37.การเดินทางของหัวใจ (2)

(ต่อ)

รสชาติของอาหารพื้นเมืองตรงหน้าแม้ไม่ได้ลิ้มรสชาตินานแต่ก็ยังคงคุ้นปากอยู่ไม่น้อย ด้วยเป็นเมืองชายแดนตะวันตกติดกับประเทศเพื่อนบ้านอาหารการกินนอกจากจะมีอาหารไทยแล้วก็ยังมีอาหารพม่า อาหารไทใหญ่และอาหารเมืองเหนือให้ได้ลิ้มชิม หญิงสาวร่างเล็กๆ ที่แต่งกายรัดกุมสะพายเป้ใบใหญ่คล้ายนักท่องเที่ยวแบ็คแพ็คเกอร์คลุมหน้าตามิดชิด รองเท้าส้นสูงที่เคยสวมใส่เปลี่ยนมาเป็นรองเท้าผ้าใบ เดรสสวยๆ ถูกแทนที่ด้วยชุดพร้อมลุยป่า อาหารการกินที่ไม่เคยเน้นประเภทแป้ง พอได้ลองกลับมาชิมอาหารประเภทแป้งและของทอดก็รู้สึกถูกปากกินจนอิ่มหนำเพื่อให้มีแรงลุยต่อ

(“ถึงแม่สอดแล้วใช่มั้ยลูก”)

“ถึงแล้วค่ะคุณป้า” กุมาริกาตอบเสียงจากปลายสาย ตอนนี้เธอกำลังอยู่ที่ตลาดเล็กๆ ในอำเภอแม่สอด ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนนอกจากป้ามอลลี่ของเธอ ทุกคนยังคงเข้าใจว่าเธออยู่ที่อเมริกาทั้งๆ ที่ความจริงตอนนี้เธอกลับมาที่เมืองไทยแล้ว

หลังจากคิดทบทวนและไตร่ตรองเพื่อตัดสินใจเลือกทางเดินครั้งสำคัญของชีวิตกุมาริกาก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะอาจหาญละทิ้งความฝันและมายืนอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าเธอไปเอาแรงใจจากไหนมาเสี่ยงเดิมพันหัวใจและชีวิต เพราะเธอยังไม่ได้เซ็นสัญญางานที่อเมริกาเรื่องทุกอย่างเลยไม่ใช่ปัญหา เธอเดินทางกลับมาที่เมืองไทยเพียงคนเดียวเพราะป้ามอลลี่ต้องเดินทางไปเจรจากับต้นสังกัดทางนั้นเพื่อบอกว่าเธอไม่สามารถมาร่วมงานได้เนื่องจากมีปัญหาทางด้านสุขภาพ ป้ามอลลี่บอกให้เธอเก็บตัวเงียบเอาไว้ก่อน ให้เวลาผ่านไปสักเดือนกว่าๆ ก่อนแล้วค่อยออกมาบอกกับเหล่าแฟนคลับและทุกๆ คนในประเทศว่าเธอไม่ได้ไปร่วมงานที่อเมริกาแล้ว เหตุผลก็เพราะว่ามีปัญหาด้านสุขภาพ นี่คือทางออกที่ป้ามอลลี่เตรียมบทเอาไว้ให้เธอหรือจะเรียกอีกอย่างก็คือบทละครที่มีแต่คำโกหก แน่นอนว่าการมีปัญหาทางด้านสุขภาพอาจเป็นเหตุผลที่พอฟังขึ้น แต่เธอย่อมรู้อยู่แก่ใจตัวเองอยู่แล้วว่ามันคือคำโกหก และคำโกหกนี้จะเป็นตราบาปที่ฝังอยู่ในใจของเธอตลอดไป เธอโกหกทุกคน เธอทรยศแฟนคลับ เธอทิ้งความหวังของทุกคนไปเพียงเพราะเธอเอาแต่ใจและเลือกที่จะทำตามใจของตัวเอง ตราบาปนี้กุมาริกายินดีที่จะชดใช้ให้กับทุกคน ยอมถูกต่อว่าและถูกประณามแต่ขอเพียงแค่ได้อยู่กับคนรักเธอก็พอใจแล้ว เธอขอโทษทุกคนที่ต้องทำแบบนี้ ขอโทษที่เป็นคนทรยศ ขอโทษที่ต้องทำลายความฝันของตัวเองแต่ว่า...เขาคือหัวใจของเธอ เพื่อเขาแล้วเธอยอมแลกกับทุกๆ อย่าง

(“เฮ้อ! ตอนแรกที่รู้ข่าวว่านอนป่วยเป็นผักป้าก็นึกว่าเขาจะไม่รอดซะแล้ว พอรู้ว่าตอนนี้เขาอาการดีขึ้นป้าก็ค่อยโล่งใจหน่อย”) มอลลี่หมายถึงผู้กองกรินทร์ ตอนแรกกุมาริกาตั้งใจว่าจะไปหาเขาที่บึงกาฬแล้ว แต่ก่อนที่จะไปเธอได้โทรไปหาเพลงพิณก่อนแล้วบอกเพลงพิณว่าตอนนี้เธอรู้ความจริงแล้วว่าผู้กองกรินทร์ได้รับบาดเจ็บสาหัส นั่นแหละเพลงพิณถึงยอมบอกเธอว่าพี่ชายของตัวเองบาดเจ็บในคืนนั้นจริงๆ นอกจากนี้กุมาริกาก็ยังได้โกหกเพลงพิณด้วยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่อเมริกาอีกหลายปีกว่าจะได้กลับเมืองไทย เพลงพิณที่เชื่อและคิดว่าเธอคงมาเยี่ยมผู้กองกรินทร์ตอนนี้ไม่ได้แล้วจึงยอมเล่าต่ออีกว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์อาการดีขึ้นมากแล้วและกำลังจะกลับไปพักฟื้นที่บ้าน เมื่อหายดีจนสามารถช่วยเหลือตัวเองได้เขาถึงจะกลับไปทำงานที่แม่สอดตามเดิม พอได้ยินแบบนี้กุมาริกาก็พอจะคลายความห่วงเขาลงได้ แม้ใจจริงเธอจะอยากมาหาเขาที่บ้านสุวรรณเวชแต่เธอก็มาไม่ได้เนื่องจากตอนนี้ทุกคนยังคิดว่าเธออยู่ที่อเมริกา แม้แต่ครอบครัวของเธอก็ยังไม่รู้เพราะฉะนั้นเธอจะให้ใครเห็นตัวเธอไม่ได้เด็ดขาด คงต้องรอเวลาสักเดือนกว่าๆ ตามที่มอลลี่บอกก่อน ดังนั้นระหว่างนี้เธอจึงแอบมาอยู่ที่คอนโดของมอลลี่ คอยติดตามข่าวสารของผู้กองกรินทร์จากเพลงพิณ เพลงพิณที่ยังเข้าใจว่าเธออยู่ที่อเมริกาก็คอยเล่าเรื่องราวของผู้กองกรินทร์ให้เธอฟังเพื่อให้เธอคลายความเป็นห่วงและคิดถึงเขา จนวันหนึ่งเพลงพิณบอกว่าผู้กองกรินทร์กลับไปที่แม่สอดแล้ว นั่นแหละกุมาริกาถึงออกจากที่กบดานเพื่อมาหาเขา อย่างน้อยพอเข้าป่าไปเธอก็ไม่ต้องพบเจอใครๆ และจะไม่มีใครเห็นเธอ จะไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่เมืองไทยไม่ใช่อเมริกา

(“ก็ไหนว่าพอออกจากโรงพยาบาลแล้วจะมาพักฟื้นที่บ้านต่ออีกเดือนไง นี่เขาพักฟื้นได้แค่สองอาทิตย์ก็จะกลับไปทำงานแล้วหรอ แล้วเราจะเข้าไปถึงฐานของเขาได้ยังไง อยู่ในป่าลึกติดชายแดนเลยนะ”)

“น้ำเมยเข้าไปได้แน่นอนค่ะคุณป้าไม่ต้องเป็นห่วง”

ถึงแม้ว่าป่าตะวันตกจะเป็นผืนป่าที่กว้างใหญ่ไพศาลกินเนื้อที่หลายจังหวัด มีพื้นที่อนุรักษ์ทั้งอุทยานแห่งชาติและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ารวมกันถึง 17 แห่งแต่ก็ใช่ว่ากุมาริกาจะไม่คุ้นเคย จริงอยู่ที่เธออยู่ที่ออสเตรเลียมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็ยังมีช่วงวัยที่ได้อยู่ที่เมืองไทยและเคยกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ที่เมืองไทยอยู่บ่อยครั้ง ด้วยพ่อกับแม่ของเธอทำงานด้านป่าไม้และสัตว์ป่า เมื่อเธอกลับเมืองไทยมาพ่อก็มักจะพาเธอกับพี่ๆ ออกเดินเล่นในป่า สอนให้เธอกับพี่ๆ รู้จักผืนป่าและสัตว์ป่ามากขึ้น เธอเคยตามแม่ไปรักษาเหล่าสัตว์ป่าก็บ่อยครั้ง ถึงจะเป็นคุณหนูอยู่ในสังคมไฮโซและเป็นดาราดังมากแค่ไหนแต่เธอก็มีความเข้าใจเกี่ยวกับผืนป่าและมีความรู้ทางด้านนี้อยู่พอตัว

“น้ำเมยมีสายให้สืบค่ะ” เธอยิ้มหวานขณะเอ่ยถึงสายของเธอ สายที่ว่าก็คือภูผา หรือพี่ภูผาผู้แสนใจดี พ่อของพี่ภูผาเป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อเธอเมื่อครั้งที่พ่อของเธอรับตำแหน่งเป็นหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ตอนเด็กๆ เธอกับพี่ชายฝาแฝดและพี่ภูผาเคยวิ่งเล่นในป่าด้วยกัน ความสัมพันธ์ที่ดีในวัยเด็กก่อให้เกิดความสนิทสนมกันเป็นอย่างดี ตอนนี้พี่ภูผาของเธอเป็นหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ป่าประจำเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง กริชชากรณ์พี่ชายของเธอก็เป็นหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ป่าของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางเช่นกัน และครั้งหนึ่งคุณลุงน้ำน่านของเธอก็เคยเป็นหัวหน้าเขตของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางด้วย ถ้าเอ่ยถึงป่าอุ้มผางคุณลุงน้ำน่านบอกว่าต่อให้คุณลุงหลับตาเดินอย่างไรก็ไม่มีหลงแน่นอน

ด้วยกริชชากรณ์เคยบอกว่าเขาได้ร่วมงานกับผู้กองกรินทร์อยู่บ่อยๆ ตอนออกไล่ล่าพวกบุกรุกป่าไปตัดไม้และล่าสัตว์ บางภารกิจพี่ภูผาก็ไปด้วยนั่นย่อมแปลว่าพี่ภูผาของเธอก็ต้องรู้จักผู้กองกรินทร์และต้องรู้ว่าฐานของเขาอยู่ที่ไหน ดังนั้นกุมาริกาจึงลองโทรไปถามกับภูผาเล่นๆ ว่ารู้จักฐานของทหารพรานมั้ย ซึ่งภูผาที่ไม่ได้เอะใจอะไรก็เลยบอกว่ารู้จัก จากนั้นภูผาก็เล่าเรื่องของเหล่าทหารพรานให้เธอฟังพร้อมทั้งยังเล่าด้วยว่าทุกสามสิบวันเจ้าหน้าที่อาสาสมัครทหารพรานจะมีการผลัดเปลี่ยนกำลังกันเข้าไปประจำฐาน ก่อนจะเข้าไปพวกเขาก็มักจะมาหาซื้อเสบียงเข้าไปด้วย และสถานที่ซื้อเสบียงประจำของพวกเขาก็คือตลาดที่กุมาริกาอยู่ในขณะนี้ วันนี้เป็นวันครบกำหนดที่พวกเขาผลัดเปลี่ยนกำลังกันพอดี เสบียงบางส่วนพวกเขาจะรับมาจากหน่วยเฉพาะกิจกองร้อยทหารพรานจู่โจมแห่งกรมทหารพรานที่ 35 อันเป็นหน่วยบัญชาการหลักที่อยู่ในอำเภอแม่สอด ซึ่งกรมทหารพรานที่ 35 นั้นจะมีทั้งหน่วยเฉพาะกิจและฐานปฏิบัติการย่อยๆ ตั้งกระจายอยู่ในป่าริมชายแดน นอกจากเสบียงหลักพวกเขาก็จะมาซื้อเสบียงและข้าวของเครื่องใช้เพิ่มเติมที่ตลาดแห่งนี้ หลังจากฟังภูผาเล่าแล้วกุมาริกาก็มีแผนการอยู่ในใจนั่นก็คือมองหาทหารพราน ทหารที่แต่งเครื่องแบบสีดำผูกผ้าพันคอดำขลิบเหลืองอันเป็นสีประจำกรมแล้วติดรถของพวกเขาเข้าไป

(“ยังไงต้องรายงานป้าด้วยนะว่าถึงไหน อยู่ที่ไหนแล้ว โอ๊ย ฉันล่ะจะบ้าตายต้องมาช่วยลูกชะนีน้อยหาผัว”) มอลลี่แหวทิ้งท้ายก่อนจะวางสายไป กุมาริกาหัวเราะคิกๆ ให้กับผู้เป็นป้าก่อนจะเริ่มปฏิบัติเมื่อเห็นนายทหารร่างสูงสองคนเดินผ่านหน้าเธอไป ดูจากเครื่องแบบและสีของผ้าพันคอแล้ว เป๊ะ! ใช่เลย

“หมวดครับ หมวดอย่าลืมซื้อของกินไปบำรุงผู้กองนะ ผู้กองยังอาการไม่ค่อยดี” เสียงนายทหารสองคนที่เดินอยู่ข้างหน้าพูดกัน กุมาริกาที่แอบเดินตามอย่างเนียนๆ เลยผึ่งหูฟังเต็มที่

“ไม่ลืมหรอกจ่า เดี๋ยวเอาเสบียงไปเก็บที่รถแล้วเราค่อยย้อนกลับมาซื้อของกินบำรุงผู้กองแล้วกัน ตอนนี้เต็มไม้เต็มมือไปหมดแล้ว” ผู้หมวดเขมทัต หรือร้อยโทเขมทัตชูถุงเสบียงที่ซื้อมาให้จ่าปกรณ์ดู นายจ่าหนุ่มจึงพยักหน้าเห็นด้วยเพราะเขาเองก็หิ้วเสบียงเต็มไม้เต็มมือแล้วเหมือนกัน แทบจะเอาปากคาบแทนมืออยู่แล้ว

“ผู้กองแกก็อึดใช่ย่อยเลยนะครับ ถูกยิงมาปางตายแผลยังไม่ทันจะหายดีก็ดื้อกลับมาทำงานที่ฐานแล้ว”

“แกก็อึดของแกแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่ อีกอย่างที่ฐานของเราก็มีหมอมาประจำการแล้ว ไหนจะมีหมออรินที่เป็นน้องชายของผู้กองอยู่ใกล้ๆ อีก ถ้าเป็นอะไรขึ้นมารับรองว่ามีคนดูแลแน่นอน”

“เฮ้อ! จะว่าไปก็น่าสงสารนะครับ เพิ่งจะมีแฟนอีกครั้งแท้ๆ ก็ต้องเลิกกันไปอีกแล้ว วันที่เลิกกับแฟนก็ดันเป็นวันที่ถูกยิงจนเจ็บปางตาย แฟนก็บินหนีไปไกลถึงอเมริกา เจ็บตัวแล้วยังมาใจพังอีกไม่รู้ว่าชาติที่แล้วผู้กองไปมีเวรมีกรรมอะไรสวรรค์ถึงลงโทษแบบนี้ อุตส่าห์ได้เกิดเป็นทายาทคนโตของบ้านสุวรรณเวชแล้วแต่กรรมก็ยังมารุมซ้ำเติมอยู่นั่นแหละ”

“พอกลับถึงฐานแล้วจ่าอย่าไปพูดอะไรแบบนี้ให้ผู้กองได้ยินเชียวนะ กลับฐานมารอบนี้ผู้กองแกดูเศร้ามากๆ อย่าไปพูดอะไรให้กระทบกระเทือนใจแกล่ะ”

บทสนทนาที่ได้ยินทำให้กุมาริกายิ่งมั่นใจว่านี่แหละคือเป้าหมายของเธอ ถึงแม้ว่าแถบนี้จะมีฐานปฏิบัติการของทหารพรานอยู่หลายฐาน แต่ตามที่ภูผาบอกเธอที่ตลาดแห่งนี้คือจุดที่ทหารพรานจากฐานของผู้กองกรินทร์ชอบออกมาซื้อเสบียงกันและเป็นเส้นทางเดียวที่สามารถเข้าไปสู่ฐานของผู้กองกรินทร์ได้ เมื่อเดินตามนายทหารทั้งสองไปจนถึงลานจอดรถกุมาริกาก็เห็นทหารพรานอีกหลายคน ทุกคนขึ้นไปนั่งยังรถกระบะคันแรกก่อนที่รถคันนั้นจะขับออกไปยังจุดหมายปลายทางซึ่งก็คือฐานปฏิบัติการ ส่วนนายทหารสองคนที่กุมาริกาเดินตามมากลับตรงไปที่รถกระบะอีกคันซึ่งที่ท้ายกระบะเต็มไปด้วยข้าวของมากมายทั้งเสบียงของสด ของแห้งและอุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆ ที่ใช้สำหรับการปฏิบัติหน้าที่ นายทหารทั้งสองเอาเสบียงที่เป็นของสดไปเก็บไว้ในถังน้ำแข็งจากนั้นจึงขึงผ้าใบคลุมเอาไว้ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปซื้อของในตลาดเพิ่ม

กุมาริกาดูลาดเลาได้สักพักและเห็นว่าตอนนี้กำลังปลอดคนพอดีจึงรีบขึ้นไปที่ท้ายรถกระบะของพวกเขาแล้วกอดกระเป๋าเป้ของตัวเองหมอบอยู่ใต้ผืนผ้าใบนั้น

“ผู้ชายนี่ซื้อของกันเร็วดีเหลือเกิน” เธอขมุบขมิบปากว่าคนเดียวเบาๆ เมื่อทันทีที่เธอซ่อนตัวเสร็จนายทหารทั้งสองคนก็เดินกลับมาที่รถพอดี นายทหารทั้งสองอายุประมาณผู้กองกรินทร์ ดูสนิทสนมเหมือนจะเป็นเพื่อนกันมากกว่าแต่ด้วยยศที่ต่างกันเลยดูเหมือนจะยังมีความเกรงใจกันอยู่บ้าง

เสียงเปิดและปิดประตูรถดังตามมาแล้วสักพักรถก็เริ่มเคลื่อนที่ กุมาริกาหัวใจเต้นตึกตักด้วยไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง เธอเดิมพันชีวิตเอาไว้สูงมากๆ ไม่รู้ว่าไปแล้วจะถูกที่มั้ย จะได้เจอผู้กองกรินทร์หรือเปล่าหรือถ้าเจอแล้วเขาจะดีใจมั้ยที่เห็นเธอ หรือว่าเขาจะผลักไสเธอแล้วลากเธอออกมาทิ้งไว้ที่ตัวเมืองแม่สอด จากเสียงจอแจของผู้คนในตลาดพอรถเริ่มเคลื่อนที่เข้าสู่ผืนป่าตะวันตกนอกจากเสียงเครื่องยนต์รถกุมาริกาก็ได้รับรู้ได้ถึงความสงบของผืนป่า เธอค่อยๆ ดึงผ้าใบออกเพื่อยกศีรษะขึ้นมองบรรยากาศรอบๆ ตัว เพราะมีถังน้ำแข็งขนาดใหญ่บังเอาไว้เมื่อหันกลับมามองข้างหลังนายทหารทั้งสองจึงไม่รู้ว่ามีใครบางคนติดสอยห้อยตามมาด้วย

“พี่ซีลรอน้ำเมยนะคะ น้ำเมยกำลังจะไปหา” เธอยิ้มออกมาก่อนจะส่งข้อความไปบอกมอลลี่ว่าตอนนี้เธอกำลังแอบซ่อนตัวอยู่ที่ท้ายกระบะรถของลูกน้องผู้กองกรินทร์เพื่อเข้าไปยังฐาน ป้ามอลลี่ของเธอตกใจแทบจะเป็นลมเมื่อรับรู้ชะตากรรมของเธอ แต่กุมาริกาก็ไม่รู้เลยว่ามอลลี่จะน้ำตาซึมไปกับเธอด้วยเพราะมอลลี่สงสารเธอ ชีวิตนี้มอลลี่ไม่เคยคิดเลยว่าหลานรักจะต้องมาลำบากถึงเพียงนี้เพียงแค่อยากได้หัวใจของผู้ชายคนหนึ่ง

ด้วยเป็นผืนป่าทึบ ยิ่งรถเคลื่อนที่เข้าไปความชุ่มชื้นของผืนป่าก็มีมากขึ้น จากป่าดิบแล้งสู่ป่าดิบชื้น ไม้เต็งไม้รังขึ้นเรียงรายเมื่อรถเข้าสู่ป่าเต็งรัง แต่ถัดจากป่าเต็งรังก็เจอกับป่าดิบแล้งอีกรอบ ความหลากหลายทางธรรมชาติเป็นเสมือนวิวทิวทัศน์ที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ให้ได้มองไม่รู้เบื่อ และมีบางช่วงที่ผ่านไร่ข้าวโพดของเกษตรกรก่อนที่จะกลับเข้าพื้นที่ป่าอีกครั้ง

“มีด่านด้วยหรอเนี่ย” กุมาริการีบกลับไปซุกตัวอยู่ใต้ผืนผ้าใบตามเดิมเมื่อจู่ๆ รถของนายทหารก็มาถึงด่านตรวจของเจ้าหน้าที่ซึ่งมีทั้งเจ้าหน้าที่ทหารและบางด่านก็เป็นตำรวจตระเวนชายแดน แต่ละด่านสามารถผ่านมาได้อย่างง่ายดายและไม่ถูกตรวจค้นใดๆ เพราะฟังจากบทสนทนาของนายทหารที่อยู่บนรถกับเจ้าหน้าที่ที่ด่านแล้วเหมือนทั้งสองฝ่ายจะสนิทชิดเชื้อกันเป็นอย่างดี พอรถจอดที่ด่านไหนพวกเขาก็เรียกขานชื่อทักทายกัน บางด่านก็ยังมีของฝากให้กันด้วยทั้งของกิน ทั้งเหล้า บางด่านก็เป็นด่านของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ซึ่งทำให้กุมาริกาได้รู้ว่าเจ้าหน้าที่ทั้งทหาร ทหารพราน เจ้าหน้าที่ป่าไม้และเจ้าหน้าที่ตำรวจตระเวนชายแดนต่างก็มีความสนิทสนมมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน และที่สังเกตได้ในแต่ละด่านที่รถเคลื่อนตัวผ่าน นายทหารทั้งสองที่ขับรถอยู่มักมีผลไม้และขนมนมเนยมาฝากเจ้าหน้าที่ที่ด่านตลอด บ่งบอกให้รู้ว่าพวกเขามีน้ำใจต่อเพื่อนร่วมอาชีพ เมื่อยามต้องอยู่ห่างไกลบ้าน ไกลครอบครัวเพื่อนร่วมอาชีพจึงไม่ต่างจากพี่น้องที่ต้องคอยดูแลกันและกัน นับว่าเป็นมิตรภาพดีๆ ที่กุมาริการู้สึกประทับ รู้สึกชื่นชมเจ้าหน้าที่ตามแนวชายแดนเป็นอย่างมาก ไว้เธอสามารถแสดงตัวกับทุกคนได้เมื่อไหร่เธอจะขนเอาข้าวของทั้งของกินของใช้มาให้พวกเขา จะให้บริษัทของทางบ้านเธอเข้ามาให้การสนับสนุนการทำงานของพวกเขาให้สมกับที่พวกเขายอมเสียสละ ยอมอยู่ห่างไกลครอบครัวเพื่อมาคอยดูแลชายแดนของประเทศ

พอพ้นจากด่านถนนเส้นหลักก็แคบลง จากถนนคอนกรีตสีดำเข้าสู่ทางลูกรังดินสีแดง คล้ายกับว่าเมื่อก่อนหน้านี้เพิ่งจะมีฝนตกลงมาหนักทำให้ถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ บางช่วงน้ำขังเป็นโคลนตมแต่ด้วยความแรงของรถกระบะคันนี้ก็ทำให้สามารถผ่านถนนที่มีสภาพคล้ายพื้นผิวของดวงจันทร์มาได้ พอพ้นจากถนนโคลนตมถนนก็ยิ่งแคบเข้ามาอีก ข้างตัวรถเป็นพงหญ้าสูงท่วมหัว ถนนแทบจะไม่ใช่ถนนหากว่าไม่มีร่องรอยของล้อรถก็คงมองเส้นทางไม่ออก ตัวรถโยกส่ายไปมาตามหลุมบ่อของผิวถนนจนกุมาริกาหัวสั่นหัวคลอน แค่จะเข้าไปหาคนรักทำไมอุปสรรคมันถึงเยอะแบบนี้ พอเธอลองเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกตัวรถกุมาริกาก็ต้องเบิกตากว้างกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า...รถคันนี้กำลังขับขึ้นเขา มองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตาคือภูเขาน้อยใหญ่ขึ้นสลับซ้อนกันราวกับเกลียวคลื่น เหนือยอดเขามีสายหมอกจางๆ ปกคลุมและเบื้องล่างของภูเขาก็คือผืนป่าตะวันตก

“...สวยจัง” ภาพภูเขาและสายหมอกที่ตัดสลับกับท้องฟ้ายามนี้ช่างงดงามเหลือเกิน ความเขียวขจีของป่าไม้ก็สดชื่นสบายตา กลิ่นไอดินและกอหญ้าคลุ้งขึ้นมายิ่งสดชื่นเข้าไปใหญ่ เธอหลงใหลในธรรมชาติเหล่านี้จังเลย นี่สินะคือสาเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่ของเธอรักผืนป่ามากจนต้องปลูกสวนป่า สร้างโรงเรือนพันธุ์ไม้เอาไว้ในบ้านที่กรุงเทพฯ นี่สินะคือสาเหตุที่พี่น้ำปายของเธอไม่ยอมออกจากป่า พอออกจากป่าแล้วถูกสั่งให้ไปดูแลร้านเพชรทีไรพี่ชายของเธอเป็นต้องทำหน้างอทุกครั้ง ธรรมชาติเหล่านี้ช่างสวยงามเหลือเกิน สวยโดยไม่ต้องมีการปรุงแต่งใดๆ

กุมาริกาชื่นชมธรรมชาติอยู่ได้พักใหญ่ ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เวลาผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เหมือนเธอถูกสะกดเอาไว้ด้วยความสวยงามทางธรรมชาติและคล้ายกับทะลุมิติเข้ามายังโลกอีกใบ ตัวรถค่อยๆ ลดความเร็วลงเมื่อต้องผ่านด่านอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้เป็นด่างของทหารพราน รถคันนี้จอดเพื่อส่งเครื่องดื่มชูกำลังให้กับเจ้าหน้าที่ที่ด่านตรวจก่อนจะขับเลยไป ความเร็วของรถยังคงช้าลงและเริ่มมีเสียงผู้คนอื่นๆ ให้ได้ยิน กุมาริกามุดเข้าไปอยู่ใต้ผ้าใบตามเดิมจึงไม่รู้ว่าด้านนอกเป็นอย่างไร เสียงคนในรถเลื่อนกระจกรถร้องพูดคุยกับใครคนอื่น เสียงตะหลิวเคาะกระทะ กลิ่นน้ำมันทำกับข้าว...คล้ายกับรถคันนี้กำลังถอยหลังเข้าจอดใกล้ๆ กับครัว...

“รอบนี้กลับมาเร็วมากเลยนะครับหมวด”

“ผมเป็นห่วงผู้กองน่ะ อยากรีบมาหาแก” ผู้หมวดเขมทัตร้องตอบเมื่อรถจอดสนิทแล้ว “เดี๋ยวผมจะรีบไปหาผู้กองก่อน เดี๋ยวจ่าให้คนมาขนเอาเสบียงลงจากรถด้วยนะ ของสดเอายัดตู้เย็นให้หมดเลย”

“ได้ครับหมวด แต่รอแป๊บนะครับผมกำลังเคี่ยวน้ำตาลอยู่ ยังทิ้งหม้อน้ำตาลไปขนของไม่ได้” กุมาริกาได้ยินเสียงเพียงแค่นี้ก่อนที่เสียงนายจ่าคนที่กำลังเคี่ยวน้ำตาลอยู่จะผิวปากร้องเพลง เธอค่อยๆ ออกมาจากผ้าใบที่คลุมกายเอาไว้แล้วค่อยๆ มองรอบตัวก็เห็นว่าตอนนี้ท้ายของกระบะกำลังหันเข้าด้านหลังโรงครัวและตอนนี้บริเวณนี้ก็ปลอดคนเสียด้วย คงเพราะนายจ่าคนดังกล่าวยังเคี่ยวน้ำตาลอยู่เลยยังผละมาขนของไม่ได้ ดังนั้นก่อนที่จะมีคนมาขนของกุมาริกาจึงรีบแบกเป้ลงมาจากรถ

“ฮึ! อะไรวะ” นายจ่าคนที่เคี่ยวน้ำตาลอยู่เหมือนเห็นอะไรบางอย่างจากหางตา เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ท้ายกระบะรถนี่แหละจะไปดูก็ทิ้งหม้อเคี่ยวน้ำตาลไปก็ไม่ได้ ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ก็ลงจากรถไปกันแล้วแล้วยังจะมีใครอยู่ที่ท้ายกระบะรถอีก แต่จังหวะนั้นก็ได้มีลูกน้องอาสาสมัครทหารพรานเดินมาทางนี้พอดีสามคนเขาเลยกวักมือเรียกให้ทั้งสามคนมาจัดการเอาเสบียงบนรถไปเก็บ ตาก็คอยมองหาความผิดปกติไปด้วย แต่จนแล้วจนรอดทั้งเขาและลูกน้องก็ไม่เห็นจะมีอะไรที่ผิดปกติ

“สงสัยจะตาฝาด” เขาว่า จากนั้นก็ผิวปากเคี่ยวน้ำตาลต่อเพราะกำลังเตรียมของหวานแบบง่ายๆ ให้กับทุกคนในฐาน

กุมาริกายังคงยืนจับทิศทางอยู่ที่หลังครัวเช่นเดิม เธอไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหนต่อ จะปรากฏให้ทุกคนเห็นหน้าก็ไม่ได้ ที่โรงครัวเธอเห็นมีทั้งตู้เย็นแล้วก็ทีวีจอใหญ่แขวนติดผนังเอาไว้ เมื่อที่นี่มีทีวีดูงั้นก็ย่อมมีคนรู้จักเธอ นายทหารคนหนึ่งที่มายกเสบียงลงจากรถยังกดโทรศัพท์มือถือเล่นได้งั้นโลกโซเชียลก็คงจะตามมาถึงที่นี่ด้วย

“เขาบอกว่าเขาจะไปหาผู้กอง...ที่นี่มีผู้กองกี่คนกัน” ระหว่างที่ยังคงยืนจับทิศทางอยู่กุมาริกาก็หันไปเห็นผู้หมวดเขมทัตกำลังยืนกระดกน้ำอัดลมกระป๋อง จากนั้นเขาก็เดินลัดเลาะเลียบชายป่าไปอีกด้าน ดูท่าทางเขาจะมีอำนาจระดับหนึ่งในที่นี้เพราะลูกน้องทุกคนที่เขาเดินผ่านต่างก็พากันยืนตรงยกมือขึ้นวันทยหัตถ์กันทั้งนั้น “ตามเขาไปแล้วกัน”

ด้วยความที่เป็นคนตัวเล็กมากๆ และคล่องแคล่วว่องไวเนื่องจากออกกำลังกายบ่อยกุมาริกาจึงเคลื่อนที่จากจุดซ่อนมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่งได้อย่างสบายๆ หญิงสาวลอบยิ้มให้กับวิชาการแสดงของตัวเองและจากการที่เคยรับบทแอคชั่นมานักต่อนัก เธอเคยรับบทแสดงเป็นตำรวจทหารก็หลายเรื่อง รับบทเป็นสายลับก็มีและศึกษาคิวบู๊มาบ้างจึงรู้หลักในการหลบซ่อนตัวมานิดๆ หน่อยๆ ในละครทำอะไรก็ดูง่ายไปหมด เล่นไม่โอเคก็แค่คัตแล้วเล่นใหม่จนกว่าจะได้แต่ในชีวิตจริงมันสั่งคัตไม่ได้ ถ้าโดนจับได้เมื่อไหร่เป็นต้องเกมโอเวอร์ชัวร์ๆ ทุกฝีเท้าของเธอก็เลยต้องก้าวไปอย่างระมัดระวัง

ฐานปฏิบัติการเฉพาะกิจกองร้อยทหารพรานจู่โจม กรมทหารพรานที่ 35 อำเภอแม่สอด นี่คือป้ายที่ตั้งอยู่หน้าอาคารอำนวยการ อาคารของที่นี่ส่วนมากสร้างด้วยไม้และมุงด้วยสังกะสีที่อายุการใช้งานน่าจะมากแล้ว มีเพียงแค่ที่อาคารอำนวยการเท่านั้นที่เป็นอาคารกึ่งไม้กึ่งปูน ด้านหน้าของอาคารอำนวยการคือเสาธงชาติและลานสนาม ฝั่งตรงข้ามกับอาคารอำนวยการกุมาริกาเดาว่าน่าจะเป็นห้องพยาบาล บรรยากาศของที่นี่ดูเงียบสงบ มีทหารประจำการอยู่แต่ก็ไม่เยอะคาดว่าคงออกไปลาดตระเวนกัน กุมาริกายังคงตามผู้หมวดเขมทัตไปแบบเงียบๆ ด้วยหวังว่าจะเจอกับคนที่หัวใจของเธอใฝ่หาจนต้องดั้นด้นมาที่นี่ด้วยความยากลำบาก

“ผู้กองครับ” ผู้หมวดหนุ่มร้องเรียกเมื่อพ้นชายป่าห่างจากฐานออกมาก็มีบ้านไม้หลังเล็กๆ หลังหนึ่งตั้งอยู่ ห่างจากบ้านหลังนี้ไม่ไกลมีลำธารเล็กๆ ที่น้ำใสมาก ใสมากจนมองเห็นก้อนหินที่อยู่เบื้องล่าง กุมาริการีบเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่เมื่อผู้หมวดเขมทัตเดินเข้าไปหาใครคนหนึ่งที่อยู่หน้าบ้านพอดี

“...พี่ซีล” กุมาริกาเผลอเรียกชื่อของเขาออกมาเบาๆ ขอให้นี่ไม่ใช่ความฝันเมื่อคนที่ผู้หมวดเขมทัตเข้าไปหาคือเขาจริงๆ หยดน้ำตาแห่งความดีใจรินไหลอาบแก้ม มือที่สั่นเทากำและจิกต้นไม้ใหญ่เอาไว้แน่นเมื่อเธอได้เจอเขาแล้ว

ผู้กองกรินทร์แต่งเครื่องแบบทหารพรานสีดำและมีผ้าพันคอสีดำขลิบเหลืองเหมือนของนายทหารคนอื่นๆ แต่จะต่างกันก็ตรงที่ยศตำแหน่งบนชุดเครื่องแบบเท่านั้น เขาดูแปลกหูแปลกตาไปเมื่อตอนนี้เขาต้องทรงตัวยืนโดยมีไม้ค้ำแขนช่วยพยุงร่างเนื่องจากแผลที่ถูกยิงยังไม่หายดีจนผู้หมวดเขมทัตต้องเข้าไปช่วยพยุง

“ออกไปเอาเสบียงรอบนี้ทำไมกลับมาเร็วจัง ผมก็นึกว่าหมวดกับจ่าปกรณ์จะแวะหาสาวๆ ก่อนเหมือนทุกที”

“ชู่ว!!! พูดเบาๆ สิครับเดี๋ยวใครมาได้ยินเข้างูบนหัวผมก็แตกตื่นเอาพอดี ผมเห็นว่าผู้กองยังบาดเจ็บอยู่ก็เลยอยากรีบกลับมาเผื่อมีอะไรให้ช่วยน่ะครับ อีกอย่าง...ทั้งท่านนายพลปภพ รองกรันณ์แล้วก็แม่ทัพภาคท่านกำชับกับผมมาว่าให้ช่วยดูแลผู้กองให้ดีผมก็ต้องทำตามที่พวกท่านสั่งสิครับ”

“ผมไม่ใช่เด็กห้าขวบซักหน่อย เจ็บมากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว” ผู้กองกรินทร์เดินขึ้นไปนั่งที่ระเบียงของบ้านพัก ซึ่งเป็นบ้านไม้ยกพื้นไม่สูงมากและมีระเบียงกับชุดโต๊ะเก้าอี้วางอยู่

“อึดและแกร่งแบบผู้กองอีกวันสองวันก็คงออกไปวิ่งเป็นกิโลๆ ได้ แต่ที่ผมห่วงก็จริงๆ ก็คือสุขภาพหัวใจของผู้กองมากกว่า คนอกหักไม่ควรอยู่คนเดียวครับ นี่ถ้าหมออรินไม่สั่งงดเหล้าเบียร์เห็นทีคืนนี้จ่าปกรณ์ได้หอบมาให้ผู้กองซักลังแล้ว”

“ดี เอามาสิเดี๋ยวจะสั่งซ่อมให้เข็ด ริอ่านกินเหล้าในฐานหรอ”

“ฮ่าๆๆ” ผู้หมวดหนุ่มหัวเราะร่วน ถึงที่ฐานจะมีกฎห้ามดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แต่ก็ยังมีคนแอบดื่มกันบ้างซึ่งผู้กองกรินทร์ก็รับรู้แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ทั้งนี้ก็เพราะว่าเข้าใจ บางทีที่ฐานก็อากาศหนาวจัดถึงสามองศา บางคนก็คิดถึงบ้าน คิดถึงลูกเมียก็อาจมีดื่มย้อมใจกันบ้าง ถ้าดื่มพอเล็กน้อยแล้วไม่เสียงานเสียการหรือไม่สร้างความรำคาญเดือดร้อนให้ใครก็ถือว่ารอดไป แต่ถ้าเมาแล้วไม่รู้เรื่องผู้กองกรินทร์สั่งขังลืมแน่ๆ

ผู้หมวดเขมทัตมาได้ไม่ทันไรจ่าปกรณ์ก็ยกเอาของกินบำรุงที่ซื้อมาจากตลาดเข้ามาให้ผู้กองกรินทร์และร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน กุมาริกาได้แต่รออย่างใจจดใจจ่อด้วยหวังอยากจะเข้าไปหาคนรักเร็วๆ เธอนั่งกอดเข่ารออยู่ที่หลังต้นไม้ใหญ่แล้วมองนกมองไม้ไปเรื่อย รู้สึกอุ่นใจมากขึ้นแล้วเมื่อได้เจอเขาและเธอก็ไม่กลัวอะไรอีกทั้งนั้น จะว่าไปผืนป่าที่นี่ก็ดูแปลกๆ ไม่เหมือนกับผืนป่าที่เธอกับพ่อและพี่ๆ เคยไป ไม่เหมือนป่าที่แม่ของเธอเคยเข้าไปรักษาสัตว์ป่า ถึงแม้ว่าต้นไม้ใบหญ้าที่นี่ก็เหมือนกับป่าอื่นๆ ทั่วไปแต่บรรยากาศนั้นกลับต่างกับลิบลับ

หืม เสียงของผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ดังใกล้เข้ามาเมื่อทั้งสองคนเดินลงมาจากบ้านพักของผู้กองกรินทร์ ทั้งสองคนเดินผ่านต้นไม้ที่เธอซ่อนตัวไปอย่างไม่รู้ตัวว่ามีใครแอบอยู่ตรงนี้ จนเมื่อพวกเขาเดินพ้นชายป่าไปแล้วกุมาริกาจึงมองไปที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์อีกครั้ง

“อ้าว ไปไหนแล้ว” เธอว่า เมื่อตอนนี้เธอไม่เห็นผู้กองกรินทร์นั่งอยู่ที่ระเบียงบ้านพัก รอบๆ บ้านก็ไม่มีหรือว่า...เขาจะเข้าไปในบ้าน ไวเท่าความคิดกุมาริการีบลุกพรวดขึ้นก่อนจะแบกเป้วิ่งไปที่บ้านพักของเขา ตั้งใจว่าจะวิ่งเข้าไปกอดเขาให้สมกับที่คิดถึง เขาต้องแปลกใจมากแน่ๆ ที่เห็นเธอมาอยู่ที่นี่ เดี๋ยวเธอจะแกล้งอำเขาว่าเธอเพิ่งวาร์ปมาจากอเมริกา แค่คิดก็สนุกแล้ว

เสียงของคนที่วิ่งขึ้นไปบนบ้านพักทำให้ผู้กองกรินทร์ที่อยู่หลังบ้านต้องเดินมาชะเง้อหาอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้นี้มีนกเหยี่ยวบินมาทางหลังบ้านพักของเขาเขาก็เลยเดินมาดูแต่ไม่ทันไรบ้านพักของเขาก็มีคนมาบุกรุกเสียแล้ว จะว่าเป็นผู้หมวดเขมทัตหรือจ่าปกรณ์ก็ไม่น่าจะใช่เพราะฝีเท้าที่เขาเห็นไวๆ เป็นฝีเท้าเล็กๆ ของคนตัวเล็กๆ แล้วก็ไม่น่าจะเป็นลูกน้องทหารคนใดคนหนึ่งของเขาด้วย หรือว่า...จะเป็นซอมพอ เด็กสาวที่อยู่หมู่บ้านใกล้ๆ กันกับฐานของเขา ไม่สิ ซอมพอไม่กล้าขึ้นไปบนบ้านพักของเขาก่อนที่เขาจะอนุญาตหรอก มีครั้งหนึ่งที่เธอแอบขึ้นไปก่อนที่เขาจะอนุญาตแล้วเขาดุจนเธอร้องไห้ จากนั้นเธอก็กล้าขึ้นมาบนบ้านพักของเขาอีก อย่าว่าแต่เดินขึ้นมาเลย แค่เข้าใกล้ตัวบ้านเธอก็ยังไม่กล้า

ผู้กองกรินทร์ปลดปืนพกสั้นออกจากเอวแล้วค่อยๆ ย่องขึ้นไปบนบ้านพักของตัวเอง อาวุธปืนอยู่ในมือท่าเตรียมพร้อมและปลดเซฟเอาไว้ หากมีคนร้ายหรืออะไรลอบเข้ามาเขาจะเป่ามันให้ตายคาที่เลย ตอนนี้ประตูบ้านของเขาถูกเปิดอ้าซ่าเอาไว้ เสียงผู้บุกรุกยังคงเดินวนเวียนไปมาอยู่ข้างในคล้ายกับเดินหาอะไรบางอย่าง นอกจากจะเดินวนอยู่ในบ้านพักของเขาแล้วก็ยังมีเสียงเปิดประตูห้องน้ำและห้องนอนของเขาด้วย ได้...ไม่ว่าผู้บุกรุกจะเป็นใครแต่ถ้าเล่นมาบุกรังงูเห่าแบบนี้ก็นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วเอาไว้ได้เลย

“ใครน่ะ หยุดนะอย่าขยับ!!!”

************************************************

ยัยน้องสู้ชีวิตมากๆ เพื่อผู้ของนาง กว่าน้องจะมาหาได้ลำบากมากเลยนะพี่ซีลอย่าเผลอยิงน้องซะล่ะ

(จะมีคนได้เป็นทาสเมียก็งานนี้นี่ล่ะ)