43.ปลายเข็มฉีดยา

ในงานฉลองตำแหน่งใหม่ของพลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์จัดขึ้นแบบเล็กๆ ในครอบครัว ตอนเช้ามีใส่บาตรที่หน้าบ้าน ตอนกลางวันก็ถวายเพลส่วนตอนเย็นมีงานเลี้ยงในสวนริมสระว่ายน้ำของบ้าน แขกที่มาร่วมงานก็คนเดิมๆ ที่คุ้นเคยกันทั้งครอบครัวของผบ.คเชนทร์ ผู้การคณิน ผู้การนที ผู้กำกับไกรจักร ครอบครัวทางฝั่งพ่อตาแม่ยายของ ท่าน ผบ.ทบ.คนใหม่แล้วก็เพื่อนฝูงที่สนิทกันรวมถึงแก๊งฟันน้ำนมที่มารวมตัวกันครบทุกคน อาหารการกินอร่อยถูกปากทุกคน การตกแต่งอาหารก็ดูสวยงดงามด้วยฝีมือของเพลงพิณ ในฐานะของสะใภ้บ้านสุวรรณเวชเธอแสดงฝีมือเต็มที่เพื่อไม่ให้พ่อแม่สามีได้อายแขกจนงานออกมาสมบูรณ์แบบ น้องชมพูกับน้องโมกก็สนุกกันมากที่มีการจัดงานสนุกๆ ที่บ้าน ทั้งสองพี่น้องวิ่งเล่นกันไปมาตามประสาเด็กวัยกำลังซนจนคุณพ่อต้องวิ่งไล่จับอยู่นาน เรียกว่าเหนื่อยกว่าวิ่งจับคนร้ายเลยก็ว่าได้ก่อนที่น้องชมพูจะถูกคุณพ่อจับยัดใส่เป้อุ้มเด็กด้านหน้า ส่วนน้องโมกอยู่ในเป้อุ้มด้านหลังเพื่อป้องกันความซน และอีกหนึ่งคนที่ถูกสารวัตรพนาคุมตัวเอาไว้ข้างกายก็คือแก้วเจ้าจอม เพราะเมื่อคืนนี้เธอแอบหนีไปก่อเรื่องที่บ้านกุมาริกาเขาก็เลยทำโทษกักบริเวณโดยการสั่งห้ามเธออยู่ห่างเขาเกินหนึ่งเมตรและงดดื่มเหล้าในคืนนี้ด้วย แต่ถึงจะไม่ได้ดื่มเหล้าแต่แก้วเจ้าจอมก็ไม่ได้โวยวายด้วยตอนนี้ลูกๆ เริ่มโตกันแล้วเธอจึงอยากเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกๆ ดู ดังนั้นเธอจึงยอมเชื่อฟังสามีแล้วอยู่เคียงข้างเขากับลูกๆ ไม่ยอมผละไปไหน

“โห นี่ขนาดแค่งานภายในครอบครัวยังจัดซะหรูหราเลย” กุมาริกามองดูบรรยากาศงานรอบๆ ตัวขณะเดินตามผู้เป็นพ่อกับแม่เข้ามาในบ้านสุวรรณเวชพร้อมด้วยพี่ชายทั้งสองคนและมอลลี่ ซึ่งพอครอบครัวของเธอมาถึงพลโทกรันณ์กับราชาวดีก็รีบลุกออกมาต้อนรับด้วยตัวเองพร้อมด้วยพลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อย กริชชานนท์นำครอบครัวเข้าไปทักทายอีกฝ่ายด้วยสนิทสนมเป็นเพื่อนกันมานาน แม้แต่น้ำอิงก็ยังเข้าไปพูดคุยกับราชาวดีและหมอเอื้อย ขวัญตาก็รีบเดินออกมาต้อนรับด้วยครั้งในอดีตเธอนั้นเป็นแฟนคลับตัวยงของน้ำอิงมาก่อน

“พวกพ่อๆ แม่ๆ เขาสนิทกันจังเลยนะพี่น้ำปิง” กริชชากรณ์กระซิบกับพี่ชาย ถ้าสนิทกันแบบนี้ท่าทางธุระเรื่องของกุมาริกากับผู้กองกรินทร์จะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

“น้ำปิง น้ำปาย น้ำเมย เอาดอกไม้มาให้คุณลุงสิลูก” น้ำอิงหันมาบอกลูกๆ และเป็นเชิงแนะนำลูกๆ ให้ได้รู้จักกับผู้หลักผู้ใหญ่ไปในตัว ทั้งกริชชาภัทรและกริชชากรณ์จึงเอาของขวัญและช่อดอกไม้มามอบให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ในขณะที่กุมาริกายังยืนกอดช่อดอกไม้แน่น หูตาแลดูแพรวพราวระยับขณะมองชายหนุ่มร่างสูงที่เข้ามาช่วยรับของขวัญจากคุณพ่อทั้งสองของตนไปเก็บรวมเอาไว้บนโต๊ะของขวัญและแจกันสำหรับใส่ช่อดอกไม้ เธอเดินเข้าไปหาเขาในทันทีแล้วส่งยิ้มหวานๆ ให้

“พี่ซีล...”

“ผมชื่อเรนเจอร์ คนนู้นต่างหากพี่ซีล” เขาชี้ไปทางฝาแฝดของตัวเองที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่กับเหล่าพี่น้อง บนไหล่ของเขามีแมวอ้วนขนฟูสีขาวใส่ชุดกระโปรงและติดกิ๊บสีชมพูนั่งอยู่ วันนี้พวกเขาทั้งสองคนแต่งตัวเหมือนกันทุกอย่าง ตอนแรกกุมาริกาก็จะเชื่อแล้วแต่พอคนที่มีแมวนั่งอยู่บนไหล่แอบยื่นมือไปแย่งขนมของหลานๆ มากินเธอถึงเริ่มเอะใจ คนที่จะแย่งขนมหลานได้แบบนี้มีอยู่คนเดียวและคนๆ นั้นก็ไม่ใช่ผู้กองกรินทร์ด้วย

“แล้วแหวนแต่งงานไปไหน” ถ้าเป็นผู้กองกวินทร์ก็ต้องใส่แหวนแต่งงาน แล้วก็บังเอิญว่าไอ้คนที่กำลังแย่งขนมหลานอยู่ดันมีแหวนแต่งงานที่นิ้วเสียด้วย “ถ้าคุณชื่อเรนเจอร์แล้ว...ทำไมเรามีรอยแผลเป็นที่มือเหมือนกันล่ะคะ” กุมาริกาดึงมือข้างที่มีรอยแผลเป็นจากการกรีดฝ่ามือของเขามาดูและไม่ดูเปล่าแต่เธอยังไล้ปลายนิ้วลงบนฝ่ามือของเขาด้วยจนผู้กองกรินทร์ต้องขบกรามตีหน้านิ่งเอาไว้

ยัยเด็กบ้านี่! ริอ่านมาลวนลามเขาต่อหน้าพ่อกับแม่งั้นหรอ

พลโทกรันณ์แอบหัวเราะหุๆ ที่เห็นลูกชายถูกสาวรุกต่อหน้าต่อตาแต่กริชชานนท์กลับควันออกหู ยัยเด็กนี่เอาอีกแล้ว จะโทษอีกฝ่ายก็ไม่ได้เพราะลูกสาวของตัวเองเป็นคนบุกเขาก่อน

“น้ำเมยมาแสดงความยินดีกับคุณพ่อทั้งสองค่ะ” กุมาริกาหันมาฉีกยิ้มน่ารักๆ ให้พ่อว่าที่สามีทั้งสองพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้

“ขอบใจหนูน้ำเมยมากนะลูก” สดใสน่ารัก...เหมาะสมกับจะมาเป็นลูกสะใภ้ของเขาจริงๆ พลโทกรันณ์คิดในใจกุมาริกาก็เลยฉีกยิ้มแหะๆ ให้อีกก่อนจะพูดอย่างเขินๆ อายๆ ว่า

“...นอกจากจะมาแสดงความยินดีแล้ว ความจริง...น้ำเมยอยากมาสู่ขอพี่ซีลด้วยค่ะ”

“น้ำเมย!!!” กริชชานนท์กับน้ำอิงแทบจะร้องปรามไม่ทัน กริชชาภัทรรีบยื่นมือมาปิดปากน้องสาวเอาไว้ ทุกคนพากันทำหน้าเหวอ ยัยเด็กคนนี้รุกแรงเป็นบ้าเลยเว้ย แม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังทำหน้าไม่ถูกมีเพียงแค่พลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์เท่านั้นที่ดูจะชอบใจที่สุด

“เอาเลยลูกพ่อยกให้ ยกให้ฟรีๆ ด้วยนะจะเข้าหอกับพี่เขาวันนี้เลยมั้ยวันนี้ฤกษ์ดีซะด้วยสิ”

“พี่รันคะ” ราชาวดีรีบปรามสามีตัวเองอีกคนด้วยเกรงใจกริชชานนท์กับน้ำอิงที่ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรแล้ว เธอเข้าใจทั้งสองสามีภรรยาดีเพราะแก้วเจ้าจอมก็รุกแรงแบบนี้เหมือนกัน

“ถ้าเด็กๆ จะใจร้อนกันขนาดนี้เห็นทีวันนี้ผมกับคุณกริชคงมีเรื่องต้องคุยกันแล้วล่ะครับ ผมเชิญคุณกริชกับคุณน้ำอิงมาก็เพราะว่าอยากจะพูดคุยเรื่องของลูกๆ โดยเฉพาะ”

“ก็ดีครับ ผมก็มีเรื่องข้องใจอยู่เหมือนกัน” กริชชานนท์ตอบพลโทกรันณ์แล้วแสยะยิ้มใส่ผู้กองกรินทร์ก่อนจะกวาดสายตามองไปทางเหล่าแก๊งฟันน้ำนม โต๊ะสำหรับจัดงานเลี้ยงเป็นโต๊ะตัวยาวประดับดอกไม้นั่งหันหน้าเข้าหากัน โต๊ะหนึ่งเป็นโต๊ะของผู้ใหญ่ส่วนอีกโต๊ะเป็นของลูกๆ หลานๆ ซึ่งตอนนี้พวกมันอยู่กันครบทุกคนเลย ทั้งคนตัวใหญ่แล้วก็คนตัวจิ๋วกับแมวอีกสองตัว

“อ้อจริงสิ เมื่อคืนนี้มีคนบุกรุกบ้านผมยามวิกาลด้วย ไหนๆ ที่นี่ก็มีทั้งตำรวจทหารคนใหญ่คนโตอยู่เยอะแล้วผมขอแจ้งความที่นี่เลยได้มั้ยครับ” ไหนๆ ก็มาแล้วงานนี้ต้องเอาเรื่องมันเสียหน่วย

“บุกรุกหรอครับ ใครมันจะกล้าครับ” พลเอกคีรินทร์รีบถามด้วยเข้าใจว่ามีเหตุด่วนเหตุร้ายจริงๆ จนเมื่อเห็นกริชชานนท์หันมาจ้องหน้าผู้กองกรินทร์และเลยไปมองทางเหล่าแก๊งฟันน้ำนมเขาก็เริ่มจะเข้าใจ ถึงว่าสิเมื่อคืนนี้อยู่ๆ ก็หายหัวออกจากบ้านไปกันหมดทิ้งให้เพลงพิณ ขวัญคณินกับนทีธาราเตรียมดอกไม้เตรียมของทำอาหารกันอยู่สามคน สารวัตรพนานี่เดินถือก้านมะยมวนไปมาอยู่ที่หน้าบ้าน พอแก้วเจ้าจอมกลับมาเขาก็หิ้วเธอขึ้นห้องไปเลย ส่วนผู้กองกวินทร์ก็คลานเข่าเอาดอกไม้ไปให้เมียอย่างคนมีความผิด เพราะเมื่อคืนนี้เขาต้องรีบพาพ่อตากับแม่ยายกลับไปพักผ่อนที่บ้านของเขาพลเอกคีรินทร์ก็เลยยังไม่ได้สอบสวนเรื่องนี้ ไอ้เด็กพวกนี้นี่มันไปบุกรุกบ้านเขามาหรอเนี่ย

“เดี๋ยวผมสั่งซ่อมโหดคนร้ายให้เองครับคุณกริชไม่ต้องห่วง” ขายหน้าพ่อชะมัด พลเอกคีรินทร์หันมามองหน้ากันกับพลโทกรันณ์ ไอ้พี่น้องแก๊งนี้มันรักมากเหลือเกิน ทั้งๆ ที่เกิดกันคนละท้องแต่ก็รักกันราวกับมีพ่อแม่คนเดียวกัน ถ้ารวมตัวกันทำเรื่องดีเขาไม่ว่าเลยนี่ดันมารวมตัวกันก่อเรื่อง

กริชชานนท์ น้ำอิงและมอลลี่ถูกเชิญให้ไปร่วมโต๊ะกับทุกคน ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็ต้อนรับเป็นอย่างดีด้วยรู้ดีว่าในอนาคตจะได้ดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน กุมาริกายังยืนยิ้มหวานให้ผู้กองกรินทร์อยู่ ทำท่าจะเดินเข้าไปควงแขนเขาแต่น้ำอิงก็รีบเดินกลับมาแล้วลากเอาตัวเธอไปด้วย

“น้ำเมย ไปไหว้ผู้ใหญ่ให้ครบทุกคนก่อน จริงๆ เล้ยลูกคนนี้” เพราะวันนี้ผู้ใหญ่จะมีการคุยเรื่องของเธอกับผู้กองกรินทร์ด้วยดังนั้นกุมาริกาจึงต้องไปไหว้ผู้ใหญ่ทุกๆ คนเพื่อเป็นการฝากเนื้อฝากตัว ผู้กองกรินทร์ขำตามเมื่อเห็นยัยตัวยุ่งถูกแม่ลากตัวไป ทุกคนในบ้านของเขารักเธอมากอยู่แล้ว เรื่องไหว้ผู้ใหญ่ฝากเนื้อฝากตัวคงไม่ใช่ปัญหาอีกทั้งกุมาริกาก็ตีสนิทกับทุกคนเก่ง ความน่ารักสดใสของเธอจะทำให้ได้ใจของทุกคนมาครองได้ไม่ยาก

“เชิญคุณน้ำปิงกับหัวหน้าน้ำปายทางนี้เลยครับ น้องๆ ผมกำลังย่างบาร์บีคิวกัน จริงสิผมมีเรื่องงานจะคุยกับหัวหน้าน้ำปายพอดี เรื่องที่อุ้มผางน่ะครับ” เมื่อกุมาริกาเข้าไปไหว้ผู้ใหญ่แล้วเขาก็หันมาชวนกริชชาภัทรและกริชชากรณ์ไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย เพราะเคยร่วมงานกันบ่อยผู้กองกรินทร์กับกริชชากรณ์เลยมีเรื่องให้ได้พูดคุยกันและกริชชากรณ์ก็ยังรู้จักผู้หมวดศิขรินกับอรินด้วยเขาจึงเข้าไปร่วงวงกับแก๊งฟันน้ำนมได้อย่างสนิทใจ

แม้แก๊งฟันน้ำนมจะให้การต้อนรับเป็นอย่างดีและหาเรื่องมาชวนคุยแต่กริชชาภัทรกลับรู้สึกเกร็งๆ เมื่อเขาต้องมานั่งข้างๆ สารวัตรพนาและอีกข้างของสารวัตรพนาแก้วเจ้าจอมก็กำลังนั่งคุยกับลูกชายตัวน้อยในอ้อมแขนอยู่ ส่วนสารวัตรพนาก็กำลังป้อนแตงโมให้กับลูกสาวหน้าตาน่ารักด้วย เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ทำให้เขารู้สึกละอายใจ เขาเลิกคิดไม่ดีกับเพลงพิณแล้วและหวังว่าจะได้เจอผู้หญิงคนใหม่ คิดว่าแก้วเจ้าจอมจะยังโสดแต่ที่ไหนได้กลับมีพร้อมทั้งลูกสาวลูกชายซ้ำสามีของเธอก็ยังนั่งอยู่ข้างๆ เขา สามีของเธออายุน่าจะมากกว่าเขาเกือบสิบปี...ได้เมียเด็กนี่หว่า เห็นว่าเป็นถึงสารวัตร เป็นตำรวจที่อยู่ชายแดนใต้ซึ่งดูจากเนื้อตัวที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ไหนจะรอยบากที่แก้มอีกคาดว่าเขาน่าจะผ่านศึกมาเยอะ หน้าตาคมเข้ม มาดนิ่งแต่แววตากลับอ่อนโยนมากเมื่อยามมองและพูดคุยกับลูกเมีย

“คูมป้อขา คูมยุงแย่งตะหนมน้อนจมปูอีกแย้วค่ะ ตะกี้นี้ก็แย่งแตงมอกับอะหง่อนของต้าวโมกด้วย”

“น้องชมพูกับน้องโมกมีขนมเยอะแล้วก็แบ่งคุณลุงทานด้วยสิคะ นี่ไงๆ พ่อเอาแตงโมกับองุ่นมาเพิ่มให้แล้ว แถมปีโป้ให้ด้วยนะ”

“ปีป้อ” น้องโมกที่นั่งอยู่บนตักคุณแม่หันมาจ้องเยลลี่กับจานผลไม้ที่คุณพ่อเอามาให้ตาแป๋ว แก้วเจ้าจอมก็เลยรับเอาเยลลี่มาจากสามีแล้วใช้ช้อนบดเยลลี่เป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนจะป้อนให้น้องโมก ส่วนสารวัตรพนาก็บดเยลลี่ป้อนน้องชมพูด้วยเพราะถ้าไม่บดก่อนเยลลี่อาจติดคอเด็กตัวเล็กๆ ได้ พอป้อนเยลลี่ให้ลูกสาวคนเล็กแล้วสารวัตรพนาก็ยื่นช้อนมาป้อนให้ลูกสาวคนโตด้วยอีกคน

“อาหย่อย” น้องชมพูกับน้องโมกตบมือน้อยๆ อย่างถูกใจแก้วเจ้าจอมเลยเบียดตัวเข้าหาสามีแล้วกระซิบบอกเขาบ้าง

“อร่อยเหมือนกันค่ะ...หมายถึงพี่พนานะคะไม่ใช่ขนม” เธอหัวเราะคิกๆ อย่างน่ารักแล้วก็ป้อนขนมให้ลูกต่อ สารวัตรพนาแทบจะหุบยิ้มไม่ลงแล้วเอื้อมแขนกอดแก้วเจ้าจอมกระชับแนบตัว ลูกๆ ทั้งสองคนที่นั่งตักอยู่ก็เลยพลอยถูกกอดไปด้วย

“เฮ้ยๆ เกรงใจแขกบ้าง” ผู้กองกวินทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามร้องบอกเมื่อน้องสาวกับน้องเขยทำท่าจะรวมร่างกันอย่างไม่เกรงใจลูก กริชชาภัทรที่นั่งอยู่ข้างๆ เริ่มทำตัวไม่ถูกจึงทำเป็นยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ

สารวัตรพนาหันมามองทางแขกที่นั่งอยู่ข้างๆ เรื่องเมื่อคืนนี้เขารู้หมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนจะมีใครบางคนแถวนี้มาจีบเมียของเขาด้วยสิ แต่เขาก็ไม่ถือสาหรอกเพราะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันและแก้วเจ้าจอมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร กริชชาภัทรเองก็มีมารยาทมากพอ

“ขอโทษนะครับที่เสียมารยาท” เขาบอก น้องชมพูกับน้องโมกที่หันมามองตามเห็นแขกแปลกหน้าก็รีบยกมือขึ้นธุจ้าทันทีตามที่คุณยายแก้มเคยสอนเอาไว้

“จุ๊จ้า”

“สวัสดีครับ” กริชชาภัทรยิ้มตอบสองพี่น้อง โอ้โห ลูกสาวลูกชายหน้าตาน่ารักมาก ตัวขาวๆ แก้มป่องๆ ตาโตๆ อย่างกับตุ๊กตาทั้งพี่ทั้งน้องเลยกลิ่นตัวก็หอมฟุ้งเหมือนคุณลุงแฝด เหมือนแม่ด้วย แม้แต่ที่ตัวสารวัตรพนาก็ยังมีกลิ่นหอมที่ติดมาจากลูกเมีย นี่ป้ามอลลี่เห็นสองพี่น้องคู่นี้หรือยังเนี่ย ถ้าเห็นเข้าคงได้รีบมาจองตัวเอาไปปั้นเป็นดาราแน่ๆ

“ลูกๆ น่ารักจังเลยครับ”

“น่ารักเหมือนแม่ของพวกเขาน่ะครับ” พอถูกชมว่าน่ารักน้องชมพูก็ยกสองมือน้อยๆ มากุมแก้มตัวเองแล้วหัวเราะแหะๆ อย่างชอบใจ ส่วนน้องโมกก็กอดคุณแม่แน่นเมื่อเห็นว่าแขกเปลกหน้าเป็นผู้ชาย หนุ่มน้อยหวงคุณแม่มาก นอกจากคุณพ่อแล้วน้องโมกก็ไม่ชอบให้ใครมาเข้าใกล้คุณแม่ของน้องโมกอีก

“เรื่องเมื่อคืนนี้ที่ภรรยาของผมกับพี่ๆ น้องๆ ของเขาพากันไปบุกรุกบ้านของคุณผมต้องขอโทษแทนภรรยาด้วยนะครับ เมื่อคืนนี้ผมจัดการดุไนเปอร์ให้แล้ว” ดุให้แล้ว...ปากบอกว่าดุแต่แววตาที่สื่อคล้ายจะแฝงความนัยว่าไม่ใช่การดุตามปกติแต่น่าจะเป็นการดุกันบนเตียง กริชชาภัทรคิดว่าสารวัตรคนนี้คงรู้ว่าเมื่อคืนนี้เขาเสียมารยาทกับแก้วเจ้าจอมไปก็เลยตั้งใจพูดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ทางผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษที่เสียมารยาทกับภรรยาของสารวัตร”

“ไม่เป็นไรครับ มันแค่เรื่องเข้าใจผิดแล้วก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย” ท่าทีดูสุภาพหน้ายิ้มอย่างเป็นมิตรแต่น้ำเสียงแบบนี้...ท่าทางจะเป็นพวกหึงโหดเว้ย ได้เมียเด็กแล้วเมียยังสวยขนาดนี้สารวัตรคนนี้คงเป็นคนหวงเมียมาก

เจอรังสีแห่งความหึงเข้าไปกริชชาภัทรก็เริ่มทำตัวไม่ถูก ผู้กองกวินทร์เห็นเข้าก็เลยบอกให้นคินทร์มาชวนกริชชาภัทรไปนั่งดื่มด้วยเพื่อหลบรังสีแห่งความหึง ปกติสารวัตรพนามักไม่ค่อยสนใจเรื่องส่วนตัวของใคร ไม่ชอบยุ่งกับใครและออกจะเป็นคนที่สุภาพเรียบร้อยมาก แต่...อย่าให้ได้หึงเชียว ลูกกับเมียคือของที่สารวัตรพนาหวงมาก หวงกว่าอะไรทั้งนั้นใครก็ตามอย่าได้มาแตะต้องเด็ดขาด

“อุ๊ยหึงโหด เร้าใจเมียที่สุดผัวขา” มาดหึงโหดของสามีกระแทกใจแก้วเจ้าจอมอย่างแรง พอนคินทร์มาชวนกริชชาภัทรไปดื่มด้วยกันที่อีกด้านของโต๊ะเธอก็โถมเข้าไปกอดซุกซบสามีทันที ลูกๆ ก็เป็นใจเหลือเกินกอดทั้งพ่อทั้งแม่เอาไว้ด้วยกัน

ผู้กองกวินทร์เห็นความน่ารักของครอบครัวน้องสาวแล้วก็นึกถึงคำพูดของเพลงพิณขึ้นมา ตอนนี้เธอกำลังแต่งตัวอยู่บนห้องเพราะมีเซอร์ไพรส์ในงานให้คุณพ่อทั้งสอง ไว้เธอแต่งตัวเสร็จแล้วเขาถึงจะขึ้นไปรับ เพลงพิณอยากมีลูกมากเธอบอกเขาว่าเธออยากมีครอบครัวน่ารักๆ แบบนี้...ใช่ เขาเองก็อยากมี ถึงเมื่อก่อนจะรู้สึกว่าการมีลูกมันน่ากลัวแต่พอเพลงพิณบอกว่าอยากมีเขาก็เริ่มรู้สึกอยากจะมีบ้าง ไหนจะได้เห็นความน่ารักของหลาน ความอบอุ่นของครอบครัวสารวัตรพนา เขาอยากกอดเพลงพิณกับลูกเอาไว้พร้อมๆ กันเหมือนกับที่สารวัตรพนากอดลูกเมียอยู่ตอนนี้ อยากเอาลูกกับหลานมาเลี้ยงด้วยกันแล้วสอนให้รักกันเป็นแก๊งฟันน้ำนมรุ่นที่สอง

“อยากมีลูกเว้ย” เขาบ่นออกมาคนเดียว ขณะที่กุมาริกาที่เพิ่งไหว้ผู้ใหญ่เสร็จเข้ามานั่งลงข้างๆ แล้วมองหาผู้กองกรินทร์ เขาไปไหนกันนะเมื่อกี้นี้ยังเห็นนั่งอยู่ข้างๆ น้องชายไม่ใช่รึไง กุมาริกามองหาเขาไปรอบๆ ตัวจนเห็นเขาอยู่ที่มุมอาหาร อ๋อ สงสัยเขาจะไปเตรียมของกินเอาไว้รอเธอระหว่างที่เธอไปไหว้ผู้ใหญ่ ช่างน่ารักเสียจริงๆ เลยพี่ซีลเนี่ย

กุมาริกายิ้มร่าเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์เดินถือจานของกินมากมายกลับมาที่โต๊ะแล้วนั่งลงข้างๆ เธอ เธอฉีกยิ้มตามด้วยนึกว่าเขาจะเอาของกินมาให้แต่ทว่า...เขากลับยื่นจานบาร์บีคิวเนื้อฉ่ำๆ ไปทางน้องชายเสียอย่างนั้น

“อ่ะ ทีนี้เลิกงอนกูได้แล้วยัง” ผู้กองกรินทร์ยื่นจานบาร์บีคิวให้กับคนที่ยังงอนเขาอยู่ ซึ่งตรงหน้าของผู้กองกวินทร์ล้วนมีแต่ของกินที่เขาชอบ กุมาริกาเดาว่าผู้กองกรินทร์คงเป็นคนเอามาให้เมื่อก่อนหน้านี้ แม้แต่เหล้าก็ยังชงให้ด้วย พอยื่นจานบาร์บีคิวให้แล้วก็ยังมานั่งแกะกุ้งเผาให้อีก พอแกะเสร็จก็ยื่นกุ้งผ่านหน้าเธอไปแล้ววางใส่จานให้แฝดน้อง กุมาริกาได้แต่อ้าปากหวอตาม นี่มันอะไรกันเนี่ย!!! อะไรมันจะรักน้องขนาดนี้ทีพี่น้ำปิงกับพี่น้ำปายของเธอยังไม่เห็นต้องมาแกะกุ้งให้กันเลย

“กูแกะกุ้งให้มึงแล้วเหล้าก็ชงให้ มึงเลิกงอนกูซักที” ผู้กองกรินทร์ว่าให้น้องชายแล้วแกะกุ้งให้อีกตัว

“ต่อไปพี่จะมีความลับกับผมอีกมั้ย”

“ไม่มีแล้ว ก็กูบอกแล้วไงว่ามันเหตุสุดวิสัยครั้งหน้าจะไม่มีแบบนี้อีก กูจะไม่มีความลับกับมึง กินข้าวแต่ละคำแล้วเคี้ยวกี่ทีก่อนกลืนกูก็จะบอกมึงให้หมดมึงเลิกงอนกูได้แล้วน่า”

“แล้วเมื่อไหร่จะไปรำแก้บน”

“จะแก้บนหรือแก้ล่างกูก็ไม่รำ”

“ชิ”

“กูแกะกุ้งให้มึงแล้วนะ บาร์บีคิวกูก็ปิ้งมาให้แล้วมึงจะเอาอะไรอีก”

“ป้อนด้วย”

“กูเป็นพี่มึงนะ กูไม่ใช่เมียมึง” คนเป็นพี่แทบอยากจะถีบมันตกเก้าอี้ พอง้อหน่อยแล้วทำเหลิงเลยนะไอ้หมอนี่

เห็นการง้อกันแล้วกุมาริกาก็จิกตาจ้องผู้กองกวินทร์อย่างเอาเรื่องทันที อิจฉาสุดๆ ที่ผู้กองกรินทร์ดูจะรักผู้กองกวินทร์มากกว่าเธอ เมื่อกี้นี้เขาก็เอาของกินมาให้เธอเหมือนกัน เป็นบาร์บีคิวผักย่างไม่มีเนื้อเลยสักชิ้น กุ้งก็ไม่มี

“จ้องหน้าผมแบบนี้หมายความว่ายังไง พี่ซีล เด็กพี่เขาจ้องหน้าผมล่ะเคลียร์ให้ด้วย” พอกุมาริกาไม่ตอบคนขี้งอนก็รีบฟ้องพี่ชายอีก แต่กุมาริกาก็ไม่ได้สนซ้ำเธอยังแย่งเอาจานกุ้งเผาที่ผู้กองกรินทร์เพิ่งแกะเปลือกให้เขามากินเสียเอง ตามด้วยแย่งเอาบาร์บีคิวมากินด้วย

“แหะๆๆ คูมน้าแย่งจุ้งคูมยุง ฉมน้ำหน้าคูมยุง” น้องชมพูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามว่าขึ้นอย่างถูกใจ คุณลุงชอบแย่งขนมน้องชมพูกับน้องโมก งานนี้คุณลุงต้องเป็นฝ่ายถูกแย่งของกินบ้าง

“หุบปากไปเลยยัยปักเป้า”

“ปู้ด!” เมื่อถูกคุณลุงว่าน้องชมพูก็ทำปากยื่นใส่ทันทีจนน้องโมกทำตาม

“คูมยุงไม่น่าย้ากเยย ปู้ด” หนุ่มน้อยทำปากยื่นตามพี่สาวอีก พอผู้กองกวินทร์แยกเขี้ยวใส่แก้วเจ้าจอมก็ชูหมัดขู่ ลองมามีเรื่องกับลูกของเธออีกเธอต่อยดั้งหักแน่

เมื่อหลานๆ เข้าข้างกุมาริกาก็รีบชูนิ้วชื่นชมหลานๆ ทันทีแล้วแย่งกุ้งเผากับบาร์บีคิวของผู้กองกวินทร์มากินอีกจนเขาต้องเริ่มโวย

“นี่!!! พี่ซีลเอามาให้ผมแล้วคุณมาแย่งผมทำไมเนี่ย!”

“หมั่นไส้” เธอตอบนิ่งๆ ทำปากคว่ำใส่แล้วกินกุ้งเผาเย้ย งานนี้ผู้กองกวินทร์ถึงกับควันออกหู ยัยเด็กบ้านี่มาหึงอะไรไม่เข้าเรื่อง พี่น้องเขาจะคุยกันแล้วยังมีหน้ามาหึงอีก ประสาท!

“แล้วนี่พี่เพลงพิณไปไหน” มองหารอบงานก็แล้วกุมาริกายังไม่เห็นเพลงพิณเลย เห็นแต่ขวัญคณินกับนทีธาราที่อยู่กับแก๊งพี่น้องส่วนพี่ชายทั้งสองคนของเพลงพิณก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เมื่อไหร่เพลงพิณจะมาดูแลสามีของตัวเองกันเนี่ยพี่ซีลจะได้มาดูแลเธอบ้าง

“เดี๋ยวก็มา” ผู้กองกวินทร์ตอบเมื่อมีข้อความจากเพลงพิณส่งมาพอดี จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น “ผมไปรับน้องเพลงแป๊บนะพี่ซีล”

“ชิ่วๆ” กุมาริกา น้องชมพูและน้องโมกแอบโบกมือไล่เมื่อผู้กองกวินทร์ลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินเข้าบ้านไปรับเพลงพิณ พอผู้กองกวินทร์ไปเธอก็กระแซะตัวมานั่งเบียดผู้กองกรินทร์ทันที สารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมจึงพาลูกๆ ย้ายไปนั่งที่โต๊ะของพ่อๆ แม่ๆ เพื่อให้ทุกคนได้ชื่นชมหลานตัวน้อยที่มีตำแหน่งเป็นถึง ผบ.ของบ้านสุวรรณเวชที่แม้แต่ท่านนายพลปภพ พลเอกคีรินทร์และพลโทกรันณ์ก็ยังต้องยอมให้และไม่กล้าขัดใจ

ผู้กองกรินทร์นั่งนิ่งให้กุมาริกาเบียดกระแซะ โต๊ะที่เธอกับเขาแล้วก็เหล่าพี่น้องนั่งอยู่ริมสระว่ายน้ำ เบื้องหน้ามีเวทีเล็กๆ ที่ทำขึ้นมาเองเป็นเวทีที่ประดับไปด้วยหลอดไฟสวยๆ ดอกไม้สดมากมายและกำลังเปิดเพลงคลอเบาๆ กุมาริกาโยกตัวไปตามจังหวะของเพลงแล้วเอียงศีรษะมาซบไหล่ของผู้กองกรินทร์

“เมื่อกี้นี้ตอนไปไหว้คุณปู่กับคุณย่า คุณปู่กับคุณย่าเรียกน้ำเมยว่าหลานสะใภ้ด้วยแหละค่ะ พวกคุณอาคุณลุงคุณป้าก็เรียกน้ำเมยว่าหลานสะใภ้เหมือนกัน”

“แล้วคุณปฏิเสธไปมั้ย”

“ไม่อ่ะ น้ำเมยก็เออออตามไปสิก็ทุกคนพูดความจริงนี่ แล้วน้ำเมยก็เรียกคุณพ่อของพี่เพลงพิณว่าคุณอาแทนการเรียกว่าท่าน ผบ. ด้วยนะคะ พี่ซีลเรียกทุกคนว่ายังไงน้ำเมยก็เรียกตาม”

“นี่กะจะจับผมทำผัวให้ได้ว่างั้น”

“ใช่” กุมาริกาหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขแล้วเอียงตัวมาอิงไหล่ของเขาต่อ ผู้กองกรินทร์ก็นั่งนิ่งๆ ให้เธออิงไหล่แล้วแอบหันหน้าหนีด้วยไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาแอบอมยิ้มอีกแล้ว พอเธอหยิบบาร์บีคิวที่แย่งผู้กองกวินทร์ขึ้นมากินเขาก็ยึดมือข้างนั้นของเธอเอาไว้แล้วจับมือเธอมาป้อนบาร์บีคิวให้ตัวเอง เคี้ยวไปก็อมยิ้มไปจนกุมาริกาแอบค้อนใส่ โถ อยากให้ป้อนก็ไม่บอกพ่อเจ้าชายน้ำแข็ง

เพลงพิณค่อยๆ เดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดนางรำแสนสวย ทั้งผ้าซิ่นตีนแดงลายพญานาคปักดิ้นทอง ผ้าแถบสีครีมและแพรสไบสีทองที่ไหล่ข้างซ้าย เครื่องประดับทุกชิ้นสวมใส่เหมือนเช่นที่ออกงานรำทุกครั้ง ด้วยเป็นงานฉลองตำแหน่งใหม่ของพ่อสามีเธอจึงอยากจะรำอวยพรให้กับพวกท่าน อย่างเมื่อครั้งที่พ่อของเธอเข้ารับตำแหน่งใหม่เธอก็รำอวยพรให้เหมือนกัน ตอนแรกก็ชวนแก้วเจ้าจอม ขวัญคณินกับนทีธารารำด้วยกันแล้วแต่ทั้งสามคนบอกว่าไม่ถนัดก็เลยไม่เอาด้วย งานนี้เลยมีแค่เธอเท่านั้นที่จะรำ

รอยยิ้มหวานๆ ยิ้มอย่างเอียงอายเมื่อเปิดประตูห้องนอนออกมาแล้วเห็นสามียืนรออยู่ ต่างฝ่ายต่างก็ได้แต่ยืนมองกันด้วยรอยยิ้มและหัวใจที่เต็มไปด้วยความรัก ผู้กองกวินทร์ชอบดูยามที่เธอแต่งชุดพื้นเมือง ชุดนางรำแบบนี้ วันไหนที่เธอซ้อมรำเขาก็จะรีบไปนั่งดูอยู่ใกล้ๆ แล้วปิดท้ายด้วยการจับนางรำคนสวยกิน

“หึ” เขายิ้มที่มุมปากแล้วดึงดอกกุหลาบที่ประดับอยู่ในบ้านมาคาบทำมาดเจ้าชู้ กอดอกยักคิ้วเกี้ยวสาวเป็นพ่อหนุ่มนักรักคาสโนวาระดับตัวพ่อ แต่มาดความเจ้าชู้เหล่านี้เขาจะทำกับเพลงพิณแค่คนเดียวเท่านั้น

“วันนี้แต่งสวยเกินไปรึเปล่า ถ้าจะสวยขนาดนี้เดี๋ยวพี่ก็ฉุดขึ้นเตียงซะหรอก คนสวยมีแฟนแล้วยังถ้ายังไม่มีพี่จีบนะ”

เพลงพิณหัวเราะคิกๆ ให้กับมาดเจ้าชู้ของสามีก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาจนประชิดตัว แม่บ้านที่มาช่วยแต่งตัวให้รีบพากันเดินลงชั้นล่างไปด้วยรอยยิ้มเขินๆ เมื่อเห็นผัวหนุ่มเมียสาวหยอกล้อกันอย่างน่ารัก มือนุ่มๆ ลูบไล้สามีอย่างยั่วเย้า เธอเนียบกายเข้าหาเขาจนอกอวบๆ เบียดแนบกับอกแกร่ง

“...อีหนูอย่ามาอ่อยพี่ ก็รู้ๆ อยู่ว่าพี่แพ้ทางคนใส่ชุดไทยเดี๋ยวพี่อดใจไม่ไหวนะ...อ๊ะ!” ผู้กองกวินทร์หัวใจเต้นโครมครามเมื่อเพลงพิณโน้มคอเขาลงไปหา เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นก่อนจะอ้าปากมางับดอกกุหลาบที่เขาคาบอยู่แล้วแย่งเอาไป เลือดลมของเขาสูบฉีดจนหน้าแดงก่ำ กลิ่นกายแสนหอมของเธอยิ่งทำให้เขาหลง พอเขาก้มลงทำท่าจะจูบแล้วแย่งเอาดอกกุหลาบคืนเธอก็หดตัวหลบแล้วหัวเราะคิกๆๆ อีก ดวงตาคู่สวยเป็นประกายอย่างซุกซน มุมน่ารักๆ ของเธอทำให้ผู้กองกวินทร์ละสายตาจากเธอไม่ได้เลยก่อนจะรวบตัวเธอไปกอดตามด้วยหอมแก้มอีกฟอดใหญ่แล้วงับแย่งดอกกุหลาบคืนมาจากริมฝีปากสวยๆ

“เดี๋ยวนี้รู้จักซนรู้จักดื้อ สงสัยเด็กดื้ออยากถูกลงโทษ” เขากระซิบขู่ข้างหูแล้วงับใบหูของเพลงพิณเบาๆ

“พี่เรนเจอร์...น้องเพลงต้องไปรำให้คุณพ่อทั้งสองคนแล้วนะคะ”

“ไปรำบนเตียงกับพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่สอนระบำเปลื้องผ้าให้”

“คนบ้า” มือน้อยๆ ทำท่าจะตีเขาแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยึดมือของเธอเอาไว้แล้วดึงไปจูบก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน เขาทำท่าจะพาเธอเดินกลับเข้าห้องนอนก่อนจะเบนทิศทางไปที่บันไดแทน เพลงพิณหน้าเหวอไปเล็กน้อยเมื่อเขาแกล้ง ทำเหมือนจะพาเข้าห้องแต่สุดท้ายก็พาเดินลงบันไดไปแทน เธอแอบตีเขาเบาๆ เมื่อเขาหัวเราะร่าที่แกล้งเธอได้

“จุ๊ๆๆ เดี๋ยวคืนนี้หลังเลิกงานพี่จะจัดชุดใหญ่ให้ทูนหัว คืนนี้ได้ลูกติดท้องสมใจแน่” เพลงพิณซบใบหน้าที่ฉ่ำไปด้วยรอยยิ้มลงกับไหล่ของสามี กอดรอบคอของเขาแน่นขณะที่เขาอุ้มพาเธอไปที่งานหลังบ้านซึ่งพอเขากับเธอปรากฏตัวทุกสายตาก็หันมามองอย่างเอ็นดูในคู่รักข้าวใหม่ปลามัน นคินทร์ตบมือส่งเสียงเชียร์พี่ชายและพี่สะใภ้อย่างออกหน้าออกตา ในอ้อมแขนมีแมวอ้วนสีขาวอยู่สองตัว ตัวที่ใส่ชุดกระโปรงและติดกิ๊บสีชมพูคือน้องแมวเพลงพิณส่วนตัวที่ใส่ชุดและติดกิ๊บสีส้มคือน้องแมวมุกลดา น้องแมวตัวที่ใส่ชุดสีชมพูพยายามจะโจนเข้าไปหาผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณตามประสาแมวติดพ่อกับแม่ แต่พอกระโจนลงพื้นไปได้ก็ถูกน้องชมพูกับน้องโมกเข้ามาจับแล้วลากตัวไปทั้งคนทั้งแมวก็เลยตีกันจนวุ่น

เมื่อผู้กองกวินทร์ปล่อยเพลงพิณลงด้านหน้าเวที เพลงที่ใช้สำหรับการรำอวยพรก็เปิดขึ้น เพลงพิณเดินขึ้นไปบนเวทีแล้วเริ่มรำอย่างอ่อนช้อยงดงามสะกดสายตาของทุกคน กลีบดอกกุหลาบที่ขวัญคณินกับนทีธาราเตรียมให้เป็นจำนวนมากถูกนำมาโปรยปรายขณะการร่ายรำ เอวบางร่างน้อยเคลื่อนไหวร่ายรำพลิ้วไหวแลดูคล้ายงูที่ขดเลื้อย มองอีกมุมก็เหมือนนางในวรรณคดี ปานมณฑากับ ผบ.คเชนทร์หันมายิ้มให้กันด้วยความปลื้มและซาบซึ้ง แม้แต่พุดตานที่นั่งอยู่กับคุณหญิงกรกชก็พลอยน้ำตาซึมอย่างดีใจที่ได้เห็นทุกคนในงานชื่นชมเพลงพิณถึงเพียงนี้ นี่เป็นงานฉลองตำแหน่งก็จริงแต่จริงๆ แล้วแฝงไปด้วยการเปิดตัวลูกสะใภ้ที่ทุกคนในบ้านสุวรรณเวชภูมิใจ

“หืม น้ำอิงไม่เคยเห็นใครรำได้สวยเท่านี้มาก่อนเลยนะคะ” น้ำอิงกระซิบพูดกับมอลลี่และกริชชานนท์ พลโทกรันณ์ได้ยินเข้าก็เลยหันมาพูดด้วย

“นี่น้องเพลงพิณครับ เป็นลูกสะใภ้ของผมแล้วก็เป็นแม่งานของวันนี้ด้วย ดอกไม้ในงาน อาหารการกิน เพลงที่เปิดในงานทุกๆ อย่างฝีมือของเขาหมดเลย ถึงฐานะจะเป็นสะใภ้แต่ผมกับแก้มกลับมองว่าเขาเป็นลูกสาวในไส้คนหนึ่ง เรนเจอร์ต่างหากที่เป็นลูกเขย”

“วันนี้เพื่อนพี่เชนทร์พูดได้ดีนะคะ อวยน้องเพลงของเราสุดๆ” ปานมณฑากระซิบบอกกับสามี ผบ.คเชนทร์ก็เลยหัวเราะออกมาเบาๆ

“มันอวยลูกเราเพราะมันเอ็นดูน้องเพลง แต่อีกเหตุผล...” ผบ.คเชนทร์ก้มลงมากระซิบบอก “มันกำลังแสดงให้คุณกริชชานนท์เห็นน่ะว่าบ้านมันรักลูกสะใภ้มากแค่ไหน กับน้องเพลงยังรักขนาดนี้ถ้าคุณน้ำเมยมาเป็นลูกสะใภ้มันมันก็จะเอ็นดูคุณน้ำเมยแบบนี้เหมือนกัน เป็นการทำให้บ้านนู้นเชื่อใจ มั่นใจแล้วยอมยกลูกสาวให้ง่ายๆ น่ะ”

“งานนี้ยิงปืนทีเดียวได้นกหลายตัวเลยนะคะทั้งได้ฉลองตำแหน่ง ได้อวดลูกสะใภ้ ได้ใจบ้านนู้นแล้วยังอาศัยงานนี้เจรจาเรื่องของซีลกับคุณน้ำเมยอีก”

“ไอ้รันมันก็แบบนี้แหละ พวกเจ้าเล่ห์น่ะ”

ระหว่างที่ทุกคนชื่นชมการร่ายรำอยู่นั้นเพลงพิณก็เดินลงมาร่ายรำด้านหน้าโต๊ะของเหล่าพ่อๆ แม่ๆ กลีบดอกกุหลาบสวยๆ ถูกโปรยขึ้นสูงแล้วกระจายไปทั่วก่อนที่เธอจะกำกลีบดอกกุหลาบออกมาอีกแล้วนำไปมอบใส่มือพลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อย จากนั้นก็กำกลีบดอกกุหลาบไปมอบให้กับพลโทกรันณ์และราชาวดีด้วยเพื่อเป็นการร่วมแสดงความยินดีกับตำแหน่ง

“มาคิดๆ ดูอีกที...น้องเพลงพิณคนนี้น่าจะมาเป็นลูกสะใภ้เราเนาะ นอกจากจะได้ลูกสะใภ้ที่เพียบพร้อมแล้วยังได้รวมหุ้นกิจการทอผ้าไหมด้วย” คิดแล้วก็น่าเสียดาย กริชชานนท์กระซิบกับน้ำอิงเบาๆ ลูกชายของเขาคนหนึ่งก็ยุ่งอยู่แต่กับธุรกิจ อีกคนก็อยู่แต่ในป่าก็เลยพลาดได้ของดีไป ส่วนคนที่โชคดีที่สุดก็นู่น! ผู้กองกวินทร์ที่ยืนหน้าบานเป็นกระด้งอยู่นู่น ถึงว่าสิวันแรกที่ไปบ้านเขามันอวดเมียแล้วยังขอดอกกล้วยไม้ของเขาไปให้เมียอีก ได้เมียดีแบบนี้เป็นใครก็อยากอวดทั้งนั้นแหละ

“จ๋วยๆๆ” กลีบดอกไม้ที่ถูกโปรยก็ทำให้น้องชมพูกับน้องโมกชอบใจเหมือนกัน มือน้อยๆ ทั้งสองข้างชูไปมาตามกลีบดอกไม้อย่างน่ารักคุณป้าเพลงพิณก็เลยโปรยกลีบดอกไม้ให้เยอะๆ ก่อนที่เพลงและการร่ายรำจะจบลง

“เมียผมครับเมียผม”

“พี่สะใภ้ผมครับพี่สะใภ้ผม” ทั้งผู้กองกวินทร์และนคินทร์ร้องขึ้นท่ามกลางเสียงตบมือชื่นชม เมื่อก่อนนคินทร์อวยแค่พี่ชายแต่ตอนนี้เขาก็อวยพี่สะใภ้ด้วย

กุมาริกามองเพลงพิณอย่างเพ้อฝันจินตนาการไปไกล วันนี้ทุกคนชื่นชมเพลงพิณกันมากเหลือเกิน เธออยากเป็นอย่างเพลงพิณบ้างจัง อยากเป็นสะใภ้ที่ทุกคนในบ้านยอมรับ อยากให้สามีชื่นชมยกย่องอย่างออกหน้าออกตาแบบนี้บ้าง แต่นี่...เขากลับเอาแต่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ เธอ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดูรายงานการปฏิบัติงานที่ฐานที่ผู้หมวดเขมทัตส่งมาให้ เวลาแบบนี้ก็ยังจะทำแต่งานอีก ชิ! นี่เธอจะหึงเขากับผู้หมวดเขมทัตแล้วนะ พี่ซีลของเธอยิ่งหล่อๆ อยู่ตาหมวดนั่นอาจชอบพี่ซีลของเธอก็ได้

โอ้โห สวยจัง พอกุมาริกาหันมาทางเพลงพิณอีกครั้งก็เห็นเธอกับผู้กองกวินทร์กำลังเข้าไปหาพลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์ ในมือของทั้งสองคนมีพวงมาลัยดอกไม้ที่สวยมากๆ มันไม่ได้เป็นแค่พวงมาลัยธรรมดาแต่ยังเป็นการร้อยที่ใส่ลวดลายลงไป ช่ออุบะก็เป็นพวงสวยมีดอกไม้สดประดิษฐ์เป็นรูปนกยูงแปะติดกับพวงมาลัยอีก นี่นอกจากจะเป็นนางในวรรณคดีแล้วยังเป็นสาวชาววังมาเกิดด้วยรึยังไงเนี่ย

“น้องเพลงกับพี่เรนเจอร์ขอแสดงความยินดีกับการเลื่อนตำแหน่งของคุณพ่อแล้วก็พ่อภูด้วยนะคะ คุณพ่อทั้งสองเป็นนายทหารกล้าที่เก่งกาจและเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับน้องเพลง พี่เรนเจอร์แล้วก็ลูกหลานทุกคน น้องเพลงกับพี่เรนเจอร์จะยึดเอาคุณงามความดีของคุณพ่อทั้งสองมาเป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิต จะเป็นลูกหลานที่ดีให้คุณพ่อได้ภูมิใจแล้วก็ขอให้คุณพ่อทั้งสองอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้พวกเราไปนานๆ เลยนะคะ”

“นี่แหละนะเขาว่าได้เมียดีแล้วเมียจะพาเจริญ” ท่านนายพลปภพว่ากับคุณหญิงกรกชสองคน ภูมิใจนักที่ได้เห็นลูกหลานเติบโตขึ้นมาอีกขั้น พลเอกคีรินทร์ถึงจะไม่ใช่ลูกแต่ท่านที่มองพลเอกคีรินทร์เสมือนลูกชายแท้ๆ พลโทกรันณ์ก็ช่างรู้จักเลือกหาเมียดีๆ แต่งเข้าบ้านได้และผู้กองกวินทร์ก็ตาถึงเหมือนพ่อ ตั้งแต่แต่งงานมาถ้าไม่นับเรื่องที่ชอบทะเลาะกับหลานเขาก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นได้เยอะ ทุกทีงานเลื่อนตำแหน่งของพ่อตัวเองเคยมาทำอะไรแบบนี้เสียที่ไหน นี่เมียพาทำล้วนๆ เลยนะเนี่ย

“อ่ะ น้องเพลงอวยพรพ่อแล้ว แกมีอะไรจะพูดบ้างมั้ย” พลโทกรันณ์ถามลูกชายที่ยื่นพวงมาลัยสวยๆ มาให้ แล้วพอเขาถามผู้กองกวินทร์ก็รีบถอยไปหลบอยู่ข้างหลังเพลงพิณแล้วยิ้มแหะๆ ให้

“ผม...ผมให้น้องเพลงพูดแทนไปหมดแล้วครับ เมียพูดก็เหมือนผัวพูดแหละครับคุณพ่อ”

“ให้เมียมาเป็นผู้นำว่างั้น”

“ครับ ทีคุณพ่อกับพ่อภูยังกลัวเมียเลย ฮ่าๆๆ” กำลังจะซึ้งอยู่ดีๆ พลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์ก็ต้องพยายามยั้งเท้าเอาไว้ไม่ให้เผลอเตะลูกชายกระเด็น ไอ้เด็กปากมากนี่

“มีผัวเพี้ยนๆ ต้องทำใจแล้วนะลูก” พลเอกคีรินทร์เห็นใจเพลงพิณมากๆ เกิดมาพร้อมทุกอย่างแต่ดันได้ทหารเรือเพี้ยนๆ ไปเป็นสามี เพลงพิณหันมายิ้มให้สามีก่อนจะเอาพวงมาลัยมาไหว้ราชาวดีกับหมอเอื้อยด้วย จากนั้นก็ไปไหว้คุณปู่กับคุณย่าต่อ

“พี่ซีลว่าน้ำเมยจะได้เป็นลูกสะใภ้ที่ดีแบบพี่เพลงพิณมั้ย” เห็นแล้วก็อดน้อยใจไม่ได้ เห็นว่าแม้แต่ชุดผ้าไหมสวยๆ ที่ผู้ใหญ่ทุกๆ คนสวมใส่อยู่ก็เป็นผ้าไหมของเพลงพิณ ทำไมถึงได้เป็นคนที่สมบูรณ์พร้อมแบบนี้กันนะ ดูสิ คุณหญิงย่าทั้งกอดทั้งหอม ดูก็รู้ว่ารักมาก

“แล้วทำไมต้องอยากเป็นแบบเขา คุณก็คือคุณ น้องเพลงก็คือน้องเพลงเอามาเทียบกันได้ที่ไหน เหมือนพิซซ่ากับเบอร์เกอร์นั่นแหละที่เอามาเทียบกันไม่ได้เพราะเป็นอาหารคนละอย่าง”

“แล้วพี่ซีลชอบกินพิซซ่าหรือเบอร์เกอร์คะ”

“ชอบกินเนื้อย่าง” ปัดโธ่!!! ตาบ้านี่ “ผมแค่จะบอกว่าคุณกับน้องเพลงเป็นคนละคนกันและมีดีไม่เหมือนกัน”

“แต่พี่เพลงพิณมีดีเยอะกว่า ร้อยดอกไม้ก็เป็น ทำกับข้าวก็เก่ง รำก็สวย”

“นั่นก็เป็นความสามารถพิเศษของเขา บ้านผมไม่ใช่วัดไม่ต้องร้อยดอกไม้มาประดับบ้านทุกวันหรอก น้องเพลงเขาก็ไม่ได้ทำทุกวันแค่ทำในโอกาสพิเศษเท่านั้น ทำกับข้าวไม่เก่งแม่ผมก็ไม่ว่าเพราะบ้านผมมีแม่ครัวอยู่แล้ว น้องเพลงเขารำสวยแต่คุณก็เล่นละครเก่งไม่ใช่รึไง จะให้น้องเพลงมาแอ็กติ้งเล่นละครแบบคุณเขาก็ทำไม่ได้ จะให้น้องเพลงมาสู้ตายวิ่งไล่ตามผู้ชายน้องเพลงเขาก็คงไม่ทำเหมือนกัน”

“อันหลังนี่ชมหรือด่าคะ”

“ด่า ดูสิ คุณมีเรื่องให้ผมด่าได้เยอะกว่าน้องเพลงอีกนะ น่าภูมิใจจะตาย” ผู้กองกรินทร์ยิ้มๆ ขณะมองเหล่าพี่น้องทุกคนกำลังเข้าไปอวยพรให้กับคุณพ่อทั้งสองคนของเขา เห็นกุมาริกาทำแก้มป่องหน้ายุ่งใส่เขาก็มองอย่างขำๆ ก่อนจะยื่นมือมาโคลงศีรษะของเธอไปมาเบาๆ

“ทั้งๆ ที่ผมชอบใจร้ายกับคุณแต่คุณก็ยังรักผม คุณมองผมตรงที่ผมเป็นแบบนี้ผมก็มองคุณตรงที่คุณเป็นแบบนี้เหมือนกัน สำหรับผมคุณไม่ได้มีข้อด้อยเลยแม้แต่น้อย” เขาบอกออกมาจากหัวใจทั้งดวงเมื่อเห็นกุมาริกาก้มหน้างุด “ผมจะไปอวยพรคุณพ่อของผมแล้ว...คุณอยากไปกับผมมั้ย”

หืม กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อเขาลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาชวน นี่เขา...เขาชวนเธอไปอวยพรพ่อของเขาด้วยกัน…

“ไปค่ะ” เธอรีบลุกพรวดแล้วส่งมือไปให้เขาทันที ผู้กองกรินทร์จึงจูงมือเธอเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ กริชชานนท์กับน้ำอิงได้แต่มองตามเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์จูงมือกุมาริกาเพื่อมาอวยพรพ่อของเขาเป็นคนสุดท้าย เขาทำเสมือนกุมาริกาก็เป็นสะใภ้คนหนึ่งของบ้าน เหมือนเป็นการประกาศให้ญาติพี่น้องได้รู้ว่ากุมาริกาคือคนรักของเขา

“นอกจากจะเปิดตัวสะใภ้ของแฝดน้องแล้ว แฝดพี่ก็ยังเอาแฟนมาเปิดตัวด้วย” มอลลี่ดีใจแทนหลานสาว มันคุ้มจริงๆ นะ คุ้มจริงๆ ถึงกุมาริกาจะพลาดการไปร่วมงานที่อเมริกาแต่เธอก็สามารถไขว่คว้าหัวใจของผู้กองกรินทร์เอาไว้ได้

“ย้ากคูมตา”

“จุ๊จ้าคูมตา” น้องชมพูกับน้องโมกก็มาอวยพรแสดงความยินดีกับคุณตาทั้งสอง น้องชมพูนั่งตักคุณตาภูส่วนน้องโมกก็นั่งกอดคุณตารันอยู่บนตัก เป็น ผบ.ตัวน้อยที่คุณตาทั้งสองทั้งรักทั้งหลง ของขวัญล้ำค่าใดๆ ก็ไม่อาจเทียบเท่าหลานตัวน้อยๆ ทั้งสองจนลืมสนใจลูกสาวกับลูกเขยไปเลย

“สนใจลูกบ้างสิคะคุณพ่อ”

“รักลูกมากแค่ไหนแต่รักหลานมากกว่าเป็นร้อยเท่า ตามนี้นะ” คุณตาทั้งสองว่าพร้อมกัน สารวัตรพนาหัวเราะขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมทำแก้มป่องใส่ผู้เป็นพ่อทั้งสองแล้วทำเชิดหน้าใส่อีก

“เดี๋ยวไนเปอร์กับพี่พนาจะมีคนที่สามที่สี่ให้ค่ะ เอาให้หลงหลานขลุกอยู่แต่กับหลานทั้งวันเลย”

“ดี!” แล้วก่อนที่คนที่ห้าที่หกจะตามมาสารวัตรพนาก็รีบลากเอาแก้วเจ้าจอมถอย ปล่อยให้คุณตาได้ชื่นชมหลานตัวน้อยให้หนำใจ ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาจึงได้โอกาสเข้ามาอวยพรบ้าง

ทุกคนต่างก็จับตามองเมื่อเห็นลูกชายคนโตของบ้านควงสาวสวยมาอวยพรผู้เป็นพ่อ แม้แต่ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็ยังจับตามอง

“ออกจากป่ามารอบนี้พ่อเห็นซีลยิ้มแล้วก็หัวเราะได้บ่อยกว่าทุกที เพราะอะไรกันนะ” พลเอกคีรินทร์แกล้งๆ ถาม เขามองคู่นี้อยู่นานแล้ว วันนี้ผู้กองกรินทร์ดูจะยิ้มแย้มบ่อยกว่าทุกครั้งเสียด้วย ไหนจะเรื่องที่พาน้องๆ บุกไปหากุมาริกาถึงบ้านอีก ท่าทางเขาจะได้เตรียมสินสอดให้ลูกชายอีกรอบแล้วสิ

“เพราะอะไรหรอ แหมไม่น่าเลยนะพี่ภูก็เห็นๆ อยู่” เล่นจูงมือกันเข้ามาหาเสียขนาดนี้ เมื่อก่อนว่าผู้กองกรินทร์คลั่งรักหนักแล้วแต่พอเห็นแววตาของกุมาริกายามที่มองลูกชายของเขา...เหมือนเธออยากจะจับลูกชายของเขาหักคอกินเสียเดี๋ยวนี้แล้ว น่าดีใจแทนจริงๆ ที่คนที่ผู้กองกรินทร์แอบรักก็มีใจรักตอบเหมือนกัน รักครั้งนี้ของผู้กองกรินทร์ดูเป็นรักที่สดใสที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

“ผมว่าผมหาลูกสะใภ้คนโตของบ้านได้แล้วล่ะ” พลโทกรันณ์หันไปยิ้มให้กับเพื่อนของตน เชื่อว่ากริชชานนท์กับน้ำอิงคงไม่มีปัญหาและคงเห็นดีด้วย ตั้งแต่มางานกุมาริกาก็ไปนั่งอยู่กับผู้กองกรินทร์ตลอด ถ้าพ่อกับแม่ไม่ไฟเขียวเธอคงถูกห้ามไปแล้วแม้แต่พี่ชายทั้งสองคนของเธอก็ดูจะเข้ากันได้ดีกับเหล่าแก๊งฟันน้ำนมด้วย

“เด็กคนนี้ไม่ค่อยจะได้ความหรอกครับ กลัวว่าจะสร้างเรื่องปวดหัวให้มากกว่า”

“พูดอะไรอย่างนั้นครับคุณกริชเดี๋ยวลูกสาวก็น้อยใจกันพอดี” พลโทกรันณ์ไม่เห็นด้วยแล้วก็ไม่คิดจะเอากุมาริกามาเปรียบกับเพลงพิณด้วย เด็กสองคนนี้ล้วนมีความงดงามและมีคุณค่าในแบบของตัวเอง เป็นความงดงามคนและแบบเหมือนกับดอกไม้สวยๆ ต่างชนิดกัน “หนูน้ำเมยเขาก็มีความน่ารักสดใสในแบบของเขาและเป็นคนที่มีความหมายกับลูกชายของผมมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงละลายน้ำแข็งขั้วโลกในหัวใจของลูกชายผมไม่ได้หรอก” ราชาวดีพยักหน้าเห็นด้วยกับสามี มีกุมาริกามาอยู่ด้วยผู้กองกรินทร์ดูสดใสและมีความสุขมาก กุมาริกาก็เป็นเด็กดีรู้จักเข้าหาผู้ใหญ่ รู้จักเอาอกเอาใจจนแม้แต่เธอก็ยังตกหลุมรักเด็กคนนี้

“หากคุณกริชกับคุณน้ำอิงยอมยกลูกสาวให้เรา คงนับว่าเป็นโชคดีของบ้านสุวรรณเวชค่ะที่จะได้ลูกสาวน่ารักๆ เพิ่มขึ้นมาอีกคน” คำพูดของราชาวดีซื้อใจกริชชานนท์และน้ำอิงได้เป็นอย่างมาก ถ้าแม่สามีจะมองลูกสะใภ้เป็นเหมือนลูกสาวและเป็นความโชคดีของบ้านแบบนี้ทั้งกริชชานนท์และน้ำอิงก็ยินดี แล้วดูจากที่คนบ้านนี้ปฏิบัติกับเพลงพิณกริชชานนท์กับน้ำอิงก็ยิ่งเบาใจหากกุมาริกาจะได้รับความรักแบบนี้ด้วย หากกุมาริกาเป็นที่รักของทุกคนได้เหมือนกับเพลงพิณกริชชานนท์กับน้ำอิงก็ยินดีจะยกลูกสาวให้

“ก็คงต้องรบกวนคุณหมอแก้มช่วยอบรมสั่งสอนน้ำเมยแทนฉันแล้วล่ะค่ะ” แก๊งฟันน้ำนมที่แอบๆ ผึ่งหูฟังอยู่พากันร้องไชโยออกมาเมื่อได้ยินน้ำอิงพูดแบบนี้ เมื่อแม่ฝ่ายหญิงฝากฝังลูกสาวให้แม่ฝ่ายชายช่วยดูแลแบบนี้นั่นก็แปลว่า...

“ยินดีต้อนรับนะครับ/นะคะ...ซ้อใหญ่” เหล่าแก๊งฟันน้ำนมพากันกล่าวต้อนรับกุมาริกา กุมาริกาดีใจจนน้ำตาคลอรีบโบกมือให้กับแก๊งฟันน้ำนมด้วยราวกับนางงามที่เพิ่งจะมงลงก็ไม่ปานและยิ่งโบกแรงขึ้นเมื่อเห็นเพลงพิณชูนิ้วให้อย่างยินดี ในที่สุดเธอกับเพลงพิณก็ได้มาเป็นซ้อใหญ่กับซ้อรองกันอีกครั้งแล้ว ผู้กองกรินทร์หลุดขำออกมาให้กับท่าทางนางงามโบกมือของกุมาริกา ความน่ารักของเธอทำให้เขาเก๊กแตกแต่แล้วเขาก็ต้องรีบกลั้นขำตีหน้านิ่งเอาไว้ตามเดิมเมื่อกุมาริกาหันมาพูดกับพ่อแม่ของเขา ดวงตาคู่คมของเจ้าชายน้ำแข็งทอแสงประกายอย่างมีความสุข แม้หน้าตาจะนิ่งเฉยแต่แววตาก็แสดงถึงความสุขอย่างไม่อาจปิดบังได้

“ถึงน้ำเมยจะไม่เก่งงานบ้านงานเรือน แต่น้ำเมยก็พร้อมจะเป็นสะใภ้ที่ดีของคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”

“นี่ ผมพาคุณมาอวยพรคุณพ่อของผมนะไม่ได้พามาฝากเป็นสะใภ้” ผู้กองกรินทร์แกล้งว่าเมื่อกุมาริกาก้มลงไหว้ที่ตักของคุณพ่อทั้งสองและป้าเอื้อยกับแม่แก้มของเขาเพื่อเป็นการฝากเนื้อฝากตัวอีกครั้ง หญิงสาวหัวเราะแหะๆ อย่างสดใสและแกล้งตกใจเขินอายกับความลืมตัวของตน

“อุ๊ยตายน้ำเมยลืม แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วพี่ซีลก็ไหลไปตามน้ำเถอะค่ะ”

“โอ๊ยน้องกู จะรอดมั้ยเนี่ยกลุ้มใจแทนจริงๆ” กริชชากรณ์ส่ายหน้าไปมาให้น้องสาว กริชชาภัทรเลยหันมาพูดกับน้องชาย

“สะใภ้คนหนึ่งเป็นสายหวานเรียบร้อย ส่วนคน...ท่าจะสายเพี้ยนว่ะ” แต่ถึงน้องสาวของเขาจะไม่ได้เรียบร้อยเหมือนเพลงพิณกริชชาภัทรก็ดูออกว่าทุกคนเอ็นดูกุมาริกากันมาก แก๊งฟันน้ำนมนี่ยังเฮกันไม่เลิกเพราะดีใจที่ได้พี่สะใภ้คนโตแล้ว

เนื่องจากผู้กองกรินทร์เป็นพี่คนโตของบ้านทุกคนเลยให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก กุมาริการู้สึกเหมือนตัวเองได้เป็นสะใภ้ของบ้านแล้วจริงๆ เมื่อแก๊งฟันน้ำนมพร้อมใจกันเรียกเธอว่าซ้อใหญ่แทนการเรียกชื่อ ซึ่งคำนี้เธอไม่กล้าใช้มานานแล้วนับตั้งแต่ที่ถูกผู้กองกรินทร์บอกเลิก ทุกคนเรียกเธอว่าซ้อใหญ่แล้วก็เรียกเพลงพิณว่าซ้อรอง งานนี้กุมาริกาถึงกับเก็บกลั้นน้ำตาไม่ไหวด้วยความดีใจโผกอดผู้กองกรินทร์แน่น แม้แต่น้องชมพูกับน้องโมกก็ยังถูกสอนให้เรียกเธอว่าคุณป้าด้วย ใช่แล้ว...เธอเป็นซ้อใหญ่ของบ้านและเธอก็คือคุณป้าของหลานๆ ที่น่ารัก

หลังจากการอวยพรของลูกๆ หลานๆ พลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์ก็เข้าไปกราบขอพรท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชและพ่อตากับแม่ยายของพลเอกคีรินทร์ คุณยายพุดตานแล้วก็แม่ของผู้การคณินที่มาร่วมงานด้วยเพื่อความเป็นสิริมงคล ซึ่งทุกคนถือว่าเป็นผู้อาวุโสที่ทุกคนให้ความเคารพเรื่อยมา นับว่าเป็นงานฉลองตำแหน่งที่เต็มไปด้วยความสุขของทุกคนจริงๆ

และด้วยคืนนี้มีเรื่องที่น่ายินดีของผู้กองกรินทร์กับกุมาริกา เมื่อพ้นช่วงเวลาแห่งการฉลองตำแหน่งใหม่ของพลเอกคีรินทร์กับพลโทกรันณ์แล้วท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชก็เข้ามาพูดคุยเรื่องการสู่ขอกุมาริกากับกริชชานนท์และน้ำอิง แม้ว่าตอนแรกกริชชานนท์จะยังมีเรื่องที่เคืองผู้กองกรินทร์อยู่แต่พอได้เห็นว่าคนบ้านสุวรรณเวชทั้งให้เกียรติและต้อนรับกุมาริกาเป็นอย่างดีความขุ่นเคืองใจก็ค่อยๆ จางลง ถ้าบ้านสุวรรณเวชจะดีกับลูกสาวของเขามากขนาดนี้เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธไมตรีอีก อีกทั้งวันนี้ก็เป็นวันรวมญาติมีญาติผู้ใหญ่อยู่พร้อมหน้าจึงเป็นการดีที่สุดในการพูดคุยกันตอนนี้

“อะไรนะ!!!”

“ชู่วววว” นคินทร์รีบเอานิ้วแตะปากเพื่อบอกให้เหล่าพี่ๆ น้องๆ ของตนเบาๆ เสียงลงเมื่อเขาเพิ่งไปได้ยินเรื่องสำคัญเข้า และด้วยความปากโป้งก็เลยอาศัยช่วงที่ผู้ใหญ่คุยธุระกันอยู่เอาเรื่องที่ได้ยินมามาบอกกับทุกคนที่ตอนนี้กำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ริมสระว่ายน้ำ ห่างจากวงสนทนาของเหล่าพ่อๆ แม่ๆ อยู่พอสมควร

“ระ...เรื่องจริงหรอนาวิก” ขวัญคณินถามขึ้นอย่างมีความหวัง หัวใจพองโต

“ใช่แล้วคุณพี่สะใภ้” นคินทร์ทำสีหน้ามั่นอกมั่นใจกับเรื่องที่ตนได้ยินมา “...ความจริงแล้วนอกจากคุณพ่อกับอารัน ทั้งอาคณิน อาขวัญ อานที อาธารา อาไกรจักร อาเอกี้ก็ได้เลื่อนยศกันทั้งนั้น ก็อย่างที่พวกเรารู้ๆ กันว่าการเลื่อนยศนายทหารชั้นสัญญาบัตรน่ะเขาจะทำปีหนึ่งสองครั้ง รอบนี้เป็นคุณพ่อกับอารัน รอบหน้าก็จะเป็นพวกคุณอาเพราะงั้นเตรียมลางานมาเลี้ยงฉลองกันได้อีกรอบเลยพวกเรา”

“จริงอย่างที่นาวิกว่า เห็นคุณพ่อพูดเรื่องนี้กับคุณแม่อยู่เหมือนกัน” คำยื่นยันจากปากของข้ามโขงดูจะน่าเชื่อถือกว่านคินทร์ เพลงรักกับเพลงพิณที่กำลังจะยิ้มอย่างดีใจที่ผู้เป็นพ่อจะได้เลื่อนยศบ้างกลับหุบยิ้มลงแทบจะไม่ทันเมื่อพี่ชายพูดต่อว่า “แต่เห็นคุณพ่อบอกว่าจะยังไม่เลื่อนยศตำแหน่งตอนนี้เพราะยังมีภารกิจที่ต้องทำอยู่ ถ้าเลื่อนยศตำแหน่งคุณพ่อก็จะไม่ได้ดูแลงานของหน่วย นรข.อีกเพราะงั้นถ้าภารกิจไม่สำเร็จคุณพ่อจะไม่ยอมเลื่อนขั้น”

“อุดมการณ์ช่างแน่วแน่ ทหารเรือนี่เท่จริงๆ” แล้วนคินทร์ก็อวยเหล่าทัพของตัวเองต่อจนแก้วเจ้าจอมหมั่นไส้

“หมั่นไส้ทหารเรือโว้ย ทหารเรืออยากถูกตำรวจถีบมั้ยวะ” แก้วเจ้าจอมทำท่าจะยื่นเท้าไปถีบนคินทร์ แต่เพราะเธอใส่กระโปรงอยู่สารวัตรพนาก็เลยรีบจับกระโปรงจับขาเธอเอาไว้

“จุ๊ๆๆ ไนเปอร์อย่าดื้อเดี๋ยวลูกมาเห็น นั่นๆ มากันแล้ว” เขาปรามเธอก่อนจะพยักหน้าไปทางน้องชมพูกับน้องโมกที่กำลังอุ้มพี่แมวเพลงพิณกับพี่แมวมุกลดาเข้ามาหา พี่แมวทั้งสองหน้าตามอมแมมไปด้วยเศษแตงโตคาดว่าน่าจะเพิ่งโดนจับป้อนแตงโมมา สารวัตรพนาก็เลยรีบคืนพี่แมวเพลงพิณให้ผู้กองกวินทร์และยื่นพี่แมวมุกลดาให้นคินทร์ก่อนที่พี่แมวทั้งสองจะถูกน้องๆ จับไปป้อนแตงโมอีก จากนั้นคุณพ่อลูกสามก็เริ่มให้โอวาทเพื่อไม่ให้ลูกสาวคนโตไปรังแกน้องชายและไม่ให้ลูกสาวลูกชายคนเล็กไปรังแกพี่แมวทั้งสองตัวด้วย

“งั้นเรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีอีกเรื่อง พวกคุณอาทำงานกันอย่างเต็มที่มากจริงๆ เหมาะสมที่จะได้เลื่อนยศกันทุกคน มาลุ้นกันดีกว่าว่าแต่ละคนจะได้ตำแหน่งอะไร อานทีเคยย้ายไปอยู่ที่ตราดตั้งหลายปีแต่ต่อมาก็ย้ายกลับลงไปเป็นผู้การที่นราธิวาสตามเดิม อาคณิน อาไกรจักรก็ด้วย” เหมือนทุกคนจะอยากกลับไปประจำการอยู่ในพื้นที่ที่ตนได้พบรักกับภรรยากันทั้งนั้น ผู้กองกรินทร์คิด เพราะถ้าเป็นเขา...หากเขาได้ย้ายไปทำงานที่อื่นๆ แต่สุดท้ายแล้วก็คงอยากกลับมาที่ฐานที่แม่สอดเหมือนเดิมเพราะเขารู้สึกผูกพันกับที่นี่ แม้แต่พ่อกับแม่ของเขาก็ยังต้องไประลึกความหลังกันทุกปี

“ตำแหน่งอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือต้องเป็นตำแหน่งที่ดีมากแน่ๆ อ่ะ แบบนี้ต้องฉลอง” แล้วผู้กองกวินทร์ก็รินเครื่องดื่มให้พี่น้องทุกคนของตัวเองรวมทั้งกริชชาภัทรและกริชชากรณ์ที่มาร่วมเป็นแขกด้วย ถ้าผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาแต่งกันเมื่อไหร่ก็จะได้เป็นดองกันแล้วเพราะงั้นก็ต้องทำความรู้จักสนิทสนมกันเอาไว้ เสียงฉลองเฮฮากันของลูกๆ หลานๆ ดังมาจนถึงโต๊ะของเหล่าพ่อๆ แม่ๆ ทุกคนมองมาทางลูกหลานของตนด้วยความภูมิใจและประทับใจในความรักของเหล่าพี่น้องแก๊งนี้และความรักเช่นนี้ก็จะคงอยู่ตลอดไป

“อ๊ะ!” กุมาริกาที่กำลังจะยกแก้วเครื่องดื่มเข้าปากสะดุ้งเบาๆ เมื่ออยู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็มาแย่งแก้วของเธอไปก่อนจะล้มตัวลงมานอนหนุนตักของเธอ ซึ่งตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวยาวริมสระว่ายน้ำ

“ไม่ไปดื่มกับน้องๆ ล่ะคะ”

“เมา” เขาตอบสั้นๆ แล้วจัดท่าจัดทางนอนหนุนตักของเธออย่างจริงจังซ้ำยังมีการดึงมือของเธอไปกอดตัวเองด้วย กุมาริกาอมยิ้มและกลั้นขำตามขณะมองดูคนเมานอนหลับตาหนุนตักเธอ ใบหูของเขาแดงจนไม่รู้จะแดงยังไงแล้วแต่เท่าที่เธอเห็น...เขาเพิ่งดื่มไปสามแก้วเองนะทำไมเมาเร็วนักล่ะ ตอนอยู่ที่ฐานเธอมอมเหล้าเขาเป็นโอ่งเขายังไม่ล้มเลย นี่อะไรกันแค่สามแก้วก็เมาเสียแล้ว

“อ่ะ เมาก็เมา” เธอแกล้งทำเป็นเชื่อแล้วนั่งลูบหลังให้คนเมา คนอะไรปากแข็งเป็นบ้าอยากให้ป้อนก็ไม่บอก อยากจะอ้อนก็ไม่กล้าพูด พ่อๆ แม่ๆ ก็อยู่ยังจะมาทำแบบนี้อีก ที่ว่าๆ เธอหน้าด้านน่ะ...เขาก็หน้าทนทานพอๆ กับเธอนั่นแหละ แหม ศีลช่างเสมอกันจริงๆ

ในคืนเดียวกันนั้นที่อีกฟากฝั่งของแม่น้ำเมยเรือยนต์ลำใหญ่สามลำเข้ามาจอดเทียบท่าซึ่งเป็นริมตลิ่งน้ำที่เป็นลานทรายกว้าง ชายฉกรรจ์อาวุธครบมือออกมายืนกำกับคุ้มกันพื้นที่อย่างแน่นหนาก่อนที่คนที่เพิ่งลงจากเรือจะทยอยขนของที่บรรทุกมาขึ้นฝั่งแล้วนำไปใส่ในรถที่จอดรออยู่ ของที่บรรทุกมากับเรือคือสารตั้งต้นในการผลิตยาเสพติดซึ่งนำมาจากฝั่งกัมพูชาอีกที ด้วยตอนนี้ตามลุ่มแม่น้ำโขงมีทีมอัลฟาและ ผบ.คเชนทร์คอยจับตาดูอยู่และทางเหนือก็มี ทหาร นรข.กายยันต์เลยต้องเปลี่ยนพื้นที่ในการขนยาเข้าทางเขตชายแดนไทยแล้วย้อนกลับมาใช้เส้นทางตามแม่น้ำเมยและแม่น้ำสาละวินอีกครั้ง แล้วยังอาศัยโอกาสนี้นำเอาสารตั้งต้นเข้าสู่โรงงานการผลิตยาเสพติดด้วย

เสียงหวีดร้องของหญิงสาวนับสิบคนที่ดังมาจากเรือลำสุดท้ายเงียบหายไปเมื่อถูกขู่ด้วยปืนหลายกระบอก แต่ละคนมีน้ำตาอาบนองใบหน้าด้วยไม่คิดฝันว่าจะต้องมาประสบพบเจอเรื่องราวที่โหดร้าย ความหวังที่จะข้ามเขตแดนเพื่อเข้ามาหางานทำในประเทศใกล้เคียงเพื่อหารายได้ไปจุนเจือครอบครัวตามที่นายหน้าบอกกลับกลายเป็นช่องทางให้ต้องมาพบกับฝันร้าย ฝั่งไทยอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่กลับไปไม่ถึง ไม่รู้ว่าโชคชะตานับจากนี้จะเป็นเช่นไร

“รอบนี้มีแต่คนสวยๆ” ต้าเส่ง ลูกน้องคนสนิทของนายใหญ่ทางฝั่งนี้ยกมือขึ้นลูบปลายคาง สายตาจ้องมองหญิงสาวที่ถูกคุมตัวเดินผ่านอย่างแทะโลมก่อนจะชี้ไปยังหญิงสาวคนที่ดูอายุน้อยที่สุด

“เฮ้ยคนนี้กูจอง” เด็กสาวที่อายุยังไม่ทันถึงยี่สิบปีสะดุ้งตกใจและยิ่งหวาดกลัวเมื่อหันมามองต้าเส่ง ด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากตกนรกทั้งเป็นอยู่ที่นี่ ทันใดนั้นเด็กสาวก็รีบวิ่งหนีกลับไปที่แม่น้ำเมยด้วยหวังจะข้ามแม่น้ำไปขอความช่วยเหลือจากฝั่งไทย

“อีนี่!” ต้าเส่งยกมือขึ้นห้ามลูกน้องที่กำลังจะตามไปจับเด็กสาว มันปล่อยให้เด็กสาววิ่งหนีลงไปในแม่น้ำแล้วยืนมองอย่างใจเย็น ปล่อยให้เหยื่อว่ายน้ำไปสักพักแล้วยกปืนขึ้นส่อง

ปัง!!!

กระสุนปืนฝังเข้ากลางศีรษะของเด็กสาวคนกล่าวอย่างแม่นยำทำให้เธอเสียชีวิตในทันที ร่างเล็กๆ ของเธอถูกแม่น้ำเมยพัดไปราวกับเป็นเพียงแค่ชิ้นเนื้อที่ไร้ค่า

“ใครหนีอีกมึงตาย!!!” คำขู่ที่แผดก้องทำให้ไม่มีหญิงสาวคนใดกล้าหนีอีก สุดท้ายก็ไม่อาจฝืนชะตากรรมถูกคุมตัวไป กายยันต์ยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ดวงตาที่ไร้แววไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อยามมองร่างที่ไร้วิญญาณของเด็กสาวจนเผลอกลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัว เด็กสาวผู้บริสุทธิ์ถูกฆ่าไปต่อหน้าต่อตาเขา...แล้วยังไง

กายยันต์ทำหน้าเมินต่อสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วหันมาทางต้าเส่งอีกครั้งก่อนจะยื่นซองเอกสารบางอย่างให้อีกฝ่าย

“สูตรยาตัวใหม่ มึงเอาไปให้นายมึงแล้วจัดการซะ” เมื่อรับซองเอกสารไปต้าเส่งก็ไม่แม้แต่จะสนใจดู สีหน้าที่หยาบกร้านเต็มไปด้วยเคราเขียวครึ้มยิ้มยียวนให้กายยันต์คล้ายคนสติไม่ดี ดวงตาที่แข็งกร้าวเต็มไปด้วยความอำมหิต

“ท้าวพันคำนายของมึงสบายดีหรอ”

“ไม่ใช่เรื่องของมึง กูแค่เอาของมาส่งมึงก็แค่รับไปก็เท่านั้น อ้อ! แล้วรอบหน้ากูไม่ขนของที่มีชีวิตมาให้มึงอีกแล้วนะ”

“ทำไม เห็นกูฆ่าอีเด็กนั่นแล้วเลือดทหารเก่ามันขึ้นหน้าหรอ”

“กูไม่อยากจบเห่เพราะพวกมันต่างหาก ยากับอาวุธมันไม่มีปากกูขนมาแบบเงียบๆ ได้ แต่อีพวกนี้มันแหกปากร้องไห้มาตลอดทางกูกับคนของกูไม่ตายอยู่ข้างทางเพราะพวกมันก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว ต่อไปถ้าพวกมึงอยากก็ไปหากินกันเอาเอง ขนมากินกันเองจะได้ไม่ต้องลำบากพวกกู!!!”

หึ! ต้าเส่งก็ยังแสยะยิ้มยียวนใส่ จ้องหน้ากายยันต์อย่างหาพิรุธ ไม่เข้าใจนายเลยว่าทำไมถึงเชื่อใจไอ้หมอนี่ เลือดทหารในตัวมันจะถูกท้าวพันคำล้างออกหมดหรือยังก็ไม่รู้

“อ่ะๆๆ ก็ขอบใจแล้วกันที่อุตส่าห์ขนมาให้ งั้นกูให้ไอ้นี่มึงแล้วกันถือซะว่าเป็นของตอบแทน” สิ่งที่ต้าเส่งส่งมาให้เป็นเข็มฉีดยาหลอดเล็กๆ ที่ดูแป๊บเดียวก็รู้ว่าคืออะไร

“พวกกูมากันตั้งหลายคนมึงให้กูมาแค่อันเดียวงั้นหรอ”

“จัดให้” แล้วต้าเส่งก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องนำของที่กายยันต์ต้องการมาให้ ผงสีขาวคล้ายแป้งบรรจุอยู่ในห่อกันน้ำอย่างดีคือของตอบแทนที่ต้าเส่งหมายถึง “มึงเอาของพวกนี้ไปชิมก่อน ตอนนี้ของตัวใหม่มีปัญหาในการผลิตนิดหน่อย ถึงจะได้สูตรจากท้าวพันคำมาแต่ก็ยังขาด...”

“ขาดอะไรอีก ทั้งสารตั้งต้นทั้งสูตรกูก็เอามาให้แล้ว”

“ขาดนักปรุงยา แม่งคนเก่ามันเล่นหนักไปหน่อยจนช็อกตายคาเข็มโรงงานกูเลยขาดคน นายก็ให้กูหาอยู่แต่กูก็ยังไม่รู้ว่าจะไปหามาจากไหนไอ้คนที่มันเก่งเรื่องการใช้ยา ผสมยา โรงงานของนายมึงมีซักคนมั้ยเอามายืมหน่อย”

“ไม่มี ปัญหาของมึงมึงก็แก้เอาแล้วกัน” กายยันต์ไม่คิดที่จะหารือช่วย หน้าที่ของเขาคืนนี้มีแค่ส่งของเมื่อส่งเสร็จแล้วก็จะกลับ

ทันทีที่เรือของกายยันต์หันหัวเรือกลับไปทางเดิมต้าเส่งก็โบกมือเรียกลูกน้องกลับเช่นกัน พื้นทรายริมฝั่งแม่น้ำเมยถูกจัดการเก็บหลักฐานและร่องรอยทุกอย่างเพื่อไม่ให้ใครตามรอยได้ ท่ามกลางผืนป่าที่กว้างใหญ่และแม่น้ำสายเล็กๆ ที่แบ่งกั้นสองประเทศเอาไว้มีเพียงแค่เรือยนต์ที่ดัดแปลงมาจากเรือหาปลาของชาวบ้าน กายยันต์มองกลับไปในแม่น้ำเมยยังจุดที่ร่างของเด็กสาวผู้เคราะห์ร้ายถูกกระแสน้ำพัดพาไป สีหน้าและแววตายังคงส่อแววเหี้ยมโหดก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเชือกเส้นหนึ่งขึ้นมารัดต้นแขนโดยใช้ปากกัดปลายเชือกอีกด้านเอาไว้ ปลายเข็มที่ต้าเส่งเพิ่งให้มาแทงลงผิวหนังก่อนที่ของที่อยู่ในหลอดฉีดยาจะถูกฉีดเข้าสู่เส้นเลือด แล้วเพียงแค่ 5-10 วินาทีต่อมาแววตาที่เหี้ยมโหดของกายยันต์ก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเขาปรือฉ่ำ ความเจ็บปวดและความทุกข์ใดๆ มลายหายไปสิ้นแล้วถูกแทนที่ด้วยความสุขคล้ายกับในชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอเรื่องเลวร้ายใดๆ ภาพครอบครัวที่เคยอบอุ่นถูกลบเลือน ภาพพี่น้องที่เคยร่วมฝึกทหารมาด้วยกันก็เลือนหาย ภาพร่างของเพื่อนร่วมทีมที่นอนตายอยู่ตรงหน้าก็ไม่มีอีกและแม้แต่ภาพร่างของเด็กสาวผู้เคราะห์ร้ายก็ถูกลืมไปเช่นเดียวกัน กายยันต์ยิ้มออกมาอย่างเหม่อลอยไม่รู้ตัวว่าเข็มฉีดยาหลุดร่วงจากมือตอนไหน เขาหลุดพ้นออกจากโลกแห่งความจริงแล้วล่องลอยเข้าสู่โลกของความฝันที่ไร้ซึ่งความทุกข์ทั้งมวล

************************************

พูดถึงนักปรุงยาแล้วนึกถึงใครกันคะ นี่นึกออกอยู่ชื่อเดียว 

ศาสตราจารย์เซเวอร์รัส สเนป