37.การเดินทางของหัวใจ

ภายในห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสกุมาริกานั่งตัวสั่นอยู่บนที่นั่งที่มีฉากกั้นเป็นห้องส่วนตัว อาการของเธอไม่สู้ดีเมื่อเธอเอาแต่กอดโทรศัพท์มือถือนั่งตัวสั่นน้ำตาคลอจนพนักงานต้อนรับประจำสายการบินต้องเข้ามาดูแลด้วยคิดว่าเธออาจจะมีปัญหาด้านสุขภาพ ตอนนี้เครื่องก็ขึ้นแล้วหากเธอมีอาการป่วยรุนแรงคงไม่สามารถพาตัวไปส่งโรงพยาบาลในเดี๋ยวนี้ได้

“ฉะ...ฉันไม่เป็นไรค่ะ” แม้แต่น้ำเสียงที่พูดกับพนักงานต้อนรับก็ยังสั่นเครือ ตอนที่รู้ข่าวของผู้กองกรินทร์แรกๆ กุมาริกายังพอจะคุมสติ พอที่จะปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้ขณะกล่าวลาพ่อกับแม่ พี่ชายและเหล่าแฟนคลับ เธอยังพอมีสติอยู่อีกนิดหน่อยขณะเดินขึ้นเครื่องซึ่งพอเข้าประจำที่นั่งแล้วเธอถึงเพิ่งได้เปิดดูข้อความที่นทีธาราส่งมาให้ ตอนแรกเธอก็นึกว่าจะเป็นภาพตอนที่เขานอนป่วยอยู่บนเตียงเฉยๆ แต่ทว่าภาพที่เห็นกลับเป็นภาพที่เขานอนไม่ได้สติ ร่างกายฟกช้ำ เขาไม่ได้ใส่เสื้อจึงเห็นที่หน้าท้องของเขามีผ้าพันแผลปิดเอาไว้ สายอะไรต่อมิอะไรโยงอยู่ตามตัวของเขาเชื่อมกับเครื่องมือทางการแพทย์และเขาใส่ออกซิเจนตลอดเวลา ที่มือของเขายังมีคราบเลือดอยู่เหมือนภาพนี้จะถูกถ่ายในวันแรกๆ ที่เขาบาดเจ็บ ภาพที่นทีธาราส่งมามีแค่สามภาพเท่านั้นและเป็นภาพที่ถ่ายในเวลาเดียวกันแต่ต่างแค่มุมกล้อง แล้วไหนล่ะภาพตอนปัจจุบัน ไหนนทีธาราบอกว่าถ่ายภาพเอาไว้เยอะแล้วภาพอื่นๆ ไปไหน

“คุณคะให้ดิฉันตามหมอให้รึเปล่า พอดีว่าตอนนี้บนเครื่องมีผู้โดยสารที่เป็นคุณหมอเดินทางมาด้วย หรือคุณมีโรคประจำตัวอะไรรึเปล่าคะ”

“ฉัน...” มือที่สั่นเทาค่อยๆ ยื่นโทรศัพท์มือถือให้พนักงานต้อนรับดู ด้วยพนักงานต้อนรับเป็นชาวยุโรปจึงไม่รู้ว่ากุมาริกาเป็นนักแสดงชื่อดัง “คนรักของฉัน...คนรักของฉัน...” เพียงแค่ได้เห็นภาพพนักงานต้อนรับก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว เหมือนผู้โดยสารท่านนี้จะเพิ่งได้รับข่าวร้ายเกี่ยวกับคนรักเธอก็เลยมีอาการช็อก

กุมาริกาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ เธออยากกลับไปหาผู้กองกรินทร์ อยากกลับไปหาไปดูแลเขา อยากอยู่ข้างๆ เขาแต่ในขณะเดียวกันเธอก็ยังมีหน้าที่ที่ต้องทำ แต่เธอจะทำได้อย่างไรในเมื่อตอนนี้เธอไม่มีแรงใจแม้แต่จะลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ เหมือนก้าวไปข้างหน้าก็ไม่ได้และถอยหลังก็ไม่ไหว เธอควรจะทำอย่างไรดี

“พี่ซีล...พี่ซีลของน้ำเมย พี่ซีล...”

“น้ำเมยลูก” มอลลี่ที่เพิ่งไปเข้าห้องน้ำมารีบเข้ามาหาเมื่อเห็นพนักงานต้อนรับคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นปลอบขวัญกุมาริกา นี่เกิดอะไรขึ้น ตอนขึ้นเครื่องมากุมาริกาก็ยังดีๆ อยู่เลยนี่นา

“นี่หลานสาวของฉัน เดี๋ยวฉันจะปลอบเขาเองค่ะ” มอลลี่บอกกับพนักงานต้อนรับแล้วเข้าไปหากุมาริกาในทันที โชคดีว่าทั้งชั้นเฟิร์สคลาสมีผู้โดยสารแค่มอลลี่กับกุมาริกาเท่านั้นจึงไม่ต้องห่วงว่าจะรบกวนผู้โดยสารท่านอื่น

“เกิดอะไรขึ้นหรอลูก ป้าเห็นน้ำเมยสีหน้าไม่ค่อยดีตั้งแต่คุยกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว” มือที่เย็นเฉียบของกุมาริกาพาให้มอลลี่ใจหาย กุมาริกาหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก อาการของเธอทำให้พนักงานต้อนรับไม่กล้าเดินไปไหนไกลได้แต่ยืนคอยให้การช่วยเหลือหากว่ากุมาริกาอาการไม่ดีขึ้น

“เขาเป็นน้องสาวของพี่ซีล...เขา...เขาบอกว่าพี่ซีลถูกยิงบาดเจ็บสาหัส...พี่ซีลจะตาย”

“ฮะ” นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นตอนนี้กันล่ะเนี่ย มอลลี่ยกมือขึ้นทาบอก ที่หายหน้าหายตาไปเขาก็นึกว่าผู้กองกรินทร์จะยังสุขสบายดีที่ไหนได้

“คุณป้า...น้ำเมยจะทำยังไงดี น้ำเมยเป็นห่วงพี่ซีล คุณป้า...พี่ซีลของน้ำเมย พี่ซีลจะทิ้งน้ำเมยไป...” ภาพในโทรศัพท์ของกุมาริกายิ่งตอกย้ำถึงความจริงจนมอลลี่ต้องรีบเข้าไปกอดหลาน

ตั้งแต่กุมาริกาเข้าวงการบันเทิงมากุมาริกาก็อยู่กับเขาตลอด ด้วยอยู่เมืองนอกมานานพอกลับมาเมืองไทยเขาก็เลยเป็นคนที่สอนให้กุมาริกาหัดใช้ชีวิตที่นี่ ดูแลทุกอย่างเสมือนเป็นแม่คนหนึ่ง เขารักกุมาริกาสุดหัวใจ ไม่ว่ากุมาริกาต้องการอะไรมอลลี่จะตามใจทุกอย่าง เขารู้ใจกุมาริกาดีกว่ากริชชานนท์กับน้ำอิงที่เป็นพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิดเสียอีกและตอนนี้เขาก็รู้ดีว่าภายในหัวใจที่ว้าวุ่นของกุมาริกาตอนนี้เป็นอย่างไร มอลลี่ไม่เคยหวังอะไรจากกุมาริกานอกจากหวังให้หลานสาวคนนี้มีความสุข มีชีวิตที่ดี ให้กริชชานนท์ได้ไว้ใจว่าหากฝากกุมาริกาเอาไว้กับเขาแล้วเขาจะสามารถดูแลเธอได้เหมือนกับที่เมื่อก่อนเขาเคยดูแลน้ำอิงแม่ของกุมาริกามาแล้ว ความฝันของกุมาริกาคือการได้โด่งดังเป็นนักแสดงที่คนทั่วโลกรู้จัก เป็นนักแสดงหญิงชาวเอเชียที่ปีนขึ้นไปยังจุดสูงสุดของวงการบันเทิงระดับโลกและตอนนี้ความฝันของเธอก็กำลังจะเป็นจริง เขาสนับสนุนและส่งเสริมกุมาริกา สานความฝันให้กับหลานรักคนนี้ ทุ่มเทให้ทุกอย่างก็เพื่อวันนี้แต่ทำไมกัน แทนที่วันนี้จะเป็นวันที่หลานรักของเขามีความสุขที่สุดแต่วันนี้มันกลับเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดของหลานเขา

“คุณป้า...น้ำเมยจะทำยังไงดี น้ำเมย...ฮื่อออ น้ำเมย” มันอัดอั้นจนแน่นหน้าอกไปหมด ทั้งความเครียดสะสมกับเรื่องราวเหล่านี้บวกกับสภาพอากาศภายในเครื่องบินที่ทะยานอยู่เหนือน่านฟ้าทำให้กุมาริกาเลือดกำเดาไหล พนักงานต้อนรับที่สังเกตเห็นอาการของเธอก็ไม่รอช้ารีบประกาศหาผู้โดยสารที่เป็นหมอบนเครื่องบินทันทีเพราะจำได้ว่าเที่ยวบินนี้มีคุณหมอเดินทางมาด้วย

“น้ำเมยเป็นห่วงเขาใช่มั้ยลูก น้ำเมยรักเขามากใช่มั้ย” มอลลี่น้ำตาร่วงตามเมื่อเห็นอาการของหลาน กุมาริกาจึงพยักหน้ารับ “น้ำเมยรักเขามากแค่ไหน”

“ตายแทนได้” คำตอบของกุมาริกาทำให้มอลลี่ยิ่งร้องไห้ออกมาเมื่อคิดว่าตนรู้แล้วว่าชีวิตของกุมาริกากำลังจะเดินไปยังทิศทางใด

“ถ้าไม่มีเขาน้ำเมยจะอยู่ได้มั้ย น้ำเมยยังเด็ก ยังต้องไปเจอผู้คนอีกมากมาย”

“น้ำเมยไม่อยากเจอผู้คนมากมาย น้ำเมยอยากเจอแค่เขา...แต่ว่า...น้ำเมยทำไม่ได้ น้ำเมยกลับไปหาเขาไม่ได้เพราะเขาไม่ต้องการน้ำเมย น้ำเมยแบกความหวังของแฟนคลับเอาไว้จนเต็มบ่า มีผู้คนมากมายรอติดตามความสำเร็จของน้ำเมย น้ำเมยทำลายความหวังของทุกคนไม่ได้” ยิ่งนึกถึงตอนที่เหล่าแฟนคลับมาส่งเธอที่สนามบินกุมาริกาก็ยิ่งตัดสินใจใดๆ ไม่ได้ ทุกคนรักเธอมากขนาดนี้แล้วเธอจะทำลายความหวังของทุกคนได้อย่างไร ไหนจะพ่อกับแม่ของเธออีก ครอบครัวของเธอพร้อมสนับสนุนเธอทุกอย่าง

“น้ำเมยมีห่วงอยู่ข้างหลัง น้ำเมยจะเดินกลับไปหาห่วงนั้นแต่น้ำเมยก็ไปไม่ได้ จะเดินหน้าต่อแต่น้ำเมยก็ไม่มีแรง น้ำเมยไม่อยากทำให้ทุกคนเสียใจ ไม่อยากให้ทุกคนผิดหวังแต่ว่า...น้ำเมยก็รักพี่ซีลมากเหลือเกิน น้ำเมยเจ็บปวดเหมือนเกินค่ะคุณป้า น้ำเมยจะทำยังไงดี”

“เอาแบบนี้มั้ยลูก ไว้เครื่องลงแล้วเราค่อยติดต่อกลับไปหาเขา ค่อยโทรไปสอบถามอาการของเขาดู รูปนี้อาจจะถ่ายไว้นานแล้วตอนนี้เขาอาจจะอาการดีขึ้นแล้วก็ได้”

“คุณป้ารู้มั้ยคะว่าน้ำเมยกลัวอะไร” กุมาริกาพูดขึ้นมาอีกทั้งน้ำตา “...อีกหลายปีกว่าน้ำเมยจะได้กลับบ้าน สมมติว่าอีกห้าปีข้างหน้าน้ำเมยกลับเมืองไทยไปแล้วทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ถ้าน้ำเมยกลับไปแล้วพี่ซีลเหลือเพียงแค่เถ้ากระดูก...ชั่วชีวิตนี้น้ำเมยจะไม่ได้เจอเขาอีก แค่คิดว่านับจากนี้ไปชั่วชีวิตน้ำเมยจะไม่ได้เจอเขาอีกน้ำเมยก็ทนไม่ได้แล้ว”

“ทำไมน้ำเมยถึงฝังใจรักเขามากขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาก็ใจร้ายกับน้ำเมยมาตลอดไม่ใช่หรอ”

“นั่นสิคะ...ทำไมน้ำเมยถึงฝังใจรักเขามากมายแบบนี้ น้ำเมยโง่ ทำไมน้ำเมยถึงฝังใจรักคนใจร้ายคนนั้น...” กุมาริกาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ร่างกายอ่อนแรงจนทรุดลงไปกับที่นั่ง ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พนักงานต้อนรับเดินนำหมอเข้ามาหามอลลี่จึงต้องหลีกทางเพื่อให้หมอได้เข้ามาดูอาการของกุมาริกา

มอลลี่ได้แต่นั่งกุมมือของกุมาริกาเอาไว้ มือน้อยๆ ที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ถึงแม้ว่าหมอจะบอกว่ากุมาริกาไม่ได้เจ็บปวดเป็นอะไรร่างกายของเธอแข็งแรงดีแต่เรื่องสภาพจิตใจนั้นก็ย่ำแย่ นับตั้งแต่วันที่เธอกับผู้กองกรินทร์เลิกรากันนั้นกุมาริกาก็จมอยู่ในความเศร้าเรื่อยมา อาการแทบไม่ต่างจากคนตรอมใจ ที่ผ่านมาเธอยังมีความรักความอบอุ่นของครอบครัวช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจที่บอบช้ำแต่ตอนนี้พอเธอห่างครอบครัวมาหัวใจของเธอก็ไร้ซึ่งไออุ่น ยิ่งมารับรู้ข่าวร้ายของผู้กองกรินทร์อีกเธอจึงทนรับไม่ไหว กุมาริกาเป็นคนใสซื่อ หัวใจของเธอสะอาดบริสุทธิ์มากพอต้องมาเจอพิษรักที่รุนแรงแบบนี้หัวใจของเธอจึงทนรับไม่ไหว มอลลี่คิดว่าผู้กองกรินทร์กำลังฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็นอยู่

“น้ำเมย ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อยมั้ยลูก อีกหลายชั่วโมงเลยนะกว่าจะถึงอเมริกา”

“น้ำเมยไม่หิวค่ะ” น้ำเสียงแผ่วๆ ตอบกลับมา นับตั้งแต่ที่หมอมาตรวจอาการและเลือดกำเดาหยุดไหลกุมาริกาก็นั่งนิ่งน้ำตาซึม เธอกอดโทรศัพท์เอาไว้เพราะโทรศัพท์เครื่องนี้มีเคสที่ผู้กองกรินทร์เคยทำให้เธอสวมเอาไว้ ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอก็มีแหวนญาติของเขาสวมอยู่ กุมาริกากดดูภาพของผู้กองกรินทร์จากในโทรศัพท์แล้วก็กอดเอาไว้แนบอก ไม่กินไม่ดื่มอะไรทั้งนั้นมอลลี่เห็นแล้วก็สงสารหลานนัก ถ้ากุมาริกายังเป็นแบบนี้ต่อไปแล้วจะไปร่วมงานกับนักแสดงที่มีชื่อเสียงระดับโลกได้อย่างไร แม้สุขภาพร่างกายของเธอจะพร้อมแต่สภาพจิตใจนั้น...

ก้าวแรกที่ได้เหยียบลงมายังแผ่นดินของสหรัฐอเมริกาไม่ได้น่าตื่นเต้นหรือตื่นตาตื่นใจเหมือนอย่างที่คิดเอาไว้ อาจเป็นเพราะกุมาริกาเคยมาเยือนดินแดนแห่งนี้อยู่บ่อยครั้งก็เลยพอคุ้นหูคุ้นตากับสถานที่อยู่บ้าง ร่างกายที่อ่อนแรงมองรอบกายอย่างหวิวไหวใจสั่น เหมือนเธอได้มาที่นี่เพียงแค่ร่างกายแต่หัวใจทั้งดวงของเธอยังอยู่ที่เมืองไทย ทันทีที่ลงจากเครื่องและยังไม่ได้ออกไปจากสนามบินเธอก็รีบติดต่อไปหาเพลงพิณทันทีเพราะผู้กองกรินทร์บล็อกช่องทางการติดต่อเธอเอาไว้ มีเพียงแค่เพลงพิณเท่านั้นที่เธอสะดวกใจที่จะคุยด้วยที่สุด

(“...โหลๆ ครายอ่ะ”) เสียงที่รับสายเป็นเสียงของผู้ชายที่ฟังดูงัวเงียๆ พอดูเวลาที่นาฬิกากุมาริกาก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตอนนี้เธอกับเพลงพิณอยู่ไกลกันคนละซีกโลก ตอนนี้เวลาที่เมืองไทยคงดึกดื่นค่อนคืนแล้ว น้ำเสียงคุ้นๆ แบบนี้ ดึกๆ แบบนี้ผู้ชายเพียงคนเดียวที่จะรับสายแทนเพลงพิณได้ก็คงเป็นผู้กองกวินทร์สามีของเพลงพิณนั่นแหละ

(“ครายเนี่ย มีธุระอะไรโทรมาหาเมียชาวบ้านเขาดึกๆ ดื่นๆ”) เพราะยังงัวเงียอยู่ ยังลืมตาไม่เต็มที่ผู้กองกวินทร์เลยได้แต่ปรือตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเพลงพิณ เขากับเธอเพิ่งจะเล่นผีผ้าห่มกันเสร็จจนตอนนี้เพลงพิณเพลียมากหลับซุกอกเขาอยู่เขาก็เลยเป็นคนรับสายแทนเธอ

“ฉันเอง...น้ำเมย”

(“อ้อ ไม่หลับไม่นอนรึไง นี่! เมียผมไม่ใช่ร้านสะดวกซื้อเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่คุณจะนึกถึงเมื่อไหร่ก็โทรมานะ”)

“ฉันขอโทษ ตอนนี้ฉันอยู่ที่อเมริกาแล้วเวลาตอนนี้ก็เป็นตอนกลางวัน ฉันลืมไปว่าเราอยู่กันคนละซีกโลก”

(“แล้วโทรมามีอะไร น้องเพลงหลับไปแล้วถ้าคุณมีธุระเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมจะเล่าให้น้องเพลงฟังเอง”)

“พี่ซีล...พี่ซีลปลอดภัยดีใช่มั้ยคะ” แค่เอ่ยชื่อของเขากุมาริกาก็น้ำตาร่วงแล้ว เสียงร้องไห้ของเธอทำให้ผู้กองกวินทร์ตาสว่างขึ้นมาทันที นับตั้งแต่ที่พี่ชายของเขาถูกยิงเธอก็หายเงียบไปตามที่บอก เธอบอกว่าจะไม่มายุ่งกับพี่ชายของเขาอีกเธอก็ไม่มาจริงๆ แล้วทำไมวันนี้จู่ๆ เธอถึงได้โทรมาถามอะไรแบบนี้

“ช่วยตอบฉันทีฉันใจจะขาดอยู่แล้ว...คนรักของฉันเขายังปลอดภัยดีอยู่มั้ย ฉันรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว ฉันรู้แล้วว่าพี่ซีลถูกยิง ได้โปรดเถอะนะช่วยบอกฉันที” ฟังแค่เสียงก็รู้แล้วว่าตอนนี้กุมาริกากำลังเจ็บปวดอย่างหนัก เมื่อวานนี้เขาเห็นข่าวของเธออยู่ ตอนที่เธอจะขึ้นเครื่องมีแฟนคลับไปส่งเยอะแยะ มีนักข่าวไปทำข่าวตั้งหลายช่อง แล้วนี่เธอรู้เรื่องของพี่ชายเขาได้ยังไงกัน

(“พี่ซีลหรอ พี่ซีลมัน...”)

“น้ำเมย” กุมาริกายังไม่ทันจะได้ฟังผู้กองกวินทร์พูดมอลลี่ก็เดินเข้ามาหาเธอเสียก่อน ก่อนหน้านี้มอลลี่เดินไปไหนก็ไม่รู้บอกแค่ว่าให้เธอนั่งรออยู่ตรงนี้เท่านั้น “ป้าเอานี่มาให้ลูก”

สิ่งที่มอลลี่ยื่นมาให้เธอก็คือตั๋วเครื่องบินสำหรับกลับไปที่เมืองไทย กุมาริกาเห็นแล้วก็ไม่เข้าใจจนต้องตัดสายของผู้กองกวินทร์แล้วหยิบตั๋วเครื่องบินไปดูให้แน่ใจ ซึ่งระหว่างที่เธออ่านรายละเอียดบนตั๋วมอลลี่ก็เข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ

“ตอนอยู่บนเครื่องน้ำเมยถามป้าใช่มั้ยลูกว่าน้ำเมยควรทำยังไงต่อไปดี ป้าเอาคำตอบมาให้น้ำเมยแล้ว ถ้าเขาคือคนที่หัวใจของน้ำเมยต้องการจริงๆ น้ำเมยก็ควรกลับไปหาเขานะลูก”

“คุณป้า...”

“ชีวิตเราเกิดมาทั้งที ชาติหน้าจะมีจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ ถึงป้าจะอยากเห็นน้ำเมยไปเป็นดวงดาวที่สว่างไสวให้ใครๆ ได้ชื่นชมแต่ป้าคิดว่าดาวดวงนี้จะสว่างไสวได้ยังไงถ้าหัวใจยังพังอยู่ เฮ้อ!” มอลลี่ถอนหายใจออกมาพลางยื่นมือมาลูบศีรษะหลานสาวเบาๆ “ตอนอยู่บนเครื่องป้านั่งคิดมาตลอดทางเลยนะลูก คิดว่าป้าควรจะทำยังไงดี ถามตัวเองซ้ำๆ ถามออกมาจากหัวใจของป้าว่าความจริงแล้วป้าอยากเห็นน้ำเมยเป็นดาราดังหรือป้าอยากเห็นน้ำเมยมีความสุขกันแน่ แล้วป้าก็เชื่อว่าพ่อกับแม่ของน้ำเมยเขาก็คงจะถามตัวเองแบบนี้เหมือนกัน ถ้าการเป็นดาราดังมันทำให้น้ำเมยมีความสุข น้ำเมยพอใจกับสิ่งนี้แค่เราเดินออกไปจากสนามบินการเป็นดาราดังของน้ำเมยก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าความสุขของน้ำเมยคือเขา...น้ำเมยก็ควรกลับเมืองไทยไป ตอนนี้ป้าหาคำตอบให้ตัวเองได้แล้วล่ะ” มอลลี่ดึงเอากุมาริกาเข้ามากอด กอดด้วยความรักที่มีให้หลานสาวคนนี้ทั้งใจ

“สิ่งที่ป้าอยากเห็นมากที่สุดในชีวิตก็คือได้เห็นน้ำเมยมีความสุข ไม่ว่าความสุขนั้นจะเกิดจากอะไรแต่ขอแค่น้ำเมยมีความสุขป้าก็ถือว่าป้าได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสุดความสามารถแล้ว ป้าไม่มีความสุขหรอกนะลูกถ้าน้ำเมยต้องมาเป็นดาราดังระดับโลกแล้วหัวใจของน้ำเมยต้องเจ็บปวดอยู่แบบนี้ ป้าไม่หวังอะไรทั้งนั้นลูก ขอแค่น้ำเมยมีความสุขป้าพร้อมที่จะยินดีกับน้ำเมยในทุกๆ เรื่อง ถ้าน้ำเมยไม่อยากเป็นดาราดังแล้ว ถ้าน้ำเมยอยากกลับไปหาเขาก็ไปเถอะไม่ต้องห่วงป้า ไม่ต้องห่วงใครๆ ทั้งนั้นเพราะนี่คือชีวิตของน้ำเมย น้ำเมยแบกเอาความหวังของทุกคนเอาไว้บนบ่าได้แต่ความหวังนี้ต้องไม่ทำลายความสุขของน้ำเมย คนดีของป้า” มือของมอลลี่จับประคองแก้มของกุมาริกาเอาไว้ทั้งสองข้าง ยิ่งมองหน้ามอลลี่ก็ยิ่งรักเธอ “ก็อย่างที่ป้าบอก คนเราเกิดมาทั้งทีต้องมีความสุขกับการใช้ชีวิต จะหวังไปครองรักกันในชาติหน้าแล้วถ้าชาติหน้าไม่มีอยู่จริงเราจะไม่เสียดายชาตินี้หรอ เพราะงั้นอย่าได้แคร์อะไรทั้งนั้นลูก ถามใจของน้ำเมยดีๆ ว่าต้องการอะไร ไม่ว่าน้ำเมยจะต้องการอะไรป้าก็จะสนับสนุนเต็มที่”

“...ถึงแม้ว่าน้ำเมยจะกลับไปหาพี่ซีลน่ะหรอคะ”

“ใช่ลูก” มอลลี่พยักหน้าทั้งน้ำตา รู้ดีอยู่แล้วว่ากุมาริกาจะเลือกอะไร “ลูกชะนีน้อยอย่างเราหรอจะจับผู้ชายเป็น ถ้าน้ำเมยอยากจับเดี๋ยวป้าจะสอนให้”

“แล้วน้ำเมยจะบอกกับแฟนคลับยังไง ทำแบบนี้จะไม่เท่ากับหักหลังพวกเขาหรอคะ ทั้งประเทศต่างก็รู้ดีว่าน้ำเมยมาที่นี่เพื่ออะไร ทุกคนรอติดตามผลงานของน้ำเมย ทุกคนสนับสนุนน้ำเมยน้ำเมยหักหลังทุกคนไม่ได้ ถ้าทุกคนรู้ว่าน้ำเมยทิ้งความหวัง ทิ้งกำลังใจของทุกคนเพื่อไปหาพี่ซีลน้ำเมยคงไม่มีหน้าไปเจอกับพวกเขาอีก”

“ป้าคิดหาทางออกให้แล้วและเป็นทางออกที่ทุกคนจะเข้าใจน้ำเมยดี อีกอย่างเราก็มาที่นี่ก่อนกำหนดเซ็นสัญญา ถ้าเกิดน้ำเมยเปลี่ยนใจงานนี้เขาสามารถหาคนอื่นมาแทนน้ำเมยทันอยู่แล้ว แต่ป้าขอบอกเอาไว้ก่อน ทางออกที่ป้าหาให้อาจจะทำให้คนอื่นมองน้ำเมยด้วยความเข้าใจได้ แต่จะมีแค่ตัวน้ำเมยเท่านั้นที่ต้องแบกความรู้สึกผิดนี้ไปตลอด”

“ทางออกที่ว่าคืออะไรหรอคะ”

“น้ำเมยให้กับคำตอบของหัวใจตัวเองได้แล้วยัง น้ำเมยจะเลือกงานหรือเลือกหัวใจ”

แม้ในตอนแรกกุมาริกาจะห่วงหน้าพะวงหลังไม่สามารถตัดสินใจได้ แม้ใจของเธอจะเลือกผู้กองกรินทร์ไปตั้งแต่ตอนแรกแล้วแต่เธอก็ไม่กล้าโยนความหวังของทุกๆ คนทิ้ง แต่พอมาได้ฟังที่ป้ามอลลี่ของเธอพูดและป้าบอกว่ามีทางออกให้กับเธอเธอก็กล้าที่จะเลือกในสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ

“น้ำเมยเลือกได้แล้วค่ะ”

“กว่าเครื่องจะออกก็อีกตั้งสี่ชั่วโมง ระหว่างนี้ป้าจะให้เวลาน้ำเมยคิดให้ถี่ถ้วน ไม่ว่าน้ำเมยจะเลือกอะไรน้ำเมยจะต้องเสียอีกอย่างไป ถ้าน้ำเมยเลือกเขาโอกาสที่จะได้เป็นดาวดวงที่สว่างไสวที่สุดในโลกจะไม่มีอีกแล้ว น้ำเมยมีโอกาสคว้าได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว อีกอย่าง...ถ้าน้ำเมยกลับไปหาเขาแล้วเขาหมดใจจริงๆ การเลือกของน้ำเมยจะเสียเปล่า น้ำเมยจะไม่ได้อะไรเลย น้ำเมยจะเสียทั้งงานและเสียทั้งหัวใจ มันเป็นความเสี่ยงที่น้ำเมยต้องเลือก”

“ค่ะ น้ำเมยรู้...น้ำเมยยินดีที่จะเสี่ยง น้ำเมยยอมเดิมพันหัวใจด้วยชีวิต ถ้าพี่ซีลเขาหมดใจกับน้ำเมยแล้วน้ำเมยไม่ได้อะไรเลยน้ำเมยก็ยินดีน้อมรับทุกอย่าง ถึงจะไม่สำเร็จแต่อย่างน้อยน้ำเมยก็ยังได้สู้ ได้พยายาม”

“คิดว่ามันจะคุ้มแน่มั้ยกับสิ่งที่ต้องแลกถ้าเขาหมดใจจริงๆ” มอลลี่ถามย้ำๆ หลายรอบ พยายามจะให้กุมาริกาคิดไตร่ตรองให้ดีเพื่อไม่ให้เธอต้องมาเสียใจภายหลัง

“คุ้มค่ะ อย่างน้อยน้ำเมยก็จะได้หยั่งลึกถึงจิตใจของคน มันคุ้มแน่นอน” กุมาริกาบอกแล้วค่อยๆ ลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นก่อนจะกราบลงมาที่ตักของมอลลี่จนมอลลี่ต้องดึงตัวเธอขึ้นมาเพราะผู้คนเริ่มหันมามองกันแล้ว ชาวต่างชาติคงงงๆ กันว่ากุมาริกาทำอะไรอยู่ “น้ำเมยขอโทษนะคะคุณป้า น้ำเมยขอโทษที่ทำให้คุณป้าผิดหวังแล้วก็สานความฝันของคุณแม่ไม่ได้ น้ำเมย...”

“ไม่ต้องขอโทษป้าหรอก” มอลลี่ดึงเอากุมาริกาเข้ามากอดอีกครั้ง เขาไม่เคยมองว่ามันเป็นความผิดของกุมาริกา ต่อให้เขาจะรักเธอมากแค่ไหนเขาก็เลี้ยงเธอได้แค่ตัว ส่วนหัวใจและชีวิตของเธอเธอต้องเป็นคนเลือกเองเท่านั้น เขาไม่ใช่เจ้าชีวิตที่จะต้องบงการใคร เขาก็แค่เป็นป้า...ป้าที่รักหลานและอยากให้หลานมีความสุขไม่ว่าหลานจะเลือกเดินในเส้นทางไหนก็ตาม

“ป้าไม่ว่าป้าไม่โกรธอะไรทั้งนั้น ชีวิตของน้ำเมยน้ำเมยต้องเป็นคนเลือกเองนะลูกไม่ใช่ป้าเลือก ถ้าน้ำเมยรู้สึกผิดกับป้างั้น...น้ำเมยต้องมีความสุขให้มากๆ นะ มีความสุขให้มากๆ เพื่อชดเชยความผิดหวังนี้”

“คุณป้าขา...คุณป้า” กุมาริกาโผเข้าไปกอดมอลลี่ทันทีด้วยความซึ้งใจ ป้ามอลลี่ช่างดีกับเธอเหลือเกิน ถึงป้าจะไม่ใช่ผู้หญิงแต่ป้าก็เป็นเสมือนแม่ของเธอ ป้ารักและหวังดีกับเธอที่สุด ป้าไม่เคยหวังจะเอาอะไรจากเธอนอกจากแค่อยากเห็นเธอมีความสุขเท่านั้น เธอช่างโชคดีเหลือเกินที่เกิดมาแล้วมีป้าที่แสนดีแบบนี้

ทุกคำพูดของกุมาริกาเธอหัวใจของเธอเอนเอียงไปทางผู้กองกรินทร์ทั้งนั้น เธอแทบจะไม่พูดถึงเรื่องงานเลย ทุกลมหายใจเข้าออกของเธอมีเพียงแค่ผู้กองกรินทร์ มอลลี่ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก ครั้งหนึ่งแม่ของกุมาริกาก็เคยทำแบบนี้มาแล้ว น้ำอิงยอมทิ้งอนาคตทางวงการบันเทิงเพื่อไปดูแลสัตว์ป่าและครองรักกันกับกริชชานนท์ มอลลี่คิดว่าสิ่งที่น้ำอิงเลือกในวันนั้นเธอเลือกได้ดีและเลือกได้ถูกต้องแล้ว ทุกวันนี้น้ำอิงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่กับสามีที่ดี ไม่ต้องเหนื่อยเลี้ยงลูกด้วยเพราะมีคนช่วยเลี้ยงเยอะแยะน้ำอิงกับกริชชานนท์เลยยิ่งมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นและความรักนี้ก็ไม่ได้จืดจางลงเลยแม้แต่น้อย มอลลี่หวังจะให้กุมาริกามาสานฝันต่อจากผู้เป็นแม่แต่สุดท้ายแล้ว...ไม่แคล้วประวัติศาสตร์ต้องซ้ำรอยเดิม แม่ลูกคู่นี้เห็นผู้ชายดีกว่าอนาคตของตัวเองจริงๆ

อาการของผู้กองกรินทร์เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับเพราะได้หมอหลายคนช่วยดูแลเป็นอย่างดี กำลังใจจากครอบครัวและญาติพี่น้องทำให้นอกจากสภาพร่างกายจะดีขึ้นแล้วแม้แต่สุขภาพหัวใจก็ยังดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก ชื่อของกุมาริกาเป็นชื่อต้องห้ามที่ทุกคนพยายามจะไม่พูดถึง เพราะหากพูดถึงทีไรผู้กองกรินทร์เป็นต้องซึมเหงาหงอยตลอด พอรักษาตัวที่โรงพยาบาลในจังหวัดบึงกาฬจนอาการดีแล้วเขาก็มาพักฟื้นต่อที่บ้านสุวรรณเวช ภารกิจล่าสุดถือว่าสำเร็จด้วยดีแม้ว่ากายยันต์จะหนีรอดไปได้แต่งานนี้ก็สามารถสาวไส้ขยายผลจับผู้ร่วมขบวนการรายอื่นๆ ได้อีกมากมายจนเป็นข่าวใหญ่โต แน่นอนว่าผลงานของทีมอัลฟาไม่ได้มีการนำเสนอออกสื่อ ผลงานการจับกุมยังคงเป็นของทางสถานีเรือนครพนม ของทหารพราน เจ้าหน้าที่ตำรวจและฝ่ายปกครองเหมือนเช่นเคย แม้ว่าสมาชิกของทีมอัลฟาจะจะบาดเจ็บเจียนตายจากภารกิจนี้ก็ไร้ซึ่งเสียงสรรเสริญยกย่องจากบุคคลภายนอก แม้แต่การมาเยี่ยมไข้จากผู้บังคับบัญชาก็ยังเป็นการมาเยี่ยมแบบเงียบๆ ทั้งนี้ก็เพราะทีมอัลฟายังต้องทำภารกิจในพื้นที่ต่อไปสถานะของพวกเขาจึงบอกให้ใครรับรู้ไม่ได้และทุกคนในทีมก็ชินแล้วและยินดีที่จะทำงานแบบปิดทองหลังพระเช่นนี้ต่อไป

เสียงของทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกที่ดังมาจากมุมหน้าต่างของห้องนั่งเล่นทำให้ผู้กองกรินทร์หันไปมองตามและลอบยิ้มให้กับภาพที่ได้เห็น น้องชมพูกำลังป้อนขนมน้องโมกอยู่ที่เบาะนั่ง น้องโมกก็คอยอ้าปากกินขนมที่พี่สาวป้อนอย่างเอร็ดอร่อย แก้วเจ้าจอมนั่งซ้อนอยู่ข้างหลังของน้องชมพูและกำลังถักผมเปียน่ารักๆ ให้ แล้วด้านหลังของแก้วเจ้าจอมก็มีสารวัตรพนานั่งซ้อนอยู่อีกที เขาก็กำลังถักผมเปียให้เธอเช่นกันผู้กองกรินทร์ก็เลยได้เห็นภาพพ่อแม่ลูกสี่คนนั่งเรียงแถวต่อกันแบบนี้ ความรักและความอบอุ่นของครอบครัวน้องสาวทำให้เขาอดยิ้มให้ไม่ได้ แก้วเจ้าจอมพูดคุยกับลูกน้อยทั้งสองอย่างมีความสุข และมีความสุขมากเมื่อเธอมีสามีที่รักเธอมากอยู่เคียงข้าง ระหว่างที่ถักผมเปียไปสารวัตรพนาก็ก้มลงมาจูบที่ไหล่ของเธอบ้าง ลอบหอมแก้มเธอบ้าง มือของเขาทั้งกอดทั้งลูบไล้เธออย่างลุ่มหลง พอแก้วเจ้าจอมหันมาหาเขาก็ก้มลงไปจูบที่ปากของเธอ โอบกอดเธอไว้แนบตัวอยู่เช่นนี้จนถักผมเปียไม่เสร็จเสียที ช่างดูเป็นครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่นดีเหลือเกิน

“คูมยุง หม่ำๆ ค้าบ” สักพักน้องโมกก็วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับยื่นขนมมาป้อนเขาด้วย ตั้งแต่ที่เขามาพักฟื้นที่บ้านก็ยังมีหลานๆ มาเป็นพยาบาลตัวน้อยให้อีก น้องชมพูกับน้องโมกรู้ดีว่าคุณลุงไม่สบายก็เลยช่วยดูแลคุณลุงกันอย่างแข็งขัน ชอบที่สุดก็คือการได้ป้อนข้าว ป้อนยาและขนมให้คุณลุงนี่แหละ

“ครับๆ หม่ำๆ” ผู้กองกรินทร์อุ้มน้องโมกขึ้นมานั่งบนโซฟาด้วยแล้วก็กินขนมที่หลานป้อน น้องโมกยิ้มแฉ่งอย่างดีใจที่ได้ดูแลคุณลุง จากนั้นก็วิ่งกลับไปหาพี่ชมพูแล้วเอาขนมมาป้อนให้คุณลุงอีก พี่ชมพูที่ถักผมเปียเสร็จแล้วก็เลยเดินถือกล่องขนมเข้ามาหาคุณลุงที่โซฟาบ้าง จากนั้นทั้งสองคนพี่น้องก็รุมป้อนขนมคุณลุงกันไม่หยุด อีกสาเหตุที่ทำให้สุขภาพหัวใจของผู้กองกรินทร์พอจะดีขึ้นก็ตรงที่มีหลานๆ อยู่ด้วยนี่แหละ น้องชมพูกับน้องโมกช่วยเยียวยาหัวใจของเขาได้ดีมากจริงๆ

“วันนี้ทำผมสวย คุณพ่อกับคุณแม่จะพาไปเที่ยวไหนหรอคะ” เมื่อถูกคุณลุงชมว่าสวยน้องชมพูก็เขินตัวม้วน สาวน้อยชอบให้ชมว่าสวยแต่พอชมแล้วก็มักจะเขินง่ายตลอด

“จะไปจื้อตะหนมให้คูมยุงค่ะ”

“จื้อนมให้คูมยุงด้วยคับ”

“ดีจังเลย แบบนี้ลุงก็จะได้กินขนมกับนมเยอะๆ แล้วสิ ขนมกับนมที่ยัยพวงกับต้าวโมกซื้อให้ลุงต้องอร่อยที่สุดในโลกแน่ๆ เลย” สองพี่น้องพยักหน้าหงึกหงักรับ มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ขนมที่พวกตนจะซื้อมาให้คุณลุงต้องอร่อยที่สุดอยู่แล้วล่ะ

เพราะผู้กองกรินทร์พักรักษาตัวมาได้ระยะหนึ่งแล้วเขาจึงอยากกลับไปทำงานต่อตามเดิม จากกำหนดเดิมคือเขาจะกลับแม่สอดทันทีหลังจากเสร็จภารกิจนี้เพราะภารกิจต่อไปเขาต้องไปสอดแนมหาข่าวตามพื้นที่ที่แม่น้ำสาละวินและแม่น้ำเมยไหลผ่าน ทีมอัลฟาก็จะมีการเข้าไปติดตามข่าวกับเขาด้วยเป็นพักๆ ถึงแม้ว่าตอนนี้ร่างกายของเขาจะยังไม่หายร้อยเปอร์เซ็นแต่ก็สามารถช่วยเหลือตัวเองได้หลายอย่างแล้ว พรุ่งนี้อริน ผู้หมวดศิขรินกับลูกน้องที่ฐานจะมารับเขา อีกสาเหตุที่ทุกคนในบ้านยอมให้เขากลับไปทำงานได้ก็เพราะว่ามีอรินอยู่ด้วยนี่แหละ อรินเป็นหมอตำรวจตระเวนชายแดนแล้วหน่วยของอรินกับฐานของเขาก็อยู่ใกล้กันมากอรินจึงอาสาเข้ามาเป็นหมอประจำตัวให้เขาทุกคนในบ้านจึงวางใจว่าหากกลับฐานไปอยู่กลางป่าแล้วเขาจะมีหมอคอยดูแลแน่นอน ด้วยเหตุนี้วันนี้สารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมก็เลยจะออกไปซื้อข้าวของเครื่องใช้รวมทั้งอาหารการกินให้เขา รวมถึงอาหารแห้งต่างๆ ที่เขาจะเอาเข้าไปให้ลูกน้องที่ฐานด้วย น้องชมพูกับน้องโมกที่จะไปด้วยเลยทึกทักเอาว่าคุณพ่อกับคุณแม่จะไปซื้อขนมมาให้คุณลุง

“จะซื้อขนมให้แต่ลุงซีลหรอ แล้วลุงล่ะ”

“เชอะ!!!” ทั้งน้องชมพูและน้องโมกพากันเชิดหน้าขึ้นทันทีเมื่อผู้กองกวินทร์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น บ่งบอกให้รู้ว่าหลานๆ บ้านนี้รักลุงไม่เท่ากัน ก็จะให้รักได้อย่างไรก็เมื่อก่อนหน้านี้ผู้กองกวินทร์เพิ่งจะแอบกินพุดดิ้งของน้องชมพูกับน้องโมกไป งานนี้ทำเอาสองพี่น้องแหกปากร้องไห้กันลั่นบ้านจนแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาต้องปลอบอยู่นาน

“ฝนตกไม่ทั่วฟ้า ลำเอียง” ว่าเข้าให้เมื่อหลานๆ พากันวิ่งหนีกลับไปหาพ่อกับแม่ ผู้กองกวินทร์ก็เลยเดินเข้ามาหาพี่ชายพร้อมกับยื่นชุดเสื้อผ้าสีชมพูหวานมาให้เขาดู ทั้งโจงกระเบนผ้านุ่มแบบผู้ชายและผ้าแพร เขาจำได้ว่านี่เป็นชุดรำแบบที่อาร์ตี้ใส่รำกับเพลงพิณ

“ชุดรำพี่สวยปะ นี่ผมเลือกให้เองนะสีชมพูแจ่มๆ เลย เดี๋ยวผมจะใส่ชุดสีน้ำเงินเอง”

ยัง มันยังไม่จบใช่มั้ยไอ้เรื่องรำเนี่ย ที่ผู้กองกวินทร์กลับมาที่บ้านสุวรรณเวชครั้งนี้ก็ไม่ใช่อะไรหรอก เขากำลังมาเกลี้ยกล่อมให้พี่ชายไปรำถวายตามที่เขาได้บนเอาไว้เท่านั้น

“กูจะบอกมึงเป็นรอบที่ล้านนะเรนเจอร์ กูไม่รำ!”

“ได้ไง บนเอาไว้แล้วก็ต้องทำตามนะพี่”

“ตอนมึงบนกูยังนอนเป็นผักอยู่เลย กูไม่รับรู้ ไม่เห็นถือว่าเป็นโมฆะ ส่วนมึงเป็นคนบนมึงก็ต้องรับผิดชอบเอง มึงไปรำคนเดียวเลยไปเดี๋ยวกูไปนั่งเปิดเพลงให้”

“จะบ้าหรอ ที่ผมบนเอาไว้คือเราต้องรำด้วยกันนะพี่”

“มึงสิบ้า มาบนอะไรบ้าๆ แบบนี้” ผู้กองกรินทร์ตวัดสายตาใส่เมื่อเห็นน้องชายทำท่าจับจีบตั้งวงให้เขาดู คาดว่าเมียคงต่อท่ารำมาให้บางส่วนแล้ว เรื่องที่น้องชายเป็นห่วงเขามากก็เลยมาบนให้เขาน่ะเขาซึ้งใจมาก เขารู้ว่าน้องทำไปเพราะรักแล้วก็เป็นห่วงเขา แต่จะให้เขาไปรำเนี่ยนะ เขาไม่เอาด้วยหรอก

“ผมเลือกเวลารำมาแล้วเราจะไปรำกันตอนตีหนึ่ง ไปตอนเงียบๆ ไม่มีคน ใช่ว่าพี่จะอายเป็นคนเดียวนะผมเองก็อายเหมือนกันแหละ ผมคือผู้กองหนุ่มที่รูปหล่อมาดเข้มและเท่ที่สุดของกองทัพเรือ ผมเองก็ไม่อยากรำอวดหน้าคนเป็นร้อยหรอกเพราะงั้นเราไปรำกันตอนดึกๆ ก็ได้นะพี่”

“ไปไกลๆ ตีนกูเรนเจอร์” เขาอยากจะอ้วกตั้งแต่ผู้กองหนุ่มที่รูปหล่อมาดเข้มและเท่ที่สุดของกองทัพเรือแล้ว มั่นหน้านักนะมึง

“ว่ากันว่าพระธาตุพนมศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะคะ ไนเปอร์ไปทีไรต้องพาลูกๆ ไปไหว้ทุกครั้ง” แก้วเจ้าจอมอุ้มน้องชมพูขึ้นแล้วเดินมาพูดด้วย สารวัตรพนาก็เลยอุ้มน้องโมกมานั่งเล่นที่โซฟาใกล้ๆ ผู้กองกรินทร์ นั่งฟังไอ้แฝดมันทะเลาะกัน ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะหันมาจ้องลูกๆ ของเขา

“จริงสิ ให้ยัยพวงกับน้องโมกไปรำแทนแล้วกัน” ลุงกับหลานก็สายเลือดเดียวกันนั่นแหละ สายเลือดเดียวกันก็น่าจะรำแทนกันได้

“ก็น่าสนนะ เรามาลองให้น้องชมพูไปหัดเรียนรำ หัดเล่นดนตรีกับน้องเพลงดีมั้ยไนเปอร์” สารวัตรพนาเหมือนจะเห็นด้วยกับผู้กองกรินทร์ ลูกสาวของเขาเกิดมาเป็นเด็กหน้าตาน่ารักและสวยมาก ถ้าโตขึ้นไปเป็นกุลสตรีรำสวย เรียบร้อยแบบคุณป้าเพลงพิณก็คงจะดีเพราะทุกวันนี้ลูกสาวของเขามีแววจะเป็นปีศาจจิ๋วตามแม่มากๆ

“พี่พนาว่าไงไนเปอร์ก็ว่าตามค่ะ น้องชมพูชอบดูคุณป้าเพลงรำอยู่แล้วไนเปอร์ว่าก็น่าจะดีนะคะ”

“ดีบ้าอะไร ไม่เห็นจะดีเลยซักนิด” หมั่นไส้โว๊ย ไม่ว่าผัวจะพูดอะไรก็เห็นดีเห็นงามตามไปหมดยัยน้องปีศาจนี่ ถ้าจะให้ยัยปักเป้ากับต้าวโมกมารำแทนพี่ชายของเขางั้นก็เท่ากับว่าเขาต้องรำคนเดียว อายคนเดียวน่ะสิ เฮอะ! ไม่มีทางหรอก ผู้กองกวินทร์คิดก่อนจะยื่นมือไปจับพุงน้อยๆ ของน้องชมพู “อย่างเราเนี่ยนะจะรำ แก้มป่องๆ มีพุงอย่างกับปลาปักเป้าแบบนี้ไปเป็นนางรำไม่ได้หรอก”

“คูมยุงอย่างมาบู้บี้พุงของน้อนจมปูนะ” พอรู้ว่าถูกบูลลี่น้องชมพูก็ปักมือของคุณลุงออกจากพุงตัวเองทันที น้องโมกที่ได้ยินแบบนี้เข้าก็หันมาจ้องจิกคุณลุงด้วยอีกคน

“อย่าบู้บี้พุงปี้จมปู” เรื่องนี้น้องโมกยอมไม่ได้ ถ้าใครจะมารังแกพี่ชมพูล่ะก็ต้องข้ามศพน้องโมกไปก่อน

“จะบู้บี้ซะอย่างใครจะทำไม” ผู้ใหญ่หาเรื่องเด็กทำลอยหน้าลอยตาใส่ หลานสาวและหลานชายตัวน้อยก็เลยพากันทำปากยื่นให้อย่างไม่ชอบใจสุดๆ คุณลุงเรนเจอร์ไม่น่ารักเหมือนคุณลุงซีลเลย

“เอาเข้าไป ชายชาติทหารอะไรมาหาเรื่องทะเลาะกับเด็กสองสามขวบ” แก้วเจ้าจอมรีบห้ามศึกของลุงกับหลานเพราะตอนนี้น้องโมกเตรียมจะพุ่งเข้าใส่คุณลุงแล้ว พี่ชมพูคือไอดอลของน้องโมก ถ้าใครมารังแกพี่ชมพูน้องโมกไม่ยอมแน่ๆ “เรื่องที่บนน่ะ บนไว้แล้วไม่ไปแก้บนระวังรอบหน้าจะเจอหนักกว่าเดิมนะคะ ไนเปอร์ว่าพวกพี่ก็ไปรำให้จบๆ เถอะเดี๋ยวไนเปอร์จะไปให้กำลังใจ”

“เอาความจริงไนเปอร์” เห็นรอยยิ้มชั่วร้ายแบบนี้แล้วผู้กองกวินทร์ไม่ไว้ในน้องสาวเลย

“ความจริงหรอ ความจริงก็คือไนเปอร์จะไปถ่ายคลิปแล้วเอาไปเปิดในเพจของกองทัพเรือ ให้ทุกคนได้รู้ว่าผู้กองหนุ่มที่รูปหล่อมาดเข้มและเท่ที่สุดของกองทัพเรือก็รำสวยเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆๆ”

“ยัยน้องปีศาจ!!!”

“อย่ามาว่าคูมแม่ของน้อนจมปูนะ แบล้!” พอคุณลุงมาว่าคุณแม่แบบนี้น้องชมพูก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ทันที ก่อนที่ทั้งแม่และลูกสาวจะขึ้นห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุดสำหรับออกไปซื้อของข้างนอกโดยมีผู้กองกวินทร์มองตามหลัง จนเมื่อแก้วเจ้าจอมลับสายตาไปแล้วเขาก็หันกลับมาหาพี่ชายอีกครั้ง

“เห็นมั้ยพี่ซีล เราต้องรีบไปรำนะแล้วก็แอบไปเงียบๆ กันสองคนด้วย ขืนยัยปีศาจรู้โลกได้รู้ตามแน่ๆ”

“ถ้าไม่อยากให้โลกรู้ก็ไม่ต้องไปรำสิ ไม่งั้นมึงก็เอายัยพวงกับน้องโมกไปรำแทนกู” ไม่ว่าจะอย่างไรผู้กองกรินทร์ก็ไม่สนใจที่จะไปรำ ก็เขาไม่ใช่คนบนนี่นา ใครบนเอาไว้ก็ต้องรับผิดชอบเอาสิ

“ไม่ได้ คนรำต้องเป็นพี่เท่านั้น พี่พนาช่วยผมพูดกับมันหน่อยสิ ช่วยบอกให้มันไปรำกับผมหน่อย” เมื่อเกลี้ยกล่อมพี่ชายไม่ได้ก็ต้องมาขอให้น้องเขยช่วย สารวัตรพนาที่อุ้มน้องโมกไปนั่งหยอกเล่นอยู่ก็เลยส่ายหน้าปฏิเสธ เรื่องนี้เขาไม่ขอยุ่งแล้วดีกว่า ปวดหัวกับพวกมันจริงๆ

“ไม่รู้ ไปแก้กันเอาเอง” ว่าแล้วก็นั่งเล่นกับลูกชายต่อ เมื่อไม่มีใครเอาด้วยผู้กองกวินทร์ก็เชิดหน้าเดินหนีออกไปฟ้องเมียอย่างงอนๆ

“ขี่ม้าสามศอกไปฟ้องเมียมึงเลยไป!!!” ผู้กองกรินทร์ร้องไล่หลังแล้วก็ต้องนิ่วหน้าขึ้นมาเมื่อเผลอตะโกนแรงไปจนกระเทือนถึงแผล เขาขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งอย่างยากลำบากโดยมีสายตาของสองพ่อลูกคู่หนึ่งจ้องตาม เหมือนกำลังรอลุ้นกันว่าเขาจะลื่นไถลตกโซฟามั้ย แต่พอเห็นเขาเปลี่ยนท่านั่งได้โดยไม่ลื่นไถลสองพ่อลูกก็ถอนหายใจออกมาพร้อมๆ กันแล้วกลับไปเล่นด้วยกันใหม่ สารวัตรพนาชูตัวน้องโมกขึ้นแล้วก็ส่ายไปมาจนหนุ่มน้อยหัวเราะตาม พอคุณพ่อดึงตัวลงมาหาและหอมแก้มฟอดใหญ่หนุ่มน้อยก็ยิ่งเขิน มือน้อยๆ ยื่นมาจับแก้มของคุณพ่อแล้วเอียงแก้มป่องๆ เข้าหาอย่างขี้อ้อนจนคุณพ่อหัวเราะตาม จากนั้นคุณพ่อก็ชูน้องโมกขึ้นสูงๆ อีกหนุ่มน้อยก็ยิ่งชอบส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

“เฮอะ” ในตอนแรกผู้กองกรินทร์ก็หัวเราะตามหลานแต่พอเผลอหันมาสบตากับพ่อของหลานเข้าเขาก็แค่นเสียงใส่ ตามอารมณ์ของคนเกลียดตัวแต่กินไข่ เกลียดปลาไหลแต่ซดน้ำแกง น้องโมกเป็นเด็กอารมณ์ดีมีเสน่ห์ไม่ได้น้อยไปกว่าพี่สาว หน้าตาก็น่ารักแล้วยังเป็นเด็กดีอีก เห็นหลานอารมณ์ดีแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งเอ็นดู น้องโมกนั้นเป็นคนอารมณ์ดี ขี้เล่นแต่ก็เรียบร้อยเหมือนพ่อ ส่วนน้องชมพู...คนนี้เลือดแม่แรงมาก ปีศาจรุ่นจิ๋วเลยก็ว่าได้ เมื่อเช้านี้ก็เพิ่งเป็นหัวโจกพาน้องชายคลานไปลอบทำร้ายผู้กองกวินทร์ถึงในห้องนอน นี่เลยเป็นสาเหตุที่ผู้กองกวินทร์มาแก้แค้นโดยการแอบกินพุดดิ้งจนทะเลาะกันนั่นแหละ

แม้ว่าจะรักหลานสุดหัวใจอย่างไรแต่เรื่องระหว่างพี่เมียกับน้องเขยก็ยังไม่ค่อยจะลงรอยกันดี ตอนนี้ก็มีเพียงแค่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่ยอมสงบศึกกับสารวัตรพนา เห็นว่าสารวัตรพนาช่วยสอนวิธีการง้อเมียให้จนได้เข้าหอผู้กองกวินทร์ก็เลยไม่รบกับน้องเขยแล้ว อีกทั้งสารวัตรพนายังให้ใจไปเสียขนาดนั้นผู้กองกวินทร์เลยยอมให้สารวัตรพนาเข้ามาเป็นพี่ชายด้วยความเต็มใจ จะมีก็แต่ผู้กองกรินทร์เท่านั้น ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบหาเรื่องน้องเขยแบบซึ่งๆ หน้าเหมือนอย่างที่ผู้กองกวินทร์เคยทำ แต่สงครามของเขาก็มักจะเป็นสงครามเย็น สงครามประสาทกับอีกฝ่ายมากกว่า ไม่พูด ไม่ด่า ไม่หาเรื่อง แต่ใช้ความเงียบและสีหน้าบ่งบอกให้รู้ว่า กูหมั่นไส้มึงมาก

“คูมยุงค้าบ น้อนโมกเก่ง” ทำสีหน้าเก๊กได้ไม่นานก็ต้องยิ้มให้หลานเมื่อน้องโมกหันมาพูดกับเขาเพื่อจะบอกว่าตัวเองเก่ง ถูกคุณพ่อชูขึ้นสูงๆ แล้วก็ยังไม่กลัว

“ใช่ครับ น้องโมกของลุงเป็นคนเก่ง” ชมหลานเสร็จก็ทำหน้าตึงใส่พ่อของหลานต่อ ซึ่งสารวัตรพนาก็ไม่ได้สนใจอะไร ยังคงเล่นกับลูกชายอย่างมีความสุขเหมือนเดิมจนกระทั่ง...

“แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าพรุ่งนี้จะกลับไปทำงาน อาการยังไม่ดีเลยนะพี่ว่าพักอยู่ที่บ้านต่ออีกดีมั้ย อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีแม่บ้านมาคอยดูแล จะไปโรงพยาบาลก็มีคนขับรถ” ลำพังแค่จะเปลี่ยนท่านั่งยังแทบจะไหลลงจากโซฟาเลย

“ไม่เป็นไร มีอรินอยู่ด้วยไม่เป็นหรอก”

“งั้นนอกจากของกินมีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษมั้ยเดี๋ยวพี่จะซื้อมาให้”

“ไม่เอา” รู้แหละว่าน้องเขยเป็นห่วง แต่ก็ไม่อยากจะรับไมตรีให้เสียฟอร์ม

“เล่นกลับไปทำงานก่อนกำหนดแบบนี้หรือเพราะว่า...กลัวทนคิดถึงใครไม่ได้รึเปล่า”

ได้ผล เมื่อคราวนี้สิ่งที่สารวัตรพนาพูดทำให้แววตาของใครบางคนไหววูบขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ยอมปริปากพูด สารวัตรพนารับรู้ทุกอย่างถึงความสัมพันธ์และสาเหตุของการเลิกรากันระหว่างผู้กองกรินทร์กับกุมาริกา แม้ว่าเขาจะไม่เคยเข้ามายุ่งวุ่นวายในเรื่องส่วนตัวของพี่เมียแต่ก็รับรู้ทุกอย่างและเสียดายในความสัมพันธ์นี้ เขามองว่าความรักของผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาน่าจะไปได้ไกลมากกว่านี้ ทั้งสองคนเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากเพียงแต่...ฝ่ายหญิงเป็นมือใหม่หัดรัก ฝ่ายชายเคยมีรักแต่ก็ไม่สมหวังเลยคิดเล็กคิดน้อยมากจนเกินไป และด้วยหัวใจเคยถูกย่ำยีเขาเลยไม่มีความมั่นใจในการจะรักใครไหนจะเรื่องราวต่างๆ ที่ได้พบเจอเลยเสียศูนย์ตั้งหลักไม่ได้

“พี่น่ะรักไนเปอร์มากเลยนะ ตอนที่ไนเปอร์ถูกทำร้ายจนความจำเสื่อมแล้วพี่ซ่อนไนเปอร์เอาไว้พี่กับเขาเราสร้างความรักที่งดงามขึ้นมาด้วยกัน เรารักกันสุดหัวใจจนไม่อาจแยกจากกันได้...ต่อมาพอไนเปอร์หายจากอาการความจำเสื่อม ไนเปอร์กลัวว่าทุกคนที่บ้านจะผิดหวังที่มาคบกับพี่ไนเปอร์ก็เลยบอกเลิกพี่ไป พี่เข้าใจอารมณ์นี้ดี นึกย้อนถึงตอนนั้นทีไรก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่” สารวัตรพนานึกถึงความหลังแล้วกระชับกอดลูกชายตัวน้อยไว้แนบอก แม้ว่าชีวิตตอนนี้จะได้ครองรักกันอย่างมีความสุขกับแก้วเจ้าจอมแต่แผลเป็นในใจก็ยังทำให้ผวาจนทุกวันคืนต้องกอดแก้วเจ้าจอมเอาไว้ด้วยกลัวจะสูญเสียเธอไปอีก

“สามเดือนที่เลิกกัน ไม่ได้เห็นหน้าแล้วก็ห่างกันไกลมันยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็นอีก แค่คิดว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่ได้เจอกันอีกแล้วมันก็ยิ่งรวดร้าว ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมถึงไม่คว้าไนเปอร์เอาไว้ ทำไมถึงไม่แย่งชิงเอาไนเปอร์มาตั้งแต่ตอนนั้นแต่ใจมันก็กลัว กลัวไปสารพัด กลัวว่าตัวเองจะไม่มีปัญญาดูแลไนเปอร์ได้ดีพอ กลัวว่าตัวเองจะพาไนเปอร์มาลำบาก กลัวว่าศัตรูมันจะรู้จุดอ่อนแล้วไปทำร้ายไนเปอร์ ทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งคิดถึงแต่ก็ดึงไนเปอร์คืนมาไม่ได้”

“ตอนนั้นสารวัตรรู้ทั้งรู้ว่าถ้าไนเปอร์มาอยู่ใกล้ๆ ตัวเองแล้วไนเปอร์จะเป็นอันตราย แล้วทำไมสารวัตรถึงยังเลือกที่ให้ไนเปอร์มาอยู่กับตัวเอง” สิ่งที่สารวัตรพนาพูดมันทำให้ผู้กองกรินทร์รู้สึกว่าเรื่องราวมันช่างเหมือนกับความรักระหว่างเขากับกุมาริกา

“ก็ พี่รู้แหละว่าถ้าอยู่ใกล้ๆ พี่ไนเปอร์จะไม่ปลอดภัย พี่เคยคิดอยากจะให้เขาไปหาคนรักใหม่ที่ดีกว่าพี่ จนถึงตอนนี้พี่ก็ยังคิดว่าอย่างไนเปอร์ควรได้ผู้ชายที่ดีกว่าพี่มาเป็นคู่ครองด้วยซ้ำ”

เหมือนกันเป๊ะ! ผู้กองกรินทร์คิด สารวัตรพนาก็เคยคิดแบบเดียวกันกับเขาเลย

“พี่คิดเองเออเอง คิดว่านั่นคงดีที่สุดสำหรับไนเปอร์ คิดไปตามมุมมองความเข้าใจของตัวเองจนลืมคิดถึงความรู้สึกของไนเปอร์ ในความคิดของพี่พี่คิดว่าไนเปอร์ควรได้เจอคนที่ดีกว่านี้ แต่สำหรับไนเปอร์...ไนเปอร์คิดว่าพี่คือคนที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว ไนเปอร์รักทุกๆ ในสิ่งที่พี่เป็น ไม่เคยอายที่มีสามีแก่ ไม่เคยอายที่มีสามีเป็นคนไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่อายเคยที่มีสามีหน้าตาเสียโฉม”

“เฮอะ!” ผู้กองกรินทร์แค่นเสียงใส่อีกเมื่อเห็นสารวัตรพนาชี้มาที่แผลรอยบากตรงแก้มของตัวเองซึ่งเกิดจากรอยกระสุนปืนเฉี่ยว นี่ขนาดมันหน้าบากมันก็ยังดูหล่อไม่น้อยหน้าใครแล้วเอาอะไรมาพูดว่าตัวเองเสียโฉม ยิ่งเบ้าหน้าเป็นแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็ยิ่งคลั่งรักมัน

“บางทีการที่เราคิดว่าเราเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเขาแล้ว เราก็ควรจะถามเขาด้วยว่าสิ่งๆ นี้มันดีที่สุดแล้วรึเปล่า บางทีผู้หญิงเขาก็ไม่ได้อยากได้สิ่งที่ดีที่สุดหรอก...เราแค่อยากได้เรามากกว่า ไนเปอร์ก็เหมือนกัน ไนเปอร์ไม่เคยอยากได้สิ่งที่ดีที่สุด แต่ที่สิ่งที่ไนเปอร์อยากได้มากที่สุดก็คือการได้ครองรักกับพี่เพราะเขาคิดว่าพี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขา และเป็นหน้าที่ของพี่ที่จะต้องดูแลเขากับลูกให้ดีที่สุด ห้ามทำให้เขาผิดหวังหรือเสียใจเด็ดขาด ต้องทำให้เขาได้มั่นใจว่าสิ่งที่เขาเลือกในวันนั้นเขาเลือกได้ถูกต้องแล้ว แล้วถ้าเป็นแกล่ะ แกเคยถามคุณน้ำเมยเขามั้ยว่าสิ่งที่เขาต้องการน่ะเขาต้องการอะไร เขาอยากได้สิ่งที่ดีที่สุดหรือเขาแค่อยากได้แกเท่านั้น ถ้ารักกันก็อย่าทรมานหัวใจกันเลย แล้วก็ไม่ต้องไปกังวลหรอกเรื่องที่เขาจะปลอดภัยมั้ย แกเป็นนักรบ จบหลักสูตรหน่วยรบพิเศษมาตั้งมากมาย ความรู้ความสามารถก็ไม่เป็นรองใคร ลำพังแค่ผู้หญิงคนเดียวยังดูแลปกป้องไม่ได้แล้วจะไปดูแลชาติบ้านเมืองได้ยังไง อย่างพี่เนี่ย ถ้าพี่ดูแลปกป้องไนเปอร์ไม่ได้พี่ก็ไม่ควรมาเป็นตำรวจ ไม่ควรมาทำงานแบบนี้ ลองเอาคำพูดพี่ไปคิดให้ดีๆ พี่ดูออกว่าคุณน้ำเมยเขารักแกจริงแล้วก็รักแกมากๆ ด้วย สิ่งที่แกควรปฏิบัติกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารักแกมากๆ แบบนี้น่ะแกควรปฏิบัติกับเขายังไง ควรทะนุถนอมเขาเอาไว้หรือบีบขยี้หัวใจของเขาให้แหลกคามือ”

ทุกคำพูดของสารวัตรพนากระแทกหัวใจของผู้กองกรินทร์ทุกอย่าง ปกติสารวัตรพนาก็ไม่ค่อยพูดอะไรกับเขาอยู่แล้ว เหมือนจะต่างคนต่างอยู่มากกว่าแต่สารวัตรพนากลับรับรู้ถึงความในใจของเขาได้ทั้งหมดและดูเขาออกทุกอย่าง ที่ว่าแก่ท่าจะไม่ได้แก่แค่อายุแต่ยังเก๋าประสบการณ์มองชีวิตได้ทะลุปรุโปร่งและเข้าใจชีวิตมากๆ ถึงว่าสิแก้วเจ้าจอมเคยบอกว่าได้สามีทั้งทีเหมือนได้เพื่อน ได้พ่อ ได้พี่ชาย ได้ครูในคนๆ เดียวกัน แล้วตั้งแต่มีสารวัตรพนาแก้วเจ้าจอมก็ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม มาจนถึงตอนนี้เขาก็ยังมั่นใจว่าน้องสาวช่างตาถึงเลือกสามีได้ดีมากจริงๆ

“มาแล้วๆ” แก้วเจ้าจอมเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นอีกครั้งหลังจากไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาใหม่ เธอสวมกางเกงขาสั้นสีขาว เสื้อกล้ามแล้วมีเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าคลุมอีกที ที่ศีรษะก็สวมหมวกแก๊ปสีขาวทับผมเปียที่สารวัตรพนาถักให้เมื่อก่อนหน้านี้ แล้วชุดของเธอก็เป็นชุดฝาแฝดกับน้องชมพูด้วยเมื่อน้องชมพูก็แต่งตัวแบบคุณแม่เหมือนกัน แม้แต่สารวัตรพนากับน้องโมกก็ยังใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกันด้วย ทั้งกางเกงยีนขายาว เสื้อกล้าม เสื้อเชิ้ต ดูเป็นแฝดสี่อย่างไรอย่างนั้น

“พร้อมไปชอปปิ้งแล้วค่ะ” เธอเข้ามานั่งข้างสามีแล้วเอียงตัวไปกอดอิงอกของเขา แค่นั้นยังไม่พอยังเอื้อมตัวขึ้นไปจูบแก้มสามีด้วยจนลูกๆ ทั้งสองคนพากันเอื้อมตัวขึ้นไปจูบแก้มของคุณพ่อตาม งานนี้สารวัตรพนาถึงกับยิ้มไม่หุบ มีความสุขที่สุดที่มีลูกเมียเคียงข้างแนบกายใจ แก้วเจ้าจอมยังคงกอดคลอเคลียสามีไม่ยอมผละห่างเพราะก่อนหน้านี้เธอบังเอิญมาได้ยินเขาพูดกับพี่ชายของเธอ ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเธอกับเขาจะพบเจออุปสรรคมากมายที่ถาโถมเข้ามาเป็นบทพิสูจน์ความรักแต่เธอกับเขาก็ร่วมมือฝ่าฟันกันมาได้จนได้ครองรักกันในที่สุด ในอดีตเธออาจเคยทำให้สามีต้องเสียใจไปบ้างแต่แผลใจเหล่านั้นเธอก็ใช้ความรักช่วยรักษาและจะดูแลหัวใจของกันและกันให้ดี

“รักพี่พนานะคะ” พอเธอบอกรักเขา ลูกๆ ก็พากันบอกรักเขาตามเธอ

“ทำไมจู่ๆ ก็มาอ้อนพี่แบบนี้” สารวัตรพนาขมวดคิ้วถาม แม้ว่าปกติเธอจะบอกรักเขาแบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไนเปอร์แค่รักพี่พนาก็เลยอยากบอกให้รู้เฉยๆ จริงมั้ยลูก”

“จริงค่า / จริงค้าบ” สองพี่น้องตัวจิ๋วขานรับกับคุณแม่ ความน่ารักของทั้งสามคนแม่ลูกก็เลยเป็นเสมือนยาใจที่แสนวิเศษให้กับคุณพ่อ

“พี่ก็รักไนเปอร์ครับ รักเราสองคนด้วย” สารวัตรพนาก้มลงมาหอมแก้มแก้วเจ้าจอมกับลูกๆ คนละฟอดใหญ่ โดยเฉพาะแก้วเจ้าจอมที่เขากระชับกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนที่จะประคองตัวเธอลุกขึ้นเพื่อจะออกไปซื้อของให้ผู้กองกรินทร์สำหรับนำกลับไปที่ฐานในวันพรุ่งนี้ น้องชมพูกับน้องโมกดีใจที่จะได้ออกไปเที่ยวกับคุณพ่อคุณแม่จึงพากันเข้าไปหอมแก้มคุณลุงซีลด้วยก่อนจะวิ่งออกไปรอขึ้นรถที่หน้าบ้าน สารวัตรพนาจึงกอดประคองแก้วเจ้าจอมตามลูกๆ ไป

“เดี๋ยวก่อน!” ผู้กองกรินทร์ร้องเรียกเอาไว้ก่อนที่น้องสาวกับน้องเขยจะเดินออกไป จากที่ได้พูดคุยกับสารวัตรพนาเมื่อกี้นี้ ตอนนี้เขารู้สึกว่าเขายังมีอีกอย่างที่อยากพูดกับน้องเขย

“มีอะไรรึเปล่า”

“คือ...ผมอยากกินทอฟฟี่เค้ก ขากลับซื้อทอฟฟี่เค้กมาให้ผมด้วยนะครับพี่”

“ได้ เดี๋ยวพี่ซื้อมาให้” สารวัตรพนาบอกยิ้มๆ และรู้สึกดีมากๆ กับสรรพนามเรียกขานที่เปลี่ยนไป เขาไม่รู้หรอกว่าผู้กองกรินทร์อยากกินทอฟฟี่เค้กจริงๆ มั้ย เพราะความจริงแล้วสิ่งที่ผู้กองกรินทร์ต้องการจะสื่อก็คือ...ผู้กองกรินทร์ยอมรับในตัวเขาแล้วและยินดีจะให้เขาเป็นพี่ชายของตัวเอง

“ทำไมจู่ๆ ก็อยากกินทอฟฟี่เค้ก” เสียงแก้วเจ้าจอมว่าขณะเดินออกไปข้างนอกกับสามี ด้วยเธอลืมสังเกตสรรพนามที่เปลี่ยนไปของสามีกับพี่ชาย

“คิดถึงแฟนมั้งก็เลยอยากกิน ซีลเขาก็เคยบอกนี่ว่าคุณน้ำเมยชอบกินทอฟฟี่เค้กกับนมชมพู” แม้จะเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นแล้วแต่เสียงสองสามีภรรยาก็ยังคงแว่วมาถึงผู้กองกรินทร์อยู่ดี

“แล้วพี่พนาอยากกินทอฟฟี่เค้กกับนมชมพูบ้างมั้ยคะเดี๋ยวไนเปอร์ทำให้”

“พี่อยากกินแค่นมไนเปอร์ ไว้คืนนี้ค่อยป้อนพี่ก็ได้ค่ะ”

“เดี๋ยวจัดให้เลยค่ะผัวขา”

“ยัยน้องบ้ากาม” ผู้กองกรินทร์ว่าเข้าให้กับบทสนทนาของสองสามีภรรยาที่ยังแว่วมา จนเมื่อสารวัตรพนาพาลูกเมียออกไปข้างนอกแล้วทั้งบ้านก็กลับคืนสู่ความเงียบเหงาอีกครั้ง พอมองออกไปที่สวนของบ้านก็เห็นผู้กองกวินทร์กำลังนอนหนุนตักเมียอยู่ที่ศาลาข้างแปลงดอกกุหลาบสีขาว คงจะกำลังฟ้องเมียอยู่เรื่องที่เขาไม่ยอมไปรำแก้บนด้วย ตอนนี้คุณปู่กับคุณย่าของเขาก็ออกไปข้างนอก พ่อกับแม่ของเขาก็กลับไปที่ปัตตานีแล้วเพราะตอนนี้ใกล้จะถึงวันเข้ารับตำแหน่งพ่อของเขาก็เลยค่อนข้างจะยุ่งๆ หน่อย ปกติแม่แก้มจะคอยดูแลเขาตลอด แต่เพราะแม่แก้มเห็นว่าเขามีแก้วเจ้าจอมคอยดูแลอยู่ก็เลยวางใจ ตอนนี้แม่แก้มก็เลยกลับไปคอยดูแลพ่อของเขาที่ปัตตานี

“ป่านนี้ที่อเมริกาเป็นยังไงบ้าง” เมื่อความเหงาเข้ามากุมหัวใจผู้กองกรินทร์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูไอจีของกุมาริกาอีกครั้ง ไอจีของเธอก็ยังคงไม่ได้มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีกนับตั้งแต่ตอนนั้น มีเพียงสตรอรี่ที่เธอตั้งขึ้นเพื่อขอบคุณเหล่าแฟนคลับที่คอยให้การสนับสนุนเธอเรื่อยมาแล้วเธอก็หายไปจากโลกโชเชียล เมื่อมาคิดไตร่ตรองตามที่สารวัตรพนาว่าแล้วเขาก็คิดว่าสารวัตรพนาพูดถูก เขาเป็นนักรบสู้ศึกมาแล้วก็ตั้งหลายภารกิจ ที่ผ่านมาเขาก็ปกป้องแม่กับน้องสาวได้แล้วทำไม...แค่เธอคนเดียวเขาถึงจะปกป้องไม่ได้ สิ่งที่เขาคิดว่าดีที่สุดสำหรับเธอเขาเองก็ยังไม่เคยถามเธอด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เขาเลือกให้เธอต้องการจริงๆ หรือเปล่า แน่นอนว่าสิ่งที่เขาเลือกให้เธอมันคือหนทางที่ดีเพื่อให้เธอมีอนาคตที่ดีกว่านี้แต่...เธอจะมีความสุขกับอนาคตที่เขาเลือกให้มั้ย

“...พี่ขอโทษนะ” กว่าจะคิดได้ป่านนี้เธอก็ไม่อยู่แล้ว ตอนนี้เธออยู่ห่างจากเขาคนละซีกโลกและเขาไปคว้าเธอคืนมาไม่ได้ หนทางที่เขาเลือกให้เธอไม่เพียงแต่จะทำลายหัวใจของเธอแต่เขาก็ยังคงทำลายหัวใจของตัวเองด้วย

**********************************************

กดอ่านตอนต่อไปได้เลยนะคะ ไรท์แบ่งเนื้อหาค่ะ เนื้อหายาวลงทีเดียวไม่ได้