3.แฝดพี่แฝดน้อง
3.แฝดพี่แฝดน้อง
ในเช้าตรู่วันหนึ่งกุมาริการีบตื่นนอนแต่เช้ากว่าทุกวัน หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวจนสวยอย่างสุดๆ แล้วเธอก็รีบย่องไปที่สวนดอกไม้ของที่บ้านทันที ด้วยมีพ่อ แม่และพี่ชายทำงานด้านอนุรักษ์ โดยเฉพาะผู้เป็นพ่อที่ชอบปลูกต้นไม้มากๆ พ่อของเธอก็เลยปลูกต้นไม้เอาไว้ภายในบริเวณบ้านจนสวนดอกไม้ที่บ้านของเธอสวยยิ่งกว่าสวนดอกไม้ดังๆ หลายแห่ง ไหนจะมีโรงเรือนกระจกสำหรับพืชที่ต้องควบคุมอุณหภูมิในการเจริญเติบโตอีก อย่างเช่นโรงเรือนกระจกพืชเขตร้อน พืชเมืองหนาวแล้วก็พืชป่าดิบชื้น ต้นไม้แต่ละต้นในโรงเรือนมีราคาไม่ใช่น้อยๆ พ่อกับแม่ของเธอชอบผืนป่ากันมาก หลังจากที่ย้ายมารับราชการอยู่ที่กรุงเทพฯ กันแล้วทั้งสองคนคงจะคิดถึงบรรยากาศของป่ามากก็เลยมาปลูกป่าเอาไว้ในบ้านมันเสียเลยและได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เรียกได้ว่าเป็นมุมโปรดสุดหวงของผู้เป็นพ่อกับแม่ของกุมาริกาเลยก็ว่าได้
“คิกๆๆ” หญิงสาวแอบหัวเราะอยู่คนเดียวแล้วมองกุญแจโรงเรือนกระจกในมือตัวเอง ในบรรดาโรงเรือนกระจกนี้มีโรงเรือนของกล้วยไม้นี่แหละที่พ่อของเธอหวงมากๆ พ่อของเธอเล่าว่าตั้งแต่สมัยจีบแม่ของเธอใหม่ๆ แม่ของเธอชอบดอกกล้วยไม้มาก แต่เนื่องจากกล้วยไม้บางชนิดเป็นพืชป่า คนที่มีใจในการอนุรักษ์อย่างพ่อของเธอก็ไม่อยากจะเก็บกล้วยไม้ป่ามาจีบสาวให้เสียจรรยาบรรญของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ดังนั้นพ่อของเธอก็เลยเพาะกล้วยไม้ขึ้นมาเองและปลูกกล้วยไม้ให้แม่ของเธอมาตั้งแต่ตอนนั้น ซึ่งตอนนี้พ่อก็ยังปลูกกล้วยไม้สวยๆ ให้แม่ของเธออยู่จนกล้วยไม้ที่พ่อของเธอปลูกอัดแน่นอยู่เต็มโรงเรือนแล้ว ด้วยเหตุนี้โรงเรือนกล้วยไม้จึงได้รับการดูแลดีเป็นพิเศษและหวงเป็นพิเศษอีกด้วย
พอแอบไขประตูโรงเรือนเข้าไปกุมาริกาก็ตรงไปยังมุมที่ผู้เป็นพ่อปลูกดอกเอื้องแซะเอาไว้ ดอกเอื้องแซะ ดอกไม้ที่เป็นเครื่องสักการะชั้นสูง ในอดีตชาวเผ่าลัวะได้นำมาเป็นเครื่องบรรณาการให้กับเจ้าเมืองเชียงใหม่ ถือว่าเป็นดอกไม้ของสูงล้ำค่าจากผืนป่า หากชายใดนำดอกเอื้องแซะไปปักแซมผมให้กับหญิงสาวนั่นแปลว่า เขารักและเทิดทูนเธอเป็นของสูงล้ำค่าเสมอเหมือนดอกเอื้องแซะที่เป็นดอกไม้สักการะชั้นสูง มันคือการให้เกียรติคนรักด้วยหัวใจที่ภักดี และดอกเอื้องแซะทั้งหมดนี้กริชชานนท์ก็ปลูกขึ้นมาเพื่อมอบให้กับน้ำอิงผู้เป็นภรรยาสุดที่รักของเขา ภรรยาที่เขายกย่องและเทิดทูนไว้เหนือดวงใจซึ่งเรื่องนี้กุมาริการู้ดี เธอรู้ดีว่าพ่อกับแม่ของเธอรักกันมากแค่ไหนและเธอก็อยากจะเอาดอกเอื้องแซะไปมอบให้กับ...คุณลุงของเธอด้วย
กุมาริกาจัดการตัดดอกเอื้องแซะสีขาวนวลกลิ่นหอมชวนให้หลงใหลมาหลายช่อก่อนจะห่อเป็นอย่างดีด้วยกระดาษสีน้ำตาล ดอกเอื้องแซะในโรงเรือนนี้มีเยอะมากหวังว่าพ่อของเธอคงจะไม่ทันสังเกตหรอกนะ กุมาริการคิดขณะเดินออกมาจากโรงเรือนแล้วปิดประตูให้เรียบร้อย แม่ของเธอนี่ช่างโชคดีจริงที่ได้ผู้ชายน่ารักๆ อย่างพ่อมาปลูกต้นไม้ดอกไม้ให้เยอะขนาดนี้
“เฮ้อ! ชาตินี้จะมีหนุ่มที่ไหนมาปลูกต้นไม้ให้บ้างมั้ยเนี่ย”
“มี หนุ่มคนนี้ไง”
“ว๊าย!!!” กุมาริกาตกใจจนสะดุ้งโหยงเมื่ออยู่ๆ ผู้เป็นพ่อก็ยื่นหน้าเข้ามาพูดด้วย ส่วนแม่ของเธอก็กำลังขำอยู่ที่เธอถูกพ่อแกล้งแบบนี้
“คุณพ่อคุณแม่ น้ำเมยตกใจหมด” เธอรีบซ่อนห่อดอกเอื้องแซะไว้ด้านหลัง นี่เธอว่าเธอตื่นแต่เช้าเพื่อมาขโมยดอกไม้ของพ่อแล้วนะพ่อกับแม่ของเธอก็ยังจะตื่นเช้าตามอีกหรอ วันนี้วันหยุดทำไมไม่นอนกอดกันในห้องให้นานๆ ล่ะ
“มายื่นเพ้อท่องบทละครอะไรอยู่หน้าโรงเรือนกล้วยไม้ของพ่อ โอ้โห วันนี้พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกมั้ยเนี่ยลูกสาวพ่อตื่นแต่เช้า” กริชชานนท์เย้าลูกสาวคนสวยที่ดูลับๆ ล่อๆ เขาเห็นเธอแอบย่องออกมาจากบ้านแต่เช้า ซ้ำยังแต่งตัวสวยมากๆ อีกก็เลยชวนน้ำอิงตามมาดู “ดูซิ พ่อปลูกต้นไม้ดอกไม้ให้เป็นสวนเป็นป่าขนาดนี้แล้วยังจะหวังให้หนุ่มที่ไหนมาปลูกต้นไม้ให้อีก จะมีใครหน้าไหนมันมาเอาใจน้ำเมยได้เท่าพ่อคนนี้ เหอะ!”
“แหม น้ำเมยก็อยากมีโมเมนต์หนุ่มมาปลูกต้นไม้ให้บ้างนี่คะ ตอนเช้าๆ ก็มาดูต้นไม้ดอกไม้ด้วยกันเหมือนคุณพ่อกับคุณแม่ไง”
“แน่ะ! พูดแบบนี้แปลว่ากำลังมีความรักใช่มั้ยเนี่ย” น้ำอิงแกล้งทำเป็นถามเสียงนิ่งหวังจะแซวเล่นๆ แต่พอเห็นกุมาริกาทำแก้มแดงขวยเขินเธอกับสามีก็หันมามองหน้ากันทันที ปกติลูกสาวของเธอไม่เคยสนใจหนุ่มๆ เลย แล้วทำไมวันนี้...
“ได้กลิ่นแหม่งๆ เหมือนกำลังจะได้ลูกเขยยังไงก็ไม่รู้ค่ะ”
“นั่นสิ ไอ้หนุ่มที่ไหนกันแอบส่งมือปืนไปเก็บมันดีมั้ย” เสียงสองสามีภรรยาแอบซุบซิบกันไปมาโดยที่ลูกสาวได้แต่ยืนมองทำตาปริบๆ เรื่องหวงลูกสาวกริชชานนท์ก็ไม่เป็นรองใครเหมือนกัน ขนาดยอมให้ลูกสาวเข้าวงการบันเทิงแต่เขาก็มีกฎเหล็กมาคอยควบคุมเสมอคือห้ามเล่นฉากเลิฟซีน ห้ามโป๊ ห้ามมีจูบจริงเด็ดขาด กองถ่ายไหน ค่ายไหนขัดคำเขาก็เตรียมเจ๊งได้เลย อำนาจเขามีไม่มากเท่าไหร่แต่เงินที่เขามีก็ซื้ออำนาจและอนาคตของใครต่อใครได้ ถึงแม้ว่าเขาจะยึดมั่นในความถูกต้องและคุณธรรม แต่สำหรับลูกสาวคนนี้เขาหวงมากจึงต้องปกป้องอย่างเต็มที่ กุมาริกาเติบโตขึ้นมาพร้อมกับความสวยที่มากล้น การเรียนการงานก็เก่ง เป็นทายาทของมหาเศรษฐีแนวหน้าของประเทศดังนั้นเขาต้องดูให้ดีว่าไอ้คนที่มันจะเข้ามาหาลูกสาวเขานั้นมันมาด้วยจุดประสงค์อะไรเพราะเท่าที่เห็นๆ มาขายขนมจีบให้ตอนนี้มีแต่พวกมาหาผลประโยชน์ล้วนๆ
“มีหนุ่มที่ไหนมาจีบอีกล่ะ” คนเป็นพ่อถามหยั่งเชิง
“ไม่มีค่ะ” เขาไม่ได้มาจีบ แต่เธอกำลังจะไปจีบเขาต่างหาก หลายวันก่อนเธอพยายามสืบเรื่องราวของเขา จากที่แทบจะไม่เคยติดต่อกับคนในครอบครัวของเขาเลยทั้งๆ ที่เคยเจอกันมาบ้างแล้วแต่ก็เพิ่งจะมีวันก่อนนี่แหละที่เธอเกิดอยากจะรู้จักครอบครัวสุวรรณเวชมากขึ้นจนในที่สุดเธอก็ไปเจอไอจีของผู้กองกวินทร์เข้า แต่...เขาไม่ยอมรับเธอเป็นผู้ติดตามไอจี ไม่รับไม่พอยังบล็อกเธออีก ทำไมกันล่ะ มันยากนะที่ดาราดังระดับเธอจะไปขอติดตามใคร ไอจีของแก้วเจ้าจอมน้องสาวเขาที่เคยกดเข้ามาติดตามเธอเธอก็หาไม่เจอแล้ว ก็แหม มีคนติดตามเธอตั้งหลายล้านเธอจะไปค้นหาชื่อแก้วเจ้าจอมเจอได้ยังไง แก้วเจ้าจอมไม่ได้ใช้ชื่อจริงในการเล่นไอจีเสียหน่อย
“ไม่มีใครมาจีบเพิ่ม ส่วนที่ตามจีบอยู่แล้วน้ำเมยก็ไม่สนใจหรอก ไม่ใช่สเปก” ว่าแล้วก็ทำแก้มป่องเชิดหน้าใส่
“แล้วแบบไหนคือสเปก”
“แบบ...” แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อยามนึกถึงคุณลุงเจ้าชายน้ำแข็ง เจ้าชายน้ำแข็งที่ภายนอกเย็นสุดขั้วแต่ภายในกลับอบอุ่นยั่วยวนใจหัวใจสุดขีด “แบบคุณลุง...”
“แบบคุณลุง...คุณลุงคนไหน คุณลุงพจน์หรือคุณลุงน้ำน่าน” น้ำอิงเข้าใจว่าลูกสาวหมายถึงกริชตพจน์พี่ชายของสามีเธอและน้ำน่าน พี่ชายของเธอเองเพราะทั้งสองคนมีศักดิ์เป็นลุงแท้ๆ ของกุมาริกา ฝ่ายกุมาริกาก็อดหัวเราะคิกๆๆ ไม่ได้เมื่อผู้เป็นแม่เข้าใจไปนู่น แต่ก็ไม่อยากทำตัวมีพิรุธจึงออเออตาม
“คุณลุงทั้งสองคนเลยค่ะ เออ...คุณพ่อคุณแม่คะ วันนี้น้ำเมยขอตัวออกไปข้างนอกนะคะ”
“มีงานหรอลูก”
“ค่ะ มีงาน” ว่าจบกุมาริกาก็รีบวิ่งออกมาจากสวนดอกไม้แล้วกอดห่อดอกเอื้องแซะไว้แนบอก กริชชานนท์เห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของลูกสาวก็รีบใช้กุญแจอีกดอกไขเข้าไปดูในโรงเรือนทันที ซึ่งพอไปถึงมุมปลูกดอกเอื้องแซะเขาก็ชักสีหน้าเซ็งขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่ามีดอกเอื้องแซะหลายช่อถูกตัดไป หนอยน้ำเมย...ยัยเด็กคนนี้ เขาอุตส่าห์ทะนุถนอมเอื้องแซะช่อที่สวยที่สุดเอาไว้ให้น้ำอิงแล้วก็กำลังจะพาน้ำอิงมาดูดอกเอื้องแซะที่เขาตั้งใจปลูกให้ ยัยลูกคนนี้นี่กล้าดียังไงมาขโมยดอกไม้ของพ่อ ฮึ่ม!!!
“ไหนคะคุณกริชดอกเอื้องแซะที่ว่าวันนี้ออกช่อสวยกว่าทุกๆ วัน” น้ำอิงแกล้งถามและแอบหัวเราะไปด้วยเมื่อรู้แล้วว่าแม่ลูกสาวตัวดีมาแอบขโมยไป
“กลับบ้านมาก่อนเถอะจะฟาดให้”
“ฟาดไม่ได้นะคะลูกรักของพี่พจน์กับพี่แอนนี่ ลุงกับป้าเขาหวงอย่างกับอะไรดี” เธอบอกก่อนจะเข้ามากอดสามีจากทางด้านหลัง ไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยที่ดอกเอื้องแซะถูกขโมยไป
“ให้ลูกไปเถอะค่ะ น้ำเมยเขาคงมีธุระจำเป็นต้องใช้ดอกเอื้องแซะ อย่าว่าแต่ดอกเอื้องแซะเลยแม้แต่ชีวิตอิงก็ให้ลูกได้”
“โดนสปอยจนเคยตัวเดี๋ยวจะเสียเด็กเอานะน้ำอิง”
“โธ่ที่รักขาแค่ดอกเอื้องแซะเอง เนี่ย ตอนนี้ก็ยังเหลืออีกตั้งหลายดอกหลายช่อ แค่รู้ว่าคุณตั้งใจปลูกให้อิงอิงก็พอใจแล้วค่ะ อีกอย่าง...ถึงดอกเอื้องแซะจะเป็นของสูงล้ำค่าแต่ว่า...คนปลูกดอกเอื้องแซะก็สูงล้ำค่ามากกว่านะคะ” เพียงเท่านี้กริชชานนท์ก็ยอมถอนหายใจออกมาก่อนจะหันมากอดภรรยาสุดที่รักของเขาเอาไว้แล้วก้มลงมาจูบหน้าผากเธอแรงๆ เกือบสามสิบปีที่ครองรักกันมาความรักที่เขาและเธอมีต่อกันมันไม่ได้จืดจางลงเลยและนับวันเขาก็ยิ่งรักเธอมากขึ้นไปเรื่อยๆ
“ก็ได้ ยกดอกเอื้องแซะให้ยัยตัวแสบไปก็ได้” เขาว่า น้ำอิงก็เลยหัวเราะคิกๆ ใส่อย่างเอ็นดูทั้งคนพ่อแล้วก็คนลูก
“น่ารักที่สุด”
เมื่อตั้งใจว่าจะบุกแล้วกุมาริกาก็พร้อมชนเต็มที่จนตอนนี้รถเปิดประทุนคันหรูของเธอมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านสุวรรณเวชเรียบร้อยแล้ว แม่บ้านที่ออกมารอรับแขกแทบจะกรี๊ดลั่นบ้านเมื่อเห็นดาราสาวคนดังมาเยือนถึงที่แบบนี้ กุมาริกาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวสั้นก้าวลงมาจากรถด้วยท่วงท่าที่น่ามอง ด้วยเป็นเดรสเข้ารูปทั้งสั้นและคว้านคอลึกทำให้เห็นรูปร่างอันแสนงดงามของเธอ ผมยาวสลวยที่ทำสีน้ำตาลดัดเป็นลอนคลื่นทั้งดูสวยและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มสีสันก็สุดแสนจะน่ามอง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงชวนให้ดูร้อนแรงน่าหลงใหล น้ำหอมกลิ่นยั่วเย้าหมายจะทำให้ลูกชายของบ้านนี้ลุ่มหลง
“คะ...คุณน้ำเมย” แม่บ้านที่ออกมารอรับถึงกับพูดติดอ่าง เมื่อคืนเพิ่งจะดูละครที่ดาราสาวแสดงไปหมาดๆ ไม่คิดเลยว่านางเอกในละครเมื่อคืนนี้จะมาเยือนถึงบ้านแต่เช้า
“สวัสดีค่ะ” เมื่อพอจะมองออกว่าอีกฝ่ายเป็นแฟนคลับของตัวเองกุมาริกาก็รีบยกมือไหว้ ด้วยผู้เป็นแม่สอนมาว่าที่มีชื่อเสียงอย่างทุกวันนี้ก็เพราะว่ามีแฟนคลับคอยสนับสนุน เพราะฉะนั้นเมื่อเจอแฟนคลับต้องทำตัวให้น่ารัก ตั้งแต่นั้นมาเมื่อเจอแฟนคลับที่ไหนกุมาริกาก็มักจะทำตัวให้น่ารักกับเหล่าแฟนคลับเสมอ นี่จึงเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้ใครๆ ต่างก็รักและเอ็นดูเธอ
“น้ำเมยมากราบคุณปู่กับคุณย่าค่ะ เออ...ท่านนายพลกับคุณหญิงน่ะค่ะ น้ำเมยมีของมาฝากด้วย” พอชี้ไปยังของฝากในรถแล้วก็ต้องแอบยิ้มให้ตัวเอง อยากได้ลูกชาย หลานชายเขาก็ต้องเข้าทางผู้ใหญ่เสียก่อน ถ้าผู้ใหญ่รักและเมตตาก็นับว่ามีชัยไปกว่าครึ่ง นี่มันยุคไหนแล้ว...ทำไมต้องรอให้ผู้ชายที่เราชอบมาจีบเราก่อน ถ้าเราชอบเสียอย่างทำไมเราถึงจะจีบเขาก่อนไม่ได้
“เชิญด้านในเลยค่ะ เดี๋ยวป้าจะให้คนมายกของให้” แม่บ้านแทบจะปูพรมแดงให้นางเอกคนดังขวัญใจของตัวเองเข้าบ้าน กุมาริกาจึงถือช่อดอกเอื้องแซะสองช่อที่ตอนนี้ได้รับการจัดช่อเสียสวยงามเข้าไปในบ้านสุวรรณเวชทันที
วันนี้บ้านสุวรรณเวชค่อนข้างคึกคักหน่อยเมื่อรองกรันณ์กับราชาวดีเกิดคิดถึงหลานขึ้นมาตามปะสาคุณตากับคุณยายที่ห่างหลานไม่ได้ ทั้งคู่ก็เลยกลับขึ้นมาที่กรุงเทพฯ ทันทีเมื่อถึงวันหยุด ทั้งน้องชมพูและน้องโมกก็เลยได้เล่นกับคุณตาคุณยายและคุณทวดทั้งสอง กุมาริกาที่เพิ่งเดิมตามแม่บ้านเข้ามาฉีกยิ้มหวานๆ ทันทีเมื่อเห็นผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้าน แหม วันนี้ดวงดีจริงๆ นอกจากจะได้เจอคุณปู่กับคุณย่าแล้วยังได้เจอคุณพ่อคุณแม่ของสามีในอนาคตเสียด้วย อุ๊ย! ได้เจอหลานๆ ที่น่ารักอีกตั้งสองคน...ต้องซ้อมการเป็นคุณป้าแสนใจดีของหลานๆ เอาไว้เสียแล้วสิ
“สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนที่กำลังช่วยกันเลี้ยงหลานๆ ไม่คิดว่าแขกที่มาเยือนบ้านในวันนี้คือดาราสาวสวยที่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเป็นสาวในดวงใจของผู้กองกรินทร์
“แก้ม ซีลล่ะ ซีลอยู่ไหน ไปบอกลูกทีว่าเมียในอนาคตของมันมาหา เตรียมห้องหอเลยมั้ย”
“พี่รัน” ราชาวดีที่กำลังอุ้มน้องโมกอยู่รีบหันไปตีต้นแขนสามีข้อหาเข้าข้างลูกชายตัวเองจนเกินหน้าเกินตา
“หนูน้ำเมย เข้ามาสิลูก” พอดุสามีไปแล้วราชาวดีก็เรียกให้กุมาริกาเข้าไปหา ครั้งหนึ่งกุมาริกาเคยเป็นตัวแทนของที่บ้านมารับขวัญน้องชมพูตอนที่น้องชมพูคลอดใหม่ๆ จากนั้นกุมาริกาก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเพราะต้องไปๆ กลับๆ ระหว่างไทยกับออสเตรเลีย บางทีก็ติดงานในวงการจนยุ่ง ถึงจะไม่ค่อยได้เจอกุมาริกากับพี่ชายทั้งสองคนของเธอ แต่ราชาวดีกับรองกรันณ์ก็มักจะได้เจอกับกริชชานนท์และน้ำอิงอยู่บ่อยๆ เรียกได้ว่าผู้ใหญ่สนิทสนมกันเป็นอย่างดีแต่ก็ยังไม่เคยได้พาลูกๆ มาเจอกันอย่างเป็นทางการเลย
แม่สามีใจดีมีชัยไปกว่าครึ่ง...กุมาริกาคิดขณะเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาตัวเล็กข้างๆ ราชาวดีก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนอีกครั้ง ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชมองหน้ากันยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าที่หลานสะใภ้มาหาถึงบ้าน นี่ถ้าผู้กองกรินทร์มาเห็นเธอเข้าได้เขินหนักแน่ๆ เจ้ามนุษย์น้ำแข็งจะกล้าพูดกับสาวในดวงใจมั้ยน้า
“ที่บ้านของน้ำเมยปลูกดอกเอื้องแซะไว้เยอะค่ะ วันนี้ดอกเอื้องแซะออกดอกสวยมากคุณพ่อก็เลยให้น้ำเมยเอามาให้คุณปู่...อ้อ! ให้ท่านนายพลกับคุณหญิงค่ะ”
“เรียกปู่กับย่าก็ได้จ้ะ” คุณหญิงกรกชบอก ถ้าได้ลงเอยกับผู้กองกรินทร์จริงๆ ต่อไปก็คงต้องเรียกปู่กับย่า อย่างสารวัตรพนาที่เป็นเขยของบ้านนี้ก็เรียกพวกตนว่าคุณปู่คุณย่าเหมือนกัน
“ค่ะ คุณปู่...คุณย่า”
ระหว่างที่กุมาริกาเอาดอกเอื้องแซะแสนสวยช่อหนึ่งเข้าไปมอบให้ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชอยู่นั้น รองกรันณ์ที่กำลังกดดูเฟซบุ๊กอยู่ก็รีบส่งโทรศัพท์มือถือมาให้ราชาวดีดูด้วยเพราะเห็นกริชชานนท์โพสต์ภาพช่อดอกเอื้องแซะที่ถูกตัดออกไปจากโรงเรือนหลายช่อพร้อมกับเขียนแคปชั่นว่า มีเด็กมาขโมยดอกไม้ของพ่อ ได้อ่านแคปชั่นแล้วทั้งสองสามีภรรยาก็แอบหัวเราะให้กันเมื่อรู้แล้วว่าช่อดอกเอื้องแซะที่กุมาริกาเอามาให้นั้น เธอไปขโมยของพ่อตัวเองมา
“เข้าข่ายรับของโจรเลยนะเนี่ย” รองกรันณ์ว่า แต่ก็ยังชะเง้อหาผู้กองกรินทร์อยู่ อยากให้ลูกชายได้มาหาสาวไวๆ
“ดอกเอื้องแซะ...ดอกไม้บรรณาการสูงค่า” ท่านนายพลปภพที่ทราบความหมายของดอกเอื้องแซะพูดขึ้น ปกติทางบ้านของกุมาริกาก็มักจะมีข้าวของส่งมาให้ท่านตามวาระและเทศกาลต่างๆ อยู่แล้ว ด้วยทางบ้านของกุมาริกาก็ให้ความเคารพท่าน แต่ไม่คิดว่าคราวนี้จะให้ลูกสาวเป็นคนนำมามอบให้ด้วยตัวเอง
“คุณปู่ทราบความหมายของดอกเอื้องแซะด้วยหรอคะ”
“สมัยหนุ่มๆ ปู่เคยเป็นทหารอยู่ชายแดนภาคเหนือก็เลยพอรู้เรื่องตำนานดอกเอื้องแซะมาบ้าง ฝากขอบใจคุณพ่อของหนูด้วยนะลูก” สำเร็จ! กุมาริการ้องในใจ ตอนนี้เธอได้ใจคุณปู่กับคุณย่าของเขาแล้ว ต่อไปก็...
“อ๊ะแตงมอ!!!” เสียงใสๆ ของน้องชมพูดังขึ้นเมื่อเห็นแม่บ้านช่วยกันยกแตงโมเข้ามาห้องนั่งเล่น ด้วยเป็นคนที่ชื่นชอบและคลั่งแตงโมหนักมากๆ น้องชมพูก็เลยรีบเข้าไปชะเง้อดูแตงโมทรงแปลกด้วยความแปลกตาและตื่นเต้น สงสัยนักว่าทำไมแตงโมมันหน้าตาแปลกๆ แตงโมที่คุณพ่อปลูกให้น้องชมพูมันเป็นลูกกลมๆ แต่แตงโมพวกนี้กลับเป็นลูกสี่เหลี่ยม บางลูกก็มีเปลือกเป็นสีดำ บางลูกก็เป็นรูปหัวใจซะด้วย มันคือแตงโมอะไรกันนะ
“น้ำเมยจำได้ค่ะว่าคุณแม่ของน้องชมพูเคยบอกว่าน้องชอบแตงโมมากๆ น้ำเมยก็เลยสั่งแตงโมจากญี่ปุ่นมาฝากหลาน เป็นแตงโมแบบไม่มีเมล็ดด้วยนะคะจะได้ทานง่ายๆ” เอาใจผู้ใหญ่แล้วก็ต้องเอาใจเด็กด้วย คุณลุงของเธอนั้นเป็นคนที่รักหลานมากๆ ถ้าเธอตีซี้กับหลานๆ ของเขาได้ตำแหน่งคุณป้าของน้องชมพูก็อยู่ไม่ไกลแล้ว
“พี่ว่ามันแปลกๆ แล้วนะแก้ม แม่หนูคนนี้แทบจะไม่เคยมาบ้านเราเลย” รองกรันณ์เริ่มตงิดๆ กับกุมาริกาเสียแล้วเมื่อตอนนี้เธอเข้าไปทักทายน้องชมพู ถึงเขากับพ่อของเธอจะเป็นเพื่อนกันแต่ว่า...ร้อยวันพันปีกุมาริกาไม่เคยมาที่นี่ มาครั้งล่าสุดก็เมื่อตอนที่น้องชมพูคลอดใหม่ๆ ตอนนี้น้องชมพูก็สองขวบกว่าๆ แล้วแล้วทำไมจู่ๆ กุมาริกาก็มาที่นี่ เหมือนจะมาตีซี้กับครอบครัวของเขาด้วย ยิ่งขโมยดอกไม้ของกริชชานนท์มาให้พ่อกับแม่ของเขาแบบนี้ยิ่งดูแปลกๆ ยัยหนูคนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่
“คุณกริชกับคุณน้ำอิงคงแค่วานให้มามั้งคะพี่รัน” เห็นกุมาริกาเอาอกเอาใจน้องชมพูแบบนี้ราชาวดีก็ไม่ได้คิดมากเหมือนกับสามี พอเธอปล่อยน้องโมกลงจากตัก หนุ่มน้อยก็เดินเตาะแตะเข้าไปหาพี่สาวและกุมาริกาอีกคน
“นี่น้องชายของน้องชมพูหรอคะ อุ๊ยตาย รูปหล่อจังเลย” เป็นเด็กที่หน้าตาดีกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย กุมาริกาคิด น้องชมพูน่ะสวยเหมือนแม่ ส่วนน้องชายก็หล่อเหมือนพ่อแล้วยังไม่ดื้อไม่ซนกันด้วย
“ต้าวโมก น้อนของน้อนจมปู” น้องชมพูแนะนำน้องชายให้คุณน้าได้รู้จักก่อนจะหันมาสนใจแตงโมอีกครั้ง กุมาริกาก็เลยบอกให้แม่บ้านช่วยผ่าแตงโมให้สองพี่น้อง ซึ่งทั้งสองพี่น้องก็ยังทึ่งกับแตงโมรูปทรงแปลกตาอยู่ มันจะอร่อยสู้แตงโมที่คุณพ่อปลูกให้ได้มั้ยนะ
“หนูน้ำเมยเข้ากับเด็กเก่งจังเลยลูก” พอได้กินแตงโมอร่อยๆ ที่คุณน้าเอามาฝาก น้องชมพูกับน้องโมกก็ชอบคุณน้ากันมากจนตอนนี้เกาะติดคุณน้าแจ แม้แต่น้องโมกก็ยังขึ้นไปนั่งบนตักของคุณน้าด้วย เรียกว่าต่างฝ่ายต่างตีซี้เพื่อผลประโยชน์ของกันและกัน กุมาริกาอยากเอาใจหลานเพราะอยากเป็นคุณป้า ส่วนสองพี่น้องก็ประจบว่าที่คุณป้าเพื่อแตงโม วินๆ ทั้งคู่
“น้ำเมยเคยเล่นละครบทคุณครูกับบทคุณแม่ที่มีลูกตัวเล็กๆ ค่ะเลยพอจะเข้าใจเด็ก แล้วน้ำเมยก็ชอบเด็กมาก คุณย่ากับคุณแม่เคยดูละครของน้ำเมยมั้ยคะ”
คุณแม่...ราชาวดีทวนในใจกับคำที่กุมาริกาเรียกตน เด็กคนนี้ช่างเข้าใจเข้าหาผู้ใหญ่แฮะ เข้ากับผู้ใหญ่ก็ได้ เข้ากับเด็กก็ได้
“ได้ดูอยู่จ้ะ หนูน้ำเมยเล่นละครเก่งมาก” ไม่ดูได้ยังไง ก็เวลาที่ผู้กองกรินทร์กลับบ้านมาทีไรเขาก็จะนั่งดูละครที่เธอเล่นทุกคืน วันไหนไม่มีเขาก็มาเปิดละครเรื่องอื่นๆ ดูย้อนหลัง บางเรื่องนี่ดูบ่อยจนราชาวดีแทบจะจำบทพูดของตัวละครได้อยู่แล้ว ผู้กองกรินทร์คลั่งกุมาริกามากๆ แต่เป็นคลั่งแบบเงียบๆ ชอบเขามากแต่ก็ไม่พูดไม่จา นั่งดูละครไปก็อมยิ้มหน้าแดง หูแดงไปตลอดทั้งเรื่อง บางเรื่องที่ถึงกับหลุดด่านางร้ายที่มาตบกุมาริกาในละครเลย
“เออ...แล้ว...วันนี้มีคนอื่นๆ อยู่ที่บ้านอีกมั้ยคะ”
“มีพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์อยู่จ้ะ ป่านนี้ไม่รู้ว่าตื่นกันรึยัง ส่วนพ่อกับแม่ของน้องชมพูยังอยู่ที่ยะลา”
“พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์...” ใครกัน หรือว่าจะเป็นชื่อเล่นของคุณลุง! แล้วทำไมถึงมีสองคนกันล่ะ
“พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์เป็นพี่ชายของไนเปอร์จ้ะ เป็นลูกชายคนโตของแม่” ราชาวดีชี้ไปยังภาพถ่ายคู่ของผู้กองสองแฝดที่ติดอยู่กับผนังบ้าน คนหนึ่งแต่งเครื่องแบบทหารพรานสีดำอีกคนแต่งชุดลายพรางของทหารเรือ กุมาริกาที่มองตามถึงกับต้องตกใจ ทำไมพวกเขาสองคนถึงหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้เนี่ย นี่ถ้ามองข้ามเรื่องเครื่องแบบเธอแยกไม่ออกเลยนะว่าใครเป็นใคร
“ฝะ...ฝาแฝดหรอคะ” เขามีฝาแฝดหรอ
“เป็นแฝดจ้ะ แฝดพี่เป็นทหารพรานอยู่ที่แม่สอดชื่อพี่ซีล ส่วนแฝดคนน้องชื่อเรนเจอร์ เป็นทหารเรืออยู่สัตหีบ”
“ผู้กองกวินทร์ใช่มั้ยคะ” ใช่แล้ว คุณลุงของเธอเป็นทหารเรือ วันก่อนนั้นเขาก็อธิบายเรื่องราวของทหารเรือให้เธอฟังได้เป็นต่อยหอย เขาทำงานอยู่ที่สัตหีบด้วย “แล้วผู้กองกวินทร์...พี่เรนเจอร์อยู่ไหนหรอคะ”
“หนูรู้จักพี่เขาด้วยหรอลูก”
“รู้จักค่ะคุณปู่ วันก่อนน้ำเมยเจอพี่เรนเจอร์ที่สัตหีบ ตอนนั้นมีคนจะมาทำร้ายน้ำเมยแล้วพี่เรนเจอร์ก็มาช่วยเอาไว้ เราดูพลุในพิธีย่ำพระสุริย์ศรีด้วยกันค่ะ พี่เรนเจอร์น่ารักกับน้ำเมยมากๆ”
“ไม่ใช่ละ” รองกรันณ์ว่าขึ้น เขารู้ใจลูกชายทั้งสองคนดีที่สุด ผู้กองกวินทร์รู้ดีว่ากุมาริกาเป็นคนที่พี่ชายของตัวเองรัก เขาไม่มีทางมาสนิทสนมกับผู้หญิงของพี่ชายได้หรอก ผู้กองกวินทร์รักพี่ชายอย่างกับอะไร แฝดคู่นี้มันยอมตายดีกว่ายอมทรยศกันเอง “หนูแน่ใจนะว่าคนที่หนูเจอคือพี่เรนเจอร์”
“มั่นใจมากค่ะ เขาเป็นทหารเรือ น้ำเมยจำทะเบียนรถเขาได้ด้วยนะคะ”
ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนเริ่มจะเครียดกันแล้วเมื่อกุมาริกาสามารถบอกแม้กระทั่งทะเบียนรถของผู้กองกวินทร์ได้ ซ้ำยังบอกอีกว่าเขาเอาเสื้อทหารของเขามาให้เธอใส่แต่วันนี้เธอลืมเอาเสื้อมาคืนเขา
“มันจะเป็นไปได้ยังไงคะ” แม้แต่คุณหญิงกรกชก็ไม่เชื่อจนต้องหันมากระซิบถามสามี ตนเป็นคนเลี้ยงหลานๆ มากับมือ ถึงผู้กองกวินทร์จะเคยมีนิสัยเจ้าชู้มากแค่ไหนแต่เขาก็จะไม่ยุ่งกับผู้หญิงของพี่ชาย ขนาดมีดาราสาวที่เป็นคนรักเก่าของผู้กองกรินทร์มาตามตื้อแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่คิดจะสนใจเลย เห็นทีตนคงต้องเรียกหลานชายทั้งสองมาคุยกันเสียแล้วสิ สองแฝดคู่นี้เขารักกันมาก รักกันที่สุดถ้าจะต้องมาทะเลาะกันเพราะผู้หญิงแบบนี้คงไม่ดีแน่
“แม่แก้มคร้าบบบ” พอนึกถึงตัวปัญหาคนที่ว่าก็มาพอดี ผู้กองกวินทร์ที่อยู่ในอาการเมาค้างเดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้องนั่งเล่น เพราะเมื่อคืนนี้ดื่มหนักไปหน่อยจนผู้เป็นพี่ชายเพิ่งจะลากกลับบ้านมาเมื่อตอนเช้ามืดทำให้สติยังกลับมาไม่ครบ แล้วตอนนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีเทากับกางเกงบ๊อกเซอร์สีดำซึ่งเป็นชุดนอนปกติของเขาด้วย
“แม่แก้มค้าบบ...ปวดหัว” คนปวดหัวเพราะอาการเมาก็ยังคงเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาผู้เป็นแม่อย่างไม่ทันสังเกตว่าวันนี้ที่บ้านมีแขก พอมาถึงตัวผู้เป็นแม่เขาก็โผเข้ามากอดแม่ทันทีจนราชาวดีต้องกอดประคองลูกชายเอาไว้
“เรนเจอร์ นี่เมื่อคืนดื่มหนักมากใช่มั้ย”
“จ่าดลมันอกหักผมก็เลยดื่มเป็นเพื่อนตามประสาเจ้านายที่ดี เฮือก...ปวดหัวจังเลยครับ”
สภาพของผู้กองกวินทร์ตอนนี้แทบจะดูไม่ได้ แต่กุมาริกากลับมองเขาตาพราวเมื่อได้ยินราชาวดีเรียกเขาว่า เรนเจอร์...คุณลุง เธอได้เจอคุณลุงเจ้าชายน้ำแข็งของเธอแล้ว แต่ว่า...ตอนนี้สภาพคุณลุงดูไม่ได้เลย ตอนเจอคุณลุงเมื่อราวๆ เกือบสองปีก่อนเขาแต่งชุดสูทดูหล่อเหลาและดูดีมากๆ วันก่อนที่ดูพลุด้วยกันเขาก็ดูดีแต่ทำไมวันนี้...ดูไม่เอาไหน
“แตงโม ไปเอาแตงโมจากไหนมากินยัยปักเป้า ไหนลุงขอกินบ้างซิ” ว่าแล้วคนเมาก็ยื่นมือมาแย่งแตงโมที่หลานกำลังนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยไปจนน้องชมพูแทบจะกรี๊ดออกมาลั่นเมื่อถูกแย่งของโปรด สาวน้อยเบะทำท่าจะร้องไห้แล้วแต่คุณลุงก็ยังกัดแตงโมชิ้นนั้นกินอย่างไม่สนไม่แคร์จนคุณทวดต้องรีบเข้ามาอุ้มสาวน้อยไปโอ๋แล้วเอาแตงโมชิ้นใหม่มาให้แทน
“แปลก...” กุมาริกาว่าเบาๆ คนเดียว...คุณลุงแกล้งหลาน ไม่สิ คุณลุงเจ้าชายน้ำแข็งของเธอใจดีและอ่อนโยนกับหลานมากคุณลุงไม่ใช่คนแบบนี้เสียหน่อย เธอยังจำได้ตอนที่คุณลุงอุ้มหลานไปมา พูดคุยกับหลาน โอ๋หลานอย่างน่ารักแล้วหลานก็ดูจะรักคุณลุงมากแต่ทำไมตอนนี้น้องชมพูถึงได้จ้องคุณลุงราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างนั้นล่ะ เหมือนทั้งคู่จะไม่ถูกกันเลย
“เรนเจอร์มีสติหน่อย อยู่ต่อหน้าแขกทำตัวให้ดีๆ แล้วก็เลิกแกล้งหลานด้วย ให้ตายสิแกนี่ชอบแกล้งหลานอยู่เรื่อย” รองกรันณ์รับเอาน้องชมพูมาโอ๋อีกคน คนเขากำลังกินแตงโมอยู่ดีๆ ก็ยังมาแกล้งได้
“คูมยุงนิฉัยม่ายดี คูมยุงไม่น่าย้าก” น้องชมพูรีบฟ้องคุณตา น้องโมกที่เห็นพี่สาวถูกคุณลุงรังแกก็เลยหยิบค้อนเป่าลมของเด็กเล่นมาตีคุณลุงเป็นการเอาคืนให้พี่สาวจนคุณลุงต้องแย่งค้อนมาแล้วตีน้องโมกคืน แต่คุณตาหรือจะยอมให้ใครมารังแกหลานรัก ดังนั้นคุณตาเลยใช้ฝ่ามือนี่แหละทุบคุณลุงเข้าให้ข้อหารังแกหลาน สองพี่น้องถึงกับตบมือเปาะแปะเยาะเย้ยคุณลุงในทันที ไงล่ะ มีคุณตาอยู่ด้วยทั้งคนน้องชมพูกับน้องโมกไม่กลัวคุณลุงหรอก
เรื่องวุ่นๆ ของลุงกับหลานยิ่งทำให้กุมาริกาขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่ ทำไมคุณลุงถึงไม่เหมือนเดิมล่ะ
“คุณลุงคะ” เธอเรียกเขาขึ้นในที่สุดเมื่อเห็นเขาทำท่าแยกเขี้ยวใส่หลานๆ เขาไม่สุขุมเหมือนทุกทีเลย...
“เหยอ!!!” ผู้กองกวินทร์ถึงกับสะดุ้งโหยงแล้วรีบดึงเอาผ้าคลุมไหล่ของผู้เป็นแม่มาห่อตัวเมื่อเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีหญิงสาวอีกคนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นด้วย ตาปรือๆ ของคนเมาค้างพยายามจะมองหญิงสาวให้ชัดเจนว่าเธอคือใคร
“อ้าวพี่สะใภ้ มาทำอะไรที่นี่น่ะ”
“คุณลุง...จำฉันไม่ได้หรอคะ”
“คุณลุง...ลุงบ้าอะไรคนอายุยังไม่ถึงห้าสิบเลยนะ สี่สิบก็ยังไม่ถึงด้วย”
“เรนเจอร์ พูดกับน้องให้เพราะๆ หน่อย”
“ไม่เอาอ่ะแม่แก้ม ถ้าอยากได้คนพูดเพราะๆ ไว้จะเรียกพี่ซีลมาแทนแล้วกันนะครับ ผมจะไปนอนต่อ” ผู้กองกวินทร์ไม่ได้สนใจหญิงสาว เขาเอาผ้าคลุมไหล่ของแม่มาห่อตัวอย่างดิบดีราวกับคนหวงเนื้อหวงตัวขณะเดินผ่านกุมาริกาเพื่อที่จะกลับขึ้นห้องไปนอน จนกระทั่งกุมาริกาหันมาพูดกับเขาอย่างไม่พอใจ
“ทำไมคุณลุงต้องทำเหมือนกับไม่รู้จักฉันด้วย คุณลุงบล็อกไอจีของฉันทำไม”
“ก็ผมไม่รู้จักคุณนี่ รออยู่นี่แหละเดี๋ยวจะไปตามคนที่เขารู้จักคุณมาให้” เขาหมายถึงผู้เป็นพี่ชาย ถ้าพี่ชายของเขารู้ว่ากุมาริกาบุกมาหาถึงที่บ้านพี่ชายของเขาต้องดีใจมากแน่ๆ
“ไม่รู้จักอะไร วันก่อนเรายังเจอกันที่สัตหีบอยู่เลยคุณลุงจำไม่ได้หรอ ตอนพิธีย่ำพระสุริย์ศรีนั่นไง!!!”
อะไรวะ! ผู้กองกวินทร์พยายามนึกตามที่กุมาริกาพูด วันที่มีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีตอนเช้าเขาไปกราบลาครูฝึกกับพี่ชาย ส่วนตอนบ่ายก็เตรียมกระโดดร่ม พอกระโดดร่มลงมาหลังเสร็จพิธีก็ไปแรดกับเพื่อนฝูงต่อ...วันนั้นทั้งวันเขายังไม่ได้เจอเธอเลยนะ ดาราดังขนาดนี้ถ้าได้เจอเขาต้องจำได้สิ
“หรือคุณลุงจะบอกว่าวันที่มีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีคุณลุงไม่ได้อยู่ที่สัตหีบ”
“...ก็อยู่นะ อยู่ทั้งวันยันดึกเลย”
“แล้วทำไมคุณลุงถึงจำฉันไม่ได้”
“อีหยังวะ เอ้ย! อะไรวะ” ให้ตายสิ สงสัยช่วงนี้เขาจะเรียนภาษาอีสานมากไป ดูซิพูดติดปากเลย “ผมว่าคุณคงเมาแล้วแหละ ผมไม่เจอเคยคุณจริงๆ” คนเมากล่าวหาคนไม่เมา เขาว่าต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ๆ เลย เห็นทีงานนี้ต้องตามพี่ชายของเขามาเคลียร์ซะแล้วสิ
“จะไปไหน คุณลุง...พี่เรนเจอร์ยังไปไหนไม่ได้นะคะ!” ยังไม่ทันที่ผู้กองกวินทร์จะหนีไปตามพี่ชายเลยกุมาริกาก็รีบเข้ามาขวางทางเอาไว้พร้อมกับยื่นมือมาจับมือของเขาด้วย ผู้กองกวินทร์เห็นดังนั้นก็รีบดึงมือคืนในทันที
“อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวผมนะ...เดี๋ยวศีลขาด” เมื่อปีก่อนเขาเพิ่งบวชมา แล้วนับตั้งแต่ที่สึกออกมาก็ยังไม่ได้เข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเลย เขาทึกทักเอาเองว่าตอนนี้ตัวเองยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ และเขาก็จะมอบความบริสุทธิ์นี้เอาไว้ให้น้องเพลงพิณของเขาเปิดซิง
“พี่เรนเจอร์คงจะเมามากก็เลยจำเรื่องของเราไม่ได้” เพิ่งจะมาหวงเนื้อหวงตัวเอาอะไรตอนนี้ แล้ววันก่อนนั่นล่ะ ตอนที่เธอจูบเขาทำไมเขาถึงไม่หวงตัวแบบนี้ แววตาที่เขามองเธอก็ยังไม่เหมือนเดิมอีก กุมาริกาทำหน้าเศร้าเมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังและน้ำตาคลอ หรือว่าเขาจะไม่ได้คิดอะไรกับเธอ จูบแรกของเธอมันไม่มีความหมายกับเขาเลยหรอ
“เอาไงดีคะพี่รัน หนูน้ำเมยเขาจะร้องไห้แล้ว” ความเศร้าเสียใจของกุมาริกาทำให้ราชาวดีอดสงสารไม่ได้ ความจริงแล้วกุมาริกาไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาไหว้ผู้ใหญ่แต่เธอตั้งใจจะมาหาลูกชายของเธอต่างหาก...ลูกชายคนไหนกันล่ะ
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้รู้แค่ว่าลูกชายพี่มันหล่อมากจนมีสาวมาตามถึงที่บ้าน” หล่อได้พ่อจริงๆ ไอ้หนูแฝดของพ่อ คนเป็นพ่อก็ได้แต่ภูมิใจในขณะที่ผู้กองกวินทร์ได้แต่ยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างงงๆ เมื่อเห็นกุมาริกาทำหน้าเศร้า
“นี่กูผิดอะไรวะเนี่ย” เขาว่าออกมาคนเดียวเมื่อกุมาริกาเดินไปหยิบดอกเอื้องแซะอีกช่อแล้วเอามายื่นให้เขา ซึ่งขณะนั้นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้กองกรินทร์เดินผ่านมาทางนี้พอดี ผู้กองกวินทร์ที่หันไปเห็นพี่ชายเข้าก็แอบกวักมือเรียกพี่ชายมาหา
“ดอกเอื้องแซะ...ดอกไม้บรรณาการของสูงล้ำค่า ถ้าพี่เรนเจอร์ทราบความหมายของมันก็จะรู้ว่าน้ำเมยต้องการสื่ออะไร” เธอยัดช่อดอกเอื้องแซะใส่มือของเขาก่อนจะหันไปไหว้ลาผู้ใหญ่ทั้งสี่คนที่ได้แต่นั่งมองอย่างงงๆ ไม่ต่างจากผู้กองกวินทร์ แต่พอกุมาริกาจะเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นเธอก็ต้องชะงักเมื่อตอนนี้ที่หน้าห้องนั่งเล่นได้มีชายหนุ่มอีกคนยืนอยู่ เขามีหน้าตาที่เหมือนกับผู้กองกวินทร์ราวกับเป็นคนเดียวกัน ทั้งสองคนเหมือนกันมากจนหาความแตกต่างไม่ได้นอกจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ เขาคนนี้สวมกางเกงขาสั้นสีดำและเสื้อยืดทหารพราน หน้าตาหล่อเหลามีสติอยู่ครบต่างจากอีกคน ทะ...ทำไมเหมือนกันอย่างนี้ล่ะ พี่ชายของเธอก็เป็นฝาแฝดแต่พวกเขาก็ไม่ได้หน้าตาเหมือนกันจนแทบจะเป็นคนเดียวกันแบบนี้
“ทะ...ทำไม...”
“ผมมีฝาแฝด” เฮ้อ! ผู้กองกวินทร์ถอนหายใจออกมาเมื่อในที่สุดก็จะได้เฉลยเสียที พี่สะใภ้ของเขาอาจจะจำคนผิดก็ได้เพราะวันที่มีพิธีย่ำพระสุริย์ศรี ทั้งเขาและพี่ชายต่างก็อยู่ที่สัตหีบด้วยกันทั้งคู่
“นี่พี่ชายของผมชื่อพี่ซีล เราเป็นแฝดกันก็เลยหน้าเหมือนกันมาก ใครๆ ก็แยกเราสองคนไม่ออกหรอกนอกจากคนในบ้าน” ว่าแล้วก็ยื่นแขนมากอดคอพี่ชาย ในขณะที่พี่ชายของเขากลับเริ่มจะทำตัวไม่ถูกอีกครั้งเมื่อเห็นกุมาริกามาที่บ้าน วันนี้เธอแต่งตัวดูสวยมากๆ เลย ตัวเล็กๆ ขาวๆ หน้าหวานๆ แล้วก็ดูซุกซน ยิ่งยามมองมาที่ริมฝีปากของเธอมันก็ทำให้เขานึกถึงจูบในวันนั้น
“คุณเอาดอกไม้มาให้ผิดคนรึเปล่าครับ”
ดอกไม้...กุมาริกามองมาที่ดอกเอื้องแซะในมือผู้กองกวินทร์ทันทีเมื่อเขาถาม นั่นสินะ...หรือว่าจะผิดคน พวกเขาเหมือนกันมากจนเธอแยกไม่ออก หน้าตาเหมือนกัน ทรงผม มัดกล้าม ความสูงหรือแม้แต่กลิ่นหอมที่ฟุ้งออกมาจากร่างกาย
“คนไหนคือเรือเอกกวินทร์ สุวรรณเวช” ก็เธอรู้ชื่อของเขานี่ งั้นก็แค่ถามชื่อเท่านั้น
“ผม” ผู้กองกวินทร์ชูมือขึ้นแล้วก็ชี้มาทางพี่ชายฝาแฝด “ส่วนนี่ร้อยเอกกรินทร์ สุวรรณเวช พี่ชายผมเขาเป็นแฟนคลับของ...”
“ฉันมาหาเรือเอกกวินทร์ สุวรรณเวชคนที่เป็นทหารเรือ ถ้าคุณชื่อกวินทร์ฉันก็ให้ดอกไม้ถูกคนแล้ว” ด้วยความเสียใจที่เขาจำเธอไม่ได้ พอบอกแบบนี้แล้วกุมาริกาก็เดินหนีออกไปจากบ้านในทันทีทิ้งให้สองแฝดได้แต่มองตาม ผู้กองกวินทร์แทบจะโยนช่อดอกเอื้องแซะทิ้งไม่ทันเมื่อได้ยินกุมาริกาพูดในขณะที่ผู้กองกรินทร์...กลับได้แต่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เขามองมาที่ช่อดอกเอื้องแซะด้วยความเสียใจ ดอกไม้บรรณาการ...หากมอบให้ใครนั่นแปลว่าเขาคือคนสำคัญที่ล้ำค่าไม่ต่างจากดอกไม้ที่เป็นเครื่องสักการะชั้นสูงนี้ และคนๆ นั้นก็ไม่ใช่เขา
“พี่ซีล ตามเขาไปสิพี่ ตามไปอธิบายให้เขาเข้าใจ วันที่มีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีคนที่เขาเจอคือพี่ใช่มั้ย...”
“มันไม่สำคัญหรอกว่าวันนั้นเขาเจอใคร” ผู้กองกรินทร์ก็ยังคงแค่นยิ้มออกมาอย่างขมขื่นเหมือนเดิม “...มันสำคัญที่ว่าเขามาหาใครต่างหาก เขาก็พูดชื่อออกมาแล้วนี่ว่ามาหาใคร”
“จะบ้าหรอ ไม่เอานะผมรักน้องเพลงของผมคนเดียว”
“ถึงแกจะมีน้องเพลงแต่เขาก็ไม่ได้รักพี่อยู่ดีนี่...พี่คงเป็นได้แค่แฟนคลับของเขาเท่านั้นแหละ” น้ำเสียงหงอยๆ ของพี่ชายทำให้ผู้กองกวินทร์สร่างเมาแทบทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย เขาไปรู้จักยัยดารานั่นตอนไหน ถึงว่าสิหลายวันก่อนยัยนั่นมาขอติดตามไอจีของเขา แต่เพราะเขาไม่ต้องการจะเข้าใกล้ผู้หญิงทุกคนที่พี่ชายของเขาสนใจเขาจึงได้บล็อกกุมาริกาเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นเพราะเขารู้ดีถึงปัญหาเรื่องที่เขากับพี่ชายหน้าตาเหมือนกันมาก แต่เขาก็ไม่คิดว่าปัญหาที่ว่านั้นเขาจะตัดมันไม่ขาดจนกุมาริกาตามมาหาถึงที่บ้าน
ความหมองหม่นของผู้กองกรินทร์พลอยทำให้ทุกๆ คนในบ้านรู้สึกไม่ดีไปด้วย หลายวันก่อนเขายังยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีอยู่เลยแต่หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ไปแววตาของเขาก็ดูเศร้าไม่ต่างอะไรกับคราวที่เคยอกหักจากดาราสาวอีกคนเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขาหลงรักดาราสาวคนหนึ่งอย่างหมดใจ แต่ดาราคนนั้นก็หันมาชอบน้องชายของเขา เขาไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบวันนั้นจะเกิดขึ้นมาอีก เกิดมาพร้อมกัน หน้าตาเหมือนกัน ยศเท่ากัน ความสามารถก็เท่ากันแล้วเขามีอะไรบกพร่องทำไมผู้หญิงที่เขารักถึงได้เทใจให้น้องชายของเขาทุกคน เขาไม่โทษน้องหรอก ผู้กองกวินทร์ไม่รู้เรื่องอะไรแต่เขาโทษตัวเองมากกว่าที่คงดีไม่พอให้ผู้หญิงคนไหนมารัก
“คูมยุงขา” แม้แต่น้องชมพูกับน้องโมกก็ยังรู้สึกได้ถึงความเศร้าของเขา ทั้งสองพี่น้องก็เลยเข้ามานั่งตักของเขาคนละข้างแล้วกอดเขาเอาไว้ “ย้ากคูมยุง”
“ย้าก” น้องโมกพูดตามพี่ชมพูแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งให้คุณลุงอีกคน ผู้กองกรินทร์จึงกอดหลานตัวน้อยทั้งสองคนเอาไว้แล้วก้มลงมาหอมแก้มหลานๆ ตัวแค่นี้ก็รู้จักมาปลอบลุงเป็น น่ารักเหลือเกินเจ้าสองแสบตัวน้อย แม้จะไม่ชอบน้องเขยแต่สำหรับหลานๆ แล้วนี่คือแก้วตาดวงใจของลุงซีลเลยล่ะ
“ลุงก็รักยัยพวงกับต้าวโมกนะลูก รักที่สุดในโลกเลย” น้ำเสียงที่บอกรักฟังดูแสนเศร้ายิ่งทำให้ผู้กองกวินทร์รู้สึกผิด เขาได้แต่นั่งมองพี่ชายนั่งกอดหลานๆ แล้วก็ไม่พูดไม่จา เขาไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้พี่ชายที่เขารักเป็นแบบนี้ เห็นพี่เจ็บเขาก็เจ็บไม่ต่างกัน
“มันเรื่องเข้าใจผิดกันไม่ใช่รึไง” เห็นลูกชายเป็นแบบนี้แล้วคนเป็นพ่อก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ลูกของเขาเป็นเด็กดีและเพอร์เฟคทุกอย่าง ลูกของเขาก็ควรจะมีความรักที่สมบูรณ์ด้วย “หนูน้ำเมยเขาไม่เคยเจอเรนเจอร์เลยซักครั้ง ที่ผ่านมาคนที่เขาเคยเจอก็มีแต่ซีล วันที่มีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีเขาก็อยู่กับซีล ถ้าเขาจะรักใครซักคนพ่อว่าเขาคงรักซีลนั่นแหละ”
“จริงด้วย!” ผู้กองกวินทร์ร้องขึ้นเมื่อนึกอะไรได้ “วันนั้นพี่เอารถผมไปใช้นี่ แล้วที่บอกว่าเอาเสื้อของผมไปให้คนอื่นใส่น่ะอย่าบอกนะว่าพี่เอาเสื้อของผมไปให้น้ำเมย” เขาพยายามสอบสวนเรื่องนี้กับพี่ชายอยู่หลายครั้ง แต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ยอมเปิดปากพูดเสียทีว่าวันที่มีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีเกิดอะไรขึ้น
ผู้กองกรินทร์หันมามองหน้ากับน้องชาย นั่นสินะ...นั่นเป็นเสื้อเครื่องแบบทหารและมีชื่อติดอยู่เขาก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย ตอนนั้นมัวแต่เขินจนทำอะไรไม่ถูก ยิ่งถูกเธอรุกเข้ามาจูบเขาก็แทบไปไม่เป็น
“โธ่เอ้ย!” ผู้กองกวินทร์ตบขาตัวเองฉาดใหญ่เมื่อแก้ปมในใจทุกอย่างออกแล้วก่อนจะหยิบช่อดอกเอื้องแซะมายื่นให้พี่ชาย “สรุปแล้วแม่ดาราคนสวยนั่นหลงเสน่ห์พี่ซีลเข้าให้เต็มเปาจนถึงขั้นมาตามถึงบ้านเลยหรอเนี่ย นี่พี่ไปร่ายมนต์อะไรใส่เขาเขาถึงมาตามรักถึงที่บ้านแบบนี้ฮะสอนผมบ้างสิ ผมก็อยากให้น้องเพลงมาบุกมาตื้อรักผมถึงบ้านแบบนี้เหมือนกันนะ”
“...ขะ...เขาชอบพี่หรอ”
“เออ!!! เขาชอบมึง” ทั้งรองกรันณ์และผู้กองกวินทร์ว่าพร้อมกัน คราวนี้จากที่ทำหน้าหงอยๆ ผู้กองกรินทร์ก็หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูทันที จากสีหน้าอมทุกข์ตอนนี้เขากลับกลั้นอมยิ้มแทบจะไม่อยู่
“เขาชอบพี่มากแต่เขาก็ไม่รู้ว่าพี่ชื่ออะไร พอพี่เอาเสื้อของผมไปให้เขาเขาก็เลยนึกว่าพี่ชื่อกวินทร์ โห่พี่ซีล ไปเลยนะ ไปเอาเสื้อของผมคืนมาเลย ทำแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนเอาเสื้อของผมไปให้ผู้หญิงคนอื่นทำมิดีมิร้ายเดี๋ยวผมศีลขาดกันพอดี ผมยังต้องรักษาความซิงไว้ให้น้องเพลงของผมนะ”
“มึงไม่ซิงมาตั้งนานแล้วเรนเจอร์”
“คุณพ่อ!” พอถูกผู้เป็นพ่อสวนผู้กองกวินทร์ก็ร้องออกมาเสียงหลงอย่างขัดใจ ก่อนจะหนีกลับไปกอดซุกอกผู้เป็นแม่ให้หลานๆ ได้แต่มองตามอย่างหมั่นไส้จนต้องรีบพากันลุกออกจากตักของลุงซีลแล้วเข้าไปหาคุณยายบ้าง ทั้งสองพี่น้องช่วยกันผลักคุณลุงเรนเจอร์หนี ไม่ยอมให้คุณลุงได้กอดคุณยายง่ายๆ ก่อนจะเบียดซุกกายเอาไว้กับคุณยายแทน
“อะไรวะ แม่ตัวเองก็มีทำไมต้องมาแย่งแม่คนอื่นเขาด้วย”
“เรนเจอร์ ไม่เอาลูกไม่ว่าหลานแบบนี้” ราชาวดีรีบปรามลูกชายแล้วกอดหลานๆ เอาไว้ ด้วยคุณพ่อกับคุณแม่ของสองหนูน้อยต้องทำงานอยู่ทางใต้จนไม่อาจกลับมาหาลูกได้บ่อยๆ น้องชมพูกับน้องโมกอาจคิดถึงคุณพ่อคุณแม่จนคิดมากก็ได้ ดังนั้นทุกคนจึงต้องห้ามพูดอะไรที่มันจะทำให้หลานๆ ทั้งสองรู้สึกแย่
“ตีปากมันซักทีซิหมอแก้ม” แม้แต่ท่านนายพลปภพก็ยังไม่ชอบใจที่ผู้กองกวินทร์มาว่าเหลนตัวน้อยทั้งสองของท่าน ราชาวดีก็เลยตีลูกชายไปหนึ่งทีก่อนจะกอดทั้งลูกชายและหลานรักทั้งสองไว้พร้อมๆ กัน
“สบายใจขึ้นแล้วยัง หืม” เมื่อปมตรงนี้แก้ได้แล้วรองกรันณ์ก็หันมาถามลูกชายคนโตที่ยังกลั้นยิ้มหน้าแดงอยู่ เขารู้นิสัยลูกทั้งสามคนดีว่าเป็นอย่างไรโดยเฉพาะลูกชายคนนี้ เห็นนิ่งๆ เงียบๆ แบบนี้แต่จริงๆ แล้วผู้กองกรินทร์เป็นคนที่มีอารมณ์ค่อนข้างรุนแรงกว่าน้องชายมาก ด้วยผู้กองกวินทร์ติดแม่มาตั้งแต่เด็กๆ ก็เลยซึมซับเอาความอ่อนโยนจากแม่ไปในขณะที่ผู้กองกรินทร์กับแก้วเจ้าจอมนั้นจะติดพ่อมากกว่าก็เลยได้นิสัยของพ่อไปเยอะ ถ้าแก้วเจ้าจอมถูกขนานนามว่าเป็นยัยปิศาจโหด งั้นปิศาจโหดผู้ชายก็คือผู้กองกรินทร์คนนี้นี่แหละ ในยามที่เป็นรุกขเทวดาเขาจะนิ่งๆ สุขุมและอ่อนโยนเสมอ แต่ถ้าได้กลายร่างเป็นปิศาจขึ้นมาบ้างคงได้เตะภูเขาถล่มเป็นลูกๆ แน่
“ไปอธิบายกับหนูน้ำเมยเขาซะว่าคนที่เขาเจอน่ะคือซีล ไม่ใช่เรนเจอร์”
“ใช่! ไปทวงเสื้อของเค้าคืนมาด้วยนะ เดี๋ยวเค้าศีลขาด” ผู้กองกวินทร์บอกอีกคนก่อนจะย้ายไปนอนหนุนตักคุณย่าเมื่อน้องชมพูกับน้องโมกยังช่วยกันผลักคุณลุงหนี ไม่ยอมให้คุณลุงมาเข้าใกล้คุณยายของพวกตน
“อ้อจริงสิ วันนี้คุณกริชพ่อของหนูน้ำเมยเขาอยู่บ้าน เขาชอบปลูกต้นไม้มากเลยนะโดยเฉพาะกล้วยไม้ พ่อว่าลองหากล้วยไม้สวยๆ ไปเป็นค่าเบิกทางดู”
“พี่ซีลๆ” คนที่นอนหนุนตักคุณย่าอยู่รีบกระซิบเรียกพี่ชาย “แอบขโมยกล้วยไม้เซินเจิ้นนองก์ของคุณปู่ไปให้เขาสิพี่ ไอ้ต้นที่มีคนเอามาให้คุณปู่เป็นของขวัญน่ะ เห็นว่าราคาเป็นล้านแล้วก็มีต้นเดียวในไทยด้วยนะ คุณปู่ไม่รู้หรอกเดี๋ยวผมดูต้นทางให้”
“กูได้ยินนะไอ้หัวขโมย” มันคิดว่าปู่มันหูหนวกรึยังไงไอ้หลานคนนี้ ท่านนายพลปภพยื่นมือไปดีดใบหูมันเข้าให้ งานนี้ถูกอกถูกใจน้องชมพูกับน้องโมกใหญ่เลย คุณทวดทำได้ดีมาก
“ไปมันวันนี้แหละ เดี๋ยวพ่อโทรไปบอกอากริชเขาให้” คนเป็นพ่อก็วางแผนช่วยลูกชายอย่างสุดๆ ถึงจะรู้ดีว่าบ้านนั้นก็หวงลูกสาวมากแต่รองกรันณ์ก็คิดว่าลูกของตัวเองไม่ได้มีอะไรด้อยเลย ทั้งรูปหล่อ นิสัยดี หน้าที่การงานก็ดีมีอนาคต ครอบครัวเหมาะสมกันอย่างไรเสียบ้านนั้นก็ต้องปลื้มผู้กองกรินทร์
ด้วยเหตุนี้ตอนนี้ผู้กองกรินทร์ก็เลยมายืนอยู่ในบ้านของกุมาริกาพร้อมกับต้นดอกเอื้องแซะที่เขาไปขวานขวายหามาจนได้ เขาเห็นรถของกุมาริกาอยู่ที่โรงเก็บรถของบ้านแสดงว่าเธอไม่ได้ออกไปไหน แม่บ้านของที่นี่เชิญเขามารอที่ห้องรับแขกที่ดูหรูหราสมกับเป็นบ้านของมหาเศรษฐีของประเทศ ปกติบ้านนี้จะอยู่กันแค่พ่อแม่ลูก แต่เมื่อวันก่อนเขารู้มาว่าลุงกับป้าของกุมาริกาเพิ่งจะกลับมาจากต่างประเทศ บ้านนี้ก็คงจะเป็นครอบครัวใหญ่ไม่ต่างจากบ้านของเขา
“รอซักครู่นะคะ เดี๋ยวคุณกริชก็มาค่ะ” แม่บ้านที่เอาน้ำมาให้เขาบอกก่อนจะขอตัวออกไป ซึ่งพอออกไปแล้วผู้กองกรินทร์ก็รีบติดต่อไปหากำลังเสริมของเขาที่กบดานรออยู่หน้าบ้านเผื่อมีสถานการณ์ฉุกเฉิน
“เหตุการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง”
(“ทางสะดวกครับลูกพี่”) เสียงทะเล้นๆ ของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
(“เฮ้ย! แค่มาง้อสาวแค่นี้ทำไมต้องเอากำลังเสริมมาด้วยเนี่ยพี่ซีล มาง้อสาวหรือมาซุ่มจับคนร้ายวะ”)
“เผื่อพ่อตากูโหดมึงกับนาวิกจะได้เข้ามาช่วยกูทันไง” เขาตอบผู้กองกวินทร์ ผู้กองกวินทร์กับนคินทร์ก็เลยพากันหัวเราะคิกคักอยู่ในรถที่จอดรอหน้าบ้าน
(“พี่ซีลไม่ใจเลย”) นคินทร์ส่ายหน้าให้พี่ชายคนโตอย่างไม่ได้ดั่งใจ นคินทร์หรือนาวิกเป็นลูกพี่ลูกน้องของผู้กองสองแฝด ด้วยพันโทคีรินทร์พ่อของนคินทร์นั้นเป็นพี่ชายแท้ๆ ของราชาวดีและพันโทคีรินทร์ก็ยังเป็นพ่อบุญธรรมของผู้กองสองแฝดด้วยลูกๆ ของทั้งสองบ้านก็เลยสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้องร่วมท้องกัน ตอนนี้นคินทร์เรียนจบจากโรงเรียนนายเรือแล้วและกำลังอยู่ในช่วงฝึกซ้อมร่างกายเพื่อเตรียมเข้าฝึกหลักสูตรนักทำลายใต้น้ำจู่โจมหรือซีล ด้วยมีผู้กองกวินทร์เป็นไอดอลเขาก็เลยอยากเก่งให้ได้อย่างพี่ชาย
“ก็กูไม่ได้แรดอย่างพวกมึงสองคนนี่”
(“ชิ”) เสียงคนเป็นน้องว่าอย่างขัดใจ ผู้กองกรินทร์ก็เลยวางสายสนทนาไปเมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังมีใครเดินเข้ามา ซึ่งคนที่เดินเข้ามานั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นกริชชานนท์และน้ำอิง ผู้กองกรินทร์ที่สืบประวัติครอบครัวนี้ดูจนรู้ประวัติของแต่ละคนแล้วจึงรีบลุกขึ้นยืนแล้วยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง เขาอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นน้ำอิง...แม่ของกุมาริกายังหน้าเด็กเหมือนกันกับแม่ของเขาเลย ดูสวยสมกับเป็นอดีตดาราดังเลยนะเนี่ย ถึงว่าสิลูกสาวสวยขนาดนี้
“สวัสดีครับคุณอาทั้งสอง ผมชื่อซีลครับ เป็นลูกชายของ...”
“ของรองกรันณ์กับคุณหมอแก้ม” กริชชานนท์พูดต่อแล้วมองชายหนุ่มคราวลูกอย่างสำรวจ เคยได้เจอได้อุ้มก็ตอนที่ชายหนุ่มคนนี้ยังเป็นทารกน้อย ตอนนี้ทารกน้อยที่เขาเคยอุ้มกลับเติบโตเป็นหนุ่มรูปหล่อหน่วยก้านดีเสียด้วย เห็นรองกรันณ์เคยพูดให้ฟังว่าคนหนึ่งเป็นทหารพรานเหมือนพ่อ ส่วนแฝดอีกคนเป็นทหารเรือ “คนนี้เป็นทหารพรานหรือทหารเรือล่ะ”
“ทหารพรานครับ” ดูจากรอยยิ้มและน้ำเสียงที่พูดกับเขา ท่าทางว่าที่พ่อตาของเขาจะไม่โหดมาก พ่อของเขาบอกว่าคุณอากริชชานนท์คนนี้ทำงานเกี่ยวกับป่าไม้และงานอนุรักษ์มาทั้งชีวิต รักผืนป่าราวกับลูกในอุทร มีความรู้เรื่องป่าและสัตว์ป่าเป็นอย่างดีและเป็นข้าราชการน้ำดีเสียด้วย การที่เขาเป็นทหารพรานอยู่แต่ในป่าน่าจะพอเป็นตัวช่วยให้เขากับว่าที่พ่อตาพูดกันถูกคอ “คุณพ่อของผมทราบจากเฟซบุ๊กของคุณอาน่ะครับว่าดอกเอื้องแซะถูกขโมยไป ที่บ้านของผมมีดอกเอื้องแซะอยู่พอดีคุณพ่อก็เลยให้นำมามอบให้ครับ” อันนี้เอาพ่อมาอ้างไปงั้นๆ แหละ ของแบบนี้ต้องเข้าทางผู้ใหญ่ เขาไม่ใช่สารวัตรพนาผู้เป็นน้องเขยนะที่จะได้ทำน้องสาวของเขาท้องแล้วค่อยมาแต่งงานทีหลัง แอบเอาลูกสาวคนอื่นไปซ่อนแล้วก็ปู้ยี่ปู้ยำจนมียัยพวง เหอะ! เขาจะไม่มีวันชิงสุกก่อนห่ามอย่างไอ้น้องเขยหรอก
“ไม่ยักรู้ว่าคนดิบๆ ห่ามๆ อย่างรองกรันณ์จะมีความสุนทรีย์เลี้ยงกล้วยไม้ด้วย”
ก็จริง พ่อเขาหรอจะมีอารมณ์มาเลี้ยงกล้วยไม้ นอกจากต้นราชาวดีที่ปลูกให้แม่แก้มกับสวนดอกกุหลาบสีขาวที่ปลูกให้แก้วเจ้าจอมพ่อเขาก็ไม่สนใจต้นไม้อะไรอื่นอีกเลย ตอนที่เขาจะออกบ้านมานี่ยังเห็นชวนยัยพวงกับต้าวโมกไปเล่นยิงปืนอยู่ที่สวนหลังบ้านนู่น
“เชิญนั่งสิจ๊ะ” ฝ่ายน้ำอิงก็อดชื่นชมผู้กองกรินทร์ไม่ได้ ตอนเด็กๆ ก็ดูน่ารัก พอโตมาก็ดูหล่อเหล่า กิริยามารยาทก็เรียบร้อยสมกับเป็นลูกชายของคุณหมอแก้ม “เจอกันตอนนั้นยังเป็นเบบี๋อยู่เลย เด็กสมัยนี้นี่โตเร็วจริงๆ อ้อ ไม่พาหลานมาด้วยล่ะ ได้ข่าวว่ารองกรันณ์กับคุณหมอแก้มติดหลานๆ มากเลย น่าอิจฉาจังได้เป็นคุณตาคุณยายกันแล้ว ไม่เหมือนลูกๆ บ้านนี้ แม้แต่แฟนก็ยังไม่มีกันเลย”
ก็อาจจะกำลังมีก็ได้ ผู้กองกรินทร์คิดในใจ รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองให้ความเป็นกันเองกับตน โดยเฉพาะกริชชานนท์ที่พอรู้ว่าเขาประจำการอยู่ที่แม่สอดก็ถามเกี่ยวกับงานของเขา ยิ่งงานไหนเป็นคดีที่เขาไปจัดการกับพวกตัดไม้และล่าสัตว์ป่าว่าที่พ่อตาก็ดูจะสนใจ คนหนึ่งชอบป่า อีกคนทำงานอยู่กับผืนป่า เมื่อมาพูดคุยกันแล้วจึงถูกคออยู่ไม่น้อย
“แหมๆๆ คุยกันถูกคอแบบนี้ไม่จีบมาเป็นลูกเขยเลยล่ะคะ” น้ำอิงแซวขึ้นเพราะดูท่าแล้วสามีของตนเหมือนจะชอบหลานชายคนนี้มาก มันยากมากเลยนะที่กริชชานนท์จะให้ความสนิทสนมแบบนี้กับใคร แล้วผู้กองกรินทร์คนนี้ก็สุภาพเหลือเกิน คำพูดคำจาก็น่าฟัง ไม่โม้ ไม่โอ้อวดทั้งๆ ที่เป็นถึงหลานชายท่านนายพลปภพ พ่อก็ใหญ่โต เขาดูถ่อมตัวจนอดเอ็นดูไม่ได้เลย
“ยัยเด็กขี้ขโมยแบบนั้นขืนยกให้คนอื่นไปก็อายเขาเปล่าๆ น้ำอิง” ว่าแล้วก็อดนินทาลูกสาวไม่ได้ “รู้มั้ยซีลว่าลูกสาวอาน่ะแสบแค่ไหน เมื่อเช้าแอบไปตัดดอกเอื้องแซะของอาไปตั้งเยอะ ไม่รู้ว่าเอาไปให้ใคร นี่ตั้งแต่กลับมายังไม่เจอตัวเลยไว้เจอตัวก่อนเถอะจะดุให้”
“คุณน้ำเมยดาราดังน่ะหรอครับ”
“หน้ากล้องกับหลังกล้องไม่เหมือนกันเลยซักนิด อยู่หน้ากล้องก็โอเคอยู่หรอก หลังกล้องนี่ไม่ต่างกับเด็กสามขวบ ช่างซักช่างถาม งอแงเก่ง เอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องเอาให้ได้ ไม่งั้นไม่ไปขโมยดอกเอื้องแซะพ่อตัวเองหรอก” เป๊ะเลย ที่พ่อเธอว่ามามันนิสัยของเธอล้วนๆ ยัยเด็กงอแงช่างซักช่างถาม
“อ้อนั่นไง พูดถึงก็มานั่นแล้ว” กริชชานนท์มองไปยังแม่ตัวดีที่เพิ่งเดินลงมาจากบนบ้าน เห็นออกไปข้างนอกแต่เช้าก็นึกว่าจะไปทั้งวัน ที่ไหนได้ไม่นานก็กลับมาแล้ว พอกลับมาก็เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องจนเพิ่งจะลงมานี่แหละ สีหน้าดูต่างจากเมื่อเช้านี้มาก ตอนเช้าก็ดูร่าเริงสดใสดีแต่ตอนนี้ทำหน้าอย่างกับคนถูกหักอก
เพราะเสียใจและผิดหวังที่คุณลุงจำตัวเองไม่ได้กุมาริกาเลยไม่ต่างอะไรกับคนที่อกหัก ตั้งใจว่าจะนอนซมอยู่บนเตียงเหมือนอย่างที่คนอกหักเขาทำกันแต่จนแล้วจนรอดก็ต้องลุกออกมาจากเตียงเพราะความหิวจนต้องลงมาหาอะไรกิน ตอนนี้หญิงสาวไม่ได้แต่งชุดเดรสแบบเมื่อเช้านี้แล้ว แต่เปลี่ยนมาเป็นกางเกงขาสั้นสีขาวและเสื้อครอปเปิดไหล่สีชมพู ผมยาวๆ ก็เกล้าให้แบบง่ายๆ และไม่ได้แต่งหน้า ซึ่งพอไม่ได้แต่งหน้าก็ทำให้ดูน่ารักใสๆ อย่างมีเสน่ห์ไปอีกแบบจนผู้กองกรินทร์มองตาพราว กริชชานนท์หันมาสำรวจท่าทีของหลานชายที่ตนรู้สึกถูกชะตาด้วย มีหนุ่มหลายคนที่จ้องจะมาจีบลูกสาวเขา บ้างก็เป็นพ่อกับแม่พามาดูตัวแต่เขาก็ยังไม่รู้สึกถูกใจไอ้หนุ่มคนไหนเลย เพิ่งจะมีหลานชายคนนี้นี่แหละที่ดูเข้าตา ท่าทีสุขุม นิ่งๆ แต่แววตาและบุคลิกแลดูมีอำนาจและเด็ดขาดแบบนี้น่าจะเอานิสัยช่างงอแงของกุมาริกาอยู่ ถึงเขาจะหวงลูกสาวมากแต่ถ้าเจอคนที่เหมาะสมขอแค่กุมาริกาและอีกฝ่ายมีใจต่อกันเขาก็ยินดี
“น้ำเมยมานี่หน่อย” กุมาริกาถึงกับชะงักเมื่อผู้เป็นพ่อร้องเรียกมาจากห้องรับแขก หญิงสาวก้มลงมาดูไอศกรีมถังใหญ่ที่ตัวเองกำลังกอดอยู่ ไหนจะปากก็ยังคาบช้อนเอาไว้ นี่พ่อของเธอจะมาเรียกเธอทำไมกันเนี่ย แค่ขโมยดอกเอื้องแซะแค่นี้ถึงกับต้องเรียกไปตีก้นเลยรึเปล่า ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินหน้างอเข้าไปในห้องรับแขก ไม่คิดว่าวันนี้จะมีแขกมาก็เลยเดินตักไอศกรีมคำใหญ่เข้าปากมาด้วย
“น้ำเมย!” น้ำอิงถึงกับยกมือขึ้นทาบอกเมื่อเห็นกิริยาไม่สำรวมของลูกสาวที่ทำต่อหน้าแขก แล้วไหนจะไอศกรีมถังใหญ่นั่นอีก “น้ำเมยทำไมกินไอติมเป็นถังแบบนี้ลูก ป้ามอลลี่บอกว่าเดือนนี้น้ำเมยน้ำหนักขึ้นตั้งโลหนึ่ง ป้ามอลลี่สั่งให้ควบคุมอาหารไม่ใช่หรอ”
“...”
กุมาริกาไม่ได้ตอบผู้เป็นแม่ซ้ำยังถือช้อนไอศกรีมค้างอยู่กับปากเมื่อเห็นแขกของบ้านในวันนี้ นี่เขา...เขามาบ้านเธอทำไม จะมาฟ้องพ่อกับแม่เธอหรอว่าเธอไปหาเขาถึงที่บ้านแล้วว่าแต่คนนี้...คือใคร
“ใคร” เธอหมายถึงเขาคือแฝดพี่หรือแฝดน้อง แต่กริชชานนท์กลับเข้าใจว่าเธอไม่รู้จักผู้กองกรินทร์ก็เลยแนะนำให้เธอรู้จัก
“ผู้กองกรินทร์ พี่ซีลเขาเป็นลูกชายเพื่อนพ่อ เป็นทหารพรานทำงานที่แม่สอด”
“ทหารพราน...” อ้อ! แฝดพี่นี่เอง “ชอบทหารเรือค่ะไม่ใช่ทหารพราน”
“ทหารเรือคนที่ไปดูพลุด้วยกันเมื่อวันก่อนนี้น่ะหรอ” ผู้กองกรินทร์ถามขึ้นยิ้มๆ หัวใจพองโต อีกฝ่ายก็เลยทำลอยหน้าลอยตาใส่ก่อนจะตอบ
“ใช่”
“ชอบมากมั้ย”
“ถ้าให้พ่อยกขันหมากไปขอได้ก็คงทำไปแล้ว”
“น้ำเมย!” ทั้งกริชชานนท์แล้วก็น้ำอิงรีบปรามลูกสาว ยัยเด็กคนนี้พูดอะไรออกมาต่อหน้าแขกกัน ทำอย่างกับรู้จักกันมาก่อนงั้นแหละ ในขณะที่ผู้กองกรินทร์ก็ต้องเก็บอาการเขินเอาไว้อย่างสุดๆ ท่องพุทโธๆๆ ในใจ นี่เขาไม่ได้เห็นยัยโหดสไนเปอร์ในร่างของกุมาริกาใช่มั้ยเนี่ย
“ทหารเรืออะไรกัน แล้วไปดูพลุอะไร”
“คือแบบนี้ครับ” ผู้กองกรินทร์หันมาอธิบายกับกริชชานนท์ “เมื่อวันก่อนที่ฐานทัพเรือมีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีอำลาข้าราชการทหารเรือที่กำลังจะปลดเกษียณในปีนี้ แล้วช่วงท้ายงานก็มีการจุดพลุ ผมกับคุณน้ำเมยบังเอิญไปดูพลุที่จุดเดียวกันพอดีก็เลยพลอยได้ดูพลุด้วยกันน่ะครับ”
“เฮอะ!” กุมาริกาทำแค่นยิ้มใส่แล้วตักไอศกรีมเข้าปากอีกอย่างไม่สนใจเสียงร้องห้ามของผู้เป็นแม่ ทำไมผู้ชายคนนี้ต้องมาโกหกพ่อกับแม่ของเธอด้วย คนน้องมาเปิดซิงจูบแรกของเธอแล้วคิดจะให้คนพี่มารับผิดชอบกันงั้นหรอ ถึงพวกเขาจะหน้าตาเหมือนกันจนแทบจะเป็นคนๆ เดียวกันได้แต่อย่างไรแล้วมันก็ไม่เหมือนกันหรอกนะ คิดจะเอาความหน้าเหมือนมาบิดเบือนความจริงหรอ เอาสิ อยากพูดอะไรก็พูดไป น้ำเมยไม่สนใจหรอก
“แล้วทหารเรืออะไรกัน ไหนว่าไปดูพลุกับทหารเรือไง”
“น้องชายฝาแฝดผมเขาเป็นทหารเรือครับ เราหน้าตาเหมือนกันมากคุณน้ำเมยคงจำสลับคน”
เตรี๊ยมกันมาล่ะซี้!!! แฝดคู่นี้ไว้ใจไม่ได้ เฮอะ! ถึงยังไงเธอก็จะต้องให้แฝดน้องของเขามารับผิดชอบเธออยู่ดี
“อ๋อ” กริชชานนท์พยักหน้ารับเมื่อผู้กองกรินทร์กดภาพน้องชายในโทรศัพท์มือถือให้ดูจึงได้รู้ว่าพอโตมาแล้วสองแฝดเหมือนกันมากจริงๆ เขาเองก็มีลูกชายเป็นฝาแฝด ถึงจะหน้าตาเหมือนกันมากแต่ก็ยังพอจะแยกออกอยู่ว่าใครเป็นใคร แต่กับแฝดคู่นี้...เขาแยกไม่ออกจริงๆ คงต้องมีคนใดคนหนึ่งตัดหูทิ้งนั่นแหละเขาถึงจะแยกออก
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วน้ำเมยขอตัวก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่...ขี้เกียจดูคนเล่นละครแฝดสลับตัว”
“แฝดสลับตัวหรือคุณจำสลับคนกันแน่” เรื่องอะไรจะยอมให้เธอเข้าใจผิดต่อไป ผู้กองกรินทร์ลุกขึ้นไปหากุมาริกาในทันทีแล้วจ้องเธอนิ่ง ถึงไม่ได้พูดอะไรแต่สายตาของเขาก็พูดแทนไปหมดแล้ว บอกว่าชอบเขาจนแทบอยากให้พ่อไปสู่ขอแล้วทำไมเธอถึงจำเขาไม่ได้ เป็นเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายลืม
“เสื้อที่ผมให้คุณไปวันนั้นเป็นเสื้อของน้องชายผม รถของผมมีปัญหาผมก็เลยเอารถของน้องมาขับชั่วคราว ผมขอเสื้อของน้องผมคืนด้วย เรนเจอร์มันมีแฟนแล้วมันไม่โอเคถ้าจะมีผู้หญิงคนอื่นมาเอาเสื้อของมันไปใส่”
“พี่เรนเจอร์มีแฟนแล้วงั้นหรอ”
“ใช่ มันรักแฟนของมันมากด้วย”
“แฟนเขาชื่ออะไร”
“น้องเพลงพิณ”
“ไม่ดัง ไม่รู้จัก ถ้ายังไม่ได้แต่งงานฉันก็ยังมีสิทธิ์ ฉันเป็นถึงดาราดัง สวยออกขนาดนี้ยังไงพี่เรนเจอร์ก็ต้อง...”
“น้องเพลงพิณเขาสวยกว่าคุณ”
เย้ย!!! ฮะ มีด้วยหรอสวยกว่าเรา อ้อ! คุณหมอน้องสาวเขานั่นไง คุณหมอคนนี้สวยมาก สวยสุดๆ เลยล่ะ กุมาริกายืนกอดถังไอศกรีมแล้วทำหน้าขบคิด นี่คุณลุงของเธอมีแฟนแล้วจริงๆ หรอ แฟนเขาจะสวยกว่าเธอจริงๆ มั้ย แล้วเพลงพิณนี่คือใคร
ท่าทางเด็กยืนกอดถังไอศกรีมแล้วทำหน้าเหวอๆ ขมวดคิ้วย่นๆ ดูน่ารักจนผู้กองกรินทร์ต้องแกล้งเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ก่อนจะตีหน้านิ่งแล้วหันกลับมาทางเธออีกครั้ง
“แล้ว...เขาคบกันนานรึยัง”
“ตั้งแต่เด็ก เราโตมาด้วยกัน พ่อของเราเป็นทหารร่วมรบกันมาก่อนแล้วก็สนิทกันมากๆ คุณปู่คุณย่าที่บ้านก็รับน้องเพลงพิณเป็นหลานสาวด้วย ผู้ใหญ่เขาเตรียมจะไปสู่ขอกันอยู่แล้ว”
โห...คบกันมาตั้งแต่เด็ก ผู้ใหญ่ก็เป็นใจเลยหรอ...แล้วเราจะมีอะไรไปสู้เขาได้เนี่ย
“คืนเสื้อมาได้แล้วยัง”
“ไม่คืน ถ้าอยากได้คืนก็ให้พี่เรนเจอร์มาเอาคืนเอง” เธออยากเจอผู้กองกวินทร์ ถ้าเธอได้เจอเขาอีกเธอก็จะได้ถามเขาให้เคลียร์ๆ ไปเลยว่าวันนั้นเขามาจูบกับเธอทำไมถ้ารักแฟนมากขนาดนี้ ไม่ใช่ให้พี่ชายมาสวมรอยแทน ตัวเองมาทำแบบนั้นกับเธอแล้วจะให้พี่ชายมาออกหน้ารับแทนมันใช้ได้ที่ไหน แต่ถ้าวันนั้นไม่ใช่เขาจริงๆ ...กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองผู้กองกรินทร์อีกครั้งโดยเฉพาะที่ริมฝีปาก ผู้ชายอะไรปากแดงเป็นธรรมชาติน่าจูบจัง ถ้าสมมติว่าวันนั้นเป็นเขาคนนี้ล่ะ...ถ้าเขาคือคนที่จูบกับเธอ...
“น้ำเมย เป็นอะไรรึเปล่าลูก” เห็นลูกสาวยืนจ้องหน้าชายหนุ่มนิ่งแล้วก็หน้าแดงเสียขนาดน้ำอิงก็รีบเข้าไปหาทันทีทำให้กุมาริกาหลุดออกจากภวังค์คล้ายกับโดนร่ายมนต์รักใส่ เดี๋ยวสิ! เธอจะมาหวั่นไหวกับสองแฝดคู่นี้ไม่ได้นะ ไม่ได้ ต้องเอาแค่คนเดียวเท่านั้น อย่าโลภ!
“ปะ...เปล่าค่ะคุณแม่ น้ำเมยสบายดี”
“แล้วน้ำเมยเอาเสื้ออะไรของพี่เขามา เอาคืนเขาไปสิลูกเดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่นะ”
“น้ำเมยไม่คืนค่ะ”
“ได้ยังไง ไปเอาเสื้อของเขามาก็ต้องคืนเขาไปสิ เอ๊ะยัยเด็กคนนี้นี่ แล้วตะกี้นี้พูดอะไรออกมา ไปชอบคนที่เขามีแฟนแล้วไม่ได้นะลูก น้ำเมยทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะเดี๋ยวแม่จะให้คุณพ่ออบรมเราใหม่”
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับคุณอา คุณน้ำเมยเขาไม่ได้ชอบแฟนใคร เรื่องเข้าใจผิดน่ะครับ” ยัยเด็กบ้าเอ้ย ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย ก็บอกอยู่เนี่ยว่าเธอเข้าใจผิดก็ยังจะดื้อไม่เลิกอีก เดี๋ยวก็ได้หน้าแตกกันพอดี
“ชิ!!!” พอถูกแม่ดุหน่อยกุมาริกาก็ทำเชิดหน้าใส่ผู้กองกรินทร์อีกครั้งแล้วก็กระทืบเท้าจะเดินหนีขึ้นห้องไปพร้อมกับถังไอศกรีมจนกริชชานนท์ต้องเรียกไว้ แต่เรียกอย่างไรคนดื้อก็ไม่ยอมฟังจนผู้กองกรินทร์ต้องอาสาไปตามเธอเอง
“เดี๋ยวผมไปตามเขาเองครับคุณอา”
ผู้กองกรินทร์รีบเดินฉับๆๆ มาขวางหน้าบันไดเอาไว้ไม่ยอมให้เธอเดินหนีง่ายๆ ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยจะมาเดินหนีแบบนี้ได้ยังไง ส่วนคนที่ถูกขวางทางเอาไว้ก็ยิ่งทำหน้าบึ้งใส่เขา จะเอาช้อนไอศกรีมตีหน้าเขาเข้าให้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ไวพอแล้วยึดมือของเธอเอาไว้ได้อย่างสบายๆ ปราบโจรผู้ร้ายมาเยอะแล้ว แค่เด็กดื้อคนเดียวทำไมเขาจะปราบไม่ได้
“ถ้าจะขึ้นห้องก็ไปเอาเสื้อมาคืนผม”
“ไม่คืน อยากได้คืนก็ไปแจ้งตำรวจเอา”
“จะคืนดีๆ มั้ย”
“ไม่!”
“เรนเจอร์มันมีแฟนแล้ว เดี๋ยวแฟนมันก็มาโวยเอาหรอก”
“จะทำให้เลิกกันให้ดู” พูดไปงั้นๆ แหละ กุมาริกาไม่ได้คิดจะทำจริงๆ หรอกเพราะเธอแค่อยากพูดเอาชนะคนตรงหน้าเท่านั้น แต่ผู้กองกรินทร์นี่สิกลับคิดเป็นจริงเป็นจัง พูดดีๆ แล้วไม่ฟังอย่าให้พ่อต้องเล่นบทโหดนะ
“จะทำให้น้องผมกับแฟนเลิกกันให้ได้ใช่มั้ย”
“ใช่” คนตอบก็ตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าแค่การตอบไปเล่นๆ ไม่จริงจังของตัวเองจะทำให้อีกฝ่ายต้องยิ้มเหี้ยมๆ กลับอย่างเอาเรื่อง ปิศาจที่หลับใหลอยู่ในร่างของเขาเริ่มจะตื่นขึ้นมาแล้ว
“เอาสิ ถ้าคุณยังดื้อไม่เลิกผมนี่แหละจะคอยตามขัดขวางคุณ ผมจะไม่ยอมให้คุณมาทำลายความรักของน้องชายผมเด็ดขาด ยัยดาราความจำเสื่อม!” ว่าแล้วก็ฉกแย่งช้อนไอศกรีมมาจากมือของกุมาริกาแล้วถือวิสาสะตักไอศกรีมของเธอขึ้นมากินเสีย พอกินแล้วก็ยังจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่องพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากยั่วๆ ให้หญิงสาวได้แต่มองอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทั้งๆ ที่ตอนนี้อยู่ในบ้านของเธอ
“จูบกับอีกคน แต่ไปจำเป็นชื่ออีกคนระวังจะหน้าแตกเอานะครับ...คุณน้ำเมย” รอยยิ้มเก้อๆ เขินๆ ของเจ้าชายน้ำแข็งไม่ได้มีให้เห็นอีกต่อไป ในเมื่อคุยกันดีๆ แล้วยังดื้อไม่ฟังก็อย่าหาว่าเขาโหด ถ้าไม่ชอบรุกขเทวดาพ่อจะเป็นปิศาจผีป่าผีพรายให้ดู!
“พวกเขาคุยอะไรกันคะคุณกริช” สองสามีภรรยาที่แอบดูสองหนุ่มสาวคุยกันไม่ได้ยินจริงๆ เพราะผู้กองกรินทร์พูดเสียงเบามากๆ “ท่าทางจะญาติดีกันแล้วนะคะ มีแบ่งไอติมให้กันกินด้วย”
“ซะที่ไหนกันล่ะ” กริชชานนท์ว่า ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่ากุมาริกาจะตีเขาเขาก็เลยยึดมือของเธอเอาไว้ ทั้งสองคนคุยอะไรกันไม่รู้ รู้แค่ว่าเหมือนจะมีคนมาช่วยกำราบยัยตัวแสบให้เขาเสียแล้วสิ กุมาริกาถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งเป็นดาราดังผู้คนก็ยิ่งเอาอกเอาใจถ้าไม่ดัดนิสัยเสียบ้างจะยิ่งดื้อไม่หาย แต่ว่า...ถ้าดัดนิสัยก็ต้องให้อยู่ในขอบเขตเพราะถ้าล้ำเส้นขึ้นมาเขาก็ไม่ไว้หน้าใครเหมือนกัน
*******************************************************
อ่ะ น้ำเมยปลุกปิศาจโดยไม่รู้ตัวซะแล้ว อย่าให้พี่ซีลต้องโหดนะ
ใดๆ คือบ้านนี้พ่อตาชอบลูกเขยซะแล้วสิ