44.ดาราเจ้าบทบาทกับท่าน ผบ.ที่หายไป

ข่าวที่ผู้หมวดเขมทัตส่งมาบอกเมื่อเช้าทำให้ผู้กองกรินทร์มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาขณะเดินเข้าไปในห้องกินข้าวซึ่งตอนนี้ทุกคนกำลังเริ่มลงมากินมื้อเช้าด้วยกัน หลังจากที่เมื่อคืนนี้งานเลี้ยงฉลองจบลงทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน มีเพียงแค่ครอบครัวของ ผบ.คเชนทร์เท่านั้นที่จะค้างที่บ้านสุวรรณเวชแทนการไปบ้านเรือนไทยที่โรงทอผ้าเพราะ ผบ.คเชนทร์ ข้ามโขงและผู้กองสองแฝดมีเรื่องงานของทีมอัลฟาที่ต้องคุยกัน การเจรจาสู่ขอเป็นไปอย่างราบรื่นเมื่อกริชชานนท์และน้ำอิงตกลงจะยกลูกสาวให้แต่งเข้าเป็นสะใภ้ใหญ่บ้านสุวรรณเวช และวันนี้กริชชานนท์ก็ยังได้เชิญทุกๆ คนที่บ้านสุวรรณไปบ้านของเขาด้วย เพราะท่านนายพลปภพอยากไปเจอกับญาติผู้ใหญ่ทางบ้านรัตนภิรมย์ ด้วยทางฝั่งนี้เป็นบ้านฝ่ายชายเมื่ออยากได้ลูกสาวเขาก็ต้องเดินทางไปขอกันที่บ้านของฝ่ายหญิงตามธรรมเนียม ส่วนเรื่องงานแต่งกริชชานนท์ยังไม่อยากให้แต่งในเร็วๆ นี้เพราะกุมาริกายังไม่เคยเปิดตัวคนรักแบบจริงๆ จังๆ แม้จะเข้าใจว่าด้วยหน้าที่การงานของผู้กองกรินทร์เขาไม่สามารถออกสื่อได้แต่อย่างน้อยก็อยากจะให้กุมาริกาบอกกับสื่ออย่างเป็นทางการก่อนว่าเธอมีคนรักที่คบหาดูใจกันแล้วด้วยเธอเป็นดารานักแสดงที่มีชื่อเสียงและมีผู้คนติดตามมาก หากจู่ๆ จะให้ประกาศแต่งงานในทันทีทันใดโดยที่ไม่เคยประกาศว่ามีคนรักคงไม่แคล้วได้มีข่าวซุบซิบตามมาว่าท้องก่อนแต่งหรืออะไรอื่นๆ แน่ ถึงเธอจะเคยแถลงข่าวเมื่อนานมาแล้วว่ามีหนุ่มที่คบหาดูใจแต่นั่นมันก็เป็นการแถลงข่าวจากคำพูดของลอยๆ ของเธอเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น

“เฮ้อ!” เสียงถอนหายใจของเขาทำให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารพากันหันมามองตาม นี่มีเรื่องอะไรให้เครียดนักหนาเรื่องเจรจาสู่ขอกุมาริกาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเสียหน่อย

“ถอนหายใจแต่เช้าบนโต๊ะอาหารแบบนี้ไม่ดีนะลูก” คุณหญิงกรกชว่าแล้วพยักหน้าบอกให้แม่บ้านมาตักข้าวต้มปลาให้หลานชาย “วันนี้ย่ามาทำอาหารเช้าเองเลยนะ ย่าอยากเอาใจว่าที่เจ้าบ่าวคนใหม่”

“ขอบคุณครับคุณย่า” เขาหันไปยิ้มหวานๆ ให้คุณย่าแล้วก็กลับมาทำหน้าเครียดอีกตามเดิมทุกคนก็ยิ่งงงว่าทำไมเขาถึงได้ดูเครียดแบบนี้ ขนาดถูกย่าแซวว่าจะได้เป็นเจ้าบ่าวเขาก็ยังดูไม่ยินดียินร้ายอะไรอีก

“มีอะไรรึเปล่าลูก ถ้าไม่สบายบอกแม่นะเดี๋ยวกินข้าวแล้วแม่จะได้ตรวจอาการให้”

“จะให้ไนเปอร์รักษาก็ได้นะ” แก้วเจ้าจอมแสยะยิ้มเอามีดหั่นไส้กรอกมาชี้ขู่เขาก่อนที่จะถูกคุณย่าดุที่เอามีดมาชี้เล่นบนโต๊ะอาหาร

“ผมไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับแม่แก้มแค่มีเรื่องเครียดๆ นิดหน่อย เมื่อเช้าหมวดเขมส่งข่าวมาบอกว่าตอนที่ลาดตระเวนผ่านริมแม่น้ำเมยเขาพบศพผู้หญิงคนหนึ่งลอยมาติดอยู่ที่ตลิ่งทางฝั่งไทย สภาพศพถูกยิงเข้าที่หัวจนกะโหลกเปิดสมองไหล อายุน่าจะยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ หมออาทิตย์ไปตรวจดูแล้วคาดว่าน่าจะตายเมื่อคืนนี้”

“คุณพระ” คุณหญิงกรกชกับพุดตานอุทานออกมาพร้อมกัน แก้วเจ้าจอมที่อุ้มน้องชมพูอยู่บนตักพอดีรีบกอดลูกสาวไว้แนบอก ตั้งแต่มีลูกมาเธอมักจะอ่อนไหวเสมอกับข่าวที่มีเด็กถูกทำร้าย

ผู้กองกรินทร์หยุดพูดทันทีเมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าคนที่ร่วมโต๊ะอาหารอยู่มีทั้งคุณย่า คุณยายพุดตานและแม้แต่หลานตัวน้อยๆ ของเขา ดีว่าตอนที่เขาพูดน้องชมพูกำลังแทะแตงโมและน้องโมกก็อ้อนพ่ออยู่เด็กๆ เลยไม่ทันได้สนใจฟังเรื่องที่เขาพูด

“พรุ่งนี้ผมจะรีบกลับแม่สอดนะครับ...ความจริงก็อยากกลับวันนี้เลยแต่ว่าบ้านเรามีนัดกับทางบ้านของน้ำเมยแล้ว...ผมไม่อยากผิดนัดกับเขาอีก”

“เรื่องทางนั้นมีปัญหาอะไรมั้ย อยากให้พ่อช่วยอะไรรึเปล่า” เห็นสีหน้าเครียดๆ ของลูกชายพลโทกรันณ์ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“ก็...” แล้วผู้กองกรินทร์ก็หันมาทาง ผบ.คเชนทร์ด้วยเรื่องที่เขาสงสัยมันเกี่ยวข้องกับภารกิจ “ไว้กินข้าวแล้วผมจะเล่าให้คุณพ่อกับอาเชนทร์ฟังนะครับ...มึงกับข้ามโขงด้วย” เขาหันมาทางน้องชายที่กำลังยกแก้วไข่ลวกขึ้นซด

“ทำไมต้องกินไข่ลวกเยอะขนาดนั้น”

“เค้าอยากมีลูก” ผู้กองกวินทร์ตอบทั้งๆ ที่ยังมีไข่อยู่เต็มปาก จากบรรยากาศเครียดๆ พอผู้กองกวินทร์พูดเรื่องนี้ทุกคนก็ค่อยยิ้มออกกัน เพลงพิณแก้มแดงระเรื่อด้วยความเขินกับเรื่องนี้ พอเธอบอกว่าอยากมีลูกเขาก็จัดให้ตามคำขอจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน

“ไหนตอนแรกลังเลไม่กล้ามีไงพี่”

“ตอนนี้พร้อมจะมีแล้ว แกกับเพลงรักเตรียมเป็นคุณลุงได้เลย” เขาชี้มาบอกข้ามโขงกับเพลงรัก เพลงรักได้ยินแล้วก็หัวเราะใส่

“อย่างพี่เนี่ยนะจะมีลูก โถๆๆ เลี้ยงหลานยังไม่รอดเลย ได้ข่าวว่ามีใครก็ไม่รู้เสื้อผ้าหมามาให้หลานใส่ด้วย” แน่นอนว่าพอนึกถึงเรื่องนี้ทุกคนก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าผู้กองกวินทร์จะเป็นพ่อคนได้ ดังนั้นผู้กองกวินทร์ก็เลยต้องรีบหาพวกเป็นหลานๆ

“ยัยปักเป้ากับต้าวโมกอยากได้น้องมั้ย”

“น้อน” น้องชมพูกับน้องโมกหูผึ่งขึ้นมาในทันทีแล้วก็พยักหน้าหงึกหงัก น้องชมพูอยากมีน้อง น้องน่ารักๆ แบบน้องโมกเพราะว่าน้องชมพูชอบเป็นพี่สาวส่วนน้องโมกแม้จะยังไม่เข้าใจว่าน้องคืออะไรแต่ถ้าพี่ชมพูว่าอย่างไรน้องโมกก็จะว่าตาม “น้อนจมปูอยากมีน้อน น้อนแบบต้าวโมกค่ะ”

“เดี๋ยวลุงกับป้าเพลงจะมีน้องให้” พอคุณลุงบอกแบบนี้สาวน้อยกับน้องชายก็รีบลงจากตักคุณพ่อคุณแม่แล้วเดินไปเกาะขาคุณลุงเงยหน้าจ้องคุณลุงกันจนตาแป่ว น่ารักน่าเอ็นดูมากจนผู้กองกวินทร์ต้องอุ้มขึ้นมากอดเอาไว้ทั้งสองคน

“ไหนคะน้อน น้อนอยู่ไหน”

“ตอนนี้ยังไม่มี”

“น้อนจมปูจะเอาน้อน!”

“ใจเย็นๆ ลุงกำลังเร่งทำให้อยู่”

“น้อนจะมาเมื่อไหย่คะ พุ่งนี้หยอ”

“อีกเก้าเดือน”

“เก้าเดือน...พุ่งนี้หยอคะ” ทุกคนพากันหัวเราะร่วนด้วยน้องชมพูยังไม่เข้าใจว่าเก้าเดือนมันนานแค่ไหน พอบอกว่าจะมีน้องให้น้องชมพูก็ใจร้อนอยากได้เดี๋ยวนี้เลย

“น้อนจมปูจะเอาแตงมอมาให้น้อน แตงมออาหย่อย”

“แตงมออาหย่อย” น้องโมกก็ยืนยันอีกเสียงแล้วฉีกยิ้มแฉ่งอวดฟันซี่น้อยๆ

“ท่าทางจะอยากมีน้องกันจริงๆ แบบนี้คนที่สามต้องมาแล้วนะสารวัตร” ผบ.คเชนทร์เอ่ยแซวหลานเขยแต่สารวัตรพนาก็ได้แต่ยิ้มตอบแล้วหันมามองแก้วเจ้าจอม

“ให้คนที่สามมาจากคู่ของเรนเจอร์หรือซีลเถอะครับคุณอาผมเอาแค่สองคนเท่านี้แหละ ไนเปอร์อุ้มท้องลูกมาสองคนติดๆ แล้วตอนคลอดก็เจ็บมากๆ ผมสงสารไนเปอร์”

“หุๆๆ แก่แล้วทำไม่ไหวก็บอกมาเหอะพี่”

“แหม ก่อนจะว่าคนอื่นเขาแก่ตัวเองต่างหากมั้ยที่ไก่อ่อนถึงขั้นต้องมากรอกไข่ลวกแต่เช้า ถ้าอยากมีลูกไนเปอร์ว่าพี่เรนเจอร์ควรมาปรึกษาพี่พนาจะดีกว่านะ คนนี้น่ะระดับมือโปร ดูสิ มีลูกแต่ละคนก็มีแต่คนน่ารักๆ”

“ฮึ่ย!!!” โดนน้องสาวอวยผัวแล้วยังมาดูถูกขนาดนี้ผู้กองกวินทร์ก็ได้แต่แยกเขี้ยวใส่ จะว่ากลับก็เกรงใจคุณปู่คุณย่า ไหนจะคุณยายและพ่อตาแม่ยายอีก พอทำท่าจะแก้แค้นคืนโดยการกัดแก้มหลานๆ

“ฮึ่ม!” ท่านนายพลปภพกับพลโทกรันณ์ก็ส่งเสียงมาข่มขวัญประมาณว่าถ้าเขาแกล้งหลานๆ เขาโดนกระทืบแน่ๆ

“น้องเพลง น้องเพลงดูสิคะยัยปีศาจว่าพี่ น้องเพลงอย่าไปยอมนะคะบอกยัยปีศาจไปเลยค่ะว่าพี่ไม่ได้ไก่อ่อน” เมื่อเถียงน้องไม่ได้แก้แค้นกับหลานก็ไม่ไหวเขาก็หันมาฟ้องเมีย อยากให้เมียอวยผัวแบบแก้วเจ้าจอมบ้างแต่เพลงพิณก็ไม่เล่นด้วย เธอได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วอุ้มเอาน้องชมพูกับน้องโมกไปกอดทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แก้วเจ้าจอมก็เลยก็เลยยักคิ้วใส่อย่างเยาะเย้ยเขาอีกครั้ง

“น้องเพลงไม่กล้ายืนยันงั้นก็แปลว่าไก่อ่อนจริงๆ น่าสงสาร เดี๋ยวไนเปอร์จะจัดยาบำรุงกำลังให้แล้วกัน”

“น่าฉงฉาน!” เมื่อคุณแม่เป็นตัวนำน้องชมพูกับน้องโมกก็ว่าตามแล้วหันไปตีมือกันกับคุณแม่ สงครามบนโต๊ะอาหารก็เลยจบลงที่ความพ่ายแพ้ของผู้กองกวินทร์อีกครั้งเมื่อเขาไม่อาจเอาชนะสามแม่ลูกของบ้านนี้ได้

หลังจากมื้อเช้าผู้กองกรินทร์ก็เล่าถึงสถานการณ์ที่แม่สอดให้กับน้องชาย ข้ามโขง ผบ.คเชนทร์ พลโทกรันณ์และผู้การคณินฟัง ด้วยผู้การคณินเป็นผู้การกรมทหารพรานที่ 35 เขาจึงต้องรู้เรื่องนี้ด้วย

“จะเล่าอะไรให้อาคณินฟังก็รีบๆ เล่านะ เดี๋ยวอาคณินเขาจะไม่ได้เป็นผู้การกรมแล้ว” พลโทกรันณ์ว่ายิ้มๆ กับอดีตลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นน้องเขยของตน ผู้กองสองแฝดหันมายิ้มให้กันด้วยรู้ดีว่าผู้เป็นพ่อหมายถึงอะไร ก็คงจะเป็นเรื่องที่อาคณินของพวกตนจะได้ขึ้นเป็นพลตรีแล้วน่ะสิ

“แบบนี้รีคอนก็ต้องรีบมาฝากตัวกับว่าที่พ่อตาที่กำลังจะได้เลื่อนยศสินะครับ”

“พ่อตาอะไรน้องมารีนยังเด็ก เอาล่ะๆ มาคุยเรื่องงานกันดีกว่า” เมื่อผู้กองกวินทร์จะพูดถึงความรักของน้องๆ พลโทกรันณ์ก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ตัดบทเสียอย่างนั้น ผู้การคณินก็ได้แต่ยิ้มให้ด้วยตัวเองก็หวงลูกสาวยังไม่อยากจะให้ออกเรือน แม้พลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อยจะเร่งเร้าอยากพูดเรื่องนี้แต่พลโทกรันณ์ก็ยังหวงหลานสาวอยู่

“ไว้ซีลแต่งแล้วค่อยพูดเรื่องน้องแล้วกัน ไนเปอร์กับเรนเจอร์ก็แต่งงานก่อนพี่แล้วงั้นเรื่องของมารีนคงต้องพูดหลังซีลแต่งงานนั่นแหละ” ผู้การคณินตอบหลานชายทั้งสอง ซึ่งพลโทกรันณ์ก็เห็นด้วย

“อาคณินเขาพูดถูกแล้ว”

“ก็แหม...ตอนนี้มารีนไปอยู่ที่ฐานกับรีคอนนี่ครับ น้ำตาลใกล้มดมดหรือจะอดกินน้ำตาล”

“แล้วใครเอาน้ำตาลไปวางไว้ใกล้มด”

“พ่อภูครับ” สองแฝดว่าจน ผบ.คเชนทร์อดหัวเราะไม่ได้ ดูครื้นเคลงดีเว้ยบ้านนี้

ผู้กองกรินทร์เล่าเรื่องที่มีเรือปริศนาขนของต้องสงสัยมาตามแม่น้ำเมยกลางดึกให้ทุกคนฟัง ซึ่งเรื่องนี้เขาเคยเล่าให้ ผบ.คเชนทร์กับผู้กองกวินทร์ฟังแล้วแต่ครั้งนี้มีข้อมูลเพิ่มเติมอื่นๆ อีกรวมถึงเรื่องของศพเด็กสาวที่พบเจอ สันนิษฐานเบื้องต้นว่าน่าจะเป็นแรงงานต่างชาติที่ถูกหลอกมาแล้วพยายามหลบหนีจึงถูกฆ่าปิดปาก แม้ที่ชายแดนแม่สอดจะเคยมีการจับกุมแรงงานผิดกฎหมายได้ตามแนวชายแดนแต่ก็ยังไม่เคยเจอเคสแบบนี้ที่ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมแล้วทิ้งศพให้ไหลมากับแม่น้ำ

“ให้ผมเอาทีมอัลฟาเข้าไปที่แม่สอดเถอะครับ”

“นั่นสิ ผมกับทุกคนพร้อมไปแม่สอดทุกเมื่อนะครับ” ข้ามโขงเห็นด้วยกับผู้กองกวินทร์แล้วหันมาบอกกับผู้เป็นพ่อ แค่ได้ยินว่ามีเด็กสาวถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมเขาก็ไม่อาจนิ่งนอนใจและนึกห่วงไปถึงเพชรน้ำผึ้งที่ไม่ยอมมาให้เขาได้เจออีกเลยนับตั้งแต่วันแต่งงานของเพลงพิณ เธอยังเรียนพิเศษไม่ทันจะจบคอร์สเลยด้วยซ้ำเขาก็เลยไปแอบซุ่มรอดูเธออยู่บ่อยๆ เพื่อหวังว่าจะได้เจอเธออีก

“ยังก่อนก็ได้” ผู้กองกรินทร์รีบห้ามน้องชายเอาไว้ “ให้พี่ตรวจดูให้แน่ใจก่อน ตอนนี้พวกมันแค่ขนของเข้าไปเก็บไว้ที่ฝั่งตรงข้ามยังไม่ได้มารุกเข้าเขตของเราแล้วเรื่องศพผู้หญิงก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเกี่ยวข้องกันมั้ย ริมฝั่งแม่น้ำโขงก็เปราะบางถ้ายังไงแกกับข้ามโขงอยู่ที่นครพนมไปก่อน ไว้ทางแม่สอดเคลียร์แล้วพี่จะแจ้งกับอาเชนทร์เอง”

ผบ.คเชนทร์กับพลโทกรันณ์หันมามองหน้าเมื่อได้รู้เรื่องเหล่านี้ก่อนที่จะพยักหน้าให้กันแล้วพลโทกรันณ์ก็เดินไปหยิบของบางอย่างออกมาจากเซฟที่อยู่ในห้องทำงาน ของที่ว่าก็คือแฟลชไดรฟ์เก็บข้อมูล

“ในนี้มีข้อมูลและแผนการทุกอย่างสมัยที่พ่อกับอาเชนทร์กวาดล้างเครือข่ายยาเสพติดในพื้นที่แถบนั้น พ่อคิดว่ามันน่าจะเป็นประโยชน์กับงานในครั้งนี้ ถึงมันจะผ่านมานานเกือบสามสิบปีแล้วแต่เครือข่ายใหม่ๆ มันก็ยึดเอารูปแบบเดิมๆ ของคดีในตอนนี้มาเป็นต้นแบบ คิดว่าน่าจะช่วยอะไรทีมอัลฟาได้” พลโทกรันณ์ยื่นแฟลชไดรฟ์ของเขาให้กับผู้กองกรินทร์และ ผบ.คเชนทร์ก็ยื่นแฟลชไดรฟ์ที่มีข้อมูลแบบเดียวกันให้กับข้ามโขงด้วย

“กายยันต์มันสนใจคดีเมื่อเกือบสามสิบปีก่อนมากแล้วก็พยายามศึกษาทุกอย่าง เมื่อเกือบสามสิบปีก่อนพ่อสองคนเป็นคนที่ทำคดีนี้ด้วยตัวเองและเสี่ยงตายกันมาเยอะเพราะฉะนั้นทีมอัลฟาจะต้องรู้เรื่องราวเมื่อเกือบสามสิบปีก่อนดีกว่ากายยันต์ แผนทุกแผนที่พวกพ่อเคยวาง กลยุทธ์และยุทธวิธีทุกอย่างพ่อสองคนจะถ่ายทอดให้” ผบ.คเชนทร์บีบไหล่ลูกชายและลูกเขยอย่างมีความหวังด้วยเชื่อว่าผู้กองสองแฝดกับข้ามโขงและทีมอัลฟาจะสามารถทำภารกิจนี้ให้ลุล่วงได้

“อาเอานี่ติดไม้ติดมือมาพอดี” ทางฝ่ายผู้การคณินว่าแล้ววางแฟ้มเอกสารและแฟลชไดรฟ์อีกอันลงบนโต๊ะ “นี่คือแผนที่และชัยภูมิในพื้นที่ชายแดนจังหวัดตากและแม่ฮ่องสอนรวมถึง...แผนที่ในพื้นที่ของฝ่ายตรงข้ามที่อาเป็นวาดเอาไว้เอง ทุกๆ ครั้งที่มีการลาดตระเวนอาจะจดข้อมูลทุกอย่างเอาไว้แล้วนำมาวาดเป็นแผนที่ คิดว่าน่าจะพอช่วยในภารกิจของเราสามคนได้”

“โห ทำไมมันเยอะแบบนี้ครับเนี่ย” ผู้กองกวินทร์เปิดแฟ้มเอกสารออกดู แม้จะผ่านมานานเกือบสามสิบปีแต่แผนที่ทุกอย่างก็ยังคงสภาพที่ดีอยู่และเป็นแผนที่ที่ละเอียดมาก

“ผืนป่ามันเปลี่ยนแปลงอยู่เสมออาเลยวาดแผนที่ใหม่ๆ ขึ้นมาเรื่อยๆ เพื่อเป็นการอัปเดต ส่วนในแฟลชไดรฟ์เป็นแผนที่ล่าสุดอัปเดตเมื่อเดือนก่อนและย้อนหลังไปห้าปีนับตั้งแต่ที่อากลับมาประจำการเป็นผู้การที่กรมทหารพรานที่ 35”

“ทุกวันนี้คุณอาก็ยังวาดแผนที่อยู่หรอครับ ไปเอาข้อมูลมาจากไหนครับเนี่ยละเอียดมากๆ”

“ตำแหน่งผู้การของอามันทำให้หาข่าวได้ไม่ยากหรอกนะ อาอ่านรายงานการลาดตระเวนของทุกฐานและทุกหน่วยอย่างละเอียดและลงพื้นที่ไปดูสถานที่จริงตลอด ไม่คิดว่าสิ่งที่อาทำมาเรื่อยๆ จะได้ใช้ประโยชน์ก็งานนี้”

“สุดยอด!” ผู้กองสองแฝดกับข้ามโขงร้องออกมาพร้อมกัน สมกับที่พ่อของพวกเขาชื่นชมเลยว่าอาคณินนั้นเป็นทหารที่เก่งมากด้วยความสามารถ เรื่องการเดินป่าเขียนแผนที่ก็มือหนึ่ง เรื่องการดูดวงดาวและใช้ดวงดาวในการนำทางในป่าตอนกลางคืนก็ไม่เป็นรองใคร เมื่อได้มาพูดเรื่องงานกับนายทหารผู้ใหญ่ทั้งสามคนผู้กองสองแฝดกับข้ามโขงก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าความรู้ความสามารถที่พวกตนมีมันช่างน้อยนิดเมื่อเทียบกับประสบการณ์อันมากมายของผู้เป็นพ่อทั้งสองและจากอาคณิน และเป็นโชคดีนักที่มีพ่อและอาคอยสั่งสอนและมอบความรู้ให้

พลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อยมาสมทบที่บ้านสุวรรณเวชในช่วงสายๆ เมื่อเขาจะไปบ้านรัตนภิรมย์ด้วยในฐานะของพ่ออีกคนและเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของผู้กองกรินทร์ รวมถึงครอบครัวของ ผบ.คเชนทร์ ผู้การคณิน ผู้การนทีและผู้กำกับไกรจักรก็จะเดินทางไปด้วย อย่างเมื่อครั้งตอนที่แก้วเจ้าจอมแต่งงาน อัศวินขอนทีธาราหมั้นและตอนที่ผู้กองกวินทร์แต่งงานเหล่าลุงป้าน้าอาทุกๆ คนก็จะไปร่วมแสดงความยินดีกับลูกหลานกันทุกคน แม้แต่แก๊งฟันน้ำนมก็ยังขอตามไปด้วยเพราะพี่ใหญ่ของแก๊งจะขอเมียทั้งทีทุกคนก็เลยอยากอยู่ร่วมในเหตุการณ์สำคัญ

“น้องเพลงกับพี่ไนเปอร์ช่วยกันเตรียมพานให้พี่ซีลเอาไปกราบผู้ใหญ่บ้านนู้นค่ะ แล้วก็เป็นพานไหว้ขอขมาผู้ใหญ่ด้วยที่พี่ซีลกับคุณน้ำเมย...”

“ไปแอบแซ่บกันในป่าตั้งเป็นเดือน” แก้วเจ้าจอมต่อคำพูดให้เมื่อเพลงพิณไม่กล้าพูด

ผู้กองกรินทร์มองมาที่พานธูปเทียนแพ และดอกไม้ที่น้องสาวทั้งสองเตรียมให้ แก้วเจ้าจอมก็มีฝีมือทางด้านนี้อยู่เหมือนกันแต่เธอก็ไม่ค่อยชอบมานั่งทำอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่ถ้าเธอตั้งใจลุกขึ้นมาทำให้นั่นแปลว่าเธอเอาใจช่วยเขาสุดกำลังอยู่แล้ว แต่ว่า...

“ใครไปแอบแซ่บกันในป่า พี่กับน้ำเมยไปอยู่ที่แม่สอดด้วยกันก็จริงแต่เราก็ยังไม่ได้ไปถึงขั้นนั้น และที่สำคัญ...” เขาเดินเข้ามากัดฟันว่าให้น้องสาวแล้วปรายตาไปทางสารวัตรพนาที่กระเตงลูกๆ ทั้งสองคนอยู่ “พี่จะไม่มีวันไปปู้ยี่ปู้ยำลูกสาวใครเขาก่อนแต่งเด็ดขาด”

“พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะซีล” ท่านนายพลปภพว่าขึ้นแล้วเอื้อมมือไปตบไหล่สารวัตรพนาด้วยความเห็นใจ “สารวัตรเขาไม่ได้ทำอย่างที่เราว่าซักหน่อย...เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกไนเปอร์ปู้ยี่ปู้ยำก่อน”

“คุณปู่!!!” แก้วเจ้าจอมแหวว่าอย่างเอียงอายแล้วรีบเข้าไปกอดซุกสามี เธอแอบตีเขาเบาๆ ด้วยเมื่อเขาก็พลอยหัวเราะเธอไปกับทุกๆ คน

“ทุกคนอย่ามาหัวเราะแต่ไนเปอร์แบบนี้สิคะ ว่าไนเปอร์รุกแรงคุณน้ำเมยเขาก็รุกแรงเหมือนกันนั่นแหละ นี่ยังไม่มีใครเห็นหรอคะว่าคุณน้ำเมยเขาประกาศว่ามีแฟนออกสื่อไปแล้ว”

“หา” ทุกคนพากันร้องออกมาอย่างแปลกใจเมื่อแก้วเจ้าจอมเปิดไอจีของกุมาริกาให้ทุกคนดู ซึ่งโพสต์ที่ว่ากุมาริกาโพสต์หลังจบงานเลี้ยงฉลอง ในโพสต์เป็นภาพที่ถ่ายเองให้เห็นแค่ช่วงลำตัว กุมาริกากำลังนั่งอยู่บนตักของผู้กองกรินทร์เมื่อโฟกัสที่มือดีๆ จะเห็นว่ามือข้างซ้ายของผู้กองกรินทร์วางอยู่บนขาอ่อนของกุมาริกาในจุดที่ชวนหวาดเสียวเพราะเขาไม่ได้วางมือเฉยๆ แต่เป็นการรั้งกระโปรงของเธอขึ้นมาแล้วค่อยวางมือลงไปสัมผัสโดยที่กุมาริกาก็กุมมือข้างนั้นของเขาเอาไว้จนเห็นแหวนญาติ จปร. ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างชัดเจน ซ้ำมืออีกข้างผู้กองกรินทร์ก็ยังกอดกุมาริกาเอาไว้ด้วย นอกจากภาพแล้วก็ยังมีแคปชั่นว่า I love you just the way you are.

“น้ำเมยรักพี่ซีล รักในแบบที่พี่ซีลเป็น” แก้วเจ้าจอมแปลความหมายที่กุมาริกาตั้งใจจะสื่อด้วยท่าทีขนลุกขนพอง “ตอนนี้เรื่องที่คุณน้ำเมยประกาศว่ามีแฟนขึ้นเทรนข่าวอันดับหนึ่งแล้วนะคะ ชาวเน็ตสงสัยกันทั้งประเทศว่าหนุ่มคนนี้เป็นใคร ใช่คนเดิมกับที่เคยเป็นข่าวที่นครพนมรึเปล่า”

อะไรวะเนี่ย! แก๊งฟันน้ำนมมองหน้ากัน โดยเฉพาะผู้กองกรินทร์ที่จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนนี้เขากับชาวแก๊งฟันน้ำนมดื่มกันหนักมากเพราะนานๆ ทีจะได้มารวมตัวกัน จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเขากอดกุมาริกาไม่ยอมปล่อยแต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้...

“พ่อว่าเรารีบไปบ้านนู้นกันเถอะ เขาเปิดตัวแล้วเราก็ต้องเปิดบ้าง” ท่านนายพลปภพถึงกับออกปากเสียเองก่อนจะเข้ามากอดคอหลานชายคนโตออกไปจากบ้าน ดีใจที่หลานชายจะได้มีครอบครัวแล้ว

ทุกคนในบ้านรัตนภิรมย์อึ้งแล้วอึ้งอีกเมื่อเห็นแขกที่มาเยือนบ้านในช่วงสายของวันนี้ กริชชานนท์รู้อยู่แล้วว่าจะยกกันมาทั้งบ้าน ทั้งรุ่นใหญ่รุ่นเล็กรวมถึงรุ่นจิ๋วอีกสองคนและสองตัวแต่เขาก็ไม่คิดว่าทุกคนจะพร้อมใจกันแต่งชุดเครื่องแบบข้าราชการมากันแบบนี้ แม้แต่รุ่นจิ๋วอย่างน้องชมพูกับน้องโมกหรือน้องแมวเพลงพิณกับน้องแมวมุกลดาก็ยังแต่งคอสเพลย์เป็นตำรวจ นี่ดีนะที่ไม่มีใครถือกระบี่นายร้อยมาด้วย

“บ้านลูกเขยมึงเล่นใหญ่ไปรึเปล่าวะ” น้ำน่านรีบสะกิดผู้เป็นเพื่อน เห็นกริชชานนท์บอกว่าเชิญมาทั้งบ้านก็ไม่คิดว่าจะยิ่งใหญ่เสียขนาดนี้

“ถ้ากูจะขึ้นไปเปลี่ยนเป็นชุดข้าราชการบ้างยังทันอยู่มั้ย”

“เหอะ!” น้ำน่านแสยะยิ้มใส่ให้กับเพื่อนที่แต่งชุดสูทอย่างเป็นทางการ

เจ้าของบ้านรีบออกมาต้อนรับแขกทุกคน ที่ดูจะดีใจออกหน้าออกตาก็คงเป็นมอลลี่ ได้เห็นอีกบ้านแต่งตัวกันมาเต็มยศก็ดีใจแทนหลานสาวที่ได้รับเกียรติที่ดี ผู้กองกรินทร์เดินถือพานธูปเทียนแพเคียงข้างท่านนายพลปภพเข้ามา มีผู้กองกวินทร์ช่วยถือพานดอกไม้ให้ ด้วยยังไม่ใช่การสู่ขอเพื่อแต่งงานแต่เป็นการทาบทามสู่ขอจึงยังไม่มีพานหมากพลู

“ไง รู้สึกแปลกๆ ไม่คุ้นไม่ชินมั้ย” กริชตพจน์ร้องถามว่าที่หลานเขยทันทีเมื่อเห็นหน้า ถึงสองแฝดจะเดินมาคู่กันจนแยกหน้าตาไม่ได้แต่เขาก็อาศัยการมองชุดเครื่องแบบทหารแทน ผู้กองกรินทร์แต่งชุดเครื่องแบบทหารบกสีกากีแกมเขียวส่วนผู้กองกวินทร์แต่งชุดเครื่องแบบทหารเรือสีขาวดูสง่างามกันทั้งคู่

“แปลกๆ ยังไงหรอครับคุณลุง”

“ก็...วันนี้เดินเข้าทางประตูบ้านเป็นไง เห็นทุกทีมาทีไรต้องปีนกำแพงมาตลอด” เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องขำขันของบ้านรัตนภิรมย์ไปเสียแล้ว ลูกสาวบ้านนี้สวยมากจนถึงขั้นมีหนุ่มมาปีนกำแพงบ้านหา “เป็นทหารมีความรู้ความสามารถติดตัวมันก็ดี แต่ก็ควรใช้ให้ถูกทางนะเพราะคราวหน้าเกิดบอดี้การ์ดของลุงไม่ทันสังเกตนึกว่าเป็นขโมยเดี๋ยวจะถูกยิงตายเอา” เขาข่มขวัญหลานเขยพอนิดๆ หน่วยๆ หวังจะให้อีกฝ่ายสลดแต่ไอ้แฝดน้องของมันนี่สิ

“เดี๋ยวครั้งหน้าผมจะให้พี่ซีลใส่เสื้อเกราะกับหมวกกันกระสุนมาครับ”

“พี่เรนเจอร์” เพลงพิณแอบยื่นมือมากระตุกชายเสื้อเขา จะมาขอลูกสาวบ้านเขาแล้วยังไปปากดีใส่เขาอีก

“คดีโจรบุกรุกคืนก่อนผมจัดการซ่อมโหดให้เรียบร้อยแล้วครับ ครั้งหน้าผมรับรองว่าจะไม่มีโจรมาบุกรุกบ้านคุณพจน์อีกแล้ว” พลเอกคีรินทร์เข้ามาบอก เพราะเมื่อคืนนี้พอแขกแยกย้ายกลับบ้านเขาก็ซ่อมแก๊งฟันน้ำนมทันที ซ่อมโหดมันตอนที่เมาๆ กันอยู่นั่นแหละ

กริชตพจน์เห็นเหล่าแก๊งฟันน้ำนมทำหน้าเจื่อนๆ ให้ก็ไม่อยากจะถือสาแล้ว เขาเชิญทุกคนเข้าไปในห้องนั่งเล่นของบ้านและให้การต้อนรับทุกคนเป็นอย่างดี ชลนทีกับน้ำฟ้าก็รีบเข้ามาต้อนรับท่านนายพลปภพและคุณหญิงกรกชด้วย

“เอ๊ะ” เพลงพิณขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นนคินทร์กับอัศวินที่เดินรั้งท้ายมาถือพานธูปเทียนแพกับพานดอกไม้อีกชุดด้วย ทำไมถึงมีพานทาบทามสู่ขอสองชุดล่ะ เธอได้แต่คิดและสงสัยแล้วเก็บเอาความสงสัยนี้เอาไว้ในใจ

กุมาริการีบวิ่งลงมาจากบ้านเมื่อรู้ว่าครอบครัวของผู้กองกรินทร์มาถึงแล้ว ตอนแรกเธอก็นึกว่าเขาจะมาพร้อมกับพ่อแม่และปู่กับย่าเท่านั้นแต่ทว่าพอเธอเดินเข้ามาถึงห้องนั่งเล่นของบ้านกุมาริกาก็ต้องอึ้งไปอีกคนเมื่อเห็นทุกคนมากันพร้อมหน้า ทั้งปู่ย่าตายาย ลุงป้าน้าอา พี่น้อง หลานๆ และแมวๆ ซ้ำยังแต่งชุดเครื่องแบบมากันอีกด้วย ทะ...ทำไมเป็นแบบนี้เนี่ย ถึงว่าสิทำไมวันนี้ห้องนั่งเล่นบ้านเธอถึงได้มีการจัดชุดโซฟาหลายชุด ไหนจะอาหารที่สั่งมาจากโรงแรมก็ชุดใหญ่จัดเต็ม โต๊ะอาหารก็จัดอย่างยิ่งใหญ่ ที่แท้ก็เพื่อต้อนรับทุกๆ คนนี่เอง

“สะ...สวัสดีค่ะ” เธอเกิดอาการเก้อๆ เขินๆ และประหม่าขึ้นมาขณะยกมือขึ้นไหว้ทุกคน นี่ดีนะเนี่ยที่วันนี้เธอแต่งตัวสวย

“หนูน้ำเมยมานั่งกับพี่ซีลสิลูก” ราชาวดีบอกเมื่อกุมาริกาเดินเข้ามาหา ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มใส่เมื่อกุมาริกาเดินเข้ามานั่งลงข้างเขาได้อย่างถูกต้อง นี่ถ้าเธอยังจำเขาไม่ได้อีกแล้วเดินไปนั่งข้างๆ น้องชายของเขาเขาจะดุให้ดู

“น้องเพลงก็มานั่งกับพี่เรนเจอร์นะลูก”

ฮะ อย่าว่าแต่เพลงพิณจะงงเลย แม้แต่ ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาก็ยังหันมามองหน้ากันกับพุดตานก่อนจะหันมามองทางพลโทกรันณ์เหมือนกัน พานธูปเทียนแพและดอกไม้ที่นคินทร์กับอัศวินถือถูกส่งมาให้ผู้กองกวินทร์อีกชุด

“ผมต้องขออนุญาตทางครอบครัวคุณชลนทีด้วยนะครับ” ท่านนายพลปภพเอ่ยขึ้นแล้วมองมาทางหลานชายฝาแฝดทั้งสอง “หลานชายของผมเป็นฝาแฝดที่เกิดมาก็หน้าตาเหมือนกันมากกว่าแฝดคู่อื่นๆ ผมให้ความรักความใส่ใจต่อแฝดคู่นี้เท่ากันทุกอย่าง ตอนที่แฝดคนน้องแต่งงานมันเป็นงานแต่งที่ถูกจัดขึ้นแบบกะทันหันทำให้ไม่มีโอกาสได้เข้าพิธีสู่ขอต่อหน้าญาติพี่น้องทุกคนแบบนี้ จะได้ไหว้ญาติผู้ใหญ่ก็ตอนวันแต่งเลยผมก็เลยอยากถือโอกาสนี้ให้คู่ของแฝดน้องได้ไหว้ญาติผู้ใหญ่และร่วมเป็นส่วนหนึ่งในวันนี้ด้วยครับ”

ความรักและความใส่ใจแม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแบบนี้แต่ท่านนายพลปภพก็ไม่ยอมปล่อยผ่านสร้างความประทับใจให้กับทุกๆ คน เพลงพิณหันมายิ้มกับผู้เป็นพ่อแม่และยายอย่างมีความสุขก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะยื่นมือมาจับมือของเธอไปกุมเอาไว้ ความรักและผูกพันของสองแฝดบ้านสุวรรณเวชพลอยทำให้บ้านรัตนภิรมย์ซาบซึ้งไปด้วย รู้ดีว่าลูกหลานบ้านนี้รักกันมากแค่ไหนตั้งแต่ตอนที่ช่วยกันปีนกำแพงเข้าบ้านนี้แล้ว

“ยินดีครับ ผู้กองทั้งสองคนเป็นคู่แฝดที่ผูกพันกันมากก็ควรจะได้มีวันดีๆ ร่วมกัน อีกอย่างเห็นน้ำเมยบอกว่าเขากับหนูเพลงพิณคนนี้เคยสาบานเป็นพี่น้องกันงั้นก็ถือว่าหนูเพลงพิณเป็นลูกเป็นหลานของบ้านนี้อีกคน เพื่อความสุขของลูกๆ หลานๆ ทางผมไม่มีปัญหาหรอกครับ” ชลนทียินดีเป็นอย่างมาก อีกบ้านอุตส่าห์ให้เกียรติบ้านของเขาถึงขนาดนี้เขาก็ควรมีไมตรีที่ดีตอบ

กุมาริกาอดน้ำตาคลอไม่ได้เมื่อไม่คิดว่าจะได้มีวันนี้ จากที่คิดว่าผู้ใหญ่คงแค่มาคุยกันอย่างไม่เป็นทางการเหมือนเมื่อคืนนี้ พอมาวันนี้งานมันกลับใหญ่โตเกินกว่าที่เธอจะคาดและยิ่งคาดไม่ถึงเมื่อตลอดเวลาที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยทาบทามเธอกับผู้กองกรินทร์คนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอจะยื่นมือมากุมมือของเธอเอาไว้ เขากุมมือของเธอเอาไว้อย่างอบอุ่น หน้านิ่งเหมือนเคยแต่...ใบหูแดงก่ำไปหมดแล้ว เขินทีไรหูแดงทุกที

“แล้วเรื่องสินสอดทางคุณกริชว่ายังไงครับ” แล้วก็มาถึงช่วงที่ทุกคนรอคอยเมื่อพลโทกรันณ์เอ่ยถามถึงเรื่องนี้ นคินทร์รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมกดเครื่องคิดเลขตาม ด้วยกุมาริกาเป็นทายาทมหาเศรษฐีของประเทศคาดว่าสินสอดค่าตัวเธอคงแพงมากต่อให้ผู้กองกรินทร์เอาไตกับดวงตาทั้งสองข้างไปขายก็คงไม่พอค่าสินสอด

กริชชานนท์เองก็ไม่เคยประเมินค่าราคาลูกสาวด้วยเงินทองเสียด้วย สำหรับเขากุมาริกามีค่ามากจนประเมินราคาไม่ได้แล้วก็ไม่คิดว่าจะต้องมาบอกราคาค่าสินสอดลูกสาวเร็วขนาดนี้ เขามองกุมาริกาที่นั่งกุมมืออยู่กับผู้กองกรินทร์ก่อนจะมองเลยไปทางเพลงพิณที่นั่งกุมมือกับผู้กองกวินทร์เช่นกัน

“อ่ะ ลูกใครคนนั้นก็เรียกสินสอดเอา” กริชตพจน์ก็ไม่รู้จะประเมินราคาสินสอดหลานสาวอย่างไรดีเมื่อน้องชายหันมามองหน้าคล้ายกับจะขอความเห็น แม้แต่น้ำอิงก็ยังพยักหน้าบอกให้เขาเป็นคนเรียกสินสอดเอง

“สำหรับผมน้ำเมยมีค่ามากจนผมตีค่าราคาสินสอดลูกไม่ได้ จะพันล้านหรือหมื่นล้านก็ยังมีค่าน้อยไปสำหรับลูกสาวผม”

“ผมเข้าใจครับ ผมเองก็มีลูกสาวเหมือนกัน” เรื่องแบบนี้คนเป็นพ่อเข้าใจกันดี พลโทกรันณ์มองมาทางแก้วเจ้าจอมแล้วอุ้มเอาน้องชมพูขึ้นมานั่งกอดบนตักเมื่อสาวน้อยเดินเตาะแตะเข้ามาเกาะขาคุณตาตามประสาเด็กที่มักจะอยู่นิ่งๆ ได้ไม่นาน ส่วนน้องโมกก็หลับคาตักคุณพ่อไปแล้ว

“คูมตาขา น้อนจมปูย้ากคูมตา” สาวน้อยบอกคุณตาอย่างไม่รู้เดียงสาแล้วหอมแก้มคุณตาฟอดใหญ่ ความน่ารักน่าชังของน้องชมพูทำให้กริชชานนท์เผลอมองอยู่นาน เห็นพลโทกรันณ์มีหลานสาวน่ารักๆ มากอด มาคลอเคลียแล้วก็อ้อนแบบนี้เขาก็ชักอยากจะเป็นคุณตาบ้างแล้ว ถ้าเขามีหลานตัวเล็กๆ แบบนี้ให้ได้อุ้มชูบ้างก็คงดี

“สินสอดน้ำเมยผมเอาเท่าสินสอดของหนูเพลงพิณแล้วกันครับ” เขาตัดสินใจได้ในที่สุด ซึ่งพอพูดออกไปแล้วเขาก็คิดว่านี่เป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว “ซีลกับเรนเจอร์เป็นคู่แฝดกัน เกิดพร้อมกันใช้ชีวิตผูกพันกัน ได้รับความรักและการเลี้ยงดูมาเหมือนกันถ้าจะต้องมีเมียผมคิดว่าทั้งสองคนก็น่าจะได้แต่งเมียด้วยสินสอดที่เท่ากันครับแล้วก็จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องลูกสะใภ้แต่ละคนสินสอดไม่เท่ากันด้วย บ้านผมเน้นที่ความถูกต้องและความสุขของลูกครับ วันนี้บ้านสุวรรณเวชให้เกียรติบ้านผม ให้เกียรติลูกสาวผมโดยการมาทาบทามสู่ขออย่างถูกต้องตามประเพณีผมก็ซาบซึ้งใจแล้ว แล้วน้ำเมยกับหนูเพลงพิณเขาก็เป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน พี่สาวกับน้องสาวได้แต่งกับแฝดคู่เดียวกัน สินสอดเท่ากันก็ถือว่ายุติธรรมดี”

“ขอบคุณคุณกริชมากนะครับที่เอ็นดูแล้วก็นึกถึงลูกสาวของผม แต่ถ้าคุณกริชจะเรียกสินสอดหนูน้ำเมยมากกว่าน้องเพลงผมก็ไม่มีปัญหาหรอกครับ ยังไงซะซีลก็เป็นแฝดพี่ เป็นพี่คนโต” ผบ.คเชนทร์รู้สึกดีกับคนบ้านรัตนภิรมย์มาก ไม่คิดว่าจะมีความยุติธรรมมากขนาดนี้ต่างจากพวกนักธุรกิจบางกลุ่มที่หวังจะเอาแต่ได้ หวังแต่จะเอาเปรียบ หวังเอาแต่กำไร

“ผมเอาสินสอดเท่ากันดีกว่าครับท่าน ผบ. เพื่อความรักเพื่อความสุขของลูกๆ หลานๆ ผมเองก็มีลูกชายฝาแฝด ถ้าน้ำปิงกับน้ำปายแต่งงานผมก็อยากจะให้สินสอดลูกสะใภ้ในอนาคตของผมเท่าๆ กันเหมือนกันครับ”

“หูย งี้พี่ก็ไม่ต้องเอาไตสองข้างไปขายแล้วสิพี่ซีล งั้นเดี๋ยวผมโทรไปยกเลิกพ่อค้าตลาดมืดที่เขากำลังรอซื้อไตของพี่ก่อนนะ” นคินทร์ดีใจแทนพี่ชาย แต่ด้วยความปากเปราะพลโทคีรินทร์ก็เลยให้ผู้หมวดศิขรินมาลากตัวคนปากเปราะไปฆ่าปิดปากในเดี๋ยวนั้น

“ถ้าคุณกริชยืนยันแบบนี้งั้นทางผมก็จะเตรียมสินสอดหนูน้ำเมยให้เหมือนกับน้องเพลงทุกอย่างครับ ลูกสะใภ้ทั้งสองคนทางบ้านผมจะให้ความรักความเมตตาเทียบเท่ากันทุกอย่าง” พลโทกรันณ์แอบหันมาผ่อนลมหายใจโล่งอกกับราชาวดี ตอนขอเพลงพิณให้ผู้กองกวินทร์ทางบ้าน ผบ.คเชนทร์ไม่ได้เรียกสินสอดแต่ขอแค่เอาให้สมน้ำสมเนื้อพอดี แต่พอมาขอกุมาริกาให้ผู้กองกรินทร์เขาก็แอบหวั่นใจเหมือนกันเพราะทางนี้เป็นถึงมหาเศรษฐีของประเทศ หากกริชชานนท์เรียกสินสอดกุมาริกามากกว่าเพลงพิณเท่าไหร่ในฐานะของคนเป็นพ่อที่รักลูกเท่ากันเขาก็จะต้องเพิ่มสินสอดให้เพลงพิณย้อนหลังเพื่อไม่ให้ใครน้อยหน้าใคร แต่พอกริชชานนท์บอกมาแบบนี้เขาก็ค่อยเบาใจหน่อย

เมื่อมีการตกลงเรื่องสินสอดแล้วทั้งผู้กองสองแฝด เพลงพิณและกุมาริกาก็นำพานธูปเทียนและดอกไม้เข้าไปกราบผู้ใหญ่ฝ่ายตนแล้วจึงเข้าไปกราบลุงป้าน้าอาทุกคนๆ ด้วยกัน จากนั้นก็เป็นการตกลงเรื่องฤกษ์แต่งงานซึ่งกริชชานนท์ขอเอาไว้ก่อน เมื่อคืนนี้กุมาริกาเพิ่งจะปล่อยข่าวไปว่ามีคนรักกระแสข่าวยังขึ้นเทรนอันดับหนึ่งอยู่ เขาอยากจะขอเวลาอีกหน่อยซึ่ง ผบ.คเชนทร์ก็เห็นดีด้วยเพราะเขาเองก็อยากให้ผู้กองสองแฝดจัดการเรื่องภารกิจกันก่อนเหมือนกันเพราะการแต่งงานในครั้งนี้ท่านนายพลปภพอยากให้ผู้กองสองแฝดแต่งพร้อมกันแล้วมีพิธีลอดซุ้มกระบี่ด้วย งานแต่งของผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณคราวนั้นจบลงไม่ค่อยสวยท่านจึงอยากแก้ตัวใหม่และคิดว่าการให้ผู้กองสองแฝดแต่งงานพร้อมกันก็คงจะดี เกิดพร้อมกัน เรียนจบพร้อมกันและได้เมียพร้อมกัน

แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันทาบทามสู่ขอกุมาริกาให้ผู้กองกรินทร์แต่เพลงพิณกลับรู้สึกเหมือนกับว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของตัวเองอีกรอบ ไม่คิดว่าคุณปู่กับคุณย่าจะใส่ใจเธอมากขนาดนี้และทางบ้านของกุมาริกาก็ดีกับเธอมาก สำหรับเธอเธอไม่ได้สนใจเลยว่าสินสอดของใครจะมากกว่าใคร เธอไม่เคยหวังอะไรนอกจากเพียงได้อยู่กับคนที่เธอรัก ได้ครองคู่กับพี่เรนเจอร์ของเธอ เธอเข้ามาเป็นสะใภ้บ้านนี้ก็เพียงเพราะเธอรักผู้กองกวินทร์เท่านั้นแต่สิ่งที่ทุกคนในบ้านสุวรรณเวชมอบให้มันกลับมากกว่าคำว่าสะใภ้เพราะเธอได้เข้ามาเป็นลูกสาวแท้ๆ ของบ้าน

“คูมป้าค้าบ”

“ค้าบ” เพลงพิณก้มลงมาหาเมื่อน้องโมกวิ่งเตาะแตะเข้ามาเกาะที่ขาของเธอขณะที่เธอนั่งเล่นอยู่ที่โซฟาของห้องโถงบ้าน พอเจรจาเรื่องของลูกๆ หลานๆ เสร็จผู้ใหญ่ก็มีเรื่องทั่วๆ ไปให้ได้คุยกันต่อ ในฐานะของเจ้าของบ้านกริชชาภัทร กริชชากรณ์และสาละวินก็เลยพาเหล่าพี่น้องแก๊งฟันน้ำออกมากินของว่างข้างนอกระหว่างรอแม่บ้านเตรียมโต๊ะมื้อเที่ยง

“คูมยุงแกล้งน้อนโมกค้าบ” หนุ่มน้อยทำหน้าเบะไปด้วยขณะฟ้องคุณป้า ดูน่าเอ็นดูมาก แก้มป่องๆ ยุ้ยแต่ปากน้อยๆ ก็งับทำปากคว่ำ “คูมยุงกัดแก้มน้อนโมก” แม้ว่าจะไม่มีร่องรอยการกัดแต่น้องโมกก็ชี้นิ้วมาที่แก้มเพื่อฟ้องคุณป้า คุณป้าเอ็นดูหนุ่มน้อยมากก็เลยอุ้มเอาน้องโมกขึ้นมานั่งบนตัก

“งั้นคุณป้าจะเป่าแก้มให้ดีมั้ยคับ”

“ค้าบ” แล้วน้องโมกก็เอียงแก้มป่องๆ ยุ้ยๆ ของตัวเองมาให้คุณป้าเป่าให้ แก้มป่องๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินเมื่อโดนเป่า คุณป้าเพลงชอบใจดีกับน้องโมก

“หายเจ็บแล้วยังคับ” ความจริงก็ไม่ได้เจ็บหรอกแต่น้องโมกแค่อยากฟ้องและอยากถูกเป่าแก้ม พอคุณป้าถามหนุ่มน้อยก็เอียงแก้มอีกข้างมาให้คุณป้าเป่าอีก

“เพี้ยง” น้องโมกหัวเราะแหะๆๆ ขึ้นมาทันที อาการงอนคุณลุงหายไปเป็นปลิดทิ้งแล้วสลับเอียงแก้มให้คุณป้าเป่าหลายๆ ทีจนคุณลุงที่เดินตามมาต้องกอดอกใส่มองไอ้หนูตัวน้อยอ้อนเมียของเขาซ้ำเพลงพิณยังเล่นด้วยอีก ทั้งโอ๋ทั้งเอาใจน้องโมกเห็นแล้วก็หมั่นไส้ โดนกัดแค่นี้ทำเป็นฟ้องเมียของเขา

“ผู้กองเห็นผู้กองซีลกับน้ำเมยมั้ยครับ” คนกำลังหึงเมียอยู่จู่ๆ กริชชาภัทรก็เดินเข้ามาตามหาน้องสาว

“ไม่เห็น” ความจริงก็เห็นแหละ เขาเห็นกุมาริกาลากพี่ชายของเขาไปเชือดอยู่ที่สวนดอกไม้หลังบ้านนู่น ป่านนี้คงไปนัวเนียกันอยู่ที่โรงเรือนดอกไม้แล้วมั้ง

“แล้วผู้กองไม่ไปกินของว่างหรอครับ”

“ไม่ จะอยู่เฝ้าเมีย เมียสวย”

“ไม่มีใครเขามาแย่งหรอก” มันคงไม่ได้ว่าเหน็บเขาหรอกใช่มั้ย เขาไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับเมียของมันแล้วนะ กริชชาภัทรคิดๆ ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะหันมาทำหน้าเซ็งใส่เขาพร้อมกับชี้ไปทางน้องโมก

“ทำไมจะไม่มีคนแย่ง ไอ้หมอนั่นไงกำลังแย่งอยู่ตัวแค่นี้ก็ออกลายแล้วไม่รู้มันไปได้ยีนความเจ้าชู้มาจากไหน” คนหวงเมียวีนขึ้นอีกเมื่อเห็นน้องโมกไปเป่าแก้มให้เพลงพิณด้วย งานนี้มันต้องเข้าไปจัดการ!!!

“เหอะ!” เห็นผู้กองกวินทร์เข้าไปจับหลานชายของตัวเองกัดพุงแล้วกริชชาภัทรก็แค่นเสียงใส่ “ไปได้ยีนความเจ้าชู้มาจากไหนหรอ...ก็จากมึงไง” ลุงหลานคงไม่ต่างกันหรอกเพราะนี่มันคือยีนเด่น

ข่าวเปิดตัวคนรักของกุมาริกาขึ้นเทรนอันดับหนึ่งและเป็นข่าวดังตามคาดแต่กุมาริกาก็ไม่ได้สนใจเนื่องจากมอลลี่และคนในครอบครัวเป็นคนบอกให้เธอเปิดตัวว่ามีคนรักเองเพราะตอนนี้ความรักของเธอกับผู้กองกรินทร์อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ ดังนั้นจึงไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีก เธอสามารถบอกกับทุกคนได้ว่ามีคนรักและเปิดเผยตัวของผู้กองกรินทร์ได้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้กุมาริกายังไม่มั่นใจว่าจะเปิดเผยได้มากแค่ไหนเธอจึงจะให้เขาเป็นคนพูดเองดีกว่าจะได้ไม่ต้องมีผลกระทบกับงานของเขา

“น้ำเมย”

“คะ”

“จะว่าไปคุณก็หน้าด้านกว่าที่ผมคิดอีกนะ” ผู้กองกรินทร์โพล่งขึ้นมาเมื่อเธอถ่ายรูปของเขาไปลงไอจีอีก ถ่ายด้านหลังบ้าง ถ่ายให้เห็นแค่ไหล่บ้าง ถ่ายแขนของเขาบ้าง ถ่ายเสร็จก็ใส่แคปชั่นมุกเสี่ยวลงไปอีกงานนี้เหล่าแฟนคลับเธอทำงานกันตาเหลือกแล้วมั้งเพราะอยากรู้ว่าเขาเป็นใครเพราะกุมาริกาดูคลั่งรักมาก หลังเสร็จจากการเจรจาทาบทามสู่ขอระหว่างที่รอเวลากินมื้อกุมาริกาก็ชวนผู้กองกรินทร์ออกมาเดินเล่นที่สวนดอกไม้ของบ้านเธอและพาเขาเดินเข้ามาดูโรงเรือนดอกไม้ต้นไม้ของพ่อเธอด้วย

“ถึงว่าสิช่วงนี้หน้าน้ำเมยไม่ค่อยมีความรู้สึกเลย น้ำเมยรู้สึกว่าหน้าของตัวเองดูแข็งแรงขึ้นมากๆ พี่ซีลลองจับดูสิคะ” เธอดึงมือของเขาไปจับที่แก้มของตัวเอง ชอบให้แก้มของตัวเองสัมผัสกับมืออุ่นๆ ของเขา

“รักพี่ซีลจัง” วันนี้ช่างเป็นวันที่เธอมีความสุขเหลือเกิน เธอทั้งซุกแก้มเข้ากับมือของเขา ทั้งจูบมือของเขาจนผู้กองกรินทร์พลอยขำตามให้กับความน่ารักขี้อ้อน เขาแพ้หัวใจที่บริสุทธิ์ของเธอจริงๆ

“วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดของน้ำเมยแล้วมันก็เกินคาดสุดๆ เลยค่ะ มันคุ้มมากจริงๆ ที่น้ำเมยตัดสินใจไม่ทำงานที่อเมริกาในวันนั้น พี่ซีลอย่าทำให้ความหวังและความทุ่มเทของน้ำเมยสูญเปล่านะ” เธอยังคงกุมมือของเขาเอาไว้กับแก้มของตัวเองและยิ้มออกมาเมื่อผู้กองกรินทร์ไล้นิ้วไปตามแก้มนุ่มๆ

“ดูมือผมสิ” เขาโน้มตัวลงมาพูดกับเธอใกล้ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากกว่าทุกๆ ครั้ง เขาไม่ใช่ผู้ชายสายหวาน ออดอ้อนก็ไม่เก่งเหมือนน้องชายแต่เขาก็มีความจริงใจให้ล้นเหลือ “คุณคงรู้แล้วว่าแผลที่มือผมมาจากไหน”

“น้ำเมยรู้” เธอพยักหน้าตอบแล้วดึงมือของเขามาจูบที่รอยแผลเป็น แผลนี้ได้มาจากตอนที่เขากรีดเลือดสาบานว่าจะรักเพียงแค่เธอและไม่มีวันเอาใครมาแทนที่เธอเด็ดขาด เขาสาบานหลังจากที่บอกเลิกเธอ เขาคงรู้สึกผิดมากถึงได้กรีดฝ่ามือของตัวเองตามเธอแบบนี้

“คุณจะเป็นผู้หญิงคนสุดท้ายในชีวิตผม ถ้าไม่มีคุณผมก็จะไม่เอาใครมาแทนที่คุณเด็ดขาดและวันนี้เราก็ได้คบกันอย่างจริงจังแล้ว แหวนญาติของผมที่คุณสวมอยู่คือแหวนหมั้น ผมพูดหวานๆ แบบเรนเจอร์ไม่เป็น ผมเป็นคนพูดขวานผ่าซากแบบนี้แหละแต่ถึงผมจะพูดหวานไม่เป็นแต่ผมก็จริงใจ รักคือรัก เกลียดคือเกลียด”

“แล้วตอนนี้รักหรือเกลียดคะ”

“รัก” สั้นๆ ห้วนๆ แต่หนักแน่น “ผมเกลียดคุณไม่ลงหรอก เพี้ยนๆ เอ๋อๆ อ๊องๆ แบบนี้ไม่รู้จะเอาอะไรมาเกลียด แต่ถ้าจะให้ด่าผมหาเรื่องมาด่าคุณได้ทั้งวันเลยนะ”

“ด่าทั้งวันก็ได้ ขอแค่ยังรักกันก็พอ” กุมาริกาโผเข้าไปกอดเขาด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ถึงเขาจะไม่ใช่ผู้ชายสายหวานแบบน้องชายแต่เขาก็ถูกใจเธอที่สุด เธอรักเขา จะว่าไปเธอก็ซาดิสน่าดูที่มารักผู้ชายห่ามๆ แบบนี้ “ถึงพี่ซีลจะไม่หวาน...แต่พี่ซีลก็อร่อยนะ”

“รู้ได้ยังไง”

“รู้ก็แล้วกัน ถ้าไม่เชื่อก็ลองให้น้ำเมยกินดูสิ” ผู้กองกรินทร์หลุดหัวเราะให้กับคนที่หาเรื่องจะกินเขาอยู่เรื่อย

“ผมกินดุมากนะ คุณคงต้องไปวอร์มร่างกายมาก่อนไม่งั้นช้ำทั้งตัวแน่ ทิชาเขานี่ถึงกับ...”

“อย่าพูดเรื่องป้าทิชาได้มั้ย ได้ยินแล้วหมดอารมณ์”

“ทิชาๆๆๆ ไว้คุณอยากกินผมเมื่อไหร่ผมจะพูดว่าทิชาๆๆๆ ให้คุณหมดอารมณ์ไปเอง” แล้วกำปั้นเล็กๆ ก็ทุบอกของเขาเข้าให้อย่างงอนๆ กุมาริกาผละออกจากเขาแล้วทำท่าจะเดินหนีแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยื่นมือไปคว้าเธอเอาไว้ เขาเอื้อมมือไปบีบคอด้านหลังของเธอเบาๆ แล้วดึงเอาเธอเข้ามาจูบ แรงบีบเริ่มหนักมือขึ้นแต่จูบก็เร่าร้อนรุนแรง ผู้กองกรินทร์งับริมฝีปากของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้วดูดลิ้มรสหวานตามด้วยขยี้จูบซ้ำ

“ก็บอกแล้วไงว่าคุณคือคนสุดท้ายในชีวิตของผม”

“...” กำปั้นของกุมาริกายังคงทุบเขาอยู่แล้วพยายามจะผลักเขาออกแต่ผู้กองกรินทร์กลับกอดเธอไม่ยอมคลาย เมื่อหนีออกจากอ้อมกอดของเขาไม่ได้กุมาริกาจึงยืนนิ่งแล้วเอียงหน้าหนี ไม่ได้รู้สึกดีกับจูบเมื่อกี้นี้

“...ถ้าพี่ซีลอยากให้น้ำเมยหมดอารมณ์คราวหน้าช่วยเล่นมุกใหม่ได้มั้ยคะน้ำเมยไม่ชอบมุขแบบนี้ ที่ผ่านมาพี่ซีลจะด่าจะว่าน้ำเมยยังไงน้ำเมยก็ไม่สนใจและมองเป็นเรื่องขำๆ ได้เพราะน้ำเมยเชื่อมาเสมอว่าพี่ซีลก็รักน้ำเมยเหมือนกัน แต่เรื่องนี้น้ำเมยขำไม่ออก...พี่ซีลอย่าพูดถึงป้าทิชาอีกได้มั้ยน้ำเมยไม่อยากได้ยินโดยเฉพาะเรื่องดีๆ ที่พี่ซีลกับเขาเคยมีด้วยกัน...” กุมาริกายิ้มให้เขาทั้งๆ ที่หน้ายังเจื่อนอยู่ แต่รอยยิ้มเจื่อนๆ ของเธอก็ทำให้ผู้กองกรินทร์ใจเสียแล้ว ทุกครั้งที่เขาเล่นแบบนี้เธอจะวีนใส่เขาเธอจะทำซื่อๆ เหมือนไม่ได้คิดมากอะไรแต่ครั้งนี้...เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเธอจะเสียใจ ผู้กองกรินทร์กัดริมฝีปากตัวเองอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นว่าคราวนี้กุมาริกาไม่ขำไปกับเขาด้วย...ครั้งนี้เขาเล่นแรงเกินไป

“ผมขอโทษ” เขารีบขอโทษในทันทีแล้วก้มลงไปหากุมาริกาอีก เห็นเธอทำหน้าหงอยๆ แบบนี้แล้วเขารู้สึกไม่ดีเลย ทั้งๆ ที่เธอก็เพิ่งจะบอกว่าวันนี้คือวันที่ดีของเธอแต่เขาก็ยังทำเสียเรื่อง

“ไม่ต้องขอโทษน้ำเมยหรอกค่ะ ป้าทิชาคงมีเรื่องทำให้พี่ซีลประทับใจไม่รู้ลืมขนาดเลิกกันนานแล้วพี่ซีลก็ยังพูดถึงอยู่”

“ไม่ใช่แบบนั้น” สองแขนแกร่งกระชับกอดกุมาริกาแนบอก เขาลูบศีรษะของเธอเบาๆ อย่างปลอบโยนเมื่อรู้ว่าเธอกำลังเสียใจ เธอรักเขามากและยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา เขารักเธอและใฝ่ฝันถึงแต่เธอและตอนนี้เขาก็ได้เธอมาแล้วเขาก็ควรทะนุถนอมเธอให้มากกว่านี้โดยเฉพาะหัวใจที่บริสุทธิ์ของเธอ ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ แล้วแตะจูบที่ริมฝีปากนุ่ม “ผมไม่เคยมีความทรงจำที่ดีหรือประทับใจเขา เวลาที่นึกถึงเขาผมจะนึกถึงด้วยความเกลียดและเจ็บปวด เขาไม่มีค่าพอให้ผมนึกถึงด้วยซ้ำ ผมขอโทษที่แกล้งคุณแบบนี้ต่อไปผมจะไม่ทำอีก...ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่มีวันไปเข้าใกล้เขาแต่ผมจะออกตามหาคุณแทน ผมขอโทษนะที่ล้อเล่นกับความรู้สึกของคุณ”

“...”

“ผมขอโทษ” น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนลงเมื่อกุมาริกายังเงียบอยู่...คำขอโทษจากใจของเขามันคงช่วยเยียวยาความรู้สึกของเธอไม่ได้

“ผมขอโทษจริงๆ ต่อไปผมจะไม่เอ่ยถึงเรื่องในอดีตอีก”

“...”

“อ่ะ งั้นผมให้คุณทำโทษผมก็ได้ เดี๋ยววันนี้ผมจะอยู่กับคุณทั้งวันเพื่อให้คุณทำโทษเลย”

“...”

แววตาของกุมาริกาเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินแบบนี้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ๆ ผุดขึ้นมาเมื่อการแสดงของเธอยังคงตีบทแตกอยู่ เรื่องของทิชากรเธอรู้สึกไม่ดีก็จริงแต่ก็ไม่ได้มากมายจนต้องเก็บเอามาเป็นทุกข์ วีรกรรมที่ผ่านมาของทิชากรทำให้ทุกคนในบ้านสุวรรณไม่ปลื้มกันเป็นอย่างมากต่างกันกับเธอที่วันนี้ทุกคนในบ้านสุวรรณเวชยกทัพมาสู่ขอ ผู้กองกรินทร์เองก็เกลียดทิชากรเข้าไส้ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้สนใจทิชากรแล้วต่อให้ตายก็คงไม่มาเผาผีกัน เธออยู่เมืองนอกมานานเธอเข้าใจดี เมื่อกี้นี้เขาก็แค่พูดเพื่อแกล้งเธอแต่...เรื่องอะไรเธอจะยอมให้เขาแกล้งอยู่ฝ่ายเดียว แกล้งมาแบบนี้มันก็ต้องเจอบทดราม่านางเอกเจ้าน้ำตาไปสิ ดูอย่างตอนนี้สิ แหม...เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะพ่อเจ้าชายน้ำแข็ง

“วันนี้ผมจะไม่ดุ ไม่ด่าคุณ”

“แค่วันนี้หรอคะ...น้อยจัง” ยังไม่พอใจค่ะ น้ำเมยจะเอามากกว่านี้

“คุณอยากให้ผมทำอะไรผมก็จะทำ”

“...ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่เป็นแฟนที่ดีแล้วทำให้น้ำเมยรู้สึกดีขึ้นก็พอ...เรื่องป้าทิชามันทำให้น้ำเมยยิ้มไม่ออก น้ำเมยรู้สึกเหมือนตัวเองจะไม่ร่าเริงอีกต่อไปแล้ว”

“ได้สิ งั้น...เดี๋ยวกินมื้อเที่ยงกับทุกคนแล้วเราไปดูหนังกันดีมั้ย ส่วนตอนเย็นผมจะพาคุณไปดินเนอร์ต่อด้วยไปนั่งชิลๆ ฟังเพลง”

“...ตอนกินข้าวแกะกุ้งให้น้ำเมยด้วยนะ เมื่อคืนนี้พี่ซีลไม่แกะกุ้งให้น้ำเมยพี่ซีลแกะให้แต่คุณลุงแฝดน้อง”

“อย่าว่าแต่แกะกุ้งเลย ให้ผมเคี้ยวแล้วคายใส่ปากคุณแค่รอกลืนอย่างเดียวก็ยังได้” วินาทีนี้ผู้กองกรินทร์ยอมหมดเมื่อกุมาริกายังทำหน้าเศร้าอยู่ น้ำตาที่เอ่อคลอดวงตาคู่สวยทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดที่ทำลายวันดีๆ ของเธอแบบนี้ ถ้าเธอจะร้องไห้แบบนี้เขาให้เธอตบหรือด่าแรงๆ ยังจะดีกว่า

“ผมขอโทษ คุณอย่าร้องไห้เลยนะต่อไปผมจะไม่พูดถึงทิ...จะไม่พูดถึงป้าคนนั้นแล้ว”

กุมาริกาที่ยังเล่นบทดราม่าอยู่พยักหน้ารับอย่างหงอยๆ กำลังคิดบทจะดราม่าต่อแต่แล้วเธอก็ต้องหยุดความคิดเหล่านี้เอาไว้เมื่อเขาค่อยๆ ก้มลงมาจูบเธออีกครั้งแต่ครั้งนี้มันกลับเป็นจูบที่อ่อนโยนหวานล้ำพาให้เธอล่องลอยไปไกล จมูกของเขาปัดป่ายจมูกและแก้มของเธอ เขาจูบเบาๆ หลายครั้งที่ข้างแก้มแล้วจึงโฉบริมฝีปากมาจูบที่ปากซ้ำ มือข้างหนึ่งบีบคอด้านหลังของเธอเพื่อให้เธอเงยหน้าขึ้นมารับจูบส่วนอีกข้างแตะลูบไล้ที่สะโพกงาม กุมาริกาหัวใจพองโตไปหมด...วันนี้มันช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ เพราะวันนี้เจ้าชายน้ำแข็งไม่เกรี้ยวกราดเหมือนทุกที สองลิ้นแตะเกี่ยวรัดดูดดื่ม กุมาริกาทำท่าจะรุกจูบเข้าใส่แต่พอเจอของจริงที่มากด้วยประสบการณ์จากที่จะได้กลายร่างเป็นนางพญาเสือกลับเป็นได้แค่ลูกแมวตัวน้อยให้ราชาเสือรุก

เมื่อผู้ใหญ่สู่ขอเธอให้แล้วผู้กองกรินทร์ก็กล้าแตะต้องเธอได้มากขึ้น เขากอดเธอไม่ยอมให้เธอต้องห่างกายขณะมอบจูบที่เต็มไปด้วยความรักให้เพื่อหวังให้จูบนี้ช่วยไถ่โทษความผิดของเขาและ...เพื่อจะลาเธอ เขาอยากมอบวันดีๆ ให้เธอก่อนจากเพราะพรุ่งนี้เขาต้องกลับแม่สอดแล้วถ้าเขาต้องห่างเธอไปรอบนี้เขาคงคิดถึงเธอน่าดู ที่บ้านพักหลังน้อยของเขาจะไม่มีใครมานอนเป็นเพื่อนแล้ว ไม่มีใครมาคอยถือไม้ตียุงนั่งเฝ้าเขาทำงาน ไม่มีใครมาคอยทะเลาะกับตุ๊กแกที่ข้างฝาบ้าน ไม่มีใครมารอกินกับข้าวฝีมือของเขา ไม่มีใครมาคอยยั่วเอาใจ ไม่มีหัวใจดวงน้อยๆ อยู่เคียงข้าง หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาอย่างไม่รู้ตัว พอจะรู้สึกตัวเขาก็จะต้องจากเธอไป

“หายโกรธผมแล้วยัง”

“ก็ยังรู้สึกใจเสียอยู่ค่ะ แต่ว่า...น้ำเมยไม่โกรธแล้วก็ได้”

เฮ้อ! โล่ง ผู้กองกรินทร์ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นกุมาริกาเริ่มจะยิ้มได้อีกครั้ง เขาชอบรอยยิ้มของเธอที่สุด ถ้าตอนนี้เธออารมณ์ดีขึ้นแล้วเขาก็มีอีกเรื่องที่จะต้องบอกเธอ

“วันนี้ผมจะยกเวลาทั้งหมดให้คุณนะเพราะพรุ่งนี้ผมต้องกลับแม่สอดแล้ว ผมมีงานด่วนต้องรีบไปดู”

“ไปดีมาดีนะคะ”

หา...เฮ้ยแปลกทำไมครั้งนี้เธอไม่งอแงเลย ไม่อ้อนขอไปกับเขาด้วย นี่หัวไปกระแทกอะไรเข้ารึเปล่าเนี่ย จากที่ซึ้งๆ กับความรักผู้กองกรินทร์ก็รีบจับศีรษะของเธอมาส่องดูว่ามีรอยบุบตรงไหนหรือเปล่า

“คุณไม่งอแงหรอ”

“ไม่ค่ะ” กุมาริกาตีหน้านิ่งแล้วกอดซุกซบเขาอย่างออดอ้อน เขาอยากไปก็ไปสิเดี๋ยวเธอจะตามไปทีหลังเองแล้วก็จะไปหาเขาอย่างถูกต้องด้วย ป้ามอลลี่คิดแผนให้เธอแล้ว “พี่ซีลแค่ไปทำงาน เดี๋ยวพอว่างแล้วเราค่อยมาเจอกันนะคะ แต่ว่า...ถ้าเจอกันรอบหน้าพี่ซีลต้องใจดีกับน้ำเมยให้มากๆ นะไม่งั้นน้ำเมยจะงอแงให้หนักๆ เลย”

พูดง่ายขึ้นเว้ย ดูเข้าอกเข้าใจเขามากขึ้น

“หัวไม่ได้ไปกระแทกอะไรเข้าใช่มั้ย” เขายังสงสัยส่องดูศีรษะของเธอต่อ กุมาริกาจึงส่ายหน้าตอบ เมื่อกี้นี้เล่นบทดราม่าไปตอนนี้เธอจะเล่นบทนางเอกผู้แสนดีที่เข้าใจผัว

“น้ำเมยเป็นเด็กดี”

“อ้อหรอ งั้นเด็กดีก็ต้องได้รางวัล” ผู้กองกรินทร์หัวเราะด้วยเอ็นดูความเป็นเด็กดีของเธอ คิดว่าเธออาจจะถูกพ่อกับแม่ดุจนไม่กล้าซนแล้วก็เลยยอมเชื่อฟังแบบนี้ ถ้าเช่นนั้นเด็กดีของเขาก็ต้องได้รางวัล ผู้กองกรินทร์ก้มลงไปจูบที่ผากของกุมาริกาอีกเบาๆ แล้วจึงจรดแนบจูบเข้ากับริมฝีปากนุ่มๆ หากพรุ่งนี้ต้องห่างกันไกลงั้นเขาก็จะใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากๆ แล้วตุนจูบหวานๆ เช่นนี้เอาไว้เป็นเสบียงแรงใจเมื่อยามที่ต้องกลับไปทำงาน

ฮิ้ว!!! กุมาริการ้องในใจด้วยความภูมิใจในบทบาทการแสดงของตัวเอง ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็ต้องเอาด้วยคาถาเท่านั้น โอม...จงรักกูหลงกู รักกูหลงกู รักกูหลงกู ตัวเป็นของกู ใจเป็นของกู เงินเดือนทั้งหมดก็ยกให้กู ไปไหนไม่ได้ร้องไห้หาแต่กู เพี้ยง!!! เธอแอบร่ายมนตร์ใส่เขา

ในยามเย็นย่ำของตัวเมืองแม่สอด ซอมพอที่เพิ่งออกเวรขับมอเตอร์ไซค์คันคู่ใจออกจากโรงพยาบาล หญิงสาวหยุดรถมองป้ายขนาดใหญ่หน้าโรงพยาบาลด้วยความภูมิใจเมื่อป้ายที่ว่าเป็นการแสดงความยินดีกับเธอที่ได้รับรางวัลเภสัชกรดีเด่นในด้านการผลิตยาจากสมาคมเภสัชกรรมโรงพยาบาล (ประเทศไทย) ซึ่งเธอได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเภสัชกรโรงพยาบาลด้านการผลิตยาที่อายุน้อยที่สุด และรางวัลด้านการผลิตยาของปีนี้ทั้งประเทศก็มีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่ได้มาครองทางโรงพยาบาลก็เลยขึ้นป้ายแสดงความยินดีและเพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์ว่าที่โรงพยาบาลแห่งนี้มีเภสัชกรโรงพยาบาลด้านการผลิตยาที่เก่งมาก

อาชีพของเธอทางการแพทย์เรียกว่าเภสัชกรผู้ผลิตยาในโรงพยาบาล แต่ภาษาชาวบ้านทั่วๆ ไปทุกๆ คนมักเรียกเธอว่าหมอปรุงยา การเป็นเภสัชกรด้านการผลิตยาถือว่าเป็นอีกหนึ่งตำแหน่งที่สำคัญของโรงพยาบาลเนื่องจากการผลิตยาเองและผลิตครั้งละมากๆ จะมีต้นทุนที่ถูกกว่าการซื้อยาสำเร็จรูปจากทางบริษัทผลิตยาทำให้โรงพยาบาลประหยัดเงินทุนในด้านนี้ได้ การผลิตยาเองได้จะช่วยลดปัญหาการขาดแคลนยาแล้วยังมียาส่งมอบไปช่วยเหลือสถานพยาบาลระดับรองได้ โรงพยาบาลสามารถลดพื้นที่ในการเก็บยาได้เพราะการเก็บยาในรูปแบบสารเคมีจะประหยัดพื้นที่มากกว่าการเก็บยาแบบสำเร็จรูป ยาบางชนิดก็มีอายุในการเก็บรักษาสั้นหรืออาจไม่มีจำหน่ายในท้องตลาด หากสามารถผลิตเองได้โรงพยาบาลก็จะมีตัวยาดังกล่าวใช้ตลอด

“เก่งจริงๆ เลยเรา คุณหมอบอกว่าจะมีรางวัลให้ด้วย นี่ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะขอรางวัลอะไรจากคุณหมอ” ซอมพอนึกถึงอรินขณะพูดกับป้ายแสดงความยินดีของตัวเอง สาเหตุที่ทำให้เธอได้รับรางวัลในครั้งนี้ก็เป็นเพราะผลงานการพัฒนางานเภสัชกรรมเกี่ยวกับการผสมยาสำหรับฉีดเข้าเส้นซึ่งมีความจำเป็นในการใช้งานภายในโรงพยาบาล

“แต่ถ้าคุณหมอจะมาเลี้ยงหมูกระทะอย่างเดียวซอมพอก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ กินบ่อยแล้ว” เธอพยักหน้าว่าคนเดียวจน รปภ.ที่อยู่ป้อมทางเข้าโรงพยาบาลหันมามอง นี่ถ้าไม่เห็นว่ารูปของเธอโชว์เด่นหราอยู่บนป้ายแสดงความยินดีเขาก็คงนึกว่าเธอเป็นเด็กเพี้ยนมารอพบจิตแพทย์แน่ๆ

พอชื่นชมตัวเองเสร็จซอมพอก็ขับมอเตอร์ไซค์มุ่งตรงสู่ตลาดเพื่อหามื้อเย็นกินในทันที ในเวลาทำงานเธอจะพักอยู่ที่หอพักข้างๆ โรงพยาบาลซึ่งเป็นหอพักเอกชนทั่วไปแต่ส่วนมากผู้ที่พักล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ของทางโรงพยาบาลเสียเกือบหมด แล้วพอถึงช่วงวันหยุดเธอก็จะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ที่หมู่บ้านริมป่าชายแดน พ่อของเธอเป็นผู้ใหญ่บ้าน สมัยหนุ่มๆ พ่อของเธอก็เคยไปศึกษาเล่าเรียนในกรุงเทพฯ ก่อนจะนำความรู้มาพัฒนาบ้านเกิด ด้วยยุคสมัยและมีเทคโนโลยีที่เข้าถึงทำให้ชีวิตความเป็นอยู่สะดวกสบายขึ้น ซอมพอถูกส่งเข้ามาเรียนในเมืองตั้งแต่ยังเด็กและบ่อยครั้งในตอนที่เธอเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ก็ได้พาเพื่อนๆ มาร่วมกันทำกิจกรรมดีๆ ที่บ้านเกิดด้วย พอได้มาทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนประจำอำเภอ แม้การทำงานที่นี่จะดีแต่เธอก็ยังเฝ้ารอให้ถึงวันหยุดอยู่ เธออยากกลับบ้านแล้วไปช่วยอรินดูแลคนป่วยที่นู่น เข้าป่าไปหาสมุนไพรด้วยกัน ไปนอนเล่นที่หน่วยพยาบาลของเขา นี่ก็หลายวันแล้วที่เขากลับบ้าน เห็นในไอจีของเขาเขาได้อยู่รวมกับกลุ่มพี่น้องอย่างพร้อมหน้าด้วย เขาได้อยู่กับเหล่าพี่น้องแบบนี้แล้วเขาจะคิดถึงเธอบ้างมั้ยนะ พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดของเธอแล้วเธอจะรีบกลับบ้าน จะไปรอเขาอยู่ที่หน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนเพราะคิดว่าเขาน่าจะกลับมาช่วงนี้แหละ

“ซื้อขนมไปฝากคุณหมอดีกว่า” เธอเดินตรงไปที่ร้านขนมก่อนเป็นที่แรก และไม่รู้ตัวเลยว่าระหว่างที่กำลังเลือกซื้อขนมอยู่จะมีใครบางคนแอบสะกดรอยตามมาตั้งแต่ตอนที่เธอขับมอเตอร์ไซค์ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

“อันนี้ของคุณหมอ อันนี้ของผู้หมวด” ซอมพอจัดชุดขนมโดยชุดที่ใหญ่ที่สุดนั้นเป็นของอริน ชุดขนาดกลางเป็นของผู้หมวดศิขริน และ... “ของผู้กองเอาห่อเดียวก็พอ ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้อกหักซอมพอ แหม แล้วบอกว่าจะไปร่วมงานฉลองตำแหน่งของพ่อแต่ที่เห็นนี่งานไปขอสาวชัดๆ” เธอเบะปากใส่ห่อขนมของผู้กองกรินทร์แล้วก็ออกซื้อหามื้อเย็นและของฝากสำหรับพ่อกับแม่ในวันเดินทางกลับบ้านพรุ่งนี้

จนเมื่อได้ของครบซอมพอก็ขับรถกลับไปยังหอพักทันที ระยะทางจากตลาดไปยังหอพักข้างโรงพยาบาลนั้นแม้จะไม่ไกลกันมากแต่ระหว่างทางก็เป็นพงป่าและไม่มีบ้านเรือนของผู้คน ยิ่งเป็นต่างจังหวัดแบบนี้ทางก็ยิ่งเปลี่ยวแต่เพราะซอมพอเดินทางผ่านเป็นประจำจึงไม่ได้นึกกลัวแต่อย่างใด

“ขับจี้ตูดมาทำไมเนี่ย ถ้ารีบนักก็ไปก่อนสิเพ่!” เมื่อมองกระจกมอเตอร์ไซค์แล้วเห็นมีรถกระบะคันหนึ่งขับตามมาซอมพอก็หลบทางให้แต่รถคันดังกล่าวก็ยังขับจี้หลังเธอมา แล้วพอเธอบิดเครื่องเพิ่มความเร็วรถคันนี้ก็เร่งเครื่องตามอีกจนซอมพอเริ่มใจไม่ดี นี่เธอจะโดนดักปล้นกลางทางรึเปล่า ตอนนี้จุดที่เธออยู่ก็มืดสนิทไม่มีผู้คนแล้วด้วยสิ

เอี๊ยดดด รถกระบะคันดังกล่าวเร่งเครื่องมาปาดหน้าเธอทำให้ซอมพอต้องรีบหักหลบจนรถทรงตัวไม่อยู่และล้มในที่สุด แต่ก็ไม่ถึงกับล้มแรงมากและยังเป็นการล้มลงใส่พื้นหญ้าริมถนนด้วยเลยไม่เจ็บตัว วินาทีนั้นซอมพอรู้แล้วว่าต้องถูกปล้นแน่ๆ เมื่อเห็นมีผู้ชายตัวใหญ่ๆ แต่แต่งกายมอซอเดินลงมาจากรถถึงสี่คน ซอมพอกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอแล้วรีบควักเงินสดและโทรศัพท์มือถือพร้อมด้วยกุญแจรถส่งให้

“จะปล้นหรอ อยากได้อะไรก็เอาไปแต่อย่าทำร้ายฉันนะ” สมบัตินอกกายมันหาใหม่ได้ หน้าที่การงานของเธอก็ดี เงินเดือนก็สูงเธอไม่เสียดายกับของพวกนี้หรอก

“เป็นหมอปรุงยาของโรงพยาบาลใช่มั้ย”

หืม...หรือว่าจะไม่ใช่โจร ซอมพอเริ่มสำรวจอีกฝ่ายเพราะถ้าจะปล้นก็ปล้นเลยสิทำไมต้องมาถามก่อนด้วยว่าเธอเป็นหมอปรุงยามั้ย

“ถามว่าใช่หมอปรุงยามั้ย!!!” คราวนี้พวกมันไม่ถามเปล่าแต่ยังเอาปืนออกมาขู่ด้วย พวกมันไม่ได้มาปล้นแน่ๆ แล้วก็ไม่น่าจะเป็นคนไข้ที่ไม่พอใจการรักษา เธอเป็นเภสัชกรด้านการผลิตยา อยู่แต่ในห้องยาจึงไม่ได้พบเจอกับคนไข้หรือญาติคนไข้เลย คนพวกนี้ต้องการอะไรกันแน่

“ไม่ต้องถามมันแล้วล่ะ รูปมันติดอยู่ที่หน้าโรงพยาบาลขนาดนี้เอาตัวมันไปเลย” ภาษาที่ไม่ใช่ภาษาไทยแบบนี้ซอมพอฟังเข้าใจทุกคำ ถ้าเป็นภาษาชนเผ่าต่างๆ หรือภาษาของผู้คนที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำเมยซอมพอได้ร่ำเรียนมาตั้งแต่จำความได้ เท้าเล็กๆ ค่อยๆ ก้าวถอยหลังด้วยความกลัว ปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้าทำให้ซอมพอแทบจะไม่กล้าหายใจ เธอสวมเพียงแค่ยูนิฟอร์มของทางโรงพยาบาลถ้ามันยิงเข้ามานี่กระสุนฝังร่างเธอเต็มๆ เลยนะ

“จับมัน” เท่านั้นแหละ ชายกลุ่มนี้ก็พยายามจะเข้ามาจับซอมพอ หญิงสาวพยายามจะวิ่งหนีแต่ก็ไม่ทันเมื่อถูกฉุดดึงเข้าไปหา เมื่อภัยมาถึงตัวก็ต้องสู้สุดฤทธิ์ กำปั้นน้อยๆ เหวี่ยงไปมั่วๆ ไม่ยอมถูกจับตัวไปง่ายๆ

“ปล่อยฉันนะ ปล่อย!!! ช่วยด้วย!!!” ซอมพอพยายามกรีดเสียงร้องให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้เมื่อถูกฉุดร่างไปที่รถของพวกมัน เธอหวาดกลัวสุดขีดไม่รู้ว่าพวกมันจะมาจับตัวเธอไปทำไมเพราะเธอไม่เคยมีเรื่องกับใครมาก่อน หรือว่าพวกมันจะมาจับเธอไปทำมิดีมิร้าย

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!” ซอมพอดิ้นหนีสุดใจแต่ก็สู้แรงของพวกมันไม่ได้

ตุ๊บ!!!

หมัดหนักๆ ฮุกเข้าที่ท้องของเธอเต็มแรงทำให้ซอมพอทรุดร่วงลงไปนอนอยู่กับพื้นถนน มันทั้งเจ็บทั้งจุกจนเธอขยับตัวไม่ได้หายใจก็ไม่ไหวได้แต่นอนขดตัวกุมท้องของตัวเองเอาไว้ หูตาของเธอพร่ามัวไปหมดคิดว่าคงหนีพวกมันไม่ได้แล้วแน่ๆ พวกมันจะมาจับเธอไปไหน พวกมันมาจับตัวเธอไปทำไม

ผลัวะ!!!

แล้วในจังหวะที่คนร้ายจะเข้ามาอุ้มตัวเธอไปขึ้นรถนั้นจู่ๆ ก็มีใครสองคนกระโจนเข้ามาแล้วถีบคนร้ายออกห่างจากเธอ ท้องถนนที่มืดมิดพลันสว่างจ้าจากไฟหน้ารถกระบะคันหนึ่งที่เพิ่งขับเข้ามาจอดข้างทาง ชายสองคนที่เพิ่งลงมาจากรถเข้าไปจัดการกับคนร้ายอย่างไม่เกรงกลัว ซอมพอค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมองก็เหมือนจะคลับคล้ายคลับคลาชายทั้งสองคนนี้ พวกเขาจัดการกับคนร้ายอย่างไม่มีปรานีและกะเอาให้ตายจริงๆ จนคนร้ายสู้ไม่ไหวรีบกลับขึ้นรถแล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว หากจะตามไปก็คงไม่ทันชายหนึ่งจึงหยิบวิทยุสื่อสารออกมาจากเอวแล้ววิทยุแจ้งให้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ช่วยสกัดจับและเช็คภาพจากกล้องวงจรปิดตามท้องถนนทันที

“คุณครับ คุณเป็นอะไรมากรึเปล่า” ชายอีกคนรีบวิ่งเข้ามาหาซอมพอแล้วกอดประคองตัวเธอเอาไว้ ซอมพอทั้งหวาดกลัวทั้งเสียขวัญจนร้องไห้ออกมา น้ำเสียงที่คุ้นเคยยังคงร้องถามเธอด้วยความเป็นห่วงจนกระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นไปมองเขา

“...ซอมพอ!!!”

“คุณหมอ...” ไม่อยากจะเชื่อเลย ซอมพอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเป็นเขาจริงๆ นี่เธอไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ย

ผู้กองกรินทร์รีบเข้ามาหาทันทีเมื่อเห็นอรินอุทานชื่อซอมพอออกมา เขากับอรินเพิ่งมาจากกรุงเทพฯ และกำลังจะกลับฐานกันจนได้มาเห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งถูกฉุดเลยรีบเข้ามาช่วย เขาไม่คิดว่าหญิงสาวคนที่ว่าจะเป็นซอมพอ

“คุณหมอ คุณหมอช่วยซอมพอด้วย” เมื่อเห็นว่าเป็นอรินซอมพอก็โผเข้าไปกอดเขาทันที อรินรีบกอดปลอบขวัญเธอด้วยความเป็นห่วง พอรู้ว่าเป็นซอมพอเขาก็กอดเธอเอาไว้แน่นแนบอกหัวใจหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นทำไมเธอถึงมาถูกทำร้ายแบบนี้ ไอ้คนร้ายพวกนั้นมันจะฉุดเธอไปรังแกหรืออย่างไร

“โอ๋ๆๆ นะซอมพอหมออยู่นี่แล้ว ซอมพอปลอดภัยแล้วนะ ไม่มีอะไรแล้วหมออยู่กับซอมพอแล้ว”

“พวกมัน...พวกมันตีท้องซอมพอ” ซอมพอฟ้องอรินแล้วซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา พอมีอรินอยู่ด้วยเธอก็คลายความหวาดกลัวลงแล้วยิ่งเห็นผู้กองกรินทร์อยู่ที่นี่ด้วยเธอก็รู้แน่แล้วว่าตอนนี้เธอปลอดภัย

“พวกมันเอาแต่ถามว่าซอมพอเป็นหมอปรุงยาใช่มั้ย พอซอมพอไม่ตอบพวกมันก็จะจับซอมพอไป ฮื่อออ คุณหมอซอมพอกลัว ซอมพอกลัว ซอมพอกลัวมากเลย”

หมอปรุงยาอย่างนั้นหรอ ผู้กองกรินทร์นึกตามที่ซอมพอบอก ถ้าคนร้ายพวกนั้นตั้งใจจะปล้นเธอหรือเพียงแค่ฉุดเธอไปรังแกแล้วพวกมันจะถามเธอทำไมว่าเธอเป็นหมอปรุงยาหรือเปล่า เหมือนพวกมันต้องการจะลักพาตัวเธอไปเพื่อการใดการหนึ่งมากกว่าซ้ำยัง...ใช้ปืนกลมือข่มขู่เธอ คนร้ายธรรมดาที่ไหนจะใช้ปืนกลมือมาฉุดผู้หญิงนี่มันอาวุธสงครามเลยนะ เขาถอดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นที่ใส่ทับเสื้อยืดออกเพื่อเอามาใช้หยิบปืนกระบอกดังกล่าวขึ้นมาดู

“อริน ซอมพอเป็นอะไรมากมาย” เขาหันไปถามน้องชายที่เอาแต่กอดซอมพอแน่น ไม่ใช่ซอมพอไม่ยอมผละออกจากอรินแต่เป็นอรินเองที่ไม่ยอมคลายกอดจากเธอ แต่พอผู้กองกรินทร์ถามอรินจึงผละซอมพอออกเพื่อดูอาการให้เธอเบื้องต้น

อรินค่อยๆ ดึงเสื้อของซอมพอขึ้นตรงตำแหน่งที่เธอบอกว่าถูกชกที่ท้อง ที่หน้าท้องแบนราบของเธอมีรอยช้ำจางๆ แต่หากเวลานานไปรอยฟกช้ำคงจะยิ่งเห็นชัดกว่านี้

“ยังเจ็บอยู่มั้ย” เขาแตะมือที่ท้องของเธอเบาๆ ซอมพอจึงพยักหน้าตอบทั้งน้ำตา ความเสียขวัญของเธอทำให้อรินทั้งสงสารทั้งเป็นห่วง เขาดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเอามาซับน้ำตาให้ซอมพอ

“ไม่ร้องนะลูกหมาป่าน้อยของหมอ” น้ำเสียงของเขาทั้งอ่อนโยนและใจดีขณะซับน้ำตาให้ “หมอจะไม่ให้ใครมาทำร้ายซอมพอ หมอจะปกป้องซอมพอนะ...เด็กดี” ความห่วงใยของอรินซอมพอรับรู้ได้ด้วยหัวใจแล้วจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีอรินช่วยกอดประคอง เขาพาเธอไปที่รถของผู้กองกรินทร์แล้วจึงเดินเข้ามาหาพี่ชายอีกครั้ง

"พี่ซีล พี่มีงานด่วนที่ฐานงั้นพี่ก็กลับไปก่อนเถอะเดี๋ยวผมจะอยู่เป็นเพื่อนซอมพอแล้วก็จัดการเรื่องทางนี้เอง ผมซี้กันกับตำรวจที่นี่” ความจริงผู้กองกรินทร์กับเขายังลาหยุดไว้อีกสองวัน แต่เพราะที่ฐานของผู้กองกรินทร์มีเหตุเขาจึงต้องรีบกลับมาก่อนกำหนด

“เอางั้นหรอ” แม้ใจจะเป็นห่วงซอมพอและอยากตามคดีนี้ด้วย แต่ถ้าอรินอาสาจะจัดการเรื่องนี้เองเขาก็จะยอมให้น้องจัดการ อรินเติบโตและมีประสบการณ์มากพอที่จะจัดการอะไรๆ ได้เองโดยไม่ต้องอาศัยพี่ชายอย่างเขาคอยช่วยเหลือแล้ว อีกอย่างซอมพอก็คงต้องการอรินมากกว่าเขา

“งั้นพี่จะขับมอเตอร์ไซค์ของซอมพอไปส่งที่หอพักส่วนแกก็ขับรถตามมาแล้วกัน ไว้ซอมพออาการดีขึ้นแล้วก็หายตกใจแล้วค่อยไปแจ้งความ ตอนนี้พี่วิทยุให้เจ้าหน้าที่ช่วยสกัดรถของพวกมันเอาไว้แล้ว ป้ายทะเบียนชัดมาก”

“ได้พี่ คืบหน้ายังไงเดี๋ยวผมบอกพี่อีกที” เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วผู้กองกรินทร์ก็เก็บข้าวของที่ซอมพอซื้อมาแล้วประคองมอเตอร์ไซค์ขึ้น โชคดีว่ารถของเธอไม่ได้เป็นอะไรเขาจึงขับรถของซอมพอไปส่งที่หอพัก ส่วนอรินจะขับรถของเขาตามมาแล้วพอถึงหอพักขอซอมพอเขาจึงจะขับรถของตัวเองกลับเข้าฐาน

เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้ผู้กองกรินทร์ครุ่นคิดมาตลอดทางขณะขับรถกลับเข้าฐาน แม้จะเป็นเวลากลางคืนแต่เขาก็คุ้นชินกับเส้นทางอยู่แล้วและเคยเดินทางเข้าออกฐานในเวลากลางคืนบ่อยๆ เรื่องนี้จึงไม่เป็นปัญหา คืนก่อนก็มีเด็กสาวถูกฆ่าที่ริมแม่น้ำเมย วันนี้ซอมพอก็ยังจะถูกลักพาตัวอีกนี่มันยังไงกัน ถึงซอมพอจะซุกซนมากแต่เธอก็ไม่เคยมีเรื่องกับใคร นอกจากหมูป่าในป่าเขาก็ไม่เคยเห็นเธอผิดใจกับใคร ครอบครัวของเธอก็เป็นที่รักใคร่ไม่ได้มีปัญหาขัดแย้งกับใครทั้งนั้น คนร้ายไม่ได้มาปล้นเธอหรือไม่ได้คิดจะจับเธอไปทำมิดีมิร้ายแน่ๆ แล้วไหนจะปืนกลมือที่เขาให้อรินเก็บไว้เป็นหลักฐานตอนไปแจ้งความนั่นอีก คนร้ายทั่วไปหรือจะใช้ปืนกลมือมาขู่ฉุดผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวที่ไม่มีพิษสงอะไร

(“ผู้กองครับ เดินทางถึงไหนแล้ว”) เสียงผู้หมวดเขมทัตโทรมาถามเมื่อผู้กองกรินทร์บอกว่าจะกลับเข้าฐานตั้งนานแล้วแต่จนป่านนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยังไม่ถึงฐานเสียทีเขาก็เลยเป็นห่วง

“เลยครึ่งทางมาแล้วหมวด พอดีมีเรื่องที่ตัวอำเภอนิดหน่อยเลยช้า”

(“เรื่องอะไรหรอครับ นี่ผู้กองปลอดภัยดีใช่มั้ย”)

“ไว้ถึงฐานแล้วจะเล่าให้ฟัง แค่นี้ก่อนนะผมขับรถอยู่” เขารีบวางสายแล้วก็บ่นออกมาคนเดียว “โทรตามอย่างกับเป็นเมียกูเลยนะ” พอบ่นให้ลูกน้องแล้วผู้กองกรินทร์ก็มองไปที่คอนโซลรถ ตอนนี้ที่คอนโซลหน้ารถของเขามีภาพของใครบางคนติดอยู่ มันเป็นกรอบภาพประดับไฟเรืองแสงอันเล็กๆ ที่มีภาพของกุมาริกาอยู่ข้างใน...

“คนนี้ต่างหากที่เป็นเมีย คิดถึงเป็นบ้าเลยเว้ย” เขาว่าออกมาอีกและแอบฉุนกุมาริกานิดๆ ที่เมื่อเช้านี้เธอไม่ยอมมาส่งเขา ไม่รู้รึอย่างไรว่าเขาคิดถึงเนี่ย จะมาส่งผัวไปทำงานก็ไม่มีหรอกไว้ออกจากป่าไปรอบหน้าจะไปตีก้นแรงๆ เลย

ระหว่างที่ผู้กองกรินทร์กำลังคิดถึงกุมาริกานั้นที่แคปหลังรถของเขาก็เหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ร่างเล็กๆ ที่นอนอยู่ในเข่งพลาสติกเปล่าค่อยๆ ดึงผ้าใบคลุมเข่งออก เข่งนี้เป็นของที่ฐานที่ผู้กองกรินทร์ใช้ใส่ผลไม้เพื่อเอาไปใช้ในงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งของผู้เป็นพ่อและเขาก็ต้องเขาเข่งเปล่านี้กลับมาคืน เขาไม่รู้เลยว่าเข่งเปล่าที่เขาหิ้วขึ้นมาไว้ที่แคปรถเมื่อเช้านี้ตอนนี้จะบรรจุใครบางคนมาด้วย เด็กหญิงแก้มป่องๆ ยุ้ยๆ ที่เพิ่งตื่นนอนลุกขึ้นมานั่งทำหน้างงๆ มือน้อยๆ ดึงผืนผ้าใบที่คลุมเข่งออกแล้วก็ได้แต่มองไปรอบๆ ตัวอย่างตื่นๆ งงๆ เมื่อเช้านี้น้องชมพูกำลังเล่นซ่อนหาอยู่กับน้องโมก พอเห็นประตูรถของคุณลุงเปิดเอาไว้ก็เลยแอบปีนขึ้นมาซ่อนตัว แต่ซ่อนตั้งนานแล้วน้องโมกก็ยังไม่มาตามหาเสียทีน้องชมพูก็เลยรอจนหลับยาวเลย ทำไมตอนนี้มันมืดแล้วล่ะ ใครปิดไฟหรอ สาวน้อยทำตาปริบๆ ตอนแรกก็เริ่มกลัวแล้วจะแหกปากร้องไห้แล้วแต่พอเห็นว่าคนที่ขับรถอยู่คือคุณลุงซีลก็ค่อยเบาใจหน่อย นี่คุณลุงจะพาน้องชมพูไปเที่ยวหรอ

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด

“ว่ายังไงเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์รับสายน้องชาย เมื่อคืนนี้เขาวิดีโอคอลคุยกับกุมาริกาทั้งคืนจนลืมชาร์จแบตทำให้แบตหมดมาตลอดทาง เพิ่งจะรู้ก็ตอนเข้าตัวเมืองแม่สอดแล้วถึงได้เพิ่งจะชาร์จ “จะโทรมาบังคับให้กูไปรำแก้บนหรอ...อะไรนะ...” รอยยิ้มของเขาหายไปเมื่อได้ยินน้องชายโทรมาบอกข่าวร้าย

“ยัยพวง...ยัยพวงหายตัวไปงั้นหรอ”

(“ใช่”) น้ำเสียงของผู้กองกวินทร์สั่นเครือ ฟังดูก็รู้ว่าเขากำลังร้องไห้ (“เราตามหากันทั้งบ้านแล้วพี่ซีลแต่ว่า...ยัยปักเป้า ยัยปักเป้าของผมหายไป ไนเปอร์ร้องไห้ใจจะขาดอยู่แล้ว คุณย่ากับแม่แก้มเป็นลมกันคนละหลายรอบตอนนี่คุณพ่อกับพ่อภูกำลังเช็คกล้องวงจรปิดตามหา คุณปู่ก็กำลังให้ทีมกู้ภัยงมหาในสระน้ำหลังบ้านอยู่”)

“แล้วทำไมมึงเพิ่งมาบอกกู!!!” ผู้กองกรินทร์น้ำตาซึมในทันทีเมื่อได้ฟังข่าวร้าย เขาไม่มีแรงใจแม้แต่จะขับรถต่อ หลานของเขา...ยัยแก้มป่องตัวน้อยของลุง

(“ผมติดต่อพี่ไม่ได้ เมื่อกี้โทรหาอรินอรินมันบอกว่าพี่กับมันแบตหมดกันทั้งคู่ พี่ซีล...พี่...ผมจะทำยังไงดี ถ้าไม่มียัยปักเป้าแล้วผมจะอยู่ยังไงผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มียัยปักเป้า ยัยปักเป้าของผม...ยัยปักเป้าของลุง”)

“มึงหยุดร้องไห้ได้แล้วเรนเจอร์ หยุดร้องไห้แล้วไปตามหาหลานเดี๋ยวนี้!!!”

(“ผมกับพี่พนาก็กำลังตามหาอยู่...เรากำลังดำน้ำงมหาอยู่ที่สระหลังบ้าน พี่ก็รู้ว่าสระน้ำที่เป็นทะเลสาบหลังบ้านเรามันกว้างมากแค่ไหน ต้าวโมกบอกว่าเล่นซ่อนหากับยัยปักเป้าอยู่ดีๆ แล้วก็หาไม่เจอ ผมกลัว...ผมกลัวว่าถ้าดำน้ำหาแล้วจะไปเจอยัยปักเป้าอยู่ในน้ำ”)

“...มึงอย่าเพิ่งคิดอะไรแบบนั้นสิเดี๋ยวกูจะกลับไปช่วยมึงตามหาหลานเอง รอกูเดี๋ยวกูกำลังกลับไป” วินาทีนี้ผู้กองกรินทร์ไม่สนใจงานที่ฐานแล้ว หลานของเขาสำคัญที่สุดเขาต้องรีบกลับไปตามหาน้องชมพู ผู้กองหนุ่มวนรถกลับทันทีโดยครั้งนี้เขามุ่งหน้าไปที่สนามบินด้วยหัวใจที่อ่อนล้า ครั้งหนึ่งแก้วเจ้าจอมก็เคยหายตัวไปแบบนี้เขากลัวจริงๆ ว่าหลานของเขาก็จะหายไปอีกคน

คนที่ติดรถมากับคุณลุงได้แต่มองคุณลุงอย่างงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณลุงถึงร้องไห้ล่ะแล้วทำไมคุณลุงขับรถเร็วจังเลย คุณลุงจะพาน้องชมพูไปเที่ยวจริงๆ หรอ แต่ว่าตอนนี้...

จ๊อก!

น้องชมพูหิวจังเลย สาวน้อยเอามือลูบท้องตัวเองก่อนจะปีนออกมาจากเข่งแล้วอุ้มเอาคุณดอลลี่ออกมาด้วย ผู้กองกรินทร์ที่กำลังใจเสียและร้องไห้อยู่ไม่ทันได้สังเกตว่ากำลังมีร่างเล็กๆ ของใครปีนข้ามมาหาที่เบาะหน้ารถ จะมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือน้อยๆ ยื่นมาจับแขนของเขา

“คูมยุงขา น้อนจมปูหิวข้าวแย้ว”

“เย้ย!!!”

เอี๊ยดดดด

เสียงเบรกรถดังก้องป่าเมื่อผู้กองหนุ่มตกใจที่มีคนมาจับแขนแล้วยังพูดเสียงใสกับเขาอีก แรงเบรกรถทำให้สาวน้อยผู้หิวโหยล้มหน้าทิ่มไปกับเบาะข้างๆ คนขับแต่ผู้กองกรินทร์ก็มือไวพอที่จะคว้าจับตัวหลานเอาไว้ได้ทัน พอเบรกรถแล้วเขาก็รีบเปิดไฟในรถดูทันที

นี่เขาฝันไปรึเปล่าเนี่ย ทำไมวันนี้มันถึงมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะจังเลยวะ...ผู้กองหนุ่มนั่งนิ่งอ้าปากค้าง เขาหยุดร้องไห้ในทันทีเมื่อเห็นว่าตอนนี้ตรงหน้าเขาคือสาวน้อยแก้มป่องหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูพร้อมกับคุณดอลลี่ในอ้อมแขน

“น้อนจมปูหิวข้าวแย้วค่ะ น้องจมปูไม่อยากไปเที่ยวแย้ว”

“งานเข้าแล้วกู”

*******************************************************

ท่าน ผบ.ทำแบบนี้ช่างน่าตีก้นมากๆ 

พ่อพนาเตรียมก้านมะยมรอเลย