42.ยกทัพมาบุกบ้าน (NC)

​​

42.ยกทัพมาบุกบ้าน

ณ บึงน้ำขนาดใหญ่จรดภูเขาสูง ทั่วทั้งผืนน้ำล้วนเต็มไปด้วยดอกบัวหลวงทั้งสีขาวและสีชมพู เรือไม้ลำน้อยๆ ลอยลำอยู่ท่ามกลางกอดอกบัวอย่างมั่นคงด้วยคนพายเรือเป็นทหารเรือหนุ่มผู้คุ้นเคยกับเรือทุกรูปแบบ ด้วยในวันพรุ่งนี้เขาต้องกลับบ้านไปร่วมงานฉลองตำแหน่งใหม่ของผู้เป็นพ่อ เป็นงานที่จัดขึ้นเฉพาะคนในครอบครัวทุกๆ อย่างในงานฉลองเลยเตรียมกันเองอย่างเช่นการมาเก็บดอกบัวเพื่อเอาไปร่วมงามทั้งเอาไปทำบุญไหว้พระ เอาไปจัดเป็นดอกไม้ประดับหรือแม้แต่เอาไปปรุงเป็นอาหาร ความจริงจะสั่งซื้อเอาก็ได้แต่เพราะเพลงพิณบอกว่าดอกบัวที่นี่สวยและไร้สารเคมีเขาจึงต้องพาเธอมาเก็บ ซึ่งก็ไม่ผิดหวังเมื่อดอกบัวหลวงที่บึงแห่งนี้นั้นสวยมากจริงๆ ทั้งดอกบัวและใบบัวชูลำต้นสูงเกือบท่วมศีรษะเขา บางช่วงก็ขึ้นหนาจนมิดลำเรือ ดีว่าช่วงนี้ไม่มีแดดแรงและอากาศก็เย็นสบายจะให้นั่งเรือเก็บดอกบัวทั้งวันก็ยังได้

“พี่เรนเจอร์ยังไม่เลิกทำหน้าบึ้งอีกหรอคะ” เพลงพิณที่ตัดดอกบัวอยู่หันมาถามเขาเพราะเมื่อกี้นี้ผู้กองกรินทร์โทรมาบอกว่ากำลังจะกลับบ้าน เรื่องที่กุมาริกาไม่ได้ไปทำงานที่อเมริกาแล้วหนีไปอยู่กับผู้กองกรินทร์เป็นที่เล่าลือกันเฉพาะในครอบครัวสุวรรณเวช พอรู้ว่าพี่ชายซุกสาวเอาไว้เป็นเดือนๆ แล้วไม่ยอมเล่าให้ฟังจนเขารู้ข่าวเป็นคนสุดท้ายผู้กองกวินทร์ก็เลยงอนพี่ชายอย่างหนัก ตั้งแต่เกิดมาพวกเขาไม่เคยมีความลับต่อกันเลยแต่นี่ผู้กองกรินทร์กลับไม่ยอมเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังเขาก็เลยรู้สึกงอนเป็นอย่างมาก

“ชิ” อาการงอนเหมือนเด็กๆ ของเขาทำให้เพลงพิณอดขำตามไม่ได้ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายเข้าไปนั่งแนบชิดกับเขาแล้วเอื้อมตัวขึ้นไปจูบแก้มสากๆ ของสามี

“พี่ซีลคงจำเป็นจริงๆ แหละค่ะ ยังไงพี่เรนเจอร์ก็สำคัญกับพี่ซีลที่สุดนะคะ”

“กลับบ้านไปจะงอนให้ง้อหนักๆ เลยคอยดูสิ”

“ทั้งๆ ที่คุยกันออกบ่อยแต่น้องเพลงก็คาดไม่ถึงเหมือนกันค่ะว่าคุณน้ำเมยจะกล้าทำได้ขนาดนี้ คงเพราะแบบนี้ใช่มั้ยคะคุณพ่อถึงได้เชิญครอบครัวของคุณน้ำเมยมาร่วมงานฉลองที่บ้านด้วย น้องเพลงว่าพวกผู้ใหญ่คงจะคุยกันเรื่องนี้เพื่อขอคุณน้ำเมยให้พี่ซีลแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนี้ก็ดีเลยนะคะพี่ซีลกับคุณน้ำเมยจะได้สมหวังกันซักที”

“ชวนไปแก้บนก็ไม่ยอมไปแก้แล้วยังมีหน้ามาซุกเมียอีก ขอให้ถูกพ่อตากระทืบหนักๆ เลย สาธุ!”

“พี่เรนเจอร์” เพลงพิณดุคนขี้งอนอย่างไม่จริงจังนัก ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าสามีอย่างแสนรักและลุ่มหลง เวลางอนเขาช่างน่ารักจริงๆ เลย แล้วงอนใครไม่งอนดันไปงอนพี่ชายตัวเอง

“โอ๋ๆๆ พี่เรนเจอร์คนดีของน้องเพลง ไม่งอนนะคะ” เพลงพิณหอมแก้มของเขาอีกแล้วสวมกอดสามีอย่างโอ๋เอาใจจนคนที่งอนให้พี่ชายอยู่เริ่มจะล่องลอยไปไกลเมื่อถูกเมียรักโอ๋ เขาชอบที่สุดเลย เขาชอบให้เธอโอ๋ ชอบให้เธอเอาใจ เขาหลงในความอ่อนโยนและใจดีของเธอมากๆ สองแขนแกร่งอุ้มเอาร่างเล็กๆ ของเธอขึ้นมานั่งกอดบนตัก มือหยาบๆ ลูบไล้เนื้อนุ่มอย่างเสน่หา หากไม่นับเวลางาน เวลาว่างทั้งหมดของเขาเขาจะมาอยู่กับเธอเสมอ ทั้งเขาและเธอต่างก็หยิบยื่นมอบความรักให้แก่กันและกันจนหลอมรวมกายใจกันเป็นหนึ่ง

“พี่เรนเจอร์...เดี๋ยวมีคนมาเห็นค่ะ” เพลงพิณรีบจับมือของเขาเอาไว้เมื่อเขาสอดมือเข้ามาในผ้าซิ่นผืนสวยของเธอ

“ไหนคน หมาแมวซักตัวยังไม่มีเลย” ตอนนี้เรือของเขากับเธออยู่ที่กลางบึงดอกบัวหลวงขนาดใหญ่ ด้านหนึ่งของบึงดอกบัวคือภูเขาสูง ที่เหลือก็เป็นทุ่งนาเขียวขจีและเวลานี้ก็ไม่มีชาวบ้านที่ไหนมาอยู่ที่นี่ด้วย บึงดอกบัวแห่งนี้อยู่ริมภูเขาห่างไกลจากถนนเส้นหลักทำให้แทบจะไม่มีใครมาที่นี่ จะมีก็แต่ชาวบ้านเจ้าของที่นาที่จะมาดูไร่นาของตนแต่วันนี้เหมือนจะโชคดีที่ไม่ได้มาใครมาเลย ไหนจะกอดอกบัวที่ขึ้นมิดลำเรืออีกจึงยากที่ใครจะมองเห็น

“พี่เรนเจอร์มาหัดพับดอกบัวกับน้องเพลงดีกว่านะคะ พับดอกบัวให้คุณพ่อเอาไปไหว้พระทำบุญ”

“พี่ชอบดอกบัวสองดอกนี้มากกว่า” มือที่สอดเข้ามาลูบไล้ใต้ผ้าซิ่นย้ายขึ้นมานวดคลึงอกอวบๆ ทั้งสองข้างของเพลงพิณ ความอวบเต่งตึงจนล้นฝ่ามือพาให้เพลินมือไปหมด เสื้อชั้นในแบบไร้สายถูกปลดออกมาอย่างง่ายดายคงเหลือเอาไว้แค่ครอปสายเดี่ยวระบายลูกไม้สีขาว เมื่อไร้ซึ่งเสื้อชั้นในการลูบไล้ก็ยิ่งรุกหนักขึ้น เพลงพิณเหมือนคนเป็นใบ้ชั่วขณะที่ไม่แม้จะเอ่ยห้ามสามีเหมือนจะยอมให้เขาสัมผัสอย่างไม่มีหวง

ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาจูบที่เนินอกขาวผ่องของเธอ ปากก็งับสายเสื้อข้างหนึ่งลงแล้วรั้งเสื้อลงมาตามจนเห็นเต้าอวบๆ ข้างหนึ่งที่มีปลายยอดสีหวาน เขาไม่รอช้าอ้าปากดูดดื่มความงามนี้ทันที แรงดูดที่ปลายยอดทำให้เพลงพิณสะดุ้งตาม ลิ้นที่ปาดโลมเลียพาให้กายสาวสะท้านตามและหายใจสะท้าน มือของเขาก็ช่วยนวดคลึงอีก เพลงพิณกระดากอายกับการมาพลอดรักในที่แจ้งแบบนี้แม้ว่ารอบๆ ลำเรือจะเต็มไปด้วยกอบัวก็ตาม กว่าเขาจะผละออกจากเธอเต้าอวบๆ ทั้งสองข้างก็ฉ่ำไปด้วยน้ำลายของเขาแล้ว

แก้มนวลๆ แดงก่ำและได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอาย พอเธอขยับกายจะลุกลงจากตักของเขาสะโพกก็เผลอไปสัมผัสกับอะไรบางอย่างบนตักของเขาเข้าจนแก้มนวลยิ่งแดงกว่าเดิม ผู้กองกวินทร์หัวเราะอย่างชอบใจเมื่อเป้ากางเกงของเขามันตุงจนคับแน่นไปหมด สองแขนแกร่งเกี่ยวรัดเอวบางเอาไว้แนบตัวแล้วค่อยๆ ปลดกางเกงของตัวเองออก

“พี่ว่าน้องเพลงต้องช่วยพี่แล้วล่ะค่ะ ถ้าพี่ทำเองอาจเผลอทำแรงไปจนเรือคว่ำจริงๆ ก็ได้”

“...รอกลับบ้านก่อนนะคะ”

“พี่จะเอาตอนนี้” เขาว่าอย่างเอาแต่ใจแล้วสอดมือเข้ามาในผ้าซิ่นของเธออีกเพื่อดึงปราการด้านในของเธอออก เพลงพิณทั้งเขินทั้งอายทุบกำปั้นเล็กๆ ลงมาที่ไหล่ของเขา

“พี่เรนเจอร์ชอบรังแกน้องเพลง”

“ก็เมียพี่น่ารังแกนี่” พอเขาจัดการกับปราการของเธอได้ก็อุ้มเธอให้ขึ้นมานั่งคร่อมตักของเขาเอาไว้ ผ้าซิ่นผืนสวยถูกรั้งขึ้นมาที่เอวให้เพลงพิณได้แต่มองไปรอบๆ ลำเรือด้วยกลัวว่าจะมีใครมาเห็น เธอรู้สึกโล่งไปหมดเมื่อมาอยู่ในสภาพเกือบเปลือยแบบนี้ แค่ตั้งใจจะมาเก็บดอกบัวแต่ทำไมถึงได้ทำอย่างอื่นด้วย ทุกวันคืนของเธอเธอติดอยู่ในห้วงรักของเขาตลอดจนพ่อของเธอต้องสั่งให้เขาไปนอนที่แพกับทีมบ้างเป็นครั้งคราว แต่พอขึ้นมาจากแพเขาก็แอบมาหาเธออีกจนได้ เพลงพิณอดยอมรับไม่ได้ว่าเธอมีความสุขมาก ชีวิตหลังแต่งงานมานี้เธอมีความสุขทุกวันถึงแม้ว่าบางคืนสามีจะหายตัวไปทำภารกิจกับทีมบ้างแต่เมื่อกลับมาแล้วเขาก็จะรีบมาหาเธอ บางวันก็มีแผลกลับมาให้เธอช่วยทายาให้กลางดึก ไปมุดป่าจนหนามเกี่ยว ไปสะดุดก้อนหินล้มก็ต้องรีบกลับบ้านมาฟ้องเธอ อ้อนให้เธอทายาให้เป่าแผลให้เหมือนเด็กๆ บางคืนพลาดถูกคนร้ายชกหน้ามาก็เอามาฟ้องเธอจะให้เธอไปดุคนร้ายให้ด้วยจนใครๆ ต่างก็ฟันธงกันว่าเขาติดเมียเข้าขั้นหนัก มันเป็นการใช้ชีวิตคู่ในแบบสามีภรรยาที่น่ารักมากสำหรับเพลงพิณ เธอชอบให้เขามาอ้อนแบบนี้ การที่เขาเอาทุกเรื่องๆ มาอ้อน มาฟ้อง มาเล่าให้เธอฟังแบบไม่มีความลับปกปิดนั่นแปลว่าเขาเชื่อใจเธอมากซึ่งมันเป็นพื้นฐานในชีวิตคู่ที่สามีภรรยาพึงมีต่อกันและเธอก็จะต้องเป็นภรรยาที่แสนดีของเขาตลอดไป เวลาที่เขาเหนื่อยก็ให้เขามาพักกายใจกับเธอ ถ้าเขาอ้อนเธอก็จะโอ๋ ถ้าเขามาฟ้องเธอก็จะออเออรับฟังแล้วดุคนร้ายไปกับเขาแล้วตามด้วยชมให้กำลังใจเขาอีกทีเพียงเท่านี้พี่เรนเจอร์ของเธอก็ยิ้มหวานไม่หุบแล้ว

“อื้มมม อ่า!!!” เพลงพิณครางเสียงเบาๆ เมื่อค่อยๆ กดกายลงไปหากายแกร่งของสามีที่ดูจะต้องการการปลดปล่อยเดี๋ยวนี้ เขารวบชายผ้าซิ่นของเธอขึ้นแล้วช่วยประคองสะโพกของเธอเข้าหา เพลงพิณโยกเอวไปมาตามจังหวะรักที่เธอชอบ ดวงตาคู่หวานสบตากับสามีแล้วยิ้มให้กันและกัน

“ซี๊ดดดด” เธอสูดปากด้วยความเสียว ความใหญ่โตของกายแกร่งทำให้เธอขยับกายลำบาก ร่างเล็กๆ สั่นสะท้านด้วยความซาบซ่านมีอารมณ์รักร่วมไปกับสามี เมื่อความเขินอายถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาเพลงพิณก็โยกสะโพกสวยอย่างพลิ้วไหวทำหน้าที่ของภรรยาที่ดี เรือลำน้อยโคลงไปตามจังหวะรัก กอใบบัวและดอกบัวเป็นเสมือนม่านธรรมชาติกางกั้น เสียงหอบครวญครางไม่มีเล็ดลอดออกไปจากกอดอกบัว เส้นผมยาวสวยพลิ้วสยายไปตามจังหวะ แขนเสื้อสายเดี่ยวหลุดลงมาจนหน้าอกขาวผ่องปรากฏต่อหน้าสามี

สวย...ผู้กองกวินทร์คิดแล้วมองเมียรักของตนด้วยเสน่หา เธอคล้องแขนทั้งสองข้างกับคอของเขาแล้วโยกเอวเข้าหาเขา จากที่จะช่วยปลดปล่อยอารมณ์รักของเขากลับเป็นเธอเองที่พยายามจะปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเอง ตอนเริ่มเธอมักจะเอียงอายขวยเขินเสมอแต่เมื่อไฟติดแล้วแม่ธิดานาคีน้อยก็เร่าร้อนได้อย่างสุดๆ วิชารักบนเตียงที่เขาสอนให้ทุกวันคืนเธอเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและเข้าขั้นมืออาชีพเลยก็ว่าได้ รู้ใจผัวไปเสียหมด เอาอกเอาใจก็เก่งแล้วแบบนี้จะไม่ให้ผู้กองกวินทร์ติดเธอได้อย่างไร เธอเป็นนักดนตรีที่เก่ง เป็นนางรำที่รำสวย เป็นนักออกแบบผ้าไหมได้ประณีต เป็นแม่ครัวที่ทำอาหารอร่อย...เป็นเมียที่อร่อยและเพียบพร้อม เธอกัดริมฝีปากแดงๆ เป็นธรรมชาติตามอารมณ์รักและซาบซ่าน ไม่สนใจว่าเสื้อครอปตัวน้อยจะเลื่อนหล่น อกอวบๆ ตั้งเต้าเต่งตึงกระเพื่อม ปลายยอดสีหวานชูชันอย่างเชื้อเชิญให้ลิ้มลอง ผิวกายของเธอที่ขาวผุดผ่องเรื่อสีแดงด้วยเลือดลมสูบฉีด ผู้กองกวินทร์มองความสวยงามบนตักไม่กะพริบตา

“อุ๊บ” มองเมียอยู่เพลินๆ เมียก็ก้มลงมาจูบเขา มือนุ่มๆ จับประคองแก้มทั้งสองข้างของเขาแล้วบดจูบสุดแสนเร่าร้อนแม้แต่ลิ้นน้อยๆ ก็ยังสอดเข้ามาในปากของเขาอย่างเอาแต่ใจ จนถึงตอนนี้ผู้กองกวินทร์ก็ยังยืนยันคำเดิมอยู่ว่าเมียรักของเขาเป็นคนที่เรียบร้อยและอ่อนโยนมาก...ยกเว้นตอนขึ้นเตียง

“ระวังเรือจะคว่ำเอานะเมียจ๋า” เขาว่ายิ้มๆ เมื่อเธอถอนจูบออก ดวงตาคู่สวยช้อนมองสามีอย่างยั่วเย้าแล้วค่อยๆ ถอดเสื้อยืดของเขาออกจนได้เห็นมัดกล้ามแสนบึกบึน เธอผลักเขาลงไปนอนท้องเรือเบาๆ แล้วจึงถอดเสื้อครอปของตัวเองออกตาม

แม่เจ้า...สวยอะไรอย่างนี้ ผู้กองกวินทร์ไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้ ร่างบอบบางขาวโพลนตัดกับสีชมพูหวานของยอดอกอวบๆ กับริมฝีปากแดงๆ

“อ๊า!!!” เสียงครางก็หวานจับจิตจับใจ เธอยื่นมือข้างหนึ่งมายั้งกับลอนซิกแพคของเขา มืออีกข้างก็ดึงมือของเขาไปลูบไล้อกของตัวเองโดยที่ยังโยกเอวเข้าหาเขาไม่หยุด ปลายเส้นผมของเธอลู่ลงมาคลอเคลียอยู่กับตัวของเขายิ่งทำให้เขาฟินมากกว่าเดิม

“ซี๊ดดดด อ๊า สะ...เสียว พี่จ๋า...” เพลงพิณหลับตาพริ้มลืมความอายลืมทุกๆ อย่างไปหมด หัวใจและความต้องการมีเพียงแค่สามีเท่านั้น ความงดงามภายใต้ม่านไหมนุ่มๆ กลางกายกลืนกินกายแกร่งของสามีเข้าสู่ความนุ่มและอบอุ่นอย่างลึกซึ้ง เธอถอนกายออกมาจนเกือบสุดแล้วกดกายลงไปหา ร่างงามแอ่นกายไปด้านหลังพาให้เรือนผมสลวยสยายละไปตามขาของผู้กองกวินทร์ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมายิ่งทำให้ความงดงามและดูเซ็กซี่ ผู้กองกวินทร์ยั้งกายขึ้นมาแล้วปลดเข็มขัดเงินของเธอออกแล้วดึงผ้าซิ่นออกจากกายเธอจนตอนนี้เพลงพิณเปลือยทั้งกายงาม รสรักของเธอก็ทำให้เขาใจแทบขาดเหมือนกัน ความเร่าร้อนของเธอทำให้เขาคลั่งตาม ความคับแน่นและการตอดรัดอย่างหนักทำเอาเขาเกือบถึงฝั่งฝันอยู่หลายรอบจนต้องยั้งตัวเธอเอาไว้ จะไม่ยอมให้เกมนี้มันจบลงง่ายๆ เด็ดขาด เห็นเมียรักครวญครางสั่นสะท้านไปทั้งกายด้วยความเสียวสะท้านเขาก็อยากจะทำให้เธอสุขสมมากกว่านี้จึงจับยึดสะโพกของเธอเอาไว้แล้วยกสะโพกสอบขึ้นไปหาเธอ

“อึก!” ความลึกสุดห้วงรักมากกว่าเดิมพาให้เพลงพิณรู้สึกจุก เธอผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ แล้วหลับตาพลิ้มลงมาอีกครั้งก่อนจะโน้มกายลงมากอดสามี เธอค่อยๆ คลายความเกร็งลง ยินยอมปล่อยกายใจไปกับสามีด้วยความปรารถนาที่หลงในรสรักของเขา ลิ้นน้อยแตะเกี่ยวตวัดไปมากับลิ้นของเขา อ้าปากดูดดื่มกามรสของกันและกัน เพลงพิณตัวสั่นตัวคลอนไปกับแรงกระแทกรัก ทั้งจุกทั้งเสียวระคนกันไปหมดจนใจจะขาดรอนๆ หายใจตามไม่ทันผู้กองกวินทร์จึงค่อยๆ ผ่อนแรงลง

“พี่เรนเจอร์ขา...” เพลงพิณรู้สึกชอบที่นี่ เมื่อก่อนเธอเคยมาพายเรือเก็บดอกบัวกับเพลงรักและข้ามโขงบ่อยๆ แต่มีครั้งนี้นี่แหละที่เธอชอบที่นี่เป็นพิเศษเพราะครั้งนี้เธอมากับสามีสุดที่รักและ...ไม่ได้เก็บแค่ดอกบัว สะโพกสวยๆ ขาวผ่องยังคงบดคลึงกายแกร่งของสามีแล้วอยากให้เขาทำแบบเมื่อกี้นี้อีก ความติดใจในรสรักของสามีทำให้เธอกล้าที่จะเอ่ยขอ “ทำอีกสิคะ ทำแบบเมื่อกี้นี้อีก...”

“ชอบแบบนี้กี้หรอคะ”

“...ค่ะ” เธอพยักหน้าตอบแล้วซุกใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาเข้ากับแก้มของเขาพร้อมกระซิบขอเบาๆ ที่ข้างหู “ทำอีกสิคะผัวขา...เมียชอบ”

ตายๆๆ เล่นมาเรียกว่าผัวขาแบบนี้เขาก็ตายสิ ถ้าจะเรียกพี่ว่าผัวขาแบบนี้เอาชีวิตทั้งชีวิตของพี่ไปเลย ผู้กองกวินทร์ถูกใจนักที่โดนลูกอ้อนแบบนี้เข้าไป เข้าใจแล้วว่าทำไมสารวัตรพนาถึงชอบให้แก้วเจ้าจอมเรียกว่าผัวขานัก มันดีต่อใจเป็นบ้าเลย

เมื่อเมียเอ่ยขอเสียขนาดนี้เขาก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังเด็ดขาด พอจับยึดสะโพกของเธอแล้วเขายกสะโพกแกร่งเข้าใส่เธออย่างถึงอกถึงใจดังตับๆๆ ทั้งลำเรือให้เพลงพิณตัวสั่นตัวคลอนไปตามจังหวะรัก กายแกร่งสอดประสานรักเป็นจังหวะระรัว กุหลาบงามแสนสวยถูกบดขยี้จนกลีบแย้มปริแฉะฉ่ำไปกับน้ำหวานแห่งรัก แม้แต่เกสรงามก็ถูกขยี้เสียดสีพาให้เพลงพิณใจจะขาดไปอีกครั้ง แต่เพราะเธอเป็นคนร้องขอเองจังหวะรักที่ร้อนแรงเช่นนี้จึงยากจะจบลงง่ายๆ ด้วยผู้กองกวินทร์มีพละกำลังล้นเหลือ เพลงพิณส่ายสะบัดหน้าไปมา ความเสียวซาบซ่าน ความทรมานและความสุขผสมปนเปกันไปหมดจนเธอแยกไม่ออก ในใจได้แต่ร้องว่า อย่าหยุด...อย่าหยุด ถึงร่างเล็กๆ ของเธอจะถูกกระแทกกระทั้นอย่างหนักแต่เธอก็รู้สึกชอบแล้วค่อยๆ ยั้งกายขึ้นโยกสะโพกของตัวเองรองรับความเร่าร้อนของสามี

“โอ๊ย!!! พี่จ๋า....ซี๊ดดดด อ๊า ผัวขา...น้องเพลง น้องเพลง...” หยาดน้ำหวานของเธอเอ่อฉ่ำเต็มหน้าขาของเขา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาตามใบหน้าแสนหวานและเธอก็ครวญครางเสียวสุดใจ จนเมื่อโดนความเสียวซาบซ่านและรสรักของสามีเล่นงานอย่างหนักเพลงพิณก็ทำท่าจะขอให้เขาหยุดเพื่อให้เธอได้พักหายใจก่อนแต่ผู้กองกวินทร์กลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเมื่อเขายั้งกายลุกขึ้นแล้วกดเธอลงไปนอนกับท้องเรือที่มีแต่กลีบดอกบัว พอแยกเรียวขาทั้งสองข้างของเธออกเขาก็โหมกระหน่ำเอวเข้าใส่เธอด้วยจังหวะรักที่หนักหน่วงกว่าเดิม เรือทั้งลำโคลงไปมาด้วยจังหวะรักจนกอบัวเอนไหวพาให้ผืนน้ำเกิดระลอกคลื่นเป็นวงกว้าง เพลงพิณเกี่ยวรัดขาทั้งสองข้างรอบเอวของเขาแล้วดึงเขาลงมาหา เธอยิ้มหวานอย่างถูกใจเมื่อสามีก้มลงมาดูดดื่มที่ยอดอกสีหวานๆ เธอครางเสียงหวานจับใจเพื่อให้เขาได้รู้ว่าเธอมีความสุขมาก

“อ๊า!!! ซี๊ดดดด น้องเพลงชอบที่นี่มั้ยคะ”

“ชะ...ชอบค่ะ”

“งั้น...พี่จะพามาเก็บดอกบัวที่นี่บ่อยๆ นะคะ”

“แค่เก็บดอกบัวหรอคะ”

“แค่เก็บดอกบัว แต่ถ้าน้องเพลงอยากทำอย่างอื่นด้วยพี่ก็จะตามใจน้องเพลงค่ะ”

“เอาแค่เก็บดอกบัวก็พอค่ะ แต่ว่า...เอาหลายๆ ดอกนะคะ”

“ได้...เดี๋ยวพี่เอาให้หลายๆ ดอก” เพลงพิณหัวเราะคิกๆ อย่างถูกใจแล้วก็ต้องครางออกมาไม่เป็นภาษาเมื่อผู้กองกวินทร์รุกเธอหนักขึ้นกระแทกรักสุดกำลัง จังหวะรักที่หนักหน่วงพาให้เธอทั้งจุกทั้งซาบซ่าน ยิ่งใกล้ถึงฝั่งฝันแห่งรักเรือลำน้อยก็ยิ่งโคลงแรงขึ้น จนเมื่อผู้กองกวินทร์เร่งจังหวะหนักๆ ติดๆ กันหลายทีแล้วปลดปล่อยสายธารอุ่นๆ เข้ามาในกายเธอเพลงพิณก็ถึงกับกระตุกกายอย่างแรงกับความสุขที่สามีมอบให้จนต้องยกสะโพกเข้าหาเขาไม่หยุด ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะอิ่มแล้วแต่พอเขาไม่ยอมถอนกายออกจากเธอแล้วยังเริ่มบทรักบทใหม่เพลงพิณก็ยอมโอนอ่อนไปกับเขาแล้วร่วมเสพรักกับเขาภายในกอดอกบัวหลวงกลางบึงน้ำจนยากจะยอมผละออกจากกันได้ง่ายๆ

​

หากตะวันไม่จวนลับของฟ้าเรือลำน้อยคงไม่พายออกมาจากกอดอกบัว ผู้กองกวินทร์ยังคงจอดเรืออยู่กลางบึงน้ำ สองแขนกอดประคองเพลงพิณแนบอกเมื่อตอนนี้เธอก็ยังซุกอกกอดเขาไม่ยอมปล่อย เส้นผมสลวยดูยุ่งๆ ริมฝีปากแดงๆ บวมเป่งด้วยพิษจูบ แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังสอดมือเข้ามาในเสื้อของเธออยู่ มือหยาบๆ นวดคลึงเต้าอวบๆ หยอกล้อปลายยอดสีหวานๆ ข้างในไม่ละมือ เขาก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอหนักๆ มีความสุขเสมอที่ได้อยู่กับเธอแบบนี้ พอเขาจูบหน้าผากของเธอเธอก็เอื้อมตัวขึ้นมาจูบปลายคางของเขาตอบ แล้วพอเขาก้มลงมาจูบหน้าผากซ้ำเธอก็เอื้อมตัวมาจูบเขาอีกอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงหัวเราะขณะหยอกเย้ากันของสองสามีภรรยาดังก้องไปตามบึงน้ำ แว่วได้ยินเสียงรถไถดังมาแต่ไกลด้วยเย็นย่ำแล้วเหล่าชาวไร่ชาวนาก็พากันเดินทางกลับบ้าน

“ท้องฟ้าสีทอง บึงน้ำก็เป็นสีทอง” เพลงพิณชี้นิ้วไปตามท้องฟ้าและบึงน้ำยามพระอาทิตย์อัสดง

“ฟ้าสีทองหรือสีเหลือง” ผู้กองกวินทร์ถามกลับพลางอมยิ้ม ตอนที่อยู่ในกอดอกบัวเมื่อกี้นี้เขาชอบเป็นบ้านเลย...มีความสุขที่สุด รสรักจากเธอมันทั้งหอมหวานและดื่มด่ำแนบแน่น ชีวิตนี้เขาไม่ต้องการใครอีกแล้วเขาต้องการแค่เมียรักของเขาคนนี้คนเดียว

“พี่เรนเจอร์...” เสียงหวานร้องว่าทั้งเขินทั้งเอียงอาย เมื่อไฟรักดับมอบและกลับมามีสติเพลงพิณก็อดรู้สึกอายไม่ได้ แต่เธอก็ยอมรับจริงๆ ว่าเธอมีความสุข เธอโหยหาและต้องการแต่อุ่นไอรักของสามี “มีความสุขจัง พี่เรนเจอร์ล่ะคะ” พอเธอเงยหน้าขึ้นมาถามสามี ผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาจูบที่ริมฝีปากของเธออีก

“น้องเพลงคือความสุขของพี่ค่ะ ถ้าน้องเพลงมีความสุขพี่ก็มีความสุขด้วย”

“พี่เรนเจอร์ขา”

“ขา” เขาขานตอบแล้วจูบเธออีก สองแขนกระชับกอดเธอไม่ยอมคลาย

“น้องเพลง...อยากมีลูก อยากมีครอบครัวน่ารักๆ แบบพี่ไนเปอร์ค่ะ”

“ครอบครัวยัยปีศาจนั่นน่ะนะ โหยไม่เอาหรอกสยองจะตายลูกก็ซนอย่างกับลิง พูดเจื้อยแจ้วได้ทั้งวัน กินก็จุแถมวางแผนจะฆ่าพี่วันละร้อยรอบด้วย”

“ก็พี่เรนเจอร์ชอบไปแกล้งหลานก่อนนี่ เดี๋ยวก่อนกลับบ้านอย่าลืมซื้อคุณดอลลี่ไปคืนน้องชมพูด้วยนะคะ”

“เชอะ!” เขาทำเชิดหน้าใส่อย่างไม่สนใจ หากแต่ในใจกลับดีใจมากที่จะได้กลับไปหาหลานๆ แล้ว อยากกลับไปฟัดพุงหลานๆ จะแย่

“พี่จะทำลูกน่ารักๆ ให้น้องเพลงนะคะ” พอนึกถึงหลานแล้วเขาก็พูดกับเธออีก เพลงพิณที่ได้ยินแบบนี้ก็ยิ้มรับตาม “ความจริงเราก็ไม่ได้ป้องกันกันอยู่แล้วถ้าจะมีเทวดาน้อยๆ หรือนางฟ้าน้อยๆ ลงมาเกิดก็มาได้เลย พี่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นให้น้องเพลงกับลูกแต่ครอบครัวของเราอาจไม่เหมือนครอบครัวของไนเปอร์หรอกนะ ความรักของคู่รักแต่ละคู่ย่อมไม่เหมือนกันทำให้เมื่อสร้างครอบครัวขึ้นมาแต่ละครอบครัวย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมดา ถึงจะไม่เหมือนแต่พี่ก็ยืนยันได้แน่ๆ ว่าครอบครัวของเราต้องเป็นครอบครัวที่อบอุ่นไม่แพ้ไนเปอร์ ยัยโหดนั่นเลี้ยงให้ลูกเป็นปีศาจ เดี๋ยวพี่จะเลี้ยงลูกให้เป็นรุกขเทวดากับนางไม้หรือนาคีตัวน้อยๆ เอง”

“เออ...ให้น้องเพลงเลี้ยงเองดีกว่านะคะ” ดูจากที่เขาเลี้ยงหลานแล้วเธอว่าเธอเลี้ยงลูกเองจะดีกว่า

“ไม่เอาค่ะพี่จะเลี้ยงเอง น้องเพลงอยู่เฉยๆ ไปหน้าที่เลี้ยงลูกต้องเป็นของพี่ หึๆๆ” ได้ยินแบบนี้เพลงพิณก็เหงื่อตกทำหน้าแหยๆ ตาม อย่างเขาเนี่ยนะจะเลี้ยงลูก ก่อนจะเลี้ยงลูกเลิกทะเลาะกับหลานให้ได้ก่อน

​

เมื่อกุมาริกาเดินทางกลับมาถึงกรุงเทพฯ มอลลี่ก็รีบไปรับตัวหลานสาวมาจากผู้กองกรินทร์ในทันที สองป้าหลานหายตัวเงียบไปหนึ่งคืนจนผู้กองกรินทร์ติดต่อใครไม่ได้ พอตอนเช้ามาทุกคนในประเทศก็ได้ดูการแถลงข่าวของกุมาริกาแล้ว ซึ่งเธอออกมาตอบคำถามมากมายถึงสาเหตุที่ไม่ได้ไปร่วมงานที่อเมริกา บทที่มอลลี่เขียนให้เธอและเธอท่องจำมาทั้งคืนถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างแนบเนียน ซึ่งตามบทก็บอกเล่าว่าเธอไปร่วมงานที่อเมริกาแล้วเกิดล้มป่วยขึ้นมา ใบรับรองแพทย์ที่มอลลี่ซื้อมาในราคาที่สูงลิบลิ่วช่วยเป็นหลักฐานชั้นดีตบตาทุกคนได้ ไทม์ไลน์ทุกอย่างของกุมาริกาถูกมอลลี่จัดการเป็นอย่างดีจนจับโป๊ะไม่ได้ ในบทยังบอกอีกว่ากุมาริกากลับมาจากอเมริกาได้พักใหญ่ๆ แล้วแต่เพราะต้องรักษาตัวจึงเพิ่งจะออกมาให้ข่าวได้ มอลลี่อยู่ในวงการนี้มานานและฉลาดเป็นกรดจึงจัดฉากได้สมจริงอีกทั้งกุมาริกาก็ยังตีบทได้แตกอีก งานนี้นอกจากจะไม่ทัวร์ลงแล้วยังเรียกคะแนนความเห็นใจได้อีกเพียบ เรียกได้ว่าทุกอย่างจบลงด้วยดี

“ในข่าวกับเรื่องจริงมันหนังคนละม้วนเลย วงการบันเทิงนี่น่ากลัวเป็นบ้า” ผู้กองกวินทร์พูดขึ้นขณะนั่งดูการแถลงข่าวอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน เขากับเพลงพิณพร้อมด้วยครอบครัวพ่อตาแม่ยายได้เดินทางมาถึงกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้ามืดแล้วและตอนนี้เขากับเหล่าพี่น้องก็กำลังช่วยกันเตรียมข้าวของและจัดบ้านสำหรับงานเลี้ยงฉลองที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้อยู่

“ก็วงการบันเทิงอ่ะเนาะ” แก้วเจ้าจอมนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่บนโซฟา ผู้กองกวินทร์ที่นั่งอยู่กับพื้นข้างโซฟาหันหน้ามาทีหน้าของเขาเลยแทบจะกระแทกเข้ากับฝ่าเท้าของเธอ

“ช่วยนั่งให้เหมือนผู้หญิงหน่อยจะได้มั้ย”

“นั่งแบบนี้แล้วช้างน้อยไนเปอร์จะโผล่หรอ”

ยัย...

“เป็นแม่คนแล้วช่วยนั่งดีๆ ให้ลูกดูเป็นตัวอย่างซะบ้าง ยัยปักเป้าแทบจะเป็นเด็กผู้ชายอยู่แล้วนะ”

“โลกเรามันมีความหลากหลายทางเพศอยู่แล้ว โตขึ้นน้องชมพูจะแต่งเมียเข้าบ้านไนเปอร์กับพี่พนาก็โอเค” แล้วก็กระดิกเท้านั่งดูทีวีต่อไป ตอนนี้น้องชมพูกับน้องโมกกำลังวิ่งเล่นอยู่ที่สนามหญ้าหลังบ้านข้างๆ สระว่ายน้ำโดยมีคุณน้าอรินช่วยเป็นพี่เลี้ยงให้ชั่วคราว ผู้กองกรินทร์กับสารวัตรพนาแล้วก็หนุ่มๆ สมาชิกแก๊งฟันน้ำนมกำลังช่วยกันทำซุ้มและเวทีเล็กๆ อยู่ ส่วนเพลงพิณนั่งจัดดอกไม้อยู่ในห้องนั่งเล่นนี้ ด้วยเป็นคนมีฝีมือทางด้านการทำอาหารและเก่งงานบ้านงานเรือนเพลงพิณจึงอาสาเข้ามาช่วยหยิบจับจนงานสมบูรณ์แบบเกินกว่าที่คาดเอาไว้ ดอกไม้สดมากมายถูกจัดเป็นช่อสวย บ้างก็ถูกร้อยอย่างงดงามแล้วนำไปแขวนตามมุมต่างๆ ทั้งในบ้านและนอกบ้านโดยมีขวัญคณินกับนทีธาราเป็นลูกมือช่วย

“แล้วไม่ออกไปช่วยผัวทำซุ้มข้างนอกล่ะ”

“ถามตัวเองก่อนมั้ยว่าทำไมถึงมานั่งอยู่นี่ ทำไมไม่ออกไปช่วยคนอื่นๆ ข้างนอก”

“นั่งเฝ้าเมีย เมียสวย” ผู้กองกวินทร์หันไปส่งมินิฮาร์ทให้เพลงพิณแล้วนั่งกอดอกทำแก้มป่องใส่แก้วเจ้าจอมต่อ “ถึกๆ อย่างเราก็ออกไปช่วยงานข้างนอกซะสิ”

“พี่พนาไม่ให้ทำ พี่พนาบอกว่านั่นมันงานของผู้ชายเลยให้ไนเปอร์มานั่งสวยๆ ตากแอร์ในบ้าน”

“งั้นก็ไปช่วยน้องเพลงจัดดอกไม้ซะสิ”

“นั่นมันก็งานของผู้ยิ้งผู้หญิง”

“แล้วเราไม่ใช่ผู้หญิงรึไง”

“ไนเปอร์เป็นผู้หญิง แต่ไม่ได้เป็นผู้ยิ้งผู้หญิง” แล้วก็นั่งกระดิกเท้าดูข่าวต่อไป แต่พอเห็นสารวัตรพนากำลังเดินเข้ามาในบ้านคนที่นั่งกระดิกเท้าอยู่ก็รีบกระโจนเข้าไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างๆ เพลงพิณแล้วฉกเอาดอกบัวที่ขวัญคณินอุตส่าห์พับอย่างสวยงามมาถือเอาไว้

“อ้าว ไนเปอร์จัดดอกไม้อยู่กับน้องๆ หรอ” สารวัตรพนาที่เพิ่งมาถึงนั่งลงข้างๆ ภรรยาแล้วก้มลงจูบที่ไหล่เล็กๆ ของเธอเบาๆ แก้วเจ้าจอมเลยยื่นดอกบัวให้สามีดู

“ไนเปอร์ทำสวยมั้ยคะ”

“สวยครับ พี่ไม่ได้เห็นไนเปอร์จัดดอกไม้แบบนี้นานแล้ว งั้นไนเปอร์สอนน้องชมพูด้วยนะน้องชมพูจะได้เก่งเหมือนแม่”

“ได้ค่ะ” แก้วเจ้าจอมยิ้มหวานกับสามีแล้วแอบหันมายักคิ้วใส่ผู้กองกวินทร์อย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็หันมายิ้มหวานๆ ให้สามีอีกที “ทำซุ้มกับเวทีเสร็จแล้วหรอคะ”

“ใช่ครับ ไว้พรุ่งนี้ใกล้เวลางานค่อยเอาดอกไม้ไปประดับนะ”

“งั้นไนเปอร์พาพี่พนาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่านะคะ ข้างนอกอากาศร้อนจะตาย” แก้วเจ้าจอมกอดควงแขนสามีจะเดินขึ้นห้องนอนไปโดยมีผู้กองกวินทร์นั่งมองตามอ้าปากค้าง ยัยปีศาจนี่น่ากลัวเป็นบ้าเลยเว้ย อย่างกับนางร้ายกำลังอ่อยพระเอกงั้นแหละ

“สนใจแต่ผัว ลูกเต้าไม่เคยสนใจ”

“ลูกไนเปอร์มีคนช่วยดูแลเยอะแล้ว แต่ผัวไนเปอร์ไนเปอร์ดูแลได้แค่คนเดียว” ว่าแล้วก็เดินควงแขนสามีขึ้นห้องต่อโดยที่ผู้กองกวินทร์ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ตามอย่างเถียงไม่ออกจนต้องเดินเข้ามาหาเพลงพิณ ซึ่งเธอกับขวัญคณินและนทีธาราได้แต่พากันนั่งขำให้กับความแสบของแก้วเจ้าจอม มีการตีสองหน้าหลอกสามีตัวเองด้วย

“จำเอาไว้เลยนะทั้งสามคน ห้ามเอาพฤติกรรมของยัยปีศาจมาทำตามเด็ดขาด” เขาชี้นิ้วบอกทั้งเมียแล้วก็น้องสาวทั้งสองคนก่อนจะลากนิ้วไปทางกุมาริกาที่ยังมีข่าวอยู่ในทีวี “พฤติกรรมของยัยดารานั่นก็ห้ามเอามาเป็นตัวอย่าง ยัยนั่นมันพวกสปีชีย์เดียวกันกับไนเปอร์ นี่ก็ไม่รู้ว่าพี่ซีลจะโดนจับขืนใจแล้วรึยัง” ยิ่งเขาว่าทั้งสามสาวก็ยิ่งขำกัน ผู้กองกรินทร์ที่เพิ่งเดินเข้าบ้านมาเห็นข่าวในทีวีเข้าก็ยืนดูไม่ละสายตา จนตอนนี้เขาก็ยังติดต่อเธอไม่ได้ ถ้าภายในบ่ายนี้เขายังติดต่อเธอไม่ได้เขาจะตามไปหาเธอถึงบ้านเลย เรื่องรถทัวร์ที่เขาเคยกังวลตอนนี้คงไม่มีแล้วแต่ถ้าเรื่องทางบ้านก็ถือว่าน่าเป็นห่วงอยู่ ไม่รู้ว่าเธอจะถูกพ่อฆ่าตายรึเปล่า

​

กุมาริกานั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นไม่กล้าแม้แต่จะไหวติง เบื้องหน้าของเธอมีทุกคนในครอบครัวอยู่พร้อมทั้งพ่อแม่ กริชตพจน์ แอนนี่แล้วไหนจะคุณตาคุณยาย น้ำน่าน ปันรักผู้เป็นลุงกับป้าที่เดินทางมาที่บ้านหาเธอทันทีที่ได้ข่าว พี่ชายทั้งสามคนก็ยืนจังก้าอยู่ด้วย ตั้งแต่กลับมาจากงานแถลงข่าวเธอก็นั่งคุกเข่าอยู่แบบนี้ตั้งแต่ช่วงบ่ายยันค่ำแล้ว แม้บทที่มอลลี่เขียนให้จะดีจนตบตาทุกคนได้แต่สำหรับคนในครอบครัวกุมาริกาก็ไม่อยากจะปิดบัง เธอรู้สึกผิดมากที่ต้องหลอกลวงแฟนคลับทุกคนแต่เธอจะไม่ยอมหลอกคนในครอบครัวด้วย ดังนั้นเธอจึงยอมเล่าความจริงให้ทุกคนฟังและพร้อมที่จะยอมรับผิดทุกอย่าง น้ำน่านแทบจะอดหยิบไม้เรียวมาตีหลานไม่ได้เมื่อรู้ว่าเธอทิ้งอนาคตของตัวเองแล้วหนีตามไปอยู่กับผู้ชายในป่าเป็นเดือนๆ ทุกคนในบ้านรู้สึกผิดหวังกับเธอจะมีก็แต่น้ำฟ้าผู้เป็นยายเท่านั้นที่เข้ามากอดโอ๋หลานสาวและชลนทีผู้เป็นตาก็คอยกันไม่ให้ใครๆ ลงไม้ลงมือกับหลานสาวของตน

“คุณพ่อกับคุณแม่ก็เป็นซะอย่างนี้ ให้ท้ายน้ำเมยจนน้ำเมยเคยตัว” น้ำน่านว่าเข้าให้อีกกุมาริกาเลยได้แต่กอดผู้เป็นยายแน่นด้วยกลัวจะถูกตี

“เรื่องนี้น้ำเมยคงทำเองไม่ได้หรอกถ้าไม่มีคนคอยช่วย” สายตาดุและน่ากลัวของกริชชานนท์หันมาทางมอลลี่อย่างเอาเรื่อง “เสียแรงที่ผมไว้ใจให้ช่วยดูแลลูกแต่เจ๊ก็มาพาลูกผมไปทำเรื่องงามหน้า มีอย่างที่ไหนหนีตามผู้ชายคนอื่นไปแบบนั้น!!!”

“คนอื่นที่ไหนคะ คนกันเองแท้ๆ”

“ผมไม่สนว่าไอ้หมอนั่นมันจะเป็นลูกใคร แต่ทำแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!!!” กริชชานนท์ขึ้นเสียงใส่จนมอลลี่ต้องเงียบ เรื่องนี้โทษผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้ เขาไม่ได้เป็นคนขอให้กุมาริกาไปหาเสียหน่อย แล้วในป่าถนนมันก็ขาดแล้วจะให้พาออกมาข้างนอกได้อย่างไร

“มันคิดว่าพ่อกับลุงมันใหญ่นักหรอ คิดว่าเป็นหลานรักของท่านนายพลปภพแล้วจะทำยังไงกับลูกสาวชาวบ้านก็ได้ใช่มั้ย อยู่ต่อหน้าล่ะทำเป็นใสซื่อ ทำเป็นลูกผู้ชายที่จริงใจแต่ที่ไหนได้...”

“พี่ซีลเขาไม่เคยล่วงเกินน้ำเมยเลยนะคะคุณพ่อ” กุมาริกาพูดตามความจริง สิ่งที่เธอพูดมันทำให้ทุกคนแปลกใจกันมาก มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะไม่แตะต้องเธอเลย ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันกลางป่าเป็นเดือนๆ นอนเตียงเดียวกันมาทุกคืน

“พี่ซีลไม่เคยล่วงเกินน้ำเมย ทั้งๆ ที่น้ำเมยบอกเขาว่าน้ำเมยเต็มใจแต่เขาก็ไม่ทำ เขารักษาระยะห่างกับน้ำเมยตลอดแต่เป็นน้ำเมยเองที่พยายามจะเข้าหาเขา เรื่องที่น้ำเมยไปแม่สอดพี่ซีลไม่ได้รับรู้อะไรเลยเพราะเขาก็เข้าใจว่าน้ำเมยไปอเมริกาแล้ว เขาพยายามจะไล่น้ำเมย จะให้พี่น้ำปิงกับพี่น้ำปายไปรับน้ำเมยแต่น้ำเมยก็ขู่เขาว่าถ้าเขาส่งน้ำเมยกลับบ้านน้ำเมยจะหาทางกลับไปหาเขาอีก ตอนนั้นพายุก็เข้าถนนก็ขาดน้ำเมยก็เลยออกมาไม่ได้ เป็นน้ำเมยเองที่ไปหาเขา น้ำเมยทิ้งอนาคตของตัวเองก็เพื่อเขา”

“ก็แล้วทำไมน้ำเมยต้องทำถึงขนาดนี้ล่ะลูก” น้ำอิงเข้ามาหาลูกสาวแล้วช่วยเช็ดน้ำตาให้

“น้ำเมยก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรก แต่ตอนนั้นพี่ซีลถูกยิงจนบาดเจ็บสาหัส ถ้าน้ำเมยไปอเมริกาก็คงอีกนานกลัวจะได้กลับมาที่เมืองไทย น้ำเมยกลัวค่ะ...กลัวว่าพอถึงวันที่น้ำเมยกลับมาพี่ซีลจะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ด้วยอาชีพแล้วก็หน้าที่พี่ซีลจะจากน้ำเมยไปตอนไหนก็ไม่รู้ อย่างตอนอยู่ที่ฐานเขาก็ไม่ค่อยได้อยู่กับน้ำเมย ตอนกลางวันทำงานที่ฐานพอตกกลางคืนก็สะพายปืนออกไปข้างนอกกว่าจะกลับมาอีกทีก็เนื้อตัวมอมแมม...น้ำเมยก็แค่อยากอยู่กับคนที่น้ำเมยรัก น้ำเมยรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่โง่มากแต่ว่า...น้ำเมยรักพี่ซีล”

“แล้วมันคุ้มหรอที่จะเอาชีวิตไปฝากไว้กันคนที่อายุสั้นตลอดเวลาแบบนั้น” กริชตพจน์ถามนิ่งๆ รู้ดีว่าหลานสาวเป็นคนอย่างไรแต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำขนาดนี้

“คุ้มสิคะ” เธอตอบ “ขอแค่เขาคือคนที่น้ำเมยรักต่อให้ได้อยู่ด้วยกันแค่นาทีเดียวมันก็มีความหมาย น้ำเมยยินดีที่จะเสี่ยง นอกจากพี่ซีลน้ำเมยจะไม่รักใครอีก” กุมาริกากอดทั้งคุณยายและน้ำอิงเอาไว้พร้อมๆ กันแล้วก็ร้องไห้ออกมา ผู้ใหญ่ทุกคนต่างก็ได้แต่มองหน้ากันด้วยความหนักใจ จะอย่างไรฝ่ายตนก็เสียเปรียบเพราะเป็นลูกสาว

“แล้วทางบ้านนั้นเขารู้เรื่องรึเปล่า”

“เขาทราบครับคุณพ่อ” กริชชานนท์ตอบพ่อตา และพลโทกรันณ์ก็ยังเป็นคนโทรมาเชิญครอบครัวของเขาไปร่วมงานฉลองตำแหน่งใหม่ที่บ้านสุวรรณเวชด้วย เป็นงานที่จัดเฉพาะคนในครอบครัวและเพื่อนที่สนิทมากๆ พลโทกรันณ์กำชับว่าเขาต้องไปร่วมงานให้ได้กริชชานนท์เลยคิดว่าทางบ้านนั้นก็คงจะอยากคุยเรื่องนี้เช่นกัน เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ขณะมองลูกสาว เขาเป็นเพื่อนกับพลโทกรันณ์มาช้านานเขาย่อมรู้จักอาชีพของผู้กองกรินทร์ดี ล่าสุดก็เพิ่งถูกยิงมานี่ก็ไม่รู้จะตายเอาวันไหน ถึงที่ผ่านมาเขาจะเห็นด้วยกับความรักของลูกหลานแต่คนเป็นพ่อ...ลูกสาวหนีไปอยู่กับผู้ชายเป็นเดือนๆ แล้วจะให้เขาทำใจได้อย่างไร นี่ดีแค่ไหนที่กุเรื่องโกหกแฟนคลับได้ ถ้าเรื่องโป๊ะขึ้นมากุมาริกาคงโดนคนทั้งประเทศสาปแน่ๆ

“ถ้าเขารู้ก็ไปคุยกันให้รู้เรื่อง ทางนั้นเขาว่ายังไงแล้วมาบอกพ่อ” ระหว่างที่คนทั้งบ้านกำลังหารือเรื่องนี้กันอยู่ จู่ๆ แม่บ้านก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าตื่นๆ กับสิ่งที่เพิ่งได้พบเจอมา

“คุณผู้ชายคุณผู้หญิงคะ คือว่า...ที่หลังบ้าน...”

สีหน้าตื่นๆ ของแม่บ้านทำให้ทุกคนต้องรีบออกไปดูที่หลังบ้านในทันที ด้วยตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้วไฟที่สวนดอกไม้และที่โรงเรือนกระจกเลยเปิดจนสว่างไสว แต่ในส่วนมุมมืดของกำแพงบ้านนั้นได้มีเงาตะคุ่มๆ ของชายหนุ่มสามคนยืนอยู่บนกำแพง พอกริชตพจน์ค่อยๆ เปิดประตูหลังบ้านออกไปดูว่าเกิดอะไร ขโมยจะมาปีนบ้านของเขาหรือเปล่าเขาก็เห็นมีชายหนุ่มอีกหลายคนกำลังต่อแถวกันโหนเชือกไต่ขึ้นมาบนกำแพงบ้าน แต่ละคนไต่กำลังขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วว่องไวเหมือนพวกเจ้าหน้าที่กำลังจะไต่กำแพงขึ้นไปจับคนร้าย พอไต่ขึ้นมายืนอยู่บนกำแพงบ้านของเขาได้แล้วคราวนี้ก็พากันโรยตัวลงมาตามเชือก ท่าทางคืนนี้จะมีคนอยากโดนข้อหาบุกรุก

พรึ่บ!!!

ไฟสปอตไลต์ดวงใหญ่ฉายเข้าใส่กำแพงของบ้านในทันทีตามคำสั่งของกริชชานนท์ทำให้กลุ่มผู้บุกรุกพากันตกอกตกใจกันไม่น้อยและยืนนิ่งไม่ไหวติงก่อนที่ผู้บุกรุกรายสุดท้ายจะโรยตัวลงมาจากเชือกอย่างคล่องแคล่ว ซึ่งผู้บุกรุกรายนี้ตัวเล็กกว่าคนอื่นๆ และร่างกายก็บอบบางบ่งบอกให้รู้ว่าเป็นผู้หญิง

“อ้าว!!! ตายหมู่ซะแล้ว” แก้วเจ้าจอมอุทานเมื่อเพิ่งรู้ว่าถูกเจ้าของบ้านจับได้ก่อนจะยื่นเท้าไปเตะขาผู้กองกวินทร์เพื่อให้เขาออกไปรับหน้าก่อน ผู้กองกวินทร์ก็เลยยื่นขาไปเตะผู้กองกรินทร์ต่ออีกทีเพราะเขาคือคนที่มีธุระกับคนบ้านหลังนี้

“กูบอกพวกมึงแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องสาระแนตามมา” เขาหันไปว่าให้น้องๆ สมาชิกแก๊งฟันน้ำนมที่แอบตามเขามาครบทุกคน จะขาดก็แต่ขวัญคณินกับนทีธาราเท่านั้น “แล้วเราตามมาด้วยทำไม ทำไมไม่อยู่บ้านกับลูก” เขาว่าให้แก้วเจ้าจอมอีกคน

“พี่พนาพาเข้านอนไปแล้ว” พอพาลูกเข้านอนแล้วสารวัตรพนาก็ถูกเหล่าพ่อๆ แล้วก็คุณอาของเธอชวนไปนั่งพูดคุยตามประสาเหล่าพ่อตากับเขยขวัญของบ้าน เรื่องที่คุยกันก็คงไม่พ้นเรื่องงานนั่นแหละเธอก็เลยฉวยโอกาสนี้ตามทุกคนมา

เมื่อถูกจับได้ยกแก๊งแบบนี้ผู้กองกรินทร์จึงต้องเดินเข้าไปหาเจ้าของบ้านที่ยืนมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่องกันทุกคน ทั้งพ่อแม่ ลุงป้าและตายาย

“คือ...สวัสดีครับคุณอา...”

“พี่ซีล!!!” กุมาริกากับมอลลี่ที่เพิ่งตามทุกคนออกมาที่หลังบ้านร้องเรียกขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้ามาหาเขา งงๆ ที่เห็นเขามาอยู่ที่นี่พร้อมด้วยพี่น้องยกแก๊ง “พี่ซีลมาทำอะไรที่นี่คะ”

“ก็มาหาคุณไงใครใช้ให้คุณไม่รับสายผม ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้คุณก็เล่นเงียบไปเลย ก็นึกว่าถูกแฟนคลับดักตีหัวจนตายไปแล้ว!!!”

“ปากหมาแบบนี้ชาตินี้คงหาเมียได้หรอก” แก้วเจ้าจอมเบะปากใส่พี่ชายจนทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะรีบสงบปากสงบคำเมื่อสีหน้าของเจ้าของบ้านพร้อมเอาเรื่องกันเต็มที่

“ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง ปีนเข้าบ้านอามาสองรอบแล้วแล้วคราวนี้ยังขนพี่น้องมาอีกเพียบ แค่คดีที่ก่อมันยังน้อยไปใช่มั้ยเลยต้องเพิ่มคดีบุกรุกด้วย” กริชชานนท์ดึงเอากุมาริกากลับมาแล้วจ้องหน้าถามผู้กองกรินทร์อย่างเอาเรื่องก่อนจะ...

“แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้น้ำปิง” เขาสั่งลูกชาย อย่าคิดว่าเป็นลูกหลานท่านนายพลปภพแล้วเขาจะกลัวนะ

“เออ...คุณอาคะใจเย็นๆ ก่อนค่ะเรื่องแค่นี้ไม่ต้องแจ้งตำรวจก็ได้ แต่ถ้าอยากจะแจ้งจริงๆ เราสามคนเป็นตำรวจค่ะแจ้งกับเราก็ได้นะคะ” แก้วเจ้าจอมลากแขนอรินกับอัศวินออกมายืนหน้าแถวก่อนจะถูกทั้งสองพี่น้องดันตัวมาข้างหน้าอีกทีเพื่อบ่งบอกให้รู้ว่าเธอคือหัวโจก ส่วนนคินทร์ก็ไม่ยอมน้อยหน้ารีบออกมาฉีกยิ้มแฉ่งให้

“ทหารเรือหน้าตาหล่อๆ ก็มาครับ ทหารบก ทหารอากาศก็มี...คุณอาอยากแจ้งเหตุกับใครดีครับ”

“ไม่ได้จะแจ้งเหตุแต่จะจับเข้าคุกข้อหาบุกรุก ไหนๆ ก็มาครบทุกเหล่าทัพแล้วงั้นก็ไปนอนคุกให้หมดทุกเหล่านี่แหละ!!!”

ถ้าไม่มีชลนทีกับน้ำฟ้าช่วยชีวิตเอาไว้ป่านนี้แก๊งฟันน้ำนมคงได้ไปนอนห้องขังกันจริงๆ เพราะคราวนี้กริชชานนท์ไม่ได้ใจดีเหมือนกับคราวก่อนจนตอนนี้ทุกคนได้เข้ามานั่งอยู่ในห้องโถงของบ้าน มีเพียงแค่ผู้กองกรินทร์คนเดียวเท่านั้นที่เข้าไปในห้องนั่งเล่นเพื่อพบกับครอบครัวของกุมาริกา ท่าทีของเขานิ่งสงบและเยือกเย็น แววตาก็นิ่งไม่ไหวติงและก็มีความนอบน้อมให้กับผู้ใหญ่ทุกคน เขาแค่จะมาดูเท่านั้นว่ากุมาริกายังมีชีวิตรอดอยู่มั้ยแต่เพราะมีพวกสาระแนตามมาด้วยเป็นพรวนและบางคนยังมือใหม่อยู่เลยถูกจับได้ง่ายๆ แต่ไหนๆ ก็มาแล้วก็มาคุยกันเลยแล้วกัน

“ผมขอโทษนะครับที่ปีนเข้าบ้านมาแบบนี้ ขอโทษแทนน้องๆ ของผมด้วย พวกเราพี่น้องไม่เคยทิ้งกันพอเห็นผมแอบมาที่นี่คนเดียวน้องๆ เลยเป็นห่วง”

“แต่ละคนก็เป็นถึงเจ้าหน้าที่มียศมีตำแหน่ง คิดว่าทำแบบนี้มันควรแล้วหรอ ประตูบ้านก็มีทำไมไม่เข้า”

“ก็...” ตอนแรกก็ว่าจะมาเข้าทางประตูดีๆ นี่แหละแต่พอเห็นแก๊งน้องๆ กำลังแอบปีนกำแพงบ้านอยู่เขาก็เลยต้องไหลไปตามน้ำ แก้วเจ้าจอมกับผู้กองกวินทร์เป็นหัวโจกในการตามเขามา ส่วนคนที่เตรียมการมาปีนรั้วบ้านก็คือนคินทร์

“เอาลูกสาวเขาไปกกอยู่ในป่าเป็นเดือนๆ แล้วยังจะมาแอบปีนรั้วบ้านอีก อาถามหน่อยเถอะ เราเห็นบ้านอาเป็นอะไร น้ำเมยไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรอ น้ำเมยเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ใช่มั้ยเลยคิดอยากจะทำยังไงกับน้ำเมยก็ได้”

คำถามของกริชชานนท์ทำให้ผู้กองกรินทร์นิ่งไป ตอนนี้กุมาริกาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนั่งด้วย เธออยู่ข้างนอกกับเหล่าพี่น้องของเขา ตอนที่เจอกันเมื่อกี้นี้เขาเห็นเธอตาบวมเบ่งทั้งสองข้างเลยท่าทางน่าจะโดนทางบ้านเล่นงานมาจนหนัก เพราะเขาคนเดียวเธอถึงต้องเป็นแบบนี้

“สิ่งที่เกิดขึ้นผมไม่มีอะไรจะแก้ตัวครับเพราะผมก็ทำอย่างที่คุณอาว่าจริงๆ แต่ผมไม่เคยมองน้ำเมยอย่างไร้ค่าเลย คุณอากับพ่อของผมก็รู้จักกันมานาน ผมรู้ดีว่าครอบครัวของคุณอาคือใครแล้วผมก็ไม่คิดที่จะล่วงเกินเกียรติของครอบครัวคุณอาเลยแม้แต่น้อย เป็นความคิดน้อยของผมเองครับที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นผมยอมรับผิดทุกอย่าง”

“แล้วคิดว่าเรื่องนี้มันต้องจบลงยังไง”

“ถ้าคุณอาไม่รังเกียจทหารพรานที่นอนกลางดินกินกลางป่าผมจะให้ผู้ใหญ่ของผมมาสู่ขอน้ำเมยครับ มันไม่ใช่การสู่ขอเพื่อหวังจะรับผิดชอบกู้ศักดิ์ศรีแต่เป็นการสู่ขอด้วยความรักจากใจจริงๆ ผมถือคติที่ว่าถ้าไม่รักก็จะไม่แต่ง แต่ถ้าอยากแต่งด้วยนั่นแปลว่ารักมาก ทุกการกระทำและทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นอาจจะมีเรื่องที่ผิดและไม่ถูกต้องตามประเพณีแต่ทุกการกระทำและทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันมีความรักเป็นตัวนำพาครับ”

นิ่งๆ ตรงๆ และชัดทุกถ้อยคำสมกับเป็นชายชาติทหาร ไม่แก้ตัวแต่ยอมรับผิด ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้ผิดแต่เป็นกุมาริกาที่หนีตามเขาไปเองแต่เขากลับไม่โทษเธอ ไม่โยนความผิดให้เธอเลยแม้แต่น้อย กริชชานนท์และทุกคนมองเห็นถึงความจริงใจของผู้กองกรินทร์และไม่เสียแรงที่เคยคิดว่าเขาคือคนที่เหมาะสมกับกุมาริกา มอลลี่แอบตบมือเบาๆ ยอมรับในตัวหลานเขยมานานแล้ว

“ง่ายดีนะ ทำลูกสาวเขาเสียหายแล้วปิดท้ายด้วยการขอแต่งงาน งั้นทุกคนคงทำแบบนี้กันหมด รักชอบลูกสาวใครก็แค่ฉุดแล้วค่อยมาขอแต่งทีหลังแบบนี้ก็ได้สิ” น้ำน่านที่ยังฉุนหลานสาวไม่หายถามขึ้น เขาพยายามปั้นหน้าดุข่มขวัญอีกฝ่ายแล้วแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังเอาแต่นิ่ง ใบหน้าของเขาไร้ความรู้สึกจนคาดเดาอะไรไม่ได้ แววตาก็ดูสงบไปหมดนี่มันเป็นมนุษย์น้ำแข็งมาเกิดรึยังไงกันวะไอ้หมอนี่ ผิดกับอีกคนที่รออยู่ตรงห้องโถง เห็นว่าเป็นฝาแฝดกันแต่ไอ้แฝดคนนั้นกลับดูไม่นิ่งเท่าคนนี้เลย

“ผมรักน้ำเมยน้ำเมยก็รักผม เรารักกันเราก็น่าจะได้แต่งงานกันสิครับ ถ้าคุณอาคิดว่ามันดูง่ายไปงั้นช่วยแนะนำผมด้วยครับว่าผมต้องทำยังไงมันถึงจะดูยาก ดูลำบากแสนเข็ญพอ”

อ้าวไอ้เด็กเวรนี่! กวนส้นตีนกูงั้นหรอ น้ำน่านกัดฟันกรอดๆๆ จนผู้เป็นพ่อต้องส่ายหน้าเพื่อบอกให้เขาหยุด คนอย่างผู้กองกรินทร์เป็นคนตรงๆ ต้องพูดด้วยเหตุผลจะใช้อารมณ์ไม่ได้ ความรักของหลานสาวชลนทีรับรู้ดีทุกอย่างด้วยมอลลี่สนิทกับผู้เป็นภรรยาของเขามอลลี่จึงเล่าเรื่องทุกอย่างให้น้ำฟ้าฟังก่อนที่น้ำฟ้าจะมาเล่าให้เขาฟังอีกที

“เรื่องนี้ก็ให้คนเป็นพ่อกับแม่เขาตัดสินเอาแล้วกัน” ชลนทีโยนการตัดสินไปให้กริชชานนท์กับลูกสาว ทั้งสองสามีภรรยาก็เลยได้แต่มองหน้ากัน แม้ใจจะอยากด่าและชกอีกฝ่ายสักหมัดสองหมัดแต่กริชชานนท์ก็หาเหตุผลที่จะทำแบบนั้นไม่ได้ เขารู้แค่ว่าเขาโกรธผู้กองกรินทร์มาก โกรธจนอยากจะบีบคอให้ตายแต่พอถามว่าผู้กองกรินทร์ทำอะไรให้เขาโกรธหรือ...ก็ไม่มี ถ้าไม่นับเรื่องที่พาน้องๆ ปีนกำแพงบ้านมาผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ผู้กองกรินทร์ไม่ได้รู้เรื่องด้วยตอนที่กุมาริกาหนีไปหาเขา สถานการณ์มันบังคับทำให้กุมาริกาติดอยู่กับเขาที่แม่สอดแล้วเขาก็ไม่ได้ล่วงเกินเธอ โกรธก็โกรธแต่ก็เอาผิดอีกฝ่ายได้ไม่เต็มที่นี่เขาจะทำอย่างไรดี เรื่องที่เกิดขึ้นถ้าจะว่าไปตามผิดคือกุมาริกาต่างหากที่เป็นคนผิดเต็มๆ ไม่ใช่ผู้กองกรินทร์ กริชชานนท์รู้สึกเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนหงุดหงิดใจไปหมด

แต่ปัญหาครั้งนี้ก็ใช่ว่าจะหาทางออกไม่ได้เมื่อมาลองคิดดูดีๆ มันก็จริงอย่างที่ผู้กองกรินทร์ว่า ในเมื่อคนสองคนรักกันและผู้ใหญ่ก็เห็นดีเห็นชอบ แม้จะมีเรื่องไม่ถูกไม่ควรเกิดขึ้นแต่ทั้งสองคนก็น่าจะได้ครองรักกัน แล้วเรื่องนี้มันก็ไม่ถึงขั้นร้ายแรงจนต้องฆ่าแกงหรือต้องบีบขยี้หัวใจกันให้ตายเลย ไว้พรุ่งนี้เขาจะบุกไปหาพลโทกรันณ์ที่บ้าน ถ้าทางบ้านนั้นมีท่าทีที่ดีและทำให้เขาพอใจได้เรื่องที่เกิดขึ้นที่แม่สอดเขาจะยอมไม่ถือสา

“คุณน้ำเมยหยุดร้องไห้เถอะนะคะ ไม่ได้มีใครตายซักหน่อย” แก้วเจ้าจอมว่าอย่างหน่ายๆ พยายามจะปลอบแล้วแต่ก็คิดคำหวานๆ ไม่ทัน ตอนแรกที่รู้ว่ากุมาริกาทิ้งอนาคตของตัวเองแล้วหนีไปหาพี่ชายของเธอแก้วเจ้าจอมรู้สึกทึ่งมากๆ แต่หัวอกคนคลั่งรักเหมือนกันแก้วเจ้าจอมคิดว่ากุมาริกาทำถูกแล้วล่ะ เมื่อรักแล้วก็ต้องพุ่งชนให้ได้

“ฉันเสียใจค่ะคุณหมอ คุณพ่อกับคุณแม่โกรธมากที่รู้ว่าฉันหนีไปอยู่กับพี่ซีล”

“ฉันก็เสียใจและผิดหวังค่ะ”

“ผิดหวังที่ฉันทำแบบนี้หรอคะ”

“ผิดหวังที่คุณน้ำเมยไม่จับพี่ซีลปล้ำค่ะ อะไรกัน ไปอยู่ด้วยกันเป็นเดือนๆ แล้วยังไม่ได้เห็นขาอ่อนพี่ซีลอีก เสียแรงที่เป็นเด็กเมืองนอกทำไมไม่ใจเลยล่ะคะ ทำไมปอดแหกแบบนี้แค่ผู้ชายคนเดียวก็รวบหัวรวบหางไม่ได้!”

“ก็ฉันทำไม่เป็นนี่คะ”

“ก็บอกสิเดี๋ยวสอนให้!!!” กุมาริกาทำหน้าตื่นๆ หยุดร้องไห้ในทันที นี่แก้วเจ้าจอมโกรธเพราะว่าเธอไม่ยอมจับผู้กองกรินทร์ปล้ำเนี่ยนะ

“ไนเปอร์อย่ามาคายตะขาบให้คนอื่นเขาพี่ขอร้อง” ผู้หมวดศิขรินรีบปรามเมื่อเห็นว่ากุมาริกาหูผึ่งแล้ว รายนี้ยิ่งใจกล้าอยู่เดี๋ยวได้มาขอฝากตัวเป็นศิษย์กับเธอกันพอดี

“แล้วนี่คุยอะไรกันนักหนา ทำไมคุยกันนานแบบนี้นี่พ่อคุณจะไม่แอบฆ่าพี่ชายของผมหรอกใช่มั้ย” ผู้กองกวินทร์เดินวนไปมาด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย จะมาตายเอาตอนนี้ไม่ได้นะเขายังไม่ได้งอนให้ง้อเลย ไหนจะเรื่องรำแก้บนนั่นอีก

“ไม่มีใครฆ่าใครหรอก ที่นี่ไม่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อน” แล้วทุกสายตาก็หันไปจับจ้องอยู่ที่กริชชาภัทรเมื่อเขาเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น กุมาริการีบเข้าไปหาพี่ชายทันทีด้วยความเป็นห่วงผู้กองกรินทร์ไม่ต่างจากผู้กองกวินทร์

“พี่ซีลล่ะคะ คุณพ่อทำอะไรพี่ซีลรึเปล่า น้ำเมยเข้าไปข้างในได้มั้ย”

“ไม่ได้ ผู้ใหญ่เขาคุยกันอยู่รออยู่ข้างนอกนี่แหละ” กริชชาภัทรบอกเพราะตอนนี้ภายในห้องนั่งเล่นสถานการณ์ทุกอย่างเคลียร์แล้วแต่การสนทนาก็ยังไม่จบ ที่เขาเดินออกมาข้างนอกก็เพราะว่าเขาสะดุดตากับใครคนหนึ่งในบรรดาพี่น้องของผู้กองกรินทร์ ว่าเพลงพิณสวยสะดุดตาสะดุดใจแล้วแต่พอเขาได้เห็นเธอคนนี้...บนโลกนี้ยังมีคนที่สวยได้มากมายขนาดนี้อีกหรอ

กริชชาภัทรเดินไปยังชุดโซฟาที่เหล่าแก๊งฟันน้ำนมกำลังนั่งรอพี่ชายอยู่พร้อมกับกวักมือเรียกแม่บ้านให้หาน้ำหาท่ามารับแขก กุมาริกานี่ใช้ไม่ได้เลยเอาแต่ร้องห่มร้องไห้จนไม่ดูแลแขก เขานึกตำหนิน้องสาวก่อนจะหันมาทางแก้วเจ้าจอมที่กำลังใช้ให้นคินทร์นวดไหล่ให้อยู่ ดูวางท่าเป็นเจ๊โหดของน้องๆ ก่อนที่เธอจะเหลือบตามามองกริชชาภัทร แต่มองได้แป๊บเดียวก็หันมาบอกให้นคินทร์นวดไหล่ต่ออย่างไม่สนใจอีกฝ่าย จนกระทั่งแม่บ้านเอาน้ำกับขนมมาเสิร์ฟกริชชาภัทรจึงหยิบเอาน้ำส้มคั้นเย็นๆ มายื่นให้แก้วเจ้าจอมด้วยตัวเอง

“พี่ชายคุณคงคุยกับพ่อของผมอีกนาน ดื่มน้ำดื่มท่ารอก่อนนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ” แก้วเจ้าจอมรับแก้วน้ำส้มมาก่อนจะยื่นไปให้ธารนที “ในบรรดาพี่น้องเรานาวีอายุน้อยที่สุด น้องเล็กสุดต้องดื่มก่อนค่ะ” แล้วธารนทีก็รีบกระดกน้ำส้มคั้นในทันทีพร้อมกับย้ายก้นมานั่งขวางทางเอาไว้เพื่อไม่ให้กริชชาภัทรเข้ามาใกล้แก้วเจ้าจอมพร้อมกับมองหน้าอีกฝ่ายอย่างกวนๆ บ่งบอกให้รู้ว่าเขาหวงพี่สาวมาก แต่ถึงกระนั้นกริชชาภัทรก็ไม่ได้ถือสาเมื่อเขาหยิบน้ำส้มอีกแก้วมาส่งให้เธออีก แต่แก้วเจ้าจอมก็ส่งต่อให้คณานนท์ที่เป็นอายุน้อยสุดแต่ก็อายุมากกว่าธารนทีแค่ไม่กี่เดือน ทุกคนในแก๊งฟันน้ำนมพากันหัวเราะร่วนเมื่อรู้ว่ากริชชาภัทรเกิดปิ๊งเจ๊โหดเข้าให้แล้ว กุมาริกาก็เอาแต่เป็นห่วงผู้กองกรินทร์จนลืมบอกพี่ชายไปว่าเขาจะมาจีบแก้วเจ้าจอมไม่ได้

“ผมชื่อน้ำปิงครับ เป็นพี่คนโตของบ้าน” กริชชาภัทรเข้าใจว่าที่ทุกคนหัวเราะกันเพราะแก้วเจ้าจอมไม่ยอมรับเครื่องดื่มจากเขา เห็นตัวเล็กๆ รูปร่างบอบบางแบบนี้ตอนแรกเขาก็นึกว่าเธอจะเป็นน้องเล็กของแก๊งเสียอีก หน้าตาก็ดูอ่อนหวานเหมือนเด็กสาวเพิ่งเรียนมหาวิทยาลัย ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอโหนเชือกลงมาจากกำแพงบ้านของเขาเธอดูคล่องแคล่วและเก่งไม่ได้น้อยไปกว่าเหล่าพี่น้องเลย เห็นบอกว่าเป็นตำรวจด้วย ถ้าตำรวจจะสวยแล้วก็น่ารักขนาดนี้เขาก็ชักอยากจะเป็นโจรเสียแล้วสิ

“ก่อนหน้านี้คุณโหนเชือกลงมาจากกำแพงบ้านผม...คุณเก่งมากเลยนะครับ”

“เก่งอะไร” นคินทร์ที่นวดไหล่แก้วเจ้าจอมอยู่ว่าขึ้น ถ้าขืนไอ้หมอนี่มาเข้าใกล้พี่สาวของเขาเขาเล่นมันแน่ “แค่โหนเชือกแค่นี้พวกเราทำได้ตั้งแต่ห้าขวบแล้ว นี่มันของจิ๊บๆ พี่สาวผมเป็นนักแม่นปืนหญิงมือหนึ่งของทางกรมตำรวจ เป็นนักกระโดดร่มปีกร่มดาวดำจากค่ายนเรศวร ไอ้เรื่องโหนเชือกแค่นี้มันของเด็กๆ”

สรุปพี่น้องแก๊งนี้เป็นนักรบกันยกแก๊งรึไงเนี่ย กริชชาภัทรได้แต่มองแก้วเจ้าจอมอย่างทึ่งในความสามารถ นอกจากจะสวยแล้วกลิ่นตัวก็ยังหอมฟุ้ง หอมแบบยั่วยวนให้หลงใหลแต่เหล่าพี่น้องของเธอก็ดูจะหวงเธอมาก

“ชอบน้องสาวผมหรอ ผมว่าคุณเปลี่ยนความคิดจะดีกว่านะครับ” ผู้หมวดศิขรินว่ายิ้มๆ ส่วนผู้กองกวินทร์ก็ไม่พูดไม่จาอะไรเพราะเขาจะรอดูคนหน้าแตก

“ผมแค่อยากรู้จักกับน้องสาวของคุณน่ะครับ” อ้อหรอ ผู้หมวดศิขรินพยักหน้ารับก่อนจะหันมาทางแก้วเจ้าจอม

“เขาอยากรู้จักเราแน่ะไนเปอร์ แนะนำตัวกับเจ้าของบ้านหน่อยสิเดี๋ยวเสียมารยาทเขาจะหาว่าพี่ไม่สั่งไม่สอนนะ”

“ก็ได้ๆ” แก้วเจ้าจอมรับคำก่อนจะตวัดสายตามามองกริชชาภัทรอีกครั้งแล้วแนะนำตัว “ฉันชื่อสไนเปอร์ หรือร้อยตำรวจโทหญิงแพทย์หญิงแก้วเจ้าจอม วรธีดล เป็นหมอตำรวจประจำการอยู่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้”

“เป็นหมอด้วยหรอครับ” ที่สำคัญคือไม่ใช่นามสกุลสุวรรณเวช...น่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของผู้กองกรินทร์

“ใช่ ฉันเป็นน้องสาวร่วมท้องกับพี่ซีลพี่เรนเจอร์ เมื่อก่อนฉันนามสกุลสุวรรณเวชแต่ว่าตอนนี้เปลี่ยนมาใช้นามสกุลของผัวค่ะ มีผัวหนึ่งคนกับลูกอีกสองคน คนที่สามจะมามั้ยกำลังตกลงกับผัวอยู่ คิดว่าอาจจะมีลูกเพิ่มในอนาคตแต่ไม่คิดที่จะมีผัวเพิ่มค่ะเพราะงั้นไม่ต้องมาจีบไม่ต้องอยากรู้จักให้มาก จะชู้จะกิ๊กก็ไม่เอาทั้งนั้นแต่ถ้าอยากจะรู้จักฉันให้มากกว่านี้...เดี๋ยวจะต่อสายให้คุยกับผัวแทนนะคะ” ไม่แนะนำตัวเปล่าๆ แต่ยังชูแหวนแต่งงานที่นิ้วอวดด้วยก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังตามมา และคราวนี้ก็หัวเราะดังกว่าเดิมด้วยจนกุมาริกาต้องถอยออกจากประตูห้องนั่งเล่นแล้วเข้ามาหาพี่ชายเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

กริชชาภัทรหน้าเสียขึ้นมาทันที ให้ตายสินี่เธอมีสามีกับลูกแล้วจริงๆ หรอ ดูจากรูปร่างหน้าตาไม่เห็นจะเหมือนคนที่เคยมีลูกมาแล้วเลย

“เขาแต่งงานมีลูกมีสามีแล้วหรอ” เพื่อความชัวร์กริชชาภัทรจึงกระซิบถามน้องสาวเบาๆ

“ค่ะ คุณหมอสไนเปอร์มีสามีแล้ว สามีของเขาเป็นตำรวจที่เก่งมากๆ ในวงการตำรวจสามีของคุณหมอถือว่าเป็นนักรบฝีมือดีที่ทุกคนนับถือเลยนะคะ ลูกๆ ก็น่ารักมากค่ะ เอ๊ะ! เหมือนพี่กับพี่น้ำปายจะเคยไปรับขวัญลูกคนเล็กของเขาตอนคลอดด้วยนี่พี่จำไม่ได้หรอ” จำได้บ้าอะไร ตอนเป็นตัวแทนของที่บ้านไปรับขวัญเขาไม่ทันได้เจอกับพ่อแม่ของทารกน้อยเลยเพราะตอนนั้นมีงานด่วนเข้ามาเลยต้องรีบออกไปเคลียร์ คนที่ได้รับขวัญทารกน้อยจริงๆ ก็เลยมีแค่กริชชากรณ์น้องชายของเขา เขาไม่คิดว่าแก้วเจ้าจอมจะเป็นคุณแม่ของทารกน้อยในวันนั้น เขารู้ว่าผู้กองสองแฝดมีน้องสาวและน้องสาวก็มีสามีมีลูกแล้ว ป่านนี้เธอคงอยู่บ้านกับลูก ใครจะไปคิดว่าเธอก็แอบมาปีนกำแพงบ้านของเขาเหมือนกัน ที่ผ่านมาก็ไม่เคยได้เห็นหน้าจริงๆ สักครั้งเพราะเขาสนใจดูแค่ประวัติของผู้กองกรินทร์คนเดียว

“ตกลงจะคุยกับผัวฉันมั้ยคะจะได้ต่อสายให้” แก้วเจ้าจอมแสร้งทำหน้าซื่อถามย้ำอีกจนกริชชาภัทรอายไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน จะถูกใจสาวแต่ละทีทำไมถึงมีแต่คนมีเจ้าของแล้ววะเนี่ย อย่างเพลงพิณน่ะเพิ่งแต่งงานแต่กับแก้วเจ้าจอม...มีลูกแล้วสอง นี่สามีของเธอจะตามมายิงเขาไส้แตกมั้ยเนี่ย แล้วไอ้พวกพี่น้องของเธอนี่ก็ช่างกวนส้นตีนเขากันจริงๆ เมื่อไหร่พวกมันจะหยุดหัวเราะกันวะ

“เออ ไม่เป็นไรครับ ขอโทษครับที่ผมเสียมารยาท” ท่าทีของเธอไม่เหมือนเพลงพิณเลยสักนิด กับเพลงพิณนั้นแสนจะอ่อนโยนเรียบร้อยแต่กับเธอคนนี้...ดูร้ายกว่าเป็นไหนๆ เหล่าพี่น้องก็ดูจะเกรงใจเธอกันด้วย ท่าทางน่าจะเป็นขาโหดของแก๊งด้วยซ้ำ

“นอกจากผัวของเจ๊เปอร์ก็ไม่มีใครคุมเจ๊เปอร์ได้ทั้งนั้น ทางที่ดีอยู่ให้ห่างๆ เจ๊แกเอาไว้จะดีกว่าครับ” อรินเตือนด้วยความหวังดีแล้วก็หัวเราะออกมาอีก เสียงหัวเราะของแก๊งฟันน้ำนมทำให้คนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นเดินออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้กองกวินทร์รีบวิ่งเข้าไปหาผู้กองกรินทร์ตัดหน้ากุมาริกาเพื่อสำรวจดูว่าพี่ชายของเขาถูกพ่อตากระทืบตามที่เขาแช่งเอาไว้มั้ย พอเห็นว่าพี่ชายไม่มีร่องรอยบุบสลายก็ค่อยเบาใจหน่อย

“โอเคใช่มั้ยพี่”

“อืม ทุกอย่างเรียบร้อย” ผู้กองกรินทร์ยิ้มตอบน้องชายก่อนจะหันไปค้อมศีรษะให้กริชชานนท์ด้วยความเคารพ พอเห็นพี่ชายกับพ่อตาท่าจะเคลียร์กันได้จริงๆ ผู้กองกวินทร์ก็เชิดหน้าใส่อีก

“ไม่ตายห่าก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แต่เรื่องความลับที่ปิดไว้น่ะผมยังงอนอยู่นะ รีบๆ มาง้อด้วย” เมื่อพี่ชายปลอดภัยเขาก็สบายใจก่อนถูกกุมาริกาผลักหนีเพราะเธอก็อยากเข้ามาหาผู้กองกรินทร์เหมือนกัน

“พี่ซีลคุยกับคุณพ่อแล้วใช่มั้ยคะ คุณพ่อดุพี่ซีลรึเปล่า คุณพ่อตีพี่ซีลมั้ย”

“แหม พ่อดูเป็นคนใจร้ายขนาดนั้นเลยหรอ” พูดมาไม่เกรงใจพ่อเลยนะ กริชชานนท์งอนลูกสาวก่อนจะดึงเธอมาหาเมื่อเห็นเธอเอาแต่กอดผู้กองกรินทร์จนแทบจะสิงร่างของเขาอยู่แล้ว

“ถ้ายังไงผมขอพาน้องๆ กลับบ้านก่อนนะครับคุณอา มารบกวนที่บ้านคุณอานานแล้ว” ผู้กองกรินทร์ไม่ได้สนใจจะพูดกับกุมาริกา เขาหันไปกวักมือเรียกน้องๆ ทุกคนมาหาจนน้ำอิงต้องร้องเรียกแก้วเจ้าจอมเมื่อเพิ่งจะได้คุยกัน

“น้องชมพูกับน้องโมกคงหลับกันแล้วล่ะสิคุณแม่ถึงออกมาซนที่นี่ได้”

“หลับอุตุแล้วค่ะคุณอา คุณพ่อของพวกเขากล่องนอนเก่ง” เพราะพลโทกรันณ์กับราชาวดีเคยพาหลานตัวน้อยๆ ทั้งสองคนมาอวดน้ำอิงเลยอดคิดถึงหลานตัวน้อยๆ ทั้งสองคนไม่ได้

“ขอโทษคุณอา คุณลุงคุณป้าแล้วก็คุณตาคุณยายกันสิ” ผู้กองกรินทร์บอกกับน้องๆ อีก แก๊งฟันน้ำนมก็เลยรีบยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมเป็นการขอโทษจนเจ้าของบ้านโกรธไม่ลง เมื่อเห็นว่าพี่ชายคุยกับพ่อตาแม่ยายเข้าใจกันแล้วทุกคนก็ขอตัวลากลับบ้านทันทีโดยมีผู้กองกรินทร์เดินรั้งท้าย

“พี่ซีล” กุมาริการ้องเรียกแล้ววิ่งเข้าไปหาเขา ทำไมเขาถึงจะกลับไปดื้อๆ แบบนี้ทำไมไม่คุยอะไรกับเธอเลยล่ะ เขามาที่นี่ก็เพราะอยากเจอเธอไม่ใช่หรอ “คุณพ่อกับพี่ซีลคุยอะไรกันหรอคะทำไมคุยกันนานจังเลย คุณพ่อโกรธพี่ซีลมั้ย คุณพ่อจะให้เราคบกันรึเปล่า” เธอจับมือของเขาแน่นไม่ยอมปล่อยผู้กองกรินทร์เลยดึงมือตัวเองคืน

“ไปถามพ่อคุณเอาแล้วกัน ผมต้องรีบพาน้องๆ กลับบ้าน”

“แต่ว่า...”

“เอาน่าผมต้องรีบไป ไนเปอร์แอบหนีผัวออกมาเดี๋ยวผัวยัยนั่นหาเมียไม่เจอได้องค์ลงแน่ ผมต้องรีบไปจริงๆ” เขาเอาแก้วเจ้าจอมมาอ้างก่อนที่จะเดินตามน้องๆ ไป ซึ่งพอคล้อยหลังกุมาริกาผู้กองกรินทร์ก็ยิ้มออกมาอย่างสุขใจ แม้ว่าตอนนี้คำขอแต่งงานของเขาจะยังไม่ได้รับคำตอบรับแต่ทุกคนในครอบครัวของกุมาริกาก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาดูออกว่าทุกคนในครอบครัวของเธอไม่ได้โกรธหรือรังเกียจเขาเสียทีเดียว คุณตากับคุณยายของเธอก็ใจดีกับเขามาก เขาเชื่อว่าความรักและความจริงใจที่เขาแสดงออกมาผู้ใหญ่ทางบ้านของเธอจะรับรู้ได้ ถึงเขาจะแสดงความรู้สึกออกมาไม่เก่งแต่มันก็จริงใจไม่มีเสแสร้ง เขารักกุมาริกามากและเขาก็อยากแต่งงานกับเธอนี่คือสิ่งที่ออกมาจากหัวใจของเขา พรุ่งนี้ว่าที่พ่อตากับแม่ยายของเขาจะไปร่วมงานที่บ้านสุวรรณเวชและพูดคุยกันเรื่องนี้อีกทีแต่เขาก็คิดว่าคงจะไม่มีปัญหาอะไรเพราะที่ผ่านมาพ่อของเขาก็ช่วยปูทางเรื่องความรักให้เขากับคนบ้านนี้มาโดยตลอด อีกทั้งทุกๆ คนที่บ้านของเขาต่างก็อยากได้กุมาริกามาเป็นสะใภ้ทั้งนั้น แม้ว่าวันนี้จะยังไม่ได้มีการตอบรับใดๆ ผู้กองกรินทร์ก็พอจะรู้คำตอบให้หัวใจได้ชุ่มชื้นแล้ว เขาอยากจะบอกกุมาริกาเหลือเกินว่าเขาเพิ่งจะขอเธอแต่งงานมาแต่เขาก็บอกไม่ได้เพราะกริชชานนท์ขอเอาไว้ แค่นี้เธอก็ติดเขามากแล้วถ้าเขาโอ๋เธออีกเธอได้หอบเสื้อผ้าตามเขาไปอยู่ที่บ้านสุวรรณเวชตั้งแต่คืนนี้แน่ๆ

******************************************

อ่ะ พี่ไม่รุก แต่พี่ขอแต่งงานเลย

ตอนหน้าจะมีเหตุระทึกเกิดขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำเมย คืออะไร...โปรดติดตาม

**************************************

​

​