38.ผมเป็นหน่วยรบพิเศษ

“ใครน่ะ หยุดนะอย่าขยับ!!!”

เสียงเหี้ยมๆ ที่แผดขึ้นทำให้กุมาริกาที่เดินตามหาผู้กองกรินทร์ไปรอบๆ บ้านถึงกับสะดุ้งตกใจ ยังไม่ทันที่เธอจะปลดเป้มาวางเอาไว้บนเตียงนอนของเขาเสียงนี้ก็ดังขึ้นจนเธอต้องรีบชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะอย่างอัตโนมัติ จากนั้นจึงค่อยๆ หันกลับไปหาเขา

เมื่อกุมาริกาหันกลับมาหาก็เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ผู้กองกรินทร์ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ด้วยไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองและอดคิดไม่ได้ว่าหรือเขาจะคิดถึงเธอมากไปจนถึงขึ้นเพ้อเห็นเป็นร่างจำแลงแบบนี้ ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่เธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ วันก่อนเพลงพิณยังบอกเขาอยู่เลยว่าเธออยู่ที่อเมริกา ในไอจีล่าสุดของเธอก็ลงรูปไทม์สแควร์ หรือถ้าเธอกลับมาเมืองไทยก็ไม่น่าจะมาที่นี่ถูก เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าฐานของเขาอยู่ที่นี่ กว่าจะเข้ามาถึงที่นี่ต้องผ่านด่านเจ้าหน้าที่หลายด่าน กว่าจะเข้ามาที่นี่ก็ต้องผ่านด่านตรวจของลูกน้องเขาด้วย

เขาค่อยๆ ลดปืนลงแล้วเก็บเอาไว้ที่ข้างเอวตามเดิมโดยทั้งยังมองเธอไม่ละสายตาด้วยกลัวว่าหากนี่คือภาพมายาแล้วเธอจะหายไป นี่คงเป็นภาพมายาแน่ๆ เป็นภาพลวงตาที่เกิดขึ้นเพราะความคิดถึงของเขา มือที่สั่นเทาค่อยๆ ยื่นขึ้นไปหาเธอ รู้ดีแก่ใจว่าเขาคงสัมผัสภาพลวงตาไม่ได้แต่เขาก็ยังอยากจะสัมผัส

“พี่ซีล...” ผู้กองกรินทร์ยั้งมือเอาไว้เมื่อกำลังจะสัมผัสที่แก้มนวลเมื่อจู่ๆ เธอก็เรียกชื่อเขาออกมา ภาพมายาหรือภาพลวงตาช่างเหมือนจริงเหลือเกิน แล้วก่อนที่เขาจะทันได้พูดหรือขยับตัวภาพมายาที่ว่าก็เข้ามาสวมกอดเขาในทันที

“พี่ซีล...” กุมาริการ้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึงเขา หัวใจของเธอเหมือนจะขาดอยู่รอนๆ คิดว่าชาตินี้คงจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว แต่ตอนนี้เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“น้ำเมยคิดถึงพี่ซีล น้ำเมยทำไม่ได้ น้ำเมยตัดใจและออกไปจากชีวิตของพี่ซีลไม่ได้จริงๆ น้ำเมยรักพี่ซีลน้ำเมยไปจากพี่ซีลไม่ได้”

สัมผัสของร่างเล็กๆ ที่อบอุ่นและนุ่มนิ่มยิ่งทำให้ผู้กองกรินทร์มึนงงเข้าไปใหญ่ เล่นกอดเขาได้แบบนี้นี่คงไม่ใช่ภาพมายาแล้วแต่นี่กลับเป็นคนจริงๆ เธอ...ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่

ผู้กองกรินทร์รีบผลักกุมาริกาออกจากตัวในทันทีจนเธอล้มลงไปบนเตียงนอนของเขา สายตาคมจ้องเธอนิ่งแล้วไล่สายตามาที่เป้เดินทางใบใหญ่ไหนจะการแต่งกายของเธออีก เขายังมึนงงและสับสนไม่หาย ไม่เข้าใจว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“...คุณมาที่นี่ได้ยังไงคุณไม่ได้อยู่ที่อเมริกาหรอ ไหนน้องเพลงบอกว่าคุณอยู่ที่อเมริกา น้องเพลงยังเล่าอยู่เลยว่าเห็นคุณลงรูปในไอจีที่ไทม์สแควร์”

“น้ำเมยโกหกพี่เพลงพิณ...รูปในไอจีป้ามอลลี่เป็นคนลงให้”

“คุณกลับเมืองไทยมาตั้งแต่เมื่อไหร่ กลับมาเยี่ยมบ้านหรอ”

“...น้ำเมยไม่ได้ไปอเมริกาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ น้ำเมยอยู่ที่เมืองไทยมาโดยตลอด”

ว่ายังไงนะ จะเป็นไปได้ยังไงแล้วที่ข่าวออกตอนที่แฟนคลับไปส่งที่เธอสนามบินนั่นล่ะ ไหนจะบทสัมภาษณ์ก่อนไปอเมริกาของเธออีก

กุมาริกามองหน้าเขาอย่างเข้าใจ เขาคงจะงงและสับสนที่เห็นเธอมาอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่คนทั้งประเทศเข้าใจว่าเธออยู่ที่อเมริกา

“ความจริงวันนั้นน้ำเมยไปถึงอเมริกาแล้วค่ะ” เธอเริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง “ระหว่างที่เดินทางไปอเมริกาน้ำเมยก็ได้ข่าวว่าพี่ซีลถูกยิงจนบาดเจ็บสาหัส ถ้าน้ำเมยไปเซ็นสัญญาทำงานอยู่ที่นั่นคงอีกหลายปีกว่าน้ำเมยจะได้กลับมาที่เมืองไทยอีกครั้ง ด้วยหน้าที่การงานที่เสี่ยงอันตรายของพี่ซีลน้ำเมยกลัวว่าอีกห้าปี หกปีนับจากนี้กว่าน้ำเมยกลับมาเมืองไทยพี่ซีลอาจไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว สิ่งที่น้ำเมยกลัวที่สุดก็คือการอยู่บนโลกใบนี้โดยไม่มีพี่ซีลอยู่ด้วย น้ำเมยทำใจไม่ได้แล้วก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นน้ำเมยก็เลย...ยกเลิกการไปเซ็นสัญญาแล้วเดินทางกลับมาที่เมืองไทยทันทีเพื่อรอจังหวะมาหาพี่ซีลที่นี่ ตอนนี้พี่ซีลกำลังไม่สบายน้ำเมยอยากมาอยู่ดูแล” เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของเขา

“น้ำเมยรู้ว่าน้ำเมยโง่ น้ำเมยทรยศทุกๆ คน น้ำเมยเป็นคนไม่ดีแต่ว่า...น้ำเมยแค่อยากอยู่กับพี่ซีล อยากอยู่ข้างๆ พี่ซีลแบบนี้ ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกันหรือต่อให้ต้องตายน้ำเมยก็ยินดีจะตายอยู่ข้างๆ พี่ซีลนะคะ”

“พล่ามบ้าอะไรของคุณ ไปเอาบทละครที่ไหนมาพูดจาเลี่ยนๆ แบบนี้” ผู้กองกรินทร์ดึงมือของตัวเองคืนเมื่อรู้ว่าตอนนี้กุมาริกาทิ้งอนาคตและความฝันของตัวเองไปแล้วและโอกาสที่ดีแบบนี้คงไม่มีวันย้อนกลับมาหาเธออีก

ยัยเด็กโง่! จะมาบ้าคลั่งรักอะไรนักหนา เขาไม่ได้มีค่ามากพอที่จะให้เธอมาเสียสละตัดอนาคตของตัวเองแบบนี้ นี่เธอคิดอะไรอยู่ เธอทำบ้าอะไรลงไปนี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยแม้แต่น้อย เขา...นี่เขาจะทำยังไงกับเธอดี ถ้าเขาเป็นพ่อแม่ของเธอป่านนี้เขาคงเอาหวายมาเฆี่ยนเธอแล้ว

“ไป! มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นที่นี่ไม่ต้อนรับคุณแล้วก็ไม่ใช่ที่จะให้คุณมาอยู่ด้วย กลับอเมริกาหรือไม่ก็กลับบ้านคุณไปซะไป!!!”

“น้ำเมยไม่กลับ” เธอคิดอยู่แล้วว่าเขาต้องไล่เธอแบบนี้ พอว่าแบบนี้แล้วเธอก็รีบหลบไปนั่งอยู่ที่พื้นอีกข้างของเตียงเขา ไม่วายผู้กองกรินทร์ต้องเดินตามมาไล่อีก

“อย่ามาดื้อนะน้ำเมย ผมบอกให้คุณกลับไปไงฟังไม่เข้าใจ...อึก!” เพราะเขารีบเดินและขึ้นเสียงดังจนเกินไปทำให้กระเทือนมาถึงแผลผ่าตัด กุมาริกาเห็นเขายกมือขึ้นมากุมที่ท้องก็เกิดเป็นห่วงขึ้นมารีบลุกขึ้นไปหาเขา

“พี่ซีลเจ็บแผลหรอคะ ให้น้ำเมยดูแผลให้นะน้ำเมยเคยเล่นละครเป็นหมอแล้วก็พยาบาล น้ำเมยดูแผลให้ได้ค่ะ”

ยัยเด็กบ้า! แค่เคยเล่นละครเป็นหมอกับพยาบาลก็คิดว่าตัวเองจะรักษาคนได้แล้วหรอ ถ้ามันจะง่ายขนาดนั้นแล้วคนเป็นหมอจริงๆ เขาจะตรากตรำเรียนถึงห้าปีหกปีไปทำไม

“อย่ามายุ่งกับผม!” เขาผลักเธอออกอย่างไม่ไยดีแต่ก็ยังคงกุมท้องตัวเองเอาไว้ กุมาริกาคิดว่าถ้าเธอยังดื้อเขาก็จะอาละวาดจนต้องเจ็บแผลอีกแน่ๆ ดังนั้นเธอก็เลยกลับไปนั่งลงที่เตียงของเขาอย่างเรียบร้อย เธอไม่กลับเสียอย่างเขาจะทำไม

“พี่ซีลจะทำอะไรน่ะ” เธอเห็นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเหมือนจะกดเบอร์หาใคร

“โทรเรียกให้ลูกน้องของผมมาพาคุณออกไปจากที่นี่ไง”

“ไม่ได้นะคะ ตอนนี้คนทั้งประเทศเข้าใจว่าน้ำเมยยังอยู่ที่อเมริกา ถ้ามีคนเห็นน้ำเมยเข้าต้องเรื่องใหญ่แน่ๆ”

“ก็เรื่องของคุณสิ คุณทำตัวคุณเองไม่เกี่ยวกับผม” พอเขาว่าแบบนี้กุมาริกาก็ทำหน้าเศร้าขึ้นมา เธอดึงเอาเป้ไปนั่งกอดแล้วก็พยายามบีบน้ำตาออกมาอย่างน่าสงสารซ้ำยังตีบทได้แตกจนผู้กองกรินทร์เปลี่ยนใจไม่โทรไปหาลูกน้องแล้ว

“เดี๋ยวผมจะโทรไปบอกพี่ชายคุณก็แล้วกัน ให้น้ำปิงเอาเครื่องบินมารับคุณ บ้านคุณรวยออกขนาดนั้นแค่เช่าฮ.ของเอกชนเข้ามารับที่นี่คงไม่ใช่เรื่องยาก จริงสิ หัวหน้าน้ำปายตอนนี้อยู่ที่อุ้มผาง หรือคุณจะไปหาพี่ชายของคุณที่อุ้มผาง”

“น้ำเมยจะอยู่กับพี่ซีล...ตอนนี้น้ำเมยรู้แล้วว่าพี่ซีลอยู่ที่ไหนถึงพี่ซีลจะไล่น้ำเมยไปเดี๋ยวน้ำเมยก็จะกลับมาใหม่อยู่ดี”

“คุณนี่มัน...” ดื้อ ทั้งดื้อทั้งรั้นแล้วก็ไม่ยอมฟังอะไรเลย “คุณทำบ้าอะไรลงไปคุณรู้ตัวบ้างมั้ย คุณเอาแต่วิ่งไล่ตามผมแล้วคนอื่นเขาจะมองคุณยังไง คุณกำลังทำลายอนาคตของตัวเองอยู่คุณรู้ตัวบ้างรึเปล่า!!!”

“รู้ น้ำเมยรู้ว่าที่น้ำเมยทำอยู่มันไม่ถูกต้อง” เธอเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอีก “ถ้าทุกคนรู้ว่าน้ำเมยทำตัวแบบนี้ทุกคนต้องด่าว่าน้ำเมยแน่ๆ หลายคนคงจะหาว่าน้ำเมยทำตัวไร้ค่าวิ่งไล่ตามผู้ชาย บ้าผู้ชาย หลายคนคงมองว่าน้ำเมยไม่มีศักดิ์ศรี ไม่มีความเป็นกุลสตรี ทุกการกระทำของน้ำเมยมันดูแย่มากๆ น้ำเมยรู้ตัวทุกอย่าง คนอื่นอาจมองว่าน้ำเมยทำตัวไม่มีคุณค่า...ใช่ น้ำเมยทำแบบนี้จริงๆ แต่ถ้าน้ำเมยไม่ทำแบบนี้แล้วน้ำเมยจะครองรักกับพี่ซีลได้ยังไง พี่ซีลแอบรักน้ำเมยมาตั้งนานแต่พี่ซีลก็ไม่เคยมาจีบน้ำเมยเลยทั้งๆ ที่คุณพ่อของพวกเราสนิทกัน ที่ผ่านมาถ้าน้ำเมยไม่เป็นฝ่ายรุกน้ำเมยก็คงไม่มีวันได้รักกับพี่ซีล ไม่แม้แต่จะได้พูดคุยกันด้วยซ้ำ ถ้าเรายังเลิกกันต่อไปแล้วน้ำเมยไปทำงานที่อเมริกาพี่ซีลคิดว่าชาตินี้เราจะมีวาสนาได้ครองรักกันหรอ ถ้าน้ำเมยไม่วิ่งตามหัวใจของตัวเองแล้วน้ำเมยจะมีวันได้อยู่เคียงข้างพี่ซีลมั้ยก็ในเมื่อที่ผ่านมาพี่ซีลไม่เคยไขว่คว้าน้ำเมยเอาไว้เลย เป็นน้ำเมยคนเดียวที่พยายามทำเพื่อความรักของเรา ถ้าให้น้ำเมยยืนอยู่เฉยๆ แล้วรอให้พี่ซีลมาจีบ มาคว้าเอาน้ำเมยไปคิดว่าพี่ซีลก็คงไม่ทำหรอก น้ำเมยก็แค่รักพี่ซีล น้ำเมยแค่อยากมาอยู่กับคนรักของน้ำเมยแค่นี้มันผิดมากจนถึงขั้นต้องประณามกันเลยมั้ย”

“...ผมไม่ได้อยากให้คุณมาทำเพื่อผมแบบนี้”

“น้ำเมยทำเพื่อตัวเองค่ะ น้ำเมยรักพี่ซีลและน้ำเมยต้องได้ครองรักกับพี่ซีล น้ำเมยต้องทำให้ได้” เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก “ตอนนี้น้ำเมยเสียอนาคตการเป็นนักแสดงระดับโลกไปแล้วพี่ซีลยังจะให้น้ำเมยมาเสียพี่ซีลไปอีกคนหรอ น้ำเมยเดิมพันความรักและหัวใจด้วยชีวิต ตอนนี้น้ำเมยเสียอนาคตไปแล้ว น้ำเมยเหลือแค่พี่ซีลแล้วน้ำเมยก็ไม่อยากเสียพี่ซีลไปอีก”

“ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะออกไปจากชีวิตของผม”

“...เมื่อน้ำเมยทุ่มเททุกอย่างให้พี่ซีลแล้วพี่ซีลทุ่มทุกอย่างทิ้ง นั่นแหละน้ำเมยถึงจะไป แต่ตอนนี้น้ำเมยยังไม่ได้ทุ่มเทอะไรให้พี่ซีล มีแค่อนาคตการเป็นนักแสดงระดับโลกเท่านั้นที่น้ำเมยยอมเสียไป น้ำเมยรู้ว่าพี่ซีลยังรักน้ำเมยอยู่เพียงแค่มีบางเหตุผลที่ทำให้พี่ซีลต้องผลักไสน้ำเมยไป ในเมื่อน้ำเมยหน้าด้านมาจนถึงขั้นนี้แล้วน้ำเมยต้องหน้าด้านไปให้สุด ถ้าน้ำเมยล่าความฝันไม่ได้แล้วน้ำเมยก็จะล่าเอาหัวใจของพี่ซีลคืน แม้ว่าพอไปถึงจุดหมายปลายทางแล้วน้ำเมยจะไม่ได้อะไรคืนมาแต่อย่างน้อยในช่วงชีวิตหนึ่งของน้ำเมยน้ำเมยก็ยังได้รักพี่ซีลแค่นี้น้ำเมยก็พอใจแล้ว”

ผู้กองกรินทร์ส่ายหน้าไปมา ใช่ เขารักเธอแล้วก็รักเธอมากด้วยแต่เขาก็ไม่ได้ต้องการแบบนี้ ทำแบบนี้ก็เท่ากับว่าเขากำลังทำลายเธอ ทำลายอนาคต ทำลายศักดิ์ศรี ทำลายชื่อเสียง ทำลายเกียรติของครอบครัวเธอ ยัยเด็กบ้า...ทำไมถึงได้คิดสั้นแล้วก็เอาแต่ใจแบบนี้ แล้วเธอจะมาอยู่ที่นี่กับเขาได้อย่างไร ที่นี่มีแต่ผู้ชายแล้วถ้าวันไหนเขาต้องออกลาดตระเวนเธอจะอยู่ยังไง

ระหว่างที่ผู้กองกรินทร์กำลังหาทางจัดการกับปัญหาตรงหน้าสายลมด้านนอกก็พัดโชยมาอย่างแรงจนต้นไม้เอนลู่ไหวไปตามแรงลมแม้แต่บ้านหลังน้อยก็สั่นคลอนตาม ไม่ทันไรสายฝนก็โปรยปรายลงมาอย่างหนัก เม็ดฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีดังซ่าบาดหู กุมาริกามองไปรอบๆ ตัวอย่างตื่นๆ กับธรรมชาติของผืนป่าที่แทบไม่เคยพบเจอจนต้องนั่งกอดเป้เดินทางแน่น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจนผู้กองกรินทร์ต้องว่าให้อีก

“กลัวล่ะสิ ถ้ากลัวก็กลับบ้านไปซะ”

“ไม่กลัวหรอก ที่ฝนตกแบบนี้ก็เพราะเทวดาเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นใจ ท่านไม่อยากให้พี่ซีลส่งน้ำเมยกลับก็เลยเสกฟ้าฝนมาขวางทางเอาไว้ คอยดูสิ เดี๋ยวฝนก็ตกหนัก น้ำป่าไหล ถนนขาดแน่นอน ธรรมชาติเป็นใจน้ำเมยต้องถูกขังอยู่ที่นี่แน่ๆ” คนไม่กลัวว่าทั้งๆ ที่ยังกอดเป้เอาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยมีน้ำตาคลอแล้วมองไปรอบๆ ตัวอย่างหวั่นๆ เหมือนเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้หาแม่ แต่พอไม่มีแม่เด็กน้อยคนนี้ก็เลยมองมาทางผู้กองกรินทร์แทน

“พี่ซีลจะไม่กอดโอ๋น้ำเมยหรอคะ”

“ไม่ ผมกำลังจะทุ่มทุกอย่างทิ้ง ทุกๆ อย่างที่คุณทุ่มเทมาผมจะทุ่งทิ้งให้หมด รับรองว่าภายในสามวันนี้คุณได้ร้องไห้หาพี่ชาย รีบโทรตามพี่ชายมารับแน่” ว่าจบผู้กองกรินทร์ก็เดินออกไปจากห้องนอนทิ้งให้กุมาริกาได้แต่นั่งกอดเป้อยู่บนที่นอนของเขาด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่ง...

“กรี๊ด!!!” เสียงกรี๊ดดังลั่นแข่งกับสายฝนทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องรีบกลับเข้ามาหาเธอในห้องนอนอีกครั้ง ตอนแรกก็เป็นห่วงนึกว่าเธอได้รับอันตรายอะไรเข้า แต่พอเห็นเธอวิ่งเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของเขาแล้วชี้มือไปยังตุ๊กแกตัวใหญ่ที่ผนังบ้านพักเขาก็แค่นยิ้มเยาะขึ้นมาแล้วดึงเธอออกจากตัว

“เดี๋ยวคืนนี้จะมาอีกเป็นฝูง ถ้ากลัวนักก็รีบๆ โทรบอกให้พี่ชายของคุณมารับซะหรือจะให้ลูกน้องของผมออกไปส่งก็ได้” ผู้กองกรินทร์เดินหนีจากไปอีกครั้งอย่างไม่สนใจเธอ พยายามกดดันให้เธอออกไปจากที่นี่เต็มที่ อยากรู้นักว่าเธอจะทนได้แค่ไหน แต่คิดว่าลูกคุณหนูชีวิตนี้เกิดมาไม่เคยลำบากคงทนได้ไม่เกินสามวันหรอก

สายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเอาง่ายๆ จนเย็นย่ำ ผู้หมวดเขมทัตส่งข้อความมาบอกว่าเดี๋ยวเย็นนี้จะเอามื้อเย็นมาส่งแต่ผู้กองกรินทร์ก็ปฏิเสธไป ก่อนจะกลับมาที่ฐานแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาได้ซื้อหาเสบียงส่วนตัวให้เขามากมายทำให้ตอนนี้ในตู้เย็นตู้เล็กๆ ของเขาเต็มไปด้วยอาหารสดและที่ตู้กับข้าวก็เต็มไปด้วยอาหารแห้งแบบชุดใหญ่จัดเต็ม แก้วเจ้าจอมคงเป็นห่วงเขามากเลยซื้อเสบียงมาให้เขามากมายแบบนี้เขาก็เลยแบ่งเอาบางส่วนไปให้ลูกน้องที่โรงครัวช่วยกินด้วยเดี๋ยวจะกินไม่ทันเอา เพราะมีกุมาริกามาอยู่ด้วยเขาจึงยังไม่อยากให้ใครมาเห็นเธอและไม่อยากให้เธอสะดวกสบายมีคนมาคอยส่งข้าวส่งน้ำ หรือเอาง่ายๆ ก็คือเขาตั้งใจจะให้เธอลำบากเพื่อเป็นการไล่เธอทางอ้อม ถึงแม้ว่าตอนนี้อนาคตในการเป็นนักแสดงระดับโลกของเธอจะเสียไปแล้วแต่อนาคตทางวงการระดับประเทศและระดับเอเชียของเธอก็ยังคงอยู่ ความรักของเธอเขารับรู้ได้ทั้งหมดแต่เขาก็อยากให้เธอออกไปจากที่นี่ เขาไม่อยากให้เธอต้องมาทนลำบากอยู่กลางป่ากลางเขา ที่นี่มันไม่เหมาะกับเธอเลย

“ดีจังที่ยังมีไฟฟ้าใช้ ถึงสัญญาณโทรศัพท์จะหายากก็ตามเถอะ” ระหว่างที่ผู้กองกรินทร์นั่งดูสายฝนอยู่ที่ระเบียงของบ้านพักกุมาริกาก็เดินถือโทรศัพท์ออกมาหาเขาแล้วก็นั่งลงข้างๆ

“จะโทรตามคนมารับใช่มั้ยผมจะได้ช่วยโทร”

“น้ำเมยจะโทรไปบอกป้ามอลลี่ว่าตอนนี้น้ำเมยอยู่กับพี่ซีลแล้วป้ามอลลี่จะได้หายห่วงค่ะ”

อ้อ! รวมหัวกันกับผู้จัดการส่วนตัวหลอกคนทั้งประเทศนี่เอง แผนแตกเมื่อไหร่เตรียมลานกว้างๆ ให้รถทัวร์เข้ามาจอดได้เลย

เมื่อจับคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ได้กุมาริกาก็รีบส่งข้อความกลับไปบอกมอลลี่ก่อนจะหันมาฉีกยิ้มหวานๆ ให้ผู้กองกรินทร์ เธอขยับเข้าไปหาเขาจนใกล้ก่อนจะเอียงกายเข้าไปซบอกอุ่นแล้วสวมกอดเขา

“อย่ามากอด”

“เนื้อเป็นทองแล้วกลัวทองหลุดหรอคะถึงกอดไม่ได้”

“ผมเชื่อแล้ว”

“เชื่อว่าน้ำเมยรักพี่ซีลใช่มั้ยคะ ใช่ค่ะน้ำเมยรักพี่ซีลม้ากมาก...”

“เชื่อแล้วว่าคุณหน้าด้านจริงๆ” ว่าจบก็เอานิ้วดันหน้าผากของเธอออกไปจากอกตัวเองจนกุมาริกาทำแก้มป่องใส่

หน็อยตาบ้านี่ ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลยนะเดี๋ยวนี้กล้าด่าเธออย่างนั้นหรอ ได้!!!

“ทำอะไรอีกน่ะ จะส่งข้อความไปบอกป้าคุณอีกหรอว่าแต๊ะอั๋งผมได้แล้ว คืนนี้จะจับผมปล้ำทำผัวเลยมั้ยจะได้ส่งข้อความไปบอกทีเดียวเลย” เห็นกุมาริกาหยิบโทรศัพท์ออกมากดอีกแล้วเขาก็เลยยื่นหน้ามาดูใกล้ๆ อย่างลืมตัว พอกุมาริกาเงยหน้ากลับมามองเขาแก้มของเธอก็เฉียดปลายจมูกของเขาพอดีจนผู้กองกรินทร์ต้องผละออก

หมับ! แต่มีหรือจะทันเมื่อกุมาริกายกแขนข้างหนึ่งขึ้นไปกอดรอบคอของเขาเอาไว้แล้วดึงเขากลับมา ถ้าเป็นเวลาอื่นเธอคงทำแบบนี้ไม่ได้แต่นี่เพราะเขายังเดี้ยงอยู่ พิษสงยังไม่มีเธอก็เลยสยบเขาได้ง่ายๆ รอยยิ้มหวานๆ แย้มออกมาอย่างยั่วยวนแล้วเอาปลายจมูกของตัวเองไปแตะที่ปลายคางของเขาเบาๆ ผู้กองกรินทร์จะถอยหนีก็ถอยไม่ได้เพราะเจ็บแผลอยู่ ให้ตายเถอะ เป็นนักรบจัดการกับคนร้ายมาตั้งมากมายแต่ดันมาตกม้าตายถูกยัยเด็กนี่ล่อลวงและลวนลามหรอเนี่ย

“คิดว่าคืนนี้น้ำเมยจะปล้ำพี่ซีลหรอคะ ความจริงคุณหมอน้องสาวของพี่ซีลก็เคยแนะนำให้ทำอยู่เหมือนกัน แต่น่าเสียดาย...”

“น่าเสียดายอะไร”

“น้ำเมยทำไม่เป็น” คนซื่อก็ว่าออกมาซื่อๆ แล้วจึงปล่อยเขาก่อนจะกลับไปกดโทรศัพท์มือถือต่อ “วันนี้พี่ซีลด่าว่าน้ำเมยหน้าด้านน้ำเมยต้องบันทึกเอาไว้ ไว้พี่ซีลยอมแพ้ยอมรับรักน้ำเมยก่อนแล้วน้ำเมยจะมาคิดบัญชีทีหลัง”

“ไม่มีวัน”

“น้ำเมยออกจะสวยน่ารักขนาดนี้ ไม่ตกหลุมรักอีกรอบก็ให้รู้ไป” ว่าแล้วก็เดินหัวเราะคิกคักกลับเข้าไปในบ้าน ซึ่งพอเธอคล้อยหลังไปผู้กองกรินทร์ก็ต้องขบกรามเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เผลอลอบยิ้มออกมา เธอน่ารักมากจริงๆ นั่นแหละแต่เขาก็ใจอ่อนกับเธอไม่ได้ เขาต้องทำทุกๆ อย่างเพื่อให้เธอยอมออกไปจากที่นี่แต่โดยดี ความจริงแค่เขาโทรไปบอกกริชชาภัทรหรือกริชชากรณ์ ทั้งสองคนก็พร้อมที่จะเข้ามารับตัวน้องสาวกลับบ้านอยู่แล้ว แต่ถ้ากุมาริกาถูกพี่ชายจับกลับไปเดี๋ยวเธอก็ต้องหาทางกลับมาที่นี่อีกครั้ง ตอนเขาอยู่ที่นครพนมเธอก็ยังหนีออกจากบ้านมาหาเขาบ่อยๆ กุมาริกาเป็นคนซื่อแต่จริงใจ คิดอะไรก็พูดไปตามนั้นและถ้าบอกว่าจะทำอะไรเธอก็จะทำจริงๆ ถ้าเธอบอกว่าต่อให้ถูกจับกลับบ้านเธอก็จะหาทางกลับมาที่นี่ใหม่เธอก็คงจะทำเช่นนั้นจริงๆ ทางที่ดีเขาควรทำให้เธอยอมจากไปด้วยความเต็มใจจะดีกว่า

แม้ว่าตอนนี้จะเย็นจนค่ำแล้วแต่สายฝนก็ยังไม่ยอมหยุดง่ายๆ พอหยุดได้ไม่ถึงสิบนาทีก็กลับมาตกใหม่จนผู้กองกรินทร์อดเป็นห่วงลูกน้องที่ออกไปลาดตระเวนกันไม่ได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง เขาเองก็เพิ่งกลับมาที่ฐานและยังบาดเจ็บอยู่ผู้หมวดเขมทัตที่อยู่ดูแลงานแทนเขาเรื่อยมาระหว่างที่เขาไม่อยู่จึงบอกให้เขาพักผ่อนก่อน หากเขายังฝืนจะออกไปทำงานเดี๋ยวแผลจะหายช้าแล้วคงอีกนานกว่าจะกลับมาทำงานได้อย่างเต็มที่ ดังนั้นผู้หมวดเขมทัตจึงขอร้องแกมบังคับให้เขารักษาตัวให้ดี อีกทั้งอริน น้องชายของเขาที่เป็นหมอและเป็นตำรวจตระเวนชายแดนมีหน่วยอยู่ใกล้ๆ กันนี้ก็ยังย้ำนักย้ำหนาว่าให้เขาพักให้มากๆ แล้วอย่าเพิ่งขยับตัว อย่าเคลื่อนไหวร่างกายให้มาก อรินบอกว่าถ้าเขาดื้อแล้วทำแผลฉีกขึ้นมาอรินจะรายงานเรื่องนี้ให้แก้วเจ้าจอมรู้ และถ้าแก้วเจ้าจอมรู้...ปีศาจก็จะมาเยือนฐานของเขาแล้วกระทืบเขาให้จมดิน

“ผู้กองครับ” แสงไฟฉายที่ตัดความมืดเข้ามาจนสว่างจ้าเมื่อค่ำป่านนี้แล้วก็ยังมีคนลุยฝนมาหาเขา และคนๆ นี้ก็เดินขึ้นมาหาเขาที่ระเบียงบ้าน

“อ้าว คุณหมอเองหรอครับ” ผู้ที่เพิ่งมาก็คือร้อยเอกนายแพทย์อาทิตย์ นายแพทย์ทหารหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาประจำการที่นี่ก่อนที่เขาจะกลับมาฐานแค่ไม่กี่วันและวันก่อนนายแพทย์หนุ่มคนนี้ก็เพิ่งมารายการตัวกับเขา ด้วยสังคมของเหล่าแพทย์ทหารนั้นค่อนข้างแคบทั้งแก้วเจ้าจอม อรินและข้ามโขงจึงรู้จักหมออาทิตย์เป็นอย่างดี ข้ามโขงที่โทรมาคุยกับเขาบอกว่าหมออาทิตย์คนนี้เป็นรุ่นพี่ของตัวเองสามปีและนิสัยดีใช้ได้ เดิมเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลค่ายทางภาคอีสานแต่ไปๆ มาๆ เหมือนจะมีปัญหาเรื่องหัวใจก็เลยย้ายหนีมาที่นี่ ผู้กองกรินทร์คิดว่าตัวเองกับหมออาทิตย์ช่างหัวอกเดียวกันแท้ๆ

“ผมมาล้างแผลให้ผู้กองครับ หมวดเขมกับจ่าปกรณ์กลัวว่าผู้กองจะหิว ฝนตกแบบนี้คงออกไปที่โรงครัวลำบากก็เลยฝากให้ผมเอาปิ่นโตมาให้ด้วย”

“ขอบคุณครับคุณหมอ” หมวดเขมนะหมวดเขม ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเอาปิ่นโตมาให้ ผู้กองกรินทร์นึกฉุนขณะรับปิ่นโตและถุงผลไม้มา จะปฏิเสธก็เกรงใจเพราะอาทิตย์อุตส่าห์เดินฝ่าฝนเอามาให้ แต่ว่า...

“คุณหมอรอซักครู่นะครับ” เขาต้องรีบทำอะไรแล้ว เกิดกุมาริกาโผล่พรวดออกไปได้ความแตกแน่ๆ เขาคิดว่าเธอคงอยู่ที่นี่ได้ไม่เกินสามวันหรอก พอร้องไห้อยากกลับบ้านเมื่อไหร่เขาจะให้พี่ชายเธอมารับกลับไปแบบเงียบๆ ระหว่างที่หมออาทิตย์กำลังถอดเสื้อกันฝนออกและเตรียมอุปกรณ์ล้างแผลให้เขาอยู่ผู้กองกรินทร์ก็รีบเดินกลับเข้าไปในบ้านพักแล้วเปิดประตูห้องนอนเข้าไป

“นี่คุณ...” เฮ้ย!!! เขาได้แต่ร้องในใจเมื่อเปิดประตูห้องนอนแล้วเห็นกุมาริกากำลังนุ่งผ้าขนหนูกระโจมอก ในมือถืออุปกรณ์อาบน้ำที่เอาออกมาจากในเป้ แม้จะเคยเห็นและได้เชยชมมาบ้างแล้วแต่พอมาเห็นอีกมันก็อดตะลึงกับความขาวผุดผ่อง ความสวยไม่ได้ ไหนจะเรียวขาสวยๆ ไหนจะความอวบอิ่มที่มีผ้าขนหนูห่อพันแบบหมิ่นเหม่

“อุ๊ย! แหม อย่าบอกนะคะว่าเกิดเปลี่ยนใจอยากจะ...งั้นขอน้ำเมยอาบน้ำก่อนนะคะ อุ๊บ!” แม้จะตกใจที่จู่ๆ เขาก็พรวดพราดเข้ามา แต่พอเธอแกล้งพูดออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความอายเขาก็พุ่งตัวเข้ามายกมือปิดปากเธอเอาไว้ กุมาริกาที่กำลังเตรียมจะไปอาบน้ำตกใจ ผ้าขนหนูยังห่อกายไม่เรียบร้อยเกือบจะร่วงหล่นจนเธอต้องรีบคว้าเอาไว้

“เงียบๆ” เขาบอก ผู้กองกรินทร์พยายามจะไม่มองสิ่งที่น่าสนใจของร่างกายเธอ แม้จะเข้ามาปิดปากเธอเอาไว้แต่เขาก็ยังมองไปที่ประตูห้องนอนอยู่ด้วยกลัวว่าหมออาทิตย์จะเดินเข้ามาตามแล้วเห็นอะไรเข้า

“ข้างนอกมีคนมาคุณยังไม่ต้องไปอาบน้ำ ไว้เขาไปแล้วค่อยอาบเข้าใจมั้ย”

กุมาริการีบพยักหน้าตอบเพราะเธอเองก็ไม่อยากจะให้ใครเห็นเธออยู่ที่นี่เหมือนกัน ซึ่งพอเธอพยักหน้าตอบเขาก็ค่อยๆ ปล่อยตัวเธอ หากบรรยากาศไม่มืดสลัวเธอก็คงจะได้เห็นหน้าแดงๆ ของเขา

“ทำไมบ้านมืดจัง เปิดไฟตรงไหนหรอคะ” ในตัวบ้านและที่ระเบียงมีการเปิดไฟเอาไว้ แต่ในห้องนอนกุมาริกาหาที่เปิดไฟไม่เจอ

“หลอดไฟในห้องนอนเสีย คุณอยู่เงียบๆ ไปก่อนแล้วกันไว้เพื่อนผมไปแล้วผมจะมาบอก” ความจริงหลอดไฟในห้องนอนไม่ได้เสียหรอก เขาแค่ตัดไฟเอาไว้เท่านั้นเพื่อจำกัดความสะดวกสบายของเธอเธอจะได้ไม่อยู่ที่นี่ต่อไป นี่ก็ว่าจะตัดไฟมันทั้งบ้านแล้วโกหกว่าหลอดไฟเสียแหละแต่ยังไม่ทันจะได้ทำหมออาทิตย์ก็มาเสียก่อน

เมื่อปิดประตูห้องนอนให้กุมาริกาแล้วผู้กองกรินทร์ก็เดินออกมาหาหมออาทิตย์อีกครั้ง หมอหนุ่มก็มัวแต่เตรียมอุปกรณ์ล้างแผลก็ไม่ได้สงสัยอะไรขึ้นมา พอคนไข้เดินกลับมาหาเขาก็จัดการล้างแผลให้ตามปกติ ด้วยหน่วยตำรวจตระเวนชายแดนของอรินอยู่ไม่ไกลกันมากอรินจึงมักจะเป็นคนเข้ามาดูแลอาการเจ็บป่วยของผู้กองกรินทร์เสมอด้วยสนิทสนมเป็นพี่น้องกัน แต่พอวันนี้ฝนตกหนักอรินเข้ามาที่ฐานไม่สะดวกเขาจึงโทรมาหาหมออาทิตย์ผู้เป็นรุ่นพี่ร่วมสถาบันเพื่อให้หมออาทิตย์ช่วยเข้ามาดูแลพี่ชายแทน

“อรินมันใช้หมอมาล้างแผลให้ผมหรอครับ ไอ้เด็กนี่ชักจะเอาใหญ่มีที่ไหนมาใช้งานรุ่นพี่ตัวเอง ไว้มันเสนอหน้ามาที่นี่แล้วผมจะลากมันมาให้หมอจัดการนะครับ” พอได้ยินวีรกรรมของน้องชายผู้กองกรินทร์ก็อดตำหนิไม่ได้

“ไม่เป็นไรครับ ความจริงผมก็เป็นหมอประจำฐานนี้อยู่แล้วถึงอรินไม่ขอร้องมาผมก็ต้องมาล้างแผลให้ผู้กองอยู่ดี” หมออาทิตย์ว่าขำๆ ให้กับนิสัยของอริน “จะว่าไปก็โลกกลมดีนะครับที่ผมได้มาร่วมงานกับพี่ชายของไนเปอร์ เจ๊โหดขาใหญ่ประจำวิทยาลัยแพทย์ ทั้งสวย เรียนเก่ง ภาคสนามเก่ง นี่ถ้าไม่โหดไปหน่อยหนุ่มๆ คงตามเป็นพรวน”

“ไม่ตามนั่นแหละครับดีแล้วจะได้ไม่ต้องถูกปีศาจข่มเหงรังแก”

“ก็เห็นมีแต่ข้ามโขงกับอรินนั่นแหละครับที่คอยเป็นเบ๊ให้สมัยเรียน” เพื่อนของเขาเคยจีบแก้วเจ้าจอมแล้ว แต่พอถูกแก้วเจ้าจอมพาไปซิ่งรถมอเตอร์ไซค์แล้วขับปาดหน้ารถสิบล้อแบบกระชั้นชิดเพื่อนของเขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้เธออีกเลย ขาโหดประจำวิทยาลัยใครก็ไม่กล้าแตะต้องเพราะพ่อใหญ่มาก

“นับตั้งแต่หมอคนเก่าย้ายไปที่นี่ก็ไม่มีหมออีกเลยจนอรินต้องคอยมาดูแลทั้งหน่วยของ ตชด. ทั้งฐานทหารพรานแล้วก็ชาวบ้านในแถบนี้ กว่าจะออกไปหาหมอที่ในตัวเมืองก็เดินทางลำบาก ชาวบ้านบางคนก็ไม่มีรถ อยู่ติดชายแดนกลางป่าแบบนี้ไม่ค่อยมีความสะดวกสบายเลยไม่ค่อยมีใครอยากเข้ามาประจำการ หลายปีก่อนนู้นก็ยังมีทั้งอรินกับไนเปอร์ พอไนเปอร์บ้าผู้ชายย้ายลงใต้ตามผัวที่นี่ก็เลยมีแค่อรินคนเดียว ขอบคุณหมอมากๆ นะครับที่เสียสละทิ้งความสบายมาอยู่ที่นี่ ความจริงอยู่ที่โรงพยาบาลค่ายที่เดิมก็น่าจะสะดวกสบายอยู่แล้ว”

“ผมก็ไม่ได้เสียสละหรอกครับผู้กอง ก็แค่...อยู่ที่เก่าไม่ได้แล้วก็ไม่อยากเห็นอะไรๆ ที่นั่นเลยต้องหนีมาไกลแบบนี้ ผู้คนแถวนี้มีหมอเพิ่มหมอก็ได้มารักษาใจด้วยก็ถือว่าวินๆ แล้วกัน” รอยยิ้มอันขมขื่นของหมออาทิตย์ผู้กองกรินทร์เข้าใจดี เขาเองก็เคยอกหักมาหลายครั้ง พออกหักก็ไม่อยากจะอยู่ที่เดิมจนต้องหนีไปไกลๆ เฮ้อ! นี่เขาก็หนีมาไกลแล้วก็ยังไม่วายตามเขามาอีก

“อ้อ นี่ผู้กองทราบแล้วยังครับว่าข้างนอกดินทรุดตัวจนถนนขาด” หลังจากที่ล้างแผลให้ผู้กองกรินทร์เสร็จหมออาทิตย์ก็พูดขึ้น “เมื่อคืนนี้ฝนตกหนักพอมาวันนี้ฝนตกอีกดินก็เลยทรุดตัว คงอีกหลายวันกว่าจะซ่อมถนนเสร็จ ถ้าฝนยังตกลงมาแบบนี้ถนนคงซ่อมไม่ได้ซักทีแน่”

คำบอกเล่าของหมออาทิตย์ทำให้ผู้กองกรินทร์อดนึกถึงคำพูดของกุมาริกาไม่ได้ ...ฝนตกแบบนี้ก็เพราะเทวดาเจ้าป่าเจ้าเขาเป็นใจ ท่านไม่อยากให้พี่ซีลส่งน้ำเมยกลับก็เลยเสกฟ้าฝนมาขวางทางเอาไว้ คอยดูสิ เดี๋ยวฝนก็ตกหนัก น้ำป่าไหล ถนนขาดแน่นอน ธรรมชาติเป็นใจน้ำเมยต้องถูกขังอยู่ที่นี่แน่ๆ ใช่ เป็นอย่างที่เธอว่าจริงๆ เพราะตอนนี้เธอถูกธรรมชาติกักขังเอาไว้กับเขาแล้ว เส้นทางที่จะออกไปข้างนอกมีเส้นนี้เส้นเดียวที่สามารถขับรถผ่านได้ แต่ถ้านอกจากนี้ก็มีแต่ต้องเดินอ้อมเขาไปเท่านั้นและต้องอ้อมไกลด้วยเพราะมีแต่ภูเขาและหน้าผา เหอะ! เทวดาเจ้าป่าเจ้าเขาคงจะรักเธอมากสินะถึงได้คอยเอาใจช่วยเธอเสียขนาดนี้

“โชคดีว่าทางเราผลัดเปลี่ยนกำลังกันทันเวลาแล้วหมวดเขมก็เอาเสบียงเข้ามาที่ฐานเยอะ ไม่งั้นคงลำบากแย่” และมันก็คงเป็นโชคดีของกุมาริกาที่เธอจะได้มาทำอะไรตามใจอยู่ที่นี่ด้วย ผู้กองกรินทร์ได้แต่คิด หมออาทิตย์เองก็คิดแบบนี้ ทันทีที่กำลังชุดเก่ากลับออกไปพักข้างนอกและกำลังชุดใหม่เข้ามาประจำการถนนก็ขาดพอดี นี่ดีนะที่ตอนถนนขาดไม่ได้มีใครไปอยู่แถวนั้น

หลังจากที่หมออาทิตย์กลับไปผู้กองกรินทร์ก็เดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้งเมื่อตอนนี้ฝนได้เทลงมาอย่างหนักจนสาดเข้ามาในระเบียงบ้าน ผู้หมวดเขมทัตเพิ่งส่งข้อความมาบอกเขาอีกว่าตอนนี้ทีมลาดตระเวนกลับมาถึงฐานกันแล้วและทุกคนปลอดภัยกันดี พอรู้แบบนี้แล้วผู้กองกรินทร์ก็คอยวางใจ เขาก็กลัวว่าคืนนี้เหล่าลูกน้องจะต้องนอนตากฝนกันในป่าเสียแล้ว

พอเข้ามาในบ้านกุมาริกาก็ค่อยๆ ยื่นใบหน้าออกมาจากช่องประตูห้องนอนที่เปิดแย้มเอาไว้ ดวงตากลมโตหวานๆ พราวระยับขณะมองเขาจนเขาต้องมองเธอกลับก่อนจะกระดิกนิ้วเรียก ซึ่งพอเขากระดิกนิ้วเรียกเธอก็รีบเดินออกมาหาเขาโดยที่ยังนุ่งผ้าขนหนูอยู่ตามเดิม ตอนแรกก็นึกว่าเขาเรียกเพราะอยากกอดเธอ พอกุมาริกาทำท่าจะโผเข้ากอดผู้กองกรินทร์ก็เอามือยันหน้าผากของเธอเอาไว้แล้วชี้ไปทางห้องน้ำ

“ไปอาบน้ำได้แล้ว”

“ไม่อาบด้วยกันหรอคะ ไหนๆ ก็ถอดแล้ว” เธอยังตาพราวไม่หายกับมัดกล้ามของเขา เพราะก่อนหน้านี้ผู้กองกรินทร์ต้องล้างแผล เปลี่ยนผ้าปิดปากแผลใหม่เขาก็เลยถอดเสื้อออก เขาเองก็กำลังจะอาบน้ำเหมือนกันพอถอดเสื้อแล้วเลยยังไม่ได้ใส่

“รีบๆ ไปอาบน้ำซะอย่ามัวมาพูดจาไร้สาระ” เขาย้ำอีกแล้วเดินเข้าห้องนอนไป หายเข้าไปได้ไม่นานก็เดินออกมาในชุดนุ่งผ้าขาวม้า มีผ้าขนหนูสีเข้มพาดไหล่

“พี่ซีลก็จะอาบน้ำเหมือนกันหรอคะ จะอาบกับน้ำเมยใช่มั้ย” ที่เธอบอกว่าจะอาบน้ำกับเขาน่ะเธอแค่พูดเล่นเพราะรู้ว่าเขาคงไม่มาอาบกับเธอหรอก แต่นี่...เขาจะมาอาบน้ำกับเธอจริงๆ หรอ

“ผมจะไปอาบที่ตุ่มน้ำหน้าบ้าน ส่วนคุณก็เข้าไปอาบในห้องน้ำนู่น” เฮ้อ! โล่งใจไปที

“ให้น้ำเมยช่วยอาบมั้ยคะ พี่ซีลยังเจ็บแผลอยู่น่าจะทำอะไรไม่ถนัด เดี๋ยวแผลจะโดนน้ำด้วย”

“ผมมีปลาสเตอร์กันน้ำเอาไว้ปิดแผลตอนอาบน้ำแล้วผมก็ไม่ได้ป่วยโคม่า ผมช่วยตัวเองได้”

“มีน้ำเมยมาอยู่แบบนี้พี่ซีลไม่ต้องช่วยตัวเองก็ได้ค่ะ ให้น้ำเมยช่วยดีกว่า”

“ก็...” ผู้กองหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อรู้สึกแหม่งๆ กับบทสนทนาเมื่อกี้นี้ เขาหมายถึงเขาสามารถช่วยเหลือตัวเองในการใช้ชีวิตประจำวันได้ ไม่ใช่ช่วยตัวเองในแบบอื่น “ไปอาบน้ำเถอะไป” เขาไม่อยากจะพูดกับเธอแล้ว พูดทีไรชวนให้คิดถึงเรื่องใต้สะดือตลอด

“ไปอาบน้ำเถอะไป” เมื่อผู้กองกรินทร์เดินไปอาบน้ำแล้วกุมาริกาก็ทำปากยื่นจีบปากจีบคอล้อเลียนเขา หมั่นไส้นิดๆ ยิ่งเป็นมนุษย์น้ำแข็งแบบนี้เธอยิ่งอยากเอาไฟไปลน ไม่สิ! แข็งทื่อขนาดนี้ไฟลนคงเอาไม่อยู่...ประชุมเพลิงเลยแล้วกัน!

ที่หน้าบ้านพักของผู้กองกรินทร์มีตุ่มน้ำอยู่สองตุ่มอยู่ข้างบันได แม้ว่าตอนนี้ฝนจะตกหนักแต่ก็มีหลังคาสังกะสียื่นออกมาพอให้ยืนอาบน้ำได้ กุมาริกายืนกัดริมฝีปากจิกขอบประตูบ้านเอาไว้แน่นเมื่อเห็นเขากำลังอาบน้ำอยู่ ผู้ชายร่างสูงเนื้อตัวมีแต่มัดกล้าม ซิกแพคและรอยแผลเป็นกำลังยืนอาบน้ำท่ามกลางสายฝน กลิ่นหอมสบู่ลอยมาเตะจมูกของเธออย่างจังแต่กลิ่นกายของเขากลับหอมยิ่งกว่า หยดน้ำที่พร่างพรมอยู่ตามร่างกายของเขาดูเซ็กซี่สุดๆ ท่วงท่าในการใช้ขันตักน้ำขึ้นมา การถูสบู่...พ่อเจ้าชายน้ำแข็ง...สนใจไปออดิชั่นเป็นพรีเซนเตอร์สบู่อาบน้ำมั้ย พี่ริกเตอร์ก็พี่ริกเตอร์เถอะ เจอพี่ซีลเข้าไปพี่ริกเตอร์กระเด็นตกขอบถนนไปเลย เธอนึกถึงริกเตอร์พระเอกหนุ่มซูเปอร์สตาร์คู่จิ้นของตัวเอง

“นี่! ใครสั่งใครสอนให้แอบถ้ำมองคนอื่นอาบน้ำ ถ้าคุณยังแอบดูผมอาบน้ำอีกผมจะควักลูกตาคุณออกมา”

ปัง!!!

เสียงปิดประตูห้องน้ำดังตามมาเมื่อผู้กองกรินทร์จับได้ว่ามีคนมาแอบดูเขาอาบน้ำ ซึ่งพอถูกเขาจับได้นักถ้ำมองก็รีบวิ่งหนีไปอาบน้ำบ้าง จนเมื่อเธอลับสายตาไปผู้กองกรินทร์ก็เผลอยิ้มออกมากลางสายฝน หัวใจของเขาอบอุ่นและเต้นระรัว พอรู้ตัวว่าตัวเองยิ้มเขาก็พยายามจะหุบยิ้มลง แต่ก็ทำไม่ได้...ยัยเด็กนี่น่ารักเป็นบ้าเลย ถ้าไม่นับตอนอยู่กับหลานเขาก็แทบยิ้มไม่ออก แต่พอได้มาเจอเธอกลับกลายเป็นว่าเขาไม่สามารถหยุดยิ้มได้ หัวใจที่เคยเจ็บปวดอุ่นไปทั้งใจและสุขหัวใจเหลือเกิน

“อะไรนะพี่ คุณดอลลี่หายตัวไปอีกแล้วหรอ” หลังจากที่อาบน้ำเสร็จและกำลังแต่งตัวอยู่จู่ๆ สารวัตรพนาก็โทรมาหาเขา ตอนแรกก็นึกว่าจะมีเหตุด่วนเหตุร้ายอะไรเสียอีก

(“ใช่ วันก่อนน้องชมพูถือเข้าไปเล่นในห้องแก แต่ไนเปอร์เข้าไปดูแล้วก็ไม่เห็นมีพี่เลยโทรมาถามว่าแกเห็นมั้ย ตอนนี้น้องชมพูร้องไห้หาคุณดอลลี่ใหญ่แล้ว”) แค่ตุ๊กตาตัวโปรดของลูกสาวหายแต่คนพ่อก็ร้อนใจราวกับลูกถูกลักพาตัว ผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นตบหน้าผากอย่างกลุ้มๆ ตามแล้วมองไปทางห้องน้ำที่ตอนนี้กุมาริกายังอาบน้ำอยู่ ขั้นตอนการอาบน้ำก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนแต่ทำไมเธอถึงอาบนานนักก็ไม่รู้

“หารอบบ้านก็ไม่เจอใช่มั้ย”

(“ใช่ เนี่ย คุณปู่กับคุณย่าก็กำลังช่วยหาอยู่”) ตุ๊กตาตัวโปรดของท่านพวงชมพูหายไป ลำบากถึงขั้นต้องให้พลเอกปภพกับคุณหญิงกรกชมาช่วยหาให้เลยหรอ ยิ่งใหญ่จังเลยท่าน ผบ.พวงชมพู

“ไอ้เรนเจอร์กับน้องเพลงล่ะ”

(“กลับนครพนมไปแล้ว”)

“งั้นพี่ก็ไม่ต้องหาแล้ว บอกคุณปู่กับคุณย่าเลิกหาด้วยเพราะตอนนี้คุณดอลลี่ก็คงไปเที่ยวนครพนมกับไอ้เรนเจอร์แล้วล่ะ มันแก้แค้นที่วันนั้นยัยพวงกับน้องโมกซื้อขนมมาฝากผมแต่ไม่เอามาฝากมัน ทางที่ดีผมว่าพี่ไปซื้อคุณดอลลี่ตัวใหม่ให้ยัยพวงเถอะ”

(“อะไรนะ! ห่ามึงไอ้เรนเจอร์ ทำไมมึงชอบแกล้งแต่ลูกกูวะ”) ถ้าอยู่ใกล้พ่อจะลากคอมันมาให้แก้วเจ้าจอมกระทืบให้เข็ดเลย (“งั้นแค่นี้นะ เดี๋ยวพี่จะให้ไนเปอร์โทรไปรายงานเรื่องนี้กับอาเชนทร์ก่อน เดี๋ยวให้อาเชนทร์ช่วยกระทืบมันให้”)

“เดี๋ยวก่อนพี่” เมื่อสารวัตรพนาจะวางสายไปจัดการกับผู้กองกวินทร์เขาก็เรียกเอาไว้ ไม่ใช่เรียกเพราะเป็นห่วงน้องชายเพียงแต่...เขามีเรื่องอยากจะถามสารวัตรพนา ก็ว่าจะโทรไปถามอยู่แต่สารวัตรพนากลับโทรมาหาเขาเสียก่อน

“คือ...ผมมีเรื่องจะถามพี่นิดหน่อยน่ะ” ว่าแล้วก็เหลือบตาไปมองยังประตูห้องน้ำอีกซึ่งยังมีเสียงใช้ขันจ้วงตักน้ำมาอาบอยู่ “ผมอยากรู้ว่าตอนที่ไนเปอร์อ่อยพี่แล้วก็จะจับพี่ปล้ำน่ะ พี่หนีเอาตัวรอดยังไงหรอ”

(“ฮะ!”) สารวัตรพนาขมวดคิ้วมุ่น วันนี้ไอ้แฝดคนพี่มันนึกยังไงมาถามเขาแบบนี้ (“นึกยังไงถามเรื่องนี้”)

“ถามก็ตอบมาเถอะน่าพี่”

(“เออๆๆ”) แม้จะงงๆ แต่สารวัตรพนาก็ยอมตอบไปตามตรง (“ตอนที่พี่จะถูกไนเปอร์รวบหวงรวบหาง...พี่ไม่หนี”)

“อ้าว” ก็ไหนมันว่ามันถูกข่มขืนไง

(“ก็แค่อิดออด ขัดขืนนิดๆ หน่อยๆ พอเป็นพิธีแล้วพี่ก็สมยอมเลย...พี่ชอบให้เมียปล้ำ เวลารุกไนเปอร์น่ารักดี”) ว่าแล้วก็ขำตามขณะมองแก้วเจ้าจอมที่กำลังโอ๋ลูกอยู่ คุณดอลลี่หายตัวไปทีไรเป็นเรื่องใหญ่ของบ้านตลอด (“จะมีสาวที่ไหนมาจับปล้ำหรอ มูฟออนจากคุณน้ำเมยได้แล้วรึไง”)

“ก็...ไม่มีอะไรหรอกผมแค่ถามไปงั้นๆ แหละ พี่รีบไปซื้อคุณดอลลี่ให้ยัยพวงเถอะไป แค่นี้นะ”

เหมือนคำตอบจากน้องเขยจะไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยตอนนี้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่ากุมาริกาจะอาจหาญทำอะไรแบบนั้นหรอก เขาดูออกว่าเธอเองก็กลัวๆ เขาอยู่เหมือนกัน ถึงที่ผ่านมาเธอจะใจอ่อนยอมเขาและเต็มใจแต่จะให้เธอจับเขาข่มขืนเธอคงไม่กล้าแล้วก็คงไม่มีปัญญาด้วย แค่เขาผลักเบาๆ ทีเดียวเธอก็เซถลาแล้วมีหรือที่เธอจะอาจหาญได้ขนาดนั้น ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เขาว่าเขาจะเผลอตัวทำตามใจของตัวเองมั้ย...พ่อของเขาให้เกียรติแม่แก้มและเขาหอกันหลังแต่งงาน น้องชายของเขาก็เข้าหอหลังแต่งงานและเขาเองก็จะทำแบบนั้น ตราบใดที่ยังไม่แต่งงานเขาก็จะไม่แตะต้องเธอ แค่เธอหนีคนทั้งประเทศมาหาเขาเธอก็เสียหายมากพอแล้วเขาคงทำลายเธอไม่ได้อีก ถ้าในสามวันนี้ถนนที่ขาดยังซ่อมไม่เสร็จแล้วเธออยากกลับบ้านขึ้นมาไว้เขาจะบอกให้กริชชาภัทรเอาเครื่องบินมารับเธอก็แล้วกัน

“หนาวๆๆๆ” ระหว่างที่เขานั่งคิดอะไรอยู่บนเตียง คนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็นุ่งผ้าขนหนูกระโจมอกเข้ามาในห้องนอน เธอกระโดดขึ้นมาบนเตียงแล้วดึงเอาผ้าห่มของเขาไปห่อตัวอีกทีจนมิดชิด ยื่นออกมาแค่หน้าผ่องๆ แล้วก็ตัวสั่นอยู่อย่างนั้น กลางป่ากลางเขาแบบนี้พอฝนตกลงมาหนักๆ ก็ย่อมหนาวเป็นธรรมดา น้ำที่ใช้ก็เป็นน้ำที่ต่อมาจากน้ำตกด้านหลังฐานกุมาริกาก็เลยได้อาบน้ำเย็น

“พี่ซีล ที่นี่ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นหรอคะ”

“คุณเห็นที่นี่เป็นโรงแรมหรือรีสอร์ตรึไง”

นั่นสิ กุมาริกาก็ลืมไป เธอรวบผ้าห่มมาห่อตัวให้กระชับแล้วก็กระดึ๊บตัวเข้าไปหาผู้กองกรินทร์พร้อมกับยื่นแก้มเข้าไปหาเขา

“น้ำเมยหนาว หนาวจนแก้มเย็นไปหมดแล้วถ้าไม่เชื่อพี่ซีลลองเอาจมูกมาแตะดูก็ได้” แล้วก็เอาคางเล็กๆ มาเกยกับไหล่ของเขา น้ำเสียงก็ออดอ้อนอย่างน่ารักจนผู้กองกรินทร์ต้องหันหน้าหนี ขบกรามแน่นด้วยกลัวว่าจะเผลอหลุดยิ้มออกมาอีก

“ลองเอาจมูกมาแตะดูสิคะ”

ยัยเด็กนี่...

“รีบแต่งตัวซะจะได้ไปกินข้าว” เขารีบลุกพรวดผละออกจากเธออีกครั้งแล้วเดินออกไป กุมาริกาก็เลยทำท่ายกสองมือขึ้นกางเล็บแบบลูกแมวใส่เขา อย่าให้เธอได้ตะปบเชียวนะ

ก็ไม่คิดว่าอากาศมันจะหนาวแบบนี้ แล้วนี่ฟ้ารั่วหรืออย่างไรฝนถึงยังไม่หยุดตกอีก กุมาริกาที่เตรียมชุดนอนมาแต่แบบชุดกระโปรงบางๆ จึงถือวิสาสะหยิบเอาเสื้อกันหนาวตัวใหญ่สีดำของผู้กองกรินทร์มาใส่ทับ จากนั้นก็เดินออกไปหาเขา

“ใครใช้ให้คุณเอาเสื้อของผมมาใส่” เจ้าของเสื้อหันมาถามขณะหยิบของแห้งออกมาจากตู้กับข้าวเพื่อทำอาหาร

“ก็น้ำเมยหนาวนี่ เสื้อพี่ซีลตัวใหญ่ดีใส่แล้วอุ่นมากๆ ทีพี่เพลงพิณยังใส่เสื้อวอร์มทหารเรือของคุณลุงแฝดน้องเลย”

“นั่นเขาเป็นผัวเมียกัน”

เชอะ! แล้วยังไงเธอจะใส่เสียอย่าง กุมาริกาไม่สนใจคำพูดของเขา พอเห็นเขาเหมือนจะทำมื้อเย็นเธอก็เริ่มหิวขึ้นมาแล้วจึงเดินเข้าไปดูด้วย ภายในบ้านพักของเขาก็ไม่มีอะไรมาก เป็นบ้านไม้หลังเล็กๆ พอเปิดประตูจากระเบียงเข้ามาก็จะเห็นห้องนอน ข้างห้องนอนทางขวามือคือห้องน้ำเล็กๆ ที่หน้าห้องนอนจะมีโซฟาทำจากไม้หวายสานง่ายๆ เหมือนจะเป็นของที่ทำขึ้นมาเอง มีมุมครัว...จะเรียกว่าครัวดีมั้ย ก็แค่โต๊ะไม้ธรรมดามีตู้เก็บพวกอาหารแห้งแบบต่างๆ มีกาต้มน้ำร้อนเล็กๆ หม้อหุงข้าว กระทะไฟฟ้าแล้วก็เตาแก๊สกระป๋อง ใต้โต๊ะก็มีพวกน้ำดื่ม มีเครื่องกรองน้ำอยู่ข้างตู้เย็นตัวเล็ก ที่หน้าห้องน้ำมีเครื่องซักผ้าด้วย

“ก็ไม่ถึงกับกันดาร” เธอเผลอพูดออกมาเมื่อสำรวจบ้านพักของเขา จะขาดก็แต่แอร์กับทีวี

“ถึงจะมีไฟฟ้าใช้แต่ก็ต้องใช้ให้ประหยัด ใช้เท่าที่จำเป็น เมื่อก่อนพ่อของผมเคยอยู่ประจำการที่ฐานนี้ ตอนนั้นที่นี่ยังเป็นแค่ฐานเล็กๆ ไม่มีไฟฟ้าใช้ สัญญาณโทรศัพท์ก็หายากพอๆ กับน้ำมัน พอยุคสมัยเปลี่ยนไปความเจริญมีมากขึ้นก็ค่อยสบายกว่าเมื่อก่อนหน่อย”

“แล้วตอนนั้นคุณพ่อใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“นี่ พ่อผมไม่ใช่คุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อแบบคุณนะ” ผู้กองกรินทร์ว่าแล้วหยิบกุนเชียงออกมาจากห่อ “ตอนนั้นแม่แก้มของผมมาเป็นหมออยู่ที่นี่ ถึงแม่แก้มจะไม่ใช่แพทย์ทหารแต่เพราะตอนนั้นหมอขาดแคลน หมอที่นี่ก็ไม่อยู่แล้วแม่แก้มเลยอาสาเข้ามาอยู่ที่นี่แล้วก็ได้รักกันกับคุณพ่อของผม เครื่องซักผ้าไม่มีใช้คุณพ่อก็จะซักเสื้อผ้าให้แม่แก้ม ทำกับข้าวให้แม่แก้มกิน จุดตะเกียงให้แม่แก้มอ่านหนังสือ” ผู้กองกรินทร์รู้สึกมีความสุขยามได้เอ่ยถึงความรักระหว่างพ่อกับแม่ของตน ทุกวันนี้พ่อกับแม่แก้มของเขาก็ยังรักกันมาก ความรักไม่ได้จืดจางลงเลย พ่อของเขาอยู่ไม่ได้ถ้าขาดแม่แก้ม พอเห็นว่าเขาอาการเริ่มดีขึ้นแล้วพ่อของเขาก็ขอให้แม่แก้มรีบกลับไปหาที่ปัตตานีทันที พ่อเขาติดแม่แก้มมาก เวลาไม่มีแม่แก้มอยู่ข้างๆ พ่อเขาชอบเสียความมั่นใจในตัวเองไป เหมือนขาดแรงใจในการใช้ชีวิต ระหว่างที่ผู้กองกรินทร์นึกถึงพ่อกับแม่กุมาริกากลับโฟกัสแค่เรื่อง...

“หมอไม่อยู่...หมอไปไหนล่ะคะ”

“โดนยิงตาย” เขาตอบเสียงนิ่งๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรในขณะที่กุมาริกาเริ่มจะกลัวแล้วก็เลยเดินเข้าไปยืนเบียดเขา

“ยะ...ยิงตายเลยหรอ”

“ใช่ สมัยก่อนที่นี่เคยมีคนร้ายยกพวกบุกเข้ามาถล่มฐาน ทั้งทหารทั้งคนร้ายสู้กันนอนตายเป็นเบือ ถ้าดึกๆ คุณเห็นอะไรแปลกๆ ก็อย่าไปทักล่ะ ที่นี่ผีป่าแรงมาก ทางที่ดีพอตะวันตกดินแล้วอย่าออกจากบ้านเด็ดขาด”

“พี่ซีล น้ำเมยกลัวนะ” เธอทำแก้มป่องว่าแล้วเข้าไปกอดเขา แต่ผู้กองกรินทร์ก็ใช้ถุงกุนเชียงไปดันตัวเธอออก

“อ่ะเอาไปทอด”

เป็นอีกครั้งที่กุมาริกาค้อนใส่เขา เขาก็รู้ทั้งรู้ว่าเธอทำกับข้าวไม่เก่ง แค่ต้มน้ำลวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้ก็นับว่าหรูมากแล้ว

“น้ำเมยทำกับข้าวไม่เป็น”

“ไหนบอกว่าจะมาดูแลผมไง” กุมาริกาก้มหน้างุด ที่บ้านของเธอมีเชฟทั้งเชฟอาหารไทย อาหารยุโรป จีน ญี่ปุ่นแล้วก็เกาหลี แต่ถ้าอยากกินอะไรนอกเหนือจากนี้ก็ให้เชฟที่โรงแรมในเครือรัตนภิรมย์มาทำให้ อย่างเธอที่ต้องควบคุมอาหารก็จะมีเชฟส่วนตัวมาคอยดูแลเรื่องอาหารโดยเฉพาะ

“พี่ซีลหิวมากมั้ย งั้นน้ำเมยลวกเส้นบะหมี่ให้ก็ได้ น้ำเมยต้มบะหมี่อร่อยทุกห่อเลยนะ” เธอหยิบซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับปลากระป๋องขึ้นมา แต่ผู้กองกรินทร์ก็แย่งของในมือของเธอไปเก็บที่เดิมก่อนจะจัดการเอากุนเชียงมาหั่น

พอเห็นเขาเริ่มทำอาหารเองกุมาริกาก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ต้องให้คนป่วยมาทำอาหารให้ ไม่รู้ว่าเธอมาดูแลเขาหรือมาเป็นภาระของเขากันแน่

“พี่ซีลไม่ไปกินข้าวกับทหารคนอื่นๆ หรอคะ” ก็เห็นมีโรงครัวอยู่นี่

“ปกติผมก็ไปกินข้าวกับลูกน้องที่โรงครัวทุกมื้อแหละ แต่วันนี้ผมมีคุณมาอยู่ด้วยผมก็เลยพาคุณออกไปให้ใครๆ เห็นไม่ได้ ถ้าเป็นคนธรรมดาก็ยังพอโกหกได้ว่าเป็นคนรับใช้ที่แม่ให้เข้ามาคอยดูแลช่วงที่บาดเจ็บ แต่นี่...เล่นเป็นถึงดาราดังและกำลังรวมหัวกับผู้จัดการส่วนตัวโกหกคนทั้งประเทศแล้วผมจะทำอะไรได้ ตอนนี้ถนนที่เชื่อมระหว่างฐานกับโลกภายนอกก็เกิดยุบตัวต้องใช้เวลาซักพักกว่าจะซ่อมเสร็จ เจ้าป่าเจ้าเขาท่าจะอยากให้คุณอยู่ที่นี่กับผมจริงๆ”

“น้ำเมยขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ซีลต้องลำบาก งั้น...น้ำเมยจะหัดทำกับข้าวนะ” พอเธอจะมาแย่งมีดกับกุนเชียงไปหั่นเขาก็ผลักเธอออกแล้วจัดการทำทุกอย่างเองตามเดิม กุมาริกาก็เลยได้แต่ยืนมองเฉยๆ อย่างน้อยก็เพื่อจะจดจำวิธีการทำอาหารจากเขาเอาไว้

“เอ๊ะ!” ระหว่างที่ดูเขาหั่นกุนเชียงแล้วเอาไปทอดกุมาริกาก็เพิ่งจะสังเกตว่าที่ฝ่ามือข้างซ้ายของเขามีแผลอยู่ มันเป็นรอยแผลเป็นเหมือนกับที่มือข้างซ้ายของเธอตอนที่เธอกรีดเลือดสาบาน บาดแผลของเธอถูกศัลยกรรมอย่างดีจนตอนนี้ไม่มีเหลือร่องรอยใดๆ แต่ของเขาบาดแผลยังมีรอยแผลเป็นอยู่ เขาได้แผลนี้มาจากไหน จากการบาดเจ็บที่ว่านี่รึเปล่า เธอยกฝ่ามือของตัวเองขึ้นมาดูสลับกับชะเง้อดูมือของเขาจนผู้กองกรินทร์ต้องมองตาม

“เรามีแผลที่เดียวกันเลย”

“แล้วไง”

“...คุณลุงแฝดน้องไม่มีแผลที่ฝ่ามือ พี่ซีลกับคุณลุงแฝดน้องไม่เหมือนกันแล้ว” เธอยิ้มร่า เล่นมีแผลเป็นที่ฝ่ามือแบบนี้คราวนี้ต่อให้หลับตาสัมผัสเธอก็รู้แล้วว่าใครเป็นใคร ต่อไปไม่มีกอดผิดตัวแน่นอน

แม้จะไม่ได้ทำอาหารแต่กุมาริกาก็เป็นผู้ช่วยที่ดี เธอช่วยหยิบจานให้เขา ช่วยหยิบเครื่องปรุงให้ ช่วยทุกๆ อย่างจนได้เมนูแกงจืดเต้าหู้หมูสับกับยำกุนเชียงเผ็ดน้อย ข้าวที่เขาหุงก็สุกจนนุ่มฟูขึ้นหม้อ กลิ่นหอมของอาหารชวนให้คนที่หิวอยู่แล้วต้องน้ำลายสอ

“อ้าว!!!” กุมาริการ้องออกมาลั่นเมื่อเธอจัดจานอาหารและคดข้าวใส่จานไปวางที่หน้าโซฟาหวายเรียบร้อยแล้ว ตอนแรกก็นึกว่ากับข้าวจะมีแค่สองอย่างแต่พอเห็นผู้กองกรินทร์หยิบเอาปิ่นโตออกมาเธอก็ต้องร้องใส่ มีกับข้าวอยู่แล้วแล้วจะทำใหม่ทำไมกันล่ะเนี่ย

ผู้กองกรินทร์ไม่ตอบว่าอะไรขณะเปิดปิ่นโตออก ซึ่งอาหารในปิ่นโตก็มีน้ำพริกกับผัก แกงป่าไก่แล้วก็ไข่ต้ม มีของหวานเป็นข้าวแต๋นโรยน้ำตาลเคี่ยวแล้วก็มะม่วงสุก ตอนแรกกุมาริกาก็ว่าจะโวยเรื่องที่เขาทำอาหารขึ้นมาใหม่ทั้งๆ ที่มีกับข้าวอยู่แล้ว แต่พอเห็นกับข้าวในปิ่นโตเธอก็เข้าใจทุกอย่างและอดยิ้มไม่ได้...เขารู้ว่าเธอคงกินอาหารรสเผ็ดๆ ในปิ่นโตไม่ได้ก็เลยทำให้เธอใหม่ แม้แต่ยำกุนเชียงก็ยังทำแบบไม่เผ็ดด้วย เขาไม่ได้ใจร้ายกับเธอเสียทีเดียว จริงๆ แล้วเขาเป็นห่วงเธอ ที่ไล่ให้เธอกลับบ้านก็เพราะกลัวว่าเธอจะลำบาก...เพราะเขาเป็นแบบนี้ไงเธอถึงตัดใจจากเขาไม่ได้ เขาไม่ใช่ผู้ชายหวานๆ เขาแสดงความรักไม่เก่งแต่ลึกๆ ในใจก็ห่วงใยเธอเสมอ เธอคิดไม่ผิดหรอกที่กล้าเดิมพันหัวใจด้วยชีวิตแบบนี้

“อร่อยจัง” เธอก็ต้องการแค่นี้นี่แหละ ได้อยู่กับคนที่รัก ได้กินข้าวด้วยกันถึงแม้ว่าจะไม่ใช่อาหารหรูแต่แค่มีน้ำพริกไข่ต้มเธอก็อยู่ได้

ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้ว่าอะไรเมื่อเห็นเธอกำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มป่อง เธอกินแกงจืดกับกินยำกุนเชียงที่เขาทำให้ แล้วเธอก็ยื่นช้อนมาตักแกงป่าไปลองกิน

“แอะ เผ็ด” แค่คำเดียวก็เผ็ดน้ำตาไหลแล้ว อาหารที่ฐานมักเป็นอาหารรสจัดเสมอและทุกคนที่ติดอาหารรสจัดกันด้วย วันไหนอาหารรสไม่จัดพริกน้ำปลาจะขายดีเสมอเพราะจะเอาไปเพิ่มความเผ็ดกัน

“รู้ว่าเผ็ดแล้วกินทำไม” ไม่วายเขาต้องรินน้ำใส่แก้วให้เธอแล้วตักไข่ต้มไปให้เธอกินแก้เผ็ดด้วย “จะว่าไปกินเผ็ดก็ดีนะ หนาวๆ แบบนี้ก็ต้องกินของเผ็ดๆ ร้อนๆ”

“พี่ซีลเผ็ดร้อนมั้ยคะ ถ้าเผ็ดร้อนน้ำเมยจะกินพี่ซีล อุ๊บ!” แล้วก็แทบตาเหลือกเมื่อเขายัดไข่ต้มทั้งฟองใส่ปากเธอ

“กินไข่ไปเลยไป”

“ไอ่อี้อีลอ้ออะอ่อยอี” (ไข่พี่ซีลก็อร่อยดี)

“ประสาท” เขาว่าเข้าให้อีก รู้สึกเหมือนเสียตัวยังไงก็ไม่รู้ ตั้งแต่มาถึงนี่เธอก็ลวนลามเขาทั้งการกระทำและคำพูด ดวงตาของเธอพราวระยับอย่างมีความสุข เธอดูมีความสุขมากจริงๆ กับข้าวคำไหนที่เธอตักให้แล้วเขากินเธอก็จะดีใจมาก เขาชอบเวลาที่เธอยิ้มแบบนี้และไม่ชอบเลยสีหน้าของเธอตอนที่ถูกเขาบอกเลิก เขาสงสารเธอแล้วก็เจ็บปวดไปกับเธอ เธอรักเขามากจริงๆ ยัยเด็กโง่คลั่งรักอนาคตของตัวเองกลับทิ้งได้ลง มันคุ้มแล้วหรอที่ต้องทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อมาหาเขา

“ถ้าจะกินน้ำก็กินน้ำในขวดใหม่นะ ไม่ต้องกินน้ำจากเครื่องกรอง” เขาบอกขณะที่เธอเอาจานที่เพิ่งล้างเสร็จมาเก็บ เพราะหลังจากมื้อเย็นเธอก็อาสาไปล้างถ้วยล้างจานเอง ล้างอีท่าไหนก็ไม่รู้ทำจานกระเบื้องเขาแตกไปสองใบ

“ทำไมกินจากเครื่องกรองไม่ได้ พี่ซีลยังกินเลย”

“น้ำที่เอามากรองเป็นน้ำฝน เครื่องกรองมันสะอาดก็จริงแต่คุณไม่เคยกินน้ำฝนมาก่อนเดี๋ยวจะท้องเสียเอา ถ้าจะกินจริงๆ ก็ต้องต้มให้สุกก่อนเข้าใจมั้ย ไปนอนได้แล้วไปเดี๋ยวผมจะทำงาน”

พอพูดถึงเรื่องงานกุมาริกาก็สงสัยว่างานที่เขาทำคืออะไรกันแน่ หลังจากที่ล้างหน้าแปรงฟันเธอก็นึกว่าเขาจะพร้อมนอนแต่เขากลับไปนั่งทำงานจริงๆ ไฟที่ระเบียงหน้าบ้านและไฟในตัวบ้านถูกปิดทุกดวง แต่เขาก็จุดตะเกียงเจ้าพายุเอาไว้แทน เห็นบอกว่าเพื่อประหยัดไฟฟ้าอะไรนี่แหละ ไฟที่เปิดก็มีเพียงแค่ไฟในห้องนอนซึ่งตอนนี้เขากำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานตรงปลายเตียง เธอมองหลอดไฟในห้องแล้วก็เบะปากใส่เขาอีกที ไหนเมื่อตอนหัวค่ำบอกว่าหลอดไฟเสียไงยะพ่อคุณ

แต่บทจะทำงานเขาก็ดูจริงจังมาก เห็นเปิดโน้ตบุคทำงานจริงๆ ไหนจะมีแท็บเล็ตอ่านรายงานอะไรนั่นอีก สักพักก็โทรคุยกับลูกน้องเรื่องงาน กุมาริกาได้แต่นั่งมองเขาอยู่บนเตียงโดยที่ในมือก็ถือไม้ตียุงเอาไว้ด้วย ที่ต้องถือเอาไว้ก็เพราะที่ผนังห้องนอนของเขามีตุ๊กแกตัวใหญ่อยู่ตั้งสามตัวทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอเห็นมีตัวเดียว เขาบอกให้เธอกางมุ้งนอนแล้วล่ะแต่เธอก็กางไม่เป็นก็เลยได้แต่นั่งรอเขาทำงานแล้วค่อยนอนพร้อมกัน

“อะไรของมึงอีก!” กุมาริกาสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ เขาก็ตวาดใส่โทรศัพท์เสียงดัง ใครโทรมาอีกล่ะ

“กูบอกแล้วไงว่ากูไม่รำ มึงไปรำกับเมียมึงสองคนเลยเดี๋ยวกูออกค่าเครื่องสักการะกับพานบายศรีให้” รำ...รำอะไรหรอทำไมเขาต้องไปรำด้วย

“มึงฟังกูดีๆ นะเรนเจอร์ กู - ไม่ - รำ โว๊ย!!!” แล้วเขาก็กดวางสายไปโดยมีกุมาริกานั่งมองทำตาปริบๆ เหมือนคนที่โทรมาจะเป็นน้องชายของเขา ไปก่อวีรกรรมอะไรกันอีกแฝดคู่นี้

“แล้วนี่ทำไมยังไม่หลับไม่นอนอีก” เธอต้องสะดุ้งอีกรอบเมื่อเขาหันกลับมาหา นี่เธออุตส่าห์นั่งเฉยๆ นั่งเงียบๆ แล้วนะเนี่ย เธอไม่ได้รบกวนอะไรเขาเลย

“น้ำเมยกลัวตุ๊กแกเลยนอนไม่หลับ” เธอชี้ตุ๊กแกตัวใหญ่ให้เขาดู สักพักเขาก็ปิดโน้ตบุคแล้วจึงลุกมาที่เตียงเพื่อกางมุ้งให้ แม้ว่าในบ้านพักจะไม่ค่อยมียุงแต่อยู่กลางป่าแบบนี้ก็ต้องเซฟตัวเองเอาไว้ก่อน

“พี่ซีลทำงานเสร็จแล้วหรอคะ”

“อืม” ตอนแรกพอกางมุ้งเสร็จเธอก็นึกว่าเขาจะมานอนที่เตียงกับเธอ แต่ทว่าเขากลับเอาเสื่อไปปูที่พื้นข้างเตียงแล้วหยิบหมอนกับผ้าห่มอีกชุดออกมาจากตู้เสื้อผ้า เขา...เขาไม่ขึ้นมานอนบนเตียงกับเธอหรอ เตียงก็ออกจะใหญ่แล้วเขาก็ยังมีแผลอยู่

“พี่ซีลไม่นอนบนเตียงหรอคะ”

“...” เขาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปิดไฟแล้วก็ค่อยๆ ล้มตัวลงไปนอนกับเสื่อเท่านั้น บรรยากาศภายในบ้านหลังน้อยกลับมาเงียบสนิท ได้ยินเพียงแต่เสียงสายลมและสายฝน กุมาริกายังคงนั่งอยู่บนเตียงด้วยไม่กล้านอน ทั้งๆ ที่เธอแค่อยากมาอยู่ดูแลเขากลับเหมือนเธอมาสร้างภาระให้เขามากกว่า ทำให้เขาต้องออกไปอาบน้ำนอกบ้าน ต้องมาทำกับข้าวให้แล้วไหนจะถูกเธอแย่งเตียงอีก กุมาริกาไม่อาจข่มตาให้หลับบนเตียงได้ดังนั้นเธอจึงหยิบหมอนและผ้าห่มเดินลงจากเตียงแล้วลงไปหาเขา

“เฮ้ยนี่ ทำอะไรของคุณน่ะ” ผู้กองกรินทร์ร้องว่าในความมืดเมื่อกุมาริกาลงจากเตียงมานอนข้างเขาและไม่นอนเฉยๆ แต่เธอยังเอื้อมแขนมากอดเขาด้วย

“ถ้าพี่ซีลไม่ขึ้นไปนอนบนเตียงน้ำเมยก็จะมานอนด้วยแบบนี้ค่ะ” แขนเล็กๆ กระชับกอดเขาแน่น เธอซบใบหน้าเข้าไหล่ของเขาซึ่งเขาก็ยังคงนอนนิ่งก่อนที่ทั้งเขาและเธอจะเงียบกันไปอีก ผู้กองกรินทร์ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาหนุนศีรษะ ยอมให้เธอเบียดกายแนบชิดแล้วหลับตาลง

“...พี่ซีลว่าความรักของเราจะสมหวังมั้ยคะ น้ำเมยจะได้แต่งงานกับพี่ซีลรึเปล่า น้ำเมยอิจฉาที่พี่เพลงพิณได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก มีงานแต่งที่ใหญ่โตสมหน้าตาแล้วครอบครัวของพี่ซีลก็รักพี่เพลงพิณมากด้วย คุณแม่ของพี่ซีลก็รักพี่เพลงพิณเหมือนลูกสาวแท้ๆ น้ำเมยไม่กล้าเรียกพี่เพลงพิณว่าซ้อรองแล้วก็ไม่กล้าเรียกตัวเองว่าซ้อใหญ่...กลัวว่าในอนาคตข้างหน้าน้ำเมยจะต้องแยกจากกับพี่ซีล ถ้าจะเรียกตัวเองว่าซ้อใหญ่ต่อไปน้ำเมยก็จะหน้าแตก ทุกคนที่บ้านของพี่ซีลเกลียดน้ำเมยมั้ยคะ รักน้ำเมยแบบพี่เพลงพิณรึเปล่า หรือที่พี่ซีลไม่อยากรักน้ำเมยก็เพราะที่บ้านไม่เข้าใจ”

“...ที่บ้านผมไม่มีใครเกลียดคุณทั้งนั้นแหละ ออกจะชอบคุณด้วยซ้ำ” เอาอะไรมาเกลียด พ่อเขาเชียร์เธอให้เขาทั้งๆ ที่เมื่อก่อนพ่อไม่เคยเชียร์ใครให้เขาเลย พอรู้ว่าเขาบอกเลิกเธอยังไงแม่แก้มก็ดุเขาใหญ่เลยหาว่าเขาทำไม่ถูกอย่างนั้นอย่างนี้

“ถ้าอย่างนั้น...พี่ซีลช่วยบอกน้ำเมยที ที่น้ำเมยลงทุนทำไปขนาดนี้มันคุ้มมั้ยคะ”

“ไม่คุ้มตั้งแต่คุณคิดที่จะทำแล้ว จนถึงตอนนี้ผมก็ยังคิดว่ามีคนอื่นอีกเยอะที่เหมาะสมกับคุณ คุณควรได้เจอคนที่ดีกว่าผม”

กุมาริกาได้ยินแบบนี้ก็น้ำตาซึมแล้วกระชับกอดเขาแน่นขึ้น เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของเธอทำให้ผู้กองกรินทร์ปวดใจตาม เธอเงียบไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา แล้วสิ่งที่เธอพูดมันทำให้เขานึกย้อนไปถึงตอนที่สารวัตรพนาพูดกับเขาก่อนที่จะมาที่นี่

“พี่ซีลรู้มั้ย...น้ำเมยน่ะไม่ได้อยากเจอคนที่ดีไปกว่านี้หรอกนะ น้ำเมยรักพี่ซีล ในเมื่อน้ำเมยได้เจอคนที่น้ำเมยรักแล้วน้ำเมยก็ไม่อยากเจอคนอื่นอีกถึงแม้จะมีคนที่ดีแสนดีมากกว่านี้น้ำเมยก็ไม่เอา ป้ามอลลี่บอกว่าถ้าเรารักใครคนหนึ่งเพราะเขาเป็นคนดี ถ้าเราเจอคนที่ดีกว่าเขาซักวันเราก็จะทิ้งเขาไป ถ้าเรารักใครที่ความสมบูรณ์แบบ พอเราเจอคนที่สมบูรณ์แบบกว่าเราก็จะทิ้งเขาไป ถ้าเรารักใครที่ความรวย พอเจอคนที่รวยกว่าเราก็จะทิ้งเขาไป แต่ว่า...น้ำเมยไม่ได้รักคนดี ไม่ได้รักคนสมบูรณ์แบบแล้วก็ไม่ได้รักคนรวย น้ำเมยรักแค่พี่ซีล รักทุกๆ อย่างที่เป็นพี่ซีลคนนี้ พี่ซีลไม่ต้องแสนดีแบบเจ้าชายก็ได้ ไม่ต้องสมบูรณ์แบบทุกอย่างหรอกอันไหนที่ขาดไปเราจะมาช่วยกันเติมเต็มใส่ส่วนที่ขาดนะคะ แล้วพี่ซีลก็ไม่ต้องรวยด้วย ดูอย่างวันนี้สิ แค่บ้านหลังเล็กๆ หลังคาสังกะสีแบบนี้น้ำเมยก็อยู่ได้ ถึงจะมีตุ๊กแกเยอะน้ำเมยก็อยู่ได้ กับข้าวไม่ต้องหรูก็ได้...แค่พี่ซีลทำให้น้ำเมยกินมันก็เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดแล้ว ชื่อเสียงใดๆ ทางสังคมน้ำเมยก็ไม่สน ถ้าน้ำเมยแคร์ในชื่อเสียงน้ำเมยคงไม่บินกลับมาจากอเมริกาหรอก...พี่ซีลอาจมองว่ามันไม่คุ้ม แต่น้ำเมยคิดว่ามันคุ้มนะคะเพราะอย่างน้อยน้ำเมยก็ยังได้นอนกอดคนรักของน้ำเมย บนโลกใบนี้ยังมีคนอีกมากมายที่วิ่งตามหาความรัก แต่น้ำเมยไม่ต้องทำแบบนั้นเพราะตอนนี้น้ำเมยได้เจอกับความรักที่น้ำเมยต้องการแล้ว” กุมาริกาเช็ดน้ำตาออกแล้วพลิกกายมานอนคว่ำดูใบหน้าของเขาผ่านความมืด มือเล็กๆ ยื่นมาจับแนบที่แก้มของเขาด้วยความรัก

“พี่ซีลจ๋า ต่อไปอย่าคิดอีกนะว่าไม่มีใครรักพี่ซีลจริงๆ ถึงใครในโลกใบนี้จะใจร้ายกับพี่ซีลแต่น้ำเมยจะยังรักและใจดีกับพี่ซีลเสมอ ต่อให้ทหารใจร้ายคนนี้จะชอบดุน้ำเมย จะพูดกับน้ำเมยไม่เพราะ จะไม่อ่อนโยนกับน้ำเมยเลยแต่น้ำเมยก็จะเอาความรักของน้ำเมยเข้าสู้ น้ำเมยจะไม่ยอมแพ้แล้วน้ำเมยก็เชื่อว่าซักวันพี่ซีลจะมองเห็นถึงความรักของน้ำเมยจริงๆ แล้วใจดีกับน้ำเมยบ้าง น้ำเมยรักพี่ซีลมากนะคะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันน้ำเมยถึงปักใจรักพี่ซีลมากมายขนาดนี้ทั้งๆ ความรักนี้เพิ่งเริ่มขึ้นได้ไม่นาน แต่ว่า...น้ำเมยรักของน้ำเมย เอาน้ำเมยไปฆ่าให้ตายน้ำเมยก็รักอยู่ดี” เธอยิ้มให้เขาท่ามกลางความมืด ผู้กองกรินทร์ยิ้มให้เธอด้วยความซาบซึ้งเช่นกันแม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นก็ตาม เธอก็เหมือนกับน้องสาวของเขานั่นแหละ แก้วเจ้าจอมไม่เคยอยากได้คนที่ดีที่สุดมาเป็นสามีแต่เธอต้องการเพียงแค่สารวัตรพนาเท่านั้นกุมาริกาเองก็เหมือนกัน มันจริงอย่างที่สารวัตรพนาบอก...เธอไม่ได้อยากได้สิ่งที่ดีที่สุดแต่เธอเพียงแค่อยากรักเขา เมื่อก่อนเขาเป็นแฟนคลับของเธอมาจนตอนนี้กลับเป็นเธอที่ต้องมาเป็นแฟนคลับของเขา

“คุณอยากรู้มั้ยว่าผมทำงานอะไรกันแน่” เขาพูดขึ้นมา ถ้าเธอจะรักเขามากขนาดนี้เขาก็ไม่อยากจะปกปิดเธออีก การจะบอกเรื่องนี้กับเธอนั่นแปลว่าเขาเชื่อใจเธอและยอมให้เธอก้าวเข้ามาในชีวิตของเขามากขึ้น

“พี่ซีลก็เป็นทหารพรานไง” พอเธอว่าแบบนี้เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนมาก่อนจะเปิดคลิปสารคดีสั้นๆ ที่เกี่ยวกับนักทำลายใต้น้ำจู่โจมให้เธอดู ซึ่งกุมาริกาก็นอนเอาคางเกยกับอกของเขาขณะดูสารคดีที่ว่าจนจบ จากนั้นผู้กองกรินทร์ก็กดภาพของเขาให้เธอดู ซึ่งเป็นภาพตอนที่เขาฝึกหน่วยรบพิเศษในหลักสูตรต่างๆ ภาพตอนที่เขาดำน้ำ ภาพตอนที่เขากระโดดร่ม ภาพตอนที่เขาบาดเจ็บ ภาพตอนที่ร่างกายของเขายังเต็มไปด้วยแผลสดๆ มากมาย ภาพตอนแบกท่อนซุงขนาดใหญ่ขึ้นภูเขา ภาพตอนถูกซ่อมโหด ทุกๆ ภาพกุมาริกาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกอดเขาแน่นด้วยความสงสารไม่คิดว่าเขาจะเจอมาสารพัดแบบนี้แต่อีกใจก็ชื่นชมในความสามารถของเขา และภาพสุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ภาพเขาแต่งเครื่องแบบทหารสีกากีแกมเขียวที่อกเสื้อเต็มไปด้วยเครื่องหมายแสดงความสามารถมากมาย

“ผมเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ หลักสูตรหน่วยรบพิเศษของไทยเกือบทั้งหมดผมผ่านมาหมดแล้ว อาชีพหลักของผมก็คือเป็นทหารพราน พ่อของผมเคยเป็นทหารพรานมาก่อนผมก็เลยอยากเป็นเหมือนพ่อ พ่อกับแม่ของผมพบรักกันที่นี่แล้วตอนเด็กๆ ผมก็เคยมาหาพ่อกับแม่ที่นี่บ่อยๆ เลยรู้สึกผูกพันผมก็เลยเลือกมาประจำการที่ฐานแห่งนี้ ผมเป็นผู้บังคับบัญชาการของที่นี่ มีหน้าที่ดูแลฐานและพาลูกน้องออกลาดตระเวนและลุยกับงานทุกๆ อย่างตามหน้าที่ แต่ในขณะเดียวกันผมก็เป็นหน่วยรบพิเศษที่จะต้องออกไปทำภารกิจลับตามที่ได้รับมอบหมายกับทีมด้วย”

“ทีม...ทีมของคุณลุงแฝดน้องที่นครพนมน่ะหรอคะ” เธอจำได้ ที่แต่ละคนเป็นทหารร่างใหญ่ตัวสูงๆ ในทีมนั้นก็มีคุณหมอข้ามโขงรวมอยู่ด้วย

“ใช่ เรนเจอร์มันเป็นหัวหน้าทีม เดิมทั้งทีมมีกันหกคนแต่ถ้าภารกิจไหนที่ค่อนข้างอันตรายผมก็จะเข้าไปช่วยทีมในการทำภารกิจ ข้ามโขงเป็นสมาชิกหน้าใหม่สุดเพราะ...ภารกิจก่อนหน้านี้เพื่อนของเราตายข้ามโขงก็เลยมาแทน ทีมของเราเป็นทีมที่แกร่งที่สุด เป็นทีมพิเศษที่หน่วยรบพิเศษหลายๆ คนอยากเข้าแต่ก็เป็นทีมที่เข้ายากมาก งานของพวกผมเป็นความลับที่แม้แต่บางทีก็บอกให้พ่อกับแม่รู้ไม่ได้ อย่างน้องเพลงเขาก็ไม่ได้รู้อะไรมากมาย เขาก็รู้แค่ว่าเรนเจอร์ไปทำงานแค่นั้น เวลาทำงานพวกผมจะต้องปลอมตัวบ้าง ปกปิดหน้าตาบ้างและห้ามให้ใครรู้ว่าเราเป็นทหาร ห้ามให้ใครรู้ว่าเราทำงานอะไร พยายามออกสื่อให้น้อยที่สุด”

“ก็เลยเป็นเหตุผลที่ว่าพี่ซีลเปิดตัวแล้วก็ออกสื่อกับน้ำเมยไม่ได้ใช่มั้ย”

“ใช่ ความจริงถ้าจะออกสื่อแล้วบอกว่าเป็นแค่ทหารพรานก็ได้ อย่างเรนเจอร์มันก็แต่งงานกับน้องเพลงแค่ในฐานะของทหารหน่วย นรข.ธรรมดาๆ คนหนึ่งแต่ว่า...ทางที่ดีพวกเราก็จะพยายามไม่แสดงตัวออกสื่อเพราะมันจะส่งผลถึงเรื่องความปลอดภัยของคนรอบตัว ส่งผลถึงลูกเมีย พ่อแม่พี่น้อง หลานๆ ของผมกำลังอยู่ในวัยน่ารักแล้วผมกับเรนเจอร์ก็มีรูปถ่ายในโซเชียลกับหลานๆ เยอะผมก็เลยไม่อยากแสดงตัวว่าทำงานอะไรเพราะหลานของผมอาจได้รับอันตราย ยิ่งผมกับเรนเจอร์หน้าเหมือนกันมากเราจะต้องเซฟกันและกันเพื่อไม่ให้เกิดการแก้แค้นผิดตัว อย่างเมื่อก่อนเรนเจอร์มันไปควงผู้หญิงเอาไว้เยอะ พอมีปัญหากันผู้หญิงพวกนั้นก็ตามมาตบผมถึงในบ้านเพราะคิดว่าผมเป็นมัน นั่นแหละเราถึงต้องคอยดูแลตัวเองและคนรอบข้างให้ดี ทีนี้คุณเข้าใจในหน้าที่การงานของผมแล้วรึยัง ผมมีศัตรูอยู่เยอะ ทั้งพวกที่จับได้และจับไม่ได้ พวกที่จับไม่ได้แค้นทีมของพวกผมมากแต่ก็เอาคืนไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าพวกผมเป็นใคร ถ้าผมเกิดตายในระหว่างทำภารกิจสาเหตุการตายก็บอกคนนอกไม่ได้ จะไปไหนมาไหนก็อย่าให้มีร่องรอย ผมถึงเคยบอกคุณไงว่าบางทีผมจะต้องหายตัวไปจนคุณติดต่อไม่ได้”

“พี่เพลงพิณก็ด้วยหรอคะ”

“ใช่ แต่น้องเพลงเขาเป็นลูกทหาร คุณพ่อของเขาก็เคยทำงานแบบพวกผมเขาก็เลยเข้าใจทุกอย่างดี ชีวิตของผมเป็นแบบนี้คุณจะรับได้มั้ย อย่างคราวนี้ผมก็เกือบตายแล้วถ้าคราวหน้าผมไม่โชคดีแบบนี้ ถ้าคุณเป็นเมียผมคุณอาจได้เป็นม่ายผัวตายตั้งแต่ยังสาว คุณรับได้มั้ย”

“รับได้ค่ะ” ถึงเขาไม่พูดเรื่องนี้เธอก็พอรู้มาบ้าง พี่น้ำปิงก็เคยบอกเธออยู่ว่าอาชีพอย่างเขานั้นชีวิตพร้อมตายได้ทุกเมื่อเธอยังจะรับได้มั้ย “แต่งงานกับหมูเป็นหมู แต่งงานกับหมาเป็นหมา แต่งกับไก่ก็เป็นไก่...พี่เพลงพิณรับได้น้ำเมยก็รับได้”

“คืนที่ผมถูกยิง...คนร้ายมันรู้ว่าผมกับน้องชายคือใคร คนร้ายที่พวกผมพยายามจับคืนนั้นเป็นคนที่เคยสนิทกับพวกผมเป็นอย่างดีและตอนนี้มันก็หลบหนีไปได้ ถ้ามันเจอผมกับน้องเมื่อไหร่มันจะฆ่าพวกเราตอนนั้น คุณมาอยู่ข้างผมแบบนี้คุณไม่กลัวรึไง”

“เพราะแบบนี้ไงน้ำเมยถึงยิ่งต้องมาอยู่ใกล้ๆ พี่ซีล” เธอเตรียมใจมาหมดทุกอย่างแล้วล่ะ “ถ้าน้ำเมยยังอยู่ที่อเมริกาแล้วระหว่างนี้พี่ซีลเป็นอะไรไปเราก็ไม่ได้ลากันสิคะ อย่างน้อยก็ขอแค่ให้น้ำเมยได้อยู่ใกล้ๆ พี่ซีล อยู่กับพี่ซีลให้นานที่สุดเผื่อว่าวันหน้าเกิดอะไรขึ้นน้ำเมยจะได้ไม่ต้องเสียดายทีหลัง น้ำเมยเตรียมใจมาหมดทุกอย่างแล้วนะ ต่อให้ต้องตายด้วยกันน้ำเมยก็ไม่กลัว น้ำเมยจะนอนตายกับพี่ซีล จะอยู่กับพี่ซีลตลอดไป” ถึงจะกลัวแต่ขอแค่มีเขาเธอก็ไม่หวั่นหรอก กุมาริกาล้มตัวลงนอนซบอกของเขาอย่างมีความสุขที่ได้เปิดใจคุยกัน แต่ได้คืบก็จะเอาศอกเมื่อเห็นเขายอมพูดคุยด้วยเธอก็ดึงผ้าห่มของตัวเองออกแล้วจะมุดเข้าไปในผ้าห่มของเขา

“นี่ ผมแค่ยอมบอกความลับกับคุณแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคืนนี้ผมจะพร้อมจับคุณทำเมียนะ”

“ไว้แผลหายดีแล้วค่อยทำก็ได้ค่ะ เข้าใจค่ะว่าถ้าหักโหมไปคืนนี้อาจไม่สะดวกเพราะเจ็บแผล จะให้ทำเองน้ำเมยก็ทำไม่เป็นเหมือนกัน”

“แผลหายดีแล้วก็ไม่ทำ” จะทำได้ยังไง ถ้ายังไม่แต่งจ้างให้เขาก็ไม่ทำหรอก ผู้กองกรินทร์ผลักกุมาริกาออกไปจากตัวแต่เธอก็เล่นนอนกอดเขาแน่น พอเขาจะผลักเธอแรงๆ เธอก็จิ้มมาที่แผลผ่าตัดของเขาจนเขาเจ็บขยับตัวไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่นอนนิ่งๆ ให้เธอนอนกอดอย่างทำอะไรไม่ได้ ยัยเด็กบ้า พอรู้จุดอ่อนว่าเขายังบาดเจ็บอยู่ก็เอาใหญ่เลยนะ

เพราะเหนื่อยกับการเดินทางเข้ามาที่ฐานกุมาริกาจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว ผู้กองกรินทร์จะอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียงตามเดิมก็ทำไม่ไหวเพราะเจ็บแผลสุดท้ายก็เลยได้แต่ดึงผ้าห่มมาคลุมกายให้เธออย่างมิดชิดเท่านั้น เขายอมใจเธอเลยจริงๆ เพื่อให้ได้รักกับเขาเธอสู้มากๆ สู้จนเขาละอายใจที่เขาไม่เคยสู้เพื่อความรักเหมือนกับเธอ เธอรักเขามากขนาดนี้แต่เขาก็ยังคิดไปว่าเธอจะเหมือนกับผู้หญิงคนก่อนๆ ของเขา หัวใจของเธอมันบริสุทธิ์เหลือเกินเป็นเขาเองที่แย่และมองเธอผิดไป จะว่าไปให้เธอมาอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้รู้จักตัวตนของเขาให้มากขึ้น ให้เธอได้มาดูว่าเขาอยู่และใช้ชีวิตยังไง ถ้าเธอรับได้ก็ถือว่าเขาโชคดีมากแล้วที่ได้เจอรักดีๆ แบบนี้แต่ถ้าเธอทนไม่ได้เขาก็ไม่ว่า เขาจะให้เธอได้มีสิทธิ์เลือก ต่อไปนี้เธอจะอยู่หรือไปเขาจะให้เธอตัดสินใจเอาเอง ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหนขอแค่เธอมีความสุขเขาพร้อมที่จะยินดีเสมอ

พี่รักน้ำเมยนะ...เขาลอบยิ้มผ่านความมืดก่อนจะประทับจูบลงที่หน้าผากของเธอเบาๆ เกลี่ยนิ้วที่แก้มของเธออย่างเอ็นดูรักก่อนจะพลิกกายมากอดเธอแล้วซุกผ้าห่มหลับไป ซึ่งเขาไม่รู้ตัวเลยว่าตอนที่เขาจูบหน้าผากของเธอกุมาริกาจะตื่นขึ้นมาพอดี เธอลอบยิ้มในความมืดเมื่อถูกจูบหน้าผากแล้วยังถูกเขากอดเอาไว้ในอ้อมแขนอีก ทำเนียนแอบกอดเธอตอนหลับว่างั้น ได้ เดี๋ยวเธอเอาบ้าง กุมาริกาคิดอยู่คนเดียวแล้วแกล้งทำละเมอกอดเขา ซุกตัวเอาไว้กับอกอุ่นๆ ทำเสียงเหมือนคนละเมออีกนิดแค่นี้ก็ได้แอบเนียนนอนกอดเขาแล้ว

****************************************

ต่างคนต่างแอบเนียน พี่ซีลหรอจะรอดไปด้ายยยยยยย