45.คำสั่งจาก ผบ.ทบ

    ด้วยตอนที่อรินพาซอมพอขึ้นมาบนหอพักเป็นช่วงที่เจ้าหน้าที่ผลัดเปลี่ยนเวรพอดี บางคนก็เพิ่งออกไปกินมื้อเย็นข้างนอกมาทำให้หลายๆ คนได้เห็นตอนที่อรินอุ้มซอมพอขึ้นมาที่หอ หลายคนต่างก็จ้องมองเมื่อไม่คิดว่ายัยหนูเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานไม่นานจะมีหนุ่มหน้าตี๋รูปหล่ออุ้มมาส่งถึงหอพัก เดือนก่อนก็เพิ่งได้รับรางวัลแล้ววันนี้ยังจะมีหนุ่มรูปหล่ออุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วพาเข้ามาในห้องพักอีก ด้วยที่นี่เป็นหอนอกของเอกชนจึงไม่ได้มีกฎห้ามหากผู้เช่าจะพาคนนอกเข้ามา แต่ถึงอย่างไรอรินก็เป็นผู้ชายเขาก็เลยออกอาการเกร็งๆ ไปบ้างแต่ตอนนี้ซอมพอยังขวัญเสียไม่หายเขาจึงไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียว
อรินดูแลรักษาซอมพอเป็นอย่างดีและเอาน้ำแข็งมาประคบที่ท้องให้เธอ หากเกินสี่สิบแปดชั่วโมงไปแล้วจึงจะประคบร้อนได้ ซอมพอจับมือของเขาไม่ยอมปล่อยด้วยยังหวาดกลัวอยู่จนเขาต้องนั่งเฝ้าเธออยู่ข้างเตียง
“คุณหมอไม่ร้องไห้แล้วหรอ” เพราะเรื่องของน้องชมพูที่ผู้กองกวินทร์โทรมาบอกก่อนหน้านี้ทำให้อรินเองก็ใจเสียทำอะไรไม่ถูก อยากจะรีบกลับกรุงเทพฯ ไปตามหาหลาน แต่พอสักพักผู้กองกรินทร์ส่งข้อความเข้ามาบอกในไลน์กลุ่มของครอบครัวว่าตอนนี้น้องชมพูติดรถมากับเขาอรินก็หัวเราะออกมาทันทีจนซอมพอปรับอารมณ์ตามไม่ทัน
“ไม่ร้องแล้ว” อรินตอบเธอทั้งๆ ที่ยังหัวเราะอยู่ขณะดูคลิปที่ผู้กองกรินทร์ส่งเข้ามาในไลน์กลุ่มครอบครัว ท่าทางยัยตัวแสบจะหิวจัดนอนกินนมกล่องอยู่บนตักของคุณลุงอย่างสบายใจ ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าได้ทำให้คนที่บ้านโกลาหลกันแค่ไหน พลเอกคีรินทร์กำลังจะเกณฑ์ทหารทั้งประเทศมาตามหาตัวท่าน ผบ.พวงชมพูอยู่แล้ว ด้วยเมื่อก่อนแก้วเจ้าจอมเคยถูกคนร้ายลักพาตัวไปและหายไปนานหลายเดือนคนที่บ้านสุวรรณเวชก็เลยฝังใจกับเรื่องแบบนี้มาก โชคดีว่าครั้งนั้นสารวัตรพนาได้เข้ามาช่วยแก้วเจ้าจอมเอาไว้ได้เธอเลยปลอดภัย ครั้งนี้ก็เช่นกัน น้องชมพูไม่ได้ถูกลักพาตัวแต่แค่ติดรถมากับคุณลุงเท่านั้น อรินไม่อยากจะเชื่อเลยว่าระหว่างที่เขากับผู้กองกรินทร์เดินทางจะมีหลานสาวติดรถมาแบบนี้
“น้องชมพูไม่ได้หายตัวไปไหนหรอกแค่ติดรถมากับพี่ซีลแล้วไม่มีใครรู้น่ะ พี่ซีลใกล้จะถึงฐานแล้วคืนนี้น้องชมพูก็คงต้องอยู่เที่ยวฐานทหารพรานไปก่อน เดี๋ยวคนที่บ้านค่อยมารับกลับ”
“โล่งใจไปที” ซอมพอเคยเจอน้องชมพูมาก่อนและซอมพอก็ผูกมิตรได้เป็นเพื่อนกับน้องชมพูแล้ว ถึงจะไม่ได้เจอกันนานแต่ซอมพอก็ยังจำความน่ารักของน้องชมพูได้ไม่มีลืม ตอนแรกที่รู้ข่าวเธอก็ใจเสียจนลืมไปเลยว่าตัวเองยังเจ็บอยู่
“ตอนนี้เรื่องน้องชมพูไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว ว่าแต่เราเถอะเป็นยังไงบ้าง”
“เจ็บ” ซอมพอทำท่าเบะแล้วดึงเสื้อขึ้นให้อรินดูแผล “ถ้าพวกมันไม่มีปืนซอมพอจะกระโดดกัดคอให้ขาดเลย”
“แล้วแน่ใจใช่มั้ยว่าไม่เคยมีเรื่องกับใคร”
“ซอมพอเป็นเด็กดี” แล้วก็ยังแอ่นหน้าท้องแบนๆ ขาวๆ ให้อรินดูต่อจนเขาต้องดึงเสื้อของเธอลงเพื่อประคบน้ำแข็งให้ตามเดิม ดีว่าเขามีเครื่องมือทางการแพทย์ติดมาด้วยและมียารักษาอาการเจ็บป่วยเบื้องต้นซอมพอเลยไม่ต้องไปโรงพยาบาล
“พรุ่งนี้เช้าหมอจะพาไปแจ้งความส่วนพวกคนร้ายก็ไม่ต้องห่วงตอนนี้ตำรวจกำลังช่วยกันตามไล่ล่าอยู่ หมอเองก็อยากจะรู้ว่าพวกมันมาตามจับซอมพอทำไม”
“ซอมพอกลัว คุณหมอ...พวกนั้นจะตามมาทำร้ายซอมพออีกมั้ย”
อรินมองหน้าซอมพอด้วยความเป็นห่วงและสงสาร คนร้ายตั้งใจมาทำร้ายเธอและพวกมันก็ทำพลาด หากสบโอกาสพวกมันคงย้อนกลับมาทำร้ายเธออีก แล้วดูทำหน้าเข้าสิ ปากยังเบะอยู่เลยแล้วดวงตาก็ฉ่ำไปด้วยน้ำตา โถเด็กน้อย โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วยังงอแงเก่งไม่เลิก อรินยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้แล้วมองลูกหมาป่าตัวน้อยที่ตอนนี้หมดฤทธิ์จนซ่าไม่ออก
“คุณหมออยู่เป็นเพื่อนซอมพอนะ คุณหมออย่าทิ้งซอมพอไว้คนเดียวนะซอมพอกลัว”
“ได้ หมอจะอยู่เป็นเพื่อนแต่ตอนนี้ซอมพอต้องหยุดร้องไห้ก่อนนะ” ด้วยกลัวว่าถ้าร้องไห้มากๆ แล้วอรินจะรำคาญจนไม่อยากอยู่ด้วยซอมพอก็เลยรีบงับปากเอาไว้ พยายามจะหยุดร้องไห้แบบทันทีทันใดแต่ก็ยังมีสะอื้นอยู่ อรินแอบหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับความน่ารักของเธอ ลูกหมาป่าน้อยช่าง...น่ารักเหลือเกิน
“ยังพอลุกไหวมั้ย ถ้าลุกไหวก็ไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวเดี๋ยวหมอจะทำของกินแบบง่ายๆ ให้” ถ้าให้เดาเขาว่าเธอคงจะยังไม่ได้กินข้าวแน่ๆ กับข้าวที่ซื้อมาจากตลาดเสียหายตอนที่รถล้ม จะมีปลอดภัยก็แค่ห่อขนมเท่านั้น
ระหว่างที่ซอมพอไปอาบน้ำอรินก็ทำมื้อเย็นแบบง่ายๆ เท่าที่ของในตู้เย็นจะมีจนได้ข้าวต้มไข่ร้อนๆ ยำปลากระป๋องและไข่เจียว กลิ่นหอมสบู่โชยมาเมื่อซอมพออาบน้ำเสร็จแล้ว อรินไม่กล้าหันไปมองเธอเมื่อรู้สึกแปลกๆ กับกลิ่นสบู่และกลิ่นกายสาว ซอมพอใส่ชุดนอนเป็นเสื้อแบบสายเดี่ยวและกางเกงขาสั้นพิมพ์ลายการ์ตูนสีชมพู แม้จะเป็นสายเดี่ยวแต่ดูน่ารักมากกว่าโป๊ เธอรวบผมเป็นดังโงะแล้วไปนั่งรอกินข้าวอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กๆ ชิดผนังซึ่งมีขนาดนั่งได้สองคนพอดี ดวงตาทั้งสองข้างของซอมพอยังคงฉ่ำไปด้วยน้ำตาอยู่เพราะยังกลัวไม่หายแต่ก็จะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เต็มที่เพราะกลัวอรินรำคาญ จนเมื่อเขายกเอาถ้วยข้าวต้มมาให้เธอก็ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเพื่อเป็นการรับของจากผู้ใหญ่
“...คุณหมอไม่มานั่งกินด้วยกันหรอ”
“เออ...” อรินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อตอนนี้เขากำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวกินข้าวต้มในถ้วยของตัวเองอยู่ เขาไม่กล้าไปนั่งใกล้เธอเพราะตอนนี้ซอมพออาบน้ำจนตัวหอมมากๆ ตอนแต่งชุดม้งหรือชุดนักศึกษาเธอดูเหมือนเด็กแต่ตอนนี้เธอกลับดูเป็นหญิงสาวที่โตเต็มวัย เขาเองก็เป็นผู้ชายเขากลัวว่า...
อรินมองซอมพอแล้วก็ถือช้อนในมือค้างไปเมื่ออดนึกถึงแก้วเจ้าจอมไม่ได้ เขาเคยรักแก้วเจ้าจอมมากจนให้ได้แม้แต่ชีวิต เขาคิดว่าชีวิตนี้เขาต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีแก้วเจ้าจอม แต่ว่า...เขากลับไม่เคยรู้สึกแปลกๆ แบบนี้กับแก้วเจ้าจอมเลย ด้วยโตมาด้วยกัน เรียนด้วยกันและไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ เคยเห็นแก้วเจ้าจอมใส่ชุดว่ายน้ำชุดนอนก็บ่อยจนนับไม่ถ้วนแต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกหวามไหวเกรงๆ แบบนี้ เขารู้ว่าเขารักแก้วเจ้าจอมแต่กลับไม่เคยรู้สึกเหมือนอย่างที่รู้สึกกับซอมพอ แก้วเจ้าจอมตัวหอมเขาได้กลิ่นก็เพียงแค่รับรู้ว่าเธอตัวหอมเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่กลิ่นตัวกลิ่นสบู่หอมๆ ของซอมพอมันทำให้เขาอยากจะกลั้นหายใจ อยู่ๆ ก็เกิดอาการร้อนรุ่มขึ้นมาให้ตายสิ! นี่เขามารู้สึกบ้าอะไรกับเด็กอย่างซอมพอกันล่ะเนี่ย
แต่พอมาคิดๆ ดูอีกทีอรินก็ยิ้มออกมาเมื่อรู้สึกเหมือนได้คลายล็อกหัวใจของตัวเอง การที่เขารู้สึกแบบนี้กับซอมพอแต่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้กับแก้วเจ้าจอมมันทำให้เขารู้สึกดีมากขึ้นและเป็นเสมือนสิ่งที่บ่งชี้ว่าเขาหลุดพ้นจากห้วงรักในเชิงชู้สาวกับแก้วเจ้าจอมแล้วจริงๆ เขาไม่ต้องรู้สึกผิดกับเธออีกต่อไปและไม่ต้องรู้สึกผิดต่อหลานๆ ที่น่ารักของเขาด้วย แก้วเจ้าจอมเป็นแค่พี่สาวที่แสนดีของเขาและเขาก็ดีใจที่ได้เป็นน้องชายของเธอ ได้เป็นน้าอรินของหลานๆ ความรักในเชิงชู้สาวมันไม่ได้มีอีกต่อไปแล้ว แต่...
“คุณหมอ มากินข้าวกับซอมพอสิไปยืนกินแบบนั้นมันเหมือนควายป่านะ”
ยัยเด็กนี่!!!
“ควายป่าอะไรฮะ” ได้ยินแบบนี้อรินก็ฉุนขึ้นมาทันที เรื่องอะไรมาว่าเขาเป็นควายป่า
“คุณหมอเคยเห็นเวลาที่ควายป่ามันกินหญ้ามั้ย”
“เคย”
“มันนั่งกินหรือยืนกิน”
“ยืน”
“ก็ใช่ไง ควายป่ามันยืนกินหญ้า เราเป็นคนเราไม่ใช่ควายป่าเราก็ต้องมานั่งกินให้เรียบร้อยสิ” ว่าแล้วก็เอามือไปตบเก้าอี้อีกตัวเพื่อเรียกให้อรินมานั่งด้วย ซึ่งเธอเล่นเปรียบเขากับควายป่าแบบนี้อรินก็เลยต้องเข้ามานั่งกับเธอแต่โดยดีก่อนที่เธอจะว่าเขาเป็นควายป่าอีก สัตว์ที่ยืนกินอาหารมีตั้งมากมายไม่รู้จักเอามาเปรียบ นี่ดันเอาเขามาเปรียบกับควายป่าซะงั้น
“เหมือนคุณหมอจะป่วยเลย ทำไมคุณหมอหน้าแดงแบบนี้ลำพังซอมพอก็ป่วยอยู่แล้วถ้าคุณหมอมาป่วยอีกคนแล้วใครจะดูแลใครล่ะทีนี้”
“เราก็ดูแลกันและกันสิ...” อรินรีบกัดปากตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกแปลกๆ กับคำพูดของตัวเอง กลัวว่าซอมพอจะคิดไปไกลเหมือนเขาแต่พอเห็นอีกฝ่ายทำตาปริบๆ หน้างงๆ เขาก็แกล้งกระแอมเสียงแล้วเปลี่ยนคำพูด
“หมอ...หมอไม่ได้ป่วย” เขาก็แค่...หายใจไม่ทั่วท้อง ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอคืนนี้ “มาคิดๆ ดูคืนนี้ซอมพอไปนอนที่โรงพยาบาลดีมั้ย เดี๋ยวหมอไปนั่งเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาลก็ได้แล้วก็จะได้เขียนใบรับรองแพทย์ก่อนไปแจ้งความทีเดียวเลย”
“คุณหมอ” คนที่ยังไม่เข้าใจอะไรยื่นหน้าเข้ามาทำตาโตกับอรินอย่างไม่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังใจคอไม่ดีเมื่อต้องมาอยู่กับเธอสองต่อสองแบบนี้ “ซอมพอแค่ถูกคนร้ายตีท้องนะไม่ได้เดี้ยงจนต้องนอนโรงพยาบาล อีกอย่างนอนที่หอพักของตัวเองมันสบายกว่านอนที่เตียงคนไข้ตั้งเยอะ”
ช่างไม่เข้าใจอะไรเอาเสียเลย เฮ้อ! อรินถอนหายใจออกมาแล้วก็กินข้าวต่อ พยายามสนใจแค่ถ้วยข้าวต้มของตัวเองแต่แล้วซอมพอก็ตักไข่เจียวกับยำปลากระป๋องมาใส่ในถ้วยข้าวต้มของเขาด้วย
“กินกับด้วยสิอย่ากินแต่ข้าวต้ม เป็นหมูป่ารึไงกินแต่ข้าวไม่ยอมกินกับ คุณหมอกินเยอะๆ นะไม่ต้องเกรงใจซอมพอหรอก”
เมื่อกี้นี้ก็ว่าเขาเป็นควายป่า นี่ยังจะมาว่าเขาเป็นหมูป่าอีกหรอแล้วทำไมเขาต้องเกรงใจเธอ กับข้าวพวกนี้เขาเป็นคนทำนะเธอต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายเกรงใจ
“หมอทำหน้างงๆ แบบนี้แล้วเหมือนหมาในตอนหิวข้าวเลย”
เออ! หน้าเขาเหมือนสารพัดสัตว์ป่าเองแหละพอใจมั้ย กินข้าวเสร็จเขาคงต้องกินยาบ้างแล้วล่ะ ตอนนี้เริ่มปวดหัวตุบๆ แล้ว
“รีบๆ กินข้าวเถอะ” ก่อนที่สัตว์ป่าทุกชนิดจะมาอยู่บนหน้าของเขา
ซอมพอรู้สึกว่าอาหารง่ายๆ วันนี้มันอร่อยเป็นพิเศษ ทั้งๆ ที่เพิ่งผ่านช่วงเวลาเป็นเวลาตายมาและยังเสียขวัญอยู่แต่ตอนนี้เธอก็อุ่นใจเมื่อมีอรินอยู่เป็นเพื่อน พอกินข้าวเสร็จเขาก็จัดการล้างถ้วยล้างจานให้เธอแล้วไปอาบน้ำบ้าง เธอหรือก็หวังดีรีบหาชุดนอนมาให้เขาเปลี่ยนซึ่งเป็นชุดนอนของเธอเอง กางเกงขายาวสีฟ้าลายการ์ตูนกับเสื้อแขนสั้นแต่อรินก็ไม่ยอมใส่ ดีว่านอกจากเครื่องมือแพทย์แล้วเขาก็มีเป้เสื้อผ้าสำหรับเอาเข้าไปใช้ที่หน่วยติดตัวมาด้วยชุดนอนของซอมพอก็เลยเป็นหมัน
“มาๆๆ คุณหมอ ซอมพอจะแบ่งเตียงให้นอน” อรินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำถึงกับยืนค้างอยู่กับที่เมื่อลูกหมาป่าน้อยกำลังตบแปะๆ เชิญเขาไปนอนบนเตียงด้วย ถ้ามีหางป่านนี้เธอก็คงกระดิกหางดิ๊กๆ แล้วล่ะ
“เดี๋ยวหมอจะนอนพื้นข้างเตียง ซอมพอเป็นผู้หญิงจะมานอนร่วมเตียงกับผู้ชายแบบนี้มันไม่ดี”
“ถ้าเป็นคุณหมอซอมพอไม่ถือหรอก” มือน้อยๆ โบกไปมาเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้ซีเรียสแต่อย่างใด แต่อรินก็ไม่สนใจฟัง เขาดึงเป้ถุงนอนอันใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจากกรุงเทพฯ ออกจากเป้ใบเดิมของตนแล้วปูลงพื้นโดยมีซอมพอนั่งมองตาปริบๆ ในหัวไม่ได้คิดอะไรเลยและเธอก็เชื่อใจอรินมาก ในขณะที่อรินกลับเกรงๆ เมื่อหันมามองคนไข้ที่ยังนั่งอยู่บนเตียง
“อาการเจ็บท้องดีขึ้นมั้ย” เขาถามพลางส่งยาไปให้เธอ พอซอมพอกินยาแล้วดึงเสื้อขึ้นมาดูจึงเห็นว่าตอนนี้หน้าท้องขาวๆ แบนๆ ของเธอมีรอยช้ำที่เห็นชัดกว่าเดิมมากและรอยช้ำก็ดูน่ากลัวจนซอมพอน้ำตาซึมรีบลงจากเตียงไปโผกอดอรินอีก
“คุณหมอ...ซอมพอกลัว” เธอกลัวมากจริงๆ จนอรินไม่อาจผลักไสเธอได้ เขากอดโอ๋เธอไว้แนบอกด้วยหวั่นใจไม่ต่างกันกลัวว่าลูกหมาป่าที่เขาเลี้ยงเอาไว้จะถูกลักพาตัวไปจริงๆ ระหว่างที่กอดโอ๋ซอมพอเขาก็หยิบโทรศัพท์มาดูความคืบหน้าซึ่งเพื่อนของเขาที่เป็นตำรวจอยู่แม่สอดกำลังติดตามคนร้ายให้อยู่ คาดว่าคืนนี้คงจะล่าตัวกันทั้งคืน
“แผลที่ท้องไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วล่ะ พรุ่งนี้เช้าตำรวจคงจับคนร้ายได้เดี๋ยวหมอจะพาซอมพอไปจัดการคนร้ายนะ” มือหยาบๆ ลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน ซอมพอก็เลยเงยหน้าขึ้นมามองเขาโดยที่คางของเธอยังคงจรดอยู่ที่อกแกร่ง ความใกล้ชิดและการได้สบตากันมันยิ่งทำให้หัวใจทั้งสองดวงหวามไหวสั่นสะท้าน อรินมองลูกหมาป่าน้อยในอ้อมกอดนิ่งด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม...สวย นี่ลูกหมาป่าน้อยของเขาสวยน่ารักขนาดนี้เลยหรอทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกต ผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินชอบพูดกันบ่อยๆ ว่าซอมพอนั้นสวยน่ารักมาก ทั้งสองคนเอ็นดูซอมพอเหมือนน้องสาวเวลาที่มีผู้ชายไม่เอาไหนจะมาเข้าใกล้ซอมพอผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินก็จะคอยกันท่าตลอด แต่กับตัวเขา...พี่ชายทั้งสองกลับอยากให้เขาได้ใกล้ชิดกับซอมพอ เหมือนพี่ชายทั้งสองจะหวงซอมพอไว้ให้เขาคนเดียวเท่านั้น
“คุณหมอใจดี ซอมพอชอบคุณหมอที่สุดเลย”
“ไม่ชอบพี่ซีลแล้วหรอ”
“ก็ยังชอบอยู่” ซอมพอตอบไปตามประสาซื่อ “ซอมพอชอบผู้กองมาก แต่ถ้าผู้กองจะมีเมียซอมพอก็อนุญาตนะ แต่ถ้าคุณหมอจะมีเมียบ้าง...ซอมพอไม่อนุญาตหรอก” สองแขนกอดกระชับอรินแน่นกว่าเดิมอย่างหวงๆ กลัวว่าเขาจะถูกแย่งเอาไป
“ถ้าคุณหมอมีเมียแล้วใครจะมาคอยดูแลซอมพอล่ะ”
“ซอมพอโตแล้วนะ เรียนจบแล้ว มีการมีงานทำแล้ว”
“ซอมพอจะเป็นเด็กสำหรับคุณหมอตลอดไปค่ะ”
อรินได้แต่ยิ้มอ่อนๆ รับ มือก็ยังคงลูบศีรษะของเธอเบาๆ เขาเองก็ชอบให้เธอเป็นแบบนี้ เป็นเด็กให้เขาได้ดูแลเพราะเขาเองก็ชอบดูแลปกป้องเธอ แขนของอรินกอดกระชับซอมพอแนบตัวมากขึ้นแล้ววางคางลงบนศีรษะของเธอ เอ็นดูลูกหมาป่าน้อยในอ้อมแขนสุดหัวใจ

จ่าปกรณ์ถือมีดเล่มยาวด้วยมือที่สั่นเทาเมื่อเกิดอาการประหม่าและกดดันเมื่อดวงตากลมๆ แป๋วๆ คู่หนึ่งกำลังจ้องจิกมาที่เขาอยู่ และตอนนี้เขาก็เสียวสันหลังวาบๆ ด้วย ทำไมแววตาถึงได้ดูดุเหมือนแม่ขนาดนี้ ตัวเปี๊ยกแค่นี้แต่แววตากลับมีพลังอำนาจการทำลายสูง แค่เขาผ่าแตงโมให้ช้าแค่นี้ก็จ้องหน้าจะเอาเรื่องเขาแล้ว
“กินข้าวก่อนแล้วค่อยกินแตงโม แล้วก็เลิกมองจิกคุณลุงเขาด้วยค่ะ” ผู้กองกรินทร์ว่าให้คนที่นั่งอยู่บนตักของเขาแล้วตักข้าวไข่เจียวยัดใส่ปากลูกปีศาจที่กำลังหิวโหย ขนาดตอนอยู่บนรถให้กินนมไปสองกล่องยังไม่หายหิวเลย พอถึงฐานเขาก็เลยต้องมาเปิดครัวเจียวไข่ให้กับท่าน ผบ. พวงชมพูที่ซนเกิดพิกัดจนติดรถมากับเขา จะเอาไปคืนที่บ้านก็กระไรอยู่เพราะดึกมากแล้วและใกล้จะถึงฐานอยู่แล้วด้วย ก็คงต้องรอให้คนที่บ้านนู่นแหละเข้ามารับ
“เดี๋ยวๆๆ ใจเย็นๆ” เพราะหิวข้าวจัดและลุงซีลก็ป้อนช้าน้องชมพูก็เลยใช้มือน้อยๆ หยุมข้าวไข่เจียวในจานมาใส่ปากของตัวเองแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย แก้มป่องๆ ตุงแน่นไปด้วยข้าว และมีข้าวติดอยู่ตามแก้ม ตาแป่วๆ ก็ยังจ้องจิกไปที่แตงโมกับคุณลุงจ่าปกรณ์อยู่
“ท่าทางจะหิวจัดนะครับผู้กอง”
“ไม่หิวได้ไงอดข้าวมาทั้งวัน” นึกแล้วก็อยากจะตีนัก ตอนอยู่ในรถเขาสอบสวนมาเรียบร้อยแล้วได้ความว่าเมื่อเช้านี้ท่าน ผบ.พวงชมพูเล่นซ่อนหาอยู่กับน้องโมก พอเห็นประตูรถของเขาเปิดทิ้งเอาไว้แม่คุณก็เลยแอบขึ้นมา นี่ดีนะที่ตอนเดินทางเขากับอรินไม่ได้ลงจากรถนานและติดเครื่องรถเปิดแอร์เอาไว้ตลอด ถ้าไม่งั้นล่ะก็...ไม่อยากจะคิดเลย น้องชมพูกับน้องโมกคือหัวใจของคนบ้านสุวรรณเวช ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาคนทั้งบ้านได้ตายทั้งเป็นกันแน่ๆ รวมทั้งเขาด้วย ด้วยเหตุนี้ก่อนหน้านี้เขาก็เลยถ่ายคลิปท่าน ผบ.จอมซนส่งเข้าไปในไลน์กลุ่มของครอบครัวเพื่อให้ทุกคนได้รู้ว่าท่าน ผบ. อยู่กับเขาและปลอดภัยดี ตอนที่เขาส่งคลิปไปบอกทุกคนคุณปู่ของเขากำลังจะสั่งให้สูบน้ำออกจากทะเลสาบหลังบ้านอยู่แล้ว พ่อภูของเขาก็กำลังจะเกณฑ์ทหารทั้งประเทศมาช่วยกันตามหา แต่พอได้เห็นคลิปท่าน ผบ.นอนดูดนมอย่างสบายใจเฉิบทุกคนก็ค่อยเบาใจลง ผู้กองกวินทร์นี่ถึงกับลงไปนอนแผ่อยู่ริมทะเลสาบทั้งชุดดำน้ำ แก้วเจ้าจอมก็ร้องไห้จนหมดแรงจนสารวัตรพนาต้องอุ้มเข้าบ้าน การหายตัวไปของน้องชมพูมันเหมือนการสะกิดแผลในใจของคนบ้านสุวรรณเพราะแก้วเจ้าจอมก็เคยหายตัวไปนานหลายเดือนจนทุกคนที่บ้านไม่เป็นอันทำอะไร ผู้กองกรินทร์ได้แต่มองหลานสาว หัวใจยังสั่นไหวและใจเสียไม่หาย ถ้ายัยพวงของเขาเกิดหายไปจริงๆ เขาเองก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน
“ได้ของมาแล้วครับผู้กอง” ผู้หมวดเขมทัตเดินเข้ามาในโรงครัวพร้อมกับข้าวของหลายอย่าง “โชคดีนะครับที่ก่อนหน้านี้มีคนบริจาคของเล่นกับเครื่องใช้ของเด็กมาให้ฐานเราเพื่อให้เราช่วยมอบต่อให้ชาวบ้านที่มีลูกเล็กๆ ในแถบนี้” ผู้หมวดหนุ่มวางแพมเพิส เสื้อผ้าเด็ก นมกล่อง นมผงและขวดนมลงบนโต๊ะ
“เอาแค่เสื้อผ้า นมกล่องกับแพมเพิสก็พอหมวด ยัยพวงเลิกใช้ขวดนมแล้วแล้วเดี๋ยวอรินจะซื้อเข้ามาให้อีกพรุ่งนี้” และเขาก็บอกให้อรินซื้อเอาของใช้เด็กมาทดแทนของบริจาคที่เขาเอามาใช้ด้วย ตอนนี้น้องชมพูเพิ่งเลิกใช้แพมเพิสได้ไม่นานเขาก็เลยต้องเผื่อๆ เอาไว้ก่อน จะให้เหมือนตอนผู้กองกวินทร์กับแก้วเจ้าจอมเป็นเด็กไม่ได้เพราะตอนเด็กๆ คู่นี้เคยนั่งละเลงอึด้วยกันมาแล้ว
“คุณลุงเขมเอาผ้าอ้อม เสื้อผ้ากับนมมาให้ คุณลุงปกรณ์ก็ช่วยผ่าแตงโมให้ ขอบคุณแล้วยังคะ”
“จุ๊จ้า ขอบคุงค่า” จะซนแค่ไหนแต่เรื่องมารยาทก็มาเป็นที่หนึ่งเพราะคุณยายแก้มสอนมาดี น้องชมพูยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณคุณลุงเขมแล้วก็คุณลุงปกรณ์อย่างน่ารัก เห็นแล้วจ่าปกรณ์ก็มีกำลังใจในการผ่าแตงโมต่อ
“ดีนะฐานเราปลูกแตงโมเอาไว้ด้วย ไม่งั้นได้มีคนลงแดงตายเพราะเซี่ยนแตงโมแน่ๆ” ผู้กองกรินทร์ว่าขำๆ ให้กับสาวกแตงโมตัวยก ที่ฐานของเขามีการปลูกผัก เลี้ยงปลา เลี้ยงไก่และหมูเอาไว้ ด้วยการเดินทางเข้าออกฐานค่อนข้างลำบากจึงจะพึ่งแต่เสบียงจากข้างนอกอย่างเดียวไม่ได้ คนที่ฐานก็ต้องดูแลตัวเองร่วมด้วย
“โห” ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ทำตาโตอึ้งเมื่อเห็นความหิวโหยของเด็กน้อยที่ตอนนี้ใช้ทั้งสองมือหยุมข้าวไข่เจียวขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อยจนไม่ต้องพึ่งช้อนจากคุณลุง ทั้งสองคนเคยได้เจอน้องชมพูกับน้องโมกบ่อยๆ เวลาเข้าไปหาผู้กองกรินทร์ที่บ้านสุวรรณเวชแล้วก็คุ้นเคยกับแก้วเจ้าจอมเป็นอย่างดีสมัยที่เธอยังประจำการอยู่ที่แม่สอด และด้วยความที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีทั้งสองคนเลยฟันธงได้ว่าน้องชมพูน่ะคือแก้วเจ้าจอมย่อส่วน ส่วนน้องโมกก็คือสารวัตรพนาย่อส่วน ปีศาจตัวโตไม่อยู่แล้วก็ยังมีปีศาจตัวจิ๋วมาป่วนแทนหรอเนี่ย
“คูมยุงขา น้อนจมปูจะกินแตงมอ” พอข้าวหมดจานก็ต้องตามด้วยของหวาน จ่าปกรณ์รีบส่งแตงโมที่เพิ่งเขี่ยเมล็ดออกมาให้คนชอบแตงโมก็กินต่อได้ในทันที ผู้กองกรินทร์ปล่อยให้น้องชมพูจัดการกับแตงโมตรงหน้าแล้วเลี่ยงออกมาคุยกับผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์ที่อีกด้านของโรงครัวเมื่อมีเรื่องงานที่ต้องพูดกัน
จากเดิมที่ว่าคืนนี้เขาจะแอบออกไปซุ่มดูเหตุการณ์ที่ริมแม่น้ำเมยอีกคงไปไม่ได้แล้วเพราะมีน้องชมพูติดมาด้วย และเขาก็ไม่อยากทิ้งหลานเอาไว้คนเดียวโดยเฉพาะที่ป่าริมชายแดนแบบนี้ เด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เด็ดขาด ถ้าซนจนแอบขึ้นรถมากับเขาได้ก็คงจะซนเดินไปไหนมาไหนได้เหมือนกัน ตอนนี้ผู้หมวดศิขรินกับขวัญคณินก็ยังไม่กลับมา อรินก็ด้วยเขาเลยไม่รู้ว่าจะฝากหลานเอาไว้กับใครแล้วน้องชมพูก็คงไม่ยอมอยู่กับผู้หมวดเขมทัตหรือจ่าปกรณ์หรอก ถ้าไม่ใช่ญาติที่คุ้นเคยกันสารวัตรพนาจะสอนลูกเสมอว่าไม่ให้เข้าใกล้คนแปลกหน้า
“ศพของเด็กคนนั้นส่งออกไปที่อำเภอแล้วใช่มั้ย”
“ครับ หมออาทิตย์ส่งออกไปตั้งแต่วันที่เจอศพแล้ว” จ่าปกรณ์พยักหน้ารับ มือก็เขี่ยเมล็ดแตงโมออกไปด้วยเพราะท่าทางแตงโมลูกนี้ท่าน ผบ.จะจัดการคนเดียวหมด
“เมื่อวานผมกับจ่ากรณ์ลองไปลาดตระเวนแถวๆ นั้นดูแต่ก็ไม่พบร่องรอยอะไรเลยครับ เจ้าหน้าที่หน่วยอื่นๆ ก็ไม่ได้เบาะแสเหมือนกัน”
“งั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าศพเด็กคนนี้อาจมาจากอีกฝั่งของแม่น้ำ เด็กคนนี้ไม่ได้ถูกทำร้ายที่ฝั่งไทย” ผู้กองกรินทร์สรุปคร่าวๆ และถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงยากที่จะเจอเบาะแส แม่น้ำเมยเป็นแม่น้ำที่ไหนต่อลงมาจากแม่น้ำสาละวิน กระแสน้ำในแต่ละวันก็ต่างกันจึงประเมินได้ยากว่าจุดที่ศพเด็กคนนี้ลอยมาคือจุดไหน จะเกี่ยวข้องกับกายยันต์หรือไม่เขาก็ไม่รู้เพราะเท่าที่ตามคดีนี้มานอกจากยาเสพติดกับอาวุธแล้วเขายังไม่เห็นมีการค้ามนุษย์หรือเบาะแสที่เกี่ยวกับการจับผู้หญิงไปทำร้าย หรือว่า...จะเป็นคนร้ายจากกลุ่มอื่น
“สภาพศพมีร่องรอยการถูกล่วงละเมิดทางเพศมั้ย” เขาถามต่อ
“ไม่มีครับผู้กอง นอกจากแผลถูกยิงก็ไม่มีร่องรอยการถูกทำร้ายร่างกาย”
“เดี๋ยวสิหมวด” จ่าปกรณ์แย้งขึ้นเมื่อเขาลองนึกสภาพศพตาม “ที่ข้อมือของศพเหมือนมีรอยถูกมัดด้วย ผมว่าตอนแรกเขาน่าจะถูกมัดมือเอาไว้นะ ต่อมาพวกคนร้ายมันเลยคลายเชือกออก”
“มันคงยิงตอนเด็กคนนี้กำลังวิ่งหนีเพราะจุดยิงอยู่ที่ศีรษะด้านหลัง จากนั้นก็คงปล่อยศพมากับน้ำ เหมือนเด็กคนนี้ถูกจับตัวมาแล้วคงพยายามหลบหนีเลยถูกฆ่าปิดปาก” แค่นึกภาพตามก็ชวนเวทนาแล้ว ผู้กองกรินทร์หันกลับมามองที่น้องชมพูซึ่งตอนนี้กำลังมีความสุขกับการได้กินแตงโมอยู่ เขามีน้องสาวหลายคน มีหลานสาวที่น่ารัก เขาไม่อยากให้น้องหรือหลานของเขาต้องมาประสบพบเจออะไรแบบนี้เลย
“ช่วงนี้ผมฝากหมวดกับจ่าตามเรื่องนี้ด้วยนะ เช็กให้ผมหน่อยว่ามีเด็กสาว เด็กชายหรือผู้หญิงคนไหนถูกลักพาตัวไปมั้ย แจ้งข่าวบอกให้ชาวบ้านแถบนี้ดูแลลูกหลานให้ดีๆ แล้วถ้ามีอะไรผิดสังเกตให้แจ้งผมด่วน...ก่อนที่ผมจะเข้าฐานมาซอมพอก็เกือบถูกคนร้ายลักพาตัวไปเหมือนกัน”
“อะไรนะครับ” ทั้งผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์ร้องขึ้นเสียงดังจนน้องชมพูที่กำลังแทะแตงโมอยู่หันมาเอียงคอมองตามทั้งสองคนก็เลยต้องเบาเสียงลง แต่เรื่องที่ว่าซอมพอเกือบจะถูกลักพาตัวไปนี่...เด็กผู้หญิงซนๆ ที่ชอบติดตามอรินไปทุกทีแล้วก็ชอบมาแอบมองผู้กองของพวกเขา
“โชคดีว่าผมกับอรินมาช่วยทันซะก่อนน่ะ” แล้วผู้กองกรินทร์ก็เล่าเรื่องนี้ให้ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ฟังถึงสาเหตุที่เขากลับมาถึงฐานช้ากว่ากำหนดและอรินไม่ได้เข้าฐานมาพร้อมกัน
“แค่เคสของซอมพอมันต่างจากเคสเด็กที่ถูกยิงตาย...เหมือนพวกมันตั้งใจมาจับซอมพอไปโดยเฉพาะ แต่จับไปเพื่ออะไรผมก็ยังไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆ คงไม่ได้หวังปล้นหรือทำมิดีมิร้ายหรอก”
“พวกมันต้องการหมอปรุงยารึเปล่าครับผู้กอง” ผู้หมวดเขมทัตเพิ่งจะนึกขึ้นได้
“มีข่าวมาว่าคนทางฝั่งนู้นต้องการหมอปรุงยาไปช่วยงานโดยจะจ่ายค่าจ้างให้อย่างงามเลย พอถามว่าช่วยงานอะไรคนที่มาตามหาหมอปรุงยาก็ไม่ยอมบอก ท่าทางดูมีพิรุธมากๆ ด้วย ถ้าให้ผมเดาคงเป็นงานผลิตยาแน่ๆ เพราะมันอยากได้หมอที่ผสมยาสำหรับฉีดเข้าเส้นไปช่วยงาน”
“แล้วซอมพอก็เพิ่งได้รับรางวัลด้านนี้มาพอดี” ผู้กองกรินทร์เริ่มจะเข้าใจแล้ว “แล้วหมวดไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน”
“จากลูกน้องทหารของเรานี่แหละครับ เห็นว่าพาเมียไปหาหมอที่อนามัยแล้วก็มีคนน่าสงสัยเดินเข้าไปถามหาหมอปรุงยาพอดี พอทางอนามัยบอกว่าไม่มีแล้วก็ถามกลับว่าจะให้ไปช่วยทำงานอะไรมันก็ไม่ยอมบอก ท่าทางมีพิรุธ พูดภาษาไทยไม่ชัด แต่เวลาที่พวกมันพูดกันมันจะพูดภาษาของคนฝั่งนู้น”
“ป้ายแสดงความยินดีกับซอมพอที่โชว์อยู่หน้าโรงพยาบาลก็ออกจะป้ายใหญ่ด้วยสิ ถ้าพวกมันออกจากอนามัยแล้วผ่านไปทางโรงพยาบาลคงได้เห็นป้ายนี้เข้าแน่ๆ” จ่าปกรณ์ถอนหายใจยาวๆ แล้วเอาแตงโมชิ้นที่เขี่ยเมล็ดออกแล้วไปถวายให้ท่าน ผบ.ก่อนจะกลับมาพูดเรื่องงานต่อ
“ข่าวของหมวดถือว่ามีมูลมาก แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ตอนนี้ซอมพอก็กำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าขืนปล่อยให้อยู่คนเดียวพวกมันอาจย้อนกลับมาจับซอมพออีกแน่ๆ” เห็นทีเขาคงต้องให้อรินจัดการเรื่องนี้แล้วให้ซอมพอลางานยาวๆ แล้วสิ เด็กคนนี้เป็นเด็กซื่อๆ และใสบริสุทธิ์ ซอมพอกำลังมีอนาคตที่ดีเขาไม่อยากให้เด็กดีๆ แบบนี้ต้องถูกทำลายชีวิต
ผู้กองกรินทร์พูดเรื่องงานกับผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์ต่ออีกหน่อยก็เดินกลับมาหาน้องชมพูซึ่งตอนนี้กำลังหัวเราะคิกๆ อยู่คนเดียวเพราะจั๊กจี้ที่ถูกผีเสื้อกลางคืนตัวใหญ่บินมาเกาะที่แก้มป่องๆ
“คูมยุงๆ ดูสิคะ คูมผีเฉื้อ” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกๆๆ อย่างอารมณ์ดีไปกับคุณผีเสื้อที่แก้มตัวเอง กลิ่นตัวหอมๆ พาให้มีผีเสื้อมารุมล้อมจนผู้กองกรินทร์ต้องปัดผีเสื้อออกให้
“กินอิ่มแล้วยังคะ ถ้าอิ่มแล้วลุงจะพาไปอาบน้ำแล้วก็เข้านอน”
“แล้วคูมป้อกับคูมแม่ล่ะคะ คูมยาย...น้อนจมปูจะไปนอนกับคูมยาย”
“คูมพ่อกับคุณแม่แล้วก็คุณยายกำลังนั่งรถมาค่ะ อีกนานกว่าจะถึง ตอนนี้ยัยพวงไปกับลุงก่อนนะคะ”
“ต้าวโมกล่ะคะ น้อนจมปูจะเก็บแตงมอไว้ให้ต้าวโมก” นิ้วน้อยๆ ชี้แตงโมส่วนที่เหลือเอาไว้ให้น้องชาย ผู้กองกรินทร์เห็นแล้วก็ต้องยิ้มให้ ช่างเป็นพี่สาวที่น่ารักจริงๆ ถึงจะชอบแตงโมมากแค่ไหนก็ยังอุตส่าห์คิดถึงน้อง จะเก็บแตงโมไว้ให้น้องด้วย
“ถ้ายัยพวงชอบแตงโมก็กินเยอะๆ เลยนะลูก ที่ฐานของลุงมีแตงโมเยอะ เดี๋ยวค่อยไปเก็บแตงโมลูกใหม่มาให้ต้าวโมกก็ได้”
“น้อนจมปูชอบแตงมอ”
“ลุงก็ชอบเหมือนกันค่ะ” เขายิ้มบอกก่อนจะอุ้มสาวน้อยขึ้น ผู้หมวดเขมทัตเลยจัดการเอาข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างใส่เป้แล้วส่งให้ผู้กองกรินทร์อีกทีที่ตอนนี้รับบทเป็นพ่อลูกอ่อนไปแล้ว แต่ยังไม่ทันที่ผู้กองกรินทร์จะได้เดินออกไปจากโรงครัวหมออาทิตย์ก็เข้ามาสมทบพอดี
“เห็นหมวดเขมบอกว่าผู้กองมีแขกมาด้วยผมก็เลยอยากมาเจอแขกที่ว่าหน่อย”
“จุ๊จ้า” น้องชมพูรีบพนมมือไหว้คุณลุงหมอ แม้จะไม่เคยเจอกันแต่ก็ต้องมารยาทดีเอาไว้ก่อนคุณยายแก้มสอนมา
“สวัสดีครับ โห แค่เห็นหน้ากับได้กลิ่นตัวหอมๆ ก็รู้แล้วว่าลูกใคร” หมออาทิตย์หัวเราะออกมาเมื่อยามนึกถึงแก้วเจ้าจอม เห็นว่าผู้กองกรินทร์พาหลานสาวที่เป็นลูกของแก้วเจ้าจอมมาด้วยโดยไม่ได้ตั้งใจเขาก็เลยอยากมาเห็นหน้าหลานเสียหน่อยเพราะตั้งแต่ที่แก้วเจ้าจอมเรียนจบเขาก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย
“ซนจนติดรถมาน่ะครับหมอ ผมนี่ใจหายแทบแย่ยิ่งมีข่าวเด็กเล็กๆ ติดในรถบ่อยๆ อยู่”
“ไนเปอร์กับทางบ้านคงใจเสียกันแย่เลยนะครับ”
“ครับ ป่านนี้สารวัตรพนาคงเตรียมก้านมะยมเอาไว้แล้ว”
“คูมป้อเกียมก้านมะยมจำไมหยอคะ” น้องชมพูเอียงคอถาม คิ้วน้อยๆ เลิกขึ้นอย่างสงสัยแล้วมองหน้าคุณลุงทุกคนอย่างงงๆ คุณลุงซีลก็เลยแสยะยิ้มเหี้ยมๆ ใส่
“จะเอามาตีก้นเด็กดื้อค่ะ”
“ต้องเป็นคูมยุงเรงเจอร์แน่ๆ” น้องชมพูกอดอกพยักหน้าด้วยความมั่นใจ คนที่ดื้อที่สุดในบ้านก็คือคุณลุงเรนเจอร์
“อะไรไม่ดีๆ นี่โยนให้ลุงเรนเจอร์ตลอด ลุงเรนเจอร์ร้องไห้หาจนน้ำตาจะเป็นสายเลือดอยู่แล้วรู้มั้ย”
“คูมยุงเรงเจอร์ย้องไห้จำไมคะ โอ๋ๆๆ” น้องชมพูอยากโอ๋คุณลุงจังเลย เพราะคุณพ่อจะตีคุณลุงใช่มั้ยคุณลุงเลยร้องไห้ น่าสงสารคุณลุงที่สุด ไว้น้องชมพูจะอบรมสั่งสอนคุณลุงแล้วกันต่อไปคุณลุงจะได้ไม่ดื้อ
ได้ฟังสองลุงหลานพูดกันทั้งหมออาทิตย์ ผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์ก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมน้องชมพูถึงได้เป็นขวัญใจของคนทั้งบ้าน ก็ช่างพูดเสียขนาดนี้ใครเห็นก็เป็นต้องหลงรักกันทั้งนั้น ขนาดพวกเขาก็ยังพลอยโดนหลานตัวน้อยตกไปด้วยเลย

หลังจากที่ร่ำลากับพวกคุณลุงแล้วผู้กองกรินทร์ก็พาท่าน ผบ.กลับมาที่บ้านพักของตัวเอง ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในบ้านเขาก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยรู้สึกไม่ชิน...ไม่มีใครวิ่งเข้ามากอดเขาเหมือนทุกที ไม่มีใครคอยแต่งตัวสวยๆ ยั่ว ไม่มีเสียงงอแงของใครบางคน ไม่ได้ฟังเสียงเธอทะเลาะกับตุ๊กแกในบ้าน...เพิ่งห่างกันแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกคิดถึงเธอมากขนาดนี้เลยหรอ
เพราะมีหลานให้ได้เลี้ยงถึงสองคนผู้กองกรินทร์เลยสามารถดูแลน้องชมพูได้เป็นอย่างดีทั้งอาบน้ำทาแป้งแล้วก็ใส่เสื้อผ้าให้ ด้วยความเป็นเด็กน่ารักอยู่แล้วแต่งชุดอะไรก็ดูน่ารักไปหมด ผู้กองหนุ่มได้แต่ยิ้มให้หลาน ถึงแม้ว่าวันนี้บ้านพักของเขามันจะดูเหงาๆ ไปบ้างแต่น้องชมพูก็พูดไม่หยุดพอให้เขาได้คลายเหงาไปได้บ้าง
“คูมยุงขา ดูนี่ๆ” พอแต่งตัวเรียบร้อยแล้วน้องชมพูก็รีบวิ่งไปที่ผนังบ้านก่อนจะทำในสิ่งที่ผู้กองกรินทร์คาดไม่ถึง นั่นก็คือ...
หมับ!
มือน้อยๆ ยื่นไปตุ๊กแกออกมาจากผนังบ้านแบบทันทีทันใด จับมาตัวเดียวไม่พอยังจับอีกตัวมาแปะเอาไว้บนหัวของตัวเองด้วย
“คูมยุงขา คูมตุ๊กแกค่ะ”
โอ๊ย! เขาจะเป็นลมอีกรอบเพราะลูกปีศาจ ไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ไปจับตุ๊กแกมาเล่นแบบนี้ ถึงจะมีเชื้อสายของนางไม้จนตุ๊กแกป่ามันไม่ทำร้ายแต่เล่นจับตุ๊กแกมาเล่นแบบนี้ลุงหัวใจจะวายนะรู้มั้ย!
“คูมตุ๊กแกน่าย้าก” น้องชมพูเคยเห็นบ่อยๆ ตอนไปเที่ยวที่ฐานของคุณพ่อ สาวน้อยที่มีตุ๊กแกแปะอยู่บนหัวน้อยๆ ฉีกยิ้มแฉ่งให้คุณลุงดูคุณลุงก็เลยถ่ายภาพนี้เอาไว้แล้วส่งเข้าไลน์กลุ่มครอบครัวให้ทุกๆ คนได้ดูว่าหลานสาวคนนี้น่าจะเป็นลูกปีศาจมากกว่าลูกของนางไม้
“ปล่อยคุณตุ๊กแกไปค่ะ ดึกแล้ว ได้เวลานอนแล้ว”
“ให้คูมตุ๊กแกนอนด้วยได้มั้ยคะ”
“ไม่ได้ค่ะ คุณตุ๊กแกชอบนอนบนผนังบ้านคุณตุ๊กแกไม่ชอบนอนบนเตียง” เขาจับตุ๊กแกไปแปะไว้ที่ผนังบ้านตามเดิมอย่างไม่สนใจเด็กแถวนี้ที่กำลังทำแก้มป่องมองเขาอย่างงอนๆ อยู่ พอจัดการคุณตุ๊กแกได้แล้วเขาก็พาเด็กดื้อขึ้นมานอนบนเตียงพร้อมกับคุณดอลลี่ พอจะนอนจริงๆ แก้วเจ้าจอมก็วิดีโอคอลมาหาลูกสาวตัวน้อยอีกครั้งผู้กองกรินทร์ก็เลยปล่อยให้สองแม่ลูกคุยกันไปแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาติดต่อหากุมาริกาบ้าง เขาอยากได้ยินเสียงของเธอก่อนนอน
“ทำไมติดต่อไม่ได้วะ” เมื่อเช้าก็ไม่ยอมมาส่งผัว ตอนเย็นยังโทรไม่ติดอีกนี่เธอเล่นอะไรของเธอกันล่ะเนี่ย เขาเริ่มหงุดหงิดแล้วโทรไปหากริชชากรณ์ แต่กริชชากรณ์กลับบอกว่าตัวเองก็เพิ่งมาถึงอุ้มผางเหมือนกันเลยยังไม่ได้ติดต่อหาน้องสาว จะโทรหากริชชาภัทร รายนี้ก็ติดงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าที่บริษัทอยู่ สาละวินก็เงียบหายและมอลลี่เองก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน นี่ไปตายที่ไหนกันหมดเนี่ย โทรหาใครก็ติดต่อไม่ได้สักคน
(“เฮ้ยยัยปักเป้าตัวแค่นี้ริอ่านหนีเที่ยวหรอ เก่งมากสมกับเป็นลูกสมุนของลุง รอบหน้าไปให้ไกลถึงอเมริกาเลยนะ”) หงุดหงิดกับการติดต่อกุมาริกาไม่ได้แล้วก็ต้องมาหงุดหงิดให้คู่แฝดอีกเมื่อผู้กองกวินทร์กำลังชื่นชมหลานสาวผ่านวิดีโอคอล พอเขาหันกลับมาดูที่จอแท็บเล็ตก็เห็นสมาชิกของบ้านอยู่ในหน้าจอครบทุกคนโดยสภาพแต่ละคนดูอิดโรยจากการตามหาลูกหลาน อาการหนักสุดก็คงเป็นคุณย่าของเขา ตอนแก้วเจ้าจอมหายตัวไปคุณย่าก็ถึงกับเข้าโรงพยาบาลแล้วนี่ยังมาเป็นเหลนตัวน้อยที่ติดคุณทวดอีก
“หุบปากมึงไปเลยเรนเจอร์ มาสอนอะไรหลานแบบนี้”
(“ชิ”) คนที่ปลายสายทำเชิดหน้าใส่เขาแล้วก็หันไปอ้อนเมียตัวเอง เขาก็เลยพูดกับเพลงพิณบ้าง
“น้องเพลงติดต่อน้ำเมยได้มั้ยคะ พี่ติดต่อเขาไม่ได้ โทรไปถามคนที่บ้านนู้นเขาก็ตอบพี่ไม่ได้เหมือนกัน” แม้จะเขินๆ อยู่บ้างที่ต้องมาถามหาคนรักต่อหน้าทุกคนในครอบครัวแบบนี้แต่เขาก็ต้องฝืนใจถามล่ะ
(“น้องเพลงยังไม่ได้ติดต่อหาคุณน้ำเมยเลยค่ะ วันนี้ทุกคนในบ้านมัวแต่ตามหาน้องชมพูกัน”)
(“ใช่ ไม่เหมือนใครบางคนหรอกหลานติดรถไปด้วยก็ไม่รู้ตัว นี่ถ้าเป็นคนร้ายนะถูกเชือดคอตายไม่รู้ตัวแล้ว”) ผู้กองกวินทร์ก็ยังว่าให้พี่ชายอีกแล้วก็มากลบเกลื่อนด้วยกันพูดคุยกับน้องชมพู หัวเราะคิกคักๆ กันอยู่แค่สองลุงหลาน มีการอุ้มน้องโมกมากัดพุงโชว์ด้วย ตอนนี้เหมือนทุกคนในบ้านจะสนใจแต่น้องชมพูกับน้องโมกเลยไม่มีใครสนใจเรื่องที่เขาติดต่อหากุมาริกาไม่ได้ พอน้องชมพูกับน้องโมกเริ่มจะหลับแล้วทุกคนก็วางสายไป
“เฮ้อ” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกมายาวๆ อาศัยจังหวะที่น้องชมพูหลับไปอาบน้ำบ้างแล้วจึงกลับเข้ามาในห้องนอน รู้สึกเหมือนคนเมียหายแล้วถูกปล่อยให้เลี้ยงลูกตามลำพังอย่างไรอย่างนั้น เขาหยิบไม้ตียุงขึ้นมาดูแล้วก็ยิ้มให้ นึกถึงตอนที่กุมาริกานั่งกอดไม้ตียุงอยู่บนเตียงของเขา นี่ถือว่าเป็นอาวุธประจำตัวของเธอเลยก็ว่าได้ป่านนี้เธอจะทำอะไรอยู่นะ ถ้าไม่ติดว่าเขาอยู่แม่สอดเห็นทีคงได้ตามถึงบ้านอีกครั้งแน่ๆ เขากลับขึ้นมาบนเตียงอีกครั้งแล้วจัดแจงห่มผ้าให้หลาน พอเขาล้มตัวลงนอนน้องชมพูก็ขยับเข้ามากอดแล้วละเมอเรียกหาแม่อย่างน่าสงสารตามประสาเด็กที่ต้องห่างอกแม่มาไกล
“เราห่างอกแม่ แต่ลุงห่างอกเมีย...หัวอกเดียวกันเลยนะลูก นี่ถ้าโตกว่านี้หน่อยจะชวนก๊งเหล้าแก้กลุ้มแล้วนะเนี่ย” เขาว่าขำๆ กับหลานแล้วฮัมเพลงกล่อมน้องชมพูในคืนนี้ นอนเอาแรงไว้ก่อนเพราะพรุ่งนี้คงไม่แคล้วต้องทำทั้งงานและเลี้ยงหลานไปพร้อมๆ กัน

และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อเช้านี้มีงานมาให้เขาได้ทำเยอะจริงๆ งานที่ว่าก็คือวิ่งไล่จับท่าน ผบ.มาอาบน้ำแต่งตัวป้อนข้าว กะจะหิ้วเอาหลานไปทำงานที่ฐานเพราะคิดว่าน่าจะมีคนช่วยเลี้ยง แต่...ก็ดูเหมือนว่าเช้านี้จะยังมีงานใหญ่ให้เขาต้องรับมืออีกเมื่อทันทีที่อุ้มหลานมาที่ฐานเขาก็เห็น...ขบวนรถหลายคันและแต่ละคันก็ไม่คุ้นตา จะว่าเป็นคนที่บ้านของเขามารับตัวหลานก็ไม่น่าจะใช่เพราะพลเอกคีรินทร์บอกว่าจะเป็นคนมารับตัวหลานเองหลังจากไปส่งพ่อตาแม่ยายที่อุทัยธานีแล้วซึ่งก็คงเป็นอีกวันสองวัน
“ผู้กองครับ” จ่าปกรณ์รีบวิ่งออกมาจากอาคารอำนวยการสีหน้าตาตื่นในขณะที่ผู้กองกรินทร์ยังคงอุ้มหลานดูรถยนต์ของผู้มาเยือน ไหนจะลูกน้องทหารพรานอีกหลายคนที่มาทำด้อมๆ มองๆ อยู่แถวๆ อาคารอำนวยการอีก เหมือนทุกคนกำลังสนใจแขกผู้เยือนกัน
“เกิดอะไรขึ้นจ่า ใครมา”
“คือ...ผมก็อธิบายไม่ถูกครับ เชิญผู้กองเข้าไปดูเองดีกว่าตอนนี้หมวดเขมกำลังรับแขกอยู่”
เมื่อจ่าปกรณ์ว่าแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็รีบเข้าไปยังห้องรับรองที่อยู่ภายในอาคารอำนวยการทันที ซึ่งพอเข้ามาถึงเขาก็ต้องนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อเห็นแขกผู้มาเยือนที่ฐานของเขา ซึ่งมีกันอยู่หลายคนทั้งที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีและไม่รู้จักเลย มอลลี่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอย่างอารมณ์ดีอยู่ที่ชุดโซฟารับแขก ที่โซฟาอีกตัวเป็นชายสองคนที่เขาไม่รู้จักแต่ก็พอจะเดาออกว่าเป็นคนในวงการบันเทิงและดูอายุน่าจะมากกว่าเขาอยู่สิบกว่าปีได้ ผู้หมวดเขมทัตได้แต่ยืนขมวดคิ้วทำสีหน้าเครียดๆ ขณะยืนอ่านเอกสารบางอย่างในมือ แต่พอเห็นเขาผู้หมวดหนุ่มก็รีบยืนตรงยกมือขึ้นวันทยหัตถ์แล้วถือเอกสารที่ว่าเข้ามาหา
“เกิดเรื่องแล้วครับผู้กอง”
เออ ถึงไม่บอกเขาก็รู้แล้วว่าเกิดเรื่อง ผู้กองกรินทร์คิดขณะจ้องจิกไปที่มอลลี่ เมื่อคืนนี้เขาติดต่อหาทั้งคืนกลับไม่ยอมรับสาย แต่ตอนนี้กลับโผล่หัวมาแบบไม่บอกไม่กล่าว ตัวแม่อยู่นี่แล้วตัวลูกสาวล่ะอยู่ที่ไหน
แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรชายแปลกหน้าอีกสองคนก็ลุกขึ้นตามด้วยมอลลี่ สีหน้าของทุกคนมองมาทางผู้กองกรินทร์ด้วยความหวัง
“นี่ผู้กองกรินทร์ สุวรรณเวช เป็นเจ้าของฐานปฏิบัติที่นี่ค่ะ” มอลลี่หันไปบอกกับชายทั้งสองคนก่อนจะหันมาทางผู้กองกรินทร์แล้วเข้ามาแย่งเอาน้องชมพูไปอุ้มเสียเองโดยที่น้องชมพูได้แต่ยกมือน้อยๆ ขึ้นธุจ้าทุกคนอย่างงงๆ
“นี่มันเรื่องอะไรกันคุณมอลลี่ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่” เขางงไปหมดแล้วนะ
“คือ...ทั้งสองท่านนี้เป็นผู้กำกับละครแล้วก็ผู้จัดละครค่ะผู้กอง” มอลลี่แนะนำ ชายทั้งสองคนก็เลยค้อมศีรษะให้ผู้กองกรินทร์ แต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังจ้องมอลลี่อยู่
“แล้วยังไง จะมาขอใช้ฐานของผมเป็นที่ถ่ายละครหรอ งั้นก็รู้เอาไว้เลยว่าไม่ได้” คำพูดคำจาแบบมะนาวไม่มีน้ำพาให้แขกทั้งสองและมอลลี่หน้าเจื่อนไปนิดๆ แม้จะรู้ดีว่ามอลลี่เป็นผู้จัดการส่วนตัวและเป็นญาติผู้ใหญ่ของกุมาริกาแต่ถ้าเป็นเรื่องงานเขาก็ไม่ไว้หน้าใครหรอก ที่นี่ไม่ใช่บ้านรัตนภิรมย์แต่มันคือถิ่นของเขาและเขามีอำนาจตัดสินใจทุกอย่าง
“เปล่าหรอกครับ เราทราบดีว่าที่นี่ไม่เหมาะกับการทำงานของพวกเรา สถานที่ถ่ายทำละครทางเราจะเซตฉากขึ้นมาเองและมีออกถ่ายตามค่ายทหารที่อยู่ในเมือง ถ่ายฉากป่าจากทางอุทยานแห่งชาติแทนครับ” ผู้กำกับละครว่าขึ้นเมื่อเห็นท่าทีนิ่งๆ แต่เฉียบขาดของผู้กองกรินทร์ที่ดูน่าจะเป็นคนรั้นและไม่ยอมใครง่ายๆ
“ถ้าอย่างนั้นทุกคนมาที่นี่ทำไมหรอครับ”
“เราอยากมาขออนุญาตและฝากนักแสดงของเราให้มาเรียนรู้พวกคิวบู๊และยุทธวิธีทางการทหารจากทหารพรานตัวจริงน่ะครับ” คราวนี้คนที่อธิบายคือผู้จัดละคร ผู้หมวดเขมทัตจึงส่งเอกสารในมือพร้อมกับบทละครให้ผู้กองกรินทร์ดูขณะที่ผู้จัดละครอธิบายต่อ
“ตอนนี้เรากำลังจะถ่ายทำละครเกี่ยวกับทหารเพื่อถ่ายทอดให้ผู้คนได้เห็นถึงความสำคัญของเจ้าหน้าที่ผู้เป็นเสมือนรั้วของชาติครับ เนื้อหาในเรื่องคือตัวนางเอกจะเป็นทหารพรานหญิงที่มีความสามารถมากมาย ส่วนพระเอกมีสองคน คนหนึ่งรับบทเป็นทหารพรานเหมือนกันส่วนอีกคนรับบทเป็นคนร้าย เป็นความรักสามเส้าของทั้งสามตัวละครและเป็นการถ่ายทอดอุดมการณ์ทางการทหารให้นางเอกต้องเลือกระหว่างความรักกับหน้าที่”
น้ำเน่าเป็นบ้า ผู้กองกรินทร์คิดขณะอ่านเรื่องย่อของละครเรื่องที่ว่าและฟังผู้จัดละครอธิบายไปด้วย ซึ่งเขาก็ปล่อยให้อีกฝ่ายอธิบายไปตามสะดวกตั้งแต่ต้นจนจบ
“สรุปคือพวกคุณแค่อยากให้การแสดงของนักแสดงเข้าถึงบทบาทมากๆ และเพื่อความสมจริงก็เลยอยากให้นักแสดงคนนั้นมาเรียนรู้การเป็นทหารพรานจากที่นี่ใช่มั้ย” เขาถามกลับทันทีเมื่อฟังจบแล้ว เท่าที่ฟังๆ มาการถ่ายทำละครเรื่องนี้ก็น่าจะขอถ่ายตามค่ายทหารทั่วไปได้รวมถึงฉากในป่าก็น่าจะเป็นอุทยานแห่งชาติ สถานที่ท่องเที่ยวสวยๆ ดังๆ ตอนนี้เขาว่าเขาพอจะมองออกถึงจุดประสงค์จริงๆ แล้วล่ะ เขาพอจะรู้ตั้งแต่ตอนที่เห็นรายชื่อนักแสดงในบทละครแล้ว
“ใช่ครับ”
“ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็มาผิดที่แล้วล่ะ ถ้าอยากให้นักแสดงของพวกคุณเข้าถึงบทบาทมากๆ ก็นู่น ไปเรียนเอาจากโรงเรียนทหารพรานของกองทัพบกที่โคราชนู่น รับรองเลยว่าได้ทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ เดี๋ยวนี้ทหารพรานเขาก็ไปเรียนที่นั่นกันแล้วการอยู่การเรียนก็น่าจะสะดวกกว่าที่นี่ ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไมพวกคุณถึงมาที่นี่ ใครกันที่มันบ้าแนะนำพวกคุณมาหาผม”
“ท่าน ผบ.ทบ.เป็นคนแนะนำพวกผมมาครับ”
“อุ๊บ!” จ่าปกรณ์กับผู้หมวดเขมทัตแทบจะกลั้นขำไม่อยู่เมื่อผู้กองกรินทร์เผลอด่าพ่อตัวเองไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ผู้กองกรินทร์อ้าปากค้างไปทันทีเมื่อผู้กำกับยื่นเอกสารการขออนุญาตทางหน่วยงานทหารมาให้เขาดู ซึ่งในใบขออนุญาตมีลายเซ็นของพ่อเขาเซ็นกำกับเอาไว้ทุกแผ่น ไหนจะตราประทับเพื่อบ่งบอกถึงการขออนุญาตอย่างถูกต้องอีก ลายเซ็นพ่อภูยังไม่พอยังมีลายเซ็นของอาคณินรวมอยู่ด้วย
“ตอนแรกพวกผมก็ว่าจะไปที่โรงเรียนทหารพรานแล้วล่ะครับ แต่เห็นคุณมอลลี่บอกว่ารู้จักกับท่าน ผบ.ทบ.แล้วก็จะขออนุญาตท่านให้ ท่านก็เลยแนะนำพวกผมมาพบผู้กองแทน”
“เวร!” ผู้กองกรินทร์เผลอร้องออกมาอีก เขาจ้องจิกไปที่มอลลี่อีกครั้ง นี่มัน...นี่มันเป็นแผนของมอลลี่กับกุมาริกาหรอกหรอ แล้วพ่อภูของเขาก็ดันไปเล่นด้วยอีก ถึงว่าสิเมื่อวานนี้ยัยเด็กนั่นไม่ยอมมาส่งเขา ไม่ยอมรับสายเขาที่แท้ก็เพราะว่า...
ผู้กองกรินทร์โยนเอกสารทุกอย่างทิ้งไปที่โต๊ะหน้าโซฟาทันทีแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเจ้าของลายเซ็นในเอกสาร นี่ถ้าตอนนี้ไม่มีน้องชมพูอยู่ด้วยเขาคงด่ามอลลี่ ผู้กำกับกับผู้จัดละครให้เสียหมาไปแล้ว
“พ่อภู เอ๊ย! ท่านครับ” เขาเรียกทันทีเมื่อพลเอกคีรินทร์รับสาย
(“ว่ายังไงครับผู้กอง ที่ฐานมีเรื่องอะไรร้ายแรงรึเปล่าถึงต่อสายตรงมาหาผมแบบนี้”) อีกฝ่ายแกล้งว่าเสียงเข้ม รู้อยู่แล้วว่าลูกชายจะโทรมาวีนเรื่องอะไร
“ทำไมท่านถึงได้ยอมไปเล่นขายของกับยัยเด็กเลี้ยงแกะนั่นล่ะครับ ท่านก็รู้ว่าที่ฐาน...”
(“พ่อมีเหตุผลนะซีล”) พลเอกคีรินทร์ตอบ (“ละครที่เขาจะถ่ายเป็นละครที่ทำร่วมกับกองทัพเพื่อถ่ายทอดการทำงานจริงๆ ของเจ้าหน้าที่ การสอนนักแสดงให้เป็นทหารจริงๆ จะให้ไปเรียนที่โรงเรียนทหารที่ไหนก็ได้แต่การได้เรียนจากเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานจริงๆ จะสมจริงมากกว่า ทำให้นักแสดงได้รู้จักการเป็นทหารพราน การใช้ชีวิตและภาระหน้าที่ มันไม่ใช่แค่เป็นละครรักน้ำเน่า คนที่เขาดูละครเรื่องนี้เขาจะรู้สึกศรัทธาในอาชีพทหารมากขึ้น ถ้าพูดถึงทหารคนส่วนมากก็จะนึกถึงแต่ทหารแต่งชุดพรางสีเขียว แต่ไม่ค่อยจะมีใครเขารู้จักหรอกว่าทหารพรานคือใคร พ่อเองก็เริ่มต้นชีวิตราชการด้วยการเป็นทหารพรานมาก่อน พ่อรักการเป็นทหารพรานและศรัทธาในทหารพรานมาก ซีลช่วยถ่ายทอดความเป็นทหารพรานที่ดีให้นักแสดงด้วยนะ”)
“แต่ว่า...พ่อภูก็ทราบนี่ครับว่าที่ฐานของผมมันไม่เหมาะ”
(“ทำไมจะไม่รู้ ฐานนั้นพ่อเคยอยู่มาก่อน พ่อกับแม่เราก็เคยอยู่มาก่อน เรากับเรนเจอร์ก็เกิดกันที่นั่น”)
“แต่มันไม่ปลอดภัย”
(“แค่ผู้หญิงคนเดียวคุณจะดูแลไม่ได้เลยหรอผู้กอง”) สรรพนามที่เปลี่ยนไปและนำเสียงที่เคร่งขึ้นทำให้ผู้กองกรินทร์ไม่กล้าเถียง (“จะมาเป็นสะใภ้บ้านนี้แค่ความรักอย่างเดียวมันไม่พอหรอก ยามสบายจะรักกันดูดดื่มยังไงก็ได้แล้วยามลำบากตกทุกข์ได้ยากล่ะ หนูน้ำเมยเขายังไม่รู้หรอกว่าชีวิตทหารจริงๆ มันเป็นยังไง การเป็นเมียทหารโดยเฉพาะเมียทหารหน่วยรบพิเศษต้องเจอและต้องทนกับอะไรบ้าง ถ้าเขาทนได้และรับได้ทุกอย่างชีวิตคู่ของซีลกับเขาก็จะราบรื่น แต่ถ้าเขารับไม่ได้ชีวิตคู่ของซีลคงไม่สมหวัง ก่อนแต่งก็ควรเรียนรู้กันให้มากกว่านี้นี่ก็ยังคบกันไม่ถึงปีเลยด้วยซ้ำทำใจร้อนเป็นพ่อกับแม่ของเราไปได้ แล้วอีกอย่างนะ ไม่ใช่แค่หนูน้ำเมยที่เขาต้องเป็นฝ่ายทนและยอมรับอยู่คนเดียว ทางเราก็ต้องตอบแทนเขาด้วยการดูแลเขาให้ดีที่สุดด้วย เห็นเขารักเขายอมก็ไม่ใช่ให้ทำตัวหยิ่งแต่ยิ่งเขารักเขายอมเราก็ต้องตอบแทนเขาด้วยความรักและการเอาใจใส่ เขายอมปรับตัวเข้าหาเราเราก็ต้องปรับตัวเข้าหาเขาด้วย ความรักมันไม่ใช่แค่อีกฝ่ายที่ต้องทน แต่มันคือการยอมรับตัวตนของอีกฝ่ายและหมั่นที่จะเรียนรู้และเข้าใจกัน ที่พ่อพูดเนี่ยเข้าใจมั้ย”)
“...เข้าใจครับ” ผู้กองกรินทร์ตอบเสียงอ่อยเมื่อเถียงพ่อไม่ได้ มอลลี่แอบหัวเราะหุๆ เมื่อรู้จุดอ่อนดีว่าลูกหลานบ้านนี้เคารพและเชื่อฟังพ่อแม่มากแค่ไหน ถึงสถานะจริงๆ จะเป็นแค่ลุงกับหลานแต่พลเอกคีรินทร์ก็รักลูกๆ ของน้องสาวมากราวกับเป็นลูกในไส้
(“งั้นก็เอาเป็นว่าทำตามที่ทางกองถ่ายเขาต้องการแล้วกัน ฝึกทหารให้นักแสดงของเขาหน่อย ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกอาคณินเขาแล้วกัน พ่อให้อาคณินเขาช่วยดูแลอีกแรงแล้ว”)
“โธ่พ่อภูครับ”
(“น้องชมพูของพ่ออยู่ไหน พ่อไม่อยากคุยกับเราแล้วไปเอาท่าน ผบ.ของพ่อมาคุยด้วยหน่อย”) แล้วพลเอกคีรินทร์ก็เปลี่ยนมาเป็นวิดีโอคอลเพราะอยากเห็นหน้าหลานตัวน้อย
“อ๊ะ คูมตาขา น้อนจมปูคิกถึงคูมตาค่ะ” เมื่อคุณตากับหลานสาวจะคุยกันจ่าปกรณ์ก็เลยเข้ามาอุ้มน้องชมพูจากมอลลี่ไปเพื่อคุยกับคุณตาที่อีกมุมของห้อง
ผู้กองหนุ่มหันหน้าเซ็งๆ มาให้ผู้กำกับกับผู้จัดละครที่ได้แต่ฉีกยิ้มแฉ่ง คนอนุญาตยิ่งใหญ่เสียขนาดนี้ต่อให้ไม่พอใจอย่างไรผู้กองกรินทร์ก็ขัดไม่ได้อยู่แล้ว
“เอาน่า ผู้กองไม่อยากอยู่ใกล้แฟนหรอคะป้าอุตส่าห์ช่วยวางแผนเพื่อให้ได้อยู่ใกล้กันเลยนะ” มอลลี่เดินเข้ามาตบไหล่ของเขาอย่างผู้มีชัย ถ้าเพื่อความสุขของกุมาริกามอลลี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อหลานรักเลย
“ผมบอกหรอว่าอยากอยู่ใกล้ๆ หลานคุณ”
“มาคงมาคุณอะไร ระดับนี้แล้วเรียกป้าว่าป้าเถอะค่ะ แล้วก็เลิกได้แล้วไอ้นิสัยปากไม่ตรงกับใจน่ะ เมื่อคืนนี้ใครก็ไม่รู้โทรหาป้ากับสาละวินเป็นร้อยๆ สาย น้ำเมยก็โดนเป็นพันๆ สายได้มั้ง แค่แกล้งไม่รับสายแค่นี้ถึงกับแทบคลั่งเลยหรอคะ ถ้าคิดถึงน้องก็บอกมาตรงๆ เถอะค่ะ”
“คิดถึงอะไร โทรหาไม่ติดก็นึกว่าตายไปแล้วซะอีกเลยจะโทรไปถามว่าอยู่วัดไหนจะส่งเงินไปทำบุญงานศพ”
“อ๊าย! ผู้ชายปากเสีย น้องงอนขึ้นมาแล้วอย่ามาแหกปากร้องไห้นะ” ปากแบบนี้น่าตีปากให้มีสีเป็นบ้าเลย มอลลี่เบะปากใส่ก่อนจะหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้งแล้วยื่นมาให้ผู้กองกรินทร์ “เซ็นอนุญาตรับนักแสดงมาศึกษางานทหารพรานซะค่ะ”
“ไม่”
“กล้าขัดคำสั่งท่าน ผบ.ทบ.หรอ อย่าคิดว่าเป็นลูกชายท่านแล้วจะดื้อยังไงก็ได้นะ”
“อ๊ะ! คูมยุงเป็งเด็กดื้อหยอคะ” น้องชมพูที่คุยสายกับคุณตาภูอยู่ได้ยินเข้าก็หันจ้องคุณลุงจนตาโต นึกว่าคุณลุงเรนเจอร์จะเป็นเด็กดื้อคนเดียวนี่คุณลุงซีลก็ยังเป็นเด็กดื้อด้วยหรอ “คูมยุงต้องถูกคูมป้อของน้อนจมปูตีก้นแน่ๆ ค่ะ คูมยุงเปงเด็กดื้อ”
“ลุงไม่กลัวหรอกค่ะ”
“จำไมถึงไม่กัวล่ะคะ คูมป้อของน้อนจมปูเปงคูมตำหนวดนะ” สาวน้อยทำเท้าสะเอวว่าด้วยท่าทีขึงขังก่อนจะหันไปฟ้องคุณตาภูที่ยังอยู่ในสาย
“ขี้ฟ้อง ไปติดนิสัยไอ้เรนเจอร์มารึยังไง” คนเป็นลุงว่าให้แล้วจึงยอมรับเอกสารจากมอลลี่มาเซ็นแต่โดยดีเพราะจริงๆ แล้วเขาก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของผู้เป็นพ่อเหมือนกัน
“แล้วนักแสดงที่จะมาศึกษางานที่นี่มีกี่คนล่ะครับ นอกจากคุณน้ำเมยแล้วคุณริกเตอร์ที่เป็นพระเอกจะมาด้วยมั้ย”
“มาแค่น้องน้ำเมยครับ” ผู้จัดละครโล่งใจมากเมื่อผู้กองกรินทร์ยอมเซ็นเอกสารแล้วยื่นมาให้ ถ้างานนี้ท่าน ผบ.ทบ.ไม่สนับสนุนเขาเองก็ไม่อยากมารบกวนผู้กองหน้านิ่งคนนี้หรอก คนอะไรหน้าตาไม่รับแขกเลย “ริกเตอร์เขาเล่นบทบู๊และมีพื้นฐานทางด้านนี้มากกว่าน้องน้ำเมยครับเลยไม่ต้องฝึกอะไรมาก อีกอย่างบทเด่นที่สุดก็เป็นบทของน้องน้ำเมยครับเราเลยอยากโฟกัสที่ความสามารถของน้องน้ำเมยโดยเฉพาะและคิดว่าผู้กองน่าจะช่วยได้เป็นอย่างมาก”
“บทอ่อยผู้ชายน่าจะเหมาะกว่า” เขาว่าคนเดียวเบาๆ แล้วมองไปรอบๆ ห้อง คุยกันมาตั้งนานแล้วเขายังไม่เจอตัวต้นเหตุของเรื่องนี้เลยนะเนี่ย “แล้วนี่น้ำเมยอยู่ไหนหรอครับ หรือว่าไม่ได้มาด้วย”
“ไหนบอกว่าไม่คิดถึงไง” มอลลี่ที่เตรียมจะจิกอยู่แล้วว่าเข้าให้จนผู้กองกรินทร์ต้องหันไปมองทางผู้กำกับและผู้จัดละครเพราะเรื่องที่เขากับกุมาริกาคบหากันคนนอกยังไม่รู้ ทุกคนรู้แค่ว่ากุมาริกามีคนรักแล้วแต่ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าคนรักของเธอเป็นใคร มอลลี่กับเขาพูดกันขนาดนี้ผู้กำกับกับผู้จัดละครไม่รู้เรื่องหมดแล้วหรอ
“คือ เรื่องที่ผู้กองกับน้องน้ำเมยเป็นอะไรกันเราสองคนรู้เรื่องมาจากคุณมอลลี่แล้วล่ะครับ แต่ผู้กองไม่ต้องห่วงนะครับเพราะเรื่องนี้จะไม่มีทางหลุดแน่นอน ยังไงพวกเราก็ต้องรักษาผลประโยชน์ของนักแสดงเราอยู่แล้ว” เห็นท่าทีของผู้กองกรินทร์ ผู้จัดละครก็พอจะเดาออกแม้ว่าเรื่องนี้จะน่าขยายต่อมากแค่ไหนก็ตามแต่เขาก็รู้ว่าเรื่องไหนควรพูดเรื่องไหนไม่ควรพูด ก็แหม...ตระกูลดังสองตระกูลจะดองกันทั้งทีนี่ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปได้ดังระเบิดจนกระแสละครดังแน่ๆ อีกบ้านก็รวยเงิน อีกบ้านก็รวยอำนาจ แต่ก็เอาเถอะ ถ้าทั้งสองบ้านนี้อยากปิดเอาไว้เป็นความลับก่อนเขาก็จะไม่พูด เขาไม่อยากมีปัญหากับคนสองบ้านนี้
“ผู้กำกับกับผู้จัดเป็นคนเชื่อใจได้ค่ะ” มอลลี่ช่วยยืนยันในเรื่องนี้เพราะถ้าจะร่วมงานกันเรื่องแบบนี้ผู้จัดละครกับผู้กำกับก็ควรจะรู้เพราะจะมีผลต่องานด้วย
“ถ้าคุณมอลลี่กล้าออกตัวแทนขนาดนี้ก็เอาเถอะ” วินาทีนี้เขายังจะทำอะไรได้ เขาไม่มีทางเลือกอะไรแล้วนี่เพราะเรื่องนี้พ่อภูของเขาเป็นคนจัดการแล้วมอลลี่ก็ปากโป้งไปแล้ว สิ่งที่ต้องระวังก็คืออย่าให้คนนอกรู้เพิ่มมากขึ้นก็เท่านั้น ถึงว่าสิกุมาริกาบอกเขาว่าเปลี่ยนใจจะไม่รับเล่นละครเรื่องหนึ่งซึ่งเรื่องนั้นเธอจะเล่นบทร้าย ที่ยกเลิกเล่นเรื่องนั้นก็เพราะจะมาเล่นบทเป็นทหารพรานจากเรื่องนี้นี่เองและที่เธอเลือกเล่นเรื่องนี้ก็เพราะอยากหาเหตุผลมาอยู่ใกล้ๆ เขา ยัยเด็กบ้านี่จะคลั่งรักเกินไปแล้วนะ
“แล้วนี่จะบอกผมได้รึยังว่าน้ำเมยอยู่ที่ไหน”

กุมาริกายืนทำหน้างออยู่ที่ข้างรถกระบะคันหนึ่งภายในฐานปฏิบัติการของผู้กองกรินทร์ เธอมองภูผาตาละห้อยเมื่อเขาบอกว่าต้องรีบเดินทางกลับอุ้มผางแล้วหลังจากที่ช่วยนำทางพาเธอกับทางผู้กำกับและผู้จัดละครเข้ามาที่นี่ พี่ภูผาผู้แสนดีของเธอต้องรีบกลับแล้วหรอ ตอนเด็กๆ เธอกับเขาเคยวิ่งเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ กลับมาจากเมืองนอกทีไรเขาก็จะรีบหาโอกาสออกจากป่ามาเยี่ยมเธอแล้วนี่ก็เพิ่งจะได้เจอกันแท้ๆ พี่ภูผาคือพี่ชายที่แสนใจดีของเธอ ตามใจเธอและไม่เคยขัดใจเธอ เธอขอร้อยเขาจะให้ล้านและให้ใจกับเธอในทุกๆ เรื่อง และเพราะวันนี้พี่น้ำปายของเธอติดงานในป่าเขาก็เลยให้พี่ภูผามาช่วยนำทางเข้ามาที่นี่แทนเพราะเจ้าหน้าที่ทหารพรานกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้มักจะต้องร่วมงานกัน ไปมาหาสู่กันเป็นประจำอยู่แล้ว
“อยู่ต่ออีกนิดสิคะ เพิ่งเจอกันแท้ๆ” เธอเขย่าแขนภูผาไปมาอย่างเอาแต่ใจ ภูผาก็เลยได้แต่ยิ้มให้
เรื่องที่บ้านสุวรรณเวชมาทาบทามสู่ขอเธอและเรื่องที่เธอเคยแอบเข้ามาอยู่กับผู้กองกรินทร์ที่นี่เป็นเดือนๆ ภูผารับรู้ทั้งหมด แม้จะปวดใจแต่เขาก็ยินดีกับความรักของเธอ เขารู้ว่าสำหรับกุมาริกาเขาเป็นได้แค่พี่ชายที่แสนดีของเธอและถึงเขาจะรักเธอมากแต่เขาก็ไม่กล้าอาจเอื้อมเธอลงมาด้วยฐานะและชาติตระกูล เขาไม่มีอะไรสู้ผู้กองกรินทร์ได้ เขาแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันสู้และเขาก็ไม่ขอสู้ด้วย อย่างน้อยการได้เป็นแค่พี่ภูผาของเธอมันก็ทำให้เขาสุขใจแล้ว เขาไม่ได้หวังอะไรจากเธอเลยนอกเพียงจากขอให้เธอมีความสุขก็พอและผู้กองกรินทร์ก็เป็นคนดี ผู้กองกรินทร์คงจะดูแลเธอได้ดีกว่าเขา
“ไว้พี่จะมาเยี่ยมน้ำเมยบ่อยๆ นะ หน่วยของพี่กับที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลกันมาก ไว้พี่จะมาพาไปเที่ยวน้ำตกทีลอซู”
“ไปเที่ยวเขื่อนภูมิพลด้วย น้ำเมยอยากไปดูเขื่อนทดน้ำ”
“ได้” เขายื่นมือมาโคลงศีรษะของเธออย่างเอ็นดูตามประสาคนสนิทสนมและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งตอนที่ภูผายื่นมือมาโคลงศีรษะของกุมาริกาไปมาก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้กองกรินทร์กำลังเดินเข้ามาหาพอดี
“พี่ภูผาทำข้าวหุงในกระบอกไม้ไผ่ให้น้ำเมยกินด้วยนะคะ น้ำเมยชอบกลิ่นหอมๆ ของเยื่อไผ่”
“เดี๋ยวพี่จะเผาข้าวหลามแถมให้ด้วย”
“เย้” กุมาริกาดีใจ ดวงตาคู่สวยพราวระยับ พี่ภูผาของเธอใจดีที่สุดเลย ทั้งๆ ที่เมื่อเดือนก่อนถูกเธอหลอกถามข้อมูลเพื่อแอบหนีมาที่นี่แต่เขาก็ยังไม่โกรธเธอ เจอกันกี่ทีๆ ก็ยิ้มให้เธอตลอด
“ข้าวหลามฝีมือพี่ภูผาอร่อยที่สุดในโลก ถ้าทำแล้วน้ำเมยจะเหมาหมดไม่แบ่งสาละวิน” เธอหันมาแสยะยิ้มใส่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองซึ่งสาละวินอาสาเข้ามาส่งเธอที่นี่กับมอลลี่ด้วย
“ไม่มีใครเขาอยากแย่งหรอก เพราะความบ้าผู้ชายแท้ๆ เลยวางแผนก่อเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่าจนคนอื่นๆ เขาพลอยวุ่นวายไปหมด” คงเพราะทางบ้านของผู้กองกรินทร์มาสู่ขอกุมาริกาแล้วและทางบ้านของเขาก็เต็มใจยกกุมาริกาให้ พอกุมาริกาอยากมาอยู่ใกล้ๆ ผู้กองกรินทร์แบบนี้ทางผู้ใหญ่เลยไม่ได้ว่าอะไร แม้ว่าอากริชของเขาจะยังไม่ค่อยเห็นด้วยที่กุมาริกายอมเดินเข้าปากเสือเสียเองแบบนี้แต่ทางบ้านสุวรรณเวชเล่นล็อกมงยกตำแหน่งสะใภ้คนโตให้กุมาริกาแค่คนเดียวเท่านั้น ทั้งแสดงความจริงใจและให้เกียรติที่สุดอากริชของเขาก็ต้องยอมเพราะลึกๆ ในใจก็อยากได้ลูกชายบ้านนี้มาเป็นเขยเหมือนกัน
“คนไม่มีแฟนไม่เข้าใจหรอก ไว้ซักวันสาละวินเจอคนที่รักสาละวินจะพร้อมทำทุกๆ อย่างเพื่อเขาเองเนาะพี่ภูผา” เธอหันมาขอเสียงสนับสนุนจากภูผา ซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบ ใช่แล้ว...ถ้าเรารักใครเขาก็อยากจะทำอะไรๆ เพื่อเขา แม้จะไม่ได้ครอบครองแต่แค่ได้เห็นรอยยิ้มของคนที่รักมันก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว ภูผายังคงยิ้มให้กุมาริกาก่อนจะหันไปเห็นผู้กองกรินทร์ที่กำลังเดินมาทางนี้เขาจึงค่อยๆ ถอยออกห่างจากเธอเมื่ออีกฝ่ายดูหน้านิ่งมาก
“เห็นคุณมอลลี่บอกว่าหัวหน้าภูผาเป็นคนนำทางทุกคนเข้ามาที่นี่ คงลำบากแย่เลยนะครับที่ต้องมาทำตามแผนบ้าๆ ของสองป้าหลานตัวป่วน” ผู้กองกรินทร์ทำเป็นมองไม่เห็นกุมาริกาแล้วเดินเข้ามาพูดคุยกับภูผาแทน
“ไม่ลำบากอะไรมากหรอกครับผู้กองปกติผมก็มาที่นี่บ่อยๆ อยู่แล้ว ถ้าน้ำปายไม่ติดงานเขาก็คงเป็นคนนำทางเข้ามาที่นี่เอง”
“ผมเพิ่งรู้ว่าหัวหน้าสนิทกับน้ำเมย”
“ก็...” เหมือนภูผาจะสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความหึงโชยออกมาจากหน้าตานิ่งๆ ของอีกฝ่ายและท่าทางอีกฝ่ายจะเป็นพวกหึงโหดเสียด้วยเขาก็เลยไม่อยากต่อเชื้อไฟ แต่ก็ดูเหมือนสาละวินจะยังไม่รู้เรื่องนี้
“พวกเราก็สนิทกันมาตั้งแต่เด็กเหมือนผู้กองกับแก๊งพี่ๆ น้องๆ นั่นแหละครับ พี่ภูผาเขาใจดีกับน้ำเมยมาแต่ไหนแต่ไรน้ำเมยก็เลยชอบเขามาก”
“อ้อหรอครับ ดีจัง” ภายในคำว่าดีจัง ภูผาก็เริ่มเห็นคำว่าหายนะตามมาด้วย ตอนนี้แม้แต่น้ำแข็งขั้วโลกก็ยังไม่เย็นยะเยือกเท่ากับสีหน้านิ่งๆ และคำพูดของผู้กองกรินทร์เมื่ออารมณ์หึงหวงมาเต็มแต่กุมาริกากับสาละวินก็ยังไม่รู้เรื่องโดยเฉพาะกุมาริกาที่ยังฉีกยิ้มแฉ่งให้ภูผาอยู่
“พี่ภูผามาเล่นกับน้ำเมยที่นี่บ่อยๆ นะคะไหนๆ เราก็มาอยู่ใกล้ๆ กันแล้ว”
“เออ คือว่า...”
“ถ้าอยากอยู่ใกล้กันมากกว่านี้ก็ย้ายไปอุ้มผางซะสิ” ผู้กองกรินทร์ว่าประชด หงุดหงิดมากเมื่อเห็นกุมาริกาเขย่าแขนภูผาไปมา ผัวยืนหัวโด่อยู่นี่ยังจะไปอ้อนผู้ชายคนอื่นอีก
ภูผาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ตอบทุกคน และรู้สึกดีใจมากเมื่อเห็นมอลลี่กับผู้กำกับและผู้จัดละครกำลังเดินเข้ามาหาเพื่อจะเดินทางกลับกันแล้วซึ่งจะมีเพียงแค่กุมาริกาเท่านั้นที่อยู่ที่นี่เพราะมอลลี่ต้องออกไปดูแลนักแสดงคนอื่นๆ ในสังกัด จะมาอยู่ในป่าตลอดเวลาก็ไม่ได้ อีกอย่างก็เพราะกุมาริกาเป็นคนรักของผู้กองกรินทร์ทุกคนเลยฝากฝังให้ผู้กองกรินทร์ช่วยดูแลเธอเอง
มอลลี่ทั้งฝากฝังหลานรักเอาไว้กับผู้กองกรินทร์และแกมๆ ขู่เขาไปในตัวด้วยว่าให้เขาดูแลกุมาริกาให้ดีไม่อย่างนั้นมอลลี่จะไปฟ้องพ่อกับแม่แล้วก็ปู่กับย่าของเขา แม้แต่สาละวินเองก็ยังฝากฝังน้องสาวด้วยเหมือนกัน พยายามจะทำหน้าเหี้ยมๆ ขู่ผู้กองกรินทร์บ้างแต่พอเห็นหน้าน้ำแข็งของอีกฝ่ายหน้าละอ่อนอย่างเขาก็แพ้พ่ายไป ตอนที่กุมาริกาแอ๊บเป็นผู้ใหญ่ทำตัวเรียบร้อยเพื่อกล่าวลาและกล่าวขอบคุณผู้กำกับและผู้จัดละครผู้กองกรินทร์ไม่ได้รู้สึกอะไร ตอนที่เธอกอดลามอลลี่กับสาละวินผู้กองกรินทร์ก็ยังรู้สึกเฉยๆ แต่พอเธอเข้าไปจับไม้จับมือพูดเสียงงุ้งงิ้งๆ กับภูผาผู้กองกรินทร์กลับรู้สึกเหมือนอยากจะฆ่าคนโดยเฉพาะภูผาทั้งๆ ที่อีกฝ่ายก็พยายามรักษามารยาท นี่ถ้าขบวนรถแต่ละคันไม่ขับออกไปก่อนปืนที่เหน็บเอวเขาอยู่อาจลั่นขึ้นมาก็เป็นได้
กุมาริกาโบกมืออำลาทุกคนหย็อยๆ จนรถทุกคันลับลาสายตาไปเธอจึงหันมาฉีกยิ้มหวานๆ ให้ผู้กองกรินทร์ เมื่อคืนนี้ตอนที่เขาโทรหาเธอหลายๆ สายเธอเกือบอดใจไม่ไหวรับสายเขาไปตั้งหลายครั้ง แต่เพื่อต้องการเซอร์ไพรส์ก็เลยต้องหักดิบเก็บกลั้นความรู้สึกของหัวใจตัวเองเอาไว้เพื่อรอมาเจอเขาในเช้านี้ และการมาครั้งนี้ของเธอก็มาแบบถูกต้องและได้รับการอนุญาตจากพ่อสามี เอ๊ย! จากท่าน ผบ.ทบ.แล้ว
“เซอร์ไพรส์!!!” เธอว่าขึ้นพร้อมกับโปรยกระดาษสีชิ้นเล็กๆ ขึ้นเป็นการเปิดตัวให้กับตัวเอง หวังจะได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ ของผู้กองกรินทร์อีก แต่ทว่า...
“...”
บรรยากาศกลับเงียบเป็นเป่าสากซ้ำอีกฝ่ายก็ทำหน้าเป็นใส่เธอ กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าว่ามีหิมะตกอยู่ที่แม่สอดหรือเปล่าทำไมจู่ๆ ถึงได้รู้สึกเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจแบบนี้
“มะ...ไม่เซอร์ไพรส์หรอคะ”
“เซอร์ไพรส์” คนหน้าเป็นตอบ
“เซอร์ไพรส์ที่น้ำเมยมาหาแบบไม่บอกล่วงหน้าใช่มั้ยคะ”
“เซอร์ไพรส์ที่เพิ่งเอาผู้ใหญ่ไปสู่ขอเมื่อวันก่อน แต่วันนี้เมียก็เปิดตัวชู้ซะแล้ว”
“ชู้...ใคร”
“แรดป่าแถวๆ นี้แหละ” ว่าจบก็เดินอาดๆ หนีไปอย่างไม่ใส่ใจจนกุมาริกาต้องร้องเรียกตาม ทั้งร้อง ทั้งกวักมือเรียกพลางชี้มาที่กระเป๋าของตัวเองที่คราวนี้เธอแบกมาเยอะกว่าเดิมถึงสี่ใบ
“ที่รักขากลับมาก๊อน!!! มาช่วยแบกกระเป๋าเข้าบ้านก่อน!!!”
ระหว่างที่กุมาริกาวิ่งตามผู้กองกรินทร์ไปผู้หมวดเขมทัต จ่าปกรณ์และน้องชมพูที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ที่ขั้นบันไดทางขึ้นอาคารอำนวยการก็ได้แต่ทำตาปริบๆ ก่อนที่ผู้หมวดเขมทัตจะหันมาพูดกับหลานสาวตัวน้อย
“ลุงว่าน้องชมพูคงต้องรีบบอกให้คุณพ่อกับคุณแม่มารับแล้วล่ะค่ะ”
“จำไมหยอคะ”
“เดี๋ยวเป็นไมเกรนตั้งแต่เด็กค่ะ เดี๋ยวป่วย”
“คูมแม่น้อนจมปูเปงคูมหมอค่ะ คูมป้อก็เปงคูมตำหนวด”
“น่าจะเป็นตากุ้งยิงมากกว่ามั้ง” ทางฝ่ายจ่าปกรณ์ว่าเปรยๆ ผู้กองของเขาถูกมัดมือชกเสียขนาดนี้ น้ำมันกับไฟมาอยู่ใกล้กันท่าทางเรื่องแซ่บๆ นัวๆ จะตามมา
กุมาริกาก้าวยาวๆ ตามผู้กองกรินทร์มาจนทัน คิดเอาไว้แล้วว่าเขาอาจจะงอนเธอเรื่องนี้แต่ก็คิดว่าเขาน่าจะโกรธเธอไม่นานหรอก แค่เธอมาอยู่ที่นี่ด้วยทำไมต้องงอนเบอร์ใหญ่ขนาดนี้เนี่ย
“พี่ซีล!!!” เธอยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้แล้วก็ออกแรงดึงอย่างเป็นจริงเป็นจังด้วย “ไปช่วยน้ำเมยขนของก่อน” เธอชี้นิ้วกลับไปที่กระเป๋าของตัวเอง
“ไม่ ของใครก็ขนเอาสิหรือไม่ก็...เรียกพี่ภูผามาช่วยขนก็ได้”
“เออจริงด้วย ให้พี่ภูผากับสาละวินมาช่วยขนของก่อนค่อยกลับดีกว่า” ว่าแล้วก็ทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายหา แต่ยิ่งทำแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งไม่พอใจรีบแย่งโทรศัพท์ของเธอไปกดปิดเครื่องเสียเดี๋ยวนั้น สีหน้าเขาดูโกรธจัดราวกับเธอเพิ่งจะเผาบ้านของเขามาก็ไม่ปาน เขาขบกรามแน่นอย่างพยายามอดทนอดกลั้น สายตาคมจ้องเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ เมื่อก่อนเขารู้สึกชื่นชมภูผามากแต่ตอนนี้เขารู้สึกเกลียดภูผาขึ้นแบบทันทีทันใดแล้ว เกลียดแบบไม่มีเหตุผลด้วย
“อ้อ ผู้กำกับว่ายังไงนะเมื่อก่อนหน้านี้” ความคิดหนึ่งผุดเข้ามาในหัว หน้าตาอันบูดบึ้งมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เข้ามาแทนที่ “ละครเรื่องใหม่นางเอกจะรับบทเป็นทหารพรานหญิงผู้กำกับเขาอยากได้ความสมจริงก็เลยต้องส่งคุณมาศึกษาการเป็นทหารพรานจากผมสินะ งั้นวันนี้เรามาเริ่มเรียนหลักสูตรแรกเลยเป็นไง”
“เอ๋ เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยหรอคะ” กุมาริกาที่ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหึงหนักมากได้แต่มองเขาทำตาปริบๆ นี่เธอยังใส่รองเท้าส้นสูงกับเดรสตัวสวยอยู่เลยนะเนี่ย
“ใช่ วันนี้แหละ”
“ขอน้ำเมยไปเปลี่ยนชุดก่อนได้มั้ยคะ”
“ชุดนี้แหละ”
“พี่ซีลจะให้น้ำเมยทำอะไรหรอคะ”
“ง่ายๆ” เขายังคงแสยะยิ้มว่าก่อนจะชี้นิ้วไปทางกระเป๋าใบใหญ่ของเธอ “แบกกระเป๋าเข้าที่พักด้วยตัวเอง”
“หา”
“ฝึกของจริงต้องแบกท่อนซุงด้วยซ้ำ นี่ปรานีให้เพราะเห็นว่ามาแค่คนเดียวงั้นแบกแค่กระเป๋าของตัวเองเข้าที่พักก็พอ”
“ต้องสมจริงขนาดนี้เลยหรอคะ”
“ก็ผู้กำกับของคุณเขาขอมาผมก็ไม่อยากจะขัดศรัทธา ไหนๆ เขาก็อุตส่าห์วางใจผมจนถึงขั้นส่งคุณมาถึงชายแดนแบบนี้แล้ว เดี๋ยวผมจะถ่ายรูปตอนฝึกให้แล้วกันเผื่อคุณอยากเอาไปลงไอจีแฟนๆ ละครคุณจะได้รู้ว่าคุณทุ่มเทให้กับบทละครมากแค่ไหน”
“เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในแผนเลยนะ” กุมาริกาขมุบขมิบปากว่าคนเดียว จุดประสงค์ของการมาที่นี่ก็คือมาหาผู้ชายค่ะไม่ได้ตั้งใจจะมาทำงานเสียหน่อย เขาช่างไม่รู้ถึงจุดประสงค์ของเธอเอาเสียเลย
“น้ำเมยต้องแบกกระเป๋าทั้งหมดไปบ้านพี่ซีลหรอคะ”
“ไม่ใช่ ตอนนี้เตียงนอนผมไม่ว่างเพราะยัยพวงเอาไปครองแล้วแล้วตุ๊กแกในบ้านผมก็ชอบยัยพวงมากกว่าคุณ คุณเอาเต็นท์ไปกางข้างๆ บ้านพักของผมแล้วกัน”
“อ้าว” อะไรกันเนี่ย เขาเป็นอะไรของเขาก่อนที่จะจากกันยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่หรอ หรือแค่เธอแกล้งไม่รับสายเขาแค่วันเดียวเขาก็โกรธขนาดนี้แล้ว “น้ำเมยไม่นอนเตียงก็ได้”
“ก็บอกแล้วไงว่าตุ๊กแกบ้านผมมันไม่ชอบคุณ คนไม่ชอบกันอยู่บ้านหลังเดียวกันไม่ได้หรอก จ่า!!!” ผู้กองกรินทร์หันไปเรียกจ่าปกรณ์ที่ยังนั่งดูเขากับกุมาริกาอยู่ที่ขั้นบันไดอาคารอำนวยการ
“ครับ ผู้กอง” จ่าปกรณ์รีบวิ่งเข้ามารอรับคำสั่ง เขายิ้มแหะๆ ให้กับกุมาริกาในฐานะเมียของนาย เอ๊ย! แฟนของนาย
“ไปเอาเต็นท์ทหารมาให้คุณน้ำเมยหน่อย ระหว่างที่อยู่ที่นี่คุณน้ำเมยเขาจะนอนเต็นท์”
“หา” แม้แต่นายจ่าหนุ่มก็ยังแปลกใจ นี่ผู้กองจะแกล้งอะไรแฟนตัวเองเนี่ยแค่หึงแฟนก็ถึงกับไม่ให้เข้าบ้านเลยหรอ “ตะ...เต็นท์หรอครับ งะ...งั้นผมจะเอาเต็นท์ไปกางให้...”
“ไม่ต้อง คุณน้ำเมยเขาจะกางเอง”
“พี่ซีล” กุมาริการู้สึกเหมือนกำลังถูกแกล้ง นี่ตาบ้านี่จะทำแบบนี้กับเธอจริงๆ หรอ
“มัวยืนงงอะไรอยู่จ่า รีบๆ ไปเอาเต็นท์มาสิ”
จ่าปกรณ์มองหน้าผู้กองกรินทร์ที กุมาริกาทีอย่างจนใจแต่สุดท้ายก็ต้องเลือกฟังคำสั่งของนาย นี่ผู้กองของเขากำลังหาที่ตายอยู่รึยังไง พ่อของเขาสอนมาเสมอว่าชีวิตนี้จะมีเรื่องกับใครก็มีได้แต่อย่าไปมีเรื่องกับมนุษย์เมียเด็ดขาดไม่งั้นอายุสั้นแน่ๆ ผู้กองก็ช่างกล้าใจร้ายกับเมียถ้าถูกเมียเล่นงานคืนเมื่อไหร่เขาจะไม่ช่วยเลยคอยดูสิ ถือว่าทำตัวเองล้วนๆ นะ
“แล้วนี่จะยืนงงอะไรอีกคน รีบๆ ไปขนของสิผมให้เวลาสิบนาทีนะ ถ้าสิบนาทีนี้ยังขนไม่เสร็จผมจะซ่อมคุณ” ผู้กองกรินทร์ชี้นิ้วสั่งกุมาริกาอีกครั้ง ซึ่งเธอก็ได้แต่อ้าปากค้างตามเพราะไม่คิดว่าเขาจะเอาจริงแบบนี้ “ถ้าไม่พอใจอะไรก็เรียกพี่ภูผาของคุณมารับ”
“คำก็พี่ภูผาสองคำก็พี่ภูผา พี่ซีลจะประชดพี่ภูผาเขาไปทำไมเขาเกี่ยวอะไรด้วย”
“ปกป้องมันหรอ!” แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะ ถ้าชอบมันมากไม่ไปอยู่กับมันที่อุ้มผางเลยล่ะ “ไปขนกระเป๋าเดี๋ยวนี้แล้วก็ไปกางเต็นท์เองด้วย แต่ถ้าคุณไม่อยากทำรู้สึกว่ามันไม่สนุกก็ไปบอกให้พี่ภูผาของคุณมารับกลับ!”
“ฮึ่ย!!!” กุมาริกาไม่มีทางเลือก จะโวยวายก็ไม่ได้เลยได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดในใจแล้วจึงกระทืบเท้าเดินไปลากขนกระเป๋าตามที่เขาสั่ง พอมีอาสาสมัครทหารพรานจะเข้ามาช่วยขนผู้กองกรินทร์ก็ชี้นิ้วคาดโทษใส่จนไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย
“คูมยุงเปงอาไยหยอคะ” น้องชมพูที่นั่งดูมาตั้งแต่แรกแล้วหันมาถามคุณลุงเขมทัตที่นั่งดูเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ข้างๆ
“อ๋อ คุณลุงซีลเป็นโรคขี้หึงน่ะค่ะ”
“ขี้หึงคืออาไยหรอคะ”
“อืม...ก็ประมาณว่าคุณลุงซีลเขาไม่ชอบให้คุณป้าน้ำเมยไปรักผู้ชายคนอื่นน่ะค่ะ เขาอยากให้คุณป้ารักเขาแค่คนเดียว”
“ถ้ามีคงอื่นที่น่าย้ากมากกว่าคูมยุง คูมป้าก็ห้ามไปย้ากหยอคะ”
“ใช่ค่ะ คุณลุงของน้องชมพูเป็นเอามาก”
“อ๋อ คูมยุงเปงเอามาก” น้องชมพูพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเตาะแตะเข้าไปหาคุณลุงที่กำลังยืนคุมคุณป้าแบกกระเป๋าใบใหญ่ไปทางบ้านพัก มือน้อยๆ เขย่ากางเกงทหารสีดำของคุณลุงไปมาพร้อมกับเงยหน้าจนคอตั้งบ่าจ้องคุณลุงซีลของตัวเอง
“คูมยุงขา คูมยุงเปงเอามากหยอคะ”
“ขา เป็นเอามากอะไรคะ” ผู้กองกรินทร์เลิกคิ้วขึ้น นี่หลานของเขาไปเอาคำศัพท์ใหม่ๆ แบบนี้มาจากไหน
“คูมยุงเขมบอกว่าคูมยุงขี้หึง คูมยูงเปงเอามากค่ะ”
“อะไรนะ!!!” นี่ผู้หมวดเขมทัตมาสอนอะไรให้หลานของเขากันเนี่ย ไอ้หมอนี่!!! ผู้กองกรินทร์เตรียมจะด่าคาดโทษผู้หมวดหนุ่มในเดี๋ยวนั้น แต่พอหันไปมองที่ขั้นบันไดอาคารอำนวยการผู้หมวดเขมทัตผู้สอนคำศัพท์ใหม่ๆ ให้น้องชมพูก็โกยเท้าหนีไปแล้ว กุมาริกาที่ได้ยินสองลุงหลานพูดกันหัวเราะคิกๆๆ ออกมา
อ๋ออออ เข้าใจแล้ว ที่เขาทำเป็นโกรธเธอ ทำเป็นประชดใส่พี่ภูผาที่แท้ก็เป็นเพราะว่าเขาหึงนี่เอง โธ่เอ๊ย! ตอนแรกก็นึกว่าเป็นประจำเดือนซะอีก
“หึงน้ำเมยกับพี่ภูผาหรอคะ” เธอวางกระเป๋าใบใหญ่ลงแล้วกลับเข้ามากอดแขนผู้กองกรินทร์ ทั้งหัวเราะคิกๆ และยิ้มแป้นด้วยความดีใจที่ถูกหึง
“คูมยุงเขมบอกว่าคูมยุงเปงเอามากค่ะคูมป้า”
“คิกๆๆ ท่าจะใช่ค่ะ คุณลุงของน้องชมพูเป็นเอามาก” แล้วสองป้าหลานก็พากันหัวเราะร่วน คนหนึ่งเกาะขาผู้กองกรินทร์ส่วนอีกคนก็กอดแขนดูยุ่งๆ อีนุงตุงนังไปหมดจนผู้กองกรินทร์ไม่รู้ว่าจะดุใครก่อนดี คนโตก็น่าตี คนเล็กก็น่าหมั่นเขี้ยว ป้ากับหลานตัวแสบมาอยู่ที่นี่ด้วยกันฐานปฏิบัติการของเขาคงหาความสงบไม่ได้ไปอีกนาน

***********************************************************

ป้าหลานมาอยู่ด้วยกันลุงซีลได้ปวดหัวหนักแน่ๆ

อยากเอาชนะใจน้องต้องหัดเผาข้าวหลามแล้วนะคะพี่ซีล

*****************************************

ว่าจะมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วต้องขออภัยด้วยนะคะ เมื่อวานนี้ไรท์ประสบอุบัติเหตุมานิดหน่อย สภาพเดี้ยงๆ ไม่เต็มร้อยเลยล่าช้าไปค่ะ