46.พ่อขอให้แล้วเลยเรียกว่าเมียได้

ชีวิตนี้เคยไปกางเต็นท์นอนในป่าก็ออกบ่อยเรื่องการกางเต็นท์ก็ถือว่าพอจะทำเป็นอยู่บ้าง แต่...พอมาเจอกับเต็นท์ทหารแบบนี้กุมาริกาก็แทบหัวหมุนไม่รู้จะเริ่มจับจุดตรงไหนก่อน จะรีรอก็มีมนุษย์น้ำแข็งปั้นหน้ายักษ์ยืนจังก้ากดดันอยู่ จะขอให้จ่าปกรณ์มาช่วยทางนั้นก็เกรงอกเกรงใจเจ้านาย ผู้หมวดเขมทัตก็ไม่กล้าหือเหมือนกันเพราะคดีสอนหลานพูดคำแปลกๆ ยังไม่ได้เคลียร์ ตอนนี้ผู้ช่วยหนึ่งเดียวของเธอก็คือหลานสาวตัวน้อยที่กำลังลากผืนผ้าเต็นท์เดินไปมาอยู่ เข้าใจแหละว่าอยากช่วยป้าแต่เหมือนจะมาช่วยให้ยุ่งไปกว่าเดิมอีก

“น้องชมพูกางเต็นท์เป็นด้วยหรอคะ”

“เปงค่ะ” สาวน้อยตัวหอมพยักหน้ารับด้วยความมั่นอกมั่นใจ “คูมป้อกางเปงค่ะ คูมป้อเคยกางห้ายน้อนจมปู ต้าวโมกกับคูมแม่นอน”

ตกลงใครกางเป็นกันแน่เนี่ย กุมาริกาอยากจะร้องไห้

“งั้นไปบอกให้คุณพ่อน้องชมพูมากางเต็นท์ให้ป้าหน่อยค่ะ” กุมาริกาแค่จะพูดเล่นๆ ด้วยความจนปัญญาแต่น้องชมพูกลับคิดเป็นจริงเป็นจังขึ้นมารีบวิ่งเข้าไปหาผู้กองกรินทร์ในทันที

“คูมยุงขาคูมยุง คูมยุงไปตามคูมป้อมากางเต๊งห้ายคูมป้าหน่อยฉิคะ คูมป้ากางไม่เปงค่ะ”

“งั้นก็ไปบอกคุณป้าค่ะว่าถ้ากางไม่เป็นก็ไม่ต้องนอน” ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มใส่ น้องชมพูที่รับสารมาแล้วก็เลยมาถ่ายทอดให้กุมาริกาฟังทุกคำแบบไม่มีตกหล่นตามท้ายด้วยแสยะยิ้มแบบคุณลุงด้วย

“คูมยุงบอกว่าถ้ากางไม่เปงก็ม่ายต้องนอนค่ะ”

เฮ้อ! กุมาริกาถอนหายใจตาม โกรธลุงก็โกรธแต่หลานสาวก็ช่างใสซื่อน่าเอ็นดูเหลือเกิน

“งั้น...” กุมาริกานั่งลงกับพื้นแล้วดึงน้องชมพูเข้ามาคุยด้วยเมื่อมีแผนการบางอย่าง งานนี้ต้องใช้หลานเป็นเครื่องมือ “คืนนี้น้องชมพูมานอนกับคุณป้านะคะเดี๋ยวคุณป้าจะเล่านิทานให้ฟัง”

“นิทานหยอคะ” สาวน้อยหูผึ่งตาโตเมื่อได้ยินคำว่านิทาน

“ใช่ค่ะ เดี๋ยวคืนนี้ป้าจะเล่านิทานเจ้าหญิงให้ฟัง”

“เย้! น้อนจมปูจะนอนกับคูมป้าค่า”

ได้ยินหลานสาวว่าแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ต้องส่ายหน้าให้ เล่นมีข้อเสนอให้แบบนี้เด็กอย่างน้องชมพูก็หลงกลน่ะสิ คิดจะจับหลานของเขาเป็นตัวประกันเพื่อให้เขาช่วยกางเต็นท์ให้หลานนอนว่างั้น ผู้กองกรินทร์ยังไม่ทันจะได้เข้าไปว่าอะไรกุมาริกาเรื่องที่เธอมาหลอกล่อหลานของเขาด้วยนิทานจู่ๆ โทรศัพท์ของกุมาริกาที่เขายึดมาปิดเครื่องกันเธอโทรหาภูผาก็ดังขึ้น นี่เขาเพิ่งจะเปิดเครื่องเมื่อกี้นี้ก็มีคนโทรเข้าแล้วหรอ ใครกัน หรือว่าจะเป็นภูผา

(“เตรียมตัวเป็นสะใภ้บ้านสุวรรณเวชไปถึงไหนแล้วล่ะ”)

เสียงนี้...ผู้กองกรินทร์เลิกคิ้วขึ้นด้วยจำได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร เสียงของนางมารปีศาจชั่ว นี่ยังไม่ไปตายห่าตายโหงที่ไหนอีกหรอ เมียเขาไปทำอะไรให้มันถึงได้โทรมาสาระแนแบบนี้

“ใครโทรมาหรอคะพี่ซีล...”

“ชู่ว!!!” ผู้กองกรินทร์ยกนิ้วแตะปากเพื่อบอกให้กุมาริกาเงียบเมื่อเธอกำลังเดินเข้ามาหา น้องชมพูเห็นคุณลุงเอานิ้วแตะปากก็เลยทำตามบ้างแล้วทำเสียงชู่วใส่คุณป้าน้ำเมยและคุณลุงปกรณ์

กุมาริกาเดินเข้ามาดูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองจนได้รู้ว่าปลายสายคือใคร เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้กองกรินทร์ด้วยความรู้สึกไม่ดีเพราะคนที่โทรมาคือแฟนเก่าของเขา จากที่กำลังอารมณ์ดีเพราะความน่ารักของน้องชมพูตอนนี้เธอใจแป้วไปหมดแล้ว

(“วันก่อนฉันเห็นนะว่าบ้านสุวรรณเวชยกขบวนไปบ้านแกกันทุกคน แต่ละคนก็ใส่เครื่องแบบเต็มยศไปอีกไหนจะพานธูปเทียนดอกไม้ เอ...เขาไปสู่ขอแกหรอน้ำเมย”)

ทั้งผู้กองกรินทร์และกุมาริกาได้แต่หันหน้ามามองกัน ไม่คิดว่าเรื่องวันก่อนทิชากรจะบังเอิญมาเห็นเข้า

(“เปิดตัวว่ามีแฟนแต่ก็ไม่เคยบอกออกสื่อว่าแฟนเป็นใคร อยากให้ฉันบอกพี่ๆ นักข่าวแทนมั้ยล่ะ”

“ไม่ต้องสาระแนมายุ่งเรื่องของครอบครัวคนอื่นเขาหรอก ตกงาน ว่างงานมากหรอถึงได้มีเวลามาเผือกเรื่องของครอบครัวคนอื่นเขาแบบนี้”

“อ๊ะ” น้องชมพูอ้าปากค้างฟังคุณลุงพูดสายโทรศัพท์อย่างแปลกใจ แต่ก่อนที่จะได้จำคำศัพท์แปลกๆ ไปพูดอีกผู้กองกรินทร์ก็พยักหน้าบอกให้จ่าปกรณ์มาพาน้องชมพูถอยไปห่างๆ เพื่อไม่ให้น้องชมพูได้ยินอะไรที่ไม่ดีแบบนี้ จนจ่าปกรณ์มาชวนน้องชมพูไปกางเต็นท์ให้กุมาริกาแล้วนั่นแหละผู้กองกรินทร์ถึงหันมาคุยสายต่อโดยมีกุมาริกายืนฟังเงียบๆ

ทางฝ่ายทิชากรเองก็ตกใจไม่ต่างกันเมื่อเสียงที่ต่อว่ามาคือผู้กองกรินทร์ นี่เขา...เขาอยู่กับกุมาริกาอย่างนั้นหรอ ทำไมกัน ตำแหน่งสะใภ้บ้านสุวรรณเวชคือความฝันของเธอ ตำแหน่งสะใภ้คนรองที่เธออยากได้หนักหนาก็มาถูกเพลงพิณชิงเอาไป แม้แต่ตำแหน่งสะใภ้ใหญ่ที่ผู้กองกรินทร์เคยจะมอบให้เธอแต่ตอนนี้คนที่ได้ไปกลับเป็นกุมาริกา นังเด็กอวดดีที่เป็นคู่แข่งกับเธอมาโดยตลอด ไม่คิดว่าคนอย่างกุมาริกาจะมีดีให้ผู้กองกรินทร์รักจนหลงถึงขั้นหอบคนทั้งบ้านไปสู่ขอแบบนี้

(“คุณก็อยู่กับมันหรอคะซีล”)

“ผัวเมียกันเขาก็ต้องอยู่ด้วยกันเป็นธรรมดาอยู่แล้วแล้วคนนอกอย่างคุณมาสาระแนอะไร มีธุระอะไรกับน้ำเมยนักหนาฮะจะมาหาเรื่องแกล้งอะไรเมียของผมอีก ป่วยหรอเห็นคนอื่นเขามีความสุขไม่ได้ถึงได้ดิ้นทุรนทุรายจะเป็นจะตายแบบนี้”

โห...กุมาริกาทำตาปริบๆ จากที่เขาเคยด่าว่าเธอ พอมาเจอเขาพูดกับทิชากรแบบนี้ไอ้ที่เขาเคยๆ ด่าเธอไปดูเบาลงไปเลยนะเนี่ย เขา...เขากำลังปกป้องเธอจากทิชากร หัวใจดวงน้อยๆ ของกุมาริกาพองโตขึ้นมาอีกครั้ง เขาแคร์เธอมากกว่าทิชากรเสียอีกแล้วก็ยังยอมรับกับทิชากรด้วยว่าเธอเป็นอะไรกับเขา

(“เรียกมันว่าเมียได้เต็มปากเลยนะคะ”)

“ทำไมจะเรียกไม่ได้คนเขารักกัน ผู้ใหญ่ก็สู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราวแล้วไม่ได้ลักกินขโมยกินซักหน่อย อย่าว่าแต่เรียกว่าเมียเลยจะให้มีลูกกันตอนนี้ก็ยังได้ น้ำเมยเป็นคนรักของผม เป็นเมียและจะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตของผม พ่อแม่ญาติพี่น้องผมก็ยอมรับน้ำเมยเป็นสะใภ้ของบ้าน น้ำเมยเป็นของผมผมมีอำนาจในการปกป้องดูแลน้ำเมยทุกอย่างรวมถึงปกป้องเขาจากคุณด้วย ถ้าคุณกล้ามามีเรื่องกับน้ำเมยก็เท่ากับมีเรื่องกับผม ถ้าคิดจะแตะน้ำเมยแม้แต่ปลายก้อยผมไม่ปล่อยคุณแน่รวมถึงน้องเพลงด้วย ถ้าคุณมารังแกเมียแล้วก็น้องสาวของผมเมื่อไหร่อย่าหาว่าผมใจร้ายรังแกผู้หญิงก็แล้วกัน”

(“พูดแบบนี้คุณลืมเรื่องในอดีตของเราหมดแล้วรึไงคะซีล”)

“เรื่องระยำตำบอนที่คุณเคยทำกับผมน่ะหรอ ผมไม่ลืมหรอก ผมยังสำนึกในบุญคุณของคุณอยู่ที่วันนั้นคุณทิ้งผมไปเพราะถ้าคุณไม่ทิ้งผมไปผมก็คงไม่ได้เจอน้ำเมย ขอบคุณคุณมากนะที่ทิ้งผม”

คิกๆๆ ทำไมวันนี้อากาศมันช่างสดใสจริงนะ กุมาริกายิ้มแป้นจนยากจะหุบ ทุกคำพูดของผู้กองกรินทร์มันกระแทกหัวใจของเธออย่างจัง ทั้งบอกรัก ทั้งยกย่อง ทั้งปกป้อง โอ๊ยพ่อเจ้าชายน้ำแข็ง พูดมาขนาดนี้น้ำเมยพร้อมพลีชีพให้เลย กุมาริกามีความสุขนักจนต้องเดินเข้าไปกอดแขนของผู้กองกรินทร์แล้วเอียงแก้มซบโดยที่อีกฝ่ายยังคุยสายกับทิชากรอยู่

(“ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วล่ะค่ะซีล ถ้าฉันไม่มีความสุขก็อย่าหวังว่าพวกคุณจะมีเลย ก็อยากลองดูอยู่เหมือนกันเล่นกับตระกูลที่มีอำนาจที่สุดของประเทศ งั้นก็รอดูข่าวนะคะฉันจะประกาศให้ทุกคนได้รู้ค่ะว่าแฟนของนังน้ำเมยน่ะเป็นใคร ส่วนนังเพลงพิณฉันก็จะไม่ปล่อยมันไปเหมือนกัน”)

“ไปตายซะเถอะทิชา คนอย่างคุณอยู่ไปก็รกโลก” ว่าจบผู้กองกรินทร์ก็กดวางสายไปเพราะไม่อยากจะเสียเวลาชีวิตไปกับทิชากร เขาไม่กลัวคำขู่ที่ว่าหรอก ทิชาอยากเปิดเผยชื่อของเขาออกไปก็เชิญเลยเพราะเรื่องนี้ทางครอบครัวของเขาจัดการเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ถึงอย่างไรในวันข้างหน้าเขาก็ต้องแต่งงานกับกุมาริกาอย่างออกหน้าออกตา ทุกคนต้องได้รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นลูกหลานใครและทำงานอะไร...ทุกคนจะรู้แค่ว่าเขาเป็นทหารพรานอยู่ที่แม่สอด ส่วนเรื่องงานของหน่วยรบพิเศษถูกปกปิดเป็นอย่างดีและไม่มีใครขุดได้ ประวัติทุกอย่างของเขาหรือข้อมูลทางโซเชียลก็ถูกจัดเก็บจนเรียบแม้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ถูกปกปิดประวัติทุกอย่างด้วย ถึงทิชากรจะเคยคบกับเขาแต่ทิชากรก็ไม่ได้รู้ลึกรู้ละเอียดถึงงานที่เขาทำ อย่างมากเธอก็แค่มีภาพถ่ายของเขาตอนไปเที่ยวด้วยกัน แต่แค่ภาพถ่ายมันไม่มีผลอะไรกับเขาหรอก

“พี่ซีล ป้าทิชาขู่แบบนั้นจะไม่เป็นไรหรอคะ” กุมาริกาได้ยินคำขู่ทุกอย่าง เธอกลัวว่าเรื่องที่ทิชาจะแฉจะเกี่ยวกับงานลับๆ ของเขาด้วย งานของเขามันสำคัญมากเธอไม่อยากให้มีเรื่องอะไรแบบนี้เลย

“ประวัติของผมกับเรนเจอร์ถูกเก็บจนเรียบแล้ว ทิชาก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับผมไปมากกว่าคุณหรอกอย่างมากก็แค่ประกาศว่าแฟนคุณคือผมแล้วผมก็เป็นทหารพรานแค่นี้”

“จะไม่มีผลเกี่ยวกับความปลอดภัยของพี่ซีลหรอกใช่มั้ยคะ”

“ไม่มี เขาอยากแฉอะไรก็ให้แฉไปเพราะถึงยังไงวันแต่งงานของเราชาวบ้านก็ต้องรู้อยู่ดีว่าผัวคุณชื่ออะไร เป็นลูกเต้าใคร”

อู๊ยยยย ขนลุก กุมาริกายกมือขึ้นลูบแขนป้อยๆ ตั้งแต่ที่ผู้ใหญ่มาสู่ขอเธอเนี่ยเขาออกตัวแรงมากๆ ภายใต้หน้านิ่งๆ แบบนี้แต่ความหนักแน่นและชัดเจนก็มาเต็ม ได้ยินแล้วก็ชุ่มชื่นหัวใจ

“ชาวบ้านต้องได้รู้ค่ะ...ผัวน้ำเมยชื่อพี่ซีล” อยากจะกรี๊ดให้ลั่นป่าเสียจริง เมื่อเช้าก็โดนหึง มาตอนนี้ก็โดนบอกรัก โดนยกย่องแล้วยังถูกปกป้องจากคนบ้าอย่างทิชากรอีก ไม่เสียแรงจริงๆ ที่มาหาถึงในป่าแบบนี้

ผู้กองกรินทร์ก้มลงมามองกุมาริกา เห็นเธอเอาแต่กอดแขนเขาแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุขเขาก็เกือบจะเผลอหลุดยิ้มไปกับเธอเพราะเธอคือคนปัจจุบันและเป็นคนสุดท้ายในชีวิตของเขาเขาจึงแคร์เธอและต้องปกป้องเธอให้ถึงที่สุด ให้เธอได้รู้ว่าเขาปกป้องเธอได้ แต่ว่าตอนนี้...เรื่องเก่าเขายังไม่เคลียร์ รักก็ส่วนรักแต่หึงก็ส่วนหึงเพราะงั้น...

“มากอดแขนอะไรนักหนาฮะไปกางเต็นท์ต่อเลยไป ถ้าภายในสิบนาทีนี้ยังกางเต็นท์ไม่เสร็จงั้นคืนนี้ก็นอนตากน้ำค้างไป!!!”

“งื้อ!!! ผัวจ๋านี่เมียเองนะ”

“เมียอะไร ไปกางเต็นท์เดี๋ยวนี้!!!” ผู้กองกรินทร์กลับมาสวมวิญญาณครูฝึกทหารอีกครั้งทำให้กุมาริการีบวิ่งเข้าไปหาน้องชมพูกับจ่าปกรณ์แล้วพยายามกางเต็นท์ในทันที น้องชมพูเห็นคุณป้าดูรนๆ ก็พยายามช่วยอย่างเต็มที่ การกางเต็นท์ของทั้งป้าทั้งหลานก็เลยวุ่นวายไปหมด

เมื่อมีกุมาริกามาช่วยดูแลน้องชมพูให้ผู้กองกรินทร์ก็เลยมีเวลามาหยิบจับงานของตัวเองได้มากขึ้น เขาปล่อยให้กุมาริกาเลี้ยงหลานให้เพราะดูท่าทางป้ากับหลานจะเข้ากันได้เป็นอย่างดีแล้วเดี๋ยวเย็นนี้เขาจะพากุมาริกากับน้องชมพูไปเล่นน้ำที่น้ำตก น้องชมพูควรได้ไปดูน้ำตกที่ๆ เป็นจุดกำเนิดของครอบครัวตัวเอง

“หมออรินมาแล้วครับผู้กอง” ผู้หมวดเขมทัตเข้ามาบอกเขาช่วงบ่ายๆ ของวันนั้นระหว่างที่เขากำลังนั่งพูดคุยเรื่องงานอยู่ที่อาคารไม้มุงสังกะสี ผนังทั้งสามด้านเปิดโล่ง มีเก้าอี้หลายตัวตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบซึ่งที่นี่มักถูกใช้เป็นที่ประชุมงานร่วมกันของทุกคนในฐาน

อรินขับรถของตัวเองเข้ามาที่ฐานของผู้กองกรินทร์หลังจากลูกน้องที่หน่วยเอารถออกไปรับ ตอนแรกก็ว่าจะกลับเข้าหน่วยมาตั้งแต่เช้าพร้อมกับลูกน้องเลยแต่เพราะว่ามีเรื่องเกิดขึ้นที่ตัวเมืองอีกเขาก็เลยต้องอยู่จัดการต่อจนเพิ่งจะกลับเข้ามาถึงฐานโดยมีซอมพอมาด้วย

“ข้างนอกเกิดเรื่องน่ะพี่ผมเลยกลับมาช้า” อรินพูดย่างเหน็ดเหนื่อยแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ซอมพอที่ตามมาด้วยจึงเข้าไปนั่งกับเขาแล้วทำเป็นเมินใส่ผู้กองกรินทร์ ยังงอนเรื่องที่เขามีเมียอยู่

“คนร้ายเมื่อคืนจับได้มั้ย”

“ไม่ได้” พูดเรื่องนี้แล้วก็เซ็ง อรินชักสีหน้าออกมาทันทีเพราะเมื่อเช้าตอนที่เขาไปตามคดีนี้กับซอมพอทางตำรวจแจ้งมาว่าคนร้ายน่าจะเป็นคนจากฝั่งนู้น พอถูกตามล่าอย่างหนักพวกมันก็ขับรถไปจอดทิ้งเอาไว้ที่ริมฝั่งแม่น้ำเมยแล้วแอบหนีข้ามไปฝั่งพม่า “รถคันนั้นเป็นรถที่ถูกขโมยมาอีกทีแล้วในรถก็มีแฟ้มประวัติของซอมพอด้วย ผมว่าพวกมันคงตั้งใจมาจับซอมพอจริงๆ ตอนที่ผมกับซอมพอออกจากหอพักมาเพื่อนของซอมพอก็ติดต่อมาบอกว่ามีคนแปลกหน้าไปถามหาซอมพอที่แผนกด้วย พวกมันบุกไปหาซอมพอถึงในโรงพยาบาลแล้วก็ที่หอพักเลย ตอนนี้ซอมพอกำลังตกอยู่ในอันตรายผมก็เลยต้องพาซอมพอมาด้วย ส่วนเรื่องลางาน...”

“เรื่องลางานเดี๋ยวพี่จัดการให้ ผอ.โรงพยาบาลรู้จักกับแม่แก้มดีเดี๋ยวเล่าความจริงให้ท่านฟังท่านก็คงเข้าใจเองแหละ” ผู้กองกรินทร์กะอยู่แล้วว่าเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ ซอมพอถูกหมายหัวจากคนร้ายจริงๆ ด้วย ความสามารถของเธอกำลังเป็นที่ต้องการของเหล่าคนร้าย เด็กคนนี้เป็นคนเก่ง ความเก่งของเธอควรใช้เพื่อผลิตยาไว้รักษาโรคไม่ใช่ผลิตยามาเพื่อทำร้ายคน

“งั้นช่วงนี้ซอมพออย่าเพิ่งกลับบ้านนะ อยู่กับอรินไปก่อน” เขาก้มลงมายิ้มให้เด็กสาวที่ตอนนี้กำลังกอดแขนอรินไม่ยอมปล่อย

“ให้ซอมพออยู่กับผู้กองไม่ได้หรอ”

“ไม่ได้ ตอนนี้ผู้กองมีเมียแล้วเขาก็ต้องอยู่กับเมียสิเราจะไปเป็นก้างขวางคอเขาได้ยังไง” ผู้หมวดเขมทัตว่าอย่างขำๆ ที่ซอมพอยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้ แต่พอเขาบอกไปเด็กสาวก็ทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้รีบยกมือมากุมอกตัวเองเอาไว้

“ซอมพอปวดใจอีกแล้ว คุณหมอ...คุณหมอซอมพอปวดใจ”

“เฮ้ย!” ทุกคนพากันร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ซอมพอก็ดึงมืออรินไปกุมอกตัวเองจนอรินต้องรีบชักมือคืนด้วยท่าทีเก้อๆ เขินๆ ได้แต่หลบหน้าทุกคนไป

“ปวดใจก็ไม่ต้องห่วงเขาหรอก เขามีหมอรักษาแผลใจแล้ว” จ่าปกรณ์แอบกระซิบกับผู้หมวดเขมทัตเมื่อเห็นอาการเก้อเขินของอริน ดูเสียอาการขนาดนี้พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะเนี่ย ขนาดเมื่อก่อนตอนที่อรินหลงรักแก้วเจ้าจอมก็ไม่เห็นจะมีความเก้อๆ เขินๆ แบบนี้ ตอนนั้นเขาดูเหมือนน้องชายติดพี่สาวมากกว่า

ผู้กองกรินทร์มองซอมพออย่างขบคิด ถ้าเธอถูกคนร้ายหมายหัวอยู่แบบนี้ถ้าให้กลับไปอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ก็ไม่น่าจะปลอดภัย ถ้าคนร้ายตามไปหาซอมพอถึงที่ทำงานและที่หอพักได้พวกมันก็น่าจะตามมาถึงที่บ้านได้เหมือนกัน จะให้อยู่กับอรินแค่สองต่อสองก็กระไรอยู่เพราะเป็นคนหนุ่มคนสาวกัน ถึงแม้ว่าเขาจะแอบเชียร์ซอมพอให้น้องชายแต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าทั้งสองคนจะมีใจที่ตรงกันมั้ย แต่ถ้าจะให้ซอมพออยู่ที่ฐานของเขากับกุมาริกา...ใช่ นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด กุมาริกาก็จะได้มีเพื่อนและไม่ต้องคิดหาทางรวบหัวรวบหางเขา มีเพื่อนคุยซะบ้างจะได้ลดอาการคลั่งรักลง แต่ว่า...เขาอดยอมรับไม่ได้ว่าด้านมืดในจิตใจมันไม่ได้ต้องการแบบนี้ เขาเองก็อยากมีช่วงเวลาดีๆ อยู่กับกุมาริกาตามลำพังบ้าง อยากทำหน้าที่แฟนที่ดีให้เธอได้ชื่นใจ ส่วนซอมพอเองยังไม่รู้ใจตัวเองเสียที เธออาจจะแค่ปลื้มเขาแต่เธอไม่ได้รักเขาแบบชู้สาวหรอก ซอมพอยังเด็กเลยยังไม่เข้าใจความรักถ้าต้องมาอยู่กับกุมาริกาทั้งสองสาวอาจเข้ากันได้ยาก

“เพื่อความปลอดภัยของซอมพอพี่จะให้อรินคอยดูแลซอมพอนะ อยู่กับอรินก็อย่าดื้ออย่าซนเชียวล่ะแล้วก็ต้องเชื่อฟังอรินให้มากๆ ด้วย” ด้านมืดของจิตใจชนะทุกอย่าง เขาอยากมีเวลาอยู่กับกุมาริกาจึงไม่อาจให้ซอมพอมาเป็นก้างขวางคอได้ ส่วนน้องชมพูคนนี้ไม่มีปัญหาหรอกเดี๋ยวก็ถูกพาตัวกลับบ้านแล้ว

ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์แอบมองผู้กองกรินทร์แล้วก็พากันยิ้มให้อย่างรู้ทันเมื่อตอนนี้ผู้กองของพวกตนคงไม่ต้องการก้างขวางคอ ถึงจะห่วงซอมพอมากแค่ไหนแต่ก็ปัดเด็กสาวไปให้น้องชายดูแลแทน

“ซอมพอก็ยังอยากอยู่กับผู้กองอยู่ดี” แต่ในขณะเดียวกันซอมพอก็ไม่อยากให้อรินอยู่ห่าง เธออยากอยู่ใกล้ๆ ผู้กองกรินทร์แต่ก็จะอุ่นใจมากกว่าถ้ามีอรินอยู่ด้วย

“พี่ไม่มีเวลาดูแลซอมพอได้ตลอดหรอก ให้อรินดูแลนั่นแหละดีแล้ว”

ซอมพอทำงอนจนแก้มป่องแต่ก็ไม่ได้เถียงอะไรอีก เธอค้อนใส่ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์แล้วก็ทำหน้าอ้อนวอนกับอรินเพื่อให้อรินช่วยขอร้องแทนเพื่อให้เธอได้อยู่ที่นี่แต่...

“พี่ซีลมีงานต้องทำเยอะซอมพออย่ารบกวนพี่ซีลเลย ถ้าอยากมาเที่ยวเล่นที่นี่เดี๋ยวหมอจะพามาบ่อยๆ ดีมั้ย”

“...ก็ได้” แม้จะไม่เต็มใจแต่ซอมพอก็เชื่อฟังอรินที่สุด ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นอันสรุปว่าซอมพอจะไปอยู่กับอริน ไว้สถานการณ์ดีขึ้นเมื่อไหร่ค่อยกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ

ทันทีที่ถึงเวลาออกเวรผู้กองกรินทร์ก็รีบตรงจะกลับบ้านพักเพื่อพากุมาริกากับน้องชมพูไปเล่นที่น้ำตกตามที่ตั้งใจเอาไว้ แต่ทันใดนั้นซอมพอก็รีบวิ่งตามเขามาในมือมีถุงขนมมาด้วย

“ผู้กอง เดี๋ยวก่อน!!!” เด็กสาวมายืนหอบแฮ่กๆ อยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับยื่นถุงขนมและเสื้อผ้าให้

“ของน้องชมพูค่ะ ตอนไปหาหลานก่อนหน้านี้คุณหมอเอาลงจากรถไม่หมดคุณหมอก็เลยวานซอมพอเอามาให้” เพราะก่อนหน้านี้อรินกับซอมพอได้ไปหาน้องชมพูที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์พร้อมกับเอาขนม นมและของใช้สำหรับเด็กเข้าให้ น้าหลานเล่นด้วยกันอยู่นานจนอรินจะพาซอมพอกลับหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนแล้วเขาถึงเห็นว่ามีของใช้ของน้องชมพูอยู่บนรถอีกจึงให้ซอมพอรีบเอามาให้ผู้กองกรินทร์อีก

“ยัยพวงมาอยู่แค่ไม่กี่วันแต่อรินขนของมาให้หลานอย่างกับจะมาอยู่เป็นเดือนแน่ะ”

“คุณหมอบอกว่าไม่อยากให้หลานลำบาก ถ้าขาดเหลืออะไรคุณหมอจะเอามาให้อีกค่ะ” เขาช่างทุ่มทุนเพื่อหลานสาวเหลือเกิน ตอนเดินห้างก่อนกลับมาที่นี่ซอมพอเห็นเขาเลือกซื้อแต่ข้าวของดีๆ มาให้หลาน ทั้งๆ ที่รีบและระแวงเรื่องคนร้ายแต่เรื่องของหลานสาวก็ต้องมาเป็นที่หนึ่ง

“ส่วนอันนี้ซอมพอซื้อมาฝากผู้กอง” ซอมพอยื่นถุงขนมถุงเล็กๆ มาให้ผู้กองกรินทร์ ซึ่งเป็นถุงขนมที่มีขนาดห่อเล็กกว่าของอรินและผู้หมวดศิขริน แม้แต่ขนมที่เธอเอามาฝากผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ก็ยังดูห่อใหญ่มากกว่านี้ เห็นขนาดของห่อขนมแล้วผู้กองกรินทร์ก็ต้องขำใส่

“ห่อเล็กจัง แบบนี้จะไปกินอิ่มหรอเนี่ย”

“ผู้กองไม่รักซอมพอซอมพอก็เลยรักผู้กองน้อยลง รักน้อยกว่ารักคุณหมอด้วย” มีเมียแล้วก็ไม่อยากจะยุ่งด้วยหรอก เชอะ! เมื่อกี้นี้ตอนไปหาน้องชมพูเธอก็แทบไม่สนใจกุมาริกาเลย เธอเล่นแต่กับน้องชมพูเท่านั้น ไม่ได้เกลียดอะไรกุมาริกาหรอกแค่อิจฉาเฉยๆ เห็นว่าเป็นดาราดังด้วยก็เลยไม่อยากเข้าใกล้ ท่าทางผู้กองกรินทร์จะรักเมียมากเพราะตอนที่เธอกับอรินไปซื้อของให้น้องชมพูที่ห้างอีกจู่ๆ เขาก็โทรมาฝากซื้อข้าวของเพิ่มเติม ตอนแรกนึกว่าจะฝากซื้อของให้หลานแต่ที่ไหนได้...ฝากซื้อของมาเอาใจเมีย นึกแล้วก็ปวดใจเดี๋ยวต้องรีบกลับไปให้คุณหมอปลอบใจอีกรอบแล้ว

“ใครว่าพี่ไม่รัก โธ่ พี่ก็ยังรักแล้วก็เอ็นดูซอมพอเหมือนเดิมแหละนะ” ผู้กองกรินทร์ยื่นมือมาโคลงศีรษะซอมพอด้วยความเอ็นดู รักที่เขาพูดมันคือรักแบบพี่น้อง รักที่มีแต่ความหวังดีมอบให้ซึ่งซอมพอก็รู้ดีว่ารักของเขามันหมายถึงอะไร เขาเห็นเธอเป็นน้องสาวเสมอ แต่...กุมาริกาที่กำลังอุ้มน้องชมพูเดินเล่นมาทางนี้และได้ยินเข้ากลับไม่เข้าใจ แค่ได้ยินคำว่ารักจากปากของผู้กองกรินทร์ ไหนจะความสนิทสนมของเขากับซอมพอเธอก็ใจเสียแล้ว ยิ่งเห็นว่าเขาดูใจดีและอ่อนโยนกับซอมพอมากๆ กุมาริกาก็น้อยใจอยู่ลึกๆ

“ขนมอร่อยนะเนี่ยเสียดายห่อเล็กไปหน่อย งั้นจะกินไม่แบ่งใครเลย” ผู้กองกรินทร์ว่าประชดที่ห่อขนมของเขามันห่อเล็กกว่าของทุกคน เขายืนแกะห่อขนมกินเพื่อไม่ให้ซอมพอเสียน้ำใจ

“ใครใช้ให้มีเมีย ถ้าผู้กองไม่มีเมียซอมพอจะให้ขนมห่อใหญ่กว่านี้”

“ว้า น่าเสียดายจังอดได้ขนมห่อใหญ่” ผู้กองกรินทร์ก็ยังว่าขำๆ กับซอมพอตามประสาคนรู้จักกันมานาน จนซอมพอขอตัวกลับไปหาอรินเขาก็ยังยืนมองเธออย่างขำๆ อยู่ ดูเป็นเด็กที่เข้าใจอะไรง่ายดี พอเขาบอกว่ามีเมียแล้วซอมพอก็ไม่ตามมาวอแวกับเขามาก ถึงเธอจะไม่ชอบใจแต่ก็เข้าใจในสถานะต่างๆ ดี น่ารักๆ แบบนี้เหมาะจะมาเป็นน้องสะใภ้ของเขาที่สุด

“น้องชมพูอยากกินขนมมั้ยคะ” เห็นผู้กองกรินทร์เอาแต่กินขนมของซอมพอกุมาริกาก็อดน้อยใจไม่ได้เพราะทีขนมที่เธอขนเอามาให้เขาก็ไม่เห็นเขาจะยอมกินเลย เธอรอจนซอมพอไปแล้วถึงได้เดินเข้ามาหาพร้อมกับน้องชมพู พอน้องชมพูพยักหน้าบอกว่าอยากกินขนมกุมาริกาก็แย่งเอาขนมห่อนั้นมาให้หลาน

“อะไรของคุณเนี่ย”

“หลานของน้ำเมยอยากกินขนม น้ำเมยก็อยากกินเหมือนกัน” ทั้งป้าทั้งหลานหยิบขนมในห่อมากินเหมือนกับหิวมากจริงๆ ผู้กองกรินทร์ได้แต่มองตามด้วยสงสัยว่ากุมาริกาเป็นอะไรอยู่ๆ ก็มางอนเขาแบบนี้ อรินขนเอาขนมมาให้หลานสาวสุดที่รักตั้งมากมายแล้วจะมาอยากกินอะไรแค่ขนมห่อเล็กๆ ของเขา ทำตัวแปลกๆ กันทั้งป้าทั้งหลานเลยเว้ย

“แล้วนี่คุณแต่งตัวอะไรให้หลานผม” ตอนนี้น้องชมพูแต่งชุดใหม่ด้วยเสื้อผ้าสวยๆ ที่คุณน้าอรินซื้อมาให้ แต่ที่แปลกไปก็ตรงที่มีดอกไม้ป่าร้อยเป็นมาลัยคล้องคอและทำเป็นมงกุฎดอกไม้ด้วย

“น้อนจมปูเปงคงจ๋วยค่ะ” น้องชมพูไปเก็บดอกไม้ป่ากับคุณป้า คุณพ่อชอบทำมงกุฎดอกไม้ให้น้องชมพู น้องชมพูอยากได้มงกุฎดอกไม้อีกก็เลยให้คุณป้าช่วยทำให้

“ใช่ค่ะ น้องชมพูของป้าเป็นคนสวย ใส่อะไรก็สวยอยู่แล้ว”

อ้าว แล้วเรื่องอะไรมาทำท่างอนเขากันทั้งป้าทั้งหลานล่ะเนี่ย ผู้กองกรินทร์งงหนักเมื่อกุมาริกาทำเชิดอุ้มหลานเดินหนีจากเขาไป แม้แต่น้องชมพูก็ยังทำเชิดหน้าตามไปอีกจนเขาต้องรีบหอบหิ้วข้าวของตามกลับบ้าน

วันนี้ทั้งวันกุมาริการู้สึกมีความสุขมากเพราะได้ยินบทสนทนาของผู้กองกรินทร์กับทิชากร จากที่คิดว่าเขาชอบทำตัวไม่น่ารักกับเธอแต่พอได้ยินที่เขาพูดกับทิชากรเธอจึงได้รู้ว่าถ้าเทียบกันแล้วเขาพูดกับเธอดีกว่าทิชากรเยอะ เธออิ่มเอมใจกับเขาอยู่ได้ทั้งวันจนกระทั่ง...ซอมพอมา ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมากไหนจะคำบอกรักกันนั่นอีกจนซอมพอกลับไปแล้วเขาก็ยังโทรไปถามข่าวคราวของซอมพอ หรือแม้แต่ตอนนี้ที่เขาออกเวรจนพาเธอกับน้องชมพูมาเล่นที่น้ำตกแต่เขาก็ยังโทรไปหาซอมพออีก ได้ยินว่าถามเรื่องความเป็นอยู่ ถามถึงแต่เรื่องความปลอดภัยของกันดูท่าจะเป็นห่วงเป็นใยกันมาก

ซ่า!!!

“ว๊าย!!!” มัวแต่คิดอะไรเพลินๆ อยู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็เอาขันตักน้ำจากในสระมาเทราดเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เหม่อๆ มัวเหม่ออะไร คิดถึงใครอยู่ฮะ!!!” คิดถึงคนปากหมา... กุมาริกาหันไปชักสีหน้าใส่เขา เมื่อกี้นี้ยังเห็นโทรคุยกับซอมพออยู่เลย แล้วนี่โผล่มายังไงถึงมาเทน้ำราดเธอแบบนี้เนี่ย

“ไม่ได้เหม่อคิดถึงใครค่ะ”

“ไม่ได้คิดถึงใคร...งั้นก็ลงไปเล่นน้ำเซ่!!!”

“ฮะ ว๊าย!!!”

ตู๊ม!!!

กุมาริกาถูกผลักลงไปในสระน้ำเสียเดี๋ยวนั้นจนเธอต้องรีบตะเกียกตะกายว่ายน้ำขึ้นมา ลอยคอได้ไม่ทันไรผู้กองกรินทร์ที่มีน้องชมพูขี่คออยู่ก็กระโดดน้ำลงมาอีกคนก่อนจะพาหลานว่ายน้ำไปมาอยู่รอบๆ ตัวเธอ น้องชมพูทั้งสำลักน้ำทั้งหัวเราะชอบใจ ดูถูกอกถูกใจกับการเล่นเถื่อนๆ ของคุณลุงตัวเองสุดๆ เถื่อนกับเธอคนเดียวไม่พอยังไปทำเถื่อนๆ กับหลานในไส้ของตัวเองอีก

“เอาอีกค่ะ เอาอีกๆๆ” ยิ่งหลานเรียกร้องคนเป็นลุงก็ยิ่งตามใจพาหลานกระโดดน้ำตูมๆๆ เป็นว่าเล่น ให้หลานขี่คอแล้วตัวเองก็มุดดำน้ำพาหลานลอยคออยู่อย่างนั้น

“พะ...พี่ซีล พี่ซีลคะ” กุมาริกาอดร้องเรียกไม่ได้เมื่อเห็นเขาดำน้ำได้นานมาก หัวมุดอยู่ใต้น้ำจนมิด นี่ถ้าเธอไม่เห็นเขาเคลื่อนไหวร่างกายและคอยพยุงหลานให้อยู่เหนือน้ำนะเธอคงนึกว่าเขาจมน้ำไปแล้ว เขาดำน้ำได้อึดจนเธอเธอกลัวเลยล่ะ

ซ่า!!!

เขาลอยตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำอีกจนน้ำรอบๆ ตัวกระจายเป็นวงคลื่นขนาดใหญ่ เสียงหัวเราะของลุงกับหลานดังก้องป่าพลอยให้กุมาริกาหัวเราะตามไปด้วย ท่าทางน้องชมพูจะคุ้นชินกับความป่าเถื่อนของคุณลุงตัวเองถึงได้ดูชอบใจขนาดนี้

“ไปหาคุณป้าเร็ว” เขาดันตัวน้องชมพูเข้ามาหาเธอ กุมาริกาก็รีบรับตัวหลานเอาไว้แล้วค่อยๆ พาน้องชมพูว่ายน้ำเล่นด้วยความระวังเพราะกลัวหลานสาวจะจมน้ำ น้องชมพูคือหัวใจของทุกคนในบ้านสุวรรณเวชถ้าเกิดเป็นอะไรไปคงเรื่องใหญ่แน่

“คูมป้าขา โดดอีกๆ โดดน้ำอีกค่า” สาวน้อยผู้ชื่นชอบกีฬาผาดโผนชักเท้าดิ้นแด่วๆ อยากจะกระโดดน้ำอีกรอบ แต่ไม่ใช่กระโดดจากขอบสระหากแต่มือน้อยๆ กลับชี้ไปทางน้ำตกที่อยู่ด้านบนแทน

“เฮ้ย ยังเร็วไปร้อยปีแล้วยัยพวง ขืนกระโดดลงมาจากบนนั้นได้คอหักกันพอดี ถ้าเราเป็นอะไรขึ้นมาคุณตากับคุณทวดกระทืบลุงจมดินแน่ๆ”

“คูมป้าขา น้อนจมปูจะกาโดดอีกค่ะ” เมื่อคุณลุงไม่อนุญาตก็ต้องมาอ้อนคุณป้าแทน ปากน้อยๆ ทำขมุบขมิบอย่างน่ารักและเอาแต่ใจจนคุณลุงต้องว่ายน้ำเข้าไปหาทั้งป้าและหลาน

“ไม่ต้องอ้อนคุณป้าเลย ถ้าอยากโดดไว้รอคุณตามารับค่อยอ้อนชวนคุณตาภูมากระโดด”

“แย้วเมื่อไหย่คูมตาจามาคะ”

“ยัยพวงเป็นเด็กดีเมื่อไหร่คุณตาก็จะมาเมื่อนั้นค่ะ”

“น้อนจมปูเปงเด็กดีแย้วค่ะ” แล้วเด็กดีก็เลิกอ้อนขอกระโดดน้ำอีกพยายามจะอดเปรี้ยวไว้กินหวาน ถ้าคุณตาภูมาเมื่อไหร่จะต้องชวนคุณตามากระโดดน้ำให้ได้แน่ๆ

กุมาริกาหัวเราะแล้วหัวเราะอีกกับสองลุงหลาน คุณลุงก็ช่างน่ารักคุณหลานก็ช่างมีแววเจ้าเล่ห์ตั้งแต่เด็ก เธอชอบเวลาที่ผู้กองกรินทร์อยู่กับหลานถึงเขาจะใจร้ายกับเธอยังไงแต่เขาก็เป็นคุณลุงที่รักมาก ที่เธอตกหลุมรักเขาก็มีส่วนหนึ่งมาจากตรงนี้นี่แหละ

“อ๊ะ” เธอสะดุ้งขึ้นมาเบาๆ เมื่อคุณลุงยังทำหน้าทำตาใส่หลานตัวน้อยที่เธอกำลังอุ้มอยู่หากแต่มือของเขากลับสอดเข้ามาเกี่ยวรัดเอวของเธอซึ่งตอนนี้เธอใส่ชุดบิกินีสีชมพูอ่อน เขาทำเหมือนกับจะพูดคุยและหยอกล้อหลานแต่มือและแววตากลับแอบแทะเล็มเธอเสียอย่างนั้น รู้จักรุกเป็นด้วยรึไง

“หัวเราะได้แบบนี้หายงอนผมแล้วงั้นสิ”

“ก็ไม่ได้งอนนี่คะ” ไม่ได้งอนเล็กๆ แต่งอนใหญ่มาก

“อย่ามาโกหก” เขาชี้นิ้วว่าเธออย่างคาดคั้น น้องชมพูเห็นเข้าก็เลยอ้าปากงับนิ้วคุณลุงมันเสียเลยเป็นการเอาคืนที่คุณลุงไม่ยอมพาไปกระโดดน้ำตก

“โอ๊ย ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน”

“ไม่ห้ายคูยหยอกค่ะ คูมป้าขา ไม่คูยกับคูมยุงนะคะ”

“ค่ะ ไม่คุย เชอะ!” ทั้งป้าทั้งหลานทำท่าเชิดหน้าใส่คุณลุงอีกยกแต่งอนได้ไม่นานก็ถูกคุณลุงพาว่ายน้ำเล่นต่อ มองเผินๆ ดูเหมือนพ่อแม่ลูกที่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน กุมาริการู้สึกว่าการได้มาเล่นน้ำด้วยกันคราวนี้ผู้กองกรินทร์ดูแปลกไป...ดูเหมือนเขาจงใจจะเข้ามาใกล้ชิดเธอมากกว่าครั้งก่อน ปากคุยกับหลานแต่มือไม้ก็คอยเกาะเกี่ยวเธอตลอดหรือเพราะพ่อมาขอเธอให้แล้วเขาก็เลยกล้าแตะต้องเธอได้มากขึ้น

ถึงแม้ว่าผู้กองกรินทร์จะให้กุมาริกากางเต็นท์ทหารเอาไว้ข้างๆ บ้านพักของเขาแต่พอตกดึกจริงๆ เขาก็ยกเตียงนอนของตัวเองให้เธอกับน้องชมพูนอนอยู่ดีเหมือนเต็นท์ที่ว่ามีไว้เพื่อเป็นพร็อพเฉยๆ เท่านั้น กุมาริกากรี๊ดออกมาลั่นบ้านพักเมื่อน้องชมพูจับเอาคุณตุ๊กแกมานอนด้วยบนเตียง สองป้าหลานที่เข้าขากันได้ในทุกเรื่องกลับต้องมีความเห็นที่ไม่ตรงกันในเรื่องนี้จนผู้กองกรินทร์ต้องจับเอาตุ๊กแกออกไปปล่อยนอกบ้าน แต่ถึงกระนั้นพอตกดึกตุ๊กแกก็กลับมาอีกเหมือนเดิม ผู้กองกรินทร์รอจนสองป้าหลานหลับสนิทแล้วจึงค่อยๆ ออกจากบ้านพักไปในกลางดึก เขาควบม้าออกจากฐานไปยังจุดหมายเดิมเพื่อแอบซุ่มและลาดตระเวนยังพื้นที่ต้องสงสัย แผนที่ที่ได้มาจากผู้การคณินถือว่าช่วยได้เป็นอย่างมาก บางเส้นทางที่เขาไม่เคยไปก็ได้ไปแม้แต่ทางด่านเก่าๆ หรือโป่งร้างก็ได้พบเจอและระหว่างที่เขาออกสำรวจพื้นที่ต้องสงสัยเขาก็ไม่ได้ไปแค่คนเดียวหากแต่ทุกๆ สิ่งรอบตัวที่เขาเห็นจะถูกส่งสัญญาณไปให้ทีมอัลฟาทุกคนได้ดูด้วย ทั้งทีมอัลฟาที่อยู่นครพนมและผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงที่ยังอยู่ที่บ้านสุวรรณเวช

(“มีเค้าการค้ามนุษย์อยู่พี่ซีล”) ผู้กองกวินทร์ที่ต่อสัญญาคุยกันว่าขึ้น (“จู่ๆ คุณพ่อ เอ้ย! ท่าน ผบ.ก็บอกว่ามีงานตัวใหม่มาให้ช่วยจัดการ มีผู้หญิงจากฝั่งนู้นถูกพาตัวมาใช้แรงงานและขายบริการเยอะขึ้นผู้หญิงที่ถูกพามาบ้างก็เต็มใจบ้างก็ถูกหลอกมา บ้างก็ต้องขายต่อเป็นทอดๆ ที่สำคัญนะมีแต่อายุน้อยๆ ทั้งนั้น คืนก่อนทหารที่สถานีเรือจับได้แก๊งหนึ่ง พวกมันเปิดปากบอกมาว่าผู้หญิงบางส่วนถูกพาไปพม่าด้วย คิดว่าน่าจะมีส่วนเกี่ยวกับเด็กคนที่ถูกยิงตายจนคนของพี่ไปเจอนะ ตอนแรกท่าน ผบ.ว่าจะให้หน่วยอื่นจัดการเรื่องนี้แต่พอได้ฟังเรื่องที่แม่สอดท่านก็คิดว่าคดีน่าจะมีส่วนเกี่ยวกันอยู่พวกเราเลยต้องทำเรื่องนี้เพิ่มนอกเหนือจากเรื่องยาเสพติด”)

(“ค้ายากับอาวุธเถื่อนก็ว่าชั่วแล้วนี่ยังมามีเรื่องค้ามนุษย์อีก หน้าตัวเมีย!”)

(“ใจเย็นๆ เจ้าอาวาส”) เสียงผู้กองกวินทร์ปรามข้ามโขงที่ดูจะเดือดดาลกับเรื่องนี้ เป็นครั้งแรกที่ผู้กองกรินทร์ได้เห็นฆราวาสปรามเจ้าอาวาสเสียเอง แต่ก็พอจะรู้ว่าที่ข้ามโขงเดือดขึ้นแบบนี้เป็นเพราะว่าเขามีสาวน้อยในหัวใจเป็นสาวชาวลาวที่ตอนนี้เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอยจนข้ามโขงต้องคอยไปแอบซุ่มรออยู่แถวๆ โรงเรียนสอนพิเศษที่เธอลงเรียนเอาไว้ มีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับเด็กสาวแบบนี้ข้ามโขงคงยิ่งเป็นห่วงสาวน้อยคนนั้น

บทสนทนาเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อผู้กองกรินทร์ต้องว่ายน้ำข้ามมาที่อีกฝั่งของแม่น้ำเมยในจุดที่แม่น้ำเมยมีความกว้างไม่มากและพอว่ายข้ามฝั่งได้ เพราะเขาสังเกตเห็นเนินทรายริมตลิ่งที่ฝั่งนี้มีสภาพราบเรียบเกินกว่าที่ควรจะเป็นคล้ายกับมีการเก็บกวาดร่องรอยทุกอย่างบนพื้นทรายออก ไม่มีแม้กระทั่งร่องรอยของสัตว์ป่าลงมากินน้ำทั้งๆ ที่อยู่กลางป่าเสียขนาดนี้ มันผิดวิสัยพื้นที่กลางป่าจริงๆ

(“ทางด่านโคตรโล่ง”) ผู้กองกวินทร์ว่าตามภาพที่เห็นจากกล้อง เหมือนที่แม่สอดก็มีเรื่องสนุกๆ ให้ต้องจัดการเหมือนกัน

(“มีแววจะได้ไปเที่ยวแม่สอดแฮะ”) ทางด้านจ่านพดลที่อยู่นครพนมว่า เขาเองก็ดูออกว่าพื้นที่ที่เห็นน่าจะมีอะไรแปลกๆ เหมือนกับเป็นพื้นที่ที่ถูกมนุษย์จัดการเก็บกวาดจนเรียบร้อยไม่เหลือหลักฐานใดๆ และไม่ทิ้งความเป็นธรรมชาติเอาไว้แม้แต่น้อยเมื่อพื้นที่ดังกล่าวถูกเก็บกวาดจนเรียบ

ผู้กองกรินทร์ดึงตุ๊กตาตัวหนึ่งออกมาจากเป้ของตัวเอง มันเป็นตุ๊กตาตัวค่อนข้างใหญ่ที่ฝากอรินซื้อเข้ามาให้และภายในตัวตุ๊กตามีการถ่วงด้วยหินเอาไว้ให้พอมีน้ำหนัก จากนั้นเขาก็โยนตุ๊กตาตัวดังกล่าวลงไปในแม่น้ำเมยแล้วปล่อยให้กระแสน้ำพัดพาตุ๊กตาไป

“พรุ่งนี้เช้าถ้าตุ๊กตาตัวนี้ไปติดอยู่แถวๆ ที่พบศพบางทีที่นี่อาจเป็นที่เกิดเรื่องก็ได้ รอยเก็บกวาดร่องรอยยังดูใหม่ๆ อยู่เลย” เขาบอกทุกคนในทีม แม้จะเป็นข้อสันนิษฐานที่ไม่แน่นอนแต่ก็อยากจะลอง จากนั้นเขาก็ทิ้งตุ๊กตาตัวที่สองและสามลงไปอีกเพื่อกะระยะเฉลี่ยที่ตุ๊กตาทั้งสามจะลอยไปถึง แม่น้ำเมยมีความคดโค้งอยู่บ้างและกระแสน้ำก็ไหลไปในทิศทางเดียวกันการทดลองของเขาน่าจะไม่คลาดเคลื่อนมาก เดี๋ยวเขาจะไปซุ่มแถวๆ ที่เจอศพดู ถ้าตุ๊กตาของเขาลอยไปติดอยู่แถวๆ นั้นข้อสันนิษฐานของเขาก็มีเค้าความจริงอยู่บ้าง ผู้กองกรินทร์เดินสำรวจเนินทรายแถบนั้นต่ออีกหน่อยก่อนจะกลับเข้าฝั่งไทยแล้วขี่ม้าที่ควบมาจากฐานลาดตระเวนต่อตามแนวริมฝั่งแม่น้ำเมยและเพื่อติดตามตุ๊กตาทั้งสามตัว

ผู้กองกรินทร์หายออกจากฐานไปทั้งคืนก่อนจะกลับมาอีกครั้งในเวลาเกือบเช้าตรู่ในสภาพที่ดูไม่จืด ทั้งเปียกทั้งมอมแมม แต่ผลจากการออกไปทำงานในคืนนี้ก็ได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ ตุ๊กตาทั้งสองตัวที่เขาทิ้งลอยน้ำมาติดตลิ่งอยู่ในระยะที่ห่างกันไม่กี่ร้อยเมตรและอยู่ใกล้กับจุดที่พบศพของเด็กสาว ด้วยลักษณะของภูมิประเทศและความคดโค้งของแม่น้ำจากจุดที่เขาทิ้งตุ๊กตาทำให้สิ่งที่ถูกแม่น้ำพัดพามาส่วนมากล้วนมาติดตลิ่งที่บริเวณนี้ ส่วนตุ๊กตาตัวที่สามผู้กองกรินทร์หาร่องรอยไม่เจอ คาดว่าถ้าไม่จมอยู่ใต้น้ำก็น่าจะลอยไปหรือติดตลิ่งที่จุดอื่นแต่ผลจากการทดลองครั้งนี้ก็ได้ผลที่น่าพอใจอยู่และคาดเดาอะไรได้ง่ายขึ้น ในเมื่อจุดที่เขาทิ้งตุ๊กตาคาดว่าน่าจะเป็นที่เด็กสาวรายนั้นเสียชีวิตไว้เขาจะกลับไปลาดตระเวนสอดส่องดูบริเวณนั้นให้ละเอียดมากขึ้น

“เฮ้อ!” เขาถอนหายใจออกมาเมื่อเปิดประตูห้องนอนแล้วเห็นสองป้าหลานยังคงหลับอุตุกันอยู่ เหนื่อยมาทั้งคืนแค่ได้กลับมาเห็นหน้าเขาก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้ว ผู้กองกรินทร์ทิ้งรองเท้าที่เลอะโคลนทิ้งลงไปกับพื้นบ้านแล้วเดินโซซัดโซเซเข้ามานั่งลงข้างเตียงนอน ใบหน้าที่เหนื่อยล้ามองหลานสาวด้วยรอยยิ้มละมุม นิ้วแตะลงมาที่แก้มป่องๆ ของน้องชมพูที่หลับโดยกอดคุณดอลลี่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม

“ลุงรักยัยพวงที่สุดเลยลูก” เขาก้มลงมาหอมแก้มหลานเบาๆ ก่อนที่สายตาจะเบนมาทางใครอีกคนที่นอนซุกหลังหลานอยู่ รอยยิ้มของเขาละมุมและแววตาก็อ่อนโยนอบอุ่นเมื่อมองเธอ ยัยเด็กซื่อบื้อของเขา นอนอยู่ในคฤหาสน์ที่กรุงเทพฯ ก็ดีอยู่แล้วยังจะถ่อมาหาความลำบากที่นี่ วางแผนซับซ้อนเพื่อให้ได้มาอยู่กับเขา ทุ่มเททุกอย่างก็เพื่อจะได้มารักกับเขาเขายอมใจเธอจริงๆ ผู้กองกรินทร์ยื่นมือไปเกลี่ยแก้มนุ่มๆ ของกุมาริกาบ้าง วันนี้เขาจะให้เธอทำอะไรดีนะ จะสอนวิชาทหารพรานหลักสูตรไหนให้ดี น่ารักน่าเอ็นดูเสียขนาดนี้ไม่อยากจะสอนวิชาทหารให้เลย เปลี่ยนมาเป็นสอนวิชาเมียทหารให้แทนดีมั้ยนะ

“ส่วนหลานคนนี้ลุงก็รักมากเหมือนกัน” เขาว่าขำๆ ไม่ได้ยินเธอเรียกเขาว่าคุณลุงมาสักพักใหญ่แล้ว เรียกลุงก็น่ารักดีเรียกพี่ก็คึกคักหัวใจ จะเรียกอะไรเขาก็ชอบทั้งนั้นขอแค่เธอเป็นคนเรียก ผู้กองกรินทร์ยิ้มให้กุมาริกาที่หลับปุ๋ยอยู่พร้อมกับเอื้อมตัวเข้ามาหาเธอจนใกล้ตั้งใจว่าจะหอมแก้มนุ่มให้ชื่นใจ เขาก้มลงไปหาเธอเรื่อยๆ จนได้กลิ่นแก้มหอม พอจะสูดดอมดมให้เต็มปอดคนที่นอนหลับอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาในทันที

“อดใจไม่ไหวล่ะสิ”

ผู้กองกรินทร์เบรกแทบจะไม่ทันเมื่อถูกจับได้ไหนจะน้ำเสียงผู้ชนะของกุมาริกาอีก ยัยเด็กนี่...ขอแอบโรแมนติกหน่อยก็ไม่ได้

“จะลักหลับน้ำเมยหรอ อ่ะ เดี๋ยวน้ำเมยจะแกล้งหลับให้ก็ได้” แล้วกุมาริกาก็หลับตาลงอีกครั้ง ความจริงเธอตื่นตั้งแต่ที่เขาเปิดไฟห้องนอนแล้วล่ะ เธอยังระแวงเรื่องที่น้องชมพูจับตุ๊กแกมานอนกอดบนเตียงไม่หายก็เลยหลับๆ ตื่นๆ มาทั้งคืนจนได้รู้ว่าคืนนี้ผู้กองกรินทร์แอบออกไปนอกฐานอีกแล้ว

“ฮึ!” ผู้กองกรินทร์ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเมื่อเสียรู้เด็กเข้าให้ ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่

“ไม่ลักหลับแล้วหรอคะ” คนที่แกล้งหลับแอบลืมตาขึ้นข้างหนึ่งมาถามเขา ผู้กองกรินทร์เลยชักสีหน้าทำเป็นหน้าบึ้งใส่

“ตื่นแล้วก็ออกไปวิ่งที่ฐานเช้านี้เราจะออกกำลังกายกัน เจ็ดโมงกินข้าวเช้าแล้วภาคเช้าผมจะสอนระเบียบแถว การวันทยหัตถ์ให้”

“ไม่อาว น้ำเมยไม่อยากฝึก” ก็รู้ๆ อยู่ว่าเรื่องการฝึกทหารน่ะเป็นแค่ข้ออ้างทำไมต้องจริงจังไปด้วย กุมาริกาเลื้อยไปมาอยู่บนเตียงแล้วคล้องแขนกอดรอบคอของผู้กองกรินทร์เพื่อดึงเขาลงมาหา

“ยังเช้ามืดอยู่ขอนอนกอดพี่ซีลอีกนิดได้มั้ยคะ พี่ซีลหายตัวไปทั้งคืนเลย” กุมาริกาอยากจะอ้อน ทั้งกอดทั้งซุกไซ้เขาจนผู้กองกรินทร์ต้องปรามเสียงใส่

“ผมทั้งตัวเปียกทั้งมอมแมมนะ ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย”

“เดี๋ยวน้ำเมยช่วยอาบน้ำเปลี่ยนชุดให้ ว่าแต่...ไปเปียกน้ำที่ไหนมาคะเมื่อคืนฝนไม่ได้ตกซักหน่อย”

“ไปเล่นน้ำในแม่น้ำเมยมา”

“ไม่สนุกเท่าเล่นกับน้ำเมยคนนี้หรอก” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคักด้วยนึกว่าเขาแค่พูดเล่นทั้งๆ ที่จริงผู้กองกรินทร์ดำผุดดำว่ายอยู่ในแม่น้ำเมยมาเกือบทั้งคืน เขายิ้มบางๆ ให้เธอเมื่อถูกเธอออดอ้อน ปล่อยให้เธอกอดรอบคล้องคออยู่อย่างนี้

“ว่าไงคะ สนใจให้น้ำเมยช่วยอาบน้ำให้มั้ย”

“นั่นมันหน้าที่ของคนเป็นผัวเมียกัน ตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นผัวเมียกันจริงๆ ซักหน่อย”

“แหม แต่ตอนที่คุยโทรศัพท์กับป้าทิชาพี่ซีลเรียกน้ำเมยว่าเมียอย่างเต็มปากเลยนะคะ ปกป้องน้ำเมยอย่างกับจงอางหวงไข่แล้วยังบอกให้ป้าทิชาไปตายอีกไม่ใช่ป่านนี้ป้าทิชาอกแตกตายจริงๆ แล้วหรอ ถ้าป้าแกเกิดจะมาเสียดายพี่ซีลเอาตอนนี้ขอบอกเลยว่าเสียใจน้ำเมยไม่คืนพี่ซีลให้หรอก อยากได้ก็ข้ามศพน้ำเมยก่อน น้ำเมยหวง”

เด็กดี ผู้กองกรินทร์หัวใจพองโตมีความสุขนักที่ได้ยินแบบนี้ เขาคร่อมแขนไว้ข้างตัวเธอแล้วลูบผมเธอเบาๆ สายตาคม ใบหน้านิ่งๆ มองกุมาริกาทั้งเอ็นดู ทั้งรัก

“คุณเป็นคนของผมผมก็ต้องปกป้องอยู่แล้ว ผมจะไม่ให้ทิชาหรือใครก็ตามมารังแกคุณ คุณสำคัญกับผมที่สุดส่วนทิชาเขาเป็นคนอื่น เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้และเขาไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องคุณ ถ้าเขามารังแกคุณอีกให้บอกผมเพราะเรื่องนี้ผมไม่ยอมเข้าใจมั้ย”

“นึกว่าถ่านไฟเก่าจะลุกขึ้นมาซะอีก”

“ก้อนถ่านถูกโยนทิ้งทะเลไปแล้วไม่มีทางลุกขึ้นมาอีกหรอก คุณคือปัจจุบันและอนาคตของผม ตอนนี้ผมสนใจแค่คุณคนเดียว”

กรี๊ดดดดด กุมาริกาดึงผ้าห่มมากัดแน่นเพื่อเก็บกลั้นเสียงกรี๊ดของตัวเองเอาไว้ คนบ้า!!! พูดอะไรก็ไม่รู้เธอเขินนะ คนเขินก็ชักดิ้นชักงอไป ทั้งเขิน ทั้งดีใจและสุขใจไปหมด

“บ้า” เธอว่าให้เขาทั้งๆ ที่ถูกใจมาก ผู้กองกรินทร์ขำตามเบาๆ ก่อนจะผละออกจากเธอแล้วลุกไปหยิบของบางอย่างออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานก่อนจะยื่นให้ กุมาริกาที่นอนอยู่บนเตียงจึงลุกขึ้นมาดูของที่ว่า ซึ่งสิ่งที่เขายื่นมาให้เธอคือโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังที่เพิ่งออกรุ่นใหม่ กุมาริกาอยากจะได้มากๆ แต่ก็ติดตรงที่ไม่อาจตัดใจจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมที่ใส่เคสสุดหวงเอาไว้ได้เพราะมันคือเคสที่ผู้กองกรินทร์เป็นคนทำให้เธอ

“ผมเห็นคุณยังใช้โทรศัพท์เครื่องเดิมอยู่ก็เลยวานให้อรินช่วยซื้อเข้ามาให้ คุณเป็นดาราดังมีหน้ามีตาทางสังคมคุณควรใช้โทรศัพท์เครื่องใหม่”

“น้ำเมยใช้เครื่องเดิมก็ได้”

“ผมรู้ แต่คุณเป็นดาราดังต้องออกงานสำคัญ ต้องพบเจอผู้คนมากมายและอยู่ในสื่อตลอดเวลาคุณควรมี ถึงผมไม่ซื้อให้เดี๋ยวป้าคุณก็ต้องซื้อให้อยู่ดี คราวนี้ผมไม่ได้ทำเคสให้นะแต่ผม...” ผู้กองกรินทร์เปิดกล่องโทรศัพท์ออกเพื่อเปิดหน้าจอให้กุมาริกาเห็นว่าเขาเอาภาพของตัวเองมาตั้งเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์เครื่องใหม่ของเธอ

“ผมใช้รูปตัวเองเป็นภาพหน้าจอ คุณจะเปลี่ยนเป็นรูปอื่นก็ได้แต่ต้องเป็นรูปของผมคนเดียวเท่านั้น เวลามองหน้าจอโทรศัพท์คุณจะได้นึกถึงแต่ผมหรือเวลาที่ผู้ชายคนอื่นอย่างพี่ภูผาของคุณโทรมาคุณจะได้เห็นหน้าผมก่อนรับสายเขา จะได้ย้ำเตือนให้คุณไม่ลืมว่าใครกันแน่ที่เป็นผัวคุณ”

หูยยยย นี่เขายังไม่เลิกหึงพี่ภูผาอีกหรอเนี่ย ตานี่หึงโหดเป็นบ้า แต่ว่า...ก็น่ารักดี

กุมาริกากอดโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ไว้แนบอกด้วยความดีใจ ถึงจะไม่มีเคสแต่โทรศัพท์เครื่องนี้เขาก็เป็นคนซื้อให้มันจึงมีความหมายกับเธอมาก ใครๆ ก็บอกว่าโทรศัพท์รุ่นนี้ราคาแพงมากแต่สำหรับเธอ มันมีค่ามีราคาจนประเมินไม่ได้เลยล่ะ

“ขอรูปคู่ขึ้นไอจีได้มั้ยคะ”

“รูปคู่หรอ” ผู้กองกรินทร์เอาโทรศัพท์เครื่องใหม่ของกุมาริกามาเปิดกล้อง จากนั้นเขาก็ดึงเอาเธอเข้ามากอดเพื่อถ่ายรูปคู่กัน กุมาริกาเพียงแค่ขอเล่นๆ เพราะคิดว่าเขาคงไม่ยอมแต่คราวนี้ผู้กองกรินทร์กลับเป็นคนถ่ายภาพนี้ด้วยตัวของเขาเอง ซ้ำยังเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนอีก

“ลงได้หรอคะ เห็นหน้าพี่ซีลเต็มๆ เลยนะ”

“ตอนนี้ผมไม่ได้แต่งชุดเครื่องแบบ ไหนๆ ทิชาก็ขู่จะแฉแล้วเดี๋ยวรูปผมก็หลุดอยู่ดี แล้วประวัติของผมกับเรนเจอร์ก็ถูกเก็บไปเรียบร้อยไม่มีใครขุดเจอหรอกว่าเราทำงานอะไรกันแน่ อย่างมากก็แค่รู้ว่าผมเป็นทหารพรานซึ่งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอยู่แล้ว น้องเพลงยังลงคลิปตอนที่เรนเจอร์มันนั่งเก็บอึแมวได้เลย ถ้าไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับงานก็ไม่มีปัญหาหรอก”

เฮ้อ! มีแฟนเป็นหน่วยรบพิเศษต้องเก็บตัวเงียบในขณะที่ตัวเองเป็นดาราต้องอยู่ในแสงตลอดนี่เปิดตัวลำบากจัง กุมาริกาทำยู่จมูกแล้วกดลงภาพคู่ในไอจีของตัวเองโดยให้เห็นใบหน้าของผู้กองกรินทร์แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น

“อ้าว ทำไมตัดหน้าผมออกล่ะ”

“เอาแค่นี้พอค่ะ ขืนลงเต็มๆ พี่เพลงพิณคงลำบากแย่เวลาไปเที่ยวกับคุณลุงแฝดน้อง ชาวบ้านคงงงว่าทำไมแฟนของน้ำเมยถึงไปเที่ยวกับพี่เพลงพิณ”

“เดี๋ยวตอนทิชาแฉชาวบ้านเขาก็เห็นหน้าผมอยู่ดี ดีไม่ดีจะหาว่าคุณแย่งผมไปจากเขา”

“ป้าทิชามีข่าวว่าเลิกกับแฟนหนุ่มนอกวงการไปตั้งหลายปีแล้วก็เป็นโสดมาโดยตลอด ส่วนน้ำเมยเพิ่งประกาศว่ามีแฟนตอนปีนี้เวลาห่างกันตั้งเยอะค่ะ อ้อ ให้ทายแฟนหนุ่มนอกวงการของป้าแกก็น่าจะเป็นผู้ชายแถวๆ นี้แหละ ถ้าป้าแกจะประกาศว่าพี่ซีลคือแฟนเก่าของตัวเองเดี๋ยวน้ำเมยจะสวนกลับค่ะว่ายัยป้าหน้าโง่ทำของดีหลุดมือ”

“ไม่แสลงใจเรื่องนี้แล้วหรอ” ผู้กองกรินทร์อดขำไม่ได้อีกเมื่อตอนนี้ไอจีของกุมาริกาแทบแตกเพราะภาพที่ลงไป ในภาพเป็นเขาที่เห็นหน้าตาแค่ครึ่งเดียวกำลังกอดกุมาริกาที่ใส่ชุดนอนอยู่ มีฉากหลังเป็นเตียงนอนและ...หืม ถ่ายติดน้องชมพูที่นอนกอดคุณดอลลี่อยู่ด้วย

“ผมว่าคุณต้องแก้ข่าวอีกรอบแล้วล่ะ” เขาส่งโทรศัพท์มือถือให้กุมาริกาดูเมื่อตอนนี้คนที่เข้ามาดูไอจีต่างก็พากันโฟกัสที่น้องชมพูด้วยสงสัยว่าสาวน้อยคือใคร บ้างก็ฮือฮาเรื่องความหล่อครึ่งหน้าของเขา บ้างก็บอกว่าคนรักของกุมาริกาเป็นพ่อม่ายลูกติด ที่หนักสุดคือบอกว่ากุมาริกาแอบมีลูก

“อ้าว เป็นงี้ไปได้” กุมาริกาหัวเราะตามผู้กองกรินทร์ก่อนจะเขียนแคปชั่นเพิ่มเติมเพื่อบอกว่าน้องชมพูคือหลานสาวของคนรักตัวเองและเธอคือคุณป้าของสาวน้อยแสนน่ารักคนนี้ พอแก้ข่าวเสร็จเธอก็โผเข้ามากอดผู้กองกรินทร์อีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะคุณลุงสายเปย์” แก้มนุ่มๆ ซุกไซ้อกแกร่งไปมาให้ผู้กองกรินทร์โอบกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขน “น่ารักขนาดนี้เอ...สงสัยน้ำเมยต้องมีรางวัลให้ซะแล้วสิ”

“คุณจะให้รางวัลผมหรอ”

“ค่ะ บัญชามาเลยค่ะเดี๋ยวน้ำเมยจะทำตามอย่างว่านอนสอนง่ายเลย”

“งั้น...”

กุมาริกาอยากจะกรี๊ดเป็นรอบที่ร้อยเมื่อสิ่งที่เขาบัญชาเธอมาก็คือ...เขาสั่งให้เธอลุกลงจากเตียงไปวิ่งรอบฐานกับเขาในตอนนั้นเลย แม้แต่น้องชมพูก็ยังถูกลากให้มาออกกำลังกายด้วย แต่วิ่งได้ไม่ทันไรสาวน้อยก็อ้อนจะขี่หลังคุณลุงแล้วผู้กองกรินทร์ก็เลยวิ่งออกกำลังกายโดยมีน้องชมพูขี่หลัง ยามที่พูดกับหลานสาวน้ำเสียงของเขาทั้งอ่อนโยนและอบอุ่นมาก แต่ยามหันมาพูดกับกุมาริกา...

“อู้อะไร ให้วิ่งแค่นี้แล้วอู้หรอเพิ่มอีกสิบรอบ ปฏิบัติ!!!”

ไม่!!! อารมณ์แสนหวานซึ้งเมื่อกี้นี้มันไปไหนแล้ว ฮื่ออออ นี่เธอเป็นทหารเกณฑ์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย นี่เธอเป็นเมีย เอ๊ย! เป็นคนรักของเขานะไม่ใช่ลูกน้องทหาร

“คูมป้าขา คูมป้าฉู้ๆ ค่า”

“ค่าๆๆ ป้ากำลังสู้อยู่” เธอร้องตอบกองเชียร์ตัวน้อยที่เกาะหลังคุณลุงอยู่ก่อนจะแยกเขี้ยวแยกคางใส่ผู้กองกรินทร์

“ชักสีหน้าใส่ผมหรอ เพิ่มอีกห้ารอบ ปฏิบัติ!!!”

ไอ้บ้า!!! กุมาริการ้องด่าในใจ จะหือก็ไม่ได้เดี๋ยวโดนเพิ่มอีกสิบรอบ เธอแค่เอาเรื่องงานถ่ายละครมาอ้างเพื่อจะได้มาอยู่กับเขาแต่เขากลับจริงจังให้กับการมาศึกษาดูงานของเธอมากๆ นี่เธอคิดถูกหรือคิดผิดที่มาหาเขากันล่ะเนี่ย

*******************************************

พี่ซีล ผู้ไม่เคยมีฉากหวานได้นานๆ แต่ก็เรียกน้องว่าเมียได้เต็มปาก

****************************

ไรท์ห่างหายไปเป็นเดือนต้องขออภัยทุกท่านด้วยนะคะ เนื่องจากที่ผ่านมาไรท์ไม่สบายหนักมากไข้สูง 39 องศา (แต่ไม่ได้เป็นโควิดนะคะ) และมีปัญหาเกี่ยวกับระบบหายใจทำให้แน่นหน้าอกมากจนหายใจไม่ได้ ช่วงแรกๆ คือไม่สามารถลุกขึ้นมานั่งได้เลยและต้องพบหมอตลอดไรท์เลยจำเป็นต้องพักงานเขียนนิยายเอาไว้ก่อนเพื่อรักษาตัว

เนื่องจากไรท์เคยป่วยแบบนี้เมื่อหลายปีก่อน และช่วงเดือนเมษาของปีนี้ก็เป็นอีกรอบ พอมาคราวนี้เลยอาการหนักกว่าทุกครั้ง ตอนนี้จมูกรับกลิ่นได้แค่ข้างเดียว(คาดว่าจะเป็นแบบนี้ตลอดไป) มีอาการไอไม่หยุด และหายใจหอบ

จากในไอจีไรท์แจ้งว่าจะลงตอนที่ 46 ตั้งแต่วันศุกร์แล้วแต่เพราะมีอาการไอไม่หยุดและแน่นหน้าอกมากก็เลยต้องพักไปอีกต้องขออภัยทุกท่านที่เฝ้ารอด้วยนะคะ

อาการที่เป็นหมอยังไม่ได้ฟันธง แต่สันนิษฐานคร่าวๆ ว่าเป็นภูมิแพ้และน้องแมวที่เลี้ยงเอาไว้ก็มีส่วน ตอนนี้ไรท์กลับมาอยู่ที่หอแล้วเพื่อพักฟื้นอาการและหวังว่าจะหายเป็นปกติในเร็วๆ นี้

**************

ส่วนนิยายก็จะยังเขียนต่อตามเดิมนะคะ ช่วยติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเด้อจ้า