40.ทหารตายด้าน

​

 40.ทหารตายด้าน

กุมาริกาไม่อาจข่มตาให้หลับได้เมื่อภายในห้องนอนของผู้กองกรินทร์มีตุ๊กแกตัวใหญ่อพยพเข้ามาอยู่ตอนนี้ก็ห้าตัวแล้ว พวกมันส่งเสียงร้องแต่ละทีทำเอาเธอสะดุ้งตามทุกครั้ง หลังจากที่ผู้กองกรินทร์ออกจากบ้านไปเธอก็พยายามอยู่แต่ในบ้านอย่างเงียบๆ ทำตามที่เขาสั่งทุกอย่างคือปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิดแล้วเปิดเพียงแค่ไฟจากในห้องนอนเท่านั้น เมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมาเธอได้ยินเสียงคนคุยกันที่นอกตัวบ้าน คาดว่าน่าจะเป็นนายทหารภายในฐานที่เดินผ่านมาทางนี้ พวกเขาคงผิดสังเกตที่เห็นไฟในบ้านพักของผู้กองกรินทร์เปิดอยู่และเข้ามาเคาะประตูสองสามที แต่พอไม่มีคนตอบพวกเขาเลยสรุปเอาว่าผู้กองกรินทร์คงจะลืมปิดไฟในบ้านก่อนจะพากันเดินจากไป

ช่วงหัวค่ำยังพอได้ยินเสียงทหารบ้างกุมาริกาจึงไม่ค่อยกลัวสักเท่าไหร่ แต่พอเวลาหลังสองทุ่มไปนี่เธอแทบจะไม่กล้าก้าวขาลงจากเตียง ในมือกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่นหากว่ามีเหตุด่วนเหตุร้ายอะไรขึ้นมาเธอจะโทรหาอรินในทันที ไม่รู้ว่าเธออุปาทานไปเองหรือเปล่าที่รู้สึกเหมือนกับมีคนมาเดินอยู่รอบๆ บ้าน ไหนจะเสียงนก เสียงสัตว์ป่าหรือแม้แต่เสียงร้องของลิงค่างบ่างชะนีในป่าอีก เธอเคยไปถ่ายละครในป่าบ่อยๆ แต่นั่นมันก็เป็นป่าในเขตอุทยานแห่งชาติ มีเจ้าหน้าที่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด เป็นเขตป่าที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแต่นี่...ป่าของจริง อิงธรรมชาติสมจริงทุกอย่าง จวนจะตีสองครึ่งแล้วบรรยากาศก็ยิ่งวังเวง

แก๊กๆๆๆ

สะ...เสียงนี้มันคือเสียงของอะไร มีเสียงเดินอยู่บนหลังคาบ้าน

ปัง!!!

“ว๊าย!!!” กุมาริกาสะดุ้งเฮือกรีบถอยขึ้นไปนั่งขดตัวอยู่ที่หัวเตียงเมื่อข้างนอกมีลมแรงจนพัดกิ่งไม้มาตกใส่หลังคาสังกะสี อย่าว่าแต่เธอจะตกใจเลย แม้แต่ตุ๊กแกที่ฝาบ้านก็ยังตกใจตามเธอไปด้วย กุมาริกากลัวมากจริงๆ เมื่อลมฝนกำลังโบกโชยอยู่ข้างนอก ลมแรงๆ แบบนี้ฝนคงกำลังจะมาอีกแน่ๆ พี่ซีล...พี่ซีลอยู่ไหนน้ำเมยกลัว เธอน้ำตาปริ่มๆ ตัวเริ่มสั่น เสียงจากนอกบ้านช่างน่ากลัวเหลือเกิน และยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเมื่อมีเสียงคล้ายเสียงของเด็กร้องตามมา

“ฮื่อ เด็กที่ไหนจะมาร้องเอาป่านนี้ ที่นี่มีแต่ผู้ชายนะหรือว่าใครจะพกลูกมาเลี้ยงที่นี่ด้วย” คราวนี้เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง เสียงเด็กร้องก็ยังดังแว่วมาเรื่อยๆ จะว่าเธอหูฝาดก็ไม่ใช่เมื่อเธออัดคลิปเสียงเอาไว้ด้วยและมันก็มีเสียงเด็กร้องในคลิปจริงๆ นี่ผีเจ้าป่าเจ้าเขาหรอ คงเห็นว่าเธอแปลกหน้ามาอยู่ใหม่ใช่มั้ยก็เลยจะมาหลอกหลอนเธอ

“อย่ามาหลอกน้ำเมยเลยนะคะ น้ำเมยมาดี น้ำเมยแค่อยากมาอยู่กับคนรักของน้ำเมยเท่านั้น”

ปังๆๆๆ

“ฮะ!” จากที่กลัวอยู่แล้วยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่จนเผลอทำโทรศัพท์มือถือหล่นจากเตียงเมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น ใครกัน...ใครจะมาเคาะประตูบ้านดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ ทหาร ผีหรือว่าเสือสมิงแบบในละคร

ปังๆๆๆ

“ฮื่ออออ น้ำเมยกลัว...น้ำเมยกลัวแล้ว” กุมาริกาไม่กล้าออกไปดูที่ประตู เพราะผู้กองกรินทร์สั่งเอาไว้ว่าถ้าใครมาเคาะประตูก็ห้ามเปิดเด็ดขาด เธอนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงแล้วหยิบไม้ตียุงขึ้นมาถือเอาไว้แน่น สายตาจับจ้องมองไปที่ประตูห้องนอนด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเสียงเคาะประตูหายไปแล้วแทนที่ด้วยเสียงเหมือนคนกำลังไขประตูเข้าบ้านมา ตอนนี้ฝนก็เทลงมาอย่างหนักแล้ว เสียงเม็ดฝนกระทบสังกะสีดังก้องขนาดนี้ถ้าเกิดเธอร้องขอความช่วยเหลือไปใครเล่าจะได้ยิน

ปัง!!!

เสียงประตูบ้านถูกผลักออกอย่างแรง เสียงสายลมจากข้างนอกพัดเข้ามาทางประตูบ้านจนกระทบประตูห้องนอนข้างในดังตุบๆ กุมาริกาก็ยิ่งหวาดกลัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินไปมาอยู่นอกห้องนอน มีเสียงเปิดปิดประตูตู้เย็นด้วย ใคร...ใครกันที่บุกเข้ามาในบ้านพักของผู้กองกรินทร์

ปังๆๆๆ

“ว๊าย!!!” กุมาริการ้องออกมาอีกเมื่อคราวนี้ใครคนที่ว่ากำลังเคาะประตูห้องนอนของเธอ ใคร...

“น้ำเมย คุณนอนแล้วยังเปิดประตูให้ผมหน่อย”

ไม่...ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่เสียงของเขา ถึงจะเหมือนแต่ก็ไม่ใช่แน่ๆ เพราะเขาบอกเธอเองว่าต่อให้เป็นเขามาเคาะประตูก็ห้ามเปิดเด็ดขาด ถ้าเป็นเขาตัวจริงเขาต้องโทรมาหาเธอก่อนล่วงหน้า พอคิดได้แบบนี้กุมาริกาก็รีบก้มลงไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่หล่นอยู่ใต้เตียงขึ้นมา โทรศัพท์ของเธอไม่มีสายโทรเข้าเลยสักสาย มีโทรเข้ามาสายเดียวก็คือป้ามอลลี่ที่โทรมาช่วงหัวค่ำ นี่ใครกัน...ใครกันที่กำลังเรียกเธออยู่

“น้ำเมยเปิดประตูให้ผมหน่อย นี่! ได้ยินผมมั้ยเนี่ย เปิดประตูให้ผมหน่อย”

ผีมันรู้จักชื่อของเธอด้วยหรอ...หรือว่าคืนนี้เธอต้องมาถูกผีเอาชีวิตอยู่ที่นี่ เสียงเด็กร้องดังแว่วมาจากในป่าอีกแล้ว เด็กที่ไหนจะมาร้องแข่งกับสายฝนแบบนี้

“น้ำเมย!!! คุณขี้เซาขนาดนี้เลยหรอ เปิดประตูให้ผมหน่อยผมจะเอาชุดมาเปลี่ยน ผมเปียกไปทั้งตัวแล้วเนี่ย!!!” น้ำเสียงของเขายิ่งดูเกรี้ยวกราดมากขึ้น กุมาริการ้องไห้ออกมาทันทีด้วยความกลัว แค่เธออยากมาอยู่กับคนรักแต่โชคชะตาก็รังแกเธอไม่รู้จักจบจักสิ้น เธออุตส่าห์อดทนทุกอย่างเพื่อคนรักแต่ผีป่าผีเขาก็ยังจะมาเอาชีวิตเธออีกหรอ พี่ซีล...น้ำเมยกลัว พี่ซีลอยู่ที่ไหนมาช่วยน้ำเมยด้วย พี่ซีล...

ปัง!!!

“กรี๊ด!!!” เธอกรีดร้องออกมาทันทีเมื่อประตูห้องนอนถูกพังออกจนเห็นร่างสูงในชุดสีดำเปียกฝนยืนจังก้าอยู่ แล้วพอเธอกรี๊ดเขาก็รีบวิ่งเข้ามาปิดปากเธอเอาไว้กุมาริกาจึงหลับหูหลับตาหวดไม้ตียุงใส่เขาทันที

“โอ๊ยๆๆๆ คุณหยุด หยุดเดี๋ยวนี้นะมาตีผมทำไมเนี่ย หยุด!!!” ไม้ตียุงถูกแย่งไปและโยนทิ้งไปที่โต๊ะทำงาน คนยิ่งตัวเปียกๆ อยู่เธอตั้งใจจะเอาไม้ตียุงมาช็อตเขาให้ตายรึไง

“อย่าทำร้ายฉันนะ อย่ามาเข้าใกล้ฉัน” กุมาริกาที่ยังหลับตาอยู่ปัดป้องมือไปมาจนผู้กองกรินทร์ต้องถอยออกมาจากเธอ...นี่เธอกลัวอะไรขนาดนั้นเนี่ย

“ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณนะ เลิกโวยวายแล้วแหกตาดูได้แล้ว นี่ผมเอง!” ผู้กองกรินทร์ชี้นิ้วมาที่ตัวเองก่อนจะกุมท้องเอาไว้เพราะเมื่อนี้กุมาริกาปัดมือมาโดนแผลที่ท้องของเขาพอดี นี่แผลเขาจะฉีกมั้ยเนี่ย

พอได้ยินแบบนี้กุมาริกาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา เหมือนจะดีใจขึ้นมาที่เห็นว่าเป็นเขาแต่ก็ดีใจไม่สุด...นี่ตัวจริงหรือตัวปลอมกันแน่เนี่ย

“คะ...ใคร คุณเป็นใคร”

“คนที่คุณอยากได้ไปทำผัวไง” เขาว่าอย่างเซ็งๆ เมื่อในที่สุดเธอก็หยุดโวยวายแหกปากร้องเสียที จากนั้นผู้กองกรินทร์ก็ค่อยๆ ถอดเครื่องแบบทหารพรานที่เปียกฝนออกแล้วหยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนออกมาจากตู้เพื่อจะไปอาบน้ำโดยมีกุมาริกามองตามอย่างไม่ไว้ใจ

“เป็นคนแน่หรอ” หรือเสือสมิงมันจะปลอมตัวมา เธอเคยเล่นละครเกี่ยวกับเสือสมิง เธอรู้ดีว่าเสือสมิงหรือสางมันจะปลอมตัวได้ กุมาริการีบลุกไปหยิบกล่องไม้ขีดที่โต๊ะทำงานมาพร้อมกับไม้ตียุง จากนั้นเธอก็โยนกล่องไม้ขีดไฟไปให้เขาแล้วถือไม้ตียุงไว้ในท่าเตรียมพร้อม

“ไหนลองจุดไฟดูซิ” ถ้าเป็นเสือสมิงรับรองได้เลยว่ามันจุดไฟไม่ได้แน่ๆ ตอนเธอเล่นละครบทของเสือสมิงมันต้องเป็นแบบนี้ มันจะจุดไฟไม่ได้แล้วมันก็จะกลัวไฟด้วย

“หึ!” ผู้กองหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อพอจะรู้แล้วว่าเธอกลัวอะไร ยัยดาราบ๊องนี่เข้าใจว่าเขาเป็นเสือเป็นสางปลอมตัวมาสินะ ท่าทางจะยังอินกับบทละครไม่หาย

“ผม...ผมจุดไฟไม่ได้ ผมกลัวไฟ” เขาเล่นตามบทไปกับเธอแล้วก็แกล้งเชิดจมูกหากลิ่นแบบเสือ “อยากกินเนื้อสดๆ จัง ยิ่งได้กลิ่นเนื้อผู้หญิงยิ่งอยากกิน”

“ฮื่ออออ เสือสมิงจริงๆ ด้วย” เท่านั้นแหละ กุมาริกาก็แหกปากร้องไห้ออกมาลั่นบ้าน หมดแรงล้มพับลงไปกับพื้นจนผู้กองกรินทร์หัวเราะไม่หยุด ยัยบ๊องนี่หลอกง่ายจริงๆ เว้ย

“อย่ากินฉันเลยนะเนื้อฉันไม่อร่อยหรอกมีแต่กระดูก ฉันแค่อยากมาอยู่กับคนรักของฉัน ฉันไม่อยากมาเป็นอาหารเสืออยู่ที่นี่ พี่ซีล...พี่ซีลอยู่ไหนน้ำเมยกลัว พี่ซีล พี่ซีลอยู่ไหนมาช่วยน้ำเมยด้วย พี่ซีล...พี่ซีลจ๋าน้ำเมยกลัว น้ำเมยจะถูกเสือสมิงจับกินแล้ว น้ำเมยจะไม่ได้เจอพี่ซีลแล้ว...พี่ซีลช่วยน้ำเมยด้วย น้ำเมยกลัว...น้ำเมยกลัวแล้ว”

เสียงร้องไห้หาเขาอย่างน่าสงสารทำให้ผู้กองกรินทร์แกล้งต่อไม่ลง เขาก็ลืมไปว่าเธอเป็นคนค่อนข้างใสซื่อแล้วก็คงจะกลัวมากจริงๆ ตอนนี้เธอกำลังนั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่กับพื้น เธอดูจะกลัวและเชื่อจริงๆ ว่าเขาเป็นเสือสมิง ยิ่งเขาเดินเข้าไปใกล้เธอก็ยิ่งกลัวจนถึงขั้นพนมมือไหว้เขา

“น้ำเมยกลัวแล้ว น้ำเมยกลัว...พี่ซีล พี่ซีลอยู่ไหนช่วยน้ำเมยด้วย”

โธ่... ผู้กองกรินทร์ไม่กล้าแกล้งเธอต่อ เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ขีดขึ้นมาก่อนจะจุดไฟให้เธอดู เขาจุดจนไม้ขีดหมดก้านแล้วก็หยิบก้านใหม่ขึ้นมาจุดอีกอยู่สามสี่อันจนกุมาริกาค่อยๆ หยุดร้อง เธอมองเขาจุดไม้ขีดไฟด้วยดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตา ทั้งน่าสงสาร น่าเอ็นดูและน่าขำในเวลาเดียวกัน แต่ก็ดูเหมือนจะน่าเอ็นดูมากกว่า

“นี่ผมเอง ผมขอโทษที่แกล้งคุณ ผมไม่คิดว่าคุณจะกลัวมากขนาดนี้”

“...พี่ซีลตัวจริงหรอ”

“จะให้ผมจุดไม้ขีดจนหมดกล่องมั้ย หรือจะให้ทำผัดผักบุ้งไฟแดงโชว์คุณถึงจะเชื่อ”

“พี่ซีลบอกว่าถ้าใครมาเคาะประตูก็ห้ามเปิด ต่อให้เป็นพี่ซีลก็ห้ามเปิดเหมือนกัน ถ้าเป็นพี่ซีลตัวจริงพี่ซีลจะโทรมาก่อน”

“ผมโทรแล้วแต่โทรไม่ติด ฝนตกหนักแบบนี้เลยไม่ค่อยมีสัญญาณ...ถ้าไม่เชื่อจะให้ผมสวดมนต์โชว์ด้วยมั้ย” กุมาริกาส่ายหน้าไปมาแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆ เริ่มเชื่อแล้วว่าเขาคือผู้กองกรินทร์ตัวจริงก่อนที่เธอจะโผเข้าไปกอดเขาด้วยความเสียขวัญ ผู้กองกรินทร์รู้ว่าเธอคงจะกลัวมากจึงลูบหลังปลอบเธอเบาๆ

“เชื่อแล้วใช่มั้ยว่าผมเป็นตัวจริง”

“ถ้าเป็นตัวปลอมจะฆ่าจะกินน้ำเมยตอนนี้เลยก็ได้แต่เหลือแขนขาของน้ำเมยเอาไว้ให้พี่ซีลได้ดูด้วย พอพี่ซีลตัวจริงกลับมาพี่ซีลจะได้รู้ว่าเพื่อความรักน้ำเมยยอมได้ทุกอย่าง น้ำเมยยอมมาตายอยู่ที่นี่ก็เพราะว่าน้ำเมยรักพี่ซีล น้ำเมยแค่อยากมาอยู่กับคนรักของน้ำเมย ถ้าเจ้าป่าเจ้าเขาจะใจร้ายฆ่าน้ำเมยลงก็ฆ่าเถอะ น้ำเมยก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าน้ำเมยตายจริงๆ พี่ซีลจะดีใจหรือเสียใจ”

ยัยเด็กโง่ คนรักตายใครบ้างไม่เสียใจ เขาเองก็ใจเสียเหมือนกันที่เคาะประตูเรียกตั้งนานแต่เธอก็ไม่ขานตอบเสียทีจนต้องไขประตูบ้านเข้ามาเอง

“ต่อไปผมจะไม่แกล้งแบบนี้อีกแล้ว ผมไม่คิดว่าคุณจะกลัวมากจริงๆ”

“น้ำเมยไม่ได้กลัวตายแต่น้ำเมยกลัวว่าจะไม่ได้เจอพี่ซีลอีก อีกอย่าง...ยังไม่ทันมีผัวก็ต้องมาตายซะแล้ว รู้สึกเหมือนใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยค่ะ”

ยัย... ให้ตายสิ! ช่วยทำตัวให้เขารู้สึกสงสารนานๆ กว่านี้ได้มั้ย สงสารได้ไม่ทันไรเขาก็หมดอารมณ์จะสงสารต่อแล้วเนี่ย ผู้กองกรินทร์รีบผละกุมาริกาออกแล้วถอยห่างจากเธอเพื่อถอดเสื้อผ้าที่เปียกฝนออกแล้วเดินไปอาบน้ำ กุมาริกาจึงแอบมองตามก่อนจะรีบไปนั่งเฝ้าหน้าประตูห้องน้ำของเขาเอาไว้เมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องดังมาจากในป่าอีกแล้ว เขาจะได้ยินเหมือนเธอมั้ย เสียงเด็กร้องดังมาขนาดนี้

ผู้กองกรินทร์ใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน พอเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินออกมาจากห้องน้ำเขาก็ต้องเป็นฝ่ายตกใจเสียเองเมื่อเห็นกุมาริกามานั่งเฝ้าอยู่แบบนี้ นี่เธอเป็นอะไรของเธอกันเนี่ย หรือว่ายังคิดว่าเขาเป็นเสือสมิงอยู่

“พี่ซีล” เธอรีบลุกขึ้นมากอดแขนของเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น “ได้ยินเสียงอะไรมั้ยคะ เสียงเหมือนเด็กร้องในป่าเลย”

“บอกแล้วไงว่าห้ามทัก”

“ก็...นั่นไงๆ” เธอว่าอีกเมื่อได้ยินเสียงปริศนาดังกล่าว ผู้กองกรินทร์จึงเงี่ยหูฟังตาม

“อ๋อ” เขารู้แล้วว่าเสียงอะไร มันก็ฟังคล้ายเสียงเด็กจริงๆ นั่นแหละ “เสียงนกน่ะ นกอีโก้งเสียงมันจะเหมือนเด็กแบบนี้แหละไม่ต้องกลัว”

“เสียงนกหรอคะ แน่ใจหรอคะ”

“ผมอยู่ป่ามานานเรื่องแค่นี้ทำไมผมจะไม่รู้” ผู้กองกรินทร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งโดยมีกุมาริกาเดินตามไม่ยอมห่างด้วยยังกลัวอยู่เขาจึงต้องอธิบายต่อ “นี่เป็นเสียงของนกอีโก้งจริงๆ ไว้สัญญาณเน็ตดีแล้วคุณก็ลองเปิดฟังเสียงของมันในยูทูปดู เสียงแบบเดียวกันเป๊ะ แต่ถ้าได้ยินเสียงร้องเหมือนหมาให้รู้เอาไว้ว่านั่นเป็นเสียงของเก้ง ไว้คุณมาอยู่ป่านานๆ คุณจะเข้าใจเสียงของสัตว์ป่ามากกว่านี้...แม่คุณเป็นถึงสัตวแพทย์สัตว์ป่า พี่ชายเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้แล้วพ่อก็เป็นถึงอธิบดีกรมอุทยานฯ คุณไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ หรอเนี่ย”

“พี่ซีลผ่าตัดคนไข้ได้มั้ยคะ”

“ไม่ได้”

“ขนาดมีแม่เป็นหมอ น้องสาวน้องชายก็เป็นหมอ ป้ากับคุณอาก็เป็นหมอพี่ซีลยังผ่าตัดไม่เป็นเลย โอ๊ย!!!” กุมาริการ้องลั่นขึ้นมาเมื่อถูกผู้กองกรินทร์หยิกแก้มเข้าให้ข้อหายอกย้อนเขา แต่กุมาริกาก็ยอมให้เขาหยิกอย่างไม่ขัดขืน ถ้าจะดุได้แบบนี้นี่คงเป็นพี่ซีลตัวจริงของเธอแล้วล่ะ ไว้พี่ซีลใจดีกับเธอเมื่อไหร่เมื่อนั้นเธอค่อยฟันธงว่าเขาคือตัวปลอมหรือไม่ก็เสือสมิงกลายร่างมา

“ถ้าอยู่ป่าคนเดียวแล้วจะกลัวมากขนาดนี้ก็บอกให้พี่ชายของคุณมารับออกไปซะ ทีนี้คุณก็เห็นแล้วว่าที่นี่มันน่ากลัวมากแค่ไหนและผมก็ไม่ได้อยู่กับคุณตลอด” นี่ดีนะที่ผู้หมวดศิขรินไปนอนที่บ้านของผู้หมวดเขมทัต ไม่งั้นเขาคงไม่รู้จะตอบน้องอย่างไรดีที่มีกุมาริกามาอยู่ที่นี่ด้วย

“แค่น้ำเมยคนเดียวพี่ซีลก็ดูแลไม่ได้หรอคะ” คำพูดนี้ของกุมาริกาเสียดเข้ามาในหัวใจของผู้กองกรินทร์แบบเต็มๆ “น้ำเมยเชื่อฟังพี่ซีลทุกอย่าง ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด ไม่เปิดประตูให้คนแปลกหน้าแล้วก็อยู่เงียบๆ มาตลอด ถ้าพี่ซีลบอกอะไรน้ำเมยก็พร้อมที่จะทำตาม น้ำเมยยอมมาขนาดนี้แล้วพี่ซีลก็ยังดูแลน้ำเมยไม่ได้อีกหรอ”

เหมือนคำพูดของสารวัตรพนาในวันนั้นจะย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง ถ้าแค่เธอคนเดียวเขายังดูแลไม่ได้แล้วเขาจะดูแลชายแดนได้อย่างไร อีกอย่างเธอก็ไม่ได้สร้างความวุ่นวายอะไรให้เขา เขาทำงานเธอก็นั่งเงียบๆ เขาบอกให้อยู่บ้านดีๆ อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้าเธอก็ทำตาม เธอยอมทำตามเขาหมดทุกอย่างมีแค่เขานี่แหละที่คอยตั้งแง่กับเธอตลอด นี่เขาจะต้องมาแพ้ให้กับหัวใจที่บริสุทธิ์ของเธอจริงๆ หรอเนี่ย

“...ผมไม่อยู่เป็นเพื่อนคุณกลัวมั้ย” ผู้กองกรินทร์ยอมหันมาพูดกับเธอดีๆ แล้วนั่งลงที่ปลายเตียง คืนนี้เขาจะนอนบนเตียงนี่แหละเพราะถ้าเขาลงไปนอนที่พื้นเธอก็คงจะตามมานอนด้วยอีก เขาไม่อยากให้เธอต้องลงมานอนที่พื้นกับเขา

“น้ำเมยกลัวมาก” กุมาริกาพยักหน้าตอบอย่างซื่อๆ “แต่น้ำเมยกลัวว่าจะไม่ได้เจอพี่ซีลมากกว่า น้ำเมยพูดตรงๆ แบบนี้น้ำเมยหน้าด้านมั้ยคะ”

“ด้านมาก” ก็เธอถามตรงๆ เขาก็ต้องตอบตรงๆ สิ ผู้กองกรินทร์ทำหน้านิ่งใส่เมื่อกุมาริกาค้อนเข้าให้

“ผมจะไม่แกล้งให้คุณตกใจกลัวอีกแล้วกันนะ ถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็อยู่ไป แต่ถ้าอยากกลับเมื่อไหร่ผมจะให้พี่ชายคุณมารับ แล้วก็สบายใจได้ ระหว่างที่อยู่ที่นี่ผมจะไม่ล่วงเกินคุณ” น้ำเสียงฟังดูห้วนเหมือนมะนาวไม่มีน้ำไปบ้างแต่กุมาริกาก็ดีใจที่เขาไม่ขับไล่เธออีกแล้ว

“จะล่วงเกินก็ได้ค่ะ แหม เล่นหอบเสื้อผ้าหนีตามมาขนาดนี้แล้วผู้หญิงเขาเป็นใจพี่ซีลก็ใจๆ หน่อยเถอะนี่มันยุคสมัยไหนแล้ว คนอยู่ด้วยกันก่อนแต่งมีออกเยอะแยะจะให้ลูกโตก่อนแล้วค่อยแต่งน้ำเมยก็โอเคนะ นี่อุตส่าห์รักษาความซิงไว้ให้พี่ซีลคนเดียวเลยนะคะเนี่ย”

“ผีเจาะปากมาพูดรึไงเนี่ย” ผู้กองกรินทร์หมดคำจะพูดกับเธอแล้วจริงๆ ยัยเด็กนี่พูดบ้าอะไรรู้ตัวบ้างมั้ยเขาเป็นผู้ชายนะ นี่ถ้าเธอปล้ำเขาเป็นเหมือนที่แก้วเจ้าจอมทำกับสารวัตรพนาป่านนี้เขาคงโดนขืนใจไปนานแล้ว ผู้หญิงสมัยนี้รุกเก่งน่ากลัวเป็นบ้าเลยเว้ย

“ไปนอนได้แล้วไปผมเองก็จะนอนเหมือนกัน เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“ให้น้ำเมยนวดให้มั้ย”

“อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวผม”

“ชิ” กุมาริกาทำปากยื่นใส่แล้วก็ตามด้วยทำปากคว่ำใส่อีกที ให้ท่าขนาดนี้แล้วยังมาใจแข็งอีกเป็นพระอิฐพระปูนรึไงกัน

เมื่อเขาว่ามาขนาดนี้เธอก็ยอมแพ้ที่จะอ่อย กุมาริกาล้มกายลงนอนบนเตียงแต่โดยดีขณะที่ผู้กองกรินทร์ลุกไปกางมุ้งให้ จากนั้นเขาก็เดินไปปิดไฟแล้วจึงเข้ามานอนในมุ้งกับเธอ ตอนแรกกุมาริกาก็นึกว่าเขาจะนอนหลับไปในทันทีแต่เขากลับถืออะไรบางอย่างมาด้วย มันเป็นโหลแก้วเล็กๆ ที่ข้างในมีแมลงอยู่หลายตัว แต่ละตัวมีแสงอยู่ที่ก้น นี่มัน...หิ่งห้อย

“โห สวยจัง” เธอนอนนิ่งดูหิ่งห้อยโผบินออกมาจากโหลแก้ว และมันก็โผบินไปมาเต็มมุ้ง บางตัวก็บินไปเกาะอยู่กับมุ้งด้วย จากห้องนอนมืดๆ ตอนนี้เต็มไปด้วยแสงจากหิ่งห้อยแล้ว

“ชอบมั้ย”

“ชอบค่ะ ชอบมากด้วย” มันสวยมากจริงๆ กุมาริกาไม่เคยเห็นหิ่งห้อยใกล้ๆ แบบนี้มาก่อน

“ถือว่าเป็นของไถ่โทษนะ”

“ไถ่โทษ...เรื่องอะไรหรอคะ”

“ก็...ทุกๆ เรื่อง”

“หิ่งห้อยแค่ไม่กี่ตัวจะไถ่โทษได้ขนาดนั้นเลยหรอคะ...ถ้าอยากจะไถ่โทษสำหรับทุกๆ เรื่องก็ให้หัวใจทั้งดวงกับน้ำเมยมาสิ” กุมาริกาขยับเข้ามานอนกอดเขา มือเล็กๆ ลูบไปมากับอกของเขาซึ่งเขาก็ยอมนอนให้เธอกอดแต่โดยดี

“พี่ซีลไม่ต้องไถ่โทษให้น้ำเมยหรอก ไม่ต้องรักน้ำเมยตอบก็ได้...น้ำเมยยินดีรักพี่ซีลข้างเดียวขอแค่พี่ซีลไม่ผลักไสน้ำเมยอีกน้ำเมยก็พอใจแล้ว พี่ซีลไม่รักน้ำเมยมันไม่ใช่ความผิดของพี่ซีล น้ำเมยรักเองเจ็บเองนักเลงพอแต่ตอนนี้น้ำเมยมีความสุขมากนะ พี่ซีลคือความสุขของน้ำเมยแล้วน้ำเมยก็ได้อยู่กับพี่ซีลแล้ว”

“...คุณจะไม่ทิ้งผมไปเหมือนคนอื่นๆ ใช่มั้ย”

“น้ำเมยจะไปก็ต่อเมื่อน้ำเมยทุ่มเททุกๆ อย่างให้พี่ซีลแล้วพี่ซีลทุ่มทุกๆ อย่างทิ้ง...น้ำเมยเป็นคนโง่ที่มาหลงรักทหารพรานใจร้ายเข้าให้แล้วน้ำเมยก็ต้องยอมรับกับทุกๆ สิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตให้ได้...พี่ซีลนอนเถอะนะคะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว น้ำเมยจะไม่กวนใจพี่ซีลแล้วค่ะ”

เด็กดีของพี่...ผู้กองกรินทร์ยิ้มแก้มปริในความมืดก่อนจะค่อยๆ พลิกกายแล้วดึงเอากุมาริกามากอดพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้เธอด้วย ขอบคุณนะ ขอบคุณที่รักพี่มากมายขนาดนี้ ขอบคุณที่ไม่รังเกียจพี่เหมือนกับผู้หญิงคนก่อนๆ

กุมาริกายิ้มอย่างมีความสุขเช่นกันเมื่อถูกเขาสวมกอดและอดนึกถึงคำพูดของผู้หมวดศิขรินไม่ได้ หลังจากที่เขาขี่ม้าออกไปกับน้องชายเมื่อตอนกลางวันเธอก็โทรไปถามเพลงพิณมาว่าเรื่องที่เขากรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อสาบานรักต่อเธอเขาทำแบบนั้นจริงมั้ย แม้เพลงพิณจะสงสัยว่าเธอรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรแต่เพลงพิณก็ยอมบอกว่ามันคือความจริง เขากรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อสาบานว่าจะรักแค่เธอและจะไม่มีวันเอาใครมาแทนที่เธอ ชาตินี้จะไม่ยอมมีเมียอีกเพื่อเธอ ถ้าระดับผู้ทรงศีลอย่างพี่เพลงพิณของเธอคอนเฟิร์มมาขนาดนี้เธอจะไม่เชื่อได้อย่างไร เพราะแบบนี้แหละกุมาริกาถึงได้ยอมเขา เพราะเขาเองก็รักเธอเธอจึงยอมให้ใจเขาขนาดนี้

หลังจากคืนนั้นผู้กองกรินทร์ก็คอยออกไปซุ่มดูเรือปริศนาของกายยันต์ที่ริมแม่น้ำเมยทุกวันจนมั่นใจแล้วว่ามีการย้ายพื้นที่ในการขนยาเสพติดจริงๆ จึงได้รายงานเรื่องนี้ไปให้ ผบ.คเชนทร์กับน้องชายรู้เพื่อวางแผนเตรียมย้ายกำลังทีมอัลฟาเข้ามาดูสถานการณ์ทางด้านนี้ช่วงนี้ผู้กองกรินทร์เลยงานค่อนข้างรัดตัว กุมาริกาที่เห็นเขาทำงานหนักก็ไม่ค่อยกวนใจเขา เธออยู่แต่ในบ้านพักอย่างเงียบๆ ศึกษาแฟชั่นและอ่านบทละครที่มอลลี่ส่งมาให้เพราะตอนนี้ก็น่าจะถึงเวลาที่ต้องมาประกาศกับชาวโลกแล้วว่าเธอไม่ได้ไปร่วมงานที่อเมริกาเพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพตามที่วางแผนกันเอาไว้และในขณะเดียวกันมอลลี่ก็ยังรับงานหาบทดีๆ สำหรับละครเรื่องใหม่มาให้เธอเลือก

“พลิกบทบาทมาเล่นบทนางร้ายหน่อยเป็นไง” เธอว่าขึ้นมาคนเดียวเมื่อได้อ่านบทละครที่เรื่องนี้ตัวร้ายจะเด่นและเป็นตัวเดินเรื่อง ป้ามอลลี่แนะนำมาว่าหากเธอจะรับเล่นเรื่องนี้ให้เลือกบทนางร้ายแทนบทนางเอก “...บทใหม่แต่พระเอกก็คนเดิมๆ เฮียริกเตอร์ คนดูจะเบื่อเอารึเปล่าเนี่ย เล่นละครด้วยกันบ่อยจนคนเข้าใจว่าเป็นผัวเมียกันจริงๆ แล้วนะ” ซ้ำริกเตอร์ยังเล่นใหญ่อีกตอนเธอจะไปอเมริกา บอกคิดถึงเธออย่างนั้นอย่างนี้ ขอให้เธออย่าลืมความเป็นคู่จิ้นเด็ดขาด พอเธอโทรไปหาริกเตอร์กลับบอกว่าแอคติ้งล้วนๆ ก็เพราะว่าชอบทำตัวแบบนี้ไงเธอเลยไม่นับถือ อยู่หน้ากล้องต้องทำเป็นรักกัน แต่หลังกล้องทีไรก็ตีกันตลอดแต่ถึงอย่างนั้นกุมาริกาก็ยังมอบตำแหน่งเพื่อนในวงการที่เชื่อใจได้ที่สุดให้ริกเตอร์อยู่ดี ถึงริกเตอร์จะมีความแอคติ้งเก่งและกวนบาทาแต่มันก็คือการกวนบาทาแบบจริงใจ รู้ว่าพ่อเธอหวงเขาก็เล่นเลิฟซีนแบบใช้มุมกล้องให้ทุกครั้ง ช่วยกันทิชากรออกจากเธอและแอบเข้าข้างเธออยู่นิดๆ เวลาที่เธอกับทิชากรตีกันด้วย จะว่าไปข่าวทิชากรก็เงียบหายไปเลยนับตั้งแต่วันที่เพลงพิณแต่งงาน ขาเมาท์ประจำวงการลือกันว่านางถูกตัดอนาคตในวงการเพราะไปมีเรื่องกับคนมีอำนาจเข้า ให้ทายเธอว่าคนมีอำนาจที่ว่าก็น่าจะเป็นครอบครัวของผู้กองกวินทร์นี่แหละ โดนพังงานแต่งไปแบบนั้นซ้ำยังเป็นงานแต่งลูกสะใภ้คนโปรดของตระกูลทิชากรยังมีชีวิตรอดมาได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเมตตากันสุดๆ แล้ว

“อ้าว” กุมาริกาเอียงคอมองคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในบ้านพักขณะที่เธอแอคติ้งบทนางร้ายอยู่คนเดียว ผู้กองกรินทร์กลับมาบ้านพักในสภาพมอมแมมไปทั้งตัว เนื้อตัวมีแต่โคลนจนชุดเครื่องแบบทหารพรานสีดำเป็นสีโคลนไปแล้ว ไปเล่นซนอะไรมากันเนี่ย

“ไปทำอะไรมาคะ”

“ซ่อมถนนที่ขาดไง ตอนนี้ฝนไม่ตกมาหลายวันแล้วก็เลยต้องเร่งซ่อมถนนให้ทันวันออกไปเอาเสบียงรอบหน้าแล้วก็ผลัดเปลี่ยนกำลังด้วย ถ้าคุณอยากกลับบ้านจะออกไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่จะเปลี่ยนกำลังกันก็ได้นะ ป้าคุณบอกว่าจะเฉลยแล้วไม่ใช่หรอเรื่องที่แหกตาชาวโลกน่ะ ไง เตรียมลานจอดรถทัวร์เอาไว้รึยัง”

“ไม่กลัวหรอกค่ะ เพื่อความรักน้ำเมยพร้อมพลีชีพ”

“ฟังดูมีอุดมการณ์ดีนะ”

“อุดมการณ์แรงกล้ามากค่ะ เพื่อผู้ชายน้ำเมยพร้อมสู้ตาย” เธอชูสองนิ้วสู้ตายให้เขาดู เมื่อบอกว่าจะหน้าด้านแล้วก็ต้องเอาให้สุด “เจอรูปหล่องานดี กะหรี่ก็เป็นแค่ชื่อแกงค่ะ”

ผู้กองกรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่งกับคำที่เธอว่า อยู่ด้วยกันมาจะเกือบเดือนแล้วเขาขอฟันธงเลยว่ากุมาริกาที่เห็นในทีวีกับกุมาริกาตัวจริงนั้นห่างกันลิบลับราวกับคนละคน ในทีวีและต่อหน้าผู้คนอื่นๆ เธอจะคีพลุคเป็นสาวแสนดี เรียบร้อย ดูเป็นผู้ใหญ่มากแต่นิสัยของจริงที่เขาเห็นนั้น...บ๊อง ซื่อ เอ๋อ เหมือนเด็กเถียงคำไม่ตกฟาก คลั่งรักเหมือนซอมบี้คลั่งเนื้อสด เขายอมใจเธอเลยจริงๆ

“ผมจะออกไปอาบน้ำที่น้ำตก คุณจะไปด้วยมั้ย”

“น้ำตก!!!” กุมาริกาหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยิน ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอก็แทบจะไม่เคยก้าวขาออกไปจากบ้านพัก ทั้งๆ ที่เขาบอกให้เธอออกไปเดินเล่นที่ฐานได้ ออกไปเจอแสงเดือนแสงตะวันบ้างแต่เธอก็ไม่ยอมไปเองเพราะยังไม่อยากให้ใครเจอตัวก่อนวันที่ป้ามอลลี่จะเฉลยความจริงเรื่องที่เธอไม่ได้ไปร่วมงานที่อเมริกา แต่คำว่าน้ำตกนี่มันเชื้อเชิญเธอจริงๆ ตอนกลางคืนที่เงียบๆ เธอก็ได้ยินเสียงแว่วๆ เหมือนจะเป็นเสียงของน้ำตกอยู่เหมือนกัน นี่ตกลงแถวนี้มีน้ำตกจริงๆ ใช่มั้ย

“จะมีใครมาเห็นมั้ยคะ”

“นอกจากผม ทั้งทหารแล้วก็ชาวบ้านแถวนี้ก็ไม่มีใครกล้าไปที่น้ำตกหรอก ต่อให้คุณไปนอนแก้ผ้าอยู่ที่นั่นก็ไม่มีใครเห็น”

“ทำไมล่ะคะ”

“ที่น้ำตกผีดุมากคนเลยไม่กล้าไปกัน คุณจำที่ผมเคยเล่าได้มั้ย ที่ผมบอกว่าพ่อกับแม่ของผมมีสถานที่โรแมนติกสุดลับที่ต้องมาระลึกความหลังกันน่ะ”

“ที่น้ำตกน่ะหรอคะ”

“ใช่ ผมกับเรนเจอร์ปฏิสนธิกันที่นั่นแหละ ถ้าอยากไปก็ไปเตรียมชุดอาบน้ำนะ”

“แล้วจะมีผีออกมาจริงๆ มั้ยคะ” อยากไปก็อยากไป แต่อีกใจก็กลัว

“ก็เคยได้ยินแต่คนเขาลือกัน ส่วนผีจะมีจริงมั้ยถ้าอยากรู้คุณก็ไปพิสูจน์เอา”

ด้วยเหตุนี้กุมาริกาก็เลยเดินตามหลังเขาต้อยๆๆ เพื่อเข้าไปในป่าด้านหลังบ้าน ด้วยกาลเวลาที่เปลี่ยนไปผู้กองกรินทร์เล่าให้เธอฟังว่าบ้านพักสมัยที่พ่อกับแม่ของเขาเคยอยู่ถูกรื้อไปหมดแล้ว บ้านพักของเขาเพิ่งทำขึ้นมาใหม่แต่ทุกอย่างก็ยังคงกลิ่นอายเดิมๆ เอาไว้ เขาบอกว่าเส้นทางที่จะไปน้ำตกและที่น้ำตกนั้นไม่มีผู้คนไปเยือนนานมากแล้ว คนที่ไปก็วิ่งหัวโกร๋นกลับมากันทุกราย ผู้กองกรินทร์เองก็ไม่แน่ใจว่ากุมาริกาจะกลัวน้ำตกนี้เหมือนคนอื่นๆ มั้ย เมื่อก่อนแก้วเจ้าจอมชอบมาเล่นน้ำที่น้ำตกนี้เป็นประจำ ผู้กองกวินทร์ก็ชอบมานอนกลางวันที่นี่ บางทีก็ผูกเปลนอนแบบข้ามวันข้ามคืนแต่กลับไม่มีคนอื่นๆ อยากเข้ามาใกล้ที่นี่บ้างเลย เวลาที่พ่อกับแม่ของเขามาระลึกความหลังกันที่นี่ทั้งสองคนก็จะขลุกอยู่แต่ที่น้ำตกตลอด

เสียงน้ำตกเริ่มชัดมากขึ้นเมื่อกุมาริกาเดินลัดเลาะผ่านป่าไป ป่าเล็กๆ ที่เดินเข้าไปค่อนข้างมืดครึ้มด้วยมีต้นไม้ขึ้นอย่างแน่นหนา แต่ละต้นก็พยายามยืดลำต้นขึ้นสูงๆ หาแสงแดดแข่งกันเพื่อเข้าสู่กระบวนการสังเคราะห์แสง ความชุ่มชื้นของผืนป่าทำให้รู้สึกสดชื่น กุมาริกายิ้มออกมาเมื่อพ้นชายป่าไปแล้วความสวยงามก็บังเกิดขึ้นตรงหน้าเธอ ตอนนี้เบื้องหน้าของเธอคือน้ำตกขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ตกลงมายังสระน้ำด้านล่างที่มีลักษณะไม่ต่างจากสระว่ายน้ำในโรงแรมหรู น้ำในสระเป็นสีฟ้าอมเขียวมรกตและใสมาก ใสจนมองเห็นพื้นทราย ก้อนหินและเศษไม้ด้านล่าง ยามเมื่อผิวน้ำต้องกับแสงแดดก็เกิดประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีแห่งผืนป่า รอบๆ สระน้ำมีโขดหินน้อยใหญ่ พื้นดินก็เป็นทรายนุ่มละเอียดต่างจากพื้นดินในป่าเมื่อก่อนหน้านี้ รอบๆ น้ำตกและสระน้ำมีดอกไม้ป่าส่งกลิ่นหอม...กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นตัวของผู้กองกรินทร์เลย เสียงนกน้อยบินวนอยู่รอบตัว ที่นี่ช่างดูสวยและสงบราวกับป้าหิมพานต์ นี่ถ้าให้พี่เพลงพิณของเธอมาใส่ชุดไทยเดินอยู่ที่นี่นะคงเหมือนนางมโนราห์หรือไม่ก็ธิดาพญานาคมาเล่นน้ำตกแน่ๆ

“สวยจัง ไปเที่ยวน้ำตกเที่ยวป่ามาก็เยอะแต่ไม่มีที่ไหนจะสวยเท่าที่นี่เลย” กุมาริกาวิ่งวนไปรอบๆ สระน้ำแล้วก็วิ่งกลับมาดูที่น้ำตกอีก สายน้ำที่ตกลงมาจากโขดหินกระทบกับน้ำในสระแตกเป็นฟองฟอดสีขาว พุ่มดอกราชาวดีที่ขึ้นอยู่ริมน้ำตกยิ่งทำให้น้ำตกสวยเข้าไปใหญ่ ดอกไม้สีขาวกลิ่นหอม น้ำตกสวยๆ แบบนี้...ถึงว่าสิทำไมพ่อกับแม่ของผู้กองกรินทร์ถึงเลือกมาระลึกความหลังกันที่นี่ นี่มันโรแมนติกมากๆ ธรรมชาติก็สวยเหมาะกับการมาพบรักกันที่สุด

“น้ำเมยถ่ายรูปที่นี่ไปลงไอจีได้ใช่มั้ย” จะอัพไอจีรัวๆ เลย

“ได้ แต่อย่าใส่พิกัด อย่าเช็คอิน” ผู้กองกรินทร์ตอบแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น ทำไม...ทำไมเธอถึงไม่กลัวที่นี่เลย ดูเธอจะชอบที่นี่มากทั้งๆ ที่นอกจากครอบครัวของเขาก็ไม่มีใครอยากมาที่นี่เลย ผู้หมวดเขมทัตยอมให้เขากระทืบตายดีกว่าต้องมาลาดตระเวนแถวนี้ จ่าปกรณ์ก็ถึงขั้นยอมสาบานว่าจะผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอกถ้าเขาให้มาลาดตระเวนที่นี่เหมือนกันหรือแม้แต่ขวัญคณิน น้องสาวของเขาแท้ๆ ก็ยังไม่ชอบมาที่นี่เลย พามาเที่ยวทีไรทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ทุกทีหรือว่า...เทวดาเจ้าป่าเจ้าเขาจะเอ็นดูกุมาริกาจริงๆ ตั้งแต่เรื่องพายุถนนขาดแล้วยังมาเรื่องนี้อีก

ผู้กองกรินทร์ปล่อยให้กุมาริกาถ่ายภาพเล่นอยู่คนเดียวแล้วเดินเลี่ยงมาอีกด้านของโขดหิน เขาถอดชุดเครื่องแบบทหารที่เลอะโคลนออกเหลือเพียงแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวแล้วทำการซักล้างโคลนออกจากชุด จะโยนชุดที่สกปรกขนาดนี้ลงเครื่องซักผ้าเลยก็อดสงสารเครื่องซักผ้าไม่ได้อย่างน้อยก็ขอล้างโคลนออกให้สะอาดก่อนเถอะ น้ำจากน้ำตกค่อนข้างใส สะอาดและเย็นเฉียบ นอกจากสระน้ำตรงนี้แล้วก็ยังเป็นลำธารไหลผ่านบ้านพักของเขาไปจนถึงฐานปฏิบัติการและเรื่อยลงไปจนถึงแม่น้ำเมยด้วย ถ้าช่วงไหนที่พ่อกับแม่ของเขาว่าง พ่อกับแม่ของเขาก็จะมาลอยกระทงที่น้ำตกด้วยกัน มากันสองคนไม่ได้ด้วยนะต้องพกเขามาเป็นพยานรักด้วยตลอด ความรักของพ่อกับแม่เขาช่างน่ารักและงดงามมากและเขาก็ภูมิใจที่ได้เกิดมาจากความรักที่แสนงดงามนี้

“พี่ซีลๆ หลังน้ำตกเหมือนจะมีถ้ำด้วยแหละคะ” เขาดื่มด่ำกับธรรมชาติได้ไม่นานคนแถวนี้ก็วิ่งหน้าตาตื่นมาบอกราวกับเพิ่งค้นพบสถานที่สำคัญระดับโลกก็ไม่ปาน

“ผมรู้นานแล้ว” ตอนเด็กๆ พ่อกับแม่ของเขาเคยพาเข้าไปเล่นในถ้ำเล็กๆ หลังม่านน้ำตกออกบ่อยๆ เมื่อก่อนแก้วเจ้าจอมนี่แทบจะมาสิงอยู่ในถ้ำตลอด จะว่าไปที่นี่มันก็เหมือนกับบ้านอีกหลังของครอบครัวที่ทุกคนในบ้านต่างก็รู้สึกผูกพัน

“พี่ซีลพาน้ำเมยเข้าไปดูในถ้ำหน่อยสิ ท่าทางในถ้ำจะสวยมาก”

“ไม่” เขาแกล้งทำเป็นไม่สนใจแล้วซักชุดเครื่องแบบต่อจึงไม่ทันได้เห็นกุมาริกาทำเบะปากล้อเลียนใส่อย่างเด็กเอาแต่ใจ พอซักชุดเครื่องแบบเสร็จผู้กองกรินทร์ก็เอาปาสเตอร์กันน้ำมาปิดแผลที่ท้องเอาไว้ ตอนนี้แผลของเขาหายดีจะเกือบเป็นปกติแล้วและเขาก็สามารถใช้แรงทำงานได้เต็มที่แล้วด้วย แต่ถึงอย่างไรเวลาจะลงน้ำก็ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน

“จะเล่นน้ำก็เชิญเลยนะ ในน้ำไม่มีจระเข้ ไม่มีปิรันย่า อนาคอนด้า แล้วก็ไม่มีปลิงด้วย” เขาหันมาบอกคนที่ยังทำหน้างอนๆ เขาอยู่ ซึ่งเธอก็ยังทำเชิดหน้าไม่เลิกขณะค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก ตอนแรกผู้กองกรินทร์ก็นึกว่าเธอจะนุ่งผ้าถุงกระโจมอกหรือไม่ก็เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นแต่ที่ไหนได้...นี่เธอพกบิกินี่เข้าป่ามาด้วยหรอเนี่ย!!!

ผู้กองหนุ่มอึ้งไปกับชุดบิกินี่สีแดงสดของกุมาริกา บิกินี่ตัวจิ๋วปิดอกอวบๆ แทบจะไม่มิดไหนจะกางเกงชิ้นล่างที่เว้าสูงแล้วยังเป็นจีสตริงจนเห็นความขาวผุดผ่องไปทั้งร่างอีก ถ้าจะใส่ขนาดนี้ไม่แก้ผ้าไปเลยล่ะนี่เธออายเขาบ้างมั้ยเนี่ย เธอเคยถ่ายแบบชุดว่ายน้ำแต่ก็ไม่เคยมีชุดไหนจะโป๊ได้เท่านี้มาก่อน

“สวยมั้ยคะ ชอบล่ะสิ” ว่าแล้วก็โพสต์ท่าราวกับนางแบบให้เขาดูจนผู้กองกรินทร์รีบเบือนหน้าหนีด้วยไม่กล้ามอง หัวใจของเขาเต้นโครมครามเลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่างแล้ว

“ไม่สวย...นี่ ผมเป็นผู้ชายนะคุณไม่อายผมรึไง”

“ทำอย่างกับไม่เคยเห็น” จริงๆ ก็อายนั่นแหละ กุมาริกาก็อายเขาเหมือนกันแต่ด้วยความอยากเอาชนะเจ้าชายน้ำแข็งเธอเลยทำหน้าหนาใส่ อีกอย่าง...เพราะเธอรักเขา ปักใจยึดมั่นอยู่ที่เขาคนเดียว เธอยอมยกให้เขาทั้งตัวและหัวใจเห็นแค่นี้จะทำเป็นอะไรไปแล้วชุดว่ายน้ำแบบนี้ที่เมืองนอกก็ใส่กันเป็นปกติ

“น้ำตกก็สวย ชุดว่ายน้ำก็สวย งั้น...ถ่ายรูปให้น้ำเมยหน่อยสิคะน้ำเมยจะเอาไปลงไอจี”

ว่ายังไงนะ!!! เอาลงไอจีอย่างนั้นหรอ ผู้กองกรินทร์เกิดอารมณ์หึงหวงขึ้นมาในทันทีทันใด เรื่องอะไรเขาจะยอมให้คนอื่นได้มาเห็นอะไรสวยๆ งามๆ แบบนี้ ทั้งอกอวบๆ นั่น แก้มก้นขาวๆ ความขาวนวลเนียนหน้าท้องแบนราบ...จ้างให้เขาก็ไม่มีวันให้คนอื่นได้เห็นเหมือนอย่างที่เขาเห็นหรอก

“ได้ เดี๋ยวหามุมสวยๆ ถ่ายให้” เขารีบลุกขึ้นไปหาเธอในทันที แล้วก่อนที่กุมาริกาจะทันได้ตั้งตัวเขาก็ช้อนอุ้มเธอเอาไว้ในอ้อมแขน กุมาริกาตกใจรีบผวากอดรอบคอของเขาเอาไว้แน่น ความนุ่มนิ่มแนบชิดกายแกร่ง อกอวบข้างหนึ่งเบียดกับอกแกร่งอย่างพอเหมาะพอดี แก้วนวลแดงระเรื่ออย่างเขินอายแต่หัวใจก็หวามไหวอย่างอบอุ่น มือข้างหนึ่งที่กอดรอบคอของเขาเริ่มลูบไล้อกแกร่งของเขาเบาๆ พร้อมกับเอื้อมขึ้นมาจูบที่แก้มของเขาด้วย

“อุ้มน้ำเมยได้แบบนี้...ไม่เจ็บแผลผ่าตัดแล้วหรอคะ”

“แผลหายดีแล้ว” สองแขนแกร่งโอบอุ้มกุมาริกาเข้ามาให้กระชับแนบกายของเขามากขึ้น ความนุ่มเนียนและกลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวทำให้ผู้กองกรินทร์หักห้ามใจได้ยาก เมื่อกุมาริกาเอื้อมใบหน้าเข้ามาหาอีกเขาจึงโน้มใบหน้าลงมาหาเธอ มือเล็กๆ จึงแตะยั้งอกของเขาเอาไว้

“จะไม่มีใครมาเห็นใช่มั้ยคะ”

“ที่นี่ผีดุมาก ไม่มีใครกล้ามาหรอก”

“ไหนคะผีดุ...แถวนี้เห็นมีแต่ทหารมาดดุคนนี้คนเดียวเท่านั้น” ผู้กองกรินทร์ยิ้มรับแล้วโน้มตัวลงมาหอมแก้มนุ่มๆ ให้เต็มปอดขณะอุ้มพาเธอเดินไปบนโขดหินจุดที่สวยที่สุดของน้ำตก จมูกเรียวยังคงซุกแนบแก้มหอมแล้วกอดกุมาริกาแน่น กุมาริกาหัวใจเต้นโครมครามจนลืมสังเกตดูว่าโขดหินที่เขาพาเธอเดินขึ้นมาสวยงดงามมากแค่ไหน ละอองน้ำจากน้ำตกกระเซ็นมาต้องกายของสองหนุ่มสาว ธรรมชาติว่าที่งดงามตอนนี้ไม่อาจเทียบกับความงามของกุมาริกาได้ผู้กองกรินทร์จึงอุ้มเธอไม่ยอมวาง เขาก้มลงมาแล้วใช้ปากคาบสายบิกินี่ชิ้นบนที่ผูกเป็นสายเดี่ยวออกอย่างช้าๆ กุมาริกาได้แต่มองตามอย่างเขินๆ แต่ก็ไม่คิดที่จะขัดขืน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดหน้าอกของเธอทำให้เธอรู้สึกสะท้านไปทั้งกายใจจนกระทั่งเขาใช้ปากดึงสายผูกบิกินี่ออกได้สำเร็จหนึ่งข้าง แค่นั้นยังไม่พอเขายังใช้ปากดึงบิกินี่ลงจนได้เห็นเต้าอวบๆ กลมกลึงขนาดล้นฝ่ามือของเธอด้วย ปลายยอดสีหวานๆ มองเห็นอยู่รำไรและรู้ดีว่าหอมหวานมากเพียงใดเพราะเคยลิ้มชิมมาแล้ว

“ชอบเอาท์ดอร์ก็ไม่บอก...”

“คุณว่ายน้ำเป็นใช่มั้ย”

“เป็นค่ะ...ครั้งแรกของน้ำเมยพี่ซีลจะพาไปแอดวานซ์ในน้ำหรอคะ คนบ้า...ไม่ทะนุถนอมเค้าบ้างเลย” แค่คิดก็เขินจนบิดตัวไปมาแล้ว กุมาริกาหลับตาพริ้มลงอีกครั้งเมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาหาแล้วแตะริมฝีปากแนบเข้ากับริมฝีปากของเธอ เขาจูบเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยนก่อนที่...

หวืด!!! ตูม!!!

ร่างเล็กๆ ของกุมาริกาถูกเหวี่ยงทิ้งลงไปจากโขดหินทำให้เธอตกลงไปในน้ำแบบไม่เป็นท่าก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างสะใจจะตามมา กุมาริการีบตะเกียกตะกายขึ้นมาบนผิวน้ำแล้วก็กรีดเสียงร้องโวยวายออกมาลั่นป่า ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจที่เขามาแกล้งอะไรเธอแบบนี้

“กรี๊ดดดด คนบ้า!!! พี่ซีลบ้า!!!” เธอหัวเสียอย่างหนักที่เขามาทำลายซีนหวานๆ แบบนี้ในขณะที่ผู้กองกรินทร์หัวเราะลั่นอย่างชอบใจสุดๆ เกือบไปแล้ว...เขาเกือบห้ามใจไม่ทันและเกือบจะกลืนเธอลงท้องไปจริงๆ แล้ว

“โกรธหรอ”

“โกรธมากด้วย!!! ตาบ้า ไอ้คนไร้หัวใจ ทหารตายด้าน มนุษย์น้ำแข็งไม่มีหัวใจ!!!” กุมาริกาลอยตัวอยู่ในน้ำแล้วชี้นิ้วด่าเขา แล้วเธอก็ต้องรีบว่ายน้ำหนีเมื่อผู้กองกรินทร์กระโดดน้ำตามลงมาแล้วจะเข้ามาจัดการกับเธอ กุมาริการีบว่ายน้ำหนีอย่างเอาเป็นเอาตายแต่วิชาการว่ายน้ำของเธอก็ด้อยกว่าเขามาก ไม่ทันไรผู้กองกรินทร์ก็คว้าตัวเธอทันแล้วลากเธอไปที่น้ำตก

“ไม่เอา ไม่ไป!!!”

“มาเถอะน่า มาเล่นน้ำกัน” เขาล็อกตัวเธอเอาไว้แน่นแล้วพาเธอเข้าไปเล่นอยู่ใต้น้ำตกแต่แรงของน้ำตกก็ทำเอากุมาริกาต้านไม่ไหวจนสำลักน้ำไปหลายที ผู้กองกรินทร์จึงกอดเธอเอาไว้แนบอกแล้วเอาตัวเองมาป้องเธอจากแรงของน้ำ สองแขนแกร่งกอดเธอแน่นอยู่ใต้น้ำตกจนกุมาริกาค่อยๆ หายตกใจ จะมารู้ตัวอีกทีเขาก็สวมกอดเธอเอาไว้แนบอกแล้ว ใบหน้าของเธอเบียดแนบซุกอยู่กับอกแกร่งที่เปลือยเปล่า เขาซบใบหน้าลงมาที่ศีรษะของเธอแล้วกอดเธอไม่ยอมห่างกาย

“พะ...พี่ซีล...” กุมาริกาใจหายเมื่อแรงของน้ำตกที่ตกลงมาทำให้บิกินี่ชิ้นบนที่หมิ่นเหม่หลุดออกไปจากร่างจนลอยไปติดอยู่ที่โขดหิน นั่นเท่ากับว่าตอนนี้เธอกำลังเปลือยอกกอดกันกับเขาอยู่น่ะสิ

“ไหนว่าไม่อายผมไง” เสียงที่กระซิบข้างหูทำให้กุมาริกาไม่อายจริงๆ เธอค่อยๆ ผละออกจากเขาเพียงเล็กน้อยแล้วดึงมือของเขามากุมที่อกอวบๆ ของตัวเองก่อนจะเอียงแก้มซบลงที่อกแกร่งอีกครั้ง สองแขนกอดเขาแน่นอย่างมีความสุข เธอหลับตาพริ้มลงเมื่อมือของเขาค่อยๆ นวดคลึงอกของเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาแนบประทับจูบกับเธออีกครั้งใต้น้ำตกและเป็นจูบแสนหอมหวานละมุนที่ทำเอากุมาริกาหลงเพ้อจนไม่อยากจะผละหนีห่างจากเขา

***************************************

แหมอิพี่ อยากเอาไม้ตียุงหวดจริงๆ เลย จะละลายแล้วกลบเกลื่อนความเขินได้น่าตีมาก

ตอนหน้าความลับต้องแตกแล้วนะ

****************************

เลือกรูปปลากรอบไม่ได้ งั้นเหมาหมดเลย

​

​