47.ความน้อยใจ

พอวิ่งเสร็จผู้กองกรินทร์ก็พาเธอมาออกกำลังกายต่อ ทั้งดึงข้อ ดันพื้น ตอนที่เขาดึงข้ออยู่ข้างๆ เธอเขาก็มีน้องชมพูเกาะหลังแน่น พอดันพื้นน้องชมพูก็ยังนั่งอยู่บนหลังของเขาอีก ดูสนุกสนานอยู่คนเดียวราวกับคุณลุงพามาเล่นเครื่องเล่นก็ไม่ปานในขณะที่เธอ…

“พี่ซีล ไม่ต้องสมจริงขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ”

“ไม่ได้ ผมรับงานผู้กำกับกับผู้จัดละครของคุณมาแล้ว ละครเรื่องนี้เรตติ้งต้องพุ่งให้สมกับความทุ่มเทเทรนงานของผมเข้าใจมั้ย ถ้าเรตติ้งตกผมจะเล่นงานคุณ เอ้า! ดันพื้นบนบกแล้วไปดันพื้นต่อในสระ”

“หา” สระที่เขาพูดถึงก็คือบ่อโคลนที่อยู่ข้างๆ บ่อเลี้ยงปลาของฐาน นะ...นี่เขา...

“ทหารน่ะเขาไม่ห่วงหล่อห่วงสวยหรอก นี่เป็นการละลายพฤติกรรมของคุณก่อน ถึงจะเป็นแค่ละครแต่คุณก็ต้องเข้าใจบทบาทของทหารที่เขาต้องนอนกลางดินกินกลางป่า เข้าป่าไปหลายๆ วันบางทีก็ไม่ได้อาบน้ำ เลอะดินเลอะโคลนมันของธรรมดา”

“แต่น้ำเมยไม่ใช่ทหารจริงๆ นะคะ”

“แต่คุณเป็นนักแสดงและเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงได้รางวัลมาเยอะแยะ นักแสดงที่ดีและเก่งคือต้องเล่นให้คนดูเชื่อว่าคุณเป็นทหารจริงๆ เข้าใจหัวอกทหารจริงๆ ว่าเป็นยังไง”

“โหย งั้นไม่สอนน้ำเมยยิงปืน ปาระเบิดด้วยล่ะ”

“ผมเตรียม RPG ให้คุณได้ยิงแล้ว เดี๋ยวตอนบ่ายคุณจะได้ยิงเพราะผู้จัดละครให้งบค่าเสียหายผมมาเยอะ หึๆๆ”

“เย้ๆๆ น้อนจมปูก็จะยิงปืงด้วยค่ะคูมยุง” สาวน้อยที่เกาะหลังคุณลุงอยู่อยากยิงปืนด้วยเพราะน้องชมพูเคยเห็นคุณแม่ยิงปืนบ่อยๆ น้องชมพูอยากเก่งเหมือนคุณแม่

“ได้ค่ะ เดี๋ยววันนี้ยัยพวงยิงปืนอัดลมไปก่อนนะลูก”

คุณพระ! แกล้งเธอไม่พอยังจะสอนหลานยิงปืนด้วยหรอเนี่ย

สรุปวันนี้กุมาริกาก็เลยได้ฝึกวิชาทหารอย่างจัดเต็มและไม่ใช่แค่เล่นๆ แต่ยังเป็นการฝึกที่จริงจังและเป็นทางการมาก หลังจากกินมื้อเช้าเขาก็ให้จ่าปกรณ์มาเป็นครูสอนเรื่องระเบียบวินัยทหาร การยืน การวิ่ง การหันซ้ายขวา การวันทยหัตถ์ทั้งแบบมือเปล่าและแบบมีอาวุธ ทุกอย่างสมจริงสมจังไปหมดจนกุมาริกาเริ่มอินตามและตั้งใจฝึกโดยไม่งอแงอีก เธอแต่งชุดทหารพรานที่มอลลี่เตรียมมาให้ เกล้าผมให้เรียบร้อยแล้วก็ทาหน้าด้วยสีพรางหน้าอย่างสมจริงทุกอย่าง นี่ถ้าไม่มีน้องชมพูอยู่ด้วยเธอคงคิดว่าตัวเองเป็นทหารจริงๆ ไปแล้ว ระหว่างที่เธอยืนตากแดดฝึกระเบียบแถวอยู่สองลุงหลานก็กำลังผ่าแตงโมกินด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย น้องชมพูเกาะหลังคุณลุงซีลไม่ยอมปล่อยหรือไม่ก็สลับมานั่งตักของคุณลุงไม่ยอมห่างคุณลุงไปไหนเพราะน้องชมพูเริ่มรู้สึกว้าเหว่แล้วตามประสาเด็กหลงทางมาไกล ตอนถูกลักพาตัวไปนครพนมก็ยังมีคุณตาเชนทร์ คุณยายป่าน คุณยายทวดพุดตานกับป้าเพลงพิณคอยดูแล แต่ที่นี่...มีแต่คุณลุงทหารผู้ชาย คุณป้าน้ำเมยก็ไปเล่นสนุกอยู่คนเดียวกลางแดดเลยมีแค่คุณลุงซีลที่น้องชมพูอยู่ด้วยแล้วไม่รู้สึกกลัว

“คูมยุงขา คูมป้าเปงตะหางเหมืองคูมยุงเยยค่ะ”

“ยัยพวงก็จะเป็นทหารเหมือนลุงใช่มั้ยคะ”

“น้อนจมปูจะเปงคูมตำหนวดค่ะ” จะเป็นคุณตำรวจเหมือนคุณพ่อกับคุณแม่

“งั้นคุณตำรวจพวงต้องปกป้องลุงด้วยนะคะ อย่าให้ใครมารังแกลุงนะ”

“ค่ะ น้อนจมปูจะปกป้องคูมยุงเอง” ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มแฉ่งอวดฟันซี่น้อยๆ อย่างน่ารัก แค่นั้นยังไม่พอยังเอียงแก้มป้องๆ มาถูๆ กับแก้มของคุณลุงเป็นลูกแมวตัวน้อยๆ ให้คุณลุงได้รักได้หลง

ผู้กองกรินทร์กอดหลานรักไว้ในอ้อมแขนแล้วก็มองไปทางกุมาริกาที่ยืนหันซ้ายหันขวาตามคำสั่งของจ่าปกรณ์อยู่ การฝึกทหารกำลังเป็นไปอย่างเข้มข้นจนกระทั่งกุมาริกาหันผิด

“จ่า! นักเรียนหันผิดทำไมไม่สั่งทำโทษ!!!” เขาร้องว่าจ่าปกรณ์ทันที นายจ่าหนุ่มได้ฟังแล้วก็หัวจะปวด เขาจะไปกล้าสั่งทำโทษกุมาริกาได้ยังไงก็เธอไม่ใช่ทหารจริงๆ ผิดนิดๆ หน่อยๆ เขาก็ไม่อยากจะถือสาและที่สำคัญ...นี่เมียเจ้านายนะ ลำพังแค่เจ้านายต่อไปก็คงได้เป็นทาสเมียแล้วเขาจะกล้าหือได้ยังไง

“แค่หันผิดรอบเดียวเองนะคะที่รักขา”

“ใครที่รักคุณ! คุณเป็นนักเรียนทหารส่วนผมเป็นครูฝึก หันผิดรอบเดียวก็ถือว่าผิดอยู่ดีถ้าไปเล่นละครแล้วหันผิดๆ ถูกๆ คนดูทั้งประเทศได้หัวเราะเยาะแน่เพราะงั้น...ลงไปดันพื้นในสระห้าสิบครั้ง ปฏิบัติ!!!”

“ไม่!”

“ถ้าไม่เชื่อฟังงั้นก็เก็บของกลับบ้านไป คุณทำเรื่องมาที่นี่เพื่อมาฝึกและเรียนรู้วิชาทหารพราน ถ้าคุณไม่ตั้งใจฝึกและไม่ฟังคำสั่งของครูคุณก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ กลับไป!!!”

“ก็ได้ๆๆ” ด้วยเหตุนี้กุมาริกาก็เลยต้องจำยอมเดินลงไปที่สระน้ำหรือบ่อโคลนเพื่อดันพื้น ทุกๆ สิ่งที่เขาทำกับเธอถูกบันทึกเอาไว้หมดแล้ว รอให้เธอได้โอกาสก่อนเถอะเธอจะสั่งให้เขาลงมานอนคลุกโคลน กินโคลนแทนข้าวมันไปเลย ชริ! เรื่องแค่นี้ทำเป็นจริงจังไปได้

“โหพี่ซีล พี่จริงจังไปปะเนี่ย” อรินที่เพิ่งมาที่ฐานว่าขึ้น เห็นตอนแรกกุมาริกาบอกว่ามาเรียนวิชาทหารเพื่อเอาไปใช้ในการเล่นละครเขาก็ไม่คิดว่าจะฝึกจริงจังขนาดนี้ ดูสิ ตอนนี้เธอเลอะโคลนไปทั้งตัวแล้ว

“ก็เขาบอกว่าจะมาเรียนรู้วิชาทหารพรานที่นี่ ถ้าฝึกเล่นๆ แล้วจะไปเข้าใจอะไร”

“นั่นแฟนพี่นะ”

“เพราะเป็นแฟนนี่แหละเลยต้องฝึกหนัก เป็นแฟนทหารต้องอดทนสิบล้อชนก็ห้ามตาย” ตรรกะบ้าอะไรวะเนี่ย อรินแอบชักสีหน้าใส่ก่อนจะหันมายิ้มหวานๆ กับหลานสาวเมื่อน้องชมพูกระโดดเข้ามาหา

“แล้ววันนี้มาที่นี่มีอะไรรึเปล่า ซอมพอปลอดภัยดีใช่มั้ย” ประโยคสุดท้ายผู้กองกรินทร์หันมาถามซอมพอที่ตามอรินมาด้วย ตอนนี้ซอมพอกลับมาแต่งชุดม้งแล้ว หน้าตาดูสดใสพร้อมซุกซนได้จนเขาคลายกังวลลง

“ปลอดภัยดีค่ะ วันนี้ซอมพอเพิ่งกลับบ้านไปเก็บข้าวของเพื่อมาอยู่กับคุณหมอที่หน่วย คุณหมอบอกพ่อกับแม่ว่าจะให้ซอมพอไปช่วยงานที่หน่วยเลยต้องไปค้างที่นั่นพ่อกับแม่ก็เลยไม่ได้ว่าอะไร” เพราะเรื่องที่จะถูกลักพาตัวซอมพอไม่กล้าบอกพ่อกับแม่เพราะกลัวว่าทั้งสองคนจะเป็นห่วง

“ซอมพอเอาชุดม้งของเด็กมาให้น้องชมพูแล้วพ่อก็ฝากของกินมาให้ผู้กองด้วย” จากบ้านของเธอ ก่อนจะถึงหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนก็ต้องผ่านฐานของผู้กองกรินทร์เสียก่อนซอมพอจึงแวะเอาของมาให้

“ส่วนนี่...ฝากให้เขาด้วยค่ะ” ซอมพอมองไปทางสระน้ำที่กุมาริกากำลังดันพื้นอยู่พลางทำค้อนใส่ก่อนจะยื่นถุงอีกใบไปให้ผู้กองกรินทร์ ซึ่งของที่อยู่ในถุงอีกใบก็คือชุดม้งแบบที่เธอใส่ เห็นคราวก่อนกุมาริกาบอกว่าอยากใส่เธอก็เลยเอามาให้สองสามชุด

“ขอบใจซอมพอมากนะแล้วก็ฝากขอบคุณลุงผู้ใหญ่ด้วย”

“ขอบคุงค่า” น้องชมพูก็รีบยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณด้วยอีกคนเพราะชุดม้งของเด็กน่ารักมากๆ จนอยากจะใส่แล้ว

“คูมน้าขา น้อนจมปูจะใส่ชุดจ๋วยๆ ค่ะ” เสียงใสๆ อ้อนบอกคุณน้าอรินที่อุ้มตัวเองอยู่ นิ้วน้อยๆ ชี้มาที่ชุดม้ง ชอบเป็นพิเศษก็ตรงหมวกที่ประดับด้วยลูกปัดกับห้อยพูและปอมๆ สีขาวนี่แหละ

“ได้เลย งั้นเรามาแต่งตัวสวยๆ กันนะคะ” แล้วน้ากับหลานก็เริ่มใส่ชุดม้งกันมันตรงนี้นี่แหละ

กุมาริกาที่ดันพื้นอยู่หันมาเห็นความครึกครื้นก็ต้องหยุดมอง อรินกำลังช่วยใส่ชุดม้งให้น้องชมพู ดูกะหนุงกะหนิงมุ้งมิ้งเป็นคู่น้าหลานที่น่ารักแต่อีกคู่นั้น...เห็นแล้วก็น่าหมั่นไส้เมื่อผู้กองกรินทร์แบ่งแตงโมให้ซอมพอกินด้วย ทั้งสองคนพูดคุยอะไรกันก็ไม่รู้รู้แค่ว่าผู้กองกรินทร์ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะกับซอมพอแล้วก็โคลงศีรษะของซอมพอไปมา จากนั้นทั้งสองคนก็ไปชื่นชมความน่ารักของน้องชมพูที่แต่งชุดม้งสีขาวประดับผ้าปักลายและลูกปัดสีสวย

“เฮ้อ! รู้สึกเหมือนมาเป็นส่วนเกินเลย” กุมาริกาเลิกดันพื้นแล้วลุกมานั่งหงอยที่ขอบสระ จ่าปกรณ์ที่ยืนคุมเธออยู่ได้ยินเข้าก็เลยหันไปมองผู้กองกรินทร์กับซอมพอตาม

“ผู้กองแกเอ็นดูซอมพอแบบน้องสาวน่ะครับคุณน้ำเมยอย่าคิดมากเลย เห็นแบบนี้แต่เวลาที่ซอมพอดื้อมากๆ ก็ถูกผู้กองดุจนแหกปากร้องไห้อยู่บ่อยๆ เหมือนกัน”

“ผู้กองของจ่าสนิทกับซอมพอมากหรอคะ”

“ครับ สนิทมากแต่ผู้กองแกก็ไม่ได้คิดอะไรกับซอมพอหรอกครับ แกแค่หวงซอมพอไว้ให้หมออริน แกอยากให้สองคนนี้รักกันน่ะครับ” หวงไว้กินเองมากกว่ามั้ง ดูสิ เวลาอยู่กับซอมพอเขาดูใจดีกับซอมพอมาก ยิ่งซอมพอเอาชุดม้งสวยๆ มาให้น้องชมพูแบบนี้ก็เท่ากับได้ใจของผู้กองกรินทร์ไปมากขึ้น

“คูมป้าขาๆ” อาการเซ้งๆ ของกุมาริกาหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อหลานสาวตัวน้อยวิ่งเข้ามาอวดชุดม้ง ให้ตายสิน้องชมพูแต่งชุดม้งแล้วน่ารักเป็นบ้าเลย ตัวป้อมๆ ขาวๆ พอมาแต่งชุดม้งแบบนี้นะนี่มันตุ๊กตาเดินได้ชัดๆ น่ารักที่สุดเลยหลานป้าเมย น่ารักแบบนี้น่าพาเข้าวงการมากๆ เพราะป้ามอลลี่ของเธอก็เล็งน้องชมพูเอาไว้เหมือนกันแต่ติดตรงที่น้องชมพูเป็นหัวใจของคนบ้านสุวรรณเวชป้ามอลลี่ของเธอเลยไม่กล้าจู่โจม ก็รู้ๆ อยู่ว่าบ้านนี้หวงน้องชมพูกันมาก

“คูมป้าขา น้อนจมปูจ๋วยมั้ยคะ” ว่าแล้วสาวม้งตัวน้อยก็หมุนตัวให้คุณป้าดู

“ทั้งสวยทั้งน่ารักที่สุดในโลกเลยค่ะ”

“คิกๆๆ” พอถูกคุณป้าชมสาวม้งตัวน้อยก็ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะอย่างขวยเขินและถูกใจ น้องชมพูก็คิดแบบคุณป้าเหมือนกัน

“อย่าไปเข้าใกล้คุณป้านะยัยพวง คุณป้าเลอะโคลนทั้งตัวเดี๋ยวชุดสวยๆ ที่น้าซอมพอเอามาให้จะเลอะ” ผู้กองกรินทร์รีบวิ่งเข้ามาหิ้วสาวม้งตัวน้อยขึ้น ด้วยพื้นริมสระตรงนี้ค่อนข้างเปียกเขาเลยกลัวหลานจะลื่นแล้วพลัดตกลงไปในโคลน แต่กุมาริกากลับคิดไปอีกแบบ...คิดว่าเขาคงจะรังเกียจโคลนที่ตัวเธอทั้งๆ ที่เขาเป็นคนบอกให้เธอลงบ่อโคลนเองแท้ๆ

“ส่วนคุณ ดันพื้นครบแล้วหรอ” ดู๊!!! ยังจะมีหน้ามาถามแมวๆ แบบนี้อีกหรอเนี่ย

กุมาริกาเท้าสะเอวจ้องหน้าผู้กองกรินทร์ทันที ทั้งโกรธทั้งน้อยใจที่เขาทำแบบนี้แต่เธอก็จะไม่ทนแล้ว

“น้ำเมยจะไปอาบน้ำ”

“ดันพื้นครบแล้วหรอ”

“น้ำเมยจะไปแก้ผ้าอาบน้ำที่น้ำตก ถ้าอยากให้ดันพื้นต่อก็ตามไปสั่งที่นู่นเอาแล้วกัน”

ยังไม่ทันที่ผู้กองกรินทร์จะได้ว่าอะไรก็มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาภายในฐานของเขาจนทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว ทหารพรานหลายคนที่อยู่บริเวณนี้เริ่มทำตัวกันไม่ถูกเมื่อเห็นพลเอกคีรินทร์เดินลงมาจากรถเป็นคนแรก ผบ.ทบ.เล่นมาเยือนถึงฐานแบบนี้ทุกๆ คนเลยทั้งเกร็ง ทั้งประหม่าไปหมดถึงแม้ว่าพลเอกคีรินทร์จะไม่ได้แต่งเครื่องแบบทหารมาและเป็นการมาแบบส่วนตัวก็ตาม

“น้องชมพู น้องชมพูลูกแม่!” คนที่ลงจากรถมาเป็นคนที่สองก็คือแก้วเจ้าจอม ด้วยความเป็นห่วงและคิดถึงลูกเธอจึงรีบวิ่งเข้ามาหาทุกคนในเดี๋ยวนั้น แค่ได้เห็นหน้าลูกคนเป็นแม่ก็ทั้งโล่งใจและดีใจที่สุดแล้ว

“คูมแม่ขา!” ผู้กองกรินทร์ปล่อยตัวหลานลงเพื่อให้น้องชมพูได้วิ่งเข้าไปหาแก้วเจ้าจอมก่อนที่ทั้งสองแม่ลูกจะโผเข้ากอดกันแน่น แก้วเจ้าจอมทั้งกอดทั้งหอมลูกสาวตัวน้อย น้ำตาคลอด้วยความโล่งใจที่เห็นว่าลูกยังปลอดภัยดีอยู่ เธออยากจะมาหาลูกตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าลูกติดรถพี่ชายมาแล้วแต่พลเอกคีรินทร์ก็บอกให้เธออดใจรอเพื่อจะได้เดินทางมารับน้องชมพูด้วยกันหลังจากที่ไปส่งครอบครัวของพ่อตาและแม่ยายของเขาที่อุทัยธานีแล้ว

“น้อนจมปูคิกถึงคูมแม่ค่ะ คูมแม่ขา” สองแขนน้อยๆ กอดคอคุณแม่แน่น อุ่นใจที่สุดเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของแม่

“ปี้จมปู!!!” น้องโมกร้องเรียกหาพี่สาวบ้างเมื่อคุณพ่ออุ้มลงมาจากรถ หนุ่มน้อยรีบวิ่งเข้ามากอดพี่สาวด้วยความคิดถึง ชีวิตของน้องโมกขาดพี่ชมพูไม่ได้

“ต้าวโมก” พอลูกๆ กอดกันกลมแก้วเจ้าจอมก็กอดลูกทั้งสองคนเอาไว้แนบอก เธอหันมายิ้มทั้งน้ำตาให้ผู้กองกรินทร์ รู้สึกขอบคุณพี่ชายเหลือเกินที่ช่วยดูแลน้องชมพูให้

“คูมป้อขา” กอดคุณแม่กับน้องชายแล้วน้องชมพูก็โผเข้ามากอดคุณพ่อด้วยเมื่อสารวัตรพนาเข้ามานั่งลงข้างๆ ทั้งสี่คนพ่อแม่ลูกนั่งกอดกันด้วยความคิดถึงสุดหัวใจกุมาริกาเห็นแล้วก็อบอุ่นหัวใจตาม ช่างเป็นครอบครัวที่น่ารักอะไรแบบนี้...เธอมองสารวัตรพนาที่โอบกอดลูกเมียไว้ในอ้อมแขน เป็นการกอดและคุ้มกันภัยให้ เธออยากมีครอบครัวแบบนี้จังเลย

“น้องชมพูปลอดภัยดีนะลูก โธ่ลูกแม่ทำไมดื้อแบบนี้”

“ใช่ค่ะ ซนแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะรู้มั้ย” สารวัตรพนาว่าตาม สีหน้าเริ่มนิ่งขึ้นเมื่อจ้องหน้าสาวม้งตัวน้อย ความน่ารักของลูกสาวในชุดม้งทำให้หัวใจของคุณพ่อเหลวจนละลายไปหมด แต่เพราะต้องสั่งสอนลูกเลยต้องข่มใจทำเสียงดุเข้าไว้

“น้องชมพูรู้มั้ยลูกว่าทำให้ทุกคนเป็นห่วงกันมากแค่ไหน คุณทวด คุณตาคุณยายแล้วก็คุณแม่ทุกๆ คนเป็นห่วงน้องชมพูมากเลยนะคะ คุณทวดกับคุณยายร้องไห้หาน้องชมพูไม่หยุดเลย คุณแม่ก็ร้องไห้เหมือนกัน”

“โอ๋ๆๆ คูมแม่ขาโอ๋ๆๆ” พอรู้ว่าคุณแม่ร้องไห้น้องชมพูก็รีบโอ๋ทันที ทั้งกอดโอ๋คุณแม่ ทั้งเช็ดน้ำตาแล้วก็จุ๊บคุณแม่ด้วย สารวัตรพนาต้องข่มใจแล้วข่มใจอีกเมื่อความน่ารักของลูกมันทำให้เขาดุต่อไม่ลง แต่ก็ต้องหักใจแล้วดึงน้องชมพูกลับเข้าไปหาอีกครั้ง

“มานี่ค่ะ คราวนี้คุณพ่อต้องทำโทษน้องชมพูแล้วนะคะ” ว่าแล้วสารวัตรพนาก็ดึงไม้เรียวอันเล็กๆ ออกมา ไม่ได้ตั้งใจจะตีแรงๆ ให้ลูกเจ็บ เขาจะตีเบาๆ และสอนให้ลูกได้รู้ว่าความซุกซนคราวนี้เป็นการกระทำที่ไม่น่ารักต่อไปห้ามทำอีก “คุณพ่อจะขอตีน้องชมพูหนึ่งทีนะคะ น้องชมพูทราบมั้ยคะว่าการแอบขึ้นไปเล่นบนรถคนเดียวมันอันตรายแค่ไหน ถ้าคุณลุงไม่เจอน้องชมพู ถ้าน้องชมพูถูกขังอยู่ในรถหรือถ้าขึ้นรถผิดคันเป็นรถของคนแปลกหน้าล่ะคะ คุณพ่อเคยบอกแล้วไม่ใช่หรอคะว่าไม่ให้มาเล่นใกล้ๆ รถ”

“...” สาวน้อยทำหน้างงๆ ไม่คิดว่าแค่มาเที่ยวที่นี่กับคุณลุงจะต้องถูกทำโทษด้วย “น้อมจมปูมาเที่ยวค่ะคูมป้อ” เสียงเล็กๆ ใสๆ พยายามอธิบายอย่างไร้เดียงสา สารวัตรพนาขมกรามแน่นอย่างอดทนอดกลั้นเพราะความน่ารักและเสียงใสๆ ของลูกกระแทกใจอย่างแรงจนทุกๆ คนพากันแอบขำเมื่อคุณพ่อกำลังพยายามใจแข็งดุลูก

“คุณพ่อขอตีน้องชมพูหนึ่งที น้องชมพูโอเคมั้ยคะ”

“ไม่โอเคเว้ย!!!” ยังไม่ทันที่น้องชมพูจะตอบเสียงของผู้กองกวินทร์ก็ดังขึ้นเมื่อเขาขับรถอีกคันตามพลเอกคีรินทร์มา พอลงจากรถได้เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาหลาน “อะไรวะพี่พนา เรื่องแค่นี้ทำไมต้องตีกันด้วยฮะ”

“ถอยไปเรนเจอร์ พี่จะสอนลูก”

“ไม่ถอย! จะสอนก็สอนแค่ปากสิทำไมต้องตียัยปักเป้า มีสิทธิ์อะไรมาตีหลานผมฮะ”

“ก็สิทธิ์ความเป็นพ่อไงมึงงงอะไร พ่อลูกเขาจะอบรมสั่งสอนกัน”

“ก็สั่งสอนแต่ปากไปเซ่แต่พี่ห้ามมาตียัยปักเป้าของผมเด็ดขาด ใครก็ตามห้ามแตะต้องยัยปักเป้ากับต้าวโมก ห้ามตี ห้ามทำให้เจ็บตัว! ถ้าอยากตียัยปักเป้ากับต้าวโมกก็ต้องข้ามศพผมไปก่อนเว้ย!!!”

“แต่กูเป็นพ่อของหลานมึงนะ”

“อย่าว่าแต่เป็นพ่อเลย ต่อให้เป็นพระเจ้าพระเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาตีหลานของผม!” ผู้กองกวินทร์รีบอุ้มทั้งน้องชมพูและน้องโมกไปกอดเอาไว้แน่น เกือบไปแล้ว...เขาเกือบมาช่วยชีวิตหลานของเขาไม่ทัน

สารวัตรพนาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อกับไอ้ลุงประสาทเสียนี่ เขาแค่จะตีลูกเบาๆ ไม่ได้จะตีให้เจ็บแค่จะตีให้ลูกพอได้รู้ว่าคราวนี้เล่นซนเกินไป มันเป็นแค่ลุงยังรักหลานขนาดนี้ เขาเป็นพ่อแท้ๆ เขารักลูกมากกว่ามันเป็นไหนๆ

“เออ พี่เรนเจอร์คะ น้องเพลงว่าพี่พนาเขาก็ไม่ได้จะสั่งสอนรุนแรงหรอกค่ะ เขาเป็นพ่อลูกกันนะคะ” เพลงพิณที่มากับผู้กองกวินทร์ด้วยก็ไปต่อไม่เป็นเหมือนกันเมื่อคุณลุงรักหลานๆ ขนาดนี้

“ไม่ค่ะน้องเพลง พี่จะไม่ยอมให้ใครมาตีหลานพี่ เราเองก็เหมือนกัน!” ว่าแล้วก็หันมาทางแก้วเจ้าจอม “เป็นแม่ประสาอะไรทำไมถึงยอมให้ผัวมาตีลูก”

“อ้าว” ก็พ่อลูกเขาจะอบรมสั่งสอนกันนี่ “ไนเปอร์กับพี่พนาเราแบ่งหน้าที่กันสอนลูกน่ะ ไนเปอร์มีหน้าที่สอนคิวบู๊ให้ลูก สอนมวยให้ลูก สอนลูกยิงปืน ส่วนพี่พนาจะอบรมสั่งสอนเรื่องมารยาท พฤติกรรมและระเบียบวินัย”

“สลับหน้าที่กันรึเปล่า”

“ไม่นะ เรื่องมารยาทไนเปอร์คิดว่าพี่พนาน่าจะสอนลูกได้ดีกว่าไนเปอร์ พี่พนาเป็นผู้ใหญ่ เป็นคนดีมีวุฒิภาวะ เป็นสุภาพบุรุษ เลี้ยงลูกก็เก่ง สอนลูกเก่ง ใจดี นิสัยดี เป็นแบบอย่างที่ดี เป็นพ่อที่น่ารัก เป็นสามีที่ดี....”

“พอๆๆ ไม่ต้องมาอวยผัวฟังแล้วอยากจะอ้วก”

“ก็อ้วกซะสิ ถ้าไม่อ้วกก็กลืนกลับลงคอไปเลย” เรื่องให้เถียงกับพี่ชายแก้วเจ้าจอมพร้อมสู้ตายเสมอ ผู้กองกวินทร์ที่ไม่เคยเถียงชนะน้องสาวหันมาจ้องสารวัตรพนาอย่างเอาเรื่องเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังถือไม้เรียวอยู่ เรื่องอื่นเขายอมได้แต่เรื่องตีหลานเขาไม่ยอมเด็ดขาด

“ไปยัยปักเป้า ต้าวโมก ไปอยู่กับลุงดีกว่า” ว่าแล้วก็หอบหิ้วหลานๆ ไปทางบ้านพักของผู้กองกรินทร์ ด้วยเมื่อก่อนผู้กองกวินทร์เคยสลับตัวกับพี่ชายมาทำหน้าที่แทนอยู่บ่อยๆ ที่ฐานปฏิบัติการแห่งนี้จึงเป็นสถานที่คุ้นเคยสำหรับเขา

“ไอ้ลุงประสาทเสียรักหลานไม่ถูกทาง เป็นแค่ลุงแล้วทำมารู้ดีไปกว่าพ่อ”

“ทำไม เป็นลุงแล้วรู้ดีกว่าพ่อไม่ได้หรอ” คำๆ นี้มันบาดหูพลเอกคีรินทร์เป็นอย่างมาก ในฐานะที่เขาก็เป็นลุงที่รักหลานมากๆ จนเอาหลานมาเป็นลูกบุญธรรม เขารักผู้กองสองแฝดและแก้วเจ้าจอมเหมือนลูกแท้ๆ และเป็นความรักที่บริสุทธิ์ เขาคิดมาตลอดว่าทั้งสามคนพี่น้องคือลูกในไส้ของเขา “จะลุงจะพ่อก็รักลูกเท่าๆ กันนั่นแหละ รักมากด้วย” ในทุกๆ เรื่องพลเอกคีรินทร์กับสารวัตรพนาจะรู้ใจและเข้าขากันได้ดี พลเอกคีรินทร์เข้าข้างสารวัตรพนามากกว่าผู้กองกวินทร์ที่มีนิสัยเป็นเด็กๆ ด้วยซ้ำแต่ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ ในฐานะของคนเป็นลุงที่รักหลานมากเหมือนกันพลเอกคีรินทร์เลยเลือกอยู่ข้างผู้กองกวินทร์ แก้วเจ้าจอมหันมายิ้มกับผู้กองกรินทร์ด้วยซาบซึ้งกับความรักที่พลเอกคีรินทร์มีให้ พ่อภูรักพวกตนเสมอแก้วเจ้าจอมรู้ดี

สารวัตรพนาก็ลืมไปว่าพลเอกคีรินทร์กับผู้กองกวินทร์ดันเป็นลุงที่รักหลานมากๆ เหมือนกันเรื่องนี้เขาก็เลยไม่เถียงพ่อตา ลุงรักหลานมากๆ แบบนี้มันเป็นเรื่องที่ดีแต่เรื่องคำสอนนั้นเขาคงยอมไม่ได้ ถ้าให้ท้ายมากๆ เดี๋ยวลูกเขาได้เอาแต่ใจจนเสียคนกันพอดี เขายกมือขึ้นไหว้ขอโทษพลเอกคีรินทร์แล้วก็รีบตามผู้กองกวินทร์ไปงานนี้เขาต้องเคลียร์กันกับน้องชมพูให้รู้เรื่อง

“โธ่พ่อภูขา พี่พนาเขาก็แค่จะสอนลูกเองนะคะ พี่เรนเจอร์แหละโอ๋หลานเกินไป” แก้วเจ้าจอมทำค้อนผู้กองกวินทร์ลับหลัง

“เรื่องสอนลูกสารวัตรเขาทำถูกแล้วล่ะ แต่พ่อแค่...แค่อยากให้รู้ว่าบางทีคนเป็นลุงมันก็รักหลานพอๆ กับพ่อแม่แท้ๆ แหละ รักเหมือนลูกในไส้ให้ตายแทนก็ยังได้” เล่นบอกรักกันแบบนี้พลเอกคีรินทร์ก็อดเขินไม่ได้เมื่อเห็นผู้กองกรินทร์กับแก้วเจ้าจอมแอบยิ้มให้กันเขาเลยทำเป็นหันไปทางคนอื่นๆ บ้างก่อนจะมาสะดุดตากับกุมาริกาที่เลอะโคลนไปทั้งตัวแล้วยังทาสีพรางหน้าด้วย เธอยกมือขึ้นไหว้เขาแล้วยิ้มแหยๆ ให้ ทำไมว่าที่ลูกสะใภ้ของเขาถึงมีสภาพแบบนี้กันล่ะเนี่ย

“เล่นแรงไปรึเปล่าซีล” เขาหันไปถามลูกชายที่คาดว่าน่าจะเป็นตัวต้นเรื่อง พ่ออุตส่าห์ส่งแฟนมาอยู่ด้วยแล้วทำไมถึงแกล้งกันแบบนี้

“น้ำเมยเขาชอบน่ะครับ เขาอยากรู้จักความเป็นทหารพรานให้ละเอียดลึกซึ้งผมก็เลยจัดให้”

“อ้อหรอคะ” คนที่มอมแมมอยู่ทำค้อนใส่เขา เธออยากรู้จักเขาให้ละเอียดแค่คนเดียว ไม่ใช่อยากรู้จักอาชีพนี้แบบละเอียดเสียหน่อย

“วันนี้ไม่ต้องฝึกอะไรแบบนี้แล้วล่ะ หนูน้ำเมยไปอาบน้ำอาบท่าเถอะลูก”

“ค่ะพ่อภู น้ำเมยก็ว่างั้นแหละค่ะ” ท่าน ผบ.ทบ.มาช่วยชีวิตเธอเอาไว้แท้ๆ กุมาริกาค้อนใส่ผู้กองกรินทร์อีกที มีพ่อของเขามาอยู่ด้วยแบบนี้เขาคงหาเรื่องแกล้งเธออีกไม่ได้แล้ว

“เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อนคุณน้ำเมยนะคะ” เพลงพิณอยากจะช่วยกุมาริกาล้างโคลนออกแต่ก็ถูกแก้วเจ้าจอมดึงเอาไว้เสียก่อนก่อนจะหลิ่วตาไปทางพี่ชายตัวเอง

“น้องเพลงไปห้ามมวยพี่เรนเจอร์กับพี่พนากับพี่ดีกว่าค่ะ ส่วนเรื่องอาบน้ำ...พี่ซีลเขาคงช่วยคุณน้ำเมยได้ดีกว่าเรา”

“อ้อ จริงด้วยค่ะ” เพลงพิณแอบขำเบาๆ อย่างเห็นด้วย ผู้กองกรินทร์เป็นคนแกล้งกุมาริกาเขาก็ต้องรับผิดชอบสินะ แม้แต่พลเอกคีรินทร์ก็ยังเห็นด้วยจนสุดท้ายผู้กองกรินทร์ที่ถูกทุกคนกดดันก็เลยต้องหิ้วตัวพากุมาริกาไปอาบน้ำที่น้ำตกหลังบ้าน

พอได้อาบน้ำอาบท่าจนตัวสะอาดกุมาริกาก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เธอว่ายน้ำลอยคออยู่ที่สระน้ำใสไปมาแล้วแกล้งวักน้ำขึ้นไปใส่ผู้กองกรินทร์ที่ยืนเฝ้าอยู่บนฝั่ง บอกให้ลงมาเล่นน้ำด้วยกันก็ไม่ยอมยืนเป็นยักษ์อยู่นั่นแหละ

“น้ำเมยยังต้องไปเรียนยิงปืนอยู่มั้ยคะ”

“ยังต้องยิงอยู่แต่คงไม่ใช่วันนี้ วันนี้ถือว่าบุญคุณยังมีอยู่ที่พ่อผมมา พ่อผมกลับไปเมื่อไหร่นะ หึๆๆ”

คนบ้าโรคจิต!

“แล้ว...พ่อภูมาคนเดียวหรอคะ คุณป้าเอื้อย หมวดรีคอนกับคุณมารีนล่ะ” ไหนจะพลโทกรันณ์กับราชาวดีอีก ก็ไหนว่าจะมารับน้องชมพูกันไง

“ป้าเอื้อยรอพ่อภูอยู่ที่บ้านพักของรีคอนน่ะ นอกจากที่ฐานริมชายแดนรีคอนเขาประจำการหลักๆ อยู่ที่กองพันทหารราบที่ 2 กรมทหารราบที่ 14 เขาจะเข้าฐานมาแค่ภารกิจเฉพาะกิจเท่านั้นส่วนน้องมารีนก็อยู่ด้วยกัน กว่าจะเข้ามาที่นี่ได้การเดินทางค่อนข้างลำบากรีคอนเลยเป็นห่วงป้าเอื้อยเขาเลยให้ป้าเอื้อยรอพ่อภูอยู่ข้างนอก คืนนี้พ่อภูจะค้างที่นี่หนึ่งคืนแล้วพรุ่งนี้ถึงจะพาน้องชมพูออกไป ส่วนพ่อกับแม่ของผมไม่ได้มา พ่อผมติดงานด่วนที่ค่ายก็เลยต้องรีบไปจัดการ พ่อผมติดแม่แก้มมาก ก็เลยต้องมีแม่แก้มตามไปด้วยทุกที่”

“แล้ว...พี่ซีลจะติดน้ำเมยแบบนี้บ้างมั้ยคะ น้ำเมยก็พร้อมจะตามพี่ซีลไปทุกที่นะ”

“ไม่ ไม่มีคุณอยู่ใกล้ๆ แล้วผมสบายใจกว่า”

“ทำไมพี่ซีลชอบพูดให้น้ำเมยเสียใจจังเลย...ทีกับซอมพอ”

“ซอมพอเกี่ยวอะไรด้วย เดี๋ยวนี้ซอมพอเขาเป็นเด็กดีว่าง่ายขึ้นเยอะ เมื่อก่อนซอมพอซนกว่านี้มากเขาชอบแอบมามองผม ชอบมาป่วนที่นี่อยู่บ่อยๆ จนผมต้องดุไปหลายครั้ง แต่พอเขาเรียนจบมีการมีงานทำก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น วางตัวดี พอรู้ว่าผมมีคุณเขาก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับผมอีก ผมไม่อยากให้คุณมองซอมพอในแง่ร้ายนะ”

เธอก็ยังไม่ได้บอกว่าซอมพอไม่ดีเลย...เขาใจดีกับคนอื่นเสมอยกเว้นเธอคนเดียว กุมาริกาทำหน้าเศร้าแล้วว่ายน้ำเข้ามาหาผู้กองกรินทร์เมื่อเขานั่งยองๆ ลงริมสระน้ำแล้วแกล้งวักน้ำใส่เธอบ้าง

“พี่ซีล”

“ว่ายังไง หืม” ผู้กองกรินทร์หยุดวักน้ำใส่เธอเมื่อเห็นว่ากุมาริกาดูหงอยๆ กลับมาหาเขารอบนี้เธอดูไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อเดือนก่อนเลย

“...พี่ซีลจำที่น้ำเมยเคยบอกได้มั้ย น้ำเมยจะไปจากพี่ซีลก็ต่อเมื่อน้ำเมยทุ่มเททุกอย่างให้พี่ซีลแล้วพี่ซีลทุ่มทุกอย่างทิ้ง...น้ำเมยกลัวพี่ซีลทุ่มหัวใจของน้ำเมยทิ้ง”

“ทำไมมาพูดเรื่องนี้ แค่ฝึกทหารวันนี้มันก็ทำให้คุณคิดว่าผมจะทุ่มทุกอย่างทิ้งแล้วหรอ”

ไม่ใช่เรื่องฝึกทหารหรอก ฝึกทหารแค่นี้เธอทนได้แต่ที่เธอน้อยใจก็คงเป็นเพราะเรื่องที่เขาห่วงหาทุกคนยกเว้นเธอ

“...อยากรู้จังค่ะ ถ้าน้ำเมยตายพี่ซีลจะร้องไห้มั้ย” ไม่พูดเปล่าแต่กุมาริกายังขึ้นจากสระน้ำแล้วเข้าไปกอดเขาแน่น เธอซุกหน้าแนบอกของเขา “น้ำเมยรักพี่ซีลมากนะ”

“ให้ฝึกทหารแค่นี้ก็น้อยใจแล้วหรอ” ผู้กองกรินทร์ที่ไม่รู้อะไรว่าขำๆ แล้วโอบกอดกุมาริกาตอบ เขาจูบลงที่ศีรษะของเธอแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “อยากทุ่มเทอะไรก็ทุ่มมา ผมสัญญาว่าจะไม่มีวันทุ่มมันทิ้ง”

“ทั้งตัว หัวใจแล้วก็ชีวิตของน้ำเมย น้ำเมยยกให้พี่ซีลนะคะ”

“ผมเอาแค่หัวใจก็พอ ส่วนตัว...ค่อยเอาหลังแต่งงาน แล้วผมก็ไม่เอาชีวิตของคุณหรอกเพราะชีวิตคุณก็ยังเป็นของคุณอยู่”

“น้ำเมยเต็มใจจะให้ น้ำเมยรักพี่ซีล”

ผู้กองกรินทร์ยิ้มรับอย่างอ่อนโยนคิดว่ากุมาริกาคงแค่งอแงเรื่องที่ฝึกทหารหนัก งั้นเขาจะไม่แกล้งฝึกโหดๆ กับเธอแล้วกัน “ผมก็รักคุณ” รักมากด้วย เขาช่างโชคดีเหลือเกินที่ถูกเธอรักแบบนี้

“รีบอาบน้ำเถอะจะได้กลับบ้านพัก เรนเจอร์มันคงรอคิวจะพาเมียมาดูน้ำตกที่นี่ไหนจะไนเปอร์อีก ที่น้ำตกนี่เป็นที่ที่เราสามคนพี่น้องมีความทรงจำดีๆ และผูกพันอยู่ พอมีคนรักแล้วเราก็อยากจะพาคนรักมาที่นี่”

“น้ำเมยอาบเสร็จตั้งนานแล้วค่ะ เมื่อกี้นี้แค่ว่ายน้ำเล่น พี่ซีล...เช็ดตัวกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้ำเมยได้มั้ยคะ”

“ผมทำไม่เป็น” ยัยเด็กนี่จะหาเรื่องอ่อยเขาอีกแล้ว

“พี่ซีลยังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้องชมพูได้เลย” ก็มันไม่เหมือนกันนี่ นั่นมันอาบน้ำเปลี่ยนชุดให้หลาน ส่วนนี่เมีย...เขาตั้งใจว่าจะกินหลังแต่งงานขืนให้เขาทำตอนนี้เขาได้ตบะแตกพอดี เล่นใส่บิกินี่ขนาดนี้แค่มองเขาก็วูบวาบๆ ไปทั้งตัวแล้ว

“นั่นมันหลาน”

“งั้นก็คิดว่าน้ำเมยเป็นหลานสิคะ...คุณลุง”

“ตัวโตแบบนี้ผมคิดเป็นหลานไม่ลง”

“แล้วคิดเป็นอะไร”

“เมีย” ว่าแล้วก็เก๊กแตกหลุดยิ้มออกมาอย่างเขินๆ กุมาริกาเห็นแล้วก็อดหัวเราะใส่ไม่ได้เมื่อเจ้าชายน้ำแข็งเผลอยิ้มกว้างขนาดนี้ไหนจะเขินจนหน้าแดงลามไปถึงใบหูอีก มุมน่ารักๆ แบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ จากที่น้อยใจๆ เขาอยู่แค่ได้เห็นรอยยิ้มของเขากุมาริกาก็ใจอ่อนแล้ว เธอกระแซะเข้าไปเบียดเขาอีก จับสองมือของเขาให้โอบกอดเธออย่างไม่มีหวงตัว

“วันนี้แดดดีจัง” เธอทำเป็นมองนกมองไม้และบรรยากาศรอบๆ ตัว “บรรยากาศดี อากาศดี แดดดี ส่วนคนนี้...แดดดี๊” นิ้วเล็กๆ จิ้มลงมาบนอกแกร่งพร้อมกับลูบไล้เบาๆ ผู้กองกรินทร์ที่พยายามหุบยิ้มอยู่ก็เลยถลึงตาดุใส่อีก

“แดดดี๊อะไรผมไม่ใช่พ่อคุณ ถ้าคิดถึงพ่อก็รีบกลับบ้านไปหาพ่อ ออกจากป่าไปเลยไป”

“เฮ้อ มุกนี้เล่นกับคนแก่ไม่ได้จริงๆ” ว่าจะหาเรื่องเรียกว่าแดดดี๊ซักหน่อย งั้นกลับไปเรียกว่าคุณลุงแบบเดิมดีกว่ามั้ง

ผู้กองกวินทร์ยืนจังก้าอยู่ที่ระเบียงบ้านพักของผู้กองกรินทร์ระหว่างดูสารวัตรพนาปฐมเทศนาลูกสาวและลูกชายตัวน้อยที่เล่นซนกันจนเป็นเรื่อง ทั้งสองพี่น้องนั่งคุกเข่าอย่างน่าเอ็นดู น่าสงสารอยู่ตรงหน้าคุณพ่อ มีคุณแม่นั่งอยู่ข้างๆ ให้อุ่นใจ น้องโมกที่คิดถึงพี่ชมพูมากนั่งกอดพี่ชมพูตลอดเวลาคุณพ่อเห็นแล้วก็ดุต่อไม่ลงเมื่อลูกน้อยทั้งสองนั่งคุกเข่ากอดกันทำตาแป๋ว อยู่แบบนี้ ตัวก็เล็กนิดเดียวดุไปก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจรึเปล่า ไหนจะมีคุณลุงจอมสปอยหลานยืนเกะกะอยู่นี่อีกถ้าเขาจะตีลูกขึ้นมามันคงกระโจนเข้าใส่เขาแน่ๆ

“ที่พ่อบอกน้องชมพูกับน้องโมกเข้าใจมั้ยลูก ต่อไปห้ามเล่นซน ห้ามไปเล่นใกล้ๆ รถกันอีก ห้ามขึ้นรถกันเองตามลำพังด้วย”

“ขึ้งรก...ไปเที่ยว เย้!!!” น้องโมกรีบชูมือน้อยๆ ขึ้นอย่างดีใจตามความไร้เดียงสา ผู้กองกวินทร์กับอรินและซอมพอที่อยู่ตรงนี้ด้วยพากันหัวเราะลั่น แม้แต่พลเอกคีรินทร์ที่นั่งดูลูกๆ หลานๆ อยู่ก็พลอยขำไปด้วย

“ผมว่ารออีกซักปีสองปีค่อยสอนดีมั้ยสารวัตร สอนตอนนี้ไปก็เหมือนพูดกันคนละเรื่อง”

“ฮ่าๆๆๆ” ซอมพอก็พลอยหัวเราะอย่างเห็นด้วยกับอริน

“ใช่ คนเรามันผิดพลาดกันได้ เอาอะไรกับเด็กล่ะพี่”

“มึงเงียบไปเลยเรนเจอร์ ถ้าตีหลานไม่ได้เดี๋ยวลุงจะถูกตีแทน”

“คูมป้ออย่าตีคูมยุงนะคะ” พอได้ยินแบบนี้น้องชมพูก็รีบลุกขึ้นแล้วกางแขนป้อมๆ เอาไว้เพื่อปกป้องคุณลุง ผู้กองกวินทร์นี่แทบจะน้ำตาไหลที่หลานออกตัวปกป้อง

“ถึงคูมยุงจะเปงเด็กดื้อ เด็กซน ไม่น่าย้ากแต่คูมป้อก็ห้ามตีคูมยุงนะคะ” จากที่จะร้องไห้เพราะซึ้งที่หลานปกป้อง คราวนี้ผู้กองกวินทร์จะร้องไห้เพราะถูกหลานหลอกด่าแล้วนะ

“คูมยุงขา คูมยุงบอกคูมป้อไปฉิคะว่าต่อไปคูมยุงจะไม่ดื้อ ไม่ซนแย้ว คูมยุงจะเปงเด็กดี”

“กูอยากจะร้องไห้” ไม่รู้ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นเด็กซน ผู้กองกวินทร์หันไปทำตาปริบๆ กับเพลงพิณบ้างเมื่อเธอกำลังกลั้นหัวเราะอยู่ ยิ่งได้เห็นความน่ารักของหลานๆ เพลงพิณก็ยิ่งอยากจะมีลูก อยากให้ลูกมาเล่นกับพี่ชมพูและพี่โมก

ระหว่างที่น้องชมพูกับน้องโมกกำลังคะยั้นคะยอให้คุณลุงรับปากกับคุณพ่อว่าจะเป็นเด็กดีผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาก็กลับมาที่บ้านพักพอดี และมาทันได้เห็นการปฐมเทศนาครั้งนี้ด้วยที่ตอนนี้จำเลยของคดีตกมาอยู่ที่ผู้กองกวินทร์แล้ว

“เรื่องนี้ผมผิดเองแหละ” เขาว่าขึ้นแล้วดันตัวกุมาริกาเข้าไปในบ้านพักเพื่อให้เธอแต่งตัวให้เรียบร้อย “ผมผิดเองที่ไม่เช็กภายในรถให้ดีก่อน หลานติดรถมาแล้วก็อยู่ในรถกับผมมาทั้งวันแต่ผมเพิ่งมารู้เอาตอนค่ำๆ ยัยพวงก็แค่ซนตามประสาเด็กแหละเรื่องนี้ผมว่าพี่ตำหนิมาที่ผมจะดีกว่า”

“ผมด้วย ผมเองก็ไม่ทันสังเกตสารวัตรกับพี่ไนเปอร์ว่าผมอีกคนก็ได้” อรินบอก เพราะเขาก็ไม่สังเกตจริงๆ นั่นแหละ หลานทั้งคนมองไม่เห็นได้ยังไง

“นั่นไง จำเลยรับสารภาพแล้วจัดการเลยสิพี่เรื่องนี้ยัยปักเป้าไม่ผิดนะ” เมื่อมีจำเลยสารภาพผู้กองกวินทร์ก็ไม่รอช้ารีบหาแพะมารับผิดแทนหลานรักพร้อมกับเข้าไปกอดคอแก้วเจ้าจอมอย่างยุยงส่งเสริม

“เอาเลยไนเปอร์ จัดการกระทืบพี่ซีลกับอรินเลย ตอนที่พี่เอายัยปักเป้าไปนครพนมเรายังกระทืบพี่จนอ่วมคราวนี้ถึงตาพี่ซีลกับอรินต้องโดนบ้างแล้ว”

“ไนเปอร์ไม่กระทืบหรอก ก็พี่ซีลกับอรินไม่ได้จับลูกของไนเปอร์ยัดใส่กระเป๋าแล้วลากไปอยู่ในแพกลางน้ำเหมือนคนบางคนนี่ เคสนี้น้องชมพูก็แค่ซนจนติดรถมากับพี่ซีลแล้วพี่ซีลก็ไม่ได้เอาเสื้อผ้าหมามาให้น้องชมพูใส่ด้วย น้องชมพูใส่ชุดม้งน่ารักดีจะตายถ้าคุณปู่กับคุณย่าได้เห็นคงหลงรักสาวม้งคนนี้แน่ๆ เดี๋ยวไนเปอร์จะหาอีกชุดมาให้น้องโมกใส่ด้วย น้องโมกหล่อเหมือนพี่พนาใส่ชุดอะไรก็หล่อไปหมด”

“ไม่หลงผัวซักวันจะตายมั้ย”

“จะขาดใจตายในเดี๋ยวนั้นเลยแหละ” เรื่องให้เถียงกับผู้กองกวินทร์แก้วเจ้าจอมไม่มีแผ่ว น้องชมพูกับน้องโมกได้แต่มองผู้ใหญ่ทุกคนกันอย่างงงๆ และกลัวว่าคุณลุงจะถูกคุณพ่อตี พอหันมามองหน้าคุณพ่ออีกก็เห็นคุณพ่อทำหน้านิ่งใส่ทั้งสองคนพี่น้องก็เลยพากันเข้าไปนั่งบนตักของคุณพ่อคนละข้าง

“คูมป้อขา คูมป้ออย่าตีอย่าดุคูมยุงนะคะ น้อนจมปูจะฉอนให้คูมยุงเปงเด็กดีไม่ดื้อค่ะ”

“เปงเด็กดี” น้องโมกพูดตามพี่ชมพู แขนป้อมๆ น้อยๆ ของทั้งสองคนกอดคุณพ่ออย่างแสนอ้อน น้องชมพูลุกขึ้นเอื้อมตัวขึ้นไปหอมแก้มคุณพ่อ จุ๊บแก้มแล้วตามด้วยจุ๊บปากอีกทีน้องโมกก็เลยทำตามบ้าง ทั้งหอมทั้งจุ๊บคุณพ่อกันยกใหญ่ ช่วยกันอ้อนคุณพ่อสุดๆ งานนี้สารวัตรพนาหรือจะไปไหนรอด ลูกๆ ทั้งสองคนกับแก้วเจ้าจอมคือทั้งหัวใจและชีวิตของเขา พอโดนความน่ารักจู่โจมเขาก็เลยแพ้ราบคาบรวบเอาลูกๆ ทั้งสองคนไปกอดแล้วหอมแก้มคืน แก้วเจ้าจอมก็คอยบอกคอยสอนให้ลูกๆ อ้อนคุณพ่อสารวัตรพนาเลยดุต่อไม่ลง

บ้านพักหลังน้อยของผู้กองกรินทร์ครึกครื้นมากกว่าทุกทีเมื่อมีแขกมาเข้าพักเยอะ พลเอกคีรินทร์เห็นว่าที่บ้านหลังนี้มีแต่ลูกๆ หลานๆ และมีสาวๆ อยู่กันจึงไปนอนที่บ้านพักของผู้หมวดเขมทัตตามคำเชิญเมื่อผู้หมวดหนุ่มอยากต้อนรับท่าน ผบ.ทบ.เพื่อเป็นเกียรติกับตัวเอง อีกทั้งบ้านพักของผู้หมวดหนุ่มยังอยู่ใกล้ๆ กันกับจุดที่เคยเป็นบ้านพักของพลเอกคีรินทร์สมัยที่ยังประจำการอยู่ที่นี่พลเอกคีรินทร์จึงอยากรำลึกความหลังเสียหน่อย ตอนแรกก็พยายามติดสินบนหลานๆ เอานิทานมาล่อให้น้องชมพูกับน้องโมกไปนอนด้วยแล้ว แต่พอเจ้าหลานตัวน้อยทั้งสองได้นอนหนุนตักคุณพ่อน้องชมพูกับน้องโมกก็ไม่ยอมผละออกจากตักของคุณพ่ออีกเลย

“คุณนอนในห้องกับน้องเพลงแล้วกันนะคืนนี้” ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาบอกเมื่อเห็นกุมาริกาแอบนั่งฟังนิทานของสารวัตรพนาอยู่ ซึ่งตอนนี้สารวัตรหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนที่นอนนุ่มๆ ที่พกมาจากกรุงเทพฯ ด้วย แก้วเจ้าจอมนอนหนุนตักของเขาโดยกอดลูกน้อยทั้งสองคนเอาไว้ในอ้อมแขนระหว่างฟังนิทานด้วยกันตามประสาพ่อแม่ลูกที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าอีกครั้ง

“อ้าว น้ำเมยอุตส่าห์จัดเตียงนอนไว้ให้หลาน” อุตส่าห์ทำตัวเป็นคุณป้าที่ใจดีหวังซื้อใจหลาน

“พี่พนาเขาจะพาลูกเมียปูที่นอนนอนหน้าห้อง เขาเป็นผู้ชายต้องมานอนร่วมบ้านกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เมียเขาเลยเกรงใจกลัวว่าคุณกับน้องเพลงจะทำอะไรไม่สะดวกด้วยก็เลยให้คุณกับน้องเพลงนอนในห้อง เขากับไนเปอร์จะนอนกันหน้าห้องนอนเอง”

“งั้นให้หลานๆ เข้ามานอนกับน้ำเมยแล้วก็พี่เพลงพิณในห้องก็ได้”

“หึ” ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มใส่แล้วพยักหน้าไปทางหลานๆ ที่ตอนนี้กำลังนอนฟังนิทานอยู่ น้องโมกนอนกอดพี่ชมพูไม่ยอมห่างโดยมีคุณแม่คอยกอดทั้งสองคนเอาไว้ระหว่างที่นอนหนุนตักคุณพ่อ “พวกเขาคงอยากนอนกอดพ่อกับแม่ของเขามากกว่ากอดคุณป้าน่ะ ตอนแรกผมก็จะให้ไนเปอร์พาลูกเข้าไปนอนกับพวกคุณด้วยแต่ว่ายัยนี่น่ะเป็นโรคติดผัว ห่างผัวแล้วจะตายก็เลยหอบลูกออกมานอนกับผัว เอาเป็นว่าคุณกับน้องเพลงก็นอนในห้องแล้วกัน”

“แล้วพี่ซีลจะนอนไหนล่ะ” แก้วเจ้าจอมยังออกมานอนกับสามีได้เลย เธอเองก็อยากจะมานอนกับเขาบ้าง...

“คืนนี้ผมกับเรนเจอร์มีธุระกันนิดหน่อย” พอผู้กองกรินทร์ว่าแบบนี้กุมาริกาก็เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้เขาแต่งชุดที่รัดกุมเหมือนจะออกไปข้างนอก คืนนี้เขาจะออกไปข้างนอกอีกแล้วหรอ

“แล้วนี่เรนเจอร์มันหายหัวไปไหน” ที่ผู้กองกวินทร์มาที่นี่ไม่ใช่แค่มารับหลานกลับบ้านเท่านั้นแต่ประเด็นหลักๆ ที่เขามาก็เพราะ...เขาอยากมาสำรวจพื้นที่ป่าริมชายแดนที่ผู้กองกรินทร์เพิ่งไปสำรวจมาเมื่อคืนนี้ด้วยและคืนนี้จะต้องสำรวจให้ได้มากกว่าเมื่อคืน

“ตั้งแต่บอกว่าจะพาพี่เพลงพิณไปอาบน้ำที่น้ำตกก็ยังไม่กลับมาเลยค่ะ” ไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วนะ นี่ก็ดึกดื่นแล้วยังไม่กลับมากันอีก กุมาริกาทำชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูว่าทั้งสองคนจะกลับมารึยัง ผู้กองกรินทร์ก็ชะเง้อมองตามอย่างขำๆ ผู้กองกวินทร์เคยมาที่นี่บ่อยๆ และชื่นชอบน้ำตกมากพอๆ กับเขาและแก้วเจ้าจอม ที่หายไปนานขนาดนี้คงเพราะมีอย่างอื่นที่ต้องทำนอกเหนือจากอาบน้ำด้วยแน่ๆ ข้าวใหม่ปลามันก็แบบนี้แหละ ก็หวังว่ามันจะไม่หมดแรงก่อนออกไปทำงานสำคัญกับเขานะ ผู้กองกรินทร์คิดก่อนจะดึงเอากุมาริกาเข้าไปในห้องนอนเมื่อเห็นว่าตอนนี้น้องชมพูกับน้องโมกหลับสนิทกันแล้ว สารวัตรพนาจัดให้ลูกๆ นอนกันให้เรียบร้อย แต่พอเขาล้มตัวลงนอนแก้วเจ้าจอมก็ขยับเข้าไปกอดซุกซบทั้งสองสามีภรรยาจึงนอนกอดกันกลมอยู่ข้างๆ ลูก

“คู่นี้เขาไม่เคยหยุดหวานกันเลยนะคะ” ตั้งแต่ที่รู้จักแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนามา กุมาริกาก็รับรู้มาตลอดว่าทั้งสองคนรักกันมากและเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันที่สุด ลูกๆ ก็น่ารักน่าชัง

“เอาอะไรกับปีศาจหลงผัวกับตาแก่หลงเมียเด็ก มานี่มา” ผู้กองกรินทร์ดึงเอากุมาริกามานั่งที่เตียงนอนในขณะที่เธอยังหัวเราะคิกคักอยู่เพราะขำเรื่องที่เขาว่าน้องสาวกับน้องเขย พี่น้องบ้านนี้กัดกันเจ็บเป็นบ้าเลย

“น้ำเมยก็หลงพี่ซีลเหมือนกันค่ะ” เธอยังคงว่าขำๆ อยู่ แต่แล้วก็ต้องหยุดขำเมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาหาจนใกล้แล้วยื่นมือมาไล้เบาๆ ที่แก้ม

“วันนี้เหนื่อยมากมั้ย”

อารมณ์ไหนอีกล่ะเนี่ย กุมาริกามองเขาตาปริบๆ แล้วเอนตัวหนีอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะพยักหน้า วันนี้เธอเมื่อยขบไปทั้งตัวเลย

“งั้นนอนลงเดี๋ยวผมช่วยนวดให้”

หา...หัวไปฟาดอะไรมา

“ต้นเหตุเป็นเพราะผมงั้นผมก็ต้องรับผิดชอบสิ นอนลงเร็วเดี๋ยวนวดให้”

“นวดแล้วจะนาบต่อมั้ยคะ”

“อย่าหวังว่าจะได้เห็นขาอ่อนผม”

“ฮิ้ววว” กุมาริกาทำเสียงแซวใส่แล้วรีบล้มตัวลงนอนไปกับเตียง หัวเราะคิกๆ ออกมาอีกเพราะความจริงเธอเคยเห็นขาอ่อนเขามาแล้ว เธอเคยแอบดูเขาอาบน้ำอยู่ที่ตุ่มน้ำหน้าบ้าน ตอนที่ผ้าขาวม้ามันร่นขึ้นมา...เหลือแต่ซีลน้อยนี่แหละที่ยังไม่ได้เห็น

แรงนวดของเขาทำให้กุมาริการู้สึกดีขึ้นมาก เธอนอนคว่ำหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขและสบายตัวขณะที่เขานวดหลังให้ เธอภาวนาขอให้ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณอยู่ที่น้ำตกกันให้นานๆ ภาวนาให้สารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมที่นอนกอดกันอยู่ข้างนอกหลับสนิทกันไปเลย ภาวนาขอให้หลานๆ ที่น่ารักทั้งสองหลับอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ ภาวนาขอให้...ทุกคนอย่าเพิ่งมาขัดจังหวะความสุขของเธอในตอนนี้

“รู้สึกดีมั้ย”

“สบายตัวที่สุดเลยค่ะ” ใช่แล้ว มันสบายตัวมากๆ

“นี่เป็นสูตรการนวดของคุณอาขวัญตาเลยนะ คุณอาสอนผมมา”

“งั้นนวดสูตรคุณอาขวัญตานี่แหละค่ะน้ำเมยชอบ”

“ได้” แล้วผู้กองกรินทร์ก็นวดให้เธอต่ออย่างตั้งใจ ค่อยๆ กดฝ่าเท้าไปบนหลังเล็กๆ แล้วออกแรงเหยียบๆ คลึงๆ

แรกๆ กุมาริกาก็รู้สึกสบายตัวดีอยู่หรอก แต่พอสักพักเธอเริ่มรู้สึกว่ามือที่เขาสัมผัสบีบนวดเธอมันแปลกๆ ไป นิ้วของเขา ฝ่ามือของเขา...

“ว๊ายพี่ซีล!!!” เธอร้องออกมาเสียงหลงเมื่อหันกลับมาแล้วเห็นผู้กองกรินทร์กำลังยืนเหยียบหลังเธออยู่ นี่เขา... “พี่ซีลมากระทืบหลังน้ำเมยทำไมเนี่ย” ว่าแล้วก็ปัดเท้าของเขาออกแล้วรีบลุกขึ้นนั่งว่าเขาทันที นี่เขาเหยียบหลังเธอมาตั้งแต่แรกแล้วหรอ

“กระทืบอะไรนวดแบบเหยียบหลังใครๆ เขาก็ทำกัน คุณเองก็บอกว่าชอบไม่ใช่รึไง”

“แต่มันไม่ใช่แบบนี้” ฮึ่ม!!! ตาบ้านี่แกล้งเธออีกแล้ว ดูๆๆ แล้วยังมามีหน้าหัวเราะเยาะเธออีกเธอไม่ตลกนะ

“ก็ผมนึกว่าคุณจะชอบ” เมื่อก่อนแก้วเจ้าจอมยังให้เขาช่วยเหยียบหลังแก้เมื่อยให้อยู่เลยนี่เขาไม่ได้แกล้งเธอนะ อุตส่าห์อยากเอาใจเมียแต่ดูท่าเมียจะไม่ปลื้มเว้ย เออเขาก็ลืมไป แก้วเจ้าจอมเป็นปีศาจหนังหนาแล้วก็ถึกเป็นควายจะให้มานุ่มนิ่มบอบบางน่าทะนุถนอมแบบกุมาริกาได้ยังไง เลเวลต่างกันลิบลับ

“คืนนี้น้ำเมยออกไปนอนที่เต็นท์ข้างนอกดีกว่าไหนๆ ก็กางเอาไว้แล้ว น้องชมพูอุตส่าห์ช่วยกางด้วย”

“ข้างนอกตุ๊กแกเยอะนะ”

กึก! กุมาริกาที่ผลุดลุกจะออกไปนอนข้างนอกถึงกับเบรกแทบไม่ทันโดยที่ไม่รู้ว่าผู้กองกรินทร์กำลังแอบขำเธออยู่

“นอนในบ้านน่ะมีทั้งน้องเพลง มีไนเปอร์ ยัยพวง ต้าวโมกแล้วก็ไหนจะมีพี่พนาอยู่เป็นเพื่อนอีก ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ยังมีคนคอยดูแลแต่ถ้าออกไปนอนข้างนอกแล้วถูกเสือคาบไปกินใครเขาจะช่วยทัน”

“มะ...มีเสือด้วยหรอคะ”

“มี๊!!!” เท่านั้นแหละกุมาริกาก็รีบกระโดดขึ้นมานั่งบนตักของผู้กองกรินทร์ในทันที ลำพังว่าตุ๊กแกก็น่ากลัวแล้วถ้าจะมีเสือด้วยเธอนอนในบ้านกับทุกคนก็ได้ แก้วเจ้าจอมเก่งคิวบู๊ช่วยเธอได้แน่นอนไหนจะสารวัตรพนาผู้ผ่านศึกมาเยอะอีก พี่เพลงพิณก็จะได้ช่วยโอ๋เธอได้ด้วยและมีหลานๆ อยู่ด้วยให้อุ่นใจ สองแขนเล็กๆ กอดผู้กองกรินทร์แน่นด้วยความกลัวอย่างไม่รู้ตัวว่าโดนหลอกเข้าให้แล้ว เพราะมัวแต่กลัวเสือนอกบ้านกุมาริกาก็เลยกระโดดเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเสือในบ้านแทน

ผู้กองกรินทร์กอดกุมาริกาไว้แน่นแนบกับอก เห็นน้องชายกับน้องสาวเป็นฝั่งเป็นฝากันแล้วเขาก็อยากจะเป็นฝั่งเป็นฝาบ้าง อยากเป็นเหมือนสารวัตรพนาที่มีลูกเมียน่ารักๆ ให้ชื่นใจ อยากเป็นเหมือนผู้กองกวินทร์ที่มีเมียคอยโอ๋เอาใจและพร้อมจะอยู่เคียงข้าง ตอนนี้เหลือแค่เขาที่เป็นพี่คนโตแต่ก็ยังไม่ได้ออกเรือนแบบน้องๆ

“ขอบคุณนะที่รักผม”

จากที่กลัวๆ เสืออยู่พอผู้กองกรินทร์พูดแบบนี้ออกมากุมาริกาก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ทำไมเขาพูดแบบนี้ พูดแล้วก็ทำหน้านิ่งแล้วก็กอดเธอเงียบๆ ต่อนี่อารมณ์ไหนกันแน่เนี่ย

“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณเลยค่ะ วันหน้าน้ำเมยอาจจะไม่รักพี่ซีลแล้วก็ได้”

“รักแล้วต้องรักเลย ห้ามเลิกรักเด็ดขาด”

“เผด็จการ”

“ก็ผมกลัวคุณไม่รัก” สองแขนแกร่งกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นขึ้น ผู้กองกรินทร์พักกายใจมอบหัวใจทั้งดวงให้เธอแล้วถ้าสักวันกุมาริกาไม่รักเขาตามที่พูดเขาคงทนไม่ได้

กุมาริกามองฝ่ามือของตัวเองที่เคยใช้มีดกรีดเพื่อสาบานรักต่อเขา ถึงแม้ว่าการศัลยกรรมจะทำให้รอยแผลลึกที่ฝ่ามือหายไปแต่เธอก็จะไม่มีวันลืมเลือน เธอฝังใจรักเขาไปแล้วต่อให้เขาเอาเธอไปฆ่าเธอก็ยังรักเขาอยู่ดี พี่ชายของเธอบอกว่าเธอโง่ที่รักคนอื่นมากกว่าตัวเองแต่เธอก็ยอมรับแหละว่าเธอโง่ เธอรักเขามากกว่ารักตัวเองจริงๆ สองแขนเล็กๆ สวมกอดเขาตอบ เพื่อจะได้รักเขาแล้วกุมาริกายอมทุกอย่าง

“ฮะแฮ่ม” คำภาวนาของกุมาริกาเมื่อก่อนหน้านี้เป็นอันไร้ผลเมื่อผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณกลับมากันแล้วหลังจากที่ไปอาบน้ำที่น้ำตกกันตั้งแต่เมื่อหัวค่ำ กุมาริกาค่อยๆ คลายกอดและผละออกจากผู้กองกรินทร์ด้วยความเก้อๆ เขินๆ แม้แต่เพลงพิณเองก็ยังเขินอาย มีเพียงแค่ผู้กองสองแฝดเท่านั้นที่แอบลอบยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน

“งี้แหละนะคนเรา ยังไม่ได้แต่งก็ต้องอดไปก่อน” ได้ทีก็เหน็บพี่ชายที่ยังถือคติที่ว่าถ้ายังไม่แต่งก็จะไม่กินตอนนี้ก็เลยทำได้แค่กอดเท่านั้น ผู้กองกวินทร์กอดประคองพาเพลงพิณไปนั่งที่อีกฝั่งของเตียงแล้วเอาอุปกรณ์อาบน้ำไปเก็บ จากนั้นก็มานั่งทาครีมให้เมีย เช็ดผมที่เปียกให้จนเพลงพิณแทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งเฉยๆ เมื่อมีสามีคอยดูแลทุกอย่าง แม้แต่เท้าที่เปียกตอนล้างเท้าขึ้นมาบนบ้านเขาก็ยังเอาผ้ามาซับให้

“จะว่าไปก็น่าอิจฉาพี่เพลงพิณเหมือนกันนะคะ สามีดูแลดี๊ดี” มันน่าอิจฉาจริงๆ นั่นแหละ กุมาริกาได้แต่มอง เธอรู้สึกได้ว่าผู้กองกวินทร์นั้นรักเพลงพิณมาก พูดกับเมียก็เพราะ ดูแลเมียก็ดี อย่างตอนกินข้าวด้วยกันก็คอยตักกับข้าวให้เมีย เทน้ำใส่แก้วให้ หยิบจับทุกๆ อย่างแทนเมียราวกับเมียเป็นเจ้าหญิง ผิดกันลิบลับกับฝาแฝดอีกคน

“ทำอย่างกับเมียเป็นง่อย น้องเพลงเขาก็มีมือนะ” เห็นความทาสเมียของน้องชายผู้กองกรินทร์ก็เหมือนจะรับไม่ได้ แค่สารวัตรพนาเป็นทาสเมียโอ๋แต่เมียเขาก็เลี่ยนจะแย่อยู่แล้วนี่ยังต้องมาเห็นทาสเมียอีกรายกำลังเอาใจเมียอีกหรอ เนี่ยนะไอ้คนที่มันเคยบอกเขาว่าจะปฏิวัติวงการผัวจะไม่ยอมเป็นทาสเมียอย่างเด็ดขาด แล้วสภาพที่เห็นนี่คืออะไร ครีมทาหน้าก็ทาให้เมีย ทาแป้งให้อีกไหนจะทาโลชั่นบำรุงผิว เช็ดผมให้และตอนนี้ก็เช็ดเท้าให้ด้วย

“น้องเพลงห้ามแล้วนะคะแต่พี่เรนเจอร์ไม่ฟังเอง” ถึงมันจะเป็นเรื่องที่เขาทำให้เธอทุกวันแต่พอมาทำต่อหน้าคนอื่นเพลงพิณก็ทั้งเขินทั้งเกรงใจ

“ก็ผมรักของผมผมก็อยากดูแลให้ดีที่สุดสิพี่ซีล คนไม่มีเมียอย่างพี่ไม่เข้าใจหรอก”

“ใช่ๆๆ” กุมาริการีบพยักหน้าเห็นด้วยกับผู้กองกวินทร์ “ก็คนเขารักกันเขาก็ต้องดูแลกันสิคะ คุณลุงแฝดน้องเขาทำถูกแล้ว ทำดีด้วย คนไม่มีเมียไม่เข้าใจหรอกค่ะ”

“อ้าว แล้วคุณไม่ใช่เมียผมรึไง”

“ก็...”

เจอดอกนี้เข้าไปกุมาริกาก็ต้องอ้าปากพะงาบๆ เถียงต่อไม่ได้ แก้มนวลแดงระเรื่อร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เล่นมาเรียกเมียต่อหน้าน้องชายกับน้องสะใภ้แบบนี้เลยหรอ

“งั้นแบบนี้พี่ซีลคงต้องรีบแต่งแล้วล่ะค่ะ” เพลงพิณอยากให้ทั้งสองคนรีบแต่งกันเร็วๆ ความรักความทุ่มเทของกุมาริกามันทำให้เธออยากเอาใจช่วยแล้วก็อยากเห็นพี่ชายคนโตมีความสุขเหมือนกับน้องๆ

“ถ้าแต่งรับรองได้ว่าพี่จะไม่เป็นทาสเมียเหมือนไอ้เรนเจอร์แน่นอนค่ะน้องเพลง” ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มเหี้ยมๆ ใส่กุมาริกาอย่างไม่ยอมแพ้ซึ่งเธอก็ทำเชิดหน้าใส่เขาเหมือนกัน

“เมื่อก่อนกูก็เคยพูดแบบนี้ แต่พอมีเมียแล้วก็ไปไม่รอดอยู่ดี” เสียงผู้กองกวินทร์อุบอิบว่าอยู่คนเดียว เคยคิดว่าตัวเองต้องเป็นใหญ่แต่ที่ไหนได้ความรักมันก็ทำให้เขาต้องยอมสยบให้เพลงพิณ ทุกวันนี้เขารักเธอมากกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ยิ่งได้แนบชิดแอบอิงรวมกายใจเป็นหนึ่งเดียวจะเป็นทาสเป็นขี้ข้าเขาก็ยอมทั้งนั้น

กุมาริกากับเพลงพิณนั่งอยู่บนเตียงนอนแล้วมองผู้กองสองแฝดจัดเตรียมอาวุธกัน อาวุธปืนหลายกระบอกและหลายชนิดที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงถูกนำออกมาเตรียมการให้พร้อม ไหนจะกระสุนปืนหรือแม้แต่ระเบิดที่ทำเอาทั้งสองสาวต้องค่อยๆ ถอยไปที่อีกด้านของเตียง ทั้งสองแฝดแต่งกายด้วยเสื้อผ้าแบบเดียวกัน อาวุธที่ใช้ก็เหมือนกันทุกอย่างจนกุมาริกาต้องยอมรับเลยว่าเธอแยกพวกเขาไม่ออกว่าใครเป็นใครจนต้องอาศัยการดูแหวนแต่งงานที่นิ้วของผู้กองกวินทร์และรอยแผลเป็นที่ฝ่ามือของผู้กองกรินทร์ แต่พอพวกเขาต้องใส่ถุงมือสีดำคราวนี้เธอก็งงเป็นไก่ตาแตก ก็คงมีแค่เพลงพิณเท่านั้นที่รู้ว่าใครคือสามีของตัวเองเมื่อเธอยื่นหมวกฟาสที่ติดกล้องอินฟราเรด Night Vision ให้กับผู้กองกวินทร์

“อยู่ด้วยกันมาขนาดนี้ยังจำผัวตัวเองไม่ได้อีก” ผู้กองกรินทร์อดไม่ได้ดีดนิ้วเข้าใส่หน้าผากของกุมาริกาเต็มๆ จนเธอต้องยกมือลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ

“ก็พี่เพลงพิณเขาอยู่กับพวกพี่ซีลมาตั้งแต่เด็กก็ต้องจำได้แม่นอยู่แล้วสิคะ”

“ตอนผมเจอคุณครั้งแรกน้องโมกยังไม่ทันเกิดด้วยซ้ำแต่น้องโมกก็เก่งแยกลุงสองคนได้ คุณรู้จักผมก่อนน้องโมกแท้ๆ ทำไมถึงจำผมไม่ได้”

“น้องโมกเป็นคนเก่ง ไว้น้ำเมยจะไปถามเคล็ดลับการแยกคุณลุงจากน้องโมกแล้วกันค่ะ”

โธ่ เพลงพิณไม่รู้ว่าจะสงสารหรือหัวเราะก่อนดี กุมาริกาช่างน่าเอ็นดูเสียจริงนี่ขนาดเธอเคยบอกวิธีแยกพี่แฝดให้แล้วกุมาริกาก็ยังจำไม่ได้อีก เมื่อก่อนเธอก็คิดว่าพี่แฝดเหมือนกันมากจริงๆ นั่นแหละแต่ว่าตอนนี้...เห็นแค่เงาเธอก็แยกออกว่าใครเป็นใคร

“เดี๋ยวจะตัดหูออกข้างหนึ่งจะได้จำได้แม่นๆ” กุมาริกาก็ยังแอบบ่นต่อเมื่อผู้กองสองแฝดนั่งกับพื้นแล้วเตรียมอาวุธปืนเพิ่มอีกสองกระบอก ทั้งสองคนพี่น้องช่วยกันเตรียมอาวุธให้กันและกันมองเผินๆ เหมือนทั้งสองคนกำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่และเป็นของเล่นชิ้นโปรดด้วย พอเตรียมอาวุธเสร็จก็หยิบจอแท็บเล็ตมาเปิดดูแผนที่ศึกษาเส้นทางและวางแผนกันคร่าวๆ พูดเรื่องอะไรกันก็ไม่รู้เพราะบางคำก็เหมือนเป็นรหัสลับที่เข้าใจกันแค่สองคนเท่านั้น พอเธอหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเพลงพิณ เพลงพิณก็ส่ายหน้าตอบว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

“พี่เรนเจอร์จะไปแล้วหรอคะ” เพลงพิณรีบลงจากเตียงแล้วเข้าไปกอดสามีในทันที สีหน้ามีความกังวลแต่ก็ไม่ได้เอ่ยห้ามปรามใดๆ นอกจากยิ้มให้เขา “พี่เรนเจอร์ดูแลตัวเองดีๆ แล้วก็รีบกลับมาหาน้องเพลงนะคะ”

“ครับ แล้วพี่จะรีบกลับมาอ้อนเมียจ๋าต่อนะ” ผู้กองกวินทร์ยิ้มทะเล้นๆ ให้แล้วกอดเพลงพิณเพื่อเป็นการขอกำลังใจ กุมาริกามองตามด้วยความรู้สึกใจหายเพราะคนรักของเธอก็จะต้องไปเหมือนกัน เธอไม่รู้หรอกว่าพวกเขาจะออกไปทำอะไรบ้าง แต่ดูจากอาวุธก็น่าจะพอเดาได้ว่าคงเป็นงานอันตรายแล้วจนป่านนี้เธอก็ยังไม่เห็นผู้กองกรินทร์ได้นอนพักผ่อนเลย เมื่อคืนนี้เขาก็ไม่อยู่ ตอนกลางวันก็ออกไปทำงานที่ฐานแล้วพอคืนนี้เขาก็จะออกไปอีก

“ไม่กอดลาผมแบบเขาบ้างหรอ” คนที่ยืนมองเธออยู่พยักหน้าไปทางน้องชายกับน้องสะใภ้ที่ยังยืนกอดกันกลมอยู่

“...กลับมาแล้วพี่ซีลต้องนอนบ้างนะคะ”

“นอน” ผู้กองกรินทร์เลิกคิ้วขึ้น กุมาริกาพยักหน้ารับอย่างจริงจังแล้วดึงเขามานั่งลงบนเตียงกับเธอ

“ใช่ค่ะ ตั้งแต่มาที่นี่น้ำเมยยังไม่เห็นพี่ซีลนอนเลย” มือเล็กๆ ยื่นไปแนบกับแก้มของเขาด้วยความห่วงใยผู้กองกรินทร์เลยเอียงแก้มซบมือนุ่มๆ ของเธอ “น้ำเมยจะให้นอนหนุนตัก”

“นอนซบอกแทนได้มั้ย แบบนี้น่าจะสบายกว่า”

“งั้นก็รีบกลับมานะคะ จะหนุนตักหรือซบอกก็ตามใจเลย” เธอเอื้อมตัวขึ้นจะจูบหน้าผากของเขา แต่ก็จูบไม่ได้เมื่อผู้กองกรินทร์สวมหมวกฟาสติดกล้องอินฟราเรด Night Vision อยู่ ดังนั้นกุมาริกาก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นจูบที่ริมฝีปากของเขาแทน

“เฮ้ยๆๆ เกรงใจกันบ้าง” เสียงผู้กองกวินทร์ร้องว่าเข้าให้เมื่อเห็นพี่ชายถูกสาวจู่โจมต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ดูมันทำหน้าสิ ถูกแฟนจูบจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

“จูบแค่นี้มึงทำมาโวยกู ทีมึงหายหัวไปขลุกอยู่ที่น้ำตกตั้งนานสองนานกูยังไม่ว่ามึงซักคำเลย”

“พี่จะว่าผมทำไมผมกับน้องเพลงอุตส่าห์ไปทำหลานน่ารักๆ ไว้ให้พี่ช่วยเลี้ยงนะ”

“กูต้องขอบคุณมึงงั้นสิ”

“ใช่” แล้วผู้กองสองแฝดก็แยกเขี้ยวใส่กันก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนโดยมีกุมาริกากับเพลงพิณตามมาส่ง ซึ่งพอออกจากห้องนอนมาทั้งสองแฝดก็รีบเข้าไปจูบแก้มหลานๆ ที่หลับปุ๋ยอยู่คนละทีสองทีเพื่อเป็นกำลังใจโดยมีสารวัตรพนากับแก้วเจ้าจอมนั่งมองตาม สารวัตรพนารู้อยู่แล้วว่าที่ผู้กองกวินทร์มาที่แม่สอดก็เพื่อมาทำงานบางอย่างกับผู้กองกรินทร์ แต่งานนี้มันไม่ใช่ภารกิจของเขาและเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ จึงไม่อาจไปก้าวก่ายได้แม้จะแอบเป็นห่วงสองแฝดอยู่ก็ตาม

“ถ้ามีอะไรฉุกเฉินก็โทรมาพี่จะรีบออกไปช่วย” เขาบอกผู้กองสองแฝดด้วยความเป็นห่วง

“ไปช่วย...พี่รู้หรอว่าพวกผมจะไปไหน”

“หึ เอาเป็นว่าถ้าพวกมึงเป็นอันตรายอะไรกูมีปัญญาไปช่วยชีวิตพวกมึงทันก็แล้วกัน” สารวัตรพนาแสยะยิ้มตอบ รู้ดีว่าทั้งสองแฝดจะไปไหนและทำอะไรเพียงแต่เขาพูดไม่ได้เพราะเข้าใจดีว่าเป็นงานลับ ในเมื่อทั้งสองแฝดยอมรับให้เขาเป็นพี่ชายหน้าที่ดูแลน้องชายมันก็ต้องเป็นของเขาอยู่แล้ว

“พี่พนาของไนเปอร์เป็นคนเก่ง พี่พนารู้พี่พนาเห็น...”

“หุบปากไปยัยปีศาจอย่าเพิ่งมาอวยผัวตอนนี้ ฟังแล้วก็หมั่นไส้” ผู้กองกวินทร์รีบเบรกน้องสาวจนแก้วเจ้าจอมทำหน้างอใส่ ก็เธอภูมิใจในสามารถของสามีตัวเองเลยอยากจะอวดหน่อย

แก้วเจ้าจอมตามกุมาริกากับเพลงพิณออกมาส่งผู้กองสองแฝดที่หน้าบ้านด้วย พอกอดจูบลาคนรักของตัวเองแล้วผู้กองกรินทร์กับผู้กองกวินทร์ก็ขี่ม้าควบออกไปและหายไปกับความมืดยามค่ำคืนโดยมีคนรักและน้องสาวยืนมองตาม กุมาริกาเข้ามาจับมือกับเพลงพิณเอาไว้แน่นเมื่อโชคชะตาบันดาลให้เธอกับเพลงพิณต้องมาร่วมชะตากันในฐานะของซ้อใหญ่และซ้อรองบ้านสุวรรณเวช

“ไม่ต้องเป็นห่วงพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์หรอกน่า ถ้าจะห่วงก็นู่น! ห่วงคนร้ายเถอะเจอแฝดนรกเข้าไปตายยกรังแน่ๆ” แม้จะห่วงพี่ชายไม่ต่างกันแต่แก้วเจ้าจอมก็พยายามให้กำลังใจพี่สะใภ้ทั้งสองของตัวเอง

“จริงๆ นะคะคุณหมอ”

“จริงสิคะคุณน้ำเมย” แก้วเจ้าจอมก็ยังยืนยันเช่นเดิม พี่แฝดน่ะแกร่งพอๆ กับสามีของเธอเลยนะเพราะงั้นอย่าไปห่วงเลย เป็นห่วงคนร้ายดีกว่าว่าจะได้ตายดีมั้ย

“เชื่อมือแฝดนรกคู่นี้ได้เลยค่ะ คืนนี้มีตายหมู่แน่ๆ” หึ! นี่ถ้าไม่ติดว่ามีลูกมีสามีแล้วนะเธอจะไปร่วมแจมด้วย แก้วเจ้าจอมยื่นมือไปตบไหล่พี่สะใภ้ทั้งสองเบาๆ เพื่อให้คลายความกังวลเพราะถึงอย่างไรเธอก็มั่นใจในฝีมือของพี่ชายทั้งสองคนอยู่แล้ว

******************************************