39.ตอกทอย

​

39.ตอกทอย

เนื่องจากเมื่อคืนนี้ฝนตกลงมาตลอดทั้งคืนพอเช้าตรู่ผู้กองกรินทร์จึงรีบออกมาดูถนนที่ขาดจนเห็นว่าตอนนี้ช่วงถนนที่ขาดกินวงกว้างมากขึ้นกว่าเดิม วันนี้ก็คาดว่าฝนน่าจะตกลงมาอีก ถ้าฝนตกถี่ๆ แบบนี้สิ่งที่จะตามมาก็คือน้ำป่า เห็นทีคงต้องให้หมดฝนก่อนนู่นแหละถึงจะทำการซ่อมถนนได้

“ผมกับลูกน้องมานั่งดูสถานการณ์ทั้งคืนก็เห็นน้ำเซาะถนนจนพังไปทั้งแถบเลยพี่ คุณพ่อ เอ๊ย! แม่ทัพภาคที่ 3 รู้เรื่องแล้วเดี๋ยวให้คนเข้ามาจัดการ” ผู้หมวดศิขรินที่ยืนดูสภาพของถนนอยู่ด้วยกันหันมาบอกกับพี่ชาย

ผู้หมวดศิขรินหรือร้อยโทศิขริน วัฒนกุลเป็นนายทหารประจำการอยู่ที่หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารราบที่ 14 ในอำเภอแม่สอด แต่ส่วนมากเขามักจะมาประจำการอยู่ที่ฐานในป่าริมชายแดนเสียมากกว่า ด้วยเป็นที่รู้กันดีว่าเขาเป็นลูกชายคนโตของแม่ทัพภาคที่ 3 ที่ตอนนี้กำลังจะเข้ารับตำแหน่งเป็น ผบ.ทบ. ทำให้หลายๆ คนพลอยเกรงอกเกรงใจเขาไปเสียหมดจนเขาทำตัวไม่ถูกก็เลยเข้ามาหาพื้นที่สัปปายะอยู่ที่ฐานแทน ซึ่งฐานของเขากับฐานของผู้กองกรินทร์และหน่วยของอรินอยู่ไม่ไกลกันมาก นอกจากจะได้อยู่ในพื้นที่สัปปายะแล้วก็ยังได้อยู่ใกล้พี่ชายและน้องชาย ทำงานด้วยกันแล้วก็สบายใจดี

กำลังพลของผู้กองกรินทร์ ผู้หมวดศิขรินและหน่วยของอรินเป็นกองกำลังที่เรียกว่า กองกำลังนเรศวร ซึ่งกองกำลังนเรศวรจะเป็นกองกำลังหลักจากกองพลทหารราบที่ 4 และกองพลทหารราบที่ 7 ดูแลแนวชายแดนในเขตจังหวัดตากและจังหวัดแม่ฮ่องสอน มีหน่วยที่ขึ้นตรงคือหน่วยเฉพาะกิจกรมทหารราบที่ 14 อำเภอแม่สอดที่ผู้หมวดศิขรินประจำการอยู่ หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารราบที่ 7 จังหวัดแม่ฮ่องสอน และหน่วยขึ้นควบคุมทางยุทธการ คือ หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 35 อำเภอแม่สอดของผู้กองกรินทร์ หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 36 จังหวัดแม่ฮ่องสอน และหน่วยเฉพาะกิจตำรวจตระเวนชายแดนที่ 346 อำเภอแม่สอดที่อรินประจำการอยู่

“เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องถึงหูแม่ทัพภาคด้วยหรอ” พอผู้กองกรินทร์หันมาว่า ผู้หมวดหนุ่มก็ได้แต่ยิ้มแหะๆ ตอบ

“ทำไงได้ล่ะพี่ผมดันอยู่บ้านหลังเดียวกันกับท่าน ทุกเรื่องที่ผมรู้ท่านก็รับรู้ไปด้วยหมดแหละ ขนาดมีทหารพรานแถวนี้แอบหนีมาทำงานก่อนกำหนดไม่ยอมรักษาตัวอยู่ที่บ้านต่อท่านก็ยังรู้เลย”

“สาระแนเหมือนไอ้เรนเจอร์เลยนะ เรื่องแค่นี้ก็ต้องบอกพ่อด้วย”

“อย่าเอาผมไปเปรียบกับพี่เรนเจอร์สิครับถ้าไอ้นาวิกมาได้ยินเข้าเดี๋ยวมันดิ้นตายเอา มันหวงลูกพี่ของมันอย่างกับอะไรดี นอกจากมันแล้วคนอื่นก็ห้ามไปเหมือนลูกพี่ของมันเด็ดขาด ผมว่าพวกเราต้องเกิดสลับท้องกันแน่ๆ ไอ้นาวิกควรไปเกิดเป็นพี่น้องท้องเดียวกับพี่เรนเจอร์ ส่วนพี่กับผมเราควรเป็นพี่น้องท้องเดียวกันมากกว่า” ในขณะที่นคินทร์เป็นติ่งของผู้กองกวินทร์ ผู้หมวดศิขรินก็เป็นติ่งของผู้กองกรินทร์ด้วยเช่นเดียวกัน เพียงแต่เขาเก็บอาการอยู่ไม่ได้แสดงความเป็นติ่งออกมาเหมือนอย่างที่นคินทร์ทำ

“แต่ด้วยความสาระแนของผมนี่แหละ น้องมารีนเลยจะได้มาอยู่ที่ฐานกับผม”

“มารีนน่ะหรอ” อารมณ์ความหวงและเป็นห่วงน้องสาวบังเกิดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าน้องสาวจะเข้ามาอยู่ที่ฐานปฏิบัติการกลางป่าริมชายแดน ตามปกติเจ้าหน้าที่ผู้หญิงจะไม่ค่อยมาอยู่ประจำการกันในป่าแบบนี้ ยิ่งเป็นพื้นที่เสี่ยงจึงเน้นที่เจ้าหน้าที่ผู้ชายมากกว่าอย่างเช่นที่ฐานของเขา ถ้าไม่นับสมัยที่แม่แก้มกับอาขวัญตาเคยทำงานอยู่ที่ฐานของเขามาก่อน ที่ฐานของเขาก็ไม่มีเจ้าหน้าที่ผู้หญิงเลย อย่างหน่วยของอรินก็ไม่มีหรือแม้แต่ที่ฐานของผู้หมวดศิขรินก็ตาม

ถ้านับตามลำดับสายเลือดแล้วผู้หมวดศิขรินเป็นลูกพี่ลูกน้องข้างแม่ของผู้กองกรินทร์ ส่วนขวัญคณินหรือมารีนเป็นลูกพี่ลูกน้องฝั่งพ่อ แม่ของเขากับพ่อของผู้หมวดศิขรินเป็นพี่น้องกันและพ่อของเขากับแม่ของขวัญคณินก็เป็นพี่น้องกัน แล้วลูกพี่ลูกน้องของเขาทั้งข้างพ่อและข้างแม่ก็มารักกันอีกที ถึงผู้หมวดศิขรินกับขวัญคณินจะไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆ กันทางสายเลือดแต่ทั้งสองคนต่างก็ล้วนเป็นน้องชายและน้องสาวสายเลือดเดียวกันกับผู้กองกรินทร์เขาก็เลยเลือกเข้าข้างไม่ถูก จะเอาใจช่วยน้องชายก็หวงน้องสาว จะหวงน้องสาวให้มากๆ เหมือนหวงแก้วเจ้าจอมก็สงสารน้องชาย ทั้งเขาและผู้กองกวินทร์ก็เลยเลือกข้างกันไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องเชียร์น้องชายหรือหวงน้องสาวก่อนดี

“งั้นให้มารีนมาพักกับพี่ มาพักที่บ้านของพี่แล้วกัน” เพื่อความปลอดภัยของน้องสาวผู้กองกรินทร์อดห่วงไม่ได้ ขวัญคณินนั้นไม่เหมือนแก้วเจ้าจอม แก้วเจ้าจอมกินเหล้าดุ โหด เอาตัวรอดเก่งแต่ขวัญคณินนั้นไม่ต่างจากเพลงพิณเลย ทั้งอ่อนโยน เรียบร้อยและเป็นลูกคุณหนู หลังจากที่เรียนจบจากวิทยาลัยพยาบาลทหารบกเธอก็เข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลค่ายในตัวเมืองจังหวัดตาก ทั้งนี้ก็เพราะอยากมาอยู่ใกล้ๆ กับผู้หมวดศิขรินและอยู่ใกล้พ่อกับแม่ของตัวเองด้วย ผู้การคณินพ่อของขวัญคณินเคยย้ายไปประจำการที่อื่นมาก่อน แต่เมื่อไม่กี่ปีมานี้ตำแหน่งผู้การกรมทหารพรานที่ 35 สังกัดเดิมว่างขึ้นมาพ่อของขวัญคณินก็เลยย้ายกลับมาที่นี่เพราะสมัยหนุ่มๆ ผู้การคณินก็เคยเป็นนายทหารอยู่ในสังกัดนี้ ถึงแม้ที่ตั้งกรมทหารพรานที่ 35 จะอยู่ที่จังหวัดกำแพงเพชรแต่ก็ไม่ไกลกับจังหวัดตากมาก ผู้การคณินจึงแวะเวียนมาคอยดูแลลูกสาวที่จังหวัดตากบ่อยๆ ส่วนขวัญตาแม่ของขวัญคณินก็ย้ายตามสามีไปเป็นหมอประจำหมวดพยาบาลภายในกรมทหารพรานที่ 35 ในยามที่พ่อกับแม่ไม่ว่างมาหาขวัญคณินก็จะมีผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินคอยดูแล เมื่อต้องเข้าป่ามาอยู่ด้วยกันแบบนี้พี่ชายอย่างผู้กองกรินทร์เลยไม่อยากปล่อยน้องสาวให้ห่างหูห่างตา

“โธ่พี่ซีล ให้น้องมารีนพักกับผมก็ได้ อยู่ฐานเดียวกันจะได้ไม่ต้องคอยนั่งรถกลับไปกลับมา”

“รู้ว่าเป็นแฟนกัน แต่ตราบใดที่ยังไม่ได้แต่งก็ห้ามเอาเปรียบน้องเข้าใจมั้ย เพราะงั้นให้มารีนมาอยู่กับพี่...” เดี๋ยวสิ ให้ขวัญคณินมาอยู่กับเขางั้นหรอ บ้าจริงเขาลืมสนิทเลยตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนี่หว่า เรื่องที่กุมาริกามาอยู่กับเขาต้องเก็บเป็นความลับเอาไว้จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดแม้แต่ขวัญคณิน

“อ่ะๆๆ ก็ได้ เดี๋ยวผมจะให้น้องมารีนเก็บข้าวเก็บของไปอยู่ที่บ้านพักของพี่ แต่ว่า...พี่ต้องให้ผมไปรับไปส่งน้องมารีนทุกวันนะ”

“...มาคิดดูดีๆ อีกทีให้มารีนอยู่ที่ฐานกับแกแล้วกัน เดี๋ยวพี่จะเทียวไปหามารีนเอง”

“อ้าว” อยู่ๆ ก็มากลับคำพูด ท่าทางดูมีพิรุธแบบนี้ไม่สมกับเป็นพี่ซีลของเขาเลย ปกติเห็นหวงน้องมารีนของเขาจะตาย ออกจากฐานไปก็ไปดูแลน้องมารีนของเขาที่โรงพยาบาลค่ายตลอด น้องสาวเข้าป่ามาทั้งที่กลับยอมให้น้องอยู่ห่างตัวนี่พี่ชายของเขาแอบมีอะไรงุบงิบรึเปล่าเนี่ย

“แล้วว่าแต่ว่า...แกเป็นอะไรหรอไอ้เขม จ่าปกรณ์ก็ด้วย” ว่าจะทักนานแล้วนะ ผู้หมวดศิขรินหันมาทางผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ที่ดูจะเมื่อยล้าแข้งขาแปลกๆ ทั้งนี้ก็เป็นเพราะเมื่อเช้านี้พวกเขาถูกผู้กองกรินทร์สั่งซ่อมให้วิ่งรอบฐานแล้วก็ดึงข้ออยู่หลายรอบโทษฐานปล่อยให้มีคนแอบติดรถเข้ามาที่ฐานด้วย ถ้าเป็นคนร้ายแอบลอบเข้ามาคงเกิดเรื่องแล้ว แม้ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์จะงงๆ กันก็ตามว่าพวกเขาปล่อยให้มีคนแอบตามมาด้วยตอนไหน แต่เรื่องนี้ก็สอดคล้องกับที่นายจ่าประจำโรงครัวบอกว่าเมื่อวานนี้เหมือนจะเห็นมีคนติดกระบะท้ายรถของพวกเขาเข้ามาด้วย ตอนแรกนายจ่าคนดังกล่าวก็คิดว่าตัวเองตาฝาด แต่ถ้าเรื่องนี้แม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็รู้คาดว่าเมื่อวานนี้สิ่งที่เขาเห็นคงเป็นของจริง ผู้กองกรินทร์บอกว่าจัดการส่งคนที่ลอบเข้ามาออกไปแล้วพวกเขาก็เลยไม่ทันได้รู้ว่าคนที่ลอบเข้ามาเป็นใคร สงสัยว่าผู้กองคงให้นายทหารจากหน่วยใกล้เคียงมาพาตัวออกไป

“เมื่อวานมีผีติดรถเข้ามาที่ฐานด้วยผู้กองก็เลยสั่งซ่อม” ผู้หมวดเขมทัตว่า ด้วยเขากับผู้หมวดศิขรินนั้นเป็นเพื่อนนักเรียนนายร้อยรุ่นเดียวกัน ผู้หมวดเขมทัตชื่นชมและศรัทธาในตัวผู้กองกรินทร์ที่เป็นหัวหน้านักเรียนของนักเรียนนายร้อย จปร.มากก็เลยขอให้ผู้หมวดศิขรินพามาฝากเนื้อฝากตัวกับผู้กองกรินทร์ จนเมื่อเรียนจบผู้หมวดเขมทัตจึงออกติดตามมาทำงานกับผู้กองกรินทร์ด้วย

“ผีหรอวะ”

“ใช่ครับหมวด ทั้งฐานมีแค่ผู้กองกับจ่าชาติที่ทำกับข้าวอยู่โรงครัวเห็น ไม่รู้มีผีติดมาด้วยตอนไหน” จ่าปกรณ์คิดแล้วคิดอีกก็นึกไม่ออกว่าเมื่อวานนี้มีผีติดรถมากับเขาตอนไหนและเมื่อไหร่ เดี๋ยวออกไปที่ตัวอำเภอรอบหน้าเขาจะซื้อกล้องวงจรปิดมาติดให้ทั่วฐานเลย

“อ้อหรอ มีผีจริงๆ หรอพี่” ผู้หมวดศิขรินหันมาฉีกยิ้มถามพี่ชาย ผู้กองกรินทร์ก็เลยทำหน้านิ่งใส่แล้วเดินไปดูสถานการณ์น้ำต่อ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูพ่อภูของเขาแล้วเดี๋ยวก็คงมีคำสั่งให้เจ้าหน้าที่เข้ามาซ่อมถนน ถ้าวันสองวันนี้ฝนไม่ตกแล้วเดี๋ยวเขากับลูกน้องจะมาจัดการเอง

“ให้คนคอยดูเรื่องนี้ดีๆ นะ ฝนตกแบบนี้เดี๋ยวมีน้ำป่า เดี๋ยวมีดินโคลนถล่ม ยังไงก็แจ้งชาวบ้านในแถบๆ นี้ให้ระวังด้วย” ผู้กองกรินทร์บอกกับผู้หมวดเขมทัตก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถเพื่อกลับไปยังฐาน ผู้หมวดศิขรินกับลูกน้องก็เลยเดินไปขึ้นหลังม้าด้วย นอกจากรถยนต์แล้วหน่วยของผู้หมวดหนุ่มก็ยังมีม้าไว้ใช้งานในการลาดตระเวนเนื่องจากบางพื้นที่ที่ต้องเข้าไปลาดตระเวนเป็นพื้นที่ป่าสลับกับลำห้วย ยิ่งเป็นช่วงฤดูน้ำหลากโคลนตมก็มีมากทำให้ไม่สะดวกต่อการใช้รถยนต์จึงอาศัยการขี่ม้าแทน ผู้กองกรินทร์มองน้องชายกับลูกน้องอีกสี่คนควบม้าจากไปก็ได้แต่ยิ้มให้ ภูมิใจในตัวน้องชายหนักหนา เป็นถึงลูกชายแม่ทัพภาคแต่กลับทำตัวติดดินเข้ากับลูกน้องได้เป็นอย่างดี ไม่เคยอวดเบ่งว่าตัวเองเป็นลูกหลานของใคร ตอนนี้น้องๆ ของเขาแต่ละคนก็กำลังทำหน้าที่ของตัวเองกันอย่างแข็งขัน นี่ถ้าหากคณานนท์หรือทัพฟ้ากับธารนทีเรียนจบจากโรงเรียนนายเรืออากาศเมื่อไหร่เขาก็จะได้เห็นน้องชายทั้งสองขับเครื่องบินรบโชว์แล้ว ตอนแรกก็หวังจะเห็นนคินทร์ยืนเท่ๆ บนเรือรบแต่ที่ไหนได้มันดันเมาเรือไม่หายก็เลยเข้าหน่วยนาวิกโยธินแทน ในบรรดาน้องชายทุกคนเขาห่วงไอ้หมอนี่ที่สุด

​

ถึงแม้ว่าผู้กองกรินทร์จะไม่ได้สั่งห้ามให้กุมาริกาออกไปไหนแต่ด้วยความไม่อยากให้ใครเห็นตัวเธอจึงเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านพัก เมื่อเช้านี้ผู้กองกรินทร์ทำข้าวผัดเอาไว้ให้เธอกระทะใหญ่ก่อนจะออกไปทำงานเธอก็เลยขลุกตัวอยู่แต่ในบ้าน ศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมว่าหน่วยรบพิเศษที่เขาพูดถึงเมื่อคืนนี้คืออะไรเพื่อที่เธอจะได้เข้าใจเขามากขึ้น

“เป็นยอดมนุษย์รึไงกันเนี่ย” กุมาริกาเทียบเครื่องหมายหน่วยรบของเขาที่อยู่บนเสื้อเครื่องแบบกับข้อมูลในแท็บเล็ต เธอเคยศึกษาเครื่องหมายเหล่านี้มาแล้วบ้างจากเสื้อเครื่องแบบของผู้กองกวินทร์ในตอนนั้น ถ้าเธอจำไม่ผิดแฝดคู่นี้มีเครื่องหมายหน่วยรบเหมือนกันทุกอย่าง จะต่างกันก็ตรงที่ของผู้กองกรินทร์มีเครื่องหมายทหารพรานจู่โจม ผู้กองกรินทร์เรียนหลักสูตรการกู้ระเบิดของทหารบก ผู้กองกวินทร์เรียนการกู้ระเบิดของทหารเรือ เครื่องหมายการกระโดดร่มของคนหนึ่งเป็นทหารบกและอีกคนก็เป็นทหารเรือเช่นกัน สรุปแล้วความสามารถมีเหมือนกันทุกอย่างแค่เป็นคนละเหล่าทัพเท่านั้น สุดยอดไปเลยพี่น้องคู่นี้ มียอดมนุษย์ที่เหมือนกันอยู่สองคน คนแรกเพลงพิณสอยไปแล้วส่วนอีกคน...

“นี่น้ำเมยจะมีผัวเป็นยอดมนุษย์หรอเนี่ย...สุดยอด” เธอชูเสื้อเครื่องแบบทหารพรานของเขาขึ้นแล้วหมุนไปรอบๆ ห้องนอนสลับกับการเอาเสื้อเขามากอด กลิ่นหอมที่ติดอยู่บนเสื้อชวนให้รู้สึกสดชื่น พอสูดกลิ่นแล้วก็เอียงแก้มมาถูๆ อีกทีแล้วก็กอดเอาไว้แน่นเสมือนได้กอดตัวเจ้าของเสื้อจริงๆ

ผู้กองกรินทร์ที่กลับบ้านพักมาแล้วเห็นอาการคลั่งรักของเธอเข้าก็ได้แต่ยิ้มแล้วก็ส่ายหน้าให้ นี่เธอตู่ว่าเขาเป็นผัวไม่พอยังมาว่าเขาเป็นยอดมนุษย์ด้วยหรอเนี่ย

“นี่แม่คุณ อย่าข่มขืนเสื้อผมเข้าล่ะนั่นเสื้อเครื่องแบบทหารของผม เหลือศักดิ์ศรีเอาไว้ให้ผมบ้าง”

“อุ๊ยยยย” เสียงอุ๊ยหวานๆ ลากยาวเมื่อหันกลับมาแล้วเห็นเจ้าของเสื้อยืนอยู่หน้าห้องนอน กุมาริการีบวิ่งออกมาหาเขาแล้วโถมตัวเข้ามากอดอย่างร่าเริงจนผู้กองกรินทร์ต้องดันตัวเธอออกแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน กุมาริกาก็เลยเดินตามเข้ามาด้วย

“พี่ซีลเป็นห่วงน้ำเมยหรอคะเลยกลับมาหา”

“ผมมาเอาปืน”

ปืน...กุมาริกาเพิ่งจะสังเกตว่าที่ใต้เตียงนอนของเขามีลิ้นชักอยู่แล้วยังใส่กุญแจล็อกรหัสตัวเลขเอาไว้อีก พอดึงลิ้นชักออกมาก็เห็นอาวุธปืนหลายกระบอกอยู่ในนี้ทั้งปืนพกสั้น ปืนยาวจู่โจมพร้อมกระสุนอีกหลายกล่อง เมื่อเช้านี้เธอก็นอนเล่นอยู่บนเตียงเสียตั้งนาน เพิ่งรู้ว่ามีของพวกนี้ซ่อนอยู่ด้วย

ผู้กองกรินทร์หยิบเอาปืน M4A1 ออกมาพร้อมกับแม็กกาซีน เมื่อก่อนอาวุธประจำกายของทหารพรานก็คือ HK33 แต่ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ความทันสมัยทางเทคโนโลยีและภารกิจที่ซับซ้อนขึ้นทหารพรานจึงเปลี่ยนมาใช้ M4A1 และ M16 แล้ว แต่ HK33 ก็ยังใช้อยู่บ้างตามแต่ละภารกิจ

“ผมจะกลับมาค่ำๆ นะ คุณก็อยู่เงียบๆ ไปก่อนหรือถ้าไม่กลัวเป็นข่าวจะออกไปข้างนอกก็ได้ แค่บอกว่าเป็นน้องสาวของหัวหน้าน้ำปายทุกคนก็ไม่กล้าว่าอะไรคุณแล้ว ที่ฐานของผมทุกคนรู้จักพี่ชายของคุณดีแล้วคุณออกจะดังขนาดนี้คงไม่มีใครทำอันตรายคุณหรอก ข้าวผัดกับแกงจืดอยู่ในตู้เย็นคุณเอามาอุ่นกินหรือจะต้มบะหมี่ก็ตามใจ แต่ถ้าหลังห้าโมงเย็นเป็นต้นไปห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด ใครมาเรียกก็ห้ามขานรับไม่ว่าจะผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก คนแก่ คนท้องหรือคนเจ็บ เห็นอะไรแปลกๆ ก็ห้ามทักด้วย ปิดประตูหน้าต่างให้ดีแม้แต่ผมมาเรียกก็ห้ามตอบ”

“อ้าว”

“ถ้าเป็นผมตัวจริง เดี๋ยวผมจะโทรมาก่อนล่วงหน้า”

“นอกจากจะมีฝาแฝด พี่ซีลยังมีตัวปลอมด้วยหรอคะ”

“อยู่กลางป่ากลางเขาก็เผื่อเอาไว้ก่อน เรื่องบางเรื่องมันก็สุดจะคาดเดา อ้อ! นี่เบอร์ของอรินนะ คิดว่าคุณน่าจะรู้จักเขาตอนวันแต่งงานเรนเจอร์ อรินเป็นหมอแล้วก็เป็นตำรวจตระเวนชายแดน เขาเป็นน้องชายของผมและเชื่อใจได้ถ้าระหว่างที่ผมไม่อยู่แล้วเกิดอะไรขึ้นก็โทรหาเขาได้เลย เขาจะรีบมาช่วยคุณ”

“คนที่หน้าตี๋ๆ หล่อๆ เหมือนไอดอลเกาหลีน่ะหรอคะ” เหมือนเขาจะชอบเล่นกับน้องชมพูแล้วก็น้องโมกมากๆ ด้วย ดูหลงหลานสุดๆ เลยคนนี้

“ใช่”

“แหม กล้าฝากน้ำเมยเอาไว้กับผู้ชายคนอื่นซ้ำยังหล่อขนาดนั้น...ไม่หึงหรอคะ” เธอกระแซะเข้ามาชนไหล่ของเขา แต่ชนแรงไปหน่อยเธอก็เลยเซถลาหน้าทิ่มล้มลงไปกับเตียงเสียเองในขณะที่คนถูกชนยังยืนนิ่งไม่ไหวติงแล้วก็ไม่คิดที่จะช่วยดึงเธอขึ้นมาด้วย เขาจัดการบันทึกเบอร์โทรของอรินใส่ในโทรศัพท์ของเธอแล้วก็โยนโทรศัพท์คืนให้

“ทำไมผมต้องหึง อย่างคุณน่ะไม่ใช่สเปกของอรินเขาหรอก อรินเขาเคยเห็นผู้หญิงสาวๆ สวยๆ กว่าคุณมาตั้งเยอะ แค่ดารานักต้มตุ๋นคนทั้งประเทศอย่างคุณไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยซักนิด”

“ชิ!” กุมาริกาทำเชิดหน้าใส่ ผู้ชายอะไรปากจัดเป็นบ้า ระหว่างที่ผู้กองกรินทร์กลับไปเตรียมอาวุธปืนเธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบของบางอย่างออกมาจากตู้เสื้อผ้า ของที่ว่าเป็นเสื้อผ้าของผู้หญิงที่ถูกจัดพับเอาไว้เป็นอย่างดีทั้งเสื้อและผ้าซิ่นผืนสวย ดูจากขนาดของเสื้อแล้วหุ่นคนใส่ก็พอๆ กันกับเธอ กุมาริกานำเสื้อผ้าที่ว่านั้นมาวางเอาไว้บนเตียงของเขาแล้วชี้นิ้วให้เขาดู

“นี่เสื้อผ้าของใครหรอคะ” ไหนว่าที่นี่มีแต่ผู้ชายไง เขาเคยแอบซุกผู้หญิงเอาไว้ที่นี่หรอ

“ทำไม” คนที่เตรียมปืนอยู่แสยะยิ้มใส่เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ งอง้ำอย่างไม่พอใจ หึงหรอเนี่ย หึงแล้วหน้างอแบบนี้ตลกเป็นบ้า ตอนเล่นละครแล้วเธอทำหน้าแบบนี้ทีไรเขาหัวเราะลั่นทุกที

“พี่ซีลแอบซุกผู้หญิงไว้ที่นี่หรอคะ นอกจากป้าทิชาแล้วพี่ซีลเคยพาใครมาที่นี่อีก”

“ทิชาไม่เคยมาที่นี่ ส่วนมากเราไปเปิดโรงแรมข้างนอกแล้วก็...”

“ไม่ได้อยากจะรู้ ไม่ต้องอธิบายรายละเอียดค่ะได้ยินแล้วมันปวดใจ” แค่คิดว่าเขากับทิชากรเคยปาดิดับโอ้เยกันเธอก็ปวดใจเหมือนถูกสวมเขาแล้ว “นอกจากป้าทิชาพี่ซีลยังมีคนอื่นด้วยหรอคะ”

“ผมเคยมีแฟนมาแล้วหลายคน ไม่ใช่แค่ทิชา”

“น้ำเมยปวดใจ” กุมาริการีบยกมือขึ้นมากุมอกแล้วทำท่าซวนเซหมดแรงล้มลงไปกับเตียงให้ผู้กองกรินทร์หัวเราะตาม ยัยเด็กนี่แอคติ้งดีเป็นเลิศ สมกับเป็นดาราดัง แต่...

“หัวใจอยู่เยื้องๆ ทางด้านซ้าย ปวดใจแล้วกุมอกข้างขวาจะไปช่วยอะไร คัตๆๆ เอาใหม่ แอคชั่น!” เขาล้อเธอกลับ คนปวดใจผิดข้างก็ยิ่งหน้างอ ยิ่งงอนเข้าไปใหญ่

“แล้วตกลงนี่เสื้อผ้าของใครกันคะ” กุมาริกาหยิบเสื้อตัวสวยขึ้นมา เสื้อผ้าเหล่านี้มีกลิ่นหอมเหมือนกับกลิ่นตัวของเขา คงจะสนิทแนบชิดกันมากล่ะสิกลิ่นตัวถึงมาติดที่เสื้อผ้าด้วย ถึงเสื้อจะสวยมากก็เถอะแต่ถ้ามันจะเป็นของผู้หญิงคนก่อนๆ ของเขาความสวยของเสื้อพวกนี้ก็ลดลงไปในทันที “ไม่เห็นจะสวยเลยเสื้ออะไรก็ไม่รู้ ไปเอาแฟชั่นพวกนี้มาจากไหน ดูๆ แล้วก็เหมือนเสื้อ...”

“นั่นเสื้อผ้าของแม่แก้ม”

“...ดูๆ แล้วก็เหมือนเสื้อผ้าของนางแบบระดับโลก เนื้อผ้าดีออกแบบก็เยี่ยม แบรนด์เสื้อแบรนด์เดียวกับน้ำเมยเลย คุณแม่รสนิยมดีตาถึงมากๆ”

ยัยตุ๊กแกเปลี่ยนสีเอ๊ย แค่จิ้งจกมันยังน้อยไป อย่างเธอเนี่ยต้องตุ๊กแกเท่านั้น

จากที่ทำสีหน้างอๆ พอเขาบอกว่านี่เป็นเสื้อผ้าของแม่เขากุมาริกาก็หันมาฉีกยิ้มหวานๆ ให้อย่างน่ารัก เกือบไปแล้ว เกือบพลาดอดได้เป็นลูกสะใภ้ดีเด่นแล้ว

“คุณเป็นไบโพลาร์หรอ” เดี๋ยวหน้างอ เดี๋ยวหน้ายิ้ม “ก็อย่างที่ผมเคยบอกคุณว่าพ่อกับแม่ของผมมาพบรักกันที่นี่แล้วก็อยู่ที่นี่ด้วยกันจนท้องผมกับเรนเจอร์ พอถึงครบรอบวันสำคัญพ่อกับแม่ของผมก็จะมาที่นี่เพื่อระลึกถึงความรักกันทุกปี อีกเหตุผลที่ผมเลือกมาประจำการที่นี่ก็เพราะอยากให้พ่อกับแม่ได้มาระลึกถึงความหลังกันได้สะดวกๆ”

อ๋อออออ เป็นแบบนี้นี่เอง เพราะพ่อกับแม่ชอบมาที่นี่ก็เลยมีเสื้อผ้าเตรียมเอาไว้

“มาระลึกความหลังที่ฐานของทหารพรานเนี่ยนะคะ” ก็เห็นมีแต่กระสอบทรายกันกระสุน เสาธง อาคารทางการทหารไม่เห็นจะมีอะไรที่ดูโรแมนติกเลย

“ก็ส่วนหนึ่ง แต่พ่อกับแม่ของผมมีสถานที่ลับที่ชอบไปกันอยู่ใกล้ๆ กับฐานนี้ เป็นที่ที่สวยมาก พ่อผมได้เจอแม่แก้มครั้งแรกที่นั่นและตกหลุมรักแม่แก้มตั้งแต่แรกเห็น มันทั้งสวยและโรแมนติกเลยล่ะ พ่อบอกว่าผมกับเรนเจอร์ปฏิสนธิในท้องแม่กันที่นั่นด้วย” แลดูมีสตรอรี่มีเรื่องราวสุดๆ กุมาริกาพยักหน้ารับ ชักอยากจะไปเห็นที่ๆ ว่านั่นแล้วสิ

“น้ำเมยอยากไปดูจัง พี่ซีลพาน้ำเมยไปหน่อยสิ”

“ไม่” ผู้กองกรินทร์ตอบแบบไม่มีเยื่อใยแล้วสะพายปืน M4A1 เอาไว้ด้านหลัง ที่เอวมีปืนพกสั้นสองกระบอก และมีดพรานเล่นใหญ่หนึ่งเล่ม มีดพกอีกสอง ในเป้สีดำเล็กๆ มีอาหารแห้งของกินง่ายๆ น้ำดื่มไม่ใช่แบบกระติกน้ำอย่างที่เห็นทั่วไปแต่เป็นถุงใส่น้ำอย่างดีมีสายสำหรับดูดน้ำดูสะดวกและพกพาง่าย นวัตกรรมข้าวของเครื่องใช้สมัยนี้จะว่าไปก็ล้ำหน้าดีแฮะ

“ถ้าเสื้อผ้าคุณขาดเหลืออะไรล่ะก็ใส่เสื้อผ้าของแม่แก้มก็ได้ แล้วก็...” ผู้กองกรินทร์เดินไปหยิบของบางอย่างออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน พอหยิบมาแล้วเขาก็เข้ามายืนซ้อนหลังของเธอแล้วค่อยๆ รวบเส้นผมของเธอมาทำเป็นมวยเล็กๆ ก่อนจะนำสิ่งที่เขาเพิ่งหยิบมาจากลิ้นชักปักรัดมวยผมของเธอเอาไว้ ปิ่นปักผมไม้น่ารักๆ ประดับไข่มุกแลดูเข้ากับเธอดี

“แม่แก้มมีปิ่นปักผมเยอะเพราะคุณพ่อชอบซื้อมาฝาก ในลิ้นชักโต๊ะทำงานผมยังมีอีกหลายอันคุณจะเอามาใช้ก็ได้” นิ้วเรียวที่สอดไปตามเรือนผมนุ่มอ่อนโยนจนกุมาริกาเคลิ้มไปกับสัมผัส รู้สึกดีมากๆ เมื่อเขามายืนซ้อนหลังปักปิ่นให้แบบนี้

“ปิ่นที่คุณพ่อซื้อให้คุณแม่...น้ำเมยไม่กล้าใช้หรอกค่ะ”

“อันที่คุณพ่อซื้อให้แม่แก้มแบ่งไปให้ไนเปอร์แล้ว ส่วนอันที่อยู่ในลิ้นชักเนี่ยผมเป็นคนซื้อเอาไว้เอง เผื่อแม่แก้มมาที่นี่แม่แก้มจะได้มีใช้” กุมาริกายิ้มแป้นอย่างหลงเคลิ้มไม่หาย ช่างเป็นลูกชายที่รักแม่เหลือเกิน อะไรๆ ก็มีแต่แม่แก้มๆ จุดอ่อนของเขาอยู่ที่แม่งั้นเธอก็จะเข้าทางแม่ของเขา เธอจะต้องทำตัวให้น่ารักๆ ให้แม่ของเขาเอ็นดูมากกว่านี้ เรื่องปิ่นปักผมจะว่าไปแม่ของเธอก็มีปิ่นปักผมแบบสุดรักสุดหวงเหมือนกัน แม่บอกว่าเป็นปิ่นที่พ่อของเธอทำให้ พวกผู้ใหญ่นี่ช่างจีบกันน่ารักเหลือเกิน

“...น้ำเมยใช้ปิ่นไม่เป็น แต่ว่า...น้ำเมยอยากปักปิ่นตามคุณแม่ของพี่ซีลงั้นพี่ซีลช่วยปักปิ่นให้น้ำเมยทุกวันได้มั้ยคะน้ำเมยอยากสวยเหมือนแม่แก้ม

“อืม”

สำเร็จ! โธ่เอ๊ย ไอ้เรื่องปักปิ่นเนี่ยเธอมือโปรอยู่แล้ว เธอเล่นละครย้อนยุคบ่อยแล้วในละครก็ต้องใช้ปิ่นปักผมด้วย เขามีจุดอ่อนที่แม่จริงๆ แค่เอาแม่ของเขามาอ้างก็ได้ผลเกินคาด

กุมาริกาหันกลับมาหาเขา เธอช้อนสายตาหวานๆ มองเขาอย่างยั่วเย้าแล้วค่อยๆ ลูบไล้มือขึ้นไปกอดรอบคอของเขา ผู้กองกรินทร์ก็เผลอตัวหลงเคลิ้มตาม กลิ่นแก้มหอมทำให้เขาลืมตัวไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตแป๋วๆ ก็แสนน่ารัก มือหยาบๆ ยื่นมาเกี่ยวเอวบางแล้วดึงเธอเข้ามาหาอย่างช้าๆ มืออีกข้างยื่นมาบีบคอเล็กเบาๆ เพื่อให้เธอเงยหน้าขึ้นหาเขาให้มากกว่านี้ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดแก้มของกันและกันละมุนไปหมด กุมาริกาหลับตาพริ้มเมื่อผู้กองกรินทร์โน้มตัวลงมาหาจนจมูกของเขาปัดชนกับจมูกของเธอ พ่อเจ้าชายน้ำแข็งกำลังจะละลายแล้ว พ่อเจ้าชายน้ำแข็งคนดีของน้ำเมย...ถ้ายอมดีๆ ก็ไม่ต้องประชุมเพลิงแล้วนะ

กุมาริกาเอียงคอตามเขาเพื่อจะลิ้มรสจูบแสนหวานเหมือนอย่างเคยเช่นเดียวกับที่เขาก็สวมกอดเธอแน่นมากขึ้น...

ปังๆๆ

“พี่ซีล พี่ซีลพี่ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อย!”

อารมณ์รักถูกขัดจังหวะเข้าให้อย่างจังเมื่อเสียงผู้หมวดศิขรินดังขึ้นพร้อมกับทุบประตูบ้านไม่หยุด

“พี่ซีล เฮ้ยล็อกประตูบ้านทำไมเนี่ย!” คนเป็นน้องที่ไม่รู้อะไรก็ยังคงทุบประตูต่อไป ผู้กองกรินทร์ที่เพิ่งได้สติขึ้นมารีบผละออกจากกุมาริกาในทันที ให้ตายสิ! นี่เขาจะใจแข็งไปได้อีกสักกี่น้ำกันเล่นมาอ่อยมายั่วเสียขนาดนี้ เขาจะไม่หวั่นไหวเลยถ้าเขาไม่ได้รักเธอ แต่นี่...ดันรักยัยดาราเด็กนี่เข้าให้เต็มเปาเลย อีกหน่อยคงไม่แคล้วได้สมยอมให้ยัยเด็กนี่ข่มขืนแน่ๆ

“ถ้าไม่อยากให้รีคอนเห็นก็อยู่เงียบๆ” ผู้กองกรินทร์รีบเดินออกมาจากห้องนอนแล้วปิดประตูให้เรียบร้อย ซึ่งพอเขาเดินออกไปแล้วกุมาริกาก็รีบเข้ามาเอียงหูแนบประตูรอฟังเสียงอย่างขัดใจ พอจำได้ว่าคนที่ชื่อรีคอนนี้เป็นน้องชายของเขาและเป็นลูกชายคนโตของแม่ทัพภาคด้วย

“มารคอหอย” เธอเบะปากใส่ผู้หมวดศิขรินผ่านประตูห้องนอนแล้วรอฟังเสียงสองพี่น้องคุยกัน

พอพี่ชายมาเปิดประตูบ้านให้ผู้หมวดศิขรินก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อเข้าห้องน้ำทันทีด้วยปกติเขาก็มักจะมาหาพี่ชายที่นี่เป็นประจำอยู่แล้ว บางทีวันหยุดก็มานอนเล่นอยู่ที่นี่ทั้งวัน นคินทร์ติดผู้กองกวินทร์มากแค่ไหนเขาก็ติดผู้กองกรินทร์เช่นนั้นเพียงแต่เขาไม่ได้คลั่งพี่ชายจนบ้าแบบนคินทร์

หืม...

ผู้หมวดหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นขณะยืนทำธุระอยู่ในห้องน้ำ ทำไม...พี่ชายของเขามีครีมอาบน้ำแบรนด์ดังใช้ นี่มันครีมอาบน้ำของผู้หญิงชัดๆ ขวัญคณินคนรักของเขาก็ใช้ครีมอาบน้ำแบบนี้เหมือนกัน แชมพู ครีมนวดผม ครีมหมักผม โฟมล้างหน้า ฟองน้ำถูตัว...นี่มันเครื่องอาบน้ำของผู้หญิงทั้งนั้นเลยนี่นา จะว่าพี่ชายของเขาซื้อมาใช้เองก็ไม่น่าจะใช่เพราะผู้กองกรินทร์เป็นคนง่ายๆ อุปกรณ์อาบน้ำก็ซื้อจากในตลาดที่ตัวอำเภอ ตามร้านสะดวกซื้อทั่วไป

“เฮ้ย!” มีเสื้อชั้นในของผู้หญิงวางอยู่ในห้องน้ำด้วย ของใครวะเนี่ย ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่มาป้วนเปี้ยนแถวๆ นี้เท่าที่เห็นก็มีแค่ซอมพอ แต่ซอมพอก็ไม่ได้ใจกล้าพอที่จะอาจหาญมาทำอะไรแบบนี้ถึงในบ้านพักของผู้กองกรินทร์หรอก ดูจากไซซ์เสื้อชั้นในแล้ว...ไม่ใช่ของซอมพอแน่ๆ ซอมพอไม่น่าจะใส่ไซส์ใหญ่ขนาดนี้ คุณอาแก้มของเขาก็ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วงั้นนี่ของใครกันวะ จะว่าพี่ชายของเขาอกหักจนขั้วสมองสลับด้านมามีรสนิยมอะไรแบบนี้ก็ไม่น่าจะใช่ หรือว่า...พี่ของเขาจะหิ้วของหวานจากข้างนอกเข้ามาแอบกินที่ฐาน ของหวานที่ไหนกันนะถึงได้อร่อยน่ากินจนพี่ชายของเขาติดใจจนต้องหิ้วเข้ามากินถึงที่นี่

ผู้หมวดศิขรินเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจขณะเดินออกมาจากห้องน้ำ สายตาก็สอดส่องหาสิ่งผิดปกติอีกจนเห็นรองเท้าผ้าใบคู่เล็กๆ ใบหนึ่งวางอยู่ที่มุมประตูบ้าน ส่วนประตูห้องนอนก็ปิดสนิทอยู่หรือว่า...

“มองหาอะไรรีคอน” เห็นน้องชายมองไปรอบๆ บ้านพักเหมือนกับหาอะไรอยู่ผู้กองกรินทร์ก็อดรู้สึกร้อนตัวไม่ได้ ผู้หมวดศิขรินยิ่งเป็นคนฉลาดอยู่มันจะมองเห็นอะไรที่ผิดปกติมั้ยนะ

“เปล่าครับ” ตอบแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งให้ ในห้องนอนของพี่ชายเขาต้องมีของหวานอยู่แน่ๆ ร้ายนักนะเดี๋ยวนี้พกของหวานเข้ามากินที่ฐานด้วย มูฟออนจากดาราคนดังได้แล้วรึไง

“คืนนี้ผมมานอนที่นี่ด้วยสิ”

“ไปนอนที่บ้านพักหมวดเขมแล้วกัน”

นั่นไง! นี่แหละพิรุธ ทุกทีเวลาเขามาขอนอนด้วยผู้กองกรินทร์แทบจะลากเอาที่นอนมาปูและกางมุ้งให้เขาเลยด้วยซ้ำ คงกลัวเขามาเห็นของหวานที่ว่าล่ะสิ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ชายของเขาถึงไม่อยากให้ขวัญคณินมาพักอยู่ด้วย คงกลัวน้องสาวมาเป็นก้างขวางคอนี่เอง

“เอางั้นก็ได้” เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินออกจากบ้านแต่โดยดี เห็นที่มุมครัวมีร่องรอยทำอาหารเอาไว้ด้วย ท่าทางของหวานที่ว่าจะพิเศษมาก ถึงขั้นทำอาหารให้กินแบบนี้แสดงว่าต้องพิเศษมากจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ ของหวานที่ว่าจะเป็นอะไรก็ช่างแต่แค่ทำให้พี่ชายของเขาคล้ายเศร้าจากกุมาริกาได้ก็ดีแล้ว

“นอกจากคุณน้ำเมยพี่คิดจะมีแฟนใหม่มั้ย” ทุกประโยคที่ผู้หมวดศิขรินถามกุมาริกาได้ยินทั้งหมดเพราะเธอยังคงแนบหูเข้ากับประตูห้องนอนอยู่ “พี่เรนเจอร์บอกว่าตอนที่เลิกกันคุณน้ำเมยเขาถึงขั้นกรีดเลือดที่ฝ่ามือสาบานรักกับพี่แล้วพี่ก็กรีดเลือดที่ฝ่ามือตามเขา ถึงพี่จะบอกเลิกเขาแต่พี่ก็สาบานว่านอกจากเขาพี่จะไม่รักแล้วก็จะไม่เอาใครมาแทนที่เขาเด็ดขาด ที่พี่บอกว่าจะครองโสดไปจนตายเพื่อเขาพี่พูดจริงใช่มั้ย ผมอยากให้พี่มูฟออนได้เร็วๆ นะ พี่ยังหนุ่มผมอยากให้พี่ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า”

กรีดเลือดสาบานอย่างนั้นหรอ...กุมาริกานึกถึงรอยแผลเป็นที่ฝ่ามือของเขา รอยแผลที่ฝ่ามือตรงจุดเดียวกับเธอตอนแรกเธอนึกว่าเกิดจากการทำงานของเขาเสียอีก นี่...

“พี่ซีลสาบานแบบนั้นจริงๆ หรอ” เธอพึมพำอย่างไม่คิดว่าจะได้รู้ความจริงอย่างนี้ ที่เขาบอกเลิกเธอวันนั้นเพราะเขาต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่ๆ เขาไม่เคยเลิกรักเธอตามที่พูดเพียงแต่มีเหตุผลบางอย่างที่เขาคบกับเธอไม่ได้ เขาชอบคิดว่าตัวเองไม่มีค่าพอให้ใครรัก คงคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับเธอ เขาด้อยค่าตัวเองแล้วก็กลัวว่าหากเธออยู่ใกล้เขาแล้วเธอจะไม่ปลอดภัย ที่เขาบอกเลิกเธอไม่ใช่เพราะเกลียดเธอแต่เป็นเพราะเขารักและห่วงใยเธอต่างหาก เธอคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ยกเลิกการเซ็นสัญญาที่อเมริกาแล้วกลับมาหาเขา

“เชื่อที่เรนเจอร์มันพูดจริงๆ หรอรีคอน สาบานบ้าบออะไรกันใครจะไปทิ้งทั้งชีวิตของตัวเองไว้กับผู้หญิงแค่คนเดียว มีแต่พระเอกในนิยายกับละครนั่นแหละที่ทำแบบนี้ ไปๆๆ ไปทำงานกันได้แล้วอย่ามาพูดจาไร้สารอยู่เลย”

อ้าว กุมาริกากอดอกชักสีหน้าใส่ทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้

“แค่ทำปากให้ตรงกับใจมันจะตายหรอคะ” ชิ! ว่าแล้วก็เท้าสะเอวใส่อีก จนเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูบ้านกุมาริกาก็รีบแอบไปส่องดูที่หน้าต่างก็เห็นผู้กองกรินทร์ปีนขึ้นไปนั่งบนหลังม้าตัวสีดำที่ดูสง่างามมากๆ เขาขึ้นหลังม้าโดยมีน้องชายช่วยประคองด้วยยังมีแผลผ่าตัดอยู่ พอขึ้นหลังม้าเรียบร้อยแล้วผู้หมวดศิขรินก็กระโดดขึ้นหลังม้าสีดำอีกตัวตามก่อนที่ทั้งสองคนพี่น้องจะควบม้าจากไป

“อุปกรณ์เครื่องมือการทำงานทันสมัยทุกอย่าง...แต่ขี่ม้าไปเนี่ยนะ” เธอว่าตามหลัง แต่จะว่าไปก็ดูเท่ไม่ใช่น้อยนะเนี่ย ทั้งเท่และน่านับถือในเวลาเดียวกัน ชีวิตของเขาคงพลีให้กับการเป็นทหารเสียแล้ว ขนาดบาดเจ็บอยู่แต่ก็ยังต้องออกไปทำงานอีก ถึงในฐานะของแฟนเขาจะทำหน้าที่ได้ไม่ดีแต่เรื่องการทำงานนั้นเขาทำได้ดีจนไร้ที่ติเลย

​

เพราะยังบาดเจ็บอยู่ผู้กองกรินทร์จึงหักโหมมากไม่ได้แต่เพราะใจร้อนอยากมาจับตาดูสถานการณ์ริมฝั่งแม่น้ำเมยเขาจึงออกมาซุ่มและสำรวจแถวๆ จุดอ่อนไหวริมฝั่งแม่น้ำเมย ตอนแรกก็ว่าจะมาคนเดียวแต่พอผู้หมวดศิขรินรู้เข้าก็ขอติดตามมาด้วยเพราะเป็นห่วงพี่ชายที่ยังบาดเจ็บอยู่ ทั้งสองคนบังคับม้าเข้ามาตามทางด่านแคบๆ แล้วผูกม้าซ่อนเอาไว้เพราะเส้นทางต่อจากนี้เป็นหน้าผาและทางลาดชัน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร เชือกเส้นใหญ่ถูกมัดโยงเข้ากับต้นไม้ใหญ่และอยู่ในจุดที่ลับสายตาคน จากนั้นผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินก็โรยตัวลงมากับเชือกเส้นที่ว่าอย่างคล่องแคล่วชำนาญ ทางด่านเลือนหายไปเมื่อทั้งสองคนโรยตัวลงมาถึงด้านล่าง ทั้งนี้ก็เพื่อต้องการเข้ามาซุ่มอยู่ในจุดที่ไม่มีใครเดินผ่านเพื่อเลี่ยงการปะทะเพราะจากรายงานการลาดตระเวนของลูกน้องเมื่อคืนนี้ทำให้ผู้กองกรินทร์รู้ว่ามักมีเรือต้องสงสัยขับผ่านมาทางนี้ จะว่าเป็นเรือของชาวบ้านมาหาปลาก็ไม่น่าใช่เพราะตรงนี้เป็นจุดอ่อนไหวและห่างไกลหมู่บ้าน ด้วยจุดที่เขากับผู้หมวดศิขรินมาซุ่มมีเบื้องหลังเป็นหน้าผาสูงยากต่อการเดินเข้ามาหลายคนอาจคิดว่าไม่น่าจะมีใครมาซุ่มอยู่ได้ ดังนั้นนี่จึงเป็นจุดบอดให้เขากับผู้หมวดศิขรินซ่อนกายกันได้อย่างสบายๆ

“ดีจังเลยนะพี่แมลงไม่เข้าไกล ทากดูดเลือดซักตัวก็ไม่เกาะ” ผู้หมวดศิขรินที่เพิ่งดีดทากดูดเลือดตัวหนึ่งออกจากรองเท้าหันมาว่าอย่างอิจฉากึ่งประชดเพราะพี่ชายนอกจากจะมีกลิ่นกายที่หอมมากๆ แล้วแม้แต่แมลงหรือสัตว์ใดๆ ก็ไม่เข้ามากล้ำกราย ทากไม่เกาะ ยุงไม่ใกล้ คุ่นไม่กัด ทั้งพี่แฝดแล้วก็แก้วเจ้าจอมจะเป็นแบบนี้เหมือนกันหมด

“ทั้งๆ ที่พ่อกับแม่ของเราเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่ทำไมผมกับไอ้นาวิกถึงไม่ได้ยีนตัวหอมมาแบบพวกพี่บ้าง ขนาดยัยพวงชมพูกับต้าวโมกยังตัวหอมกันเลย"

“ก็พ่อภูไม่ใช่รุกขเทวดานี่ ถึงจะเป็นพี่น้องกันแต่ก็ไม่เหมือนกันเพราะแม่แก้มเป็นนางไม้แสนสวย” ผู้กองกรินทร์ว่าขำๆ แล้วส่งผ้าห่มผืนเล็กมาให้น้องชายใช้ห่มคลุมตัวเพราะที่ผ้าห่มมีกลิ่นตัวของเขาติดอยู่ ถ้าผู้หมวดศิขรินห่มแมลงก็จะได้ไม่มาเข้าใกล้

“นี่ถ้าพี่มีลูกลูกของพี่จะตัวหอมบ้างมั้ย ยัยพวงชมพูแก้มป่องกับต้าวโมกของผมก็ตัวหอมเหมือนไนเปอร์แล้ว”

“ไม่ไปถามเรนเจอร์ล่ะมันแต่งงานมีเมียแล้ว มาถามกับคนยังไม่มีเมียจะไปตอบถูกได้ยังไง”

“อ้อหรอ” ไม่มีเมียแต่ก็พกของหวานเข้ามากินถึงในฐาน อ่ะๆ เขาจะรอดูว่าความลับจะแตกตอนไหน

“จำไว้นะรีคอน แค่มาซุ่มดูเท่านั้นอย่าให้อีกฝ่ายได้รู้ตัวเด็ดขาด อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น อย่าให้พวกมันรู้ว่ามีเราแอบจับตามองอยู่ตรงนี้” ผู้กองกรินทร์เปลี่ยนเรื่องพูดพลางส่งอาหารแห้งจากในเป้มาให้น้องชายกินรองท้อง ยังคงทำหน้าที่ของพี่ชายที่ดีให้ผู้หมวดศิขรินพยักหน้ายิ้มรับ เขารู้ว่าพี่ชายคนนี้เป็นหน่วยรบพิเศษที่มีภารกิจลับมากๆ ทำร่วมกับทีมอัลฟา ในยามปกติที่พี่ชายของเขาออกลาดตระเวนและหาข่าวในฐานะของทหารพรานพี่ชายก็มักจะชวนเขามาด้วยและคอยฝึกสอนเทคนิคต่างๆ เกี่ยวกับงานให้เพื่อเป็นความรู้ แต่ถ้างานไหนเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจทีมอัลฟาพี่ชายก็มักจะมาคนเดียว จะพยายามไม่ดึงเอาเขามาร่วมอันตรายด้วยเด็ดขาด แต่ครั้งนี้เขายอมไม่ได้จริงๆ พี่ของเขายังบาดเจ็บอยู่เขาไม่วางใจให้พี่ชายมาคนเดียวหรอก เกิดแผลฉีกหรือหกล้มเป็นอะไรกลางป่าคนเดียวจะทำยังไง พ่อของเขาสอนมาเสมอว่าเป็นพี่น้องกันต้องรักกัน ห้ามทิ้งกันเด็ดขาด ถึงเขาจะไม่ได้เข้าสังกัดหน่วยรบพิเศษเหมือนพี่แฝดแต่เขาก็จบหลักสูตรหน่วยรบพิเศษมาและเชื่อว่าความสามารถของเขาจะสามารถช่วยงานพี่ชายได้ไม่มากก็น้อย

“ได้ มีอะไรพี่สั่งมาได้เลย”

แม้จะเกิดกันคงละท้องแต่ก็นับว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน ผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินซุ่มเงียบราวกับไม่มีใครซ่อนกายอยู่จุดนี้ เสียงแมลงป่าดังอยู่รอบทิศ หิ่งห้อยตัวน้อยโผบินผ่านหน้าไปมาจนผู้หมวดศิขรินอดเอื้อมมือไปจับมาไม่ได้

“ยัยแก้มป่องกับต้าวโมกของผมชอบดูหิ่งห้อย พ่อกับแม่ไปพบรักกันในป่าหิ่งห้อยลูกก็เลยชอบดูหิ่งห้อยตาม” เขาหันมาบอกพี่ชาย ก่อนที่จะหัวเราะกันออกมาเบาๆ เมื่อยามได้เอ่ยถึงหลานตัวน้อยทั้งสองที่เป็นเสมือนศูนย์รวมจิตใจของทุกคนในบ้าน ผู้หมวดศิขรินรักน้องชมพูเสมือนลูกสาวและมองว่าน้องโมกคือเพื่อนรักของเขาที่กลับชาติมาเกิด เมื่อก่อนเขามีเพื่อนรักเป็นตำรวจพลร่มชื่อว่าผู้หมวดธนากร เขากับผู้หมวดธนากรเป็นคู่บัดดี้กันขณะเข้าร่วมฝึกหลักสูตรหน่วยรบพิเศษ พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและรักกันมาก แต่ต่อมาผู้หมวดธนากรก็ถูกคนร้ายยิงจนตาย ด้วยความบังเอิญผู้หมวดธนากรคนนี้กลับเป็นน้องชายแท้ๆ ของสารวัตรพนาด้วย ทั้งเขา สารวัตรพนา แก้วเจ้าจอมและคนอื่นๆ ต่างก็เชื่อว่าน้องโมกคือผู้หมวดธนากรกลับมาเกิดใหม่เป็นลูกของพี่ชายตัวเอง สารวัตรพนาบอกเขาว่าน้องโมกนั้นเหมือนผู้หมวดธนากรทุกอย่างทั้งหน้าตา นิสัย ชอบอะไรและไม่ชอบอะไร สารวัตรพนาดีใจมากที่น้องชายกลับมาหาส่วนเขา เขาก็ดีใจมากที่ได้เจอกับเพื่อนรักอีกครั้งในฐานะของลุงกับหลานร่วมสายเลือด หากน้องโมกโตเป็นหนุ่มเมื่อไหร่เขาจะพาหลานชายคนนี้ไปเที่ยวทุกๆ ที่เลยเพราะก่อนที่จะตายเขามีนัดไปเที่ยวกับผู้หมวดธนากรหลายที่ ถ้าน้องโมกโตขึ้นเขาจะต้องมาทวงสัญญานี้กับหลานและจะไปเที่ยวกันตามแผนเดิมให้ได้

“ฝากไปฟ้องพ่อภูด้วยว่าไอ้เรนเจอร์มันลักพาตัวคุณดอลลี่ไปอีกแล้ว”

“อะไรนะ” ผู้หมวดศิขรินว่า นี่ผู้หมวดกวินทร์บังอาจมามีเรื่องกับท่าน ผบ.พวงชมพูอีกแล้วหรอ เรื่องขโมยคุณดอลลี่นี่หลายรอบแล้วนะ คุณดอลลี่เวอร์ชันที่เขาเป็นคนซื้อให้ท่าน ผบ.พวงชมพูก็ถูกเอาไปเป็นเป้าซ้อมยิงปืน คุณดอลลี่เวอร์ชันก่อนก็ถูกเอาไปลอยในแม่น้ำโขงตอนช่วงงานแต่ง ส่วนนี่เป็นคุณดอลลี่เวอร์ชันล่าสุดที่แม่ของเขาเป็นคนซื้อให้ “เรื่องนี้ถึงหูคุณพ่อกับคุณแม่เมื่อไหร่...เตรียมจัดงานศพให้พี่เรนเจอร์ได้เลย”

“เอาให้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยนะ” ถ้าเป็นเรื่องของหลานตัวน้อยผู้กองกรินทร์ต้องเข้าข้างหลานเสมอ บ้านนี้ลุงกับหลานตีกันบ่อยคุณปู่ก็เลยตั้งกฎเหล็กเอาไว้ว่า หนึ่ง น้องชมพูกับน้องโมกถูกเสมอ สอง ผู้กองกวินทร์ผิดเสมอ สาม ถ้าน้องชมพูกับน้องโมกทำผิดให้กลับไปดูกฎข้อที่หนึ่ง

คุยเรื่องหลานๆ กันอยู่ดีๆ สักพักก็มีเสียงวุ๊งๆ ทุ้มกังวานขึ้นมากลางป่าจนผู้หมวดศิขรินเริ่มหันไปมองรอบๆ ตัว เกิดอาการขนลุกเสียวสันหลังวาบเมื่อเสียงนี้ยังคงดังอยู่ มันเป็นเสียงทุ้งกังวาน บางทีก็เหมือนเสียงเบสจากลำโพงใหญ่ๆ บางทีก็ฟังคล้ายกับเสียงของวัว ผู้กองกรินทร์เห็นน้องชายมีอาการตื่นๆ ก็หัวเราะออกมาเบาๆ อีก

“อยู่ป่ามาตั้งนานยังไม่ชินกับเสียงกบทูดอีกหรอ อยู่ใกล้น้ำก็แบบนี้แหละ”

“ผมเกลียดเสียงกบทูด ร้องมาทีทำเอาใจไม่ดีตลอด”

“แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเนื้อมันอร่อยกว่ากบทั่วไปใช่มั้ย” สมัยฝึกหลักสูตรหน่วยรบแล้วถูกครูฝึกเอาไปปล่อยทิ้งในป่าแบบไม่มีน้ำไม่มีอาหารให้เพื่อทดสอบความอดทนก็ได้เนื้อกบทูดนี่แหละช่วยชีวิตเอาไว้ เครื่องปรุงไม่มีก็ใช้เกลือจากดินโป่ง อยากได้ความเผ็ดก็เด็ดพริกขี้นกป่าแกล้ม

“อย่าเอาความจริงมาพูดสิพี่” มันก็อร่อยจริงๆ นั่นแหละ ตัวใหญ่กว่ากบทั่วไป เนื้อก็เยอะ

นอกจากเสียงกบทูด พอดึกๆ ค่อนคืนคราวนี้เสียงที่ได้ยินกลับฟังดูคล้ายเสียงของสุนัขเห่า แต่ด้วยอยู่ป่าจนชำนาญผู้กองกรินทร์จึงรู้ว่านี่คือเสียงของฟานหรือเก้งนั่นเอง จากที่กำลังสอนน้องชายฟังเสียงของเก้งว่าเสียงที่มันร้องนี้มันต้องการอะไรอยู่นั้นจู่ๆ เสียงของผืนป่าก็พลันเงียบไปเมื่อมีเสียงของเรือดังแว่วๆ มาตามแม่น้ำเมย เสียงเก้งวิ่งหนีหายหลบเข้าป่าตามสัญชาตญาณ ผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินหยุดบทสนทนาทั้งหมดแล้วดึงกล้องส่องทางไกลอินฟราเรดสำหรับมองในเวลากลางคืนขึ้นมาส่อง

โค้งน้ำทางทิศเหนือเป็นหุบหน้าผาทั้งสองฝั่งของแม่น้ำเมย ตามตลิ่งเต็มไปด้วยไม้น้ำไร้ซึ่งเนินทรายสำหรับนำเรือเทียบท่า เรือยนต์ลำหนึ่งขับผ่านหุบหน้าผาออกมาด้วยความเร็วคงที่ ฉับพลันก็มีเรือยนต์อีกลำขับมาจากคุ้งน้ำทางทิศใต้ก่อนที่เรือทั้งสองจะมาบรรจบกันกลางแม่น้ำในตำแหน่งที่ผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินซ่อนกายอยู่ ผู้กองหนุ่มตบเข่าตัวเองไปฉาดใหญ่เบาๆ เมื่อตำแหน่งที่เขาเลือกมาซุ่มมันเป็นตำแหน่งที่เห็นเหตุการณ์ได้ใกล้ที่สุด และใกล้จนได้กลิ่นฉุนของยาเส้นจากคนบนเรือ เสียงที่พูดคุยของคนจากเรือทั้งสองลำเป็นภาษากะเหรี่ยง

“ให้ตายสิ น่าจะให้ซอมพอสอนภาษากะเหรี่ยงให้” ผู้หมวดศิขรินว่าออกมาเบาๆ เมื่อเขาฟังไม่ออก มีฟังออกแค่บางคำเท่านั้นแต่ก็จับใจความไม่ได้ในขณะที่ผู้กองกรินทร์กลับเงี่ยหูฟังนิ่งๆ ด้วยเข้าใจในภาษาเหล่านี้เป็นอย่างดี พี่ชายของเขาคนนี้มีความสามารถทางด้านภาษาเยอะมาก คงเพราะแบกความเป็นพี่ชายคนโตของบ้านเอาไว้เขาจึงต้องพยายามเก่งให้รอบด้านที่สุด

“มันพูดอะไรกันพี่” เขามืดแปดด้านแล้วจริงๆ เห็นทีผ่านวันนี้ไปต้องไปเรียนภาษาท้องถิ่นเพิ่มเสียแล้ว

“...มันมาส่งของให้กัน” ผู้กองกรินทร์ตอบสั้นๆ แล้วเงี่ยหูฟังต่อ

นับตั้งแต่วันที่เขาถูกยิงสายก็ไม่ได้ข่าวของกายยันต์อีก มันหายตัวไปจากพื้นที่แถบลาวและอีสานอย่างไร้ร่องรอย ก่อนจะกลับมาที่ฐานเขาได้พูดคุยเรื่องนี้กับผู้กองกวินทร์มาแล้ว หากเป็นตามที่เขากับน้องชายคาดกายยันมันคงย้อนกลับส่งยาผ่านทางพื้นที่ป่าตะวันตกอีกครั้งเพื่อหนีทีมของเขา หึ! แต่ไม่ว่ามันจะหนีไปทางไหนมันก็หนีพวกเขาไม่พ้นหรอก ทางเดียวที่มันจะหนีได้คือมันต้องหนีไปอยู่เมืองนรกเท่านั้น

“ใช่จริงๆ ด้วย” เขายิ้มกริ่มและรู้สึกว่าคุ้มค่ากับการเข้าป่ามาแอบซุ่มเมื่อส่องกล้องไปแล้วเห็นกายยันต์อยู่บนเรือจริงๆ มันคิดว่ามันกลับมาทางตะวันตกแล้วจะหนีพวกเขาพ้นหรอ

“พี่ซีล...ไอ้หมอนี่หน้าตาคุ้นๆ เหมือนผมเคยเห็นมันที่ฐานทัพเรือ เฮ้ยพี่ นี่มันเป็นครูฝึกของพี่กับพี่เรนเจอร์นี่” ผู้หมวดศิขรินคิดว่าตนจำไม่ผิดหรอก ตอนที่เขาไปเรียนหลักสูตรรีคอนกับผู้หมวดธนากรครูฝึกคนนี้ก็เคยเข้ามาเป็นครูฝึกพิเศษให้ แต่อยู่สอนไม่ทันครบหลักสูตรครูฝึกคนนี้ก็หายตัวไป เห็นครูฝึกคนอื่นๆ บอกว่าเขามีภารกิจด่วนที่ต้องไปทำ นั่นจึงเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นกายยันต์แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกตอนที่อีกฝ่ายมีสภาพแบบนี้ สภาพเหมือนพวกขี้ยามากกว่าเป็นทหาร

“เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มันไม่ใช่พี่น้องทหารร่วมอุดมการณ์หรือครูฝึกของพวกเราอีกแล้ว ถ้าเจอมันก็อย่าได้ลังเลนะรีคอน ฆ่ามันได้ทุกเมื่อเลยไอ้คนขายชาติแบบนี้” ผู้หมวดศิขรินพยักหน้ารับอีก รายละเอียดต่างๆ ไว้เขาค่อยถามจากพี่ชายทีหลังแล้วกัน

เมื่อตั้งใจแค่ว่าจะมาซุ่มหาข่าวผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินจึงไม่ได้ทำอะไรอีกนอกจากเพียงแค่ซุ่มดูพวกมันอย่างเงียบๆ เท่านั้น เรือของกายยันต์บรรทุกกระสอบและลังไม้ขนาดใหญ่มาด้วยมากมายก่อนจะถ่ายข้าวของทุกอย่างลงเรืออีกลำด้วยเวลาอันรวดเร็วแล้วจากนั้นเรือทั้งสองลำก็แยกย้ายกัน เรือของกายยันต์หันหัวเรือกลับทวนน้ำขึ้นไปยังทิศเหนือส่วนเรืออีกลำลอยประชิดฝั่งอีกด้านคาดว่าข้าวของที่ขนไปคงไม่ได้เอาขึ้นที่ฝั่งไทย

“กลับกันเถอะ” เมื่อไม่มีวี่แววว่าจะมีใครผ่านมาอีกผู้กองกรินทร์ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าในยามค่ำคืน หิ่งห้อยน้อยโผบินผ่านหน้าเขาไปเขาจึงรีบจับตัวของมันเอาไว้แล้วนำมาใส่ในขวดโหลแก้วเล็กๆ

สงสัยจะเอาไปฝากของหวานที่บ้านพัก ผู้หมวดศิขรินแอบคิดในใจขณะดูพี่ชายจับหิ่งห้อยนับสิบกว่าตัวใส่โหลแก้วขณะเดินกลับไปที่หน้าผาซึ่งยังมีเชือกของพวกเขาห้อยลงมาอยู่

“พี่ปีนขึ้นไปไหวใช่มั้ย” นี่แหละคืออีกเหตุผลที่ผู้หมวดศิขรินต้องตามพี่ชายมา หากเป็นเวลาปกติเขาก็ไม่ห่วงพี่ชายหรอกเพราะผู้กองกรินทร์ชำนาญป่ามากกว่าเขาด้วยซ้ำ แต่นี่ดันเป็นคนป่วยที่หนีจากการนอนพักอยู่บ้านมาทำงานก่อนกำหนดเขาเลยอดเป็นห่วงไม่ได้จนต้องตามมาเป็นผู้ปกครองชั่วคราว

“ไหว” คนไหวตอบน้องชายไปแล้วหยิบตัวช่วยออกมาจากเป้ของตัวเอง ซึ่งของที่เขาหยิบออกมาเป็นลิ่มไม้ไผ่ที่ทำมาจากไผ่ตงเหลาให้แบนและบางตากจนแห้งสนิทดีแล้ว เพราะเจ็บแผลเขาจึงไม่สามารถโหนเชือกปีนหน้าผาไปตามปกติได้ดังนั้นผู้กองกรินทร์จึงต้องเอาลูกทอยเข้ามาช่วยในการปีน

“ตอนถือปืนออกรบนึกว่าจ่าบ๊อบลี สแวกเกอร์ พอมาถือลูกทอยแบบนี้นี่มันพรานรพินทร์ ไพรวัลย์จากเรื่องเพชรพระอุมาชัดๆ” คนเป็นน้องยืนกอดอกสะพายปืนดูพี่ชายถือลูกทอยพนมมือบริกรรมคาถา และแอบลักจำวิชาความรู้มาจากพี่ชายด้วย พอบริกรรมคาถาเสร็จผู้กองกรินทร์ก็ตอกลูกทอยลูกแรกเข้าไปที่ซอกหินประมาณนิ้วครึ่งสามที แต่ละทีที่ตอกก็ทำปากขมุบขมิบว่าคาถาเบาๆ

“ต้องตอกกี่ทีพี่”

“แล้วแต่ครูบาอาจารย์ที่สอน บางคนตอกสาม บางคนตอกเป็นยี่สิบครั้ง แต่ถ้าเอาตามสะดวกแกจะตอกกี่ครั้งก็ได้ขอแค่ตอกแน่นลูกทอยไม่หลุดออกมาระหว่างที่แกปีนอยู่ก็พอ”

“แล้วต้องว่าคาถาด้วยหรอ”

“อืม” ผู้กองกรินทร์ตอบขณะตอกทอยลูกที่สองโดยกะระยะให้ห่างจากทอยลูกแรกขึ้นไปประมาณครึ่งช่วงตัว “หน้าผา ต้นไม้ที่เราปีนอาจมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อาศัยอยู่ เอาทอยไปตอกใส่พวกเขาแบบนี้พวกเขาอาจเจ็บปวด อาจเป็นการบุกรุก เพราะงั้นระหว่างที่ตอกก็ต้องขอโทษขออภัยไปด้วย คาถาที่ว่าก็ไม่มีอะไรมาก แค่เป็นการพูดขอขมาลาโทษเจ้าป่าเจ้าเขาเท่านั้น...พรานป่าที่พี่เจอเมื่อหลายปีก่อนเป็นคนสอนวิชาให้”

“แล้วตอนนี้พรานคนนั้นไปไหนแล้ว ผมอยากไปเรียนวิชาด้วย”

“ไม่รู้เหมือนกันบทจะเจอก็เจอง่ายๆ บทจะไม่เจอก็คือไม่เจอเลย แต่ถ้าแกอยากเรียนเดี๋ยวพี่สอนให้ก็ได้ถ้าเอาไปใช้ในทางที่ถูกที่ควร ใช้เพื่อทำหน้าที่ของทหารเพื่อปกป้องชาติบ้านเมืองแบบนี้ลุงพรานแกไม่หวงวิชาหรอก” ผู้หมวดศิขรินเป็นคนดี เป็นนายทหารที่ดีแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ไม่คิดที่จะหวงวิชาเหมือนกัน อยากถ่ายทอดทุกๆ อย่างให้กับน้องชายหลังจากที่เมื่อหลายปีก่อนพยายามสอนผู้กองกวินทร์แล้วแต่อีกฝ่ายดูจะไม่เอาด้วยเพราะตอนนั้นยังติดเที่ยวเล่นสนุกตามประสาหนุ่มคาสโนวา จะสอนให้อริน อรินก็เป็นหมอเชื่อในวิทยาศาสตร์เกินไป จะสอนให้แก้วเจ้าจอม...รายนี้ยิ่งหนัก แทนที่จะได้เอาวิชาไปช่วยคนคาดว่าน่าจะเอาวิชาไปหาเรื่องตีหัวคนเล่นล่ะไม่ว่า

ระหว่างที่ตอกทอยปีนหน้าผาขึ้นไปผู้กองกรินทร์ก็โหนเชือกขึ้นไปด้วยโดยมีผู้หมวดศิขรินคอยดูแล หากว่าพี่ชายของเขาเกิดเจ็บแผลเขาจะได้ช่วยทัน และนอกจากจะต้องคอยดูแลพี่ชายแล้วก็ยังต้องเก็บลูกทอยที่ถูกตอกไปกลับมาด้วยจนในที่สุดทั้งสองคนก็สามารถปีนขึ้นมายืนบนหน้าผาได้อย่างปลอดภัย ผู้กองกรินทร์ยืนมองไปยังแม่น้ำเมยเบื้องล่างผ่านความมืดอีกครั้ง ภารกิจของทีมอัลฟาคงยากจะสำเร็จเพราะตราบใดที่กายยันต์ยังอยู่และนายใหญ่ของกายยันต์ยังไม่ถูกกำจัดภารกิจนี้ก็คงจะยืดเยื้ออีกนาน อีกทั้งภัยของยาเสพติดคงยากที่จะกำจัดให้หมดได้ พอพวกหนึ่งถูกโค่นก็ยังมีพวกใหม่ๆ ผุดขึ้นมาอีกงานนี้คงได้จัดการกับพวกมันอีกยาวๆ ผู้กองกวินทร์คงไม่ยินดียินร้ายอะไรหรอกเพราะถ้าต้องอยู่ทำภารกิจที่นครพนมนานๆ คงจะชอบใจเสียด้วยซ้ำเพราะจะได้อยู่กับเมียทุกวัน นี่ข้ามโขงก็ยังโทรมาเล่าให้เขาฟังอยู่เลยว่าอาการติดเมียของผู้กองกวินทร์ท่าจะรักษาไม่หายแล้ว

เขาหยิบโหลแก้วที่ใส่หิ่งห้อยขึ้นมามองแล้วก็ต้องยิ้มให้ ตอนนี้ก็จะตีหนึ่งแล้วป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะกลัวหรือเปล่าที่ต้องอยู่คนเดียวในคืนนี้

****************************************

ตอนที่ 40 เดี๋ยวตามมานะคะ วันนี้ลง 2 ตอน

​