แล้วตอนนั้นคุณไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ เป็นคุณเองรึเปล่าที่อยากได้สามีของชาวบ้านทั้งๆ ที่สามีเขาไม่ได้สนใจคุณเลยแม้แต่น้อย คำว่าหน้าด้านควรใช้กับใครดีคะ”

“โห...” นคินทร์อ้าปากพะงาบๆ ไม่เคยเห็นพี่สะใภ้ในโหมดนี้มาก่อน พี่สะใภ้ของเขาก็ปากแซ่บใช้ได้เลยนะเนี่ย

“เมียคุณนี่ก็อสรพิษดีนะคะเรนเจอร์ แอ๊บทำเป็นเรียบร้อยแต่ความจริงก็ร้ายไม่ใช่เล่น”

“ใช่ เมียผมเป็นอสรพิษ วันดีคืนดีก็กลายร่างเป็นพญานาคได้ด้วยนะ แล้วไง! ก็ผมรักของผมแบบนี้”

“ไปๆๆ เจ๊ ออกไปได้แล้ว” นคินทร์พยักหน้าบอกให้ทหารมาลากตัวทิชากรออกไปพร้อมกับบอกด้วยว่าแผนกจิตเวชไปทางไหน “ผมว่าเจ๊แกมีปัญหาทางจิตนะพี่”

“คนแบบนี้แหละน่ากลัว” ผู้หมวดศิขรินว่าหลังจากที่เดินไปล็อกประตูห้องมา “คนบ้าน่ะทำได้ทุกอย่างแล้วก็ไม่กลัวอะไรถ้าอาละวาดขึ้นมาก็ไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น แค่รู้ว่าพวกพี่รักษาตัวกันอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่ปิดข่าวแล้วแท้ๆ ผมว่าเขาก็ไม่ธรรมดานะ พี่เรนเจอร์ไล่ตะเพิดไปตั้งหลายครั้งก็ยังปลงไม่ได้อีก”

“แค่คนบ้าอย่าไปสนใจเลย” ผู้กองกวินทร์ไม่สนใจแล้วหยิบปอยผมของเพลงพิณมาปัดแก้มตัวเองเล่น “สนใจแม่สาวอสรพิษคนนี้ดีกว่า เดี๋ยวนี้รู้จักต่อปากต่อคำกับทิชาด้วย” คนหลงเมียยิ้มจนตาหวานเชื่อมแล้วเอาปอยผมไปปัดแก้มของเธอบ้าง

“ที่เมื่อก่อนน้องเพลงเงียบก็เพราะว่าเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ แต่ตอนนี้น้องเพลงมีสิทธิ์หวงและแสดงความเป็นเจ้าของพี่เรนเจอร์แล้ว น้องเพลงไม่ยอมให้คุณทิชาเขามารังแกอยู่ฝ่ายเดียวหรอก”

“ตั้งแต่คบหากับคุณน้ำเมยเนี่ยร้ายขึ้นนะเรา อุ๊บ!” เพลงพิณรีบยกมือขึ้นมาปิดปากสามีเมื่อเขาเอ่ยชื่อกุมาริกาออกมา ซึ่งพอได้ยินชื่อนี้ผู้กองกรินทร์ก็กลับไปนอนเงียบแล้วก็ไม่พูดไม่จาอะไรอีก ทุกคนเลยต้องเปลี่ยนเรื่องพูดแทนเพราะเรื่องของกุมาริกามีผลต่อสภาพจิตใจของผู้กองกรินทร์มาก

กุมาริกาไม่ได้ข่าวคราวของผู้กองกรินทร์อีกและเธอก็ไม่กล้าที่จะไปตามหาเขาอีกแล้ว ในเมื่อเขาต้องการให้เธอไปจากเขาเธอก็จะไป เธอยอมไปจากเขาตามที่เขาขอแต่เธอจะไม่มีวันเลิกรักเขาเด็ดขาด ถึงเธอจะยังติดต่อหาเพลงพิณเป็นระยะๆ แต่ก็จะเป็นการพูดคุยกันด้วยเรื่องอื่นเพราะเธอรู้ดีว่าเพลงพิณก็คงลำบากใจถ้าเธอจะถามถึงผู้กองกรินทร์ เพลงพิณเป็นคนไม่ชอบพูดโกหกและเพลงพิณก็คงไม่กล้าเอ่ยถึงผู้กองกรินทร์ให้เธอฟังเธอจึงไม่รบเร้า สุขภาพหัวใจของเธอยังไม่แข็งแรงดีแต่ก็ได้ทุกคนในครอบครัวช่วยปลอบใจ แทบจะทุกคืนพี่ชายของเธอ ป้ามอลลี่และสาละวินมักจะพาเธอไปเที่ยว หากิจกรรมให้เธอทำเพื่อให้เธอลืมผู้กองกรินทร์ แต่ยิ่งทำเธอก็ยิ่งคิดถึงเขาจนแทบไม่มีสมาธิในการเก็บข้าวของเพื่อเตรียมเดินทางไปอเมริกาจนผู้เป็นแม่ต้องมาจัดการทุกอย่างให้ทั้งหมด

“ไว้พ่อกับแม่จะไปเยี่ยมน้ำเมยที่นู่นนะลูก น้ำเมยดูแลตัวเองดีๆ แล้วก็ตั้งใจทำงานนะนี่คือความฝันของน้ำเมย น้ำเมยต้องทำให้ได้นะลูก” น้ำอิงบอกกับลูกสาวขณะมาส่งกุมาริกาที่สนามบิน ตั้งแต่กลับมาจากนครพนมวันนั้นกุมาริกาก็ไม่ร่าเริงสดใสอีกเลยจนเธอกลัวเหลือเกินว่าลูกจะทำงานตามที่หวังไม่ได้

“ลุงพจน์กับป้าแอนนี่ให้ค่าขนมไปตั้งเยอะ ไปที่นู่นแล้วก็เที่ยวให้สนุกทำงานให้เต็มที่นะลูกแล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง อกหักยังดีกว่ารักไม่เป็นนะ” กริชชานนท์ไม่รู้จะปลอบใจลูกสาวอย่างไรดี ที่ผ่านมาเขาปลอบเธอมาสารพัด พูดทุกคำที่ต้องพูดแล้วก็ปลอบใจเธอทุกวันแต่กุมาริกาก็ยังไม่ดีขึ้นเขาก็เลยได้แต่หวังว่าหากไปอเมริกาแล้วเธอจะสดใสมากกว่านี้ เรื่องของเธอกับผู้กองกรินทร์เขารับรู้หมดทุกอย่างเพราะกริชชาภัทรเล่าให้ฟัง ทางฝ่ายนู้นก็น่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกันเพราะได้ข่าวว่าถูกยิงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด กริชชานนท์ชื่นชมผู้กองกรินทร์นักที่เอาอนาคตของลูกสาวเขามาก่อน เขายอมปล่อยมือจากกุมาริกาเพื่อหวังให้เธอปลอดภัยและหวังให้เธอไปมีอนาคตที่ดี ถ้าผู้กองกรินทร์ไม่ทำแบบนี้กุมาริกาอาจปฏิเสธงานที่อเมริกาแล้วทิ้งความฝันของตัวเองไปก็ได้เพราะเท่าที่ผ่านมาเธอเขาก็เห็นเธอเอาแต่ตามติดผู้กองกรินทร์จนแทบจะไม่สนใจอะไรแม้แต่ร้านนาฬิกาที่ทำร่วมกับสาละวินเธอยังไม่สนใจเลย

“อเมริกาอยู่แค่นี้เอง คิดถึงกันเมื่อไหร่จะไปหาก็ได้อยู่แล้ว ว่าแต่...ดังแล้วอย่าหยิ่งนะ” สาละวินเข้ามากอดน้องสาว กุมาริกาไม่อยู่แบบนี้แล้วใครจะมาช่วยเขาดูแลร้านนาฬิกากันล่ะเนี่ย ช่วงนี้กิจการยิ่งเจริญรุ่งเรืองจะขยายสาขาอยู่

“น้ำเมยไม่ลืมสาละวินหรอกน่า เราเป็นแม่น้ำที่เชื่อมติดกันนะ ยังไงก็ไม่ลืมกันอยู่แล้ว” เธอกอดสาละวินแน่นแล้วก็เอื้อมมือไปดึงเอากริชชาภัทรและกริชชากรณ์มากอดด้วย เมื่อเช้านี้เธอก็เพิ่งไปกราบลาคุณตากับคุณยายแล้วก็ลุงน้ำน่านกับป้าปันรักมา นี่ถ้าลุงพจน์กับป้าแอนนี่ไม่กลับไปออสเตรเลียก็คงจะมาส่งเธอด้วย

“กอดลาอะไรมากมาย แค่ไปทำงานเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว ทีเมื่อก่อนไปอยู่ออสเตรเลียเป็นสิบปียังไม่เห็นต้องลากันแบบนี้เลย” กริชชากรณ์ว่าเข้าให้ ไม่อินกับการลาจากแบบแสนเศร้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กุมาริกาไปต่างประเทศเสียหน่อย ในบรรดาพี่น้องสี่คนมีเขากับสาละวินนี่แหละที่อยู่ติดบ้านที่สุด พวกเขาเรียนโรงเรียนนานาชาติมาตั้งแต่เด็ก พอช่วงเข้ามหาวิทยาลัยกริชชาภัทรพี่ชายของเขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศจนจบปริญญาโทแล้วถึงจะกลับมาเมืองไทยเพื่อสืบทอดกิจการของทางบ้าน กุมาริกานั้นเกิดมาหน้าตาน่ารักมากก็เลยถูกแย่งตัวไปมาทั้งจากตายายของเขา พ่อกับแม่แล้วก็ลุงกับป้า แต่สุดท้ายลุงกริชตพจน์กับป้าแอนนี่ก็เป็นผู้ชนะได้กุมาริกาไปเลี้ยงแล้วก็ไปเอาเลี้ยงไกลถึงออสเตรเลีย ด้วยลุงกับป้าของเขาไม่สามารถมีลูกได้ลุงกับป้าจึงให้พวกเขาพี่น้องเป็นทายาทผู้สืบทอดกิจการทุกอย่าง แม้ที่ผ่านมากุมาริกาจะได้กลับมาเมืองไทยเป็นพักๆ บ้างแต่เธอก็ใช้ชีวิตอยู่ออสเตรเลียเสียส่วนใหญ่ เพิ่งได้มาอยู่เมืองไทยแบบจริงๆ จังๆ ก็ตอนที่เข้ามาทำงานในวงการนี่แหละ ขลุกอยู่แต่กับป้ามอลลี่จนจะเป็นลูกสาวป้ามอลลี่ไปแล้ว ส่วนเขาเขาไม่อยากไปต่างประเทศเหมือนกับพี่ชายและน้องสาว เขาชอบธรรมชาติที่เมืองไทย ชอบทำงานด้านป่าไม้เหมือนพ่อ พอมีเวลาว่างเขากับพ่อก็จะออกไปสำรวจป่าด้วยกันเขาก็เลยขอพ่อกับแม่เรียนที่เมืองไทย จะไปต่างประเทศก็แค่ช่วงไปซัมเมอร์เท่านั้น พอคราวนี้กุมาริกาต้องไปอเมริกากริชชากรณ์เลยไม่ได้ห่วงอะไร ตอนกุมาริกาอยู่ที่ออสเตรเลียแม่ของเขาก็บินไปหาแทบทุกเดือน นี่ก็คงจะเหมือนกัน อเมริกาอยู่แค่นี้อยากจะไปหากันตอนไหนก็ได้

“นั่นสิ ไว้ลุงพจน์ซื้อเครื่องบินลำใหม่แล้วเดี๋ยวพี่นั่งเครื่องบินไปหาทุกอาทิตย์ก็ยังได้” กริชชาภัทรเห็นด้วยกับน้องชาย บรรยากาศการร่ำลาที่อุตส่าห์จะบิ้วอารมณ์ให้เศร้าก็เลยเศร้าไม่ลง ปกติเขาก็มีบินไปดูงานที่ต่างประเทศบ่อยๆ อยู่แล้วเรื่องแวะไปหาน้องสาวคงไม่ใช่ปัญหา

“ตีซี้กับดาราฮอลลีวูดเอาไว้เยอะๆ นะ เดี๋ยวจะขอใช้เส้นไปถ่ายรูปกับพวกเขาหน่อย” สาละวินบอกอีกทำให้กุมาริกาพอจะยิ้มออกมาได้บ้าง ก็จริงอย่างที่พี่ชายของเธอว่านั่นแหละ ถึงจะอยู่ไกลกันแต่ทุกคนก็ยังไปมาหาสู่กันได้ง่ายๆ ระยะทางแสนไกลแต่ความรักความห่วงใยของครอบครัวจะอยู่กับเธอเสมอ

“น้ำเมย ดูซิลูกมีใครมารอส่ง” มอลลี่ที่จะเดินทางไปอเมริกากับเธอเข้ามาบอกเมื่อจะถึงทางเดินไปขึ้นเครื่อง ซึ่งพอเดินมาจนถึงด้านนี้กุมาริกาก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาคลอทันทีเมื่อขณะนี้เหล่าแฟนคลับของเธอต่างก็มารวมตัวกันเพื่อส่งเธอมากมาย ทุกคนต่างก็ร้องเรียกชื่อเธอ มีป้ายมาให้กำลังใจ บ้างก็มีข้าวของมาฝาก นอกจากเหล่าแฟนคลับแล้วก็ยังมีนักข่าวมาทำข่าวด้วย

“ไปร่ำลาทุกๆ คนสิลูก” น้ำอิงบอก ตื้นตันใจแทนลูกที่เห็นมีแฟนคลับมารอส่งมากมายหลายร้อยคน หลายคนใส่เสื้อประจำด้อม ป้ายให้กำลังใจบางป้ายเป็นภาพของเธอกับกุมาริกาบ่งบอกให้รู้ว่าแฟนคลับในอดีตของเธอก็มาให้การสนับสนุนลูกสาวของเธอด้วย กุมาริกาเข้าไปกล่าวลาและขอบคุณแฟนคลับทุกคนด้วยความซาบซึ้ง อ้อมแขนของเธอเต็มไปด้วยช่อดอกไม้ ตุ๊กตาและของขวัญต่างๆ ที่แฟนคลับนำมาให้จนพี่ชายฝาแฝดทั้งสองและสาละวินต้องเข้ามาช่วยเธอหอบหิ้วข้าวของ พอสามหนุ่มเข้ามาช่วยเธอถือของเหล่าแฟนคลับต่างก็ยิ่งกรี๊ดกันเพราะเป็นอันรู้กันดีว่าพี่ชายฝาแฝดของกุมาริกาและลูกพี่ลูกน้องของเธออย่างสาละวินนั้นรูปหล่อมากเพียงใด นอกจากจะหล่อแล้วยังรวยกันมากๆ อีกด้วย

“ขอบคุณครับๆๆ”

“เขามาส่งน้ำเมย ไม่ได้มาส่งสาละวินซักหน่อย” เธอว่าเข้าให้เมื่อสาละวินผลักเธอออกแล้วเข้าไปรับของขวัญแทน แต่ยิ่งเห็นสาละวินกับกุมาริกาแกล้งกันเล่นเหล่าแฟนคลับก็ยิ่งชอบใจเอ็นดูพี่น้องคู่นี้

“เอ๊ะ!” ระหว่างที่อยู่ท่ามกลางแฟนคลับและให้สัมภาษณ์พี่ๆ นักข่าวถึงการจะเดินทางไปร่วมงานที่ต่างประเทศกุมาริกาก็เห็นแฟนคลับหน้าคุ้นๆ คนหนึ่งกำลังโบกมือให้เธออยู่... “เนวี่”

พอเห็นนทีธารายืนชูแท็บเล็ตต่างป้ายข้อความให้กำลังใจเธออยู่กุมาริกาก็รีบเข้าไปหาทันที ในบรรดาพี่น้องของผู้กองกรินทร์นทีธาราคือแฟนคลับตัวยงของเธอ ผู้กองกรินทร์สามารถติดตามข่าวสารต่างๆ ของเธอได้ก็เพราะมีนทีธารานี่แหละที่คอยช่วย กุมาริกามองไปรอบๆ กายทันทีเมื่อหวังจะเห็นใครอีกคนอยู่ที่นี่ด้วย เมื่อก่อนเวลาที่เธอจะเดินทางไปไหนเขามักจะปลอมตัวปะปนมากับเหล่าแฟนคลับเพื่อส่งเธอทุเสมอ แล้วครั้งนี้ล่ะ...พี่ซีลอยู่ที่ไหน พี่ซีลจะมาส่งน้ำเมยมั้ยคะ

“พี่ซีลไม่ได้มาหรอกค่ะเนวี่มากับพลร่มสองคน ตอนนี้พลร่มแวะซื้อน้ำหวานให้เนวี่อยู่เดี๋ยวก็คงมา” เห็นกุมาริกาเหมือนจะมองหาใครบางคนนทีธาราก็พอจะรู้ ผู้กองกรินทร์ไม่ได้มากับเธอจริงๆ อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ตั้งใจมาส่งกุมาริกาตั้งแต่แรกด้วย เธอแค่เพิ่งลงจากเครื่องแล้วได้ข่าวว่ากุมาริกากำลังจะไปเมืองนอกแล้วมีแฟนคลับมาร่วมส่งมากมาย พอเอากระเป๋าไปเก็บที่รถแล้วเธอเลยชวนอัศวินมาส่งกุมาริกาเท่านั้น

“ยินดีด้วยนะคะที่ได้ไปร่วมงานที่อเมริกา เนวี่จะคอยติดตามผลงานของคุณน้ำเมยนะคะ” สีหน้าของกุมาริกาดูผิดหวังมากเมื่อรู้ว่าพี่ชายของเธอไม่ได้มาด้วย นทีธาราเองก็ไม่ค่อยได้รู้เรื่องความสัมพันธ์ของพี่ชายกับกุมาริกา เธอรู้แค่เพียงว่าทั้งสองคนเลิกกันแล้วก็เท่านั้นและเป็นการเลิกกันทั้งๆ ที่ยังรักกันอยู่ด้วย ส่วนสาเหตุหรือรายละเอียดใดๆ นั้นเห็นอัศวินบอกว่าจะไปเค้นถามกับนคินทร์ให้

“อ้อจริงสิ เนวี่มีของเล็กๆ น้อยๆ มาให้คุณน้ำเมยด้วยนะคะ ถือว่าเป็นของขวัญแสดงความยินดีที่ได้ไปร่วมงานที่อเมริกาค่ะ” นทีธาราส่งผ้าพันคอซึ่งเป็นผ้าไหมเนื้อดีของแบรนด์พุดตานมณฑาให้กับกุมาริกา เธอกับอัศวินเพิ่งไปเยี่ยมผู้กองกรินทร์กับผู้กองกวินทร์ที่บึงกาฬมา พอขากลับเพลงพิณก็เลยให้ผ้าไหมมาหลายผืนเป็นของฝาก

“คุณเนวี่ไปนครพนมมาหรอคะ” แบรนด์ของผ้าพันคอทำให้กุมาริการู้ได้ทันทีว่านี่คือผ้าไหมของเพลงพิณ วันก่อนเพลงพิณก็เพิ่งให้คนเอาผ้าไหมสวยๆ มาส่งให้เธอตั้งหลายผืนเพื่อเป็นของขวัญก่อนที่เธอจะเดินทางไปอเมริกา

“เนวี่กับพลร่มไปบึงกาฬมาค่ะ เพิ่งลงเครื่องเมื่อกี้นี้เอง เนวี่มาส่งคุณน้ำเมยแบบกะทันหันเลยไม่ได้เตรียมของขวัญมา หวังว่าคุณน้ำเมยจะชอบผ้าพันคอนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ พอดีเลยฉันไม่ได้เอาผ้าพันคอมา งั้นฉันจะใส่ผ้าพันคอของคุณเนวี่ขึ้นเครื่องนะคะ” กุมาริกาจัดการเอาผ้ามาพันคอตัวเองให้เรียบร้อย เห็นแล้วนทีธาราก็ยิ้มแป้นด้วยความดีใจที่เห็นกุมาริกาชอบของขวัญจากเธอ “คุณเนวี่ไปเที่ยวบึงกาฬมาหรอคะ”

“เปล่าค่ะ เนวี่กับพลร่มไปเยี่ยมไข้พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ พี่ซีลไปทำงานแล้วถูกคนร้ายยิงจนบาดเจ็บสาหัส นอนเดี้ยงเป็นผักขยับตัวไม่ได้อยู่เกือบเดือนแล้วค่ะ” ด้วยความไม่รู้ว่าพี่ชายต้องการจะปกปิดเรื่องนี้กับกุมาริกาทำให้นทีธาราเผลอเล่าเรื่องนี้ออกไป กุมาริกาที่กำลังจัดผ้าพันคอให้ตัวเองอยู่ถึงกับชะงักไปในทันที เมื่อกี้นี้...เมื่อกี้นี้นทีธาราว่าอะไรนะ

“คะ...ใครบาดเจ็บนะคะ”

“พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ค่ะ แต่พี่เรนเจอร์ไม่ได้เป็นอะไรมาก มีแค่พี่ซีลเท่านั้นค่ะที่ถูกยิงจนเจ็บหนัก พี่เรนเจอร์บอกว่าพี่ซีลเกือบจะไม่รอดแล้วเพราะหัวใจหยุดเต้นไปหลายครั้งจนต้องปั๊มหัวใจยื้อชีวิตตลอด...คุณน้ำเมยไม่ทราบหรอคะ”

ไม่...เธอไม่รู้ เธอไม่รู้อะไรเลยแล้วเพลงพิณก็ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง เธอไม่ว่าอะไรเพลงพิณหรอกเพราะเพลงพิณคงถูกสั่งห้ามเอาไว้ หรือว่าคืนนั้น...คืนนั้นที่เธอตามพวกเขาไปที่โรงพยาบาล แท้จริงแล้วคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินก็คือเขา

“มีรูปของเขามั้ยคะ”

“มีค่ะ เนวี่ถ่ายมาเยอะเลยแต่ว่า...เนวี่ฝากโทรศัพท์เอาไว้กับพลร่ม งั้นไว้พลร่มมาแล้วเนวี่จะส่งให้ทีหลังนะคะ”

กุมาริกาพยักหน้ารับแล้วก็พูดอะไรไม่ออกอีก เธอช็อคขึ้นมาอีกรอบกับข่าวร้าย เธอไม่รู้ว่าถูกมอลลี่ดึงตัวออกมาจากนทีธาราตอนไหน ไม่รู้ตัวว่ายิ้มและโบกมือให้แฟนคลับยังไงเหมือนภายในสมองของเธอตอนนี้จะมีแต่เรื่องของผู้กองกรินทร์เท่านั้น เขาถูกยิงจนบาดเจ็บสาหัส เขาเกือบจะจากเธอไปแล้ว เขา...เกือบจะจากเธอไปโดยที่เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“อ้าว คุณน้ำเมยเขาไปแล้วหรอเนวี่” กว่าอัศวินจะเดินถือแก้วน้ำมาให้นทีธาราเขาก็เห็นกองทัพแฟนคลับของกุมาริกาสลายตัวกันแล้ว

“ไปแล้ว ตอนนี้คงขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้วล่ะ ได้คุยกันแค่นิดเดียวเอง” นทีธาราหันมารับแก้วน้ำหวานจากอัศวินไปดื่มพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาจากกระเป๋าสะพายของเขาเพื่อกดส่งภาพถ่ายตอนที่ผู้กองกรินทร์ยังนอนเป็นผักอยู่บนเตียงไปให้กุมาริกา ถึงแม้ว่าตอนนี้อาการของผู้กองกรินทร์จะดีมากๆ แล้ว แต่ภาพที่เธอส่งไปให้กุมาริกาก็เป็นภาพช่วงแรกๆ ที่ผู้กองกรินทร์ยังไม่ฟื้นซึ่งเธอเซฟมาจากไลน์กลุ่มครอบครัวอีกที เพราะได้ข่าวว่าพี่ชายกับกุมาริกาเลิกกันแล้วนทีธาราจึงจงใจส่งภาพขณะที่ผู้กองกรินทร์ป่วยหนักไปให้กุมาริกาดูเพื่อหวังให้กุมาริกาเกิดสงสารพี่ชายของเธอแล้วกลับมาคืนดีกัน เธออยากให้พี่ชายของเธอมีความสุขเสียที

“แล้วเนวี่บอกคุณน้ำเมยเขารึเปล่าว่าพี่ซีลไม่สบายอาการหนักมาก”

“บอกสิ เนวี่บอก” ว่าแล้วก็ส่งโทรศัพท์ให้คนรักของตัวเองดู อัศวินเห็นแล้วตกใจแทบช็อคเมื่อตอนนี้เธอส่งภาพตอนที่ผู้กองกรินทร์ป่วยไปให้กุมาริกาแล้วเรียบร้อย ซ้ำอีกฝ่ายก็ยังกดดูแล้วด้วย

“แย่แล้วเนวี่! พี่ก็ลืมบอกไปว่าเรื่องที่พี่ซีลป่วยน่ะห้ามให้คุณน้ำเมยเขารู้เด็ดขาด พี่ซีลเขาต้องการปิดเรื่องนี้เอาไว้”

“อะไรนะ!!!” สาวน้อยร้องขึ้นด้วยความตกใจ แล้วทำไมเพิ่งมาบอกกันเล่า!

“พวกเขาจบกันแบบเศร้ามากๆ เรื่องที่พี่ซีลป่วยคนแรกที่ห้ามรู้ก็คือคุณน้ำเมย”

“แต่ตอนนี้คุณน้ำเมยเขารู้เรื่องแล้ว พลร่มช่วยเนวี่ที เนวี่จะแก้ตัวกับพี่ซีลยังไงล่ะที่นี้” ก็ตอนไปเยี่ยมไม่เห็นมีคนเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังเลย เห็นเล่าแค่ว่าพวกเขาเลิกกันแค่นี้ เธอก็ยังสงสัยอยู่ว่าทำไมกุมาริกาถึงใจดำจัง พี่ชายของเธอเจ็บหนักเจียนตายแล้วยังไม่มาเยี่ยมอีก แท้ที่ก็เพราะทุกคนปิดข่าวไม่ให้กุมาริการู้นี่เอง

“ไม่เป็นไรนะไม่เป็นไร” อัศวินดึงเอานทีธาราเข้ามากอดโอ๋เมื่อเห็นว่าเธอหน้าเสียมากแล้วตอนนี้ “ถ้าพี่ซีลดุเดี๋ยวพี่จะยอมให้พี่ซีลตัดหัวแทนเนวี่เอง”

“พูดแบบนี้เนวี่ก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาหรอกนะ เนวี่คงต้องทำพานดอกไม้ธูปเทียนไปขอขมาพี่ซีลแล้วสิ” เธอทำแก้มป่องใส่เขาก่อนซุกแก้มนวลไว้กับอกอุ่นๆ ของคนรัก อัศวินได้แต่มองเธอขำๆ ทั้งกอดโอ๋ทั้งลูบศีรษะเธอเบาๆ เธอเป็นน้องเล็กของแก๊งฟันน้ำนมแล้วก็เป็นน้องรักของผู้กองกรินทร์ด้วย ผู้กองกรินทร์ไม่ถือสาเธอหรอก

*************************************

ความลับไม่มีในโลกจริงๆ

ตอนต่อไปลงดึกๆ นะคะ ไปอ่านตัวอย่างได้ที่เพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้ และทางไอจี @dryad.palmmy