41.ถูกจับได้ว่าซุกเมีย

กุมาริกานั่งทำหน้าบึ้งแล้วก็บิดเนื้อตัวไปมาอย่างเมื่อยขบ เธอมีอาการแบบนี้มาสองวันแล้วนับตั้งแต่วันที่ผู้กองกรินทร์พาเธอไปเล่นน้ำที่น้ำตก ตอนแรกเธอก็นึกว่าเขาจะจับเธอกินเธอก็เลยเตรียมตัวเตรียมใจเดินเข้าปากของเขา แต่ที่ไหนได้พอถึงจุดไคลแมกซ์เขาก็ผลักเธอลงไปในสระน้ำตามเดิม แรงน้ำตกที่ตกลงมาจากที่สูงปะทะร่างของเธอเต็มๆ จนกดเธอลงไปใต้สระน้ำ นึกว่าจะจมน้ำตายเสียแล้วแต่ผู้กองกรินทร์ก็หิ้วตัวเธอขึ้นมาใหม่ พอเธอตั้งหลักได้เขาก็ผลักเธอลงไปในน้ำอีกอยู่แบบนี้หลายรอบจนเธอหมดอารมณ์ นี่เธอเป็นผู้หญิงนะเขาเล่นกับเธออย่างกับเธอเป็นน้องชายของเขางั้นแหละ ไอ้บทหวานๆ พูดคะพูดขากับเธอน่ะไม่มีหรอก แต่พอเพลงพิณโทรมานะเธออยากจะร้องแหมไปจนถึงดาวอังคาร กับเพลงพิณ กับน้องสาวที่ชื่อขวัญคณินน่ะพูดสายทีอย่างกับเอาน้ำเชื่อมมาเคลือบโทรศัพท์มือถือ พอนทีธาราหรือเนวี่โทรมาถึงเขาจะยังงอนๆ เรื่องที่นทีธาราเอาความลับอาการบาดเจ็บของเขามาบอกเธอแต่สุดท้ายเขาก็โอ๋น้องสาวคนเล็กอยู่ดีแล้วยังมีการสั่งซื้อขนมให้กันอีก เรียกง่ายๆ คือเขาใจดีกับผู้หญิงทุกคนยกเว้นเธอเห็นแล้วก็น่าน้อยใจนัก นี่ดีนะที่ขวัญคณินเป็นน้องสาวร่วมสายเลือดของเขา เพลงพิณก็เป็นเมียของน้องชายแล้วนทีธาราก็มีคู่หมั้นแล้วไม่งั้นเธอหึงเขาหนักกว่านี้แน่ๆ

“อูย...” เพราะถูกแรงของน้ำตกกระแทกใส่เธอก็เลยเคล็ดไปทั้งตัวจนแทบจะคลานจากโซฟาหวายออกมาที่ระเบียงหน้าบ้านแล้วรับสายของมอลลี่ที่โทรมาแจ้งเรื่องสำคัญ

(“ป้าได้ฤกษ์ให้ข่าวแล้วนะ ตอนนี้ไม่มีใครสงสัยอะไรเรื่องที่เราไม่ไปเซ็นสัญญา แล้วทางอเมริกาเขาให้ข่าวว่าเราป่วยแล้ว ตอนนี้ข่าวกำลังมาถึงเวลาที่เราต้องแอคติ้งกันแล้วลูก”)

“จะให้น้ำเมยไปตอบคำถามเรื่องที่ต้องยกเลิกการไปเซ็นสัญญาใช่มั้ยคะ”

(“ใช่ นักข่าวโทรมาหาป้าสายแทบไหม้ป้าก็เลยบอกปัดๆ ไปว่าตอนนี้เรายังไม่พร้อมให้ข่าวเพราะยังป่วยอยู่ แล้วนี่เราจะออกมาให้สัมภาษณ์ได้ตอนไหน”)

“ก็...” กุมาริกานับนิ้วมือไปมา ผู้กองกรินทร์บอกว่าเดี๋ยวเขาจะต้องกลับบ้านที่กรุงเทพฯ เพื่อไปร่วมงานฉลองตำแหน่งใหม่ของพ่อเขา เพราะพลโทคีรินทร์ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นพลเอกคีรินทร์ วัฒนกุล ผบ.ทบ.คนใหม่ ส่วนรองกรันณ์ได้เลื่อนขึ้นมาเป็นพลโทกรันณ์ สุวรรณเวช แม่ทัพภาคที่ 4 แม้การเข้ารับตำแหน่งใหม่ของทั้งสองคนจะผ่านไปเรียบร้อยแล้วแต่งานฉลองที่ว่านี้ก็จะจัดขึ้นที่บ้านสุวรรณเวช เป็นงานภายในที่มีแค่คนในครอบครัวและคนสนิทมากๆ เท่านั้นที่ไป ในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลเขาจึงต้องไปอยู่แล้ว

“คงเป็นเร็วๆ นี้แหละค่ะ พี่ซีลต้องกลับบ้านไปร่วมงานฉลองตำแหน่งใหม่ของคุณพ่อ เป็นงานในครอบครัวที่มีแต่ญาติพี่น้องแล้วก็เพื่อนสนิทไป น้ำเมยจะออกไปพร้อมพี่ซีลค่ะ”

ตำแหน่งใหม่อย่างนั้นหรอ...มอลลี่นึกตาม ตอนนี้ข่าวการแต่งตั้งและเลื่อนยศข้าราชการกำลังมาแรงด้วย เหมือนเสียงคนในประเทศส่วนใหญ่จะให้การสนับสนุนพลโทคีรินทร์และรองกรันณ์เยอะมาก ถ้าเป็นนายทหารจากบ้านวัฒนกุลแล้วก็บ้านสุวรรณเวชทุกคนจะพร้อมใจให้การสนับสนุนเพราะเป็นบ้านนายทหารที่ดี มีคุณธรรมสูงและซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ไม่เอาเปรียบใคร ตอนนี้คนที่กุมาริกาหลงรักก็คือลูกชายคนโตของบ้านนี้ พ่อบุญธรรมเป็น ผบ.ทบ. มีอำนาจทางการทหารล้นมือ ส่วนพ่อแท้ๆ เป็นแม่ทัพภาคที่ 4 ว่ากันว่าแม่ทัพภาคที่ 4 เป็นแม่ทัพภาคที่มีกำลังทหารอยู่ในมือมากที่สุดด้วย ไหนจะอำนาจบารมีของท่านนายพลปภพอีก ส่วนกุมาริกาก็เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในประเทศ ถ้าได้ดองกันคงเป็นข่าวใหญ่และสามตระกูลนี้ก็จะยิ่งใหญ่ที่สุด ที่มอลลี่สนับสนุนและเอาใจช่วยให้กุมาริกามาตามหาหัวใจที่นี่ส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องนี้แหละ ถ้ากุมาริกาจะมีสามีเธอก็ควรได้ผู้ชายที่ดีที่สุดไป ผู้ชายที่ดีและเพียบพร้อม...ไม่มีใครจะเหมาะสมกับเธอได้เท่าผู้กองกรินทร์อีกแล้ว ถ้าเป็นผู้ชายคนนี้มอลลี่พร้อมเอาใจช่วยหลานสาวอย่างเต็มที่ น้ำอิงแม่ของกุมาริกายอมทิ้งการเป็นดาราดังไปและได้สามีที่ดีมามอลลี่ก็หวังให้กุมาริกาเป็นเช่นนั้น ถ้าไม่ได้โด่งดังจากการเป็นนักแสดงระดับโลกเธอก็ควรได้สามีที่ดีเป็นของทดแทน ตลอดเวลาที่กุมาริกามาอยู่กับผู้กองกรินทร์ ผู้กองกรินทร์ติดต่อกับเขาตลอดเพื่อคอยรายงานชีวิตความเป็นอยู่ของกุมาริกาให้เขารับรู้เพื่อไม่ให้เขาเป็นห่วงเธอ และที่ทำให้มอลลี่ยิ่งประทับใจในตัวผู้กองกรินทร์ก็ตรงที่...เขาค่อนข้างจะหัวโบราณ ถูกกุมาริการุกขนาดนี้แล้วก็ยังไม่ยอมจับกุมาริกากินอีก นี่ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นป่านนี้กุมาริกาถูกจับกลืนลงท้องจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว

(“จะออกมาเมื่อไหร่ก็บอกป้าล่วงหน้านะป้าจะได้นัดนักข่าวให้ ส่วนเรื่องที่บ้านก็เอาบทเดียวกันกับนักข่าวแล้วกัน”)

“คุณพ่อจะดุน้ำเมยมั้ยคะ”

(“...เดี๋ยวป้าเคลียร์ให้”) เรื่องนี้จะว่าไปก็พูดยาก กริชชานนท์ยิ่งหวงๆ ลูกสาวอยู่ จะบินไปอเมริกาหาลูกก็หลายรอบแล้วแต่มอลลี่ก็คอยห้ามเอาไว้ตลอดแล้วอ้างว่ากุมาริกาติดงานยุ่งมาก แม้แต่กริชชาภัทรที่บินไปติดต่อธุรกิจที่อเมริกาจะแวะไปหาน้องสาวมอลลี่ก็ต้องห้ามเอาไว้อีก เรื่องเล่นละครโกหกคนอื่นอาจจะทำได้แต่เรื่องโกหกคนในครอบครัว...เฮ้อ! ก็คงต้องวัดดวงกันแล้วล่ะ (“แล้วเรื่องความรักของเราไปถึงไหนแล้วล่ะ จะหมั้นจะแต่งตอนไหน”)

“โอ๊ย พูดเรื่องนี้แล้วหัวจะปวดค่ะคุณป้าผู้ชายอะไรอย่างกับมนุษย์น้ำแข็ง อ่อยก็แล้ว ยั่วก็แล้วยังใจแข็งอยู่อีก นี่น้ำเมยว่าจะหาหนัง AV มาดูเพื่อศึกษากลยุทธ์บนเตียงแล้วนะคะ ถ้าอ่อยแล้วไม่ได้ผลก็จะข่มขืนซะเลย”

(“ลองมอมเหล้าแล้วยัง”)

“ลองแล้วค่ะ คอทองแดงมากกินเหล้าเป็นโอ่งๆ ยังไม่เมาเลยค่ะ”

(“เขาตายด้านรึเปล่า”)

“เปล่าค่ะ แค่เป็นคนคุมอารมณ์ตัวเองเก่ง นี่น้ำเมยชักจะหมดความมั่นใจในตัวเองแล้วสิคะ...แก้ผ้าให้ดูยังไม่เอาเลย หรือว่าน้ำเมยจะยังไม่สวยถูกใจเขา นี่อุตส่าห์เก็บซิงไว้ให้เลยนะคะเนี่ย” กุมาริกาว่าเสียงหงอยๆ อย่างไม่รู้ตัวว่าผู้กองกรินทร์จะแอบมาได้ยินเข้า เขาแอบขำอยู่คนเดียวเบาๆ เมื่อรู้ว่าตอนนี้สองป้าหลานกำลังจะหาทางรวบหัวรวบหางเขาอยู่

“ผู้ชายบนโลกนี้มีตั้งมากมายทำไมน้ำเมยต้องมารักคนใจร้ายคนนี้ด้วย รักทั้งใจให้ทั้งชีวิตขนาดนี้ก็ยังจะใจแข็งอยู่อีก”

(“งั้นหาคนใหม่มั้ยจะได้ไม่ต้องรอ”)

“ไม่เอาค่ะ...น้ำเมยจะเอาพี่ซีลคนเดียว ถ้าไม่ได้คนนี้น้ำเมยยอมขึ้นคานจนตาย พี่ซีลคงไม่เชื่อว่าน้ำเมยรักเขาจริงๆ เพราะงั้นน้ำเมยจะทำให้เขารู้ว่าน้ำเมยรักเขามากแค่ไหน น้ำเมยเสียอนาคตที่อเมริกาไปแล้วน้ำเมยไม่อยากเสียหัวใจของตัวเองไปอีก น้ำเมยรอได้...รอทั้งชีวิตก็รอได้ ถ้าชาตินี้รอแล้วยังไม่ได้อีกเดี๋ยวน้ำเมยจะไปรอต่อในชาติหน้า”

(“ว๊ายยัยเด็กบ้า ใครสั่งใครสอนให้พูดแบบนี้ตีปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลยนะ”) มอลลี่เกิดใจไม่ดีเมื่อหลานสาวมาพูดเรื่องเป็นๆ ตายๆ แบบนี้ สงสารหลานก็สงสาร มอลลี่เชื่อว่าผู้กองกรินทร์ก็รักกุมาริกาตอบเหมือนกันเพียงแต่...เขาคงจะรักเธอมากจนไม่กล้าแตะต้องเธอก็เท่านั้น มอลลี่เองก็ไม่อยากให้หลานสาวถอดใจหรอก บนโลกนี้ผู้ชายที่คู่ควรกับกุมาริกาที่สุดก็คือผู้กองคนนี้นี่แหละ

(“งั้นไว้ออกจากป่ามาแล้วป้าจะเตรียมพานขันหมากไปสู่ขอเขาให้ก็แล้วกัน ยึดธรรมเนียมอินเดียไปเลย ผู้หญิงสู่ขอผู้ชายไปเป็นผัวมันไม่แปลกหรอกลูก”)

เชื่อเขาเลย ผู้กองกรินทร์ส่ายหน้าให้กับคำสอนของมอลลี่ที่ลอดออกมาจากโทรศัพท์ ที่กุมาริกามีนิสัยแบบนี้ก็เพราะว่าได้มอลลี่สอนนี่เอง ถึงว่าสิพ่อกับแม่ออกจะเรียบร้อยแต่ทำไมลูกสาวผ่าเหล่าผ่ากอนัก...กุมาริกาไม่ใช่หลานของมอลลี่ แต่เธอคือลูกสาวในไส้ของมอลลี่ต่างหากล่ะ

ผู้กองกรินทร์รอจนกุมาริกาวางสายไปแล้วจึงเดินขึ้นมาที่ระเบียงบ้านพร้อมกับยาทาแก้เคล็ดขัดยอกกับยากินแก้อักเสบที่ขอมาจากหมออาทิตย์ เขาเห็นกุมาริกามีอาการเคล็ดขัดยอกไม่หาย เมื่อคืนก็ประคบร้อนให้แล้วแต่ก็ดูเหมือนจะยังไม่ดีขึ้น เห็นเมื่อก่อนแก้วเจ้าจอมชอบไปนั่งอยู่ใต้น้ำตกเขาก็นึกว่ากุมาริกาน่าจะชอบด้วย เขาก็ลืมไปว่ากุมาริกาเป็นคนส่วนแก้วเจ้าจอมเป็นปีศาจ ปีศาจย่อมหนังหนากว่าคนเป็นธรรมดา

“ยังขัดยอกอยู่มั้ย” เขาถามเธอ รู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุทำให้เธอเจ็บตัวแบบนี้

กุมาริกาที่นั่งนวดต้นคอตัวเองอยู่เอียงคอมองเขา ตกใจอยู่หน่อยๆ ที่เขาเดินเข้ามาหาไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินเรื่องที่เธอคุยกับป้ารึเปล่า สีหน้านิ่งๆ แบบนี้เดาอารมณ์ยากจริงๆ

“ผมเอายามาให้ มีทั้งยากินยาทาถ้ายังไม่ดีขึ้นเดียวคืนนี้ผมจะประคบร้อนให้อีก”

“...จุดที่ปวดคือคอกับหลัง น้ำเมยทายาเองไม่ได้ค่ะเอื้อมแขนไม่ถึง” แน่ะ! หาเรื่องอ่อยเขาอีกแล้ว

“งั้นถอดเสื้อออกเดี๋ยวผมทาให้”

“อ๊าย! จะบ้าหรออยู่ๆ ก็มาบอกให้เค้าถอดเสื้อ” ยัยเด็กประสาท ผู้กองกรินทร์ว่าในใจก่อนจะพยักหน้าเข้าไปในบ้าน กุมาริกาจึงยอมเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วถอดเสื้อออกเพื่อให้เขาทายาให้

ผู้กองกรินทร์เข้าไปนั่งลงที่ปลายเตียงกับเธอแล้วเริ่มทายาแก้เคล็ดให้ มือหยาบๆ ลูบไล้ยาไปตามแผ่นหลังแล้วนวดคลึงเพื่อหวังให้เธอสบายตัว แผ่นหลังเล็กๆ เนียนนุ่มมือของเขามากๆ นุ่มมากจนเพลินมือไปหมด

“ตรงนี้เลยค่ะๆ น้ำเมยปวดตรงนี้มาก อื้มมม ซี๊ดดดด อูยยย” เมื่อมือหยาบๆ นวดยาลงถูกจุดกุมาริกาก็รู้สึกสบายตัวมากขึ้น เขาทำเธอเมื่อยขบไปทั้งตัวแบบนี้เขาก็ต้องนวดให้เธอเป็นการรับผิดชอบสิ

“อูยๆๆ อ๊า!!! ซ้ายนิดๆ นั่นแหละค่ะตรงนั้นเลย อ๊า!!! ซี๊ดดดด”

“ครางทำไมผมแค่นวดหลังให้”

“ก็น้ำเมยฟินนี่ คิกๆๆ เทสเสียงเอาไว้ก่อน”

“เทสเสียงทำไม แล้วแค่ทายานวดหลังนวดคอคุณจะถอดเสื้อออกมาหมดทำไมฮะ”

“เผื่อพี่ซีลอยากนวดข้างหน้าด้วย เอ๊ยไม่ใช่! มาคิดๆ ดูอีกทีเหมือนน้ำเมยจะปวดข้างหน้าด้วยค่ะ นวดให้น้ำเมยหน่อยนะจ๊ะพี่จ๋า” เสียงหวานๆ ลากยาวอย่างออดอ้อนสุดๆ จนคนนั่งนวดให้อยู่ด้านหลังเผลอยิ้มออกมาแก้มปริด้วยความเอ็นดู เขาเอามือบีบต้นคอเธอเอาไว้เบาๆ เพื่อไม่ให้เธอหันมาหา ถ้าเธอหันมาเธอได้รู้แน่ว่าตอนนี้เขากำลังยิ้มกว้างมากแค่ไหน ใบหน้าคมเข้มที่เคยนิ่งเฉยแดงฉ่าจนลามไปถึงใบหูและแอบขำให้กับเสียงครางของเธอ

“นวดเก่งนะเนี่ย”

“ตอนเด็กๆ ผมเคยนวดให้คุณย่าบ่อยๆ”

“อ้อ คุณย่าเทรนมาดีนี่เองสงสัยคุณย่าจะรู้ว่าในอนาคตต้องมานวดให้เมีย คิกๆๆ” กุมาริกาหัวเราะอย่างชอบใจ ดวงตากลมโตหวานพราวระยับอย่างมีความสุข จะหันหลังกลับไปหาเขาเขาก็บีบต้นคอเธอเอาไว้เหมือนไม่อยากให้เธอหันกลับไปหา คงกลัวเธอจะรู้สินะว่าตอนนี้เขากำลังยิ้มหวานมากแค่ไหน ทหารบ้า จะยิ้มแค่นี้ทำไมต้องอายด้วย แค่ยิ้มมันไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย ถึงเธอจะหันหลังกลับไปหาเขาไม่ได้แต่เธอก็ยังเห็นรอยยิ้มของเขาอยู่ดีนะ ทำไมน่ะหรอ...

“กระจกที่ตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ดีจัง”

ฮะ! คนยิ้มแก้มปริแทบจะหุบยิ้มลงไม่ทันแล้วก็เบือนหน้าหนี จากที่หน้าแดงอยู่แล้วยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ไม่คิดว่าตัวเองจะโป๊ะแตกจนเด็กมันจับได้

“ผม...ผมเป็นโรคกล้ามเนื้อที่หน้ากระตุกน่ะ”

“มีโรคแบบนี้ด้วยหรอคะ ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งจะเคยได้ยิน” ไม่ทันแล้วจ้ะพี่จ๋า “อ่ะๆ น้ำเมยจะยอมเชื่อก็ได้” เธอหันกลับมายิ้มอย่างล้อเลียนให้เขา มืออีกข้างก็จับเสื้อปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้ พ่อเจ้าชายน้ำแข็งของเธอช่างน่ารักจริงๆ เขินทีหน้าแดงจนลามไปถึงใบหูแน่ะ

ส่วนคนที่เขินอยู่ก็ยิ่งทำหน้าไม่ถูกและทนอยู่ให้เธอจ้องหน้าไม่ไหวก็เลยจะลุกขึ้นเดินหนี แต่กุมาริกากลับไม่ยอมให้เขาหนีไปง่ายๆ พอเขาจะลุกขึ้นไปเธอก็ออกแรงดึงแขนของเขาเอาไว้จนผู้กองกรินทร์ซวนเซล้มลงไปหาเธอบนเตียงอีกครั้ง กุมาริการีบยื่นแขนไปคล้องคอของเขาเอาไว้ ไม่สนใจเสื้อที่เริ่มเลื่อนออกจากหน้าอกที่เปลือยเปล่า อยู่ด้วยกันมาขนาดนี้แล้วต่อให้แก้ผ้าต่อหน้าเขาเธอก็ไม่หวั่นหรอก เธออยู่กับเขามานานเป็นเดือน กินข้าวด้วยกัน นอนกอดกันทุกคืนจนตอนนี้เธอแทบไม่ต่างจากเมียของเขา จะขาดก็แค่งานแต่งและยังไม่ได้กินตับกันจริงๆ ก็เท่านั้น

“ยังพักเที่ยงอยู่เลยพี่ซีลอยู่กับน้ำเมยก่อนสิคะ น้ำเมยยังไม่หายเมื่อยพี่ซีลอยู่นวดให้น้ำเมยก่อนนะ นะคะพี่ซีล...คนดีของน้ำเมย” ทุกคำหวานออดอ้อนอย่างน่ารักจนผู้กองกรินทร์ลุ่มหลง พอเผลอสบตากับเธอกำแพงที่เขาพยายามกางกั้นก็พังทลายลง มือที่ยั้งอยู่กับเตียงข้างหนึ่งยื่นขึ้นมาดึงเสื้อตัวน้อยออกจากหน้าอก ปลายนิ้วตวัดเขี่ยเบาๆ ที่ปลายยอดสีชมพูหวาน อกอวบๆ ตั้งเต้าเต่งตึงขาวผ่องแลดูงดงามมากๆ กุมาริกายิ้มตามเมื่อเห็นเขามองเธอตาหวานเยิ้มแล้วค่อยๆ โถมกายเข้ามาหาเธอจึงเกลี่ยนิ้วไปมากับแก้มของเขาเบาๆ อย่างยั่วเย้าแล้วเอ่ยคำหวานออกมาอีก

“พี่ซีลจ๋า...น้ำเมยเป็นของพี่ซีลนะ น้ำเมยอยากให้พี่ซีลจำเอาไว้เสมอว่า...น้ำเมยเป็นของพี่ซีลคนเดียว น้ำเมยรักพี่ซีลที่สุดในโลกเลยนะคะ”

“...พี่รู้” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าแล้วโน้มตัวเข้าไปจูบซุกไซ้ที่ซอกคอของกุมาริกา เสน่หาแสนเย้ายวนทำให้เขาลืมตัวไปหมด ยิ่งเมื่อได้แนบประทับจูบที่ริมฝีปากนุ่มเขาก็แทบลืมโลกทั้งใบไปเลย

ที่ฐานปฏิบัติการ รถกระบะคันสวยขับเข้ามาจอดที่หน้าอาคารอำนวยการ ร่างสูงของผู้หมวดศิขรินเดินลงมาจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูอีกด้านให้ใครอีกคนก่อนที่หญิงสาวตัวเล็กๆ ในเครื่องแบบทหารลายพรางจะเดินลงมา ใบหน้าหวานๆ แสนงดงามแย้มยิ้มอย่างน่ารักให้ผู้หมวดหนุ่ม ผู้หมวดศิขรินหัวใจหวามไหวไปหมดกับรอยยิ้มที่เขาหลงใหล

“ขอบคุณค่ะพี่รีคอน” ขวัญคณินเอ่ยขอบคุณเมื่อเขาช่วยประคองเธอลงมาจากรถก่อนจะหันไปหยิบตะกร้าหวายในรถออกมาให้เธอด้วย ซึ่งในตะกร้าหวายล้วนเต็มไปด้วยขนมมากมาย ทั้งเค้กทั้งขนมปัง น้ำผลไม้ก็มี

“คุณมารีนจะมาปิกนิกหรอครับ” เขาอดแซวเธอไม่ได้ แค่มาเยี่ยมพี่ชายก็หอบหิ้วเอาของน่ากินมาด้วยตั้งมากมาย

“มารีนทำขนมมาฝากพี่ซีลค่ะ ทั้งเครปเย็น ทอฟฟี่เค้ก ขนมปังเนยสดกับน้ำผลไม้ ชา กาแฟ”

“แล้วของพี่ล่ะ” เขาชี้นิ้วมาที่ตัวเองทำตาละห้อย เขาก็อยากได้ขนมแบบนี้เหมือนกันนะ

“ใช่ๆ แล้วของพี่ล่ะ” อรินที่ผ่านมาได้ยินเข้าเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยอีกคนจนขวัญคณินอดขำไม่ได้ก่อนจะรีบยกมือขึ้นไหว้หมอหนุ่มแห่งหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดน

“ตลกแล้วอริน คนเป็นแฟนเขาคุยกันแล้วมายุ่งอะไรด้วย” ผู้หมวดศิขรินว่าให้น้องชายที่ยืนฉีกยิ้มหวานๆ ให้ขวัญคณินอยู่

"โธ่พี่รีคอน ใครๆ เขาก็รู้กันทั่วว่าฝีมือการทำขนมของมารีนอร่อยมากแค่ไหน ขนาดเจ๊เปอร์ยังติดใจเลย”

“พี่รีคอนกับพี่อรินอย่าเถียงกันเลยค่ะ ขนมของพี่รีคอนกับพี่อรินก็มีมารีนเตรียมมาให้ทุกคนเลยนะ” ขวัญคณินชี้เข้าไปในรถซึ่งยังมีขนมอยู่อีก ตอนนี้ทั้งเธอ ผู้หมวดศิขริน ผู้กองกรินทร์และอรินต่างก็ได้เข้ามาทำงานในพื้นที่เดียวกัน อย่างไรแล้วพี่น้องก็ต้องดูแลซึ่งกันและกัน เหล่าพี่ชายคอยปกป้องคุ้มครองเธอส่วนเธอก็จะดูแลพวกเขาตอบแทนในส่วนที่เธอทำได้

อรินฉีกยิ้มแหะๆ แล้วเข้าไปหยิบห่อขนมในส่วนของตัวเองออกมา ไม่เสียแรงที่เป็นน้องสาวของเขารู้จักทำขนมมาเอาใจพี่เสียด้วย เขาคิดพลางหยิบขนมในห่อของตัวเองออกมากินเย้ยหน้าผู้หมวดศิขริน

“แล้วมาทำอะไรที่นี่เนี่ย” ผู้หมวดศิขรินอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นน้องชายอยู่ที่นี่ เหมือนวันนี้ได้มารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายอย่างไรอย่างนั้น

“ผมมาหาพี่อาทิตย์น่ะ เขาเป็นรุ่นพี่สมัยเรียนของผม ได้ข่าวว่าอกหักเลยซมซานมาเลียแผลใจอยู่ที่นี่ผมก็เลยมาดูคนอกหักว่าต้องเข้าเฝือกดามอกดามใจมั้ย ถ้าต้องดามใจจะได้ชวนพยาบาลสวยๆ ซักคนมาทำงานด้วย”

นี่มันฐานทหารพรานหรือที่รวมพลคนอกหักกันล่ะเนี่ย ผู้หมวดศิขรินขมวดคิ้วคิดตาม เรื่องของหมออาทิตย์ผู้กองกรินทร์เคยเล่าให้เขาฟังอยู่ เห็นว่านิสัยดีใช้ได้จนแม้แต่แก้วเจ้าจอมก็ยังบอกว่าเป็นรุ่นพี่ที่เธอเคารพ หมออาทิตย์อกหักเลยมารักษาแผลใจอยู่ที่นี่ ผู้กองกรินทร์พี่ชายของเขาก็อกหักจากดาราคนดัง แม้แต่อรินที่เคยอกหักจากแก้วเจ้าจอมก็ยังมาอยู่ที่นี่ด้วยอีก แม้ว่าจะผ่านมานานจนอรินทำใจได้แล้วแต่นี่มันก็ฐานรวมพลคนอกหักชัดๆ

“จะหาพยาบาลที่ไหนมาดามใจก็หาไป แต่อย่ามายุ่งกับพยาบาลคนนี้ก็พอ” ว่าแล้วผู้หมวดศิขรินก็ยื่นแขนมาโอบไหล่ขวัญคณินเอาไว้อย่างหวงๆ ขวัญคณินเป็นพยาบาลทหารบกและตอนนี้เธอก็เข้ามาอยู่ประจำการที่ฐานของเขาเขากับเธอก็เลยได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น ผู้หมวดศิขรินก็เหมือนกับผู้กองกวินทร์ที่แอบหลงรักนางในดวงใจมาตั้งแต่เด็กๆ เขาหลงรักขวัญคณินมานานจนได้คบหากัน ด้วยเหล่าพ่อแม่และพี่น้องทุกคนล้วนสนิทกันอยู่แล้วความรักของเขากับขวัญคณินจึงไม่มีอุปสรรคใดๆ และอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่มาโดยตลอด เป็นความรักที่เปิดเผย พ่อของเขาอยากได้ขวัญคณินมาเป็นสะใภ้มากแต่ก็ติดตรงรองกรันณ์ หรือยศใหม่ก็คือพลโทกรันณ์ผู้เป็นลุงของขวัญคณินนี่แหละที่หวงหลานสาวมากไม่อยากให้หลานสาวออกเรือนเสียที พลโทกรันณ์ยังคิดอยู่เลยว่าขวัญคณินเป็นเด็กน้อยอายุสามขวบ ยังเด็กอยู่มากเลยไม่ให้ออกเรือนแต่ว่าตอนนี้...พ่อของเขาได้เป็นถึง ผบ.ทบ. แล้ว เดี๋ยวเขาจะอาศัยเส้นใหญ่ๆ ของพ่อนี่แหละไปขอขวัญคณินมาแต่งงานให้ได้ อาแก้มรักเขามาก อาแก้มต้องช่วยเขาอีกแรงอยู่แล้ว

“โอ๊ย ใครจะไปกล้าแตะต้องลูกสะใภ้ของท่าน ผบ.ทบ.กัน ท่านยิ่งรักยิ่งหวงอยู่”

“พี่อริน” เล่นพูดขนาดนี้ขวัญคณินก็อดเขินไม่ได้ เธอยังไม่ใช่ลูกสะใภ้สักหน่อย ตอนนี้เป็นแค่หลานสาวเท่านั้น

“พูดได้ดี งั้นขนมอีกห่อพี่ยกให้แกหมดเลย” ผู้หมวดศิขรินก็พลอยถูกอกถูกใจไปด้วยก่อนจะหันไปโบกมือเรียกผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ที่เพิ่งเดินมาจากลานซ้อมยิงปืน นายทหารทั้งสองคนแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้มีแขกมาเยือนฐานเยอะ แม้แต่หมออาทิตย์ก็ยังเดินเข้ามาสมทบด้วยอีกคน

“ผมพาคุณพยาบาลคนสวยประจำฐานของผมมาหาพี่ซีล” ผู้หมวดศิขรินบอกกับทุกคน ผู้หมวดเขมทัตเป็นเพื่อนกับผู้หมวดศิขรินจึงรู้อยู่แล้วว่าขวัญคณินคือใคร ส่วนจ่าปกรณ์ก็ทำงานกับผู้กองกรินทร์มานานจึงรู้หมดว่าผู้กองกรินทร์มีพี่น้องมากมายแค่ไหน ยิ่งเป็นขวัญคณินเขายิ่งรู้จักเพราะเธอเป็นถึงลูกสาวของผู้การกรมทหารพรานที่ 35 เอาง่ายๆ ก็คือเป็นคุณหนูลูกสาวของผู้บังคับบัญชาของเขา เป็นน้องสาวที่ผู้กองกรินทร์หวง ลุงเป็นแม่ทัพภาคที่ 4 คุณตาคือท่านนายพลปภพ ยิ่งตอนนี้พ่วงตำแหน่งว่าที่ลูกสะใภ้ของท่าน ผบ.ทบ.คนใหม่ด้วยเพราะงั้นห้ามเสียมารยาทกับเธอเด็ดขาด

“นี่มารีนครับ เป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่ซีล” ผู้หมวดศิขรินหันมาบอกกับหมออาทิตย์ ซึ่งเป็นคนเดียวที่ยังไม่รู้จักขวัญคณิน

“น้องสาวแท้ๆ หรอครับ อ้าว นึกว่ามีแต่ไนเปอร์ซะอีก” หมออาทิตย์อดสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นสาวน้อยตรงหน้ายกมือขึ้นไหว้ทุกคนอย่างเรียบร้อย เรียบร้อย...ต่างกับแก้วเจ้าจอมลิบลับ

“คุณพ่อของพี่ซีลกับคุณแม่ของมารีนเป็นพี่น้องกันน่ะครับ”

“คุณพ่อของน้องมารีนเป็นผู้การกรมทหารพรานที่ 35 ของเราครับคุณหมอ แล้วน้องมารีนก็เป็นแฟนของรีคอน...ว่าที่ลูกสะใภ้ของท่าน ผบ.ทบ.” ผู้หมวดเขมทัตช่วยอธิบายเสริม

อ๋อ หมออาทิตย์เข้าใจแล้ว เป็นลูกสาวของเจ้านาย เป็นว่าที่ลูกสะใภ้ท่าน ผบ.ทบ.แล้วยังเป็นหลานสาวของท่านนายพลปภพอีก สวยน่ารักเหมาะสมกับผู้หมวดศิขรินจริงๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“จริงๆ ก็คนกันเองนั่นแหละ” อรินว่าขึ้น “เรียนจบจากรั้ววังพญาไทเหมือนกัน คนหนึ่งหมอทหารส่วนอีกคนก็พยาบาลทหาร พี่น้องกันทั้งนั้น อุ๊บ!” อรินแทบจะหุบปากไม่ทันเมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าแฟนสาวที่หักอกหมออาทิตย์ไปก็เป็นสาวสวยจากวิทยาลัยพยาบาลทหารบกเหมือนกัน เจอขวัญคณินเข้าไปคงตำตาตำใจแน่ๆ

“ไหนๆ ทุกคนก็มาอยู่ที่นี่แล้วแล้วตอนนี้ก็พักเที่ยงพอดีผมว่าเราไปหาพี่ซีลที่บ้านพักกันเถอะ เมื่อกี้นี้เห็นมาเอายาแก้เคล็ดไปทาไม่รู้เจ็บป่วยเป็นอะไร เจ็บป่วยต้อนรับน้องสาวแน่ๆ คงอยากให้น้องสาวไปดูแล” เมื่ออรินว่าแบบนี้ทุกคนก็เห็นด้วยจึงพากันเดินไปยังบ้านพักของผู้กองกรินทร์ในทันที

บ้านพักของผู้กองกรินทร์ค่อนข้างเงียบเหมือนเช่นเคยเมื่อทุกคนมาถึง ผู้หมวดศิขรินชะงักยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าพี่ชายมีของหวานแอบซ่อนเอาไว้ ตอนนี้ของหวานที่ว่าก็คงจะยังอยู่ที่นี่เถอะถนนขาด ถึงจะซ่อมแซมแล้วแต่ก็ยังไม่ได้มีใครเข้าออกเส้นทางนี้ นี่เล่นขนกันมาหมดนี่แล้วจะเป็นยังไงเนี่ย

“อริน เดี๋ยวก่อน” เขาร้องห้ามไม่ทันเมื่ออรินเดินนำขึ้นบ้านพักของผู้กองกรินทร์ไปด้วยความเคยชินและมีจ่าปกรณ์ตามขึ้นไปด้วย

“มีอะไรรึเปล่าคะพี่รีคอน” ขวัญคณินเลิกคิ้วขึ้น เธอเองก็เคยมาที่นี่ ทุกทีเธอก็เดินขึ้นบ้านพักของพี่ชายไปตามปกตินะ

“คือว่า...มารีนรออยู่ตรงนี้นะ” เขารีบตามอรินกับจ่าปกรณ์ขึ้นไปบนบ้านทันที ผู้หมวดเขมทัตจึงรีบตามไปอีกคนด้วยก็สงสัยในท่าทีของเพื่อนเหมือนกัน

จ่าปกรณ์เป็นคนแรกที่ผลักประตูบ้านเข้าไปแล้วตามมาด้วยเสียงร้องเรียกของอริน

“พี่ซีล อยู่บ้านรึเปล่าพี่น้องมารีนมาหา” สิ้นเสียงของอรินก็เกิดเสียงขลุกขลักดังมาจากทางห้องนอน ด้วยความคุ้นชินกับบ้านพักของพี่ชายและมาบ่อยอรินก็เลยเดินเข้าไปหาเสียดื้อๆ ผู้หมวดศิขรินจะร้องห้ามก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่ออรินมือไวผลักประตูห้องนอนออก

“พี่...” หมอหนุ่มยืนอึ้งอยู่กับที่ แม้แต่จ่าปกรณ์ก็ด้วย ผู้หมวดศิขรินกับผู้หมวดเขมทัตเห็นท่าทีของทั้งสองคนแปลกไปก็รีบตามเข้าไปดูด้วยจนกระทั่งได้เห็นผู้กองกรินทร์กำลังอยู่กับ...ผู้หญิง บนเตียงนอนของเขามีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่แล้วมีผ้าห่มห่อคลุมตัว เสื้อครอปและเสื้อชั้นในของเธอวางอยู่ที่พื้นข้างเตียงและมีหลอดยาทาแก้เคล็ดหล่นอยู่ข้างๆ ต่างคนต่างก็อึ้ง แม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม่ไหวติง

“พี่ซีลคะ” ขวัญคณินรีบตามขึ้นมาบนบ้านพักพร้อมกับหมออาทิตย์และแทรกกายหนุ่มๆ เข้ามาหาพี่ชายก่อนจะอึ้งไปอีกคน เธอมองเลยไปยังหญิงสาวที่อยู่บนเตียงด้วยรู้สึกคุ้นๆ เมื่อหญิงสาวคนนี้นั่งหันหลังให้ทุกคนอยู่ นี่...ใครกัน พี่ชายของเธอซุกใครเอาไว้

กุมาริกาเองก็ทำหน้าไม่ถูก ถ้าเธอเป็นคนธรรมดาก็ไม่เป็นไรหรอกแต่นี่ดันเป็นดาราดังที่คนรู้จักทั้งบ้านทั้งเมือง นี่เธอจะอธิบายเรื่องนี้กับทุกคนอย่างไรดี

“ทุกคนออกไปก่อนค่ะ” เพราะเห็นว่ากุมาริกาเหมือนจะแต่งกายไม่เรียบร้อยขวัญคณินจึงบอกให้หนุ่มๆ ทุกคนออกไปรอที่ระเบียงหน้าบ้าน ซึ่งทุกคนก็ยอมออกไปแต่โดยดีจนตอนนี้มีแค่เธอกับพี่ชายและหญิงสาวปริศนาเท่านั้นที่อยู่ด้วยกัน ขวัญคณินทำค้อนใส่พี่ชายไปวงใหญ่ที่เขามาซุกสาวเอาไว้แบบนี้ก่อนจะหยิบเสื้อครอปและเสื้อชั้นในที่พื้นขึ้นมาแล้วยื่นให้กุมาริกา

“คุณคะ แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนนะคะ ฉันเป็นน้องสาวของพี่ซีลค่ะ” ตอนแรกขวัญคณินก็นึกว่าเป็นหญิงสาวทั่วไปที่พี่ชายของเธอหิ้วมานอนด้วยตามประสาผู้ชายโสด แต่ทว่าพอกุมาริกาค่อยๆ หันกลับมาหาขวัญคณินก็ต้องตกใจอีกรอบ

“คุณ...อุ๊บ!” ก่อนที่เธอจะเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาดังๆ ผู้กองกรินทร์ก็รีบเข้ามาเอามือปิดปากเสียก่อนแล้วลากตัวออกไปจากห้องนอน

“แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วออกมาคุยกัน” ผู้กองกรินทร์บอกกุมาริกาทิ้งท้ายขณะลากเอาขวัญคณินออกมาที่ระเบียงบ้านหาคนอื่นๆ

พอเขาออกมาทุกคนต่างก็พากันมองเขาเป็นตาเดียว ทั้งมองทั้งอมยิ้มใส่เมื่อวันนี้ได้เห็นเจ้าชายน้ำแข็งทำเรื่องสุดน่าเหลือเชื่อเข้า ปกติเขาจะเคร่งในกฎมาก ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิงเขาจะไม่มีทางเอาเข้ามาถึงในฐานเด็ดขาดแต่ทุกคนก็ไม่ได้คิดจะตำหนิ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเขาอกหักจากดาราสาวคนดัง นี่คงจะเป็นวิธีคลายอาการอกหักของเขา

“เจ๊เปอร์ต้องรู้เรื่องนี้ พี่อาทิตย์เป็นพยานให้ผมด้วยนะผมจะรายงานเจ๊เปอร์แล้วให้เจ๊เปอร์บอกพี่ข้ามโขงต่อ” อรินหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะส่งข้อความไปรายงานสถานการณ์ให้แก้วเจ้าจอมรู้โดยให้หมออาทิตย์ช่วยเป็นพยาน แต่ผู้หมวดศิขรินก็ยึดโทรศัพท์จากเขาไปเสียก่อนแล้วมองมาทางขวัญคณินที่ยังถูกผู้กองกรินทร์ล็อกคอเอามือปิดปากอยู่

“ผู้หญิงคนนั้น...ใครหรอพี่” เขาอยากถามคำถามนี้มานานแล้ว เขารู้ว่าพี่ชายซุกสาวเอาไว้แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอคือใคร ผู้กองกรินทร์เองก็ดูจะอึดอัดที่จะตอบจนกระทั่งคนที่อยู่ในบ้านเป็นคนเดินออกมาหาพวกเขาเอง

เมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วกุมาริกาก็ต้องเผชิญหน้าให้ได้ พอแต่งตัวเสร็จแล้วเธอก็เดินออกมาหาทุกคนทันที ซึ่งการปรากฏตัวของเธอก็ยิ่งทำให้ทุกคนประหลาดใจเข้าไปใหญ่ จ่าปกรณ์ถึงกับอ้าปากค้างที่เห็นเธอ...ผู้กองของเขาอกหักจากเธอแล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ มาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่

“คะ...คะ...คุณน้ำเมย” ทุกคนเรียกชื่อเธอพร้อมกัน ดาราดังขนาดนี้ไม่มีใครไม่รู้จักหรอก

“คุณไปอเมริกาแล้วไม่ใช่หรอ” ผู้หมวดศิขรินสงสัยที่สุด พี่ชายของเขาซึมเป็นหมาหงอยเลยตอนที่เธอไม่อยู่แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงมาแก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่กับพี่ชายของเขา

“คือ...” กุมาริกาไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี จะโกหกว่ายังดีล่ะที่นี้

“ทุกคนในนี้เขารู้กันหมดแหละว่าเราเป็นอะไรกัน คุณบอกพวกเขาเองเถอะว่ามาที่นี่ได้ยังไงมันจะได้ตรงกับบทที่คุณกับป้าเขียน ทางที่ดีเรื่องที่บอกกับพวกเขาควรเป็นเรื่องที่ตรงกับบทที่คุณจะต้องแถลงข่าวด้วย” ผู้กองกรินทร์ปล่อยตัวขวัญคณินแล้วเข้ามากระซิบบอกเธอ เขาไม่รู้ว่าเธอกับมอลลี่เขียนบทกันมายังไงถ้าเขาพูดนอกบทไปเดี๋ยวทุกคนจะจับโกหกเอาได้ง่ายๆ

กุมาริกาได้แต่หัวเราะแหะๆ กับคำแนะนำของเขาในที่นี้มีทั้งคนที่เธอรู้จักและไม่รู้จัก จะโกหกอะไรก็ต้องเอาให้เนียนสินะ

“เมื่อเดือนก่อนฉันแอบติดรถของพวกคุณมาค่ะ” เธอหันมาบอกกับผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์ “วันที่พวกคุณออกไปเอาเสบียงนอกฐาน ฉันเจอพวกคุณที่ตลาดในตัวเมืองพอดีก็เลยซ่อนตัวมากับเสบียงบนรถเพื่อมาหาพี่ซีลที่นี่ ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าพวกคุณถูกพี่ซีลสั่งซ่อมเพราะปล่อยให้คนนอกแอบเข้ามาที่นี่ ฉันขอโทษพวกคุณด้วยนะคะที่ทำแบบนี้จนพวกคุณต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

“หา” ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์หันมามองหน้ากันทันทีเมื่อกุมาริกายกมือขึ้นไหว้ขอโทษ ตกลงเรื่องวันนั้นผีที่แอบติดรถของพวกเขาเข้ามาก็คือเธอเองหรอ

“คุณน้ำเมยแอบเข้ามาได้เนียนมากเลยครับ” จ่าปกรณ์ไม่รู้จะพูดว่าอะไรดีก็เลยหัวเราะแหะๆ ชื่นชมแทน คนทั้งคนแอบเข้ามาในฐานแต่ทหารทั้งฐานกลับไม่มีใครรู้เรื่องสักคน

“ฉันเคยเล่นละครแล้วรับบทเป็นสายลับค่ะก็เลยเอาเทคนิคจากในละครมาใช้”

หา...ทุกคนมองหน้ากันอีกรอบ แค่เคยเล่นละครก็เป็นสายลับได้แล้วหรอ ตรรกะอะไรวะเนี่ย

“ความจริงฉันไม่ได้ไปเซ็นสัญญางานที่อเมริกาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ ฉันมีปัญหาเรื่องสุขภาพถ้ายังฝืนทำงานที่นั่นเดี๋ยวจะเป็นตัวถ่วงให้นักแสดงคนอื่นๆ เขาฉันก็เลยกลับมาที่เมืองไทย ถ้าทุกคนรู้ว่าฉันกับพี่ซีลเป็นอะไรกันงั้นก็น่าจะรู้ด้วยว่าเรามีปัญหาที่ไม่เข้าใจกันนิดหน่อย พอกลับมาจากอเมริกาฉันก็เลยมาตามหาพี่ซีลที่นี่ ตอนแรกพี่ซีลก็จะให้ฉันกลับตั้งแต่วันแรกแล้วค่ะแต่ว่า...ก็เกิดเรื่องพายุเข้าถนนขาดซะก่อนฉันก็เลยติดอยู่ที่นี่ แต่เพราะเรื่องที่ฉันไม่ได้เซ็นสัญญางานที่อเมริกายังไม่ถึงเวลาต้องบอกใครฉันก็เลยอยู่ที่นี่แบบเงียบๆ มาโดยตลอด”

“แต่เดี๋ยวคุณน้ำเมยเขาก็จะกลับออกไปแล้วล่ะ เขาจะกลับออกไปพร้อมพวกเรา” ผู้กองกรินทร์หันมาบอกกับขวัญคณิน ผู้หมวดศิขรินและอริน เพราะพวกเขาจะต้องไปร่วมงามฉลองตำแหน่งใหม่ของพ่อที่บ้านสุวรรณเวช

“ความจริงผมก็รู้มานานแล้วว่าพี่ซ่อนใครเอาไว้ แต่ผมก็นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเป็นคุณน้ำเมย” มีเพียงแค่ผู้หมวดศิขรินเท่านั้นที่ไม่เชื่อว่ากุมาริกาพูดความจริง นอกจากผู้กองกวินทร์เขาก็คืออีกคนที่รู้ใจผู้กองกรินทร์ที่สุด กุมาริกาเคยหนีออกจากบ้านไปอยู่กับพี่ชายของเขาที่นครพนมตั้งหลายครั้ง เธอรักพี่ชายของเขามากแล้วตอนที่พี่ชายของเขาถูกยิงนทีธาราก็ยังหลุดปากไปเล่าให้เธอฟังอีก ซึ่งมันเป็นช่วงที่กุมาริกาไปอเมริกาพอดี ถ้าเขาคาดไม่ผิดเธอไม่ได้มีปัญหาสุขภาพอะไรหรอกแต่เธอแค่ทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อมาหาพี่ชายของเขา เขานับถือหัวใจของเธอมาก ไม่คิดจริงๆ ว่าเธอจะรักพี่ชายของเขาได้มากขนาดนี้

“คุณน้ำเมยเก่งมากๆ เลยนะครับที่อุตส่าห์หาวิธีการเดินทางมาที่นี่จนได้ ความจริงฐานของพวกเราเดินทางเข้ามาถึงยากมาก แล้วก็เป็นโชคด้วยที่อยู่ๆ พายุก็เข้าจนถนนขาดทำให้ออกไปจากที่นี่ไม่ได้”

“คนมันจะคู่แล้วก็คงหนีกันไม่พ้น ดูสิ อีกคนไปอเมริกาแล้วส่วนอีกคนก็อยู่ที่ป่าริมชายแดนของประเทศ สุดท้ายก็มาอยู่ด้วยกันจนได้” จ่าปกรณ์เสริมคำพูดของผู้หมวดเขมทัต ก็ว่าแปลกๆ อยู่ที่ผู้กองของเขาเพิ่งอกหักมาแท้ๆ แต่ทุกๆ วันที่ผ่านมาดูอารมณ์ดียิ้มแย้มเก่งเหลือเกิน ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง

“และคงเป็นโชคดีด้วยที่ตอนนี้ถนนซ่อมเสร็จแล้ว ทีนี้ก็ถึงเวลาที่คุณต้องกลับออกไปจากที่นี่ซักที” ผู้กองกรินทร์บอกกับกุมาริกาจนเธอหน้าหงอย เธอยังไม่อยากออกไปจากที่นี่

“ขอน้ำเมยอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้หรอคะ”

“ไม่ได้ คุณจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร คุณไม่ได้มีหน้าที่ที่ต้องมาอยู่ที่นี่แล้วที่นี่ก็ไม่มีผู้หญิงมาอยู่ด้วย” สิ้นคำพูดของผู้กองกรินทร์ กุมาริกาก็มองมาทางขวัญคณินที่ได้แต่ยืนยิ้มเจื่อนๆ ให้ จำได้ว่าขวัญคณินกับผู้หมวดศิขรินนั้นเป็นแฟนกัน

“มารีนเขาเป็นพยาบาลทหารบท มียศร้อยตรีหญิงและมีหน้าที่ที่ต้องทำที่นี่ ถ้าคุณอยากอยู่ที่นี่ก็ไปเรียนเป็นพยาบาลทหารบกแบบเขา”

“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะพี่ซีล” ขวัญคณินไม่ชอบใจเลยที่พี่ชายพูดจาใจร้ายกับกุมาริกาแบบนี้ ขวัญคณินดูออกว่ากุมาริการักผู้กองกรินทร์มากและอยากให้พี่ชายได้สมหวังในความรักด้วย

“คุณน้ำเมยไปสมัครเป็นอาสาสมัครทหารพรานหญิงของกรมทหารพรานที่ 35 ก็ได้นะคะ พอฝึกเสร็จเดี๋ยวฉันให้คุณพ่อย้ายคุณน้ำเมยมาอยู่ที่นี่”

“จริงหรอคะ” กุมาริการีบเข้าไปจับมือของขวัญคณินด้วยความดีใจ แหม น้องสาวของผู้กองกรินทร์นี่นอกจากจะสวยแล้วยังใจดีกันทุกคนเลย

“ตลกแล้วมารีน ที่นี่ไม่รับเจ้าหน้าที่ผู้หญิง” ผู้กองกรินทร์รีบพูดดัก มาแนะนำอะไรแบบนี้เดี๋ยวกุมาริกาก็ทำจริงหรอก ถ้าเพื่อเขากุมาริกายอมทุ่มทุกอย่างแล้วทำไมเธอถึงจะไม่กล้ามาฝึกเป็นทหารพรานหญิง แล้วคิดว่าหน้าที่ของทหารพรานหญิงต้องทำอะไรบ้าง ต้องฝึกหนัก ออกลาดตระเวน ออกจับคนร้าย ลำพังลูกคุณหนูที่แม้แต่ต้มไข่ก็ยังมานั่งลุ้นจะไปทำงานอะไรแบบนั้นได้อย่างไร

กุมาริกากลับมาเงียบไปอีกครั้งแล้วแอคติ้งทำหน้าเศร้าให้ทุกคนได้เห็นใจ ซึ่งเธอก็ตีบทแตกจนทุกคนพากันสงสารเห็นใจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเธออย่างไรดี ผู้กองกรินทร์ก็ช่างใจแข็ง ที่ผ่านมากุมาริกาได้มาอยู่ที่นี่ก็เพราะสถานการณ์มันพาไปแต่พอถนนซ่อมดีแล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะได้อยู่ที่นี่ต่อ

“หมวดๆ เราไปแอบระเบิดถนนทิ้งกันดีมั้ย” เสียงจ่าปกรณ์กระซิบถามผู้หมวดเขมทัตคงดังมากไปผู้กองกรินทร์ก็เลยหันมาจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

“...ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าชีวิตนี้เกิดมาต้องมารักพี่ซีล น้ำเมยคงเลือกเรียนเป็นพยาบาลทหารบกแบบคุณมารีนแล้วก็คงไม่ไปอยู่ที่ออสเตรเลียตั้งแต่แรก ถ้าตายแล้วเกิดใหม่ตอนนี้ยังทันอยู่มั้ยคะน้ำเมยจะได้ไปวางแผนชีวิตตัวเองใหม่ ไปเรียนมาใหม่ให้มันตรงสายกับพี่ซีล...ต่อให้กว่าจะเกิดใหม่กว่าจะโตเป็นสาวแล้วพี่ซีลจะอายุมากกว่าน้ำเมยเกือบสามสิบปีน้ำเมยก็ไม่ติดนะ น้ำเมยรักของน้ำเมย น้ำเมยแค่อยากมาอยู่ด้วย” เธอเงยหน้าขึ้นถามผู้กองกรินทร์อย่างไม่มีหวังก่อนจะขอตัวกับทุกคนแล้วเดินกลับเข้าบ้านพักไปทิ้งให้ผู้กองกรินทร์ได้แต่มองตามด้วยความปวดใจ บทจะไม่มีผู้หญิงคนไหนรักเขาก็คือไม่มีเลย แต่บทจะมี...เธอก็รักเขามากมายเสียขนาดนี้

“ผู้กองครับ” หมออาทิตย์พูดขึ้นหลังจากที่เงียบมาตั้งแต่แรก แม้เขาจะไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาดีเหมือนคนอื่นๆ แต่เขาก็ดูออกว่ากุมาริการักผู้กองกรินทร์มากแค่ไหน “ถึงผมกับผู้กองจะเพิ่งได้มาร่วมงานกันและไม่ได้สนิทอะไรกันมากแต่ผมว่าผู้กองก็โชคดีมากเลยนะครับ ผู้กองโชคดีที่มีคนที่เขารักผู้กองได้มากขนาดนี้ กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่มันไม่ใช่เรื่องง่าย ไหนจะยอมทิ้งโอกาสดีๆ ในการเป็นนักแสดงเพื่อมาหาผู้กองอีก ผมเป็นหมอผมพอจะดูออกว่าคุณน้ำเมยเขาไม่ได้มีปัญหาเรื่องสุขภาพหรอก น่าจะเป็นข้ออ้างเพื่อยกเลิกการเซ็นสัญญานักแสดงที่อเมริกาแล้วกลับมาหาผู้กองมากกว่า ถ้าผู้กองก็รักคุณน้ำเมยเหมือนกันก็อย่าปิดกั้นตัวเองแล้วปล่อยน้ำเมยไปเลยครับ การที่เราจะหาคนที่รักเราได้มากขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย บางคนตามหามาทั้งชีวิตก็ยังไม่เจอแต่วันนี้ผมว่าผู้กองเจอคนๆ นั้นแล้ว ถ้าเจอแล้วก็จับเอาไว้แน่นๆ อย่าปล่อยให้หลุดมือไปเลยนะครับ”

“โหพี่อาทิตย์ พี่พูดแทนใจผมมากๆ” อรินรีบตบมือให้รุ่นพี่ของตัวเอง ไม่เสียแรงที่นับถือมานาน

“เป็นทหารนะครับผู้กองไม่ได้เป็นพระ ทหารมีเมียได้” ผู้หมวดเขมทัตว่าอย่างขำๆ จนจ่าปกรณ์ว่าตาม

“น้องสาวก็ลูกสอง น้องชายก็แต่งไปแล้วผู้กองจะขึ้นคานอยู่คนเดียวไม่ได้นะครับผมไม่ยอม”

“ผมก็ไม่ได้ว่าจะปล่อยมือจากเขาไปนี่” ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินผู้กองกรินทร์พูดแบบนี้ ที่ผ่านมาเขาด้อยค่าตัวเองมาตลอดแต่มาคราวนี้... “ทุกคนเพิ่งได้เจอเขาแท้ๆ ก็ยังดูออกว่าเขารักผมมาก ผมอยู่กับเขามานานนับเดือนแท้ๆ ทำไมผมจะไม่รู้ ถึงผมจะอยากให้เขาออกไปจากที่นี่แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่รักเขา ที่ผมอยากให้เขาไปจากที่นี่ก็เพราะเขาไม่เคยต้องมาลำบาก ทุกคนที่นี่ต่างก็ยอมสละความสุขของตัวเองเพื่อมารักษาชายแดน ยอมห่างลูกห่างเมีย ห่างพ่อแม่มาแล้วผมที่เป็นผู้บังคับบัญชาของทุกคนจะเอาเปรียบทุกคนแล้วหิ้วแฟนมาอยู่ที่นี่ด้วยได้ยังไง ทุกคนสละได้ผมก็ต้องสละได้ ไว้ผมค่อยหาเวลาว่างออกไปหาเขาบ่อยๆ จะดีกว่า”

“มารีนรักพี่ซีลที่สุดเลยค่ะ” ขวัญคณินเบาใจมากขึ้นเมื่อได้ยินแบบนี้ก่อนจะเข้าไปกอดผู้กองกรินทร์ “มารีนก็นึกว่าพี่ซีลจะถอดใจซะอีก มารีนอยากให้พี่ซีลกับคุณน้ำเมยลงเอยกันได้ด้วยดีนะคะ”

“ก็ว่าจะถอดใจแล้วล่ะ แต่เดือนหนึ่งมานี่โดนอ่อยทุกวันใครมันจะใจแข็งไหว” สุดท้ายก็ต้องยอมรับออกมาให้ขวัญคณินได้หัวเราะคิกๆๆ ตามอย่างน่ารัก ส่วนผู้หมวดศิขรินก็รีบคืนโทรศัพท์มือถือให้กับอรินแล้วแอบกระซิบบอกอรินว่า

“รายงานเจ๊เปอร์ด่วน น้ำแข็งขั้วโลกละลายแล้ว”

เรื่องที่ผู้กองกรินทร์บอกกับทุกคนในวันนั้นกุมาริกาไม่รู้เลยว่าพอเธอกลับเข้าบ้านแล้วเขาพูดอะไรต่อ เขาอยู่คุยกับเหล่าพี่น้องของเขาเสียนานจนทุกคนจะกลับกันแล้วเขาถึงเข้ามาพาเธอออกไปหาทุกคนอีก กุมาริการู้สึกได้ว่าทุกคนไม่มีใครต่อต้านหรือรังเกียจเธอเลย เหมือนทุกคนจะเชียร์ให้เธอกับผู้กองกรินทร์รักกันด้วยแม้แต่ขวัญคณินกับอรินก็ยังแซวๆ เรียกเธอว่าพี่สะใภ้กัน ผู้หมวดศิขรินก็อวยพี่ชายให้เธอฟังและลูกน้องของเขาก็ถ่ายภาพกับเธอตามประสาติ่งได้เจอดาราขวัญใจของตัวเอง ตั้งแต่ได้รู้จักกับผู้กองกรินทร์มาคนรอบๆ ตัวเขาทุกคนทั้งครอบครัวและเพื่อนฝูงของเขาต่างก็ดีกับเธอมากจนเธอมีกำลังใจในการสู้เพื่อความรักมากขึ้น ผู้หมวดเขมทัตชวนให้เธอออกไปเดินเล่นที่ฐานด้วยแต่เธอก็ปฏิเสธเพราะถ้ายังไม่ได้แถลงข่าวอย่างเป็นทางการเรื่องงานที่อเมริกาเธอก็ยังไม่อยากให้ใครเจอตัวมาก ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่นี่มาเป็นเดือนแล้ว ที่ๆ สัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยมี อาหารการกินก็เรียบง่ายแต่เธอก็มีความสุขเพราะมีคนรักอยู่ด้วย

“ใจหายจัง” เธอว่า ขณะสะพายเป้ใบใหญ่เดินออกมาจากบ้านพักของผู้กองกรินทร์เมื่อวันนี้คือวันที่เธอต้องกลับกรุงเทพฯ แล้ว เมื่อกลับกรุงเทพฯ ไปก็มีเรื่องราวอีกมากมายที่ต้องจัดการต่อทั้งเคลียร์เรื่องงานในวงการ เคลียร์กับทุกคนในบ้านและ...หาทางกลับมาที่นี่อีกครั้ง

ตอนนี้ผู้กองกรินทร์เข้าไปสั่งการงานที่ฐานอยู่เขาก็เลยให้เธอเก็บของรออยู่ที่บ้านพัก พอเขาสั่งงานที่ฐานเสร็จแล้วจึงจะพาเธอกลับกรุงเทพฯ เพื่อร่วมงานฉลองตำแหน่งใหม่ของผู้เป็นพ่อ ส่วนกุมาริกานั้นเดี๋ยวมอลลี่จะเข้ามารับเธอกลางทางเอง กุมาริกายืนมองบ้านหลังน้อยด้วยความใจหาย แล้วพอเธอหันหลังกลับเพื่อจะไปนั่งรอผู้กองกรินทร์ที่บันไดบ้านเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนมองเธออย่างเอาเรื่องอยู่ ใบหน้าเล็กๆ ขาวผ่องงอง้ำแล้วเธอก็แต่งชุดคล้ายๆ กับชาวเขาด้วย ใครกันเนี่ย

“เห็นคุณหมอบอกว่าผู้กองพาเมียมาอยู่ด้วยซอมพอก็เลยอยากมาเจอ ที่แท้เมียผู้กองก็คือดารานี่เอง” ว่าแล้วก็เจ็บปวดหัวใจ ซอมพอเป็นสาวชาวบ้านที่อยู่แถบนี้และมีโอกาสได้เข้าไปเรียนในกรุงเทพฯ จนเรียนจบเป็นเภสัชกรและตอนนี้ทำงานเป็นเภสัชกรผู้ผลิตยาในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังของแม่สอด ถึงจะเป็นสาวบ้านป่าแต่ก็มีความรู้ความสามารถในด้านการปรุงยาเป็นอย่างมาก นอกจากยาแผนปัจจุบันซอมพอก็ยังมีความรู้เรื่องสมุนไพรในป่าด้วย หญิงสาวชื่นชอบผู้กองกรินทร์มานานแล้วแต่ก็ไม่เคยได้เข้าใกล้เพราะความซุกซนของเธอทำให้เธอมักจะถูกผู้กองกรินทร์ดุเอาบ่อยๆ จนต้องร้องไห้ไปฟ้องอรินทุกครั้ง เพราะอรินใจดีกับเธอมากซอมพอก็เลยชอบตามติดอริน

“ใช่ค่ะฉันเป็นเมียของพี่ซีล คุณเป็นใครคะ”

“ฉันชื่อซอมพอ เป็น...” เป็นอะไรดีล่ะ ซอมพอยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างพยายามใช้ความคิด “เป็นเพื่อนผู้กอง เพื่อนสนิทมากๆ ด้วยรู้จักมาตั้งนานหลายปี”

อ๋ออออ คนนี้หรอที่ชื่อซอมพอเห็นหลายๆ คนที่นี่พูดถึงกันบ่อยๆ แล้วเรื่องอะไรมาขิงใส่เธอ

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันเป็นเมียของพี่ซีล รู้จักกันได้ไม่นานหรอกแต่ก็ได้เป็นเมียแล้ว” กุมาริกาขิงกลับ คราวนี้ทำเอาซอมพอยิ่งทำหน้างอใส่อย่างเด็กขัดใจ ทั้งไม่ชอบ ทั้งหมั่นไส้ ต่อไปจะไม่ดูละครที่ผู้หญิงคนนี้เล่นอีกเป็นอันขาด

“คุณเป็นชาวบ้านแถวนี้หรอค่ะ”

“ใช่”

“เป็นกะเหรี่ยง”

“ม้ง”

“ชุดของคุณสวยจังเลยค่ะ เป็นชุดชาวม้งหรอคะ”

“ใช่”

“ฉันอยากลองใส่ดูจัง”

“ไม่ให้ใส่หรอก”

“เป็นกฎข้อห้ามหรอคะ”

“หวง”

อีกฝ่ายก็ถามอย่างอยากรู้อยากเห็นแต่อีกฝ่ายก็ตอบแบบห้วนๆ ซอมพอก็ไม่ได้จะมาหาเรื่องอะไร แค่อยากมาเห็นคนที่ได้เป็นเมียของผู้กองกรินทร์เท่านั้น ด้วยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองและเรียนในกรุงเทพฯ ซอมพอจึงค่อนข้างเป็นสาวหัวสมัยใหม่และทันโลก รู้ว่ากุมาริกาเป็นใครเพราะเพื่อนๆ ของเธอก็เป็นแฟนคลับของกุมาริกาด้วย สาวชาวกรุง บ้านรวยเป็นพันล้านหมื่นล้านแล้วยังเป็นดาราอีก เชอะ!

“คุณมาหาพี่ซีลหรอ”

“มาดูหน้าเมียของผู้กอง”

“แค่มาดูหรอ จะถ่ายรูปด้วยกันก็ได้นะคะ” กุมาริกาเห็นในมือของซอมพอมีโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังเครื่องใหม่เอี่ยม ท่าทางไม่น่าจะใช่สาวบ้านป่าธรรมดา

“แค่จะมาดูหน้า ไม่ได้จะมาถ่ายรูป” ซอมพอปวดใจอย่างหนักจนไม่มีแม้แต่อารมณ์จะพูด พอทำเชิดหน้าหนีใส่กุมาริกาเธอก็หันไปเห็นอรินกำลังเดินมาทางนี้พอดี ทันทีที่อรินเดินเข้ามาใกล้ซอมพอก็โผเข้าไปกอดอรินร้องไห้ทันทีทำให้กุมาริกาได้แต่มองตามอย่างตื่นๆ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเขานะคะ เขาร้องไห้เอง”

“ไม่เป็นไรครับ” อรินก็ไม่ได้คิดว่ากุมาริกาจะทำอะไรซอมพอหรอก ซอมพอก็แค่เสียใจเท่านั้นที่รู้ว่าผู้กองกรินทร์มีคนรักแล้ว ซอมพอแค่อยากมาดูหน้าเมียผู้กองกรินทร์ เมื่อบอกว่าแค่จะมาดูหน้าก็คือมาดูแค่หน้าจริงๆ

“ซอมพอปวดใจ คุณหมอ ซอมพอปวดใจมาก”

“มาปวดใจอะไร พี่ซีลมีความรัก มีความสุขเราก็ควรจะยินดีกับเขาสิ”

“ก็ซอมพอจะปวดใจนี่” คนปวดใจยังคงกอดเขาแน่นและร้องไห้ไม่หยุดอรินก็เลยได้แต่โอ๋และหันมายิ้มเจื่อนกับกุมาริกา สองแขนแกร่งกอดโอ๋ซอมพออย่างทะนุถนอมจนกระทั่งผู้กองกรินทร์เดินกลับมาที่บ้านพัก เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นซอมพอกอดอรินร้องไห้ไม่หยุด

“คุณไปแกล้งอะไรซอมพอ”

อ้าว กุมาริกาเท้าสะเอวใส่เขาทันที มาถึงก็มาหาเรื่องใส่ร้ายเธอแบบนี้ได้ยังไง

“ต่อไปซอมพอจะไม่ทำกับข้าวมาให้ผู้กองกินอีกแล้ว ผู้กองหักอกซอมพอ จะไม่เอาเขี้ยวหมูป่ามาให้ด้วย” คนที่ร้องไห้อยู่หันมาว่าให้ผู้กองกรินทร์เหมือนเด็กทะเลาะกัน เธอผละออกจากอ้อมกอดของอรินแล้วก็เข้ามายืนจังก้าตรงหน้าผู้กองหนุ่มทั้งน้ำหูน้ำตา

“ผู้กองใจร้าย ต่อไปซอมพอจะไม่มาเล่นที่ฐานอีก ถ้าผู้กองป่วยก็จะไม่เอายามาให้กินด้วย เวลาออกลาดตระเวนซอมพอจะไปขุดหลุมดักผู้กอง จะเอาจั่นห้าวไปติดในป่าให้ทั่ว!”

“นี่ซอมพอ” ผู้กองกรินทร์ยิ้มให้เธอด้วยความเอ็นดูพลางยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบาๆ “ซอมพอเป็นเด็กน่ารักนะ น่ารักเหมือนน้องสาวของพี่เลย เห็นซอมพอทีไรพี่ก็อดคิดถึงน้องสาวไม่ได้ เรายังต้องมาอยู่ในพื้นที่เดียวกันแบบนี้ไปอีกนาน เคยมีไมตรีที่ดีต่อกันมาโดยตลอดแล้วจะมาตัดขาดกันแบบนี้ไม่เสียดายวันเวลาที่เคยรู้จักกันมาหรอ”

“ซอมพอปวดใจ”

“ซอมพอยังเด็ก ยังต้องพบเจอผู้คนอีกมากมายอย่ามาเสียเวลากับคนที่เขาไม่มีใจให้เลยนะ พี่เอ็นดูซอมพอเหมือนน้อง เอ็นดูแล้วก็ห่วงใยซอมพอเหมือนกับที่พี่เป็นห่วงอรินนั่นแหละ เรามารักกันแบบพี่น้องดีมั้ย”

“...ผู้กองมีเมียแล้วซอมพอยังมาเล่นที่นี่ได้เหมือนเดิมมั้ย”

“ที่ฐานยินดีต้อนรับซอมพอเสมอ”

“ซอมพอไปตกปลากับผู้กอง กับคุณหมอได้รึเปล่า”

“ได้ อะไรที่เคยทำก็ทำได้เหมือนเดิมนั่นแหละ เราเป็นพี่น้องกันนะ”

“ถึงจะปวดใจแต่ว่า...ก็ได้” แล้วซอมพอก็เดินกลับไปกอดอรินอีกครั้ง ตอนนี้ซอมพอโตเป็นสาวแล้วเลยไม่ซุกซนมากเท่าเมื่อก่อน ถ้าเป็นเมื่อก่อนซอมพอคงโวยวายหนักแล้วล่ะ แต่พอโตขึ้นก็เริ่มเป็นผู้ใหญ่และคุยกันง่าย เด็กคนนี้เป็นเด็กดี จริงใจ อาจมีดื้อไปบ้างแต่ก็คุยกันได้และที่สำคัญ เขาจะไปคิดอะไรกับซอมพอได้อย่างไร ซอมพอมีอรินเป็นเสมือนผู้ปกครองคอยตามดูแลเสียขนาดนี้

“ใจดีกับทุกคนในโลก ยกเว้นเราคนเดียว ชิ” แม้จะรู้ดีว่าระหว่างผู้กองกรินทร์กับซอมพอไม่ได้มีอะไรกัน แต่เห็นแบบนี้แล้วกุมาริกาก็อดฉุนไม่ได้ พอว่าแล้วเธอก็แบกเป้แกล้งเดินชนไหล่เขาเพื่อไปขึ้นรถทันที

“เดี๋ยวพี่ไปรอที่รถนะ” เห็นกุมาริกางอนแล้วเดินหนีผู้กองกรินทร์เลยต้องรีบตามไป เพราะอรินจะทิ้งรถของตัวเองเอาไว้ที่หน่วยเพื่อให้ลูกน้องใช้เผื่อมีคนป่วยฉุกเฉินจะได้พาออกไปโรงพยาบาลอย่างสะดวกๆ เขาจึงจะติดรถของผู้กองกรินทร์ กลับบ้านด้วย

“เอาล่ะๆ ซอมพออย่าร้องไห้นะเดี๋ยวหมอต้องกลับบ้านแล้ว ไว้ขากลับหมอจะซื้อขนมมาฝาก” อรินลูบหลังสาวน้อยที่ยังกอดเขาไม่ยอมปล่อย ตอนนี้ลูกหมาป่าน้อยของเขาโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วจะให้มายืนกอดเหมือนเด็กๆ ก็ดูจะไม่งาม ถึงครอบครัวของซอมพอจะไม่ค่อยถือเรื่องแบบนี้แต่ความเชื่อเรื่องการผิดผี นับถือผีของชาวบ้านแถบนี้ก็ยังมีอยู่

“ซอมพออยากไปกับคุณหมอ”

“จะไปได้ยังไง เดี๋ยวพรุ่งนี้ซอมพอก็ต้องกลับไปทำงานในเมืองแล้วไม่ใช่หรอ” ซอมพอน้ำตาไหลพรากออกมาอีก ไม่ชอบเลยเวลาที่ไม่มีอรินอยู่ด้วย มันรู้สึกไม่อุ่นใจ

“พอไม่มีคุณหมออยู่ด้วยโลกใบนี้มันก็ไม่น่าอยู่เลย” ลูกหมาป่าน้อยงอแงออกมาอีกอรินจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสำคัญสำหรับใครสักคนแบบนี้ เมื่อก่อนเขารู้สึกมาโดยตลอดว่าเขาต้องมีชีวิตอยู่เพื่อใครคนหนึ่งแต่ตอนนี้ใครคนนั้นกลับไปมีชีวิตเพื่อใครอีกคนแล้ว เพิ่งจะมีครั้งนี้นี่แหละที่เขารู้สึกว่าเขายังมีความหมายสำหรับคนอื่นอยู่จริงๆ

“เดี๋ยวหมอก็กลับมานะ ไม่กี่วันหรอก อ่ะ ระหว่างที่หมอไม่อยู่เดี๋ยวหมอให้ยาเอาไว้กินแก้ปวดใจ” อรินหยิบขวดแก้วใบเล็กๆ ออกมาจากเป้ซึ่งข้างในบรรจุลูกอมรูปหัวใจสีชมพูหวานเม็ดเล็กๆ ขนาดเท่าเม็ดยาของจริง เขาจะเอาไปฝากหลานๆ ที่บ้านแต่เพราะมีหลายอันเขาเลยแบ่งให้ลูกหมาป่าน้อยด้วย

“ยานี้ต้องกินตอนไหน”

“กินตอนที่มีอาการ”

“อาการอะไร”

“อาการคิดถึงหมอ...” ถ้อยคำที่พูดออกไปทำให้อรินชะงักยั้งปากแทบไม่ทัน คนเป็นหมอหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาจนไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคนไข้ที่มีอาการปวดใจ นี่เขาพูดอะไรออกไปกันเนี่ย

“งั้นยาคงหมดก่อนวันที่คุณหมอจะกลับมาแน่ๆ” ในขณะที่อีกคนเขิน แต่อีกคนกลับไม่รู้เรื่องอะไร ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์และแสนซื่อซอมพอจึงไม่เข้าใจว่าความรักของหนุ่มสาวจริงๆ เป็นอย่างไร ที่บอกว่าอกหักจากผู้กองกรินทร์ก็เพียงแค่อาการหวงเหมือนเด็กหวงเพื่อน ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเจียนตายดังว่าแต่กับอรินนั้น...มันเป็นความพิเศษที่มากมายกว่าแต่ซอมพอก็ยังไม่เข้าใจว่าคืออะไร เธอหวงผู้กองกรินทร์ก็จริงแต่ก็ยอมให้เขามีเมียได้แต่สำหรับอริน ซอมพอรู้แค่ว่าถ้าอรินไม่สนใจเธอหรือเขารักใครมากกว่าเธอเธอคงยอมไม่ได้แน่ๆ

“หมอต้องไปแล้วนะ กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ก็คงค่ำๆ นู่นแหละต้องช่วยพี่ซีลขับรถด้วย ซอมพออยู่ที่นี่เป็นเด็กดีนะ” เขาลูบศีรษะเธอเบาๆ อีกทีก่อนจะเดินไปขึ้นรถของผู้กองกรินทร์ ใบหน้าที่อาบไปด้วยรอยิ้มอย่างไม่รู้ตัวค่อยๆ หุบลงเมื่อสังเกตได้ถึงบรรยากาศมาคุภายในรถเมื่อกุมาริกานั่งตัวแข็งคอตั้งเชิดหน้าใส่ผู้กองกรินทร์อยู่ ซ้ำยังเลือกนั่งที่เบาะหลังด้วยเขาก็เลยต้องมานั่งที่เบาะหน้าข้างผู้กองกรินทร์แทน ยิ่งตอนผู้กองกรินทร์ออกตัวรถแล้วโบกมือให้ซอมพอกุมาริกาก็ยิ่งทำเชิดเข้าไปใหญ่ คงอารมณ์หึงแหละเนาะ

“ซอมพอเขาเป็นเด็กน่ารักนะ สดใสร่าเริง อยู่ด้วยแล้วคงไม่มีเหงา” เห็นน้องชายชะเง้อมองซอมพอจนลับสายตาผู้กองกรินทร์ก็ว่าขึ้น “ทั้งเป็นเด็กดี ครอบครัวก็น่ารัก หน้าที่การงานก็ดีเป็นถึงนักปรุงยาให้กับโรงพยาบาล คนเก่งๆ อย่างซอมพอเป็นที่ต้องการตัวมากเลยนะในวงการผู้เชี่ยวชาญด้านยา ไปทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลดังๆ ในกรุงเทพฯ ได้สบายๆ เลย”

“เขาเคยบอกผมว่าลูกหมาป่าอย่างเขาไปอยู่ในเมืองไม่ได้หรอกครับ เขาชอบอยู่ในป่า ชอบอยู่ที่บ้านเกิดมากกว่า”

“คงห่วงพ่อกับแม่น่ะ เป็นเด็กดีจริงๆ เลยไม่รู้ว่าจะมีหนุ่มที่ไหนตาถึงรึเปล่า นี่น่ะช้างเผือกในป่าของแท้เลยนะ”

อรินเงียบไปไม่ได้พูดอะไรตอบออกมา เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วหยิบกำไลข้อเท้าเด็กออกมาดูทั้งสองคู่ซึ่งเป็นกำไลข้อเท้าที่ทำจากเงินติดกระพรวนน่ารักๆ รูปปลาโลมา

“รอบนี้เป็นคอลเลคชั่นปลาโลมาหรอ” ทุกครั้งที่ได้กลับไปเยี่ยมหลานๆ อย่างน้องชมพูและน้องโมก อรินมักจะเอากำไลข้อเท้าน่ารักๆ ไปให้หลานเสมอ ถ้าเป็นขนมและของเล่นมักถูกผู้กองกวินทร์ขโมยไปอยู่เรื่อย แต่ถ้าเป็นของมีราคาของที่สำคัญแบบนี้ผู้กองกวินทร์จะไม่แตะต้องของหลานเลย กำไลข้อเท้าที่เอาไปให้หลานๆ มักทำด้วยทองบ้าง นากบ้าง เงินบ้างตามแต่โอกาสและทุกรอบกระพรวนที่กำไลก็จะเป็นการ์ตูนน่ารักๆ ต่างกันออกไป

“น้องชมพูกับน้องโมกชอบน่ะครับ ถ้าได้ใส่กำไลข้อเท้าจะขยันเดินอวดกันทั้งวันเลย” อรินพูดไปยิ้มไปตามประสาคนหลงหลานตัวน้อยๆ แม้ว่าสุขภาพหัวใจจะแข็งแรงดีแล้วแต่เห็นแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็อดสงสารน้องชายไม่ได้

อรินนั้นชอบแก้วเจ้าจอมมาตั้งแต่เด็กๆ ตามติดแก้วเจ้าจอมตลอดเวลาแม้แต่แก้วเจ้าจอมเลือกมาเรียนแพทย์ทหารเขาก็ตามมาเรียนด้วย เป็นเงาของกันและกัน แก้วเจ้าจอมรักอรินมากแต่เป็นความรักในแบบที่พี่สาวมีให้กับน้องชายคนโปรดในขณะที่อรินกลับรักแก้วเจ้าจอมในฐานะของผู้ชายคนหนึ่งที่รักผู้หญิง แต่พอแก้วเจ้าจอมเลือกสารวัตรพนามาเป็นคู่ชีวิตอรินก็ถึงกับอกหักเสียศูนย์และทำใจไม่ได้ด้วยตามรักตามหมายปองแก้วเจ้าจอมมานานและเกือบจะเอาชีวิตตัวเองไม่รอดเมื่อเขาพยายามปกป้องแก้วเจ้าจอมจากคนร้ายจนต้องบาดเจ็บเสียเอง เขายอมให้เธอได้แม้แต่ชีวิตแต่แก้วเจ้าจอมก็ไม่อาจรักเขาไปมากกว่าคำว่าน้องชายได้จนสุดท้ายอรินจึงเข้าใจว่าเขาควรจะปล่อยเธอไปเพื่อให้เธอได้อยู่กับคนที่เธอรัก อรินหลบหน้าทุกคนไปเป็นเวลานานเพราะไม่อาจทำใจได้ง่ายๆ เพิ่งจะปีก่อนนี้นี่เองที่หัวใจของเขาเข้มแข็งพอแล้วยอมมาเจอแก้วเจ้าจอมอีกครั้ง ความสัมพันธ์ของเขากับเธอกลับมาเป็นพี่น้องที่รักกันมากเหมือนเดิม ความรักความห่วงใยที่อรินมีต่อแก้วเจ้าจอมบัดนี้ถูกแบ่งเอามาให้น้องชมพูกับน้องโมก เขารักหลานๆ ทั้งสองคนมากและเป็นเสมือนพ่อทูนหัวของหลานๆ ตอนนี้เขาไม่ได้หวังอะไรจากแก้วเจ้าจอมอีกแล้ว สิ่งเดียวที่เขาหวังก็มีเพียงแค่ขอให้เธอมีความสุขเท่านั้น

“น่าอิจฉายัยพวงกับต้าวโมกจริงๆ เลยใครๆ ก็รักใครๆ ก็โอ๋ ขนาดพ่อภูเป็นตั้ง ผบ.ทบ.แล้วก็ยังต้องมาคอยรับคำสั่งจากพี่น้องคู่นี้อีก”

“พี่ซีลก็รีบๆ มีบ้างสิครับ ผมอยากเอากำไลข้อเท้ามารับขวัญหลานจะแย่” อรินว่ายิ้มๆ แล้วมองกุมาริกาผ่านทางกระจกมองหลัง หญิงสาวยังคงนั่งกอดอกเชิดหน้าจนคอตั้งอยู่

“ไม่รู้ว่าจะมีเด็กที่ไหนอยากมาเกิดด้วยมั้ย งานนี้คงต้องให้เรนเจอร์มันแซงหน้าก่อนแล้วกัน”

“พี่ซีลอยากมีลูกหรอคะ” จู่ๆ บทสนทนาของสองหนุ่มก็ถูกขัดเมื่อกุมาริกายื่นหน้าเข้ามาถาม อรินหัวเราะออกมาลั่นด้วยกลั้นขำไม่อยู่เมื่อคนที่ทำงอนโพล่งเข้ามาถามแบบนี้

“ใช่ครับ” เขาหันมากระซิบบอกกุมาริกา “พี่ซีลแกชอบเด็กมากแต่ยังขาดแม่ของลูกก็เท่านั้น”

“งั้นฝากบอกพี่ชายคุณหมอด้วยค่ะว่าถ้าอยากได้ลูกหน้าตาน่ารัก...น้ำเมยมียีนความน่ารักเพียบ” กุมาริกากระซิบกลับอย่างจริงจังอรินก็พยักหน้าตามไหลไปตามน้ำ เริ่มเชื่อที่พี่ชายเคยบอกแล้วล่ะ กุมาริกาที่อยู่ในจอทีวีกับกุมาริกาตัวจริง...ต่างกันลิบลับ

“อ้าว นี่อยู่ด้วยกันมายังไม่ได้...” ยังไม่ได้ปาดิดับโอ้เยกันอีกหรอ

“คงต้องลำบากคุณหมอช่วยหายามาบำรุงเขาแล้วล่ะค่ะ ตายด้านสุดๆ” คิ้วเล็กๆ เลิกขึ้นตามด้วยเบะปากซ้ำเพื่อยืนยันในสิ่งที่ตัวเองพูด

“พี่ซีลเขาเคยด่าสารวัตรพนาเอาไว้เยอะครับว่าทำน้องสาวเขาท้องก่อนแต่งเขาก็เลยตั้งใจว่าจะไม่ทำเหมือนอย่างที่สารวัตรพนาเคยทำ”

“พี่ชายคุณหมอน่ะหัวโบราณ น้ำเมยเป็นผู้หญิงแท้ๆ ยังไม่แคร์เลยทำไมเขาต้องแคร์ด้วย”

“ก็ต้องแคร์สิครับ พี่ซีลเขาแค่อยากให้เกียรติคนที่เขารัก ยิ่งรักมากก็ต้องยิ่งให้เกียรติ”

ให้เกียรติหรอ...ยิ่งรักมากก็ต้องยิ่งให้เกียรติ... จากที่เหวี่ยงๆ อยู่กุมาริกาก็อมยิ้มหุๆ ออกมาทันที ยิ่งอรินพูดต่อเธอก็ยิ่งรู้สึกดีต่อใจ

“ที่ผ่านมาที่เขาไม่กล้าจีบคุณน้ำเมยก็เพราะว่าเขาคิดว่าคุณน้ำเมยนั้นเป็นของมีค่าและสูงส่งที่เขาไม่กล้าไปเอื้อม คุณน้ำเมยเป็นเหมือนดาวที่อยู่บนฟ้า สวยงดงามมากแค่ไหนก็ได้แต่มองแต่ไม่กล้าคว้าลงมาเพราะถึงให้คว้าก็คงคว้าไม่ถึงก็เลยได้แต่เงยหน้ามองดาว ได้แต่มองคุณน้ำเมยแต่ไม่กล้าจีบ”

“จริงหรอคะคุณหมอ” ดวงตาคู่สวยๆ หวานฉ่ำเยิ้มอย่างอบอุ่นไปทั้งหัวใจเมื่อได้รู้ถึงความจริงตามที่อรินว่า แหม รู้อย่างนี้เธอน่าจะหาเวลามาคุยกับอรินตั้งนานแล้ว มันก็คงจะเป็นจริงอย่างที่อรินว่านั่นแหละ ที่อรินว่ามันต้องเป็นเรื่องจริงแน่ๆ เลย...

เอี๊ยดดดด

กุมาริกาแทบจะหน้าทิ่มเข้ากับคอนโซลรถเมื่อจู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็เหยียบเบรกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย นี่ถ้าอรินไม่มือเร็วคว้าจับเธอเอาไว้ได้ทันเธอคงหน้ากระแทกเข้ากับคอนโซลรถจริงๆ ส่วนที่คนเหยียบเบรกกะทันหันก็ไม่พูดอะไร พอแตะเบรกแล้วเขาก็ขับรถต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ” เขาว่าให้อรินแล้วก็จิกตาใส่กุมาริกา กุมาริกาก็เลยเบะปากใส่แล้วหันมาคุยกับอรินต่อ

“แล้วคุณมารีนไม่กลับบ้านพร้อมพวกเราหรอคะ”

“อ๋อ มารีนเขาไปอุทัยธานีกับพี่รีคอนน่ะครับ คุณตาคุณยายแล้วญาติทางฝั่งแม่ของพี่รีคอนอยู่ที่อุทัยฯ กัน เป็นเจ้าของสวนผลไม้ที่ใหญ่มาก งานฉลองรับตำแหน่งใหม่ของลุงภูทั้งทีลุงภูก็เลยอยากให้พ่อตากับแม่ยายมาร่วมงานด้วยเพื่อเป็นสิริมงคลพี่รีคอนเลยต้องไปรับ ส่วนมารีน...ถึงจะยังไม่ได้แต่งแต่ก็เป็นหลานสะใภ้ที่คุณตากับคุณยายของพี่รีคอนรักมาก ป้าเอื้อยถึงกับประกาศว่าสะใภ้คนโตต้องเป็นมารีนเท่านั้นเลยนะครับ”

“น่าอิจฉาจัง ทั้งพี่เพลงพิณแล้วก็คุณมารีนต่างก็ได้เป็นลูกสะใภ้คนโปรดกันซะแล้ว”

“เนวี่ก็เป็นสะใภ้คนโปรดของบ้านผมเหมือนกันครับ พ่อกับแม่ผมก็รักเนวี่มากๆ เหมือนกัน” อรินอดเอ่ยถึงน้องสะใภ้ของตนไม่ได้ น้องสาวคนเล็กของแก๊งที่เขาโอ๋มาตั้งแต่เด็กตอนนี้กำลังจะได้เป็นน้องสะใภ้ของเขา ไม่มีใครจะคู่ควรกับตำแหน่งนี้ได้เท่านทีธาราอีกแล้ว

“แล้วน้ำเมยจะได้เป็นสะใภ้คนโปรดบ้างมั้ยน้า” อรินหัวเราะออกมาอีกเมื่อเห็นกุมาริกาทำเป็นพูดลอยๆ แล้วหันไปทางคนที่ขับรถอยู่แล้วก็จ้องเขานิ่ง “อยากเป็นสาวอินเดียจัง...จะได้เป็นฝ่ายยกขันหมากมาสู่ขอผู้ชายแต่งงาน เนี่ย ผู้ชายหน้านิ่งๆ คนนี้นี่แหละ”

ฮิ้วววว อรินได้แต่ร้องแซวในใจ โดนสาวแอ๊วขนาดนี้แล้วพี่ชายของเขายังตีหน้านิ่งได้อีกหรอเนี่ย ชาติที่แล้วเกิดเป็นนกเพนกวินอยู่ที่ขั้วโลกใต้รึไงทำไมถึงหน้าน้ำแข็งขนาดนี้

*********************************************

ถ้ารอบนั้นไม่โดนทุกคนจับได้พี่ซีลคงเสร็จน้ำเมยไปแล้ว

แต่...กลับเข้าป่ารอบหน้าพี่ซีลไม่รอดแน่นอน

*******************************

ฝากเอ็นดูลูกหมาป่าน้อยด้วยนะคะ น้องยังไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองรักจริงๆ คือคุณหมอ ได้สนิทกับน้ำเมยเมื่อไหร่ป่าแตกแน่นอน

***********************

นิยายเรื่องนี้เขียนสดๆ แบบตอนต่อตอนนะคะ ไม่ได้มีเขียนเอาไว้ล่วงหน้า อาจลงช้าไปบ้างแต่ไรท์ก็จะพยายามมาให้เร็วๆ และชดเชยด้วยตอนยาวๆ นะคะ

**********************