48.ความสะเทือนใจ

ปลายปืนสองกระบอกสอดส่องไปตามพุ่มไม้ ฝีเท้าทั้งสองคู่ค่อยๆ เยื้องย่างด้วยความระมัดระวังหลังจากที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะว่ายน้ำข้ามแม่น้ำเมยมาที่อีกฝั่งยังจุดที่ผู้กองกรินทร์มาสำรวจเมื่อคืนนี้และคืนนี้ผู้กองสองแฝดตั้งใจว่าจะเข้าไปสำรวจยังภูมิประเทศแถบนี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ กลิ่นกายแสนหอมลอยอบอวลไปทั่วพงป่า เป็นกลิ่นหอมคล้ายกลิ่นดอกไม้ ฝูงทากและแมลงป่าไม่แม้แต่จะมากล้ำกรายเมื่อผู้กองสองแฝดเดินผ่าน

“โอ้โหกลิ่นชัดมาก เหมือนเราจะมาขัดจังหวะดินเนอร์ของใครบางคนนะพี่ชาย” ผู้กองกวินทร์ชี้ไปที่พื้นซึ่งมีรอยตะกุยดินใหม่ๆ แล้วนั่งลงส่องไฟสำรวจ “เหมือนรอยอุ้มเท้าน้องแมวเพลงพิณกับนังมุกลดาเลย”

“แมวบ้านมึงสิกลิ่นสาบแรงขนาดนี้ นี่รอยเสือดาว”

“เสือกับแมวมันก็คือๆ กันแหละน่า...จับไปให้น้องเพลงเลี้ยงซักตัวดีมั้ยน้า”

“กูไม่สนับสนุนการจับสัตว์ป่าไปเลี้ยง”

“จ้าๆๆ ลืมไปว่ามากับลูกเขยของท่านอธิบดีกรมอุทยานฯ พ่อตามาได้ยินแบบนี้คงปลื้มจนอยากจะร้องไห้”

“ส้นตีน” ผู้กองกรินทร์ว่าเข้าให้ก่อนจะค่อยๆ ออกเดินต่อตามร่องรอยที่แกะได้ ทางด่านร้างๆ แบบนี้แต่กลับมีรอยล้อรถยนต์ให้ได้เห็นช่างเป็นเรื่องที่แปลกนัก

ทั้งสองคนค่อยๆ เดินไปด้วยความระมัดระวังทั้งระวังคนร้ายและสัตว์ป่า ยิ่งยามเดินผ่านป่าไผ่ก็ยิ่งต้องระวังเพราะเป็นอันรู้กันดีว่าตามกอไผ่มักมีอสรพิษอาศัยอยู่ ผู้กองกวินทร์เดินๆ ไปได้ไม่ทันไรก็ถูกพี่ชายลากให้มาหลบอยู่ด้านหลังต้นยางขนาดใหญ่เมื่อเห็นว่าข้างหน้าคือโต๊ะดินเนอร์ของไอ้ดาวที่พวกเขาได้กลิ่นในตอนแรก ซากกวางตัวหนึ่งวางขวางทางด่านร้างคล้ายถูกลากมาจากป่าทางฟากนู้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเหมือนเป็นอาหารที่เพิ่งถูกจัดการเมื่อไม่นาน ที่คอของกวางมีรอยเขี้ยวขยำซึ่งเป็นลักษณะการจัดการเหยื่อของเสือตัวใหญ่และเสือจะเริ่มกัดกินตั้งแต่ส่วนก้นขึ้นมาหาโคนขารวมถึงเนื้อส่วนหน้าท้อง สายลมที่พัดโบกหอบเอากลิ่นสาบที่รุนแรงมาด้วยก่อนที่ร่างสีเหลืองขนาดใหญ่ลายจุดสีดำจะเข้ามาเดินวนๆ รอบๆ โต๊ะดินเนอร์ของตัวเอง

“มึงทำอะไรเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์หันมาถามเมื่อผู้กองกวินทร์กำลังถ่ายคลิปตอนที่เสือดาวกำลังกินซากกวางเพราะของแบบนี้ไม่ได้มีให้ดูบ่อยๆ เหมือนในสารคดี

“จะเอาไปให้ต้าวโมกดู ต้าวโมกของผมชอบดูเสือ” อารมณ์รักหลานพุ่งขึ้นมาในทันทีราวกับลืมไปว่าเสือตัวที่อยู่เบื้องหน้ามันไม่ได้อยู่ในกรง ดวงตาสีเหลืองของสัตว์นักล่าแห่งผืนป่าละจากดินเนอร์ของตัวเองมาจ้องมนุษย์สองคนตรงหน้าแล้วแยกเขี้ยวใส่พร้อมที่จะกระโจนเข้าหา หากแต่พอมันได้กลิ่นกายของมนุษย์ทั้งสองตรงหน้าและสายตาดุดันเสือตัวใหญ่ก็ค่อยๆ หมอบหางลู่

“ไป อย่ามาขวางทาง!” สิ้นเสียงไล่ของผู้กองกรินทร์เสือใหญ่ก็กระโจนหายลับเข้าป่าไปราวกับลูกแมว

“ว้า พี่ซีลไปไล่มันทำไมผมกำลังถ่ายคลิปไปให้ต้าวโมกน้อยนะ”

“มึงไม่ได้อยู่ในสวนสัตว์นะเรนเจอร์” ว่าแล้วผู้กองกรินทร์ก็ออกเดินนำหน้าไปและก้าวข้ามซากกวางที่นอนขวางทางด่านไปอย่างไม่สนใจเพราะรู้ดีว่านี่คือเรื่องธรรมชาติของห่วงโซ่อาหาร

ยิ่งแกะรอยก็ยิ่งมีร่องรอยมากขึ้น ก้นบุหรี่ที่ถูกทิ้งไว้ใจกลางป่าแบบนี้คงไม่ใช่ของเสือหรือกระทิงตัวหนึ่งตัวใดเป็นแน่ จากริมแม่น้ำเมยขึ้นมายังผืนป่าแห่งนี้ก็ไกลระดับหนึ่งแล้วไหนจะอยู่ท่ามกลางป่าที่รกทึบอีกก็เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ซ่อนตัวของเหล่าผู้กระทำผิดกฎหมายก็ว่าได้ กลิ่นควันไฟที่ฟุ้งอยู่ในอากาศปะปนมาด้วยกลิ่นบุหรี่บ่งบอกว่าสิ่งที่เคยสงสัยเอาไว้ก่อนหน้าคาดการณ์ได้ถูกต้องแล้ว ผู้กองสองแฝดหันมาลอบยิ้มให้กันก่อนจะดึงผ้าขึ้นคลุมปิดบังใบหน้า

“แค่มาซุ่มหาข่าวเท่านั้น เลี่ยงการปะทะเด็ดขาดนะพี่”

“เออ ใครจะโง่แหวกหญ้าให้งูตื่น”

ทุกๆ ฝีก้าวที่ก้าวเดินระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา ผู้กองสองแฝดหยุดเดินเป็นพักๆ เมื่อเห็นว่ามีชายร่างโตถือปืนเดินตรวจตราอยู่บริเวณรอบๆ แต่ทั้งสองก็สามารถลอบเข้ามาใกล้ยังจุดค่ายพักของพวกมันได้ ผู้กองสองแฝดปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่อย่างเงียบๆ เพื่อจะได้สำรวจดูค่ายพักที่ว่าเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นพวกไหนกันแน่ ค่ายพักที่ว่ามีกระท่อมไม้มุงหลังคาสังกะสีเก่าๆ อยู่เกือบสิบหลังน้อยใหญ่สลับกันไป จุดใจกลางของกระท่อมเหล่านี้เป็นลานกว้างที่จุดไฟกองใหญ่เอาไว้ รอบๆ ไฟกองใหญ่มีโครงหมูป่าและเนื้อสัตว์ป่าเสียบไม้อังไฟอยู่ ชายสี่ห้าคนนั่งกินดื่มอยู่ที่ข้างกองไฟในขณะที่ชายอีกส่วนเดินสำรวจรอบๆ ทุกคนมีอาวุธปืนครบมือบ่งบอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตามป่าแต่น่าจะเป็นกลุ่มไหนสักกลุ่มที่ต้องการหลบสายตาของทางการ

“พี่ว่านี่พวกไหน ใช่พวกของกายยันต์มั้ย”

“ไม่แน่ใจ รอดูเรื่อยๆ ก่อนแต่คิดว่าพวกนี้น่าจะเกี่ยวกับศพของเด็กที่เจออยู่ริมแม่น้ำเมย” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกมา เรื่องกลุ่มคนร้ายในแถบนี้เขารู้จักอยู่หลายกลุ่มและคอยเฝ้าระวังไม่ให้พวกมันข้ามเขตแดนมาที่ฝั่งไทย แต่จะมีอยู่กลุ่มหนึ่งที่เขาหมายหัวพวกมันเอาไว้ก็คือกลุ่มของต้าเส่ง เป็นกลุ่มผู้ค้ายาเสพติดที่แยกมาจากกลุ่มโกกั้งที่อยู่ทางเหนือของรัฐฉาน ภายหลังการแยกตัวออกมากลุ่มของต้าเส่งได้ย้ายมาอยู่ในเขตอิทธิพลของกลุ่มว้า ตำบลเชียงราบ จังหวัดท่าขี้เหล็ก และด้วยการกวาดล้างยาเสพติดอย่างหนักและป้องกันไม่ให้ยาเสพติดเข้าไทยกลุ่มของต้าเส่งได้หายเงียบไปอยู่ช่วงหนึ่ง ซึ่งก็เป็นช่วงที่มีการขนยาเสพติดเข้าไทยทางฝั่งของภาคอีสานซึ่งคาดว่าต้าเส่งคงร่วมมือกับพ่อค้ายาจากฝั่งลาว ในแถบนี้ต้าเส่งเหมือนจะเป็นนายใหญ่ก็จริงแต่ผู้กองกรินทร์ก็รู้ว่าต้าเส่งยังมีนายใหญ่อยู่เบื้องหลังอีกเพียงแต่เขายังไม่รู้เท่านั้นว่าเป็นใครเพราะนายใหญ่ของมันลึกลับมากจนยากจะเห็นได้ง่ายๆ

“พี่คิดว่าน่าจะเป็นพวกต้าเส่งมั้ย ไอ้หมอนี่มันต้องร่วมมือกับกายยันต์แน่ๆ ดูทรงแล้ว”

“ถ้าใช่ก็งานใหญ่เลยล่ะ พวกนี้นอกจากมันจะรับสารตั้งต้นมาจากกัมพูชาแล้วมันยังผลิตหัวเชื้อยาเสพติดได้เอง โรงงานของพวกมันก็มีเยอะ”

“พนันเบียร์ลังหนึ่ง ผมว่าใช่แน่ๆ” เซนส์ของเขามันบอกว่าต้องใช่ ผู้กองกวินทร์ดึงกล้องอินฟราเรด Night Vision ลงมาเพื่อดูเหตุการณ์เบื้องหน้า แว่วคล้ายกับได้ยินเสียงของผู้หญิงกรีดร้องและร้องไห้ออกมาจากกระท่อมหลังหนึ่ง ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากกระท่อมหลังนั้นในสภาพเปลือยกายท่อนบนซ้ำกายท่อนล่างก็ยังสวมกางเกงแบบหลวมๆ ยังไม่ทันที่ผู้กองกวินทร์จะยื่นมือมาสะกิดพี่ชายให้มองตามผู้กองกรินทร์ก็พูดเสียงลอดไรฟันออกมา

“มึงเอาเบียร์ไปสองลังเลยเรนเจอร์ ไอ้เวรคนนั้นแหละคือต้าเส่ง” ชายที่เปลือยกายท่อนบนออกมาจากกระท่อมก็คือต้าเส่งจริงๆ ผู้กองกรินทร์เคยเห็นมันมาแล้วและไม่มีทางลืม พวกมันกลับมาเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้จริงๆ ทุกครั้งเขาเห็นแค่ร่องรอยและการสันนิษฐานแต่ครั้งนี้เขาเห็นกับตาชัดๆ เลย

“ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องด้วยใช่มั้ย จิ๊กซอว์ของเราเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วล่ะพี่”

“ลงไปฟังพวกมันพูดกันดีกว่า” ผู้กองกรินทร์ชี้ไปยังมุมอับของกระท่อมหลังหนึ่งเพื่อจะลงไปแอบฟัง เสียงกรีดร้องของผู้หญิงยังคงดังมาเป็นระยะแต่บทสนทนาของต้าเส่งกับกลุ่มชายที่นั่งอยู่รอบกองไฟก็น่าสนใจไม่น้อย

“เสียดายเป็นบ้าอีเด็กนั่นแม่งไม่น่าหนีไปเลยกูอุตส่าห์เล็งเอาไว้แท้ๆ” ต้าเส่งบอกกับลูกน้องพลางรับแก้วเหล้ามาดื่ม มันแลบลิ้นเลียริมฝีปากดวงตากลอกไปมาเหมือนพวกวิตถาร เนื้อกายมีรอยเล็บข่วนทั้งใหม่และเก่าและน่าจะเป็นรอยเล็บจากหญิงสาวที่ยังคงกรีดเสียงร้อง

“นังพวกที่เหลือก็แจ่มๆ เหมือนกันแหละพี่”

“แต่อีนั่นมันเด็กสุดนี่หว่า หึ! แต่ก็ช่วยไม่ได้เสือกหนีไปเองก็เลยเป่ามันตายคาแม่น้ำ ไว้กูจะให้กายยันต์มันส่งของแจ่มๆ มาให้อีกแล้วกัน"

” มันจะยอมหรอพี่ วันนั้นมันก็พูดอยู่ว่ามันจะขนแค่ยากับอาวุธ”

“เมื่อก่อนมันก็เคยบอกว่าจะขนแค่ยาไม่ขนอาวุธ แล้วตอนนี้เป็นไง สุดท้ายมันก็มาเล่นทางอาวุธเหมือนเราแล้วเดี๋ยวอีกหน่อยมันก็ต้องยอมส่งเนื้อสวยๆ มาเข้าปากกูเว้ย”

“แต่ก่อนเนื้อสวยๆ จะเข้าปากพี่ผมว่าพี่ต้องลองชิมอีนังเด็กนั่นก่อน”

“อีเด็กที่เป็นหมอปรุงยานั่นหรอวะ” ต้าเส่งหันมาถามกับลูกน้องแล้วนึกถึงภาพของซอมพอที่ลูกน้องเคยส่งมาให้ดู “อีเด็กนี่มันสวยใช่ย่อยเลยว่ะน่าเสียดายที่ไหวตัวทันแล้วหนีไปได้ ส่งคนของเราไปตามจับมันมาให้ได้กูจะเอามันมาทำงานให้เราแล้วกูก็จะเอามันมาทำเมียด้วย ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้นในวงเหล้า แม้จะเป็นบทสนทนาสั้นๆ แต่ก็ได้คำตอบทุกอย่างที่ผู้กองสองแฝดต้องการ สิ่งที่พวกเขาอุตส่าห์ว่ายน้ำข้ามแม่น้ำเมยมาที่นี่ก็เพียงแค่หาข่าวเท่านี้และเมื่อได้ข่าวแล้วก็ควรกลับ แต่ทว่า...

“เราจะไม่ช่วยจริงๆ หรอพี่” เสียงกรีดร้องของผู้หญิงมันบาดหัวใจของผู้กองกวินทร์ เขารักแม่ที่สุด รักเมียสุดหัวใจ ไหนจะน้องสาว หลานสาวอีก เขาทนไม่ได้เมื่อเห็นผู้หญิงถูกทำร้ายอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ช่วย ไม่มีใครอยากให้ลูกหลานต้องมาตกนรกอยู่ที่นี่รวมทั้งเขาด้วย

“ช่วยสิ แต่จะช่วยยังไงไม่ให้พวกมันรู้ตัว”

“ก็ทำให้เหมือนอุบัติเหตุสิ” ผู้กองกวินทร์พยักหน้ามาทางกระท่อมที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ข้างๆ เพราะเมื่อมองลอดร่องไม้ที่ผุเข้าไปจะเห็นว่านี่คือโรงเก็บอาวุธของพวกมัน ผู้กองสองแฝดมองหน้าเหมือนรู้ทันความคิดกันก่อนจะหยิบขวดน้ำมันออกมาแล้วราดที่ผนังไม้ของกระท่อมตรงจุดที่อยู่ใกล้กล่องเก็บดินระเบิดในโรงเก็บอาวุธ จากนั้นก็ราดน้ำมันเป็นทางยาวเชื่อมไปที่กระท่อมหลังข้างๆ

“พวกมันเก็บยาไว้ที่นี่เยอะเลยพี่ซีล” ระหว่างราดน้ำมันผู้กองกวินทร์ก็แอบมองเข้าไปข้างในด้วยจนได้เห็นลังบรรจุยาเสพติดมากมายพร้อมทั้งสายตั้งต้น ส่วนผู้กองกรินทร์นั้นเป็นคนช่วยดูต้นทางให้

“งั้นมึงเผาทิ้งให้หมดเลย” ผู้กองกรินทร์เห็นด้วยกับน้องชายแล้วส่งน้ำมันให้อีกขวด ผู้กองกวินทร์ราดน้ำมันใส่กระท่อมและราดเป็นทางเชื่อมระหว่างกระท่อมไปได้ประมาณสี่หลังจนมาถึงหลังที่ห้า กระท่อมหลังนี้เป็นหลังที่ต้าเส่งมันเดินออกมาเมื่อก่อนหน้านี้และเป็นหลังที่มีเสียงกรีดร้องของหญิงสาวด้วย มันเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและแสนหวาดกลัวที่บาดลึกลงไปในหัวใจของผู้กองทั้งสอง เมื่อมองลอดช่องไม้ผุๆ เข้าไปสิ่งที่เห็นก็ทำให้ผู้กองกวินทร์นึกอยากจะเผาไอ้สารเลวทั้งหมดนี่ให้ตายทั้งเป็นเมื่อภายในกระท่อมหลังดังกล่าวมีหญิงสาวสองคนกำลังตกเป็นเหยื่อของไอ้เดนมนุษย์สองคน ที่อีกมุมของกระท่อมก็มีหญิงสาวอีกหลายคนนั่งกอดกันร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว บางคนมีร่องรอยถูกทุบตีตามร่างกาย

“ไอ้ชาติชั่ว!” ผู้กองกรินทร์สบถออกมาเมื่อได้เห็นความระยำตรงหน้า อยากจะเข้าไปกระชากไอ้สารเลวนั่นมาฆ่าแต่เขาก็ทำอะไรวู่วามไม่ได้ ผู้กองกวินทร์ก็โกรธแค้นไม่ได้น้อยไปกว่าเขาและเหมือนจะคุมอารมณ์ได้ยากกว่าเขาด้วยผู้กองกรินทร์ก็เลยต้องรีบดึงน้องชายออกมาจากกระท่อมหลังนั้นก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะกระโจนเข้าไปฆ่าไอ้สารเลวสองคนนั่นจนแผนแตก

“หยุด!!! มึงใจเย็นๆ ก่อนเรนเจอร์เดี๋ยวก็ได้ตายห่ากันหมดนี่หรอก”

“ก็มัน...พี่ก็เห็นว่ามันกำลังทำร้ายผู้หญิงอยู่แล้วไหนจะเรื่องที่มันบอกว่าจะจับเด็กที่ชื่อซอมพอมาทำร้ายอีก เด็กคนนี้เราจองไว้ให้อรินนะ เด็กคนนี้เป็นของอรินคนอื่นห้ามแตะ!”

“เออกูรู้ กูก็ไม่ได้ห้ามแต่กูแค่จะบอกไม่ให้มึงวู่วาม” ผู้กองกรินทร์ยัดปืนพกสั้นที่ติดลำกล้องเก็บเสียงใส่มือของน้องชาย ถึงจะไม่ได้เอ่ยชื่อแต่เขาก็รู้ว่าคนที่ต้าเส่งพูดถึงก็คือซอมพอ ซึ่งเรื่องที่ซอมพอถูกหมายหัวจากกลุ่มคนร้ายเขาเคยเล่าให้ผู้กองกวินทร์ฟัง

“ไอ้สารเลวพวกนี้มันสมควรตาย ถ้ามึงแค้นก็เล่นมันเลย” ตอนนี้สายลมในป่ากำลังโบกพัดแรงจนตะเกียงไฟที่จุดตามกระท่อมหลังต่างๆ แกว่งไปมา ผู้กองกวินทร์ใช้จังหวะนี้ยิงไปที่ตะเกียงไฟด้วยความแม่นยำทำให้ตะเกียงร่วงลงมาที่พื้น ทันทีที่ไฟจากตะเกียงสัมผัสกับน้ำมันที่เขาราดเอาไว้ก็เกิดไฟลุกขึ้น กระท่อมที่มีหญิงสาวถูกทำร้ายถูกไฟลุกไหม้ในทันทีด้วยกระท่อมเป็นกระท่อมไม้จึงนับว่าเป็นเชื้อไฟอย่างดีและไฟที่ลุกไหม้ก็ทำให้ทุกๆ คนในค่ายต่างก็วิ่งเข้ามาดูและช่วยกันดับไฟ ชายคนหนึ่งชี้ไปที่ตะเกียงที่หล่นลงมาแล้วร้องบอกคนอื่นๆ ว่าไฟไหม้เพราะลมพัดตะเกียงตกลงมา

“กรี๊ด” หญิงสาวหลายคนพากันวิ่งหนีไฟออกมาแล้วปล่อยให้ลูกน้องของต้าเส่งช่วยกันดับไฟซึ่งเป็นการดับไฟที่ค่อนข้างลำบากเพราะอยู่ไกลจากแหล่งน้ำ จากที่พยายามช่วยกันดับไฟที่กระท่อมของหญิงสาวแต่ไฟก็ลามไหม้ต่อไปที่กระท่อมหลังอื่นๆ ตามที่ผู้กองกวินทร์ราดน้ำมันเอาไว้ และช่วงที่โกลาหลอยู่นั้นผู้กองสองแฝดก็ออกมาจากชายป่าแล้วเข้าไปหาหญิงสาวเหล่านั้น

“ถ้าอยากออกไปจากที่นี่ก็รีบวิ่งไปที่ริมแม่น้ำ”

หญิงสาวทุกคนที่อยู่ในอาการเสียขวัญและสภาพจิตใจย่ำแย่มองผู้กองสองแฝดอย่างอึ้งๆ และหวาดกลัว ไม่รู้ว่าผู้ชายสองคนนี้เป็นใครเพราะไม่เห็นหน้าตา ยิ่งพกอาวุธมาเต็มตัวแบบนี้ก็ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่

“อ้าว ยังจะมามองหน้าอีกรีบๆ หนีไปสิตอนนี้พวกมันมัวแต่ช่วยกันดับไฟอยู่ไม่มีใครมาสนใจพวกคุณหรอก รีบๆ หนีไปเซ่!!!” คราวนี้พอผู้กองกวินทร์ตวาดเสียงใส่พร้อมกับชี้ทางหนีให้หญิงสาวทุกคนที่อยากออกไปจากที่นี่อยู่แล้วก็รีบวิ่งหนีเข้าป่าไป แม้จะไม่รู้ว่าชายสองคนนี้เป็นใคร พวกตนจะต้องหนีไปที่ไหนแต่อย่างน้อยก็ขอให้ได้ออกไปจากนรกขุมนี้ก่อน แม้จะต้องตายเป็นผีเฝ้าป่าแต่ก็ยังดีกว่าตกนรกอยู่ที่นี่

“โห วิ่งไฟแลบเลยเว้ย” ผู้กองสองแฝดมองตามหญิงสาวที่วิ่งหายเข้าป่าไป ส่วนพวกของต้าเส่งก็ยังวุ่นอยู่กับการดับไฟเมื่อตอนนี้ไฟได้ลามไปถึงกระท่อมที่ใช้เก็บยาเสพติดแล้ว

“พี่โทรแจ้งให้คนมารับผู้หญิงที่ริมแม่น้ำแล้ว ถ้าไม่วิ่งออกนอกทางด่านกันก็คงจะไม่หลงทางเดี๋ยวเราค่อยไล่ต้อนตามหลัง”

“ออกนอกทางด่านแน่ๆ” ป่ามืดขนาดนี้สติสตังคงไม่อยู่กับตัวกันหรอก

ต้าเส่งหัวเสียเป็นอย่างมากเมื่อกระท่อมที่ใช้เก็บยาเสพติดถูกเผาไปต่อหน้าต่อตา ลำพังแค่ยาเสพติดยังไม่เท่าไหร่แต่พวกสารตั้งต้นที่ใช้ในการผลิตยานี่สิที่เป็นของหายาก นี่มันเรื่องห่าเหวอะไรกัน ลมบ้าอะไรจะพัดแรงจนตะเกียงตกลงมาได้แบบนี้

“ห่ามึงโว๊ย!!!” เสียงต้าเส่งแผดลั่นอยู่ท่ามกลางกองเพลิงแล้วร้องสั่งให้ลูกน้องช่วยกันดับไฟ ในขณะที่ผู้กองสองแฝดพากันหัวเราะลั่นเมื่อเห็นต้าเส่งยกมือขึ้นกุมศีรษะอย่างจนปัญญาจะแก้ปัญหาตรงหน้าเพราะเรื่องนี้มันได้โดนนายใหญ่ของมันเล่นงานแน่ๆ

“ไปกันเถอะ” ไฟที่กำลังลามไปยังกระท่อมเก็บอาวุธบ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะตามมา ผู้กองสองแฝดรีบหนีกลับเข้าป่าพยายามถอยห่างออกจากค่ายของต้าเส่งให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะเดียวกันก็ต้อนหญิงสาวที่อาจพลัดหลงให้กลับไปที่ทางด่านด้วย แต่กว่าจะต้อนหญิงสาวให้กลับเข้าสู่ทางด่านพร้อมกับบอกเส้นทางหลบหนีจนสำเร็จก็ยังดูจะช้าไปเมื่อมีเสียงระเบิดดังตามมา

บึ้ม!!! บึ้ม!!!

เสียงระเบิดหลายลูกดังก้องป่าราวกับฟ้าคำรามเมื่อกระท่อมเก็บอาวุธของต้าเส่งถูกเปลวไฟเล่นงานจนดินปืนและระเบิดที่อยู่ด้านในระเบิดขึ้น แรงระเบิดส่งผลให้ค่ายของต้าเส่งพังยับ ร่างมนุษย์ถูกแรงระเบิดกระแทกจนกระเด็นไปทั่วทิศ บ้างก็ถูกไฟคลอกร่างแม้แต่ต้าเส่งเองก็ยังถูกแรงระเบิดจนร่างกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่

ผู้กองสองแฝดเองก็ได้รับผลจากแรงระเบิดเช่นกันจนร่างของทั้งสองพี่น้องกระเด็นไปตามแรงระเบิดที่มีอานุภาพมหาศาลจนถึงขั้นกระอักเลือด ผู้กองกรินทร์ถูกไม้แทงเข้าที่แขนแม้จะไม่รุนแรงแต่เลือดก็ไหลอาบในขณะที่ผู้กองกวินทร์ถูกแรงระเบิดจนร่างกระเด็นเข้าไปในดงต้นหวายทำให้โดนหนามหวายทิ่มแทง

“พี่ซีล พี่...” เขารีบร้องเรียกให้พี่ชายช่วยเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์เดินโซซัดโซเซเข้ามาหาแล้วหัวเราะให้กับสภาพติดดงหวายของเขา

“ไง รู้สึกเหมือนลงนรกแล้วโดนหนามต้นงิ้วทิ่มแทงมั้ย ตอนนี้โดนหนามหวายไปก่อนถือว่าเป็นการซ้อม”

“ซ้อมบ้านมึงสิ มาช่วยกูก่อน”

“ฮ่าๆๆๆ” มันอดหัวเราะไม่ได้จริงๆ เมื่อได้เห็นน้องชายหมดสภาพอยู่ในดงหวาย จากแรงระเบิดก็ทำให้กระอักเลือดแล้วพอต้องมาหัวเราะน้องชายซ้ำก็เลยกระอักเลือดออกมาอีก

“ห่ามึง!!! กูจะฟ้องน้องเพลง ฟ้องแม่แก้ม กูจะฟ้องคุณย่าด้วย” ผู้กองกวินทร์กัดฟันว่าให้พี่ชาย แต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่สนใจ เขาหัวเราะจนพอใจแล้วจึงเข้ามาช่วยน้องชายและกว่าจะดึงน้องชายออกมาจากดงหวายได้ผู้กองกรินทร์ก็พลอยโดนหนามหวายทิ่มแทงให้ได้เลือดอยู่เหมือนกัน สภาพแต่ละคนดูไม่จืดแต่ทั้งสองแฝดก็กอดคอประคองกันกลับไปที่ริมฝั่งแม่น้ำเมยโดยที่เบื้องหลังยังมีเสียงระเบิดตามมาอีกสามสี่ลูก พวกเขาที่อยู่ห่างจากค่ายของต้าเส่งยังโดนกันขนาดนี้สภาพของคนในค่ายคงเละกว่าพวกเขาแน่ๆ

กว่าจะประคองกันมาจนถึงริมฝั่งแม่น้ำเมยได้ก็ทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย หญิงสาวที่พวกเขาช่วยมานั่งกอดกันร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวอยู่ที่ริมตลิ่งน้ำและหวาดระแวงไม่กล้าเข้าใกล้ผู้กองสองแฝด ที่น่าสงสารก็คงจะเป็นหญิงสาวสองคนที่ก่อนหน้านี้ถูกไอ้สารเลวพวกนั้นทำร้าย เสียงร้องไห้ชวนให้น่าเวทนายิ่งนัก

“พวกคุณหนีออกมาครบทุกคนมั้ย มีใครพลัดหลงรึเปล่า” ผู้กองกรินทร์เริ่มถามแต่ก็ไม่มีใครตอบด้วยยังหวาดกลัวอยู่จนผู้กองหนุ่มต้องถามใหม่ “ฟังภาษาไทยเข้าใจมั้ย พวกคุณมาจากที่ไหน”

“...”

“งั้นลองภาษานี้พี่” คนที่โดนหนามหวายแทงจนตัวพรุนหันมาทางหญิงสาวทุกคน ถ้าเขาคาดไม่ผิดสาวๆ พวกนี้น่าจะถูกหลอกมาจากอีกฝั่งของแม่น้ำโขง “ซุมเจ้าบ่เป็นหยังแล้วเด้อ อีกจักหน่อยสิมีคนมาฮับถ่าอยู่หม่องนี้ก่อน” (พวกคุณไม่เป็นอะไรแล้วนะ อีกสักพักจะมีคนมารับรออยู่ตรงนี้ก่อน)

“ภาษาอีสานของมึงแข็งแรงขึ้นนะเนี่ย”

“แน่นอน ก็ผมเป็นเขยอีสานนี่” ผู้กองกวินทร์ภูมิใจกับภาษาอีสานของตัวเองมาก ความจริงหญิงสาวเหล่านี้ฟังภาษาไทยเข้าใจแต่พอได้ยินภาษาอีสานมันก็ทำให้รู้สึกดีและอุ่นใจมากกว่า

“ซุมเจ้าเป็นไผ ซุมเจ้ามาซอยซุมข่อยบ้อ” (พวกคุณเป็นใคร พวกคุณมาช่วยพวกเราหรอ) การพูดภาษาอีสานของผู้กองกวินทร์เหมือนจะได้ผลเมื่อมีหญิงสาวคนหนึ่งมองมาที่พวกเขา

“เราเป็น...” เป็นอะไรดีล่ะ ผู้กองสองแฝดที่ยังคงปิดหน้าตาอยู่หันมามองหน้ากัน จะบอกว่าเป็นทหารก็กระไรอยู่เพราะตั้งใจมาทำงานกันแบบลับๆ

“เป็นใครไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าพวกผมมาช่วยพวกคุณแล้วอีกเดี๋ยวทหารจากฝั่งไทยจะมารับพวกคุณไป อยากได้ความช่วยเหลืออะไรก็บอกพวกเขาแล้วกัน” ผู้กองกรินทร์ตัดบทแล้วรับสายโทรศัพท์จากผู้หมวดเขมทัตเพื่อยืนยันตำแหน่ง ผู้กองสองแฝดรอจนกระทั่งเห็นทหารจากฝั่งไทยกำลังข้ามแม่น้ำเข้ามารับหญิงสาวทุกคนแล้วจึงถอยไปซ่อนกายอยู่ห่างๆ

ผู้หมวดเขมทัตที่คืนนี้อยู่เวรดึงรีบไปลากจ่าปกรณ์ออกมาที่ริมป่าชายแดนแบบเร่งด่วนจนไม่ได้แจ้งให้พลเอกคีรินทร์รู้ก่อนเพราะผู้กองกรินทร์ติดต่อมาบอกว่าเป็นเรื่องด่วนอย่าเพิ่งบอกใคร เขากับลูกน้องขับรถออกจากฐานในเดี๋ยวนั้นและพยายามเอารถเข้ามาให้ถึงจุดหมายให้ได้มากที่สุดแล้วอาศัยการเดินป่าต่ออีกหน่อยกว่าจะมาถึงจุดที่ผู้กองกรินทร์แจ้ง ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าผู้กองกรินทร์อยู่ที่ไหน เขารับคำสั่งจากสายโทรศัพท์เท่านั้นแต่เสียงระเบิดที่ดังก้องป่าหลายลูกเมื่อก่อนหน้านี้ก็ทำให้เขาอดเป็นห่วงเจ้านายไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่คิดว่าเดี๋ยวผู้กองกรินทร์ก็คงจะบอกเขาในภายหลัง ตอนนี้เขารู้แค่ว่าผู้กองกรินทร์ช่วยหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเอาไว้จากไอ้พวกสารเลวและเขาต้องรีบพาหญิงสาวเหล่านี้ข้ามกลับมาที่ฝั่งไทยแล้วให้ความช่วยเหลือ ดีว่าแม่น้ำเมยจุดนี้ค่อนข้างตื้นและแคบเขากับลูกน้องจึงข้ามฝั่งไปช่วยพาหญิงสาวทุกคนมาขึ้นที่ฝั่งไทยได้อย่างปลอดภัย

กว่าจะกลับมาถึงฐานผู้กองสองแฝดก็นั่งกองอยู่ที่ระเบียงบ้านเอาหลังพิงกันอย่างหมดสภาพ ไปอย่างเสือกลับมามอมแมมเป็นหมากันเลยทีเดียว หลังจากที่ผู้หมวดเขมทัตกับลูกน้องช่วยเหลือหญิงสาวทุกคนแล้วพวกเขาก็ต้องจัดการเคลียร์พื้นที่กันต่อ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นถูกทำให้ดูเป็นอุบัติเหตุและความสะเพร่าของพวกต้าเส่งเอง การเก็บกวาดร่องรอยของสองแฝดทำได้เนียนกว่าที่พวกต้าเส่งทำเอาไว้เพียงเท่านี้ก็ไม่มีใครสืบสาวเรื่องได้แล้ว

“เฮ้ย! ไหวมั้ยเนี่ย” สารวัตรพนาที่นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเป็นห่วงผู้กองสองแฝดเปิดประตูออกมาดูเมื่อได้ยินเสียงที่ระเบียงหน้าบ้าน จนกระทั่งเขาได้เห็นสองแฝดที่มีภาพดูไม่จืดจึงได้ลากเข้ามาในบ้านก่อนที่แก้วเจ้าจอมจะรีบเข้ามาดูอาการพี่ชายทั้งสอง

“พี่ซีล / พี่เรนเจอร์” แก้วเจ้าจอมที่เตรียมจะดูอาการให้พี่ชายถึงกับอ้าปากค้างหวอเมื่อคนไข้ทั้งสองไม่มีใครสนใจเธอเลย พอเห็นเมียๆ ของตัวเองเท่านั้นแหละทั้งสองคนก็รีบโผเข้าไปกอดเมียก่อนคนเป็นหมอก็เลยชักสีหน้าเซ็งๆ ใส่

เพราะความโชคร้ายของหญิงสาวทุกคนที่ช่วยมาและเพิ่งจะเห็นความระยำที่ไอ้พวกสารเลวนั่นทำกับผู้หญิงผู้กองสองแฝดจึงกอดคนรักของตัวเองแน่น ไม่อยากให้มีผู้หญิงคนไหนต้องเคราะห์ร้ายแบบนั้น พวกเขาเจ็บกันแค่นี้แต่ได้ช่วยพาหญิงสาวเหล่านั้นออกมาจากขุมนรกได้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว

“อ้อนเมียกันเข้าไป ก่อนหน้านี้มีเสียงระเบิดดังที่ฝั่งนู้นตั้งหลายลูก พวกพี่ไป...”

“ไนเปอร์” สารวัตรพนารีบปรามแก้วเจ้าจอมเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอถามอะไรพี่ชาย เสียงระเบิดที่ดังขึ้นก่อนหน้านี้ก็คงจะเป็นฝีมือของไอ้แฝดนี่แหละ ดูจากสภาพบาดแผลก็ไม่ได้บาดเจ็บกันรุนแรง ไอ้แฝดของเขามีอาการซึมๆ เอาแต่กอดเมียไม่ยอมปล่อยเหมือนเพิ่งไปเห็นอะไรที่สะเทือนใจมา กอดเมียไม่พอผู้กองกรินทร์ยังดึงเอาแก้วเจ้าจอมเข้าไปกอดด้วยและผู้กองกวินทร์ก็อุ้มน้องชมพูที่ยังหลับอยู่มากอดไว้แนบอกตัวเองอีก เรื่องที่ได้พบเห็นมาคงสะเทือนใจมากจริงๆ

กว่าสภาพจิตใจของผู้กองสองแฝดจะดีขึ้นก็ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ทั้งสองคนจะไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วกลับมาให้แก้วเจ้าจอมช่วยทำแผลให้โดยมีกุมาริกากับเพลงพิณคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

“โอ๊ย เจ็บๆๆ เบาๆ สินี่มือหมอหรือมือปีศาจเนี่ย”

“มือปีศาจ ส่วนนี่ก็เท้าปีศาจ”

“โอ๊ย!!!” ผู้กองกวินทร์ร้องลั่นเมื่อแก้วเจ้าจอมหมั่นไส้ก็เลยทายาตรงแผลที่โดนหนามทิ่มให้แรงๆ แล้วยื่นเท้ามากระทืบหลังซ้ำจนเพลงพิณต้องอาสาทายาให้สามีเองก่อนที่เขาจะตายด้วยน้ำมือของน้องสาว ส่วนผู้กองกรินทร์นั้นพอทำแผลเสร็จแล้วเขาก็เอาแต่นั่งกอดกุมาริกา ภาพหญิงสาวที่ถูกทำร้ายยังติดตาเขาอยู่

“...พรุ่งนี้คุณกลับกรุงเทพฯ ไปพร้อมทุกคนดีมั้ย” เขากลัว เขากลัวว่าเธอจะโชคร้ายแบบนั้น

“น้ำเมยอยากอยู่ดูแลพี่ซีล” ยิ่งเห็นเขาเจ็บตัวแบบนี้เธอก็ยิ่งไม่อยากอยู่ห่าง

“ผมว่า...” ยังไม่ทันที่ผู้กองกรินทร์จะพูดจบคราวนี้ประตูบ้านพักก็เปิดออกมาเมื่อพลเอกคีรินทร์มา เสียงระเบิดทำให้เขาหลับไม่ลง จะว่าเกิดเหตุที่ฝั่งไทยก็ไม่เห็นจะมีใครส่งข่าวมาบอกเขา ฟังจากทิศทางน่าจะเป็นเหตุจากทางอีกฝั่งมากกว่า เสียงรถยนต์ที่ดังที่ฐานทำให้เขาออกจากบ้านพักของผู้หมวดเขมทัตมาดูเหตุการณ์จึงได้รู้ว่าคืนนี้มีการช่วยเหลือหญิงสาวกลุ่มหนึ่งมาจากอีกฝั่งและคาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของลูกชายพลเอกคีรินทร์จึงได้รีบมาหา

“ไอ้แฝด พวกเอ็งไปก่อเรื่องอะไรกันมาบอกพ่อมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ทุกเรื่องราวผู้กองสองแฝดเล่าให้พลเอกคีรินทร์ฟังทั้งหมด จากที่เพียงแค่จะไปซุ่มหาข่าวแต่พอเห็นมีหญิงสาวถูกพามาทำร้ายให้ต้องตกนรกทั้งเป็นทั้งสองคนจึงไม่อาจละเลยได้และไม่อาจทิ้งให้หญิงสาวเหล่านั้นอยู่ในนรกต่อไปจึงได้หาทางช่วย และเพื่อไม่ให้เกิดการปะทะหรือแหวกหญ้าให้งูตื่นจึงต้องทำให้เหมือนกับเป็นอุบัติเหตุและเคลียร์พื้นที่เอาไว้เป็นอย่างดี ได้ฟังที่ลูกชายทั้งสองเล่าแล้วพลเอกคีรินทร์ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อลูกชายทั้งสองบอกว่าเคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วเขาก็วางใจ ลูกชายทั้งสองคนไม่เคยทำให้เขาผิดหวังและเขาเชื่อในฝีมือของลูกชายเสมอ สองแฝดรักแม่มาก ถูกสอนให้เป็นสุภาพบุรุษกับผู้หญิงมาตั้งแต่เด็กพอเห็นผู้หญิงถูกทำร้ายอยู่ต่อหน้าก็คงทนไม่ได้จึงต้องหาทางช่วยเหลือ แม้ว่าจะเล่นใหญ่กันก็เถอะ

พลเอกคีรินทร์เป็นคนจัดการเรื่องที่เหลือต่อโดยพรุ่งนี้เขาจะส่งหญิงสาวทุกคนไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลนอกพื้นที่ สอบปากคำถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดและหากรักษาตัวแล้วก็จะส่งกลับประเทศบ้านเกิดทันที เรื่องราวทุกอย่างจะถูกปิดเอาไว้เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดขึ้นในเขตแดนไทย กลุ่มคนร้ายก็เป็นกลุ่มบุคคลอันตรายหากพวกมันรู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุอาจมีการแก้แค้นได้

“ยัยพวง ต้าวโมก มาให้ลุงกอดหน่อยสิลูก” ผู้กองกรินทร์นั่งคุกเข่าลงกับพื้นแล้วเรียกหลานๆ มาหาเพื่อกอดลาเมื่อน้องชมพูกับน้องโมกต้องกลับกรุงเทพฯ ไปกับคุณพ่อคุณแม่และคุณตาภูแล้ว เมื่อเช้ามืดที่ผ่านมาผู้กองกรินทร์ได้ให้ลูกน้องส่วนหนึ่งขับรถพาหญิงสาวที่เขาช่วยเหลือมาออกไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลในอีกจังหวัดตามคำสั่งของพลเอกคีรินทร์เพื่อไม่ให้ใครสงสัยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวทุกคนยังคงทำให้เขารู้สึกแย่อยู่และอยากจะให้หลานๆ รีบออกไปจากพื้นที่แห่งนี้เร็วๆ

“ไม่ห้ายกอดหยอกค่ะ” สาวน้อยแก้มป่องยังคงนั่งจุมปุ๊กอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แขนป้อมๆ กอดอกแน่นแล้วทำเชิดหน้าใส่ทุกคนอย่างงอนๆ อยู่กับน้องชาย สาเหตุที่งอนก็เพราะว่าจนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้ไปกระโดดน้ำตกตามที่ใจหวังทั้งๆ ที่อุตส่าห์เป็นเด็กดีแล้ว ถึงแม้เมื่อวานนี้คุณพ่อกับคุณแม่จะพาน้องชมพูกับน้องโมกไปเล่นที่น้ำตกแล้วแต่ก็ได้แค่กระโดดน้ำจากริมสระแต่ยังไม่ได้ขึ้นไปกระโดดลงมาจากน้ำตกจริงๆ เลย พอขอคุณตาภูคุณตาก็บอกว่าน้องชมพูยังเด็กเกินไปเมื่อเช้านี้น้องชมพูก็เลยพาน้องโมกไปที่น้ำตกกันสองคน ตั้งใจจะไปกระโดดน้ำตกให้ได้แต่ก็ไม่วายถูกคุณพ่อตามตัวเจอ คุณพ่อดุน้องชมพูกับน้องโมกยกใหญ่ส่วนคุณแม่ก็ยอมให้น้องชมพูกับน้องโมกเล่นน้ำตกได้แต่ไม่ให้กระโดดน้ำตกน้องชมพูก็เลยขัดใจมากๆ เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วจะไปฟ้องคุณตารันกับคุณยายแก้ม ถ้าเป็นคุณตารันคุณตาต้องไม่ขัดใจน้องชมพูแน่ๆ

“ไว้โตแล้วค่อยมากระโดดน้ำตก เดี๋ยวลุงพามา”

“แต่น้อนจมปูโตเปงฉาวแย้วนะคะ”

“โถๆๆ พูดก็ยังไม่ชัด” ผู้กองกวินทร์หัวเราะให้คนที่โตเป็นสาวแล้ว น้องโมกที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเห็นพี่ชมพูงอนทุกคนก็เลยงอนตามบ้าง หนุ่มน้อยในชุดม้งนั่งยองๆ มองพี่สาวที มองทุกๆ คนทีอย่างไม่รู้ว่าจะเชื่อฟังใครก่อน

ผู้กองกรินทร์เดินเข้าไปหาหลานๆ ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เพราะต้องลากันแล้ว ต้องจากกันทีไรเขาใจหายทุกทีเพราะเขารักหลานๆ มากเหลือเกิน ในเมื่อไม่ยอมมาให้กอดก็ต้องอุ้มขึ้นมากอดบนตักมันทั้งสองคนนี่แหละ เขาหอมแก้มหลานตัวน้อยทั้งสองฟอดใหญ่ที่ตอนนี้แต่งชุดม้งกันอย่างน่ารักทั้งคู่ แก้วเจ้าจอมเห็นว่าลูกๆ แต่งชุดม้งแล้วน่ารักมากก็เลยฝากให้อรินไปซื้อชุดม้งเด็กที่หมู่บ้านของซอมพอมาให้เพราะที่หมู่บ้านมีการทอผ้าและทำชุดพื้นเมืองส่งขาย

“ไว้มาที่นี่คราวหน้าค่อยกระโดดก็แล้วกันนะคะ ตอนนี้ยัยพวงกับต้าวโมกโตเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้วแต่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่แบบลุงเลย ไว้รอโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนนะคะ”

โตเป็นผู้ใหญ่...นี่น้องชมพูโตเป็นสาวแล้วยังต้องโตไปเป็นผู้ใหญ่อีกหรอเนี่ย สาวน้อยเม้มปากขมวดคิ้วตามอย่างคนคิดหนัก ยังเรียงลำดับไม่ถูกว่าโตเป็นสาวแล้วยังต้องโตเป็นผู้ใหญ่อีกหรอ “อ้อ! แล้วระหว่างที่ลุงไม่อยู่ก็อย่าไปเล่นซนกันอีกล่ะเข้าใจมั้ย ถ้าซนอีกคราวนี้แล้วถูกคุณพ่อตีลุงไม่ช่วยนะ”

“น้อนจมปูจะไม่ห้ายคูมป้อตีคูมยุงเรงเจอร์แน่นอนค่ะ”

“เฮ้ยๆๆ เดี๋ยว ลุงเกี่ยวอะไรด้วย” ผู้กองกวินทร์แหวเข้าให้ ยังเคืองๆ อยู่เพราะเมื่อเช้านี้เขาถูกน้องชมพูกับน้องโมกจู่โจมอย่างหนัก คนกำลังนอนตัวระบบเพราะถูกหนามหวายทิ่มอยู่ดีๆ ลูกปีศาจก็กระโดดขึ้นมานั่งทับจนเขาจุก

“คูมยุงเปงเด็กดื้อ น้อนจมปูจะฉอนห้ายคูมยุงเปงเด็กดีค่ะ”

“คูมยุงห้ามดื้อนะคับ” น้องโมกชี้มือน้อยๆ สั่งอีกคนพาให้คุณลุงทั้งสองที่เจอเรื่องเครียดๆ มาตั้งแต่เมื่อคืนยิ้มตาม ความน่ารักไร้เดียงสาของหลานๆ ช่วยเยียวยาหัวใจของผู้กองหนุ่มทั้งสองได้เป็นอย่างดี

“กอดลาคุณลุงแล้วมากอดลาคุณป้าด้วยสิคะ” กุมาริกาเข้ามาลาหลานๆ ด้วยคน ได้อยู่ด้วยกันแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เธอก็หลงเสน่ห์หลานตัวน้อยๆ เข้าให้แล้ว กลิ่นตัวหอมๆ ของหลานทั้งสองทำให้เธอหอมแก้มหลานๆ อยู่หลายทีจนผู้กองกรินทร์ต้องดึงหลานออกแล้วทำตาดุใส่

“ถ้าจะรักกันขนาดนี้ก็กลับกรุงเทพฯ ไปพร้อมกันเลยไป”

“ดีค่ะ น้ำเมยจะได้พาน้องชมพูกับน้องโมกไปแคสงาน น้องชมพูพูดเก่งแบบนี้เดี๋ยวให้รับบทเป็นลูกของน้ำเมยในละครเรื่องต่อไป ส่วนรูปหล่อๆ แบบน้องโมกน้ำเมยจะพาไปแคสงานโฆษณาเป็นพรีเซนเตอร์รุ่นจิ๋วรับรอง...ดังแน่ๆ”

“งั้นคุณก็อยู่ที่นี่แหละ อยู่ในป่าตลอดไปเลยนะไม่ต้องกลับเข้าในเมือง” ผู้กองกวินทร์ควันออกหูด้วยไม่ชอบใจ รีบเข้ามาแย่งเอาหลานๆ ทั้งสองไปอุ้มทันทีเพราะเขาหวงหลานมาก “ยัยปักเป้ากับต้าวโมกจะไม่เป็นดารา จะไม่มีแฟนด้วย หวง!”

“ตกลงใครเป็นพ่อของน้องชมพูกับน้องโมกกันแน่ล่ะเนี่ย” สารวัตรพนาเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ไอ้ลุงสองคนนี่มันชอบแย่งหน้าที่พ่อของเขาอยู่เรื่อยเลย เมียก็มีแล้วอยากได้ลูกก็ไปทำกันเองสิวะ

“ก็พวกคุณลุงเขารักของเขานี่คะ” แก้วเจ้าจอมบอกสามีพลางเอียงศีรษะซบไหล่ของเขาขณะดูคุณลุงทั้งสองหวงหลาน ไม่ยอมให้หลานไปเป็นดาราแล้วยังห้ามหลานมีแฟนอีก น้องโมกน่ะยังไม่เท่าไหร่เพราะเป็นหลานชายส่วนน้องชมพูที่เป็นหลานสาวคุณลุงก็จะหวงเป็นพิเศษหน่อย

“แต่ผมว่านะ สารวัตรน่ะเป็นพ่อบุญธรรม พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ต่างหากที่เป็นพ่อตัวจริง” อรินหันมาแสยะยิ้มให้กับคุณพ่อที่ถูกลืม เมื่อเขาคลายล็อกหัวใจจากแก้วเจ้าจอมแล้วเขาก็สามารถพูดคุยกับสารวัตรพนาได้อย่างสนิทใจและปราศจากอคติใดๆ ด้วย แก้วเจ้าจอมเธอเลือกคู่ชีวิต เลือกพ่อของลูกได้ดีแล้วล่ะเพราะถ้าเป็นเขา เขายังไม่รู้เลยว่าจะสามารถดูแลเธอได้มั้ยหรือจะเป็นพ่อที่ดีได้รึเปล่า

พอลาคุณลุงกับคุณป้าแล้วน้องชมพูกับน้องโมกก็มากอดลาคุณน้าอริน โบกมือลาคุณน้าซอมพอที่มาส่งด้วยอีกคน จากนั้นก็วิ่งไปสวัสดีเพื่ออำลาคุณลุงเขมทัต คุณลุงปกรณ์ คุณลุงหมออาทิตย์และคุณลุงทหารทุกคน ซึ่งเหล่าคุณลุงทหารก็มีของฝากให้คือแตงโมหลายลูกงานนี้เรียกได้ว่าของฝากถูกอกถูกใจทั้งสองพี่น้องเป็นอย่างมาก ต่างคนต่างก็ช่วยกันอุ้มลูกแตงโมขึ้นรถกันยกใหญ่เพราะจะเอาไปแบ่งคุณทวดที่บ้านด้วย กุมาริกาเข้าไปสวมกอดเพลงพิณเป็นการลาบ้าง เมื่อคืนนี้ระหว่างที่ผู้กองสองแฝดไม่อยู่เธอกับเพลงพิณมีเรื่องให้ได้พูดคุยกันอยู่นาน พี่เพลงพิณยังคงเป็นพี่สาวที่น่ารักของเธอเสมอ และกุมาริกาก็เป็นน้องสาวที่เพลงพิณห่วงใยเช่นกัน กว่าจะจากกันได้ทั้งสองสาวก็เลยลากันนานเป็นพิเศษจนผู้กองสองแฝดต้องมาจับคนรักของตัวเองแยกออกจากกัน

ผู้กองกรินทร์น้ำตาคลอนิดๆ เมื่อเห็นหลานๆ โบกมือลาผ่านกระจกรถก่อนที่รถของพลเอกคีรินทร์และผู้กองกวินทร์จะลับสายตาไป เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อพยายามทำใจในขณะที่ใครอีกคนกลับน้ำตาร่วงไปแล้ว

“อ้าวๆๆ คุณหมอ คุณหมอจะร้องไห้ทำไมเนี่ย” ซอมพอว่าขึ้นเมื่อหันมาอีกทีอรินก็น้ำตาซึมแล้ว ได้เล่นกับหลานยังไม่หนำใจก็ต้องมาจากกันเสียแล้วเขาก็เลยทำใจยากนิดหนึ่ง “ร้องไห้เพราะคิดถึงหลานหรือเพราะคิดถึงแม่ของหลาน” ความรักหลานมากๆ ของอรินทำให้ซอมพออดสงสัยไม่ได้เธอก็เลยไปถามเรื่องนี้กับผู้หมวดเขมทัต ผู้หมวดเขมทัตเลยเล่าให้เธอฟังว่าแก้วเจ้าจอมคือรักแรกของอรินและอรินก็รักแก้วเจ้าจอมมาก ทั้งสองคนไม่เคยอยู่ห่างกันเลยจนกระทั่งแก้วเจ้าจอมแต่งงานมีสามีอรินก็เลยอกหักอย่างแรงจนต้องหนีมาทำใจอยู่ที่นี่ เรื่องที่ผู้กองกรินทร์มีเมียว่าปวดใจแล้วแต่ยังไม่ปวดใจเท่ารู้ว่าอรินเคยรักแก้วเจ้าจอมมาก่อน ซอมพอสังเกตตั้งแต่ตอนซื้อของมาให้หลานแล้วซึ่งอรินจะเลือกของที่ดีที่สุดให้กับหลานเสมอ เงินค่าซื้อของที่ผู้กองกรินทร์ให้เขาก็ไม่ยอมเอาเลยสักบาทหรือแม้แต่ชุดม้งของเด็ก เพียงแค่แก้วเจ้าจอมบอกว่าอยากได้เขาก็รีบไปเหมามาให้ตั้งหลายชุด ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ ให้ผู้กองกรินทร์มีเมียอีกสิบคนเธอก็ไม่ปวดใจเท่าเรื่องนี้เลยนะเนี่ย

“คิดถึงหลานสิ หลานๆ ของหมอน่ารักกันขนาดนั้น”

“อ้อหรอ” ปวดใจๆๆๆ ฮึ! ซอมพอทำค้อนใส่แล้วก็สะบัดหน้าเดินหนีไปทิ้งให้อรินเช็ดน้ำตาป้อยๆ มองตาม ยัยเด็กนี่เป็นอะไรของเขาเขาก็แค่คิดถึงหลานเท่านั้น

“ว้า กลับซะแล้ว แบบนี้ลุงคิดถึงแย่เลย” แม้แต่หมออาทิตย์ก็พลอยหลงเสน่ห์ของหลานๆ ด้วยอีกคน พอเห็นคุณลุงหมอใจดีด้วยน้องชมพูกับน้องโมกก็ติดคุณลุงหมอเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะได้เห็นแก้วเจ้าจอมเป็นฝั่งเป็นฝาแบบนี้ เห็นรุ่นน้องมีครอบครัวที่ดี มีสามีดี มีลูกน่ารักเขาก็ดีใจด้วย ตอนแรกเขานึกว่าแก้วเจ้าจอมจะแต่งเมียเข้าบ้านสุวรรณเวชเสียอีกเพราะเธอช่างมาดแมนเหลือเกิน

กุมาริกาหันมายิ้มให้ผู้กองกรินทร์พลางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ โถๆๆ ห่างหลานแค่นี้ก็ร้องไห้ช่างเป็นคุณลุงที่น่ารักเหลือเกิน

“ถึงไม่มีหลานๆ แต่พี่ซีลก็ยังมีน้ำเมยอยู่ข้างๆ นะคะ คิดว่าน้ำเมยเป็นหลานด้วยก็ได้...คุณลุง”

“แดดดี”

“พูดเรื่องหลานแล้วมาวกพูดเรื่องแดดทำไมกันคะ นี่จะเที่ยงแล้วนะแดดมันก็ต้องดีอยู่แล้วสิ”

“ยัยโก๊ะเอ๊ย!” ผู้กองกรินทร์ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของเธอเข้าให้ ที่เขาพูดเขาไม่ได้หมายถึงแสงแดดโว๊ย เขาแค่อยากให้เธอให้เรียกว่าแดดดี๊แทนการเรียกว่าคุณลุง ฮึ่ม!!! มุกที่ตัวเองเคยเล่นแท้ๆ แล้วทำไมถึงไม่เข้าใจกันล่ะเนี่ย

***********************************

อยากให้น้องเรียกแดดดี๊ก็แทนตัวเองว่า พี่ ก่อนเซ่!!!

ปล.น้อนจมปูโตเปงฉาวแย้วนะคะทุกคน