4.เด็กงอแงของคุณลุง

               ณ หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ ผู้กองกวินทร์ได้รับคำสั่งให้เข้าพบกับพลเรือตรีจิรัตน์ผู้เป็น ผบ.ของหน่วยด้วยเรื่องเร่งด่วนจนลูกทีมของเขาต้องขอติดตามมาด้วย ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์เข้าไปพบกับท่าน ผบ. ทุกคนก็ได้แต่รออยู่ที่หน้าห้องอย่างสงสัยว่าหรือจะมีภารกิจด่วนอะไรเข้ามา จะเป็นภารกิจทางใต้รึเปล่านะ

               ส่วนผู้กองกวินทร์ตอนนี้เขาไม่ได้ยืนอยู่ต่อหน้า ผบ. ของหน่วยเพียงแค่คนเดียว แต่ท่าน ผบ.ทร. ก็ยังอยู่ในที่นี่ด้วยพร้อมกับ...

               “หืม...” พอเห็นแฝดพี่ของตัวเองก็อยู่ที่นี่เขาก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ทุกทีเวลาที่ต้องร่วมงานกับพี่ชายเขาสองคนก็มักจะมารับภารกิจพร้อมกันเสมอ แต่นี่เขาไม่รู้เลยว่าผู้กองกรินทร์ก็ถูกเรียกตัวมาด้วยเหมือนกัน

               “ผมเรียกผู้กองทั้งสองมากระทันหันน่ะก็เลยไม่ได้แจ้งพร้อมกัน” พลเรือตรีจิรัตน์บอกเมื่อเห็นสองแฝดมองหน้ากันอย่างงงๆ นี่ดีว่าอีกคนแต่งเครื่องแบบทหารพรานสีดำและอีกคนแต่งเครื่องแบบลายพราง ไม่งั้นมีสับสนแน่ๆ ว่าใครเป็นใคร หน้าตาเหมือนกันเสียเหลือเกิน

               “เราต้องร่วมงานกันอีกแล้วหรอครับ” ผู้กองกรินทร์ถามขึ้นแล้วเข้ามายืนข้างๆ น้องชาย เกิดมาด้วยกัน เป็นบัดดี้กันตอนฝึกหน่วยรบแล้วยังได้มาร่วมงานกันอีก พวกเขาสองคนคงเกิดมาเพื่อกันและกันจริงๆ

               “ใช่ และงานนี้ก็เป็นงานใหญ่มากท่าน ผบ.ทร.จึงต้องลงมาสั่งการด้วยตัวท่านเอง ภารกิจนี้เป็นภารกิจลับสุดยอดไม่เกี่ยวข้องกับหน่วยเราจึงจำเป็นต้องดึงตัวผู้กองกรินทร์มาร่วมภารกิจด้วย งานนี้ต้องอาศัยความเชื่อใจกันอย่างสุดๆ แล้วผู้กองทั้งสองคนก็คงไม่มีใครกล้าทรยศกันด้วย”

               “ให้ผมตายดีกว่าต้องทรยศพี่ชายครับ”

               “ชีวิตผมผมยกให้น้องได้ ผมตายได้แต่น้องผมต้องรอดครับ” ทั้งสองแฝดยืนยันในความรักที่มีต่อกัน เรื่องความผูกพันของทั้งสองพี่น้องพลเรือตรีจิรัตน์รู้ดีเพราะเห็นสองแฝดมาตั้งแต่เด็กๆ ด้วยพ่อของสองแฝดเป็นเพื่อนร่วมรบกับตนมาก่อน ไม่มีพี่น้องที่ไหนจะรักกันได้แบบนี้อีกแล้ว นี่จึงถือว่าเป็นจุดแข็งอีกอย่างของทีม

               “รองกรันณ์เลี้ยงลูกมาดีจริงๆ ไม่เสียแรงที่เคยเป็นซีลมาก่อน” แม้แต่ท่าน ผบ.ทร.ก็ยังชื่นชมในความรักของสองพี่น้อง พลเรือตรีจิรัตน์ก็เลยต้องถอยออกมาเพื่อให้ท่าน ผบ.ทร.ได้เข้ามามอบหมายภารกิจครั้งนี้ให้กับสองแฝดด้วยตัวท่านเอง

               เนื่องจากตอนนี้ได้มีขบวนการค้ายาเสพติดเริ่มก่อตัวมาได้พักใหญ่ๆ แล้วและซ่อนฐานผลิตยาเอาไว้จนมีการลำเลียงยาเสพติดผ่านทางประเทศไทย บางส่วนนำเข้าประเทศไทยเองและอีกส่วนส่งออกไปยังประเทศที่สาม จากสายข่าวที่สืบเรื่องนี้มาทำให้ทราบว่าแก๊งค้ายาที่อยู่ในเขตฝั่งพม่าและลาวคือแก๊งเดียวกันที่กระจายตัวกันไปตามจุดต่างๆ เพื่อหลอกล่อไม่ให้เจ้าหน้าที่ไหวตัวทันและมีการสับขาหลอกเจ้าหน้าที่เรื่อยมา นับวันพวกมันยิ่งเหิมเกริมหนักจนท่าน ผบ.ทร.ชักจะหมดความอดทนกับพวกมันเต็มทนแล้วจึงต้องส่งมือดีเข้าไปจัดการ และมือดีที่สุดในตอนนี้ก็คือมนุษย์กบอัลฟาทีมของผู้กองกวินทร์และผู้กองกรินทร์ที่ถึงจะไม่ได้อยู่ในหน่วยแต่ก็ฝีมือไม่ธรรมดา ท่านจึงได้จัดปฏิบัติการพิเศษนอกเหนืออำนาจของหน่วยขึ้นมาโดยมีท่านเข้ามาควบคุมเองโดยตรง ด้วยปฏิบัติการพิเศษครั้งนี้มีประเทศเพื่อนบ้านเข้ามาเกี่ยวข้องโดยตรง ดังนั้นเพื่อไม่ให้เกิดข้อพิพาษใดๆ ปฏิบัติการครั้งนี้จึงเป็นความลับและไม่ขึ้นตรงกับหน่วยงานใด หากปฏิบัติการครั้งนี้ผิดพลาดทางกองทัพจะไม่รู้เห็นอะไรด้วยทั้งนั้น ซึ่งปฏิบัติการแนวนี้ก็มักจะเกิดขึ้นบ่อยๆ อยู่แล้วด้วยทีมของผู้กองกวินทร์เป็นทีมพิเศษเฉพาะกิจที่รวมแต่ยอดฝีมือเอาไว้จนได้ขึ้นชื่อว่าเป็นทีมที่แกร่งที่สุด รับทำเฉพาะงานที่ยากและเป็นความลับขั้นสุดยอดด้วย

               “เส้นทางเดินยาของพวกมันจะใช้แม่น้ำโขงเป็นหลักโดยเฉพาะช่วงจังหวัดนครพนมแล้วก็มุกดาหารผมจึงจำเป็นต้องส่งคนเข้าไปแฝงตัวอยู่กับเจ้าหน้าที่หน่วย นขร. และอีกส่วนคือสืบหาฐานของพวกมันจากทางภาคตะวันตกด้วย ผู้กองกรินทร์เป็นทหารพรานประจำการที่แม่สอดอยู่แล้วน่าจะแฝงตัวอยู่ในพื้นที่ได้ไม่ยาก แต่ผู้กองกวินทร์...ทีมของผู้กองต้องแฝงตัวเข้าพื้นที่ในฐานะของทหาร นขร.ทั่วไป ห้ามให้ใครรู้ถึงภารกิจหลักของเราเด็ดขาด”

               “อย่าบอกนะครับว่าพวกผมต้องไปประจำการที่สถานีเรือนครพนม” ผู้กองกวินทร์ตาพราวขึ้นมาทันทีจนพลเรือตรีจิรัตน์กับผู้กองกรินทร์แอบเบะปากใส่เมื่อรู้ว่าในหัวของเขาตอนนี้คิดอะไรอยู่

               “ใช่ ผมจะส่งทีมของผู้กองเข้าไปประจำการที่กองบัญชาการหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขงซึ่งเป็นหน่วยแม่ของ นรข. มีพลเรือตรีคเชนทร์ สัตตโยธินเป็นผู้บังคับบัญชาหน่วย ผู้กองทั้งสองน่าจะคุ้นเคยกับพลเรือตรีคเชนทร์เป็นอย่างดี” พอท่าน ผบ.ทร.พูดมาถึงตรงนี้ พลเรือตรีจิรัตน์ก็เข้ามากระซิบอะไรบางอย่างจนท่าน ผบ.ทร.แอบลอบยิ้มบางๆ ออกมาก่อนจะพูดต่อ “ได้ข่าวอาจได้ดองเป็นพ่อตาลูกเขยกันด้วยนี่”

               ผู้กองกวินทร์ฉีกยิ้มแฉ่งทันทีก่อนจะรีบหุบยิ้มเมื่อยังคุยงานไม่เสร็จ นี่เขาแทบจะอดใจไม่ไหวแล้วนะเนี่ย อยากขึ้นไปที่นครพนมเร็วๆ จัง แต่ว่า...

               “แล้วพี่ซีลล่ะครับ พี่ซีลจะลุยเดี่ยวอยู่ที่แม่สอดคนเดียวหรอ”

               “งานนี้ไม่มีลุยเดี่ยว พวกผู้กองอาจได้เดินทางกันบ่อยหน่อยระหว่างทางอีสานกับตะวันตก เรื่องอาวุธและอุปกรณ์ต่างๆ ผมสนับสนุนเต็มที่ จะทำยังไงก็ได้ขอแค่จัดการกวาดล้างไอ้แก๊งยาแก๊งนี้ให้ได้ก็พอ ภารกิจนี้ผมให้ผู้กองทั้งสองเลือกลูกทีมได้ตามเห็นเหมาะสมเลย”

               “เรื่องลูกทีมเลือกไม่ยากหรอกครับ ถ้าอยากให้ภารกิจครั้งนี้ประสบความสำเร็จก็ต้องลูกทีมหลักของผมทั้ง...สี่คนอยู่แล้ว” ผู้กองกวินทร์ว่าเสียงหงอยๆ เมื่อตอนนี้สมาชิกในทีมหายไปคนหนึ่ง ถ้าหมอฉัตรกล้ายังอยู่ทีมของเขาก็คงจะสมบูรณ์มากกว่านี้

               “งั้นก็เอาตามนี้” ท่าน ผบ.ทร.ยื่นแฟ้มประวัติของพันจ่าพรต จ่าเอกขวัญชัย จ่าเอกนพดล และจ่าเอกชาลีลงบนโต๊ะ “แต่ผมมีสมาชิกใหม่ของทีมอยากให้เข้าร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย”

               “ใครหรอครับท่าน”

               “แล้วผมจะให้เขาไปรายงานตัวกับผู้กองเอง คนๆ นี้ผมกับท่าน ผบ.หน่วยเห็นตรงกันว่าเหมาะที่จะมาทำงานนี้ที่สุดและฝีมือก็ไม่ธรรมดา หวังว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันได้”

               ทั้งสองแฝดหันมามองหน้ากันทันที ใครกันคืนคนที่ว่านั้นทำไมท่าน ผบ.ทร.ต้องทำลับๆ ล่อๆ ด้วย ถ้าคนไม่คุ้นเคยกันหากต้องมาร่วมงานกันจะเข้าขากันได้หรอ ภารกิจนี้เป็นภารกิจสำคัญเสียด้วย ถ้าตายขึ้นมาอาจได้เป็นศพไร้ญาติทุกเมื่อเลยนะ

               ผู้กองกวินทร์นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องพักของอัลฟาทีม ซีลแต่ละทีมจะมีห้องพักรวมไว้ใช้เป็นทั้งออฟฟิตทำงาน ห้องประชุม ห้องเก็บอาวุธและเครื่องมือต่างๆ ในการปฏิบัติหน้าที่ ด้วยเป็นห้องพักของเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษที่ทำงานอย่างลับๆ ห้องพักของซีลแต่ละทีมจึงห้ามมีคนนอกเข้าและมีระบบการรักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนา หากว่าไม่ได้มีธุระอะไรที่ต้องติดต่อกันก็ยากที่จะเข้ามาที่นี่ได้

               “เมี๊ยว เมี๊ยว”

               “จุ๊ๆๆ อย่าเพิ่งกวนพ่อค่ะน้องเพลง พ่อทำงานอยู่” คนมีลูกสาวยื่นมือข้างหนึ่งมาเกาคางให้น้องแมวตัวอ้วนขนฟูสีขาวที่นอนขดตัวอยู่บนตักของเขา ส่วนอีกมือก็ยังคงถือแฟ้มเอกสารศึกษาภารกิจที่เพิ่งจะรับมาอยู่ ด้วยภารกิจนี้เป็นภารกิจที่ใช้เวลานาน ถ้าท่าน ผบ.ทร.ลงมาคุมด้วยตัวเองเสียขนาดนี้มันคงไม่ธรรมดาจริงๆ พออ่านเอกสารไปได้สักพักเขาก็เหลือบมามองน้องแมวบนตักที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเคลิ้มๆ ฟินๆ เพราะเขาเกาคางให้อยู่

               “เดี๋ยวพ่อจะพาไปหาคุณแม่นะ เราไม่ได้เจอคุณแม่มานานแล้ว คิดถึงจะแย่” เขาพูดกับน้องแมวด้วยรอยยิ้มและนึกถึงผู้เป็นแม่ของน้องแมว...

               ผู้กองกวินทร์มีสัญญาใจอยู่กับสาวน้อยคนสวย น้องเพลงพิณ เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพลเรือตรีคเชนทร์ สัตตโยธิน ผู้บังคับบัญชากองบัญชาการหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขง พ่อของเขาและเธอเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายของกันและกัน สนิทสนมกันเป็นอย่างมากราวกับเป็นพี่น้องร่วมท้องกันเลยก็ว่าได้ สมัยหนุ่มๆ พ่อของเขาและพ่อของน้องเพลงพิณก็เป็นซีลทีมพิเศษเหมือนกัน พ่อๆ สู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาโดยตลอด เมื่อแต่งงานมีครอบครัวแล้วก็เลยมักจะพาลูกๆ มาเจอกันทำให้เขากับน้องเพลงพิณได้รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ และไม่รู้ว่าอะไรดลใจผูกใจให้เขามีหัวใจที่รักมั่นต่อสาวน้อยคนนี้นักหนาจนต้องหายใจเข้าออกเป็นเธอ แม้ว่าพ่อของเธอจะหวงลูกสาวสักแค่ไหนแต่เขาก็ยังกล้าที่จะเสี่ยงเล่นของสูง หากชาตินี้ไม่ได้เธอมาเป็นคู่เคียงข้างกายคงไม่แคล้วนอนตายตาไม่หลับกันพอดี

               เมื่อปีก่อนน้องเพลงพิณของเขาต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เขากับเธอก็เลยมีสัญญาใจต่อกันว่าหากครบหนึ่งปีที่เธอไปเรียนกลับมาแล้ว หากเขายังมีใจที่รักมั่นต่อเธออยู่เธอจะรับพิจารณาหัวใจของพี่ชายคนนี้ โดยเธอได้มอบของแทนใจไว้ให้เขานั่นก็คือสร้อยคอจี้นาคเกี้ยวที่เธอมักสวมติดตัวเอาไว้และเขาเองก็ได้มอบแหวนสามสมอ หรือแหวนญาติของทหารเรือให้กับเธอแทนความรักมั่นทั้งหมดที่เขามี แหวนญาติที่เป็นแหวนแห่งศักดิ์ศรีของทหารเรืออย่างเขา กว่าเขาจะได้มาต้องใช้หยาดเหงื่อและแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มีต่อสู้ฝ่าฟันมาจนสามารถครอบครองมันได้ ถึงแม้ว่าครั้งหนึ่งเขาจะเคยมอบแหวนญาติให้กับแก้วเจ้าจอมน้องสาวของเขาสวมเอาไว้ แต่ตอนนี้แก้วเจ้าจอมก็มีลูกและสามีไปแล้วเธอจึงได้คืนแหวนวงนี้ให้กับเขาเพื่อให้เขานำแหวนวงนี้ไปมอบให้กับผู้ที่จะมาเป็นเจ้าของหัวใจของเขาจริงๆ ดังนั้นเขาจึงมอบแหวนญาตินี้ให้กับน้องเพลงพิณของเขาและหวังว่าสักวันน้องเพลงพิณจะได้มาเป็นภรรยาของนายทหารเรือคนนี้และอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป ส่วนน้องแมวตัวที่นอนอยู่บนตักของเขานี้เดิมเป็นน้องแมวที่น้องเพลงพิณเอามาเลี้ยง แต่เพราะที่บ้านของเธอมีงูค่อนข้างชุกชุมพลเรือตรีคเชนทร์ หรือ ผบ.คเชนทร์จึงไม่ให้ลูกสาวเลี้ยงแมวเอาไว้เพราะกลัวว่าสักวันมันอาจตกเป็นอาหารของงูได้ ดังนั้นผู้กองกวินทร์ก็เลยรับเอาน้องแมวตัวนี้มาเลี้ยงแทนเพื่อให้เป็นตัวแทนในยามที่คิดถึงสาวน้อยในดวงใจของเขา และเพราะมีน้องแมวมาอยู่ด้วยนี่แหละเขาจึงได้ติดต่อหาน้องเพลงพิณได้บ่อยๆ โดยใช้น้องแมวมาเป็นข้ออ้าง ถึงแม้ว่าน้องเพลงพิณจะเคยตั้งชื่อน่ารักๆ ให้กับน้องแมวตัวนี้แต่เขาก็ไม่สนใจและได้ตั้งชื่อให้น้องแมวตัวนี้ใหม่ว่า เพลงพิณ ตามชื่อของสาวในดวงใจ หากเขาได้ไปทำภารกิจที่นครพนมก็คงถึงเวลาที่น้องแมวตัวนี้จะได้กลับไปอยู่กับคุณแม่เพลงพิณของตัวเองแล้ว

               “มูฟออนได้รึยังจ่า” พอพูดกับน้องแมวของตัวเองแล้วเขาก็หันไปทางจ่านพดลผู้ที่เพิ่งถูกสาวหักอกมาหมาดๆ แต่ถึงไม่ถามก็คิดว่าน่าจะมูฟออนได้แล้วเพราะขณะนี้อีกฝ่ายกำลังนั่งกดไลค์ภาพสาวสวยอีกหลายคนในเฟซบุ๊กอยู่ เหอะ! แล้ววันที่ถูกสาวทิ้งตอนนั้นล่ะทำจะเป็นจะตาย

               “ทหารเรืออย่างเราก็เป็นงี้แหละครับผู้กอง อกหักได้ไม่นานหรอกเพราะเราไม่เคยขาดรัก”

               “ฮิ้วววว” ทุกคนในห้องพากันส่งเสียงโห่แซวสนับสนุนคำพูดของพันจ่าพรต ตอนนี้ทุกคนอยู่กันครบทีม ส่วนผู้กองกรินทร์นั้นได้เดินทางกลับไปตั้งแต่วันที่เข้ามารับภารกิจแล้ว จะเจอกันอีกทีก็ตอนเริ่มภารกิจเลย

               “สาวๆ ทางอีสานเหนือเขาว่าสวยอย่างนี้เลย อย่าเพิ่งมอบหัวใจให้สาวๆ ในเฟซบุ๊กหมดนะจ่าเหลือเอาไว้ให้สาวๆ ที่นครพนมบ้าง” จ่าขวัญชัยเดินเข้าไปกอดคอจ่านพดลจนจ่านพดลต้องหันหน้ามาถาม

               “ตกลงเราจะไปทำภารกิจหรือไปเที่ยวกันแน่เนี่ย ทำไมลิสต์รายการแรกๆ ของการไปเยือนนครพนมถึงมีแต่สาวๆ”

               “อ้าว ก็ท่าน ผบ.หน่วยสั่งมาเองนี่ว่าให้พวกเราแฝงตัวเข้าไปในฐานะของทหาร นรข.ทั่วไป อย่าทำตัวให้แปลก อย่าให้ใครจับได้ว่าเราเป็นใครและเข้าไปอยู่ที่นั่นเพื่ออะไร อย่าทำตัวให้เป็นที่น่าสงสัยหรือเป็นจุดสังเกตเด็ดขาดผู้กองก็เลยเสนอให้พวกเรารับบทเป็นทหารเรือเสเพลทำตัวไร้สาระไปวันๆ เพื่อที่คนนอกจะได้ดูไม่ออกว่าเราเป็นหน่วยรบพิเศษ” จ่าชาลีตอบแทนจ่าขวัญชัย และเขาคิดว่าจากไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตของพวกเขาแล้วต่อให้ผู้กองไม่สั่งมาพวกเขาก็ดูไม่ต่างจากทหารเสเพลจริงๆ หรอก นอกเหนือเวลางานพวกเขาจะทำตัวยังไงก็ได้แต่ถ้าถึงเวลาทำงานทุกๆ อย่างก็ต้องจริงจังและเด็ดขาด งานคืองาน เล่นคือเล่น ผู้กองกวินทร์มักจะพูดแบบนี้อยู่เสมอ

               “แล้ว...ที่ว่าจะมีสมาชิกทีมคนใหม่มา ใครหรอครับผู้กอง” คำถามของพันจ่าพรตทำให้ทุกๆ คนหันมามองหน้าผู้กองกวินทร์ทันทีทั้งๆ ที่ผู้กองหนุ่มก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสมาชิกทีมคนใหม่จะเป็นใคร

               “ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” ผู้กองหนุ่มมองไปยังโต๊ะทำงานทั้งเจ็ดตัวของแต่ละคน โต๊ะห้าตัวแรกเป็นของพวกเขา ตัวที่หกเป็นของหมอฉัตรกล้าและตัวที่เจ็ดเป็นของผู้กองกรินทร์ในยามที่เขาต้องมาร่วมภารกิจและร่วมประชุม เรียกได้ว่าเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของทีมก็ว่าได้ และถ้ามีสมาชิกใหม่เข้ามาเขาก็คงจะไปนั่งประจำที่โต๊ะของหมอฉัตรกล้า แต่จะเป็นโต๊ะไหนก็ไม่สำคัญหรอกเพราะงานของพวกเขาจริงๆ แทบจะไม่เคยมีการนั่งโต๊ะจับปากกาเลย งานของพวกเขาจับแต่ปืนเป็นหลักและสถานที่ทำงานจริงๆ ก็เป็นสมรภูมิรบ ไม่ใช่บนโต๊ะทำงานในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้

               ก๊อกๆๆ

               เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนหันมามองหน้ากัน จ่าขวัญชัยรีบกดกล้องวงจรปิดดูทันทีว่าเป็นใครมาหา ซึ่งภาพที่เห็นก็คือ...ข้ามโขง

               “เฮ้อ!” ทุกคนพากันถอนหายใจออกมา ก็นึกว่าจะเป็นสมาชิกคนใหม่ของทีมมารายงานตัวเสียอีก ที่แท้ก็เป็นหมอข้ามโขงนี่เอง สงสัยจะเอาผลการตรวจสุขภาพของทีมพวกเขามาส่งด้วยตัวเอง

               พอจ่าขวัญชัยเดินไปเปิดประตูห้องให้ ข้ามโขงในชุดเครื่องแบบทหารลายพรางติดอาร์มธงราชนาวีก็เดินเข้ามายืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้กองกวินทร์ ท่าทีเหมือนไม่ได้มาส่งผลการตรวจสุขภาพแต่...

               “ผม เรือโทนายแพทย์ข้ามโขง สัตตโยธิน ขอรายงานตัวเข้าอัลฟาทีมครับ!!!”

               “เฮ้ย!!!” ทุกคนถึงกับเหวอโดยเฉพาะผู้กองกวินทร์เมื่อจู่ๆ ข้ามโขงก็มายืนตัวตรงขาชิดแล้วยกมือขึ้นวันทยหัตถ์รายงานตัวกับเขาก่อนที่จะเกิดความเงียบขึ้นมาภายในห้อง แทบไม่มีใครขยับตัวและแทบจะกลั้นหายใจ มีเพียงแค่น้องแมวเพลงพิณ สุภาพสตรีตัวเดียวในที่นี่ที่กระโดดขึ้นมาเดินนวยนาดอวดพวงหางฟูๆ สีขาวของตัวเอง ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ ลุกออกจากเก้าอี้แล้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดว่าเรื่องที่แก้วเจ้าจอมพูดเล่นๆ ในวันนั้นจะเกิดขึ้นจริงๆ ถึงว่าสิท่าน ผบ.ไม่ยอมบอกกับเขาตั้งแต่แรกว่าสมาชิกคนใหม่ของทีมจะเป็นใคร

               “ไม่ได้อำใช่มั้ยเนี่ย” เขาถามอีกครั้งเพื่อความชัวร์ ข้ามโขงที่ยืนตัวตรงแด่วชิดมือแนบลำตัวจึงตอบออกมาเสียงดังฟังชัด

               “ผมได้รับคำสั่งโดยตรงมาจากท่าน ผบ.ทร.และ ผบ.หน่วยครับ!”

               “มึงเลิกเจ้าระเบียบเถอะ ทำตัวตามสบายก็ได้นี่คนกันเอง” ผู้กองกวินทร์บอกแบบขอไปที ให้ตายสิ วิ่งเล่นมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ แล้วจู่ๆ ก็มาทำตัวแบบนี้กับเขาเขาไม่ชินหรอกนะ

               “ตามสบายได้หรอครับพี่เรนเจอร์ โอเค” ว่าแล้วหมอหนุ่มก็เลิกอยู่ในระเบียบวินัยแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะของผู้กองกวินทร์พร้อมกับยื่นมือไปเกาคางให้น้องแมวเพลงพิณด้วย ผู้กองกวินทร์มองตามแล้วก็ต้องชักสีหน้าใส่

               “มึงก็ตามสบายเกิ๊น! เกรงใจกูบ้าง นี่โต๊ะหัวหน้าทีมนะ”

               “เอ้า! เอาใจยากจริง” ก็บอกให้เขาตามสบายเอง เขาก็ตามสบายตามคำสั่งสิ

               เมื่อข้ามโขงลงจากโต๊ะมายืนนิ่งๆ แล้วผู้กองกวินทร์ก็ทำหน้าแบบบอกบุญไม่รับ เขาอยากได้นักรบมาร่วมทีมทำไมท่าน ผบ.ทั้งสองถึงได้ส่งเจ้าอาวาสมาแทน กว่าจะทำภารกิจเสร็จเขาจะบรรลุธรรมกันยกทีมก่อนมั้ยเนี่ย

               “มึงขอเข้าทีมหรอข้ามโขง”

               “ความจริงผมมีภารกิจกับเดลต้าทีมนะ ผมเองก็งงๆ เหมือนกันที่มีคำสั่งให้ผมย้ายทีมมาที่นี่ เอาน่าพี่เรนเจอร์” คุณหมอหนุ่มที่มีสีหน้าเซ็งๆ ไม่ได้ต่างกันกับหัวหน้าทีมยื่นมือมาตบไหล่ผู้กองกวินทร์อย่างถือวิสาสะ อย่าว่าแต่ตบไหล่เลย ตอนเด็กๆ วิ่งไล่เตะก้นกันก็เคยทำมาแล้ว “ผมรู้ว่าพี่ชังหน้าผม ผมเองก็ไม่ได้พิศวาสพี่นักหรอก ถึงเสือสองตัวจะอยู่ถ้ำเดียวกันยากแต่เรื่องส่วนตัวก็เอาไว้ก่อน ภารกิจนี้ความสงบสุขของประเทศชาติสำคัญกว่า เพื่อประเทศ เพื่อลูกหลานของพวกเรา”

               ผู้กองกวินทร์รีบปัดมืออีกฝ่ายออกจากไหล่อย่างรังเกียจก่อนจะตวัดสายตาไปยังสมาชิกคนอื่นๆ ของทีม ลูกทีมของเขาไม่มีใครมีปัญหาหรอกเพราะทุกคนกับข้ามโขงก็คุ้นเคยกันอยู่แล้ว ถ้าทุกคนในทีมโอเคเขาก็ต้องโอเคแหละ แล้วถ้าถามผู้กองกรินทร์พี่ชายของเขา พี่ชายของเขานี่แหละตัวซี้ปึ้กกับข้ามโขงเลย

               “ความจริงมึงมีสิทธิ์ปฏิเสธการเข้าทีมได้นะ”

               “ปฏิเสธทำไม ทีมต้องย้ายไปประจำการที่นครพนมไม่ใช่หรอ พ่อกับแม่แล้วก็น้องๆ ผมอยู่ที่นั่นผมก็อยากกลับไปหาทุกคนเหมือนกันนะ ดีเลยจะได้ไปเป็นไม้กันหมาให้น้องเพลงด้วย” หึๆๆ ข้ามโขงแสยะยิ้มอย่างรู้ทันเมื่อน้องเพลงพิณที่ผู้กองกวินทร์หมายปองนั้นเป็นน้องสาวในไส้ของเขาเอง เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้หมาไปนั่งเฝ้าน้องสาวของเขาถึงนครพนมตามลำพัง งานนี้มันต้องมีไม้กันหมาสินะ

               “กูโคตรเกลียดมึงเลยข้ามโขง”

               “เอาน่า ทนๆ หน่อยพี่เดี๋ยวผมแผ่เมตตาให้ก่อนนอนทุกคืนละกัน” ข้ามโขงยักไหล่บอกพลางส่งเอกสารรายงานตัวให้ผู้กองกวินทร์ก่อนจะเข้าไปฝากเนื้อฝากตัวกับคนอื่นๆ ในทีม ซึ่งทุกคนในทีมต่างก็ยินดีต้อนรับเขาทั้งนั้นยกเว้น...หัวหน้าทีม ว่าที่พี่เมียกับว่าที่น้องเขยต้องมาร่วมงานกันจะยุ่งแค่ไหนกันล่ะเนี่ย

               เสียงหัวเราะของลูกชายทำให้ราชาวดีต้องหันไปมองตามเมื่ออยู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็หยุดก้มดูข้อความในโทรศัพท์มือถือแล้วก็หัวเราะออกมาราวกับมีเรื่องขำขันในข้อความนั้น ตอนนี้เธอมาเดินห้างสรรพสินค้าเพื่อหาของขวัญสำหรับมอบให้สามีในวันเกิดของเขาที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่นานนี้ เพื่อเป็นการเซอร์ไพรส์ราชาวดีจึงถือโอกาสวันนี้ชวนลูกชายมาหาซื้อของขวัญเพราะรองกรันณ์ติดธุระต้องทำชิงช้าให้หลานๆ อยู่ที่สวนหลังบ้าน ซึ่งเดิมสารวัตรพนาได้เคยทำเอาไว้แล้วแต่เชือกมันเริ่มผุรองกรันณ์ห่วงว่าหลานรักทั้งสองจะไม่ปลอดภัยวันนี้ก็เลยต้องสลัดคราบรองแม่ทัพภาคมาเป็นนายช่างใหญ่ทำชิงช้าให้หลานและเลี้ยงหลานๆ ตามลำพัง

               “มีอะไรรึเปล่าลูก” เธอเดินเข้าไปถาม ผู้กองกรินทร์ก็เลยยื่นภาพอัลฟาทีมที่น้องชายส่งข้อความไลน์มาให้ดู

               “เรนเจอร์มันส่งข้อความมาบอกว่าตอนนี้ทีมได้สมาชิกคนใหม่แล้วครับ”

               “จริงหรอ ใครกันล่ะ”

               “ข้ามโขงครับ ข้ามโขงถูกส่งมาเข้าทีมแทนหมอฉัตรที่เพิ่งเสียไป เรนเจอร์มันหัวเสียมากครับแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะคนอื่นๆ ในทีมเขาโอเคกันหมด มันอยู่ในสภาวะจำยอมครับตอนนี้”

               “ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอลูก เรนเจอร์กับข้ามโขงเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ จนรู้ใจกันเป็นอย่างดี ได้มาทำงานด้วยกันแบบนี้ก็ถือว่าดีแล้วล่ะ”

               “ได้ตีกันตายล่ะไม่ว่า ว่าที่พี่เมียกับว่าที่น้องเขยนะครับแม่แก้ม”

               “ทีกับสารวัตรพนาซีลกับเรนเจอร์ยังไม่เห็นจะตีกับเขาจนตายเลย ถึงจะไม่ชอบหน้ากันยังไงแต่สุดท้ายแล้วก็ต้องยอมเพื่อความสุขของน้องสาวไม่ใช่หรอ”

               “ก็จริงนะครับ” ผู้กองกรินทร์คิดตามที่ผู้เป็นแม่พูด ถึงเขาจะไม่ชอบน้องเขยยังไงแต่เขาก็อดยอมรับไม่ได้ว่าสารวัตรพนานั้นดูแลแก้วเจ้าจอมได้ดีมากๆ เป็นทั้งสามีที่ดีของเธอแล้วยังเป็นพ่อที่ดีของลูกๆ อีก เขารู้สึกสบายใจเมื่อได้รู้ว่าน้องสาวอยู่กับสารวัตรพนาเพราะคนๆ นี้สามารถดูแลน้องสาวของเขาได้ดีที่สุดแล้ว ที่ผ่านมาเขาก็แค่หวงน้องไปตามประสาแหละ เขารักน้องสาวมาก รักมากก็เลยหวงมากจนพาลรู้สึกไม่ชอบหน้าคนที่มาแย่งเอาน้องสาวของเขาไป

               “ถึงผมจะไม่ชอบสารวัตรพนาแต่ผมก็รักยัยพวงกับต้าวโมกที่สุดในโลกเลยนะครับแม่แก้ม เด็กอะไรก็ไม่รู้ น่ารักเหลือเกิน”

               “เกลียดตัวกินไข่ว่างั้น” ราชาวดียิ้มอย่างเอ็นดูลูกชายที่มักจะอ่อนโยนเสมอเวลาอยู่กับหลานๆ “พ่อภูเขาก็รักพวกเราแบบนี้เหมือนกันลูก” เธอหมายถึงพลโทคีรินทร์ผู้เป็นพี่ชาย ซึ่งพี่ชายของเธอก็รักหลานๆ มากเหมือนกันจนถึงขั้นขอลูกๆ ของเธอไปเป็นลูกบุญธรรมแล้วก็ให้ความรักเสมอเหมือนลูกแท้ๆ ของตน

               “แน่นอนสิ ก็พวกเราออกจะน่ารักขนาดนี้นี่” เขาตอบผู้เป็นแม่ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วเข้ามาประคองพาแม่เดินต่อ ด้วยมีแม่ที่สวยมากและยังหน้าตาอ่อนกว่าวัยผู้คนที่มองมาจึงเข้าใจว่าทั้งคู่เป็นพี่น้องกันและบ้างก็เข้าใจว่าเป็นคู่รักเสียด้วยซ้ำ แม้จะถูกขนานนามว่าเป็นเจ้าชายน้ำแข็งแต่เรื่องเทคแคร์ดูแลผู้เป็นแม่ ผู้กองกรินทร์ไม่เคยบกพร่องในเรื่องนี้เลยเพราะแม่แก้มคือที่หนึ่งในใจของเขา

               ราชาวดีตั้งใจว่าจะซื้อนาฬิกาสักเรือนให้กับสามีเพราะเรือนเดิมที่เขาใส่เป็นประจำก็เป็นเรือนที่เธอซื้อให้เมื่อนานมาแล้ว ด้วยเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องแฟชั่นและจะแต่งตัวตามที่ผู้เป็นภรรยาจัดเตรียมให้เท่านั้นอีกทั้งยังเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายรองกรันณ์ก็เลยไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องการแต่งตัวของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นงานราชการหรืองานอะไรเขาก็จะมีภรรยาคอยดูแลเรื่องการแต่งกายให้เสมอ มีภรรยาอยู่เคียงข้างคอยติดตามไปในทุกๆ ที่รองกรันณ์จึงมักจะพูดเสมอว่าชีวิตนี้เขาขาดภรรยาไม่ได้ เขาต้องมีราชาวดีอยู่ข้างกายตลอดเวลาไม่อย่างนั้นเขาจะรู้สึกขาดความมั่นใจ

               ร้านนาฬิกาหรูตั้งอยู่ข้างๆ กับร้านขายเครื่องเพชรแบรนด์ดัง แค่มองชื่อร้านผู้กองกรินทร์ก็รู้แล้วว่าใครเป็นเจ้าของเพราะครอบครัวฝ่ายแม่ของกุมาริกานั้นทำธุรกิจเกี่ยวกับการค้าอัญมณี ตอนนี้คุณตาและคุณยายของกุมาริกาวางมือจากธุรกิจกันแล้ว ลุงของกุมาริกาที่ชื่อน้ำน่านจึงเข้ามาดูแลกิจการต่อ  

เมื่อเห็นว่ามีลูกค้าเดินเข้ามาในร้าน สาละวิน ผู้เป็นเจ้าของร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับในทันที รอยยิ้มสวยๆ ของชายหนุ่มเจ้าของร้านแย้มออกมาต้อนรับลูกค้ารายแรกของวันนี้ เปิดร้านยังไม่ทันจะถึงสิบนาทีเลยลูกค้าก็เดินเข้ามาแล้ว

               “สวัสดีครับ” น้ำเสียงแสนสุภาพเอ่ยแล้วมองผู้กองกรินทร์ที ราชาวดีที ลูกค้ารายแรกของวันนี้สวยหล่อเป็นบ้าเลยเว้ย เขาคิดในใจ “ไม่ทราบว่ากำลังมองหานาฬิกาสำหรับคุณผู้หญิงหรือคุณผู้ชายอยู่ครับ”

               “ผู้ชายครับ มาดูให้คุณพ่อ”

               “งั้นเชิญทางด้านนี้เลยครับ ร้านของเรามีนาฬิกาสวยๆ เยอะมาก คุณพ่อต้องปลื้มมากแน่ๆ ครับที่ลูกสาวกับลูกชายมาซื้อนาฬิกาให้”

               ราชาวดีแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่เมื่อชายหนุ่มรุ่นลูกพูดแบบนี้ ดูท่าทางแล้วน่าจะอายุน้อยกว่าลูกชายของเธออยู่หลายปี คล้ายเด็กหนุ่มจบใหม่เพิ่งมาหัดทำงาน การแต่งตัวดูดี นาฬิกาที่เขาใส่ก็ของมีราคาสงสัยจะเป็นเจ้าของร้านหรือลูกชายเจ้าของร้าน

               “คุณแม่ของผมท่านจะมาดูนาฬิกาเป็นของขวัญวันเกิดให้คุณพ่อน่ะครับ”

               ฮะ!!! สาละวินจ้องหน้าราชาวดีทำตาปริบๆ เมื่อกี้นี้เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย มะ...แม่หรอเนี่ย ทำไมแม่หน้าเด็กแบบนี้ ชายหนุ่มเกิดอาการหน้าแตกขึ้นมานิดๆ แม้แต่พนักงานของร้านก็ยังแอบหัวเราะเขา แหม ก็เขาเพิ่งมาฝึกหัดทำงานนี่

               “ขอโทษครับคุณแม่ ก็คุณแม่ยังสาวอยู่เลยนี่ครับ”

               “ฮะแฮ่ม” คนหวงแม่ทำกระแอมเสียงใส่ สาละวินก็เลยรีบถอยห่างจากราชาวดีไปก้าวหนึ่ง แม่ก็ดูใจดี๊ใจดีแต่ทำไมลูกชายหน้าดุแบบนี้ หน้าก็นิ่งแล้วยังใส่หมวกแก๊ปตลอดอีก ทำลับๆ ล่อๆ นี่ถ้าไม่ควงคุณแม่คนสวยมาเขาจะเข้าใจว่ามาปล้นร้านนาฬิกาของเขาแล้วนะเนี่ย

               “งะ งั้นเชิญเลือกดูได้เลยครับผม นาฬิการ้านเราเป็นแบรนด์แท้นำเข้ามาทุกเรือน”

               ในระหว่างที่สาละวินกำลังแนะนำนาฬิกาให้กับลูกค้าอยู่นั้นก็ได้มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าหงุดหงิด เธอสวมเดรสเข้ารูปตัวสวย เดินอย่างมาดมั่นบนรองเท้าส้นสูง ผมยาวสลวยดัดเป็นคลื่นปล่อยสยายกับแผ่นหลังเล็กๆ และมีแว่นตาสีชาอันใหญ่อำพรางใบหน้าที่งดงาม ด้วยยังไม่ทันสังเกตว่าสาละวินกำลังดูแลลูกค้าอยู่ พอมาถึงเธอก็เดินหน้างอเข้าไปถามพนักงานสาวของร้านทันที

               “สาละวินอยู่ที่ร้านมั้ยคะทำไมเมยโทรหาแล้วไม่รับสาย ถ้าอยู่ก็ไปจิกหัวนางมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

               “เออ” พนังงานสาวทำหน้าไม่ถูกได้แต่เหล่ไปทางสาละวินที่แนะนำนาฬิกาให้ลูกค้าอยู่ แต่เสียงของหญิงสาวคงจะดังไปจึงทำให้ทั้งสาละวินและลูกค้าทั้งสองหันมามองตาม

               “อ้าว” ผู้กองกรินทร์กระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวคนดังกล่าว ซึ่งหญิงสาวคนดังกล่าวก็อึ้งไม่ต่างกัน

               “...คุณแม่ สวัสดีค่ะ” กุมาริการีบเปลี่ยนสีหน้าเหวอๆ มาเป็นยิ้มแย้มทันทีแล้วเข้าไปหาราชาวดีอย่างสนิทสนม ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณแม่ผู้แสนใจดีที่ร้านนาฬิกาของสาละวินด้วย แล้วนี่คุณแม่ของเธอมากับใครกันเนี่ย...แฝดพี่หรือแฝดน้อง ให้ตายสิเธอแยกพวกเขาไม่ออกเลย

               “อ้าว รู้จักคุณลูกค้าด้วยหรอ” สาละวินชี้นิ้วไปมาระหว่างกุมาริกาและลูกค้าคนสำคัญที่ตอนนี้กำลังสนใจนาฬิกาเรือนสวยราคาแพงของเขาอยู่

               “คุณแม่มาดูนาฬิกาหรอคะ น้ำเมยช่วยเลือกเองค่ะ” ว่าแล้วก็กอดแขนราชาวดีแล้วแอบยื่นเท้าอีกข้างไปเขี่ยสาละวินหนีจนชายหนุ่มแอบแยกเขี้ยวใส่ ผู้กองกรินทร์ก็เลยมองตาม ท่าทางทั้งสองคนนี้ดูสนิทสนมกันดีแฮะ

               “หนูน้ำเมยรู้จักเจ้าของร้านด้วยหรอลูก” เห็นท่าทีของหญิงสาวกับเจ้าของร้านแล้วก็พอจะเดาได้ว่าต้องสนิทกันระดับหนึ่ง

               “ค่ะ นี่สาละวินค่ะคุณแม่เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน คุณพ่อของเขาเป็นพี่ชายของคุณแม่น้ำเมย เดิมดูแลร้านเพชรที่อยู่ข้างๆ กันนี่ค่ะแต่ตอนนี้มาเปิดร้านนาฬิกาเพิ่มด้วย คุณแม่เชิญเลือกได้ตามสบายเลยนะคะเดี๋ยวน้ำเมยลดให้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ น้ำเมยเป็นหุ้นส่วนร้านค่ะ”

               “เฮ้ยๆๆ” สาละวินถึงกับหูผึ่งที่เมื่อได้ยินกุมาริกาบอกว่าจะลดให้ครึ่งราคา ยัยมารคอหอยนี่ เขาอุตส่าห์เชียร์อยู่ตั้งนานแล้วจู่ๆ จะมาลดราคาฮวบฮาบได้ยังไง เกรงใจเขาบ้างสิเขาเป็นพี่เธอตั้งปีหนึ่งเลยนะ

               “ลดครึ่งราคาเลยหรอ มันจะดีหรอฮะ”

               “หุบปากสาละวิน อย่ามาเสียมารยาทกับคุณแม่นะ” ทั้งราชาวดีและผู้กองกรินทร์หันมามองหน้ากันทันทีเมื่อเห็นสองพี่น้องคู่นี้แอบกระซิบกัน โดยเฉพาะผู้กองกรินทร์ที่มองหญิงสาวอย่างขำๆ นี่คงกะจะลดราคาเอาใจแม่เขาล่ะสิ ดี! เดี๋ยวพ่อจะเลือกเรือนแพงๆ แล้วให้ลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยเธอจะได้ขาดทุน

               “สาละวิน นี่คุณแม่ราชาวดีนะ คุณแม่เป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งของประเทศแล้วก็เป็นเพื่อนกับคุณแม่ของน้ำเมยด้วย ส่วนนี่ก็...” คราวนี้กุมาริกาได้แต่มองหน้าผู้กองกรินทร์ พยายามจะนึกให้ออกว่าเขาเป็นแฝดพี่หรือแฝดน้อง แต่มองนานแล้วก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ใช่คุณลุงของเธอรึเปล่านะ

               “คนนี้ใครหรอ” สาละวินที่ยกมือขึ้นไหว้ราชาวดีแล้วรีบถาม อยากรู้เหมือนกันว่าลูกชายคุณน้าท่านนี้เป็นใคร ทำไมเขาถึงเอาแต่มองกุมาริกา

               “เออ...คนนี้...” ใครวะ! หญิงสาวไม่รู้จริงๆ

               “อ่ะ รองทายดู ถ้าทายถูกจะซื้อเรือนที่แพงที่สุดในร้านเลย” หืม ได้ยินผู้กองกรินทร์พูดแบบนี้แล้วสาละวินก็ถึงกับหูผึ่งอีกรอบ อยากจะรู้นักว่าชายคนนี้เป็นใคร ถ้าเขาทายถูกนี่วันนี้ได้กำไรหลายบาทเลยนะเนี่ย

               “เคยเจอเขารึเปล่า เขาเป็นใครหรอน้ำเมย” สาละวินรีบเร่ง กุมาริกาก็ยิ่งคิดหนักและคิดไปไกลถึงขั้นถ้าได้แต่งงานกัน นี่ถ้าเธอได้เป็นเจ้าสาวของเขาในอนาคตเธอจะจำสามีของตัวเองได้มั้ยเนี่ย โอ๊ย คิดแล้วก็กลุ้ม “อะไรวะ แค่นี้จำไม่ได้แล้วทำไมบทละครเป็นเล่มๆ จำได้ล่ะ ยัยสมองปลาทองเอ้ย!”

               ผู้กองกรินทร์รีบชูนิ้วชมสาละวินทันทีที่ต่อว่ากุมาริกาได้ถูกใจเขาก่อนจะมองหน้ากุมาริกาแล้วยิ้มๆ ให้ ยัยเด็กดื้อนี่ไม่เคยจำเขาได้เลยจริงๆ

               “ก็เขามีฝาแฝดนี่ หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะใครจะไปแยกออก แฝดของเขาก็หน้าตาแบบนี้เลย” กุมาริกาเริ่มเครียดแล้วพยายามจะส่งสายตาวิงวอนมาขอให้ราชาวดีช่วย พอราชาวดีทำท่าจะใบ้ให้ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ยอม กุมาริกาก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่ ตกลงนี่ใคร ใช่คุณลุงของเธอรึเปล่า... เธอพยายามมองเขา ตั้งใจมองแล้วมองเข้าไปในดวงตาคู่คมแล้วนึกถึงสายตา แววตาอันแสนอ่อนโยนของคุณลุงของเธอ ใช่แล้ว...เธอจำแววตาของเขาได้ เขาคือ...

               “คุณลุง คุณลุงของน้ำเมย...พี่เรนเจอร์!” เธอฉีกยิ้มหวานๆ ให้เขาในทันทีเมื่อรู้แล้วว่าเขาคือคุณลุงของเธอแน่ๆ แต่แล้ว...

               “ผมชื่อซีล ไม่ใช่เรนเจอร์ ตอนนี้เรนเจอร์อยู่ที่สัตหีบ”

               ห๊า!!! ไม่จริง ไม่จริงหรอกเธอจำคุณลุงของเธอได้

               “นี่พี่ซีลจ้ะ ไม่ใช่พี่เรนเจอร์” ราชาวดีช่วยยืนยัน แต่อีกใจก็คิดว่ากุมาริกาทายถูกแล้ว นี่แหละคือคุณลุงของเธอแต่เธอแค่เรียกชื่อเขาผิดก็เท่านั้น

               จากที่ยิ้มๆ อยู่กุมาริกาก็ทำหน้าหงอยทันที เธอก็นึกว่าเธอจะได้เจอคุณลุงของเธอเสียอีก แล้วนี่เธอจะมีโอกาสได้เจอกับคุณลุงอีกมั้ยนะ

               “อยากเจอพี่เรนเจอร์จังเลยค่ะ ถ้าไปหาที่สัตหีบจะเจอมั้ยคะคุณแม่”

               “ไม่เจอ เรนเจอร์มันกำลังจะย้ายไปทำงานที่นครพนม” ยัยสมองปลาทอง ถึงจะทายถูกแล้วว่าเขาคือคุณลุงของเธอแต่เล่นมาเรียกชื่อผิดแบบนี้เขาก็จะไม่อภัยให้หรอกนะ

               “แล้วทำไมต้องย้ายไปนครพนมด้วย ไม่ย้ายไม่ได้หรอ”

               “ไม่ได้ เรนเจอร์มันอยากย้ายจะตายรู้รึเปล่า มันคงอยากไปอยู่ใกล้ๆ แฟนมันน่ะ แฟนมันอยู่ที่นั่น”

               “จริงหรอ...”

               “พอแล้วลูก สงสารน้อง” เห็นกุมาริกาทำหน้าหงอยหนักๆ ราชาวดีก็อดสงสารไม่ได้ได้แต่ส่ายหน้าห้ามลูกชายที่แกล้งสนุกจนกุมาริกาหงอยแบบนี้ คราวก่อนให้ไปปรับความเข้าใจกันก็ดันไปหาเรื่องเขาแทน ไม่รู้หลงรักเขายังไงทำไมถึงได้ชอบแกล้งเขานัก

               “เออ หนูน้ำเมยมาช่วยแม่เลือกนาฬิกาดีกว่าลูก มาเถอะ” ราชาวดีล่ะอยากจะตีลูกชายนัก ดูสิ พูดซะจนกุมาริกาแทบจะร่าเริงไม่ออกแล้ว

               เมื่อรู้ว่าลูกค้าเป็นผู้ใหญ่คนสนิทกับคุณอาของตนสาละวินก็ยิ่งให้การต้อนรับเป็นอย่างดีแล้วขนนาฬิกาสวยๆ มาให้ราชาวดีเลือก รู้สึกดีใจนักที่คุณน้าคนนี้เลือกซื้อนาฬิกาเรือนหรูของตัวเองแล้วไม่ใช้ส่วนลดเลยเพราะอยากสนับสนุนนักธุรกิจมือใหม่อย่างเขา ช่างเป็นคุณน้าที่ใจดีอะไรแบบนี้

               “แล้วพี่ชายล่ะครับ ไม่สนใจดูซักเรือนหรอ” เขาสังเกตนาฬิกาข้อมือของผู้กองกรินทร์อยู่นานแล้ว ฐานะก็ไม่ใช่ธรรมดาแล้วทำไมถึงได้ใส่นาฬิกาที่มีแต่รอยขีดข่วนแบบนี้ ที่หน้าปัดนาฬิกาข้อมือของเขามีรอยคล้ายถูกของมีคมกรีดแล้วก็รอยร้าว ตามสายของนาฬิกาก็มีริ้วรอยอยู่มาก ทั้งๆ ที่ดูเป็นนาฬิกามีคุณภาพราคาไม่ใช่ถูกๆ แล้วทำไมสภาพเหมือนผ่านสมรภูมิมาเยอะแบบนี้

               “นั่นสิ ซีลเลือกเอาซักเรือนสิลูก เลือกเผื่อน้องด้วยนะ”

               “เอาให้เรนเจอร์กับไนเปอร์คนละเรือนก็ได้ครับ ส่วนของผมเรือนนี้ก็ยังใช้ดีอยู่” เขาตอบผู้เป็นแม่แล้วมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่มีแต่รอยร้าว เขาเคยโกหกแม่ไปว่าเขาทำนาฬิกาหล่นมันก็เลยแตกเพราะไม่อยากให้แม่เป็นห่วง แต่ความจริงแล้วมันมีรอยแตกมาจากการทำงานของเขา มีครั้งหนึ่งคนร้ายพยายามจะเงื้อมีดมาแทงเขาเขาก็เลยยกมือขึ้นแล้วใช้หน้าปัดของนาฬิกาเรือนนี้รับคมมีดปลายแหลม นาฬิกาเรือนนี้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้และมันก็ยังใช้ได้ดีอยู่เขาเลยไม่อยากเปลี่ยน

               ผู้กองกรินทร์เลือกนาฬิกาสวยๆ มาสองเรือนสำหรับน้องชายและน้องสาว แม้ผู้เป็นแม่จะบอกให้เขาเลือกในส่วนของตัวเองด้วยแต่เขาก็ไม่เลือกจนราชาวดีอ่อนใจก็เลยต้องตามใจลูก ในขณะที่กุมาริกาได้แต่มองนาฬิกาข้อมือของผู้กองกรินทร์อย่างเงียบๆ นาฬิกาของเขามันก็ดูเยินๆ จริงๆ นั่นแหละ เธอสำรวจนาฬิกาของเขาได้สักพักก็ค่อยๆ ยิ้มออกมาเมื่อนึกอะไรได้ จริงสิ!!! ถึงพวกเขาจะเป็นฝาแฝดจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครแต่พวกเขาก็ไม่ได้แต่งตัวเหมือนกันเสียหน่อย นาฬิกาก็คงจะไม่ได้ใส่แบบเดียวกันด้วย หึๆๆ เธอมีวิธีแยกพวกเขาแล้ว ตาแฝดคนพี่จะใส่นาฬิกาเยินๆ ส่วนแฝดคนน้อง...กุมาริกามองไปที่นาฬิกาเรือนสวยที่ผู้กองกรินทร์เลือกให้น้องชาย เรือนนี้สินะ ดี เธอจะจำเอาไว้ คราวหลังจะไม่มองหน้าแล้ว เธอจะมองแค่นาฬิกาเท่านั้น!

               “นี่” เหมือนผู้กองกรินทร์จะรู้ทันเมื่อเขาเห็นหญิงสาวเอาแต่มองนาฬิกาข้อมือของเขาทีและนาฬิกาที่เขาเลือกให้น้องชายที “ผมกับเรนเจอร์ชอบแชร์เสื้อผ้าแล้วก็เครื่องประดับกัน แค่นาฬิกาแค่นี้คุณแยกพวกเราไม่ออกหรอก”

               หนอย...ตาบ้านี่ นี่เขาคิดจะเป็นศัตรูกับเธอให้ได้ใช่มั้ย คนอะไรนิสัยแย่จริง นอกจากจะมาสวมรอยเป็นคุณลุงของเธอแล้วก็ยังมาเรื่องนาฬิกานี่อีก ตาบ้าเอ้ย!!!

               “อะไร ใครเขาจะคิดแบบนั้นกัน” เธอทำลอยหน้าลอยตาใส่และหมายมั่นตั้งใจเอาไว้ว่าคราวหน้าเธอจะไม่ยอมพลาดอีก เธอจะต้องแยกพวกเขาให้ออกให้ได้

               เมื่อได้นาฬิกาที่ถูกใจไปเป็นของขวัญให้สามีแล้วราชาวดีก็ยังได้นาฬิกาอีกสองเรือนสำหรับลูกชายและลูกสาวคนเล็กด้วย ส่วนลูกชายคนโตนั้นเธอพยายามบังคับเขาแล้วแต่เขาก็บอกว่าไม่เอาราชาวดีก็เลยต้องยอม และในจังหวะที่เธอเดินออกมาจากร้านนาฬิกากับลูกนั้นจู่ๆ กุมาริกาก็รีบวิ่งตามเธอออกมา

               “คุณแม่ขา คุณแม่รอน้ำเมยด้วย” เสียงใสๆ ร้องตามมาก่อนที่กุมาริกาจะมายืนหอบแฮกๆ อยู่ตรงหน้าสองแม่ลูก คิดว่าจะตามมาไม่ทันเสียแล้วสิ “คุณแม่จะกลับแล้วหรอคะ” เธอมองราชาวดีแล้วก็มองผู้กองกรินทร์ ดูตานี่สิ เอากระเป๋าถือของแม่ตัวเองไปคล้องไหล่แบบส่งๆ ซะเสียราคาเลย นั่นมันแอร์เมสเลยนะ

               “ว่าจะแวะซื้อขนมไปฝากน้องชมพูกับน้องโมกแล้วก็จะพาพี่ซีลไปกินข้าวก่อนจ้ะ หนูน้ำเมยมีอะไรรึเปล่าลูก”

               “น้ำเมยไปด้วยสิคะ” นี่มันเป็นโอกาสทำคะแนนกับว่าที่คุณแม่สามีเลยนะ ถึงคุณลุงจะไม่อยู่แต่เธอก็อยากดูแลคุณแม่ให้เขาเขาจะได้ประทับใจ “วันนี้น้ำเมยว่างค่ะ ให้น้ำเมยได้ดูแลคุณแม่แทนพี่เรนเจอร์นะคะ”

               “ไม่ต้อง นี่แม่ผมผมดูแลเองได้ ไม่อยากเดินกับดาราดังให้คนทั้งห้างหันมามอง” อยากเดินกับแม่เขาก็เดินไปสิ ทำไมต้องบอกว่าอยากดูแลแทนน้องชายเขาด้วย คิดจะเอาหน้ากับน้องชายเขาหรอ เหอะ! มันคงดีใจตายล่ะ

               “ถ้าคุณไม่อยากเดินกับฉันงั้นก็กลับบ้านไปก่อนสิ ฉันจะเดินกับคุณแม่เอง” นี่ใช่มั้ยที่เขาเคยบอกว่าเขาจะขัดขวางเธอกับน้องชายของเขา คงไม่อยากให้เธอได้หน้ากับน้องชายตัวเองล่ะสิ

               “เรื่องอะไร” ว่าแล้วผู้กองกรินทร์ก็ตีๆ ปัดๆ มือของกุมาริกาที่กำลังกอดแขนแม่ของเขาออกจนอีกฝ่ายหน้างอแล้วหน้างออีกก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นกอดแขนราชาวดีอีกข้างอย่างไม่ยอมแพ้

               “ยัยเด็กนี่หนิ!”

               “ซีล ไม่เอาลูกอย่าว่าน้อง ก็ไปด้วยกันทั้งสามคนนี่แหละไม่เป็นไรหรอกลูก”

               “ใช่” เอาซี้ คุณแม่เข้าข้างเธอนะจะบอกให้ ลองหือขึ้นมาสิจะฟ้องให้แม่ตีก้นให้ดู ฮ่าๆๆ กุมาริกาคิดก่อนจะเชิดหน้าใส่แล้วควงแขนพาราชาวดีเดินเที่ยวห้างสรรพสินค้าด้วยกัน

               ด้วยเป็นคนช่างเอาอกเอาใจ ประจบผู้ใหญ่เก่งและราชาวดีก็เอ็นดูเธออยู่แล้วทั้งสองคนก็เลยเหมือนจะเข้าขากันไม่ใช่น้อย และตามประสาผู้หญิงเมื่อได้มาชอปปิ้งด้วยกันก็เลยค่อนข้างเพลิน เข้าร้านนั้นออกร้านนี้โดยมีผู้กองกรินทร์คอยเดินถือถุงชอปปิ้งตามหลัง แม้อยู่ต่อหน้ากุมาริกาเขาจะแกล้งทำฉุนเฉียวใส่เธอแต่พอลับหลังเขากลับอดอมยิ้มไม่ได้ ได้แต่มองเธอเดินควงแขนแม่ของเขาชอปปิ้ง ดูเธอเอาอกเอาใจแม่ของเขาและเขาก็ดูออกว่าเธอจริงใจกับแม่ของเขามาก แม่สามีกับลูกสะใภ้มาเดินชอปปิ้งด้วยกัน...ดูเป็นภาพที่น่ารักดีเหมือนกันเนี่ย เขาคิด ก่อนจะส่งภาพนี้ไปให้ผู้เป็นพ่อดู

               (“มีความสุขใหญ่เลยนะพาแม่กับว่าที่เมียเดินเที่ยว ชวนน้องกลับมาบ้านสิเดี๋ยวพ่อเตรียมห้องหอไว้รอ”) ผู้กองหนุ่มยิ้มกับข้อความที่ผู้เป็นพ่อส่งมา พ่อเขานี่ก็จริงๆ เลย ช่างยุเหลือเกิน

               ตลอดทางที่เดินชอปปิ้ง ด้วยกุมาริกาเป็นซูเปอร์สตาร์ของประเทศก็เป็นธรรมดาที่จะมีผู้คนสนใจ แฟนคลับมากมายต่างก็พากันกรี๊ดและขอเข้ามาถ่ายภาพด้วยทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องจัดหมวดแก๊ปให้ปีกหมวกต่ำลงเพื่อปกปิดใบหน้าเอาไว้แล้วถอยออกมาห่างๆ จากเฟลมกล้อง ด้วยอาชีพของเขาทำให้เขาเปิดเผยหน้าตามากไม่ได้ ยิ่งอยู่ใกล้คนดังยิ่งดูเป็นที่สนใจ ผู้กองกรินทร์มองกุมาริกาด้วยความเอ็นดู ขนาดเธอถูกเหล่าแฟนคลับห้อมล้อมแต่เธอก็ยังเทคแคร์แม่ของเขาเป็นอย่างดี ใช้เวลาอยู่กับแฟนคลับแค่นิดเดียวแล้วก็เข้ามาประคองพาแม่ของเขาเดินต่ออย่างใส่ใจ เธอเข้ากับแม่ของเขาได้ดีจริงๆ

               “ซีล หิวรึยังลูก” ราชาวดีหันมาถามลูกชายที่เดินตามอยู่ห่างๆ อย่างเข้าใจ ด้วยกุมาริกามักถูกเหล่าแฟนคลับขอถ่ายภาพอยู่เรื่อยๆ ทำให้เขาต้องถอยออกมาเดินห่างๆ ส่วนหนึ่งก็ด้วยอาชีพของเขาและอีกส่วนคงจะไม่ดีแน่ถ้าเขาต้องมาเดินใกล้ดาราดัง เดี๋ยวจะเป็นข่าวเอา

               “จะกินช้างได้ทั้งฝูงอยู่แล้วครับแม่แก้ม” เขาลูบท้องป้อยๆ ตอนนี้เวลาบ่ายกว่าๆ แล้วยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลย

               “คนอะไรจะกินช้างป่าเป็นฝูง” กุมาริกาอดเหน็บเขาไม่ได้

               “ช้างป่าอะไร ผมแค่บอกว่าช้างเฉยๆ ไม่ได้บอกว่าช้างป่าซะหน่อย”

               “ก็ช้างป่าเขาเรียกเป็นฝูง ส่วนช้างเลี้ยงเขาเรียกเป็นโขลงฉันพูดผิดตรงไหน” จ้าๆ ไม่ผิด เขาก็ลืมไปว่าเธอมีแม่เป็นสัตวแพทย์สัตว์ป่าและมีพ่อเป็นอธิบดีกรมอุทยานฯ เขาไม่เถียงเธอก็ได้

               ราชาวดีได้แต่ส่ายหน้าให้ทั้งสองหนุ่มสาวที่เถียงกันไม่หยุดเสียที เฮ้อ!

               “คุณไม่กลัวเป็นข่าวรึไงจะมากินข้าวกับเราแม่ลูกในห้างดังแบบนี้” ผู้กองกรินทร์ถามขึ้นอีกเมื่อกุมาริกายังกอดแขนแม่ของเขาอยู่ขณะเดินเข้าร้านอาหาร

               “ไม่กลัว พอดีก่อนหน้านี้ฉันบอกแฟนคลับไปน่ะว่าคุณแม่ของคุณเป็นคุณป้าที่ฉันเคารพรัก ส่วนคุณ...เป็นคนขับรถของคุณป้าที่ฉันใช้ให้มาช่วยถือของเท่านั้น”

               “อะไรนะ!”

               “ทุกคนเขาคิดว่าคุณเป็นคนขับรถน่ะเลยไม่มีใครคิดมากอะไร”

               ฮะ หนอย...ยัย...นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ต่อหน้าแม่และกลางห้างนะพ่อจะสั่งสอนให้เข็ดเลย ยัยเด็กบ้านี่ ไว้ไม่ได้อยู่ในที่สาธารณะก่อนเถอะแล้วเธอจะได้รู้ว่าเด็กดื้อต้องโดนอะไร

               ผู้กองกรินทร์เก็บความแค้นเอาไว้ในใจ ถ้าอยู่กันตามลำพังเมื่อไหร่พ่อจะเด็ดคอจิ้มน้ำพริกคลุกกับข้าวสวยกินให้อิ่มเลย แล้วดูทำเข้า จะประจบแม่ของเขาไปถึงเมื่อไหร่ เขาจะนั่งลงข้างๆ แม่เธอก็มาแย่งที่นั่งของเขาจนเขาต้องย้ายมานั่งฝั่งตรงข้ามแทน ถ้าจะเกาะติดแม่ของเขาแบบนี้เดี๋ยวก็ให้ไปอยู่แก๊งเดียวกันกับยัยพวงแล้วก็ต้าวโมกซะหรอก

               กุมาริกายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่ได้แกล้งชายหนุ่ม เธอรู้ว่าเขาคงอยากจะหักคอเธอแย่แล้วแต่ก็ช่วยไม่ได้ อยู่ต่อหน้าแม่แบบนี้เขาไม่กล้าแผลงฤทธิ์หรอก เดี๋ยวจะแกล้งให้แค้นจนอกแตกตายไปเลย

               “แม่แก้มทานเยอะๆ นะครับ” เธอนั่งมองผู้กองกรินทร์คอยตักอาหารให้ผู้เป็นแม่ เขาแกะก้างออกจากปลาให้แม่เสียแทบทุกคำ แกะกุ้งให้แม่ ส่งกระดาษทิชชู่ให้แม่เช็ดปาก เติมข้าวเติมน้ำดื่มให้แม่...เขาดูแลแม่ของเขาดีสุดๆ เทคแคร์ซะไม่มีขาดตกบกพร่องเลย ก่อนหน้านี้เขาก็เดินประคองแม่ของเขา ถือกระเป๋าให้ เขาอบอุ่นและอ่อนโยนมากๆ เวลาอยู่กับแม่ มีลูกชายคอยเทคแคร์ขนาดนี้คนเป็นแม่ปลื้มตายเลย

               “กับแม่ยังดูแลดีขนาดนี้ ถ้ามีเมียจะดูแลดีขนาดไหนเนี่ย” เธออดถามเล่นๆ ไม่ได้เมื่อผู้กองกรินทร์เอื้อมมือมาป้อนกับข้าวให้แม่ของเขาแล้วคราวนี้ก็แกะเนื้อปูให้แม่อีก

               “ผมก็ต้องดูแลดีอยู่แล้ว ทั้งแม่แล้วก็เมีย”

               “ไม่แกะกุ้งให้ฉันบ้างล่ะ”

               “แกะให้ทำไม คุณไม่ใช่ทั้งแม่แล้วก็เมียของผมซะหน่อย”

               “แต่ฉันเป็นผู้หญิงนะ!”

               “เป็นผู้หญิงแล้วแกะกุ้งไม่เป็นหรอ หลานสาวผมยังแกะเป็นเลย”

               อ๊ายยย นี่เป็นแฝดกันยังไงเนี่ยนิสัยถึงไม่เหมือนคุณลุงของเธอเลยซักนิด คุณลุงของเธอทั้งสุภาพ ทั้งอบอุ่น นี่อะไร พูดออกมาแต่ละทีแทบจะนับหมาในปากไม่ทัน

               “คุณแม่ คุณแม่ดูสิคะ” พอปะทะฝีปากสู้เขาไม่ได้กุมาริกาก็หันมางอแงกับราชาวดีแทน ราชาวดีก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงเพราะลูกชายของเธอก็แกล้งกุมาริกาไม่หยุดเสียที ส่วนกุมาริกาก็ชอบหาเรื่องเขา นี่ถ้าวันไหนกุมาริการู้ว่าผู้ชายคนนี้คือคุณลุงของเธอ กุมาริกาจะทำหน้ายังไงเนี่ย

               กว่าจะกินมื้อเที่ยงเสร็จก็มีมวยให้ได้ดูอีกหลายยก ผู้กองกรินทร์ไม่ได้มีท่าทีเขินอายหรือประหม่าอีกเลยเวลาที่ได้เข้ามาอยู่ใกล้ๆ กุมาริกา ความงอแงของเธอดูน่ารักจนเขาอยากจะแกล้งให้เธอหน้างอง้ำอยู่ตลอดและเถียงเธอในทุกๆ เรื่องพร้อมกับเอาน้องเพลงพิณมาอวยให้เธอเจ็บกระดองใจเล่น นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ต่อหน้าราชาวดีกุมาริกาคงกรี๊ดออกมาลั่นแล้ว

               “แล้วนี่ยังจะตามมาทำไมอีก กลับไปหาพี่คุณที่ร้านนาฬิกาได้แล้ว” เมื่อออกมาที่ลานจอดรถของทางห้างสรรพสินค้าแล้วกุมาริกาก็ยังเดินตามทั้งสองแม่ลูกมา เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกอยากตามมานักหนา รู้แค่ว่าอยากตามมา อยากอยู่ใกล้ๆ อยาก...เดี๋ยว! อยากอยู่ใกล้ๆ ใคร คนแม่หรือคนลูก อ้อ! ก็ต้องอยากอยู่ใกล้คนแม่อยู่แล้วสิ เรื่องอะไรเธอจะไปอยากอยู่ใกล้คนลูก เสียสุขภาพจิตกันพอดี

               “หนูน้ำเมยมาส่งแม่แค่นี้ก็ได้ลูก ขอบใจนะที่มาชอปปิ้งแล้วก็ทานข้าวเป็นเพื่อนแม่ วันนี้สนุกมากเลย” ราชาวดีเอ็นดูหญิงสาวนัก ไม่คิดว่าดาราดังขนาดนี้จะไม่ถือตัวเลยแล้วยังติดดิน ใจดีมากๆ อีก รู้จักเอาอกเอาใจผู้ใหญ่ ถ้าไม่ติดว่ามีเรื่องงอแงกับลูกชายของเธอกุมาริกาก็เป็นเด็กที่น่ารักมาก

               “คราวหน้าถ้าคุณแม่มาชอปปิ้งอีกอย่าลืมชวนน้ำเมยนะคะ น้ำเมยอยู่เมืองนอกมานานเลยไม่ค่อยมีเพื่อนที่เมืองไทยค่ะ”

               “จ้ะ แม่จะชวนแน่นอน ถ้าว่างๆ ก็ไปเล่นที่บ้านแม่นะ”

               “จะต้องไปให้ได้ค่ะ วันก่อนยังเล่นกับหลานไม่หนำใจเลย” แล้วกุมาริกาก็เข้าไปกอดลาราชาวดีแล้วประคองราชาวดีขึ้นรถที่ผู้กองกรินทร์เปิดประตูรอ ซึ่งพอราชาวดีขึ้นรถแล้วผู้กองกรินทร์ก็เดินอ้อมจะไปนั่งประจำที่คนขับแต่ก็ยังไม่วายมีกุมาริกาเดินอ้อมตัวรถตามมาจนเขาต้องหันมาว่า

               “อะไรของคุณอีกเนี่ย ส่งแม่ผมเสร็จแล้วก็กลับไปสิ” ว่าแล้วก็จ้องยัยเด็กดื้อที่ยังยืนมองเขาจนคอตั้งบ่าอยู่ อย่าบอกนะว่าจะขอตามไปที่บ้านด้วย “ทำไม หลงเสน่ห์ผมแทนเรนเจอร์แล้วหรอก็เลยอยากอยู่ใกล้ๆ” เขาย่างสามขุมเข้าไปหากุมาริกาอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมๆ จนกุมาริกาต้องก้าวถอยหลังอย่างกลัวๆ ตอนนี้แม่ของเขากำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ในรถก็เลยยังไม่รู้ตัวว่าลูกชายของตัวเองกำลังจะหาเรื่องเธอแล้ว

               “อุ๊ย!” กุมาริกาก้าวถอยหลังไปจนชนเข้ากับรถคันที่จอดอยู่ข้างๆ กันแล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาจนใกล้แล้วยื่นแขนมายันรถคันข้างหลังคร่อมตัวเธอเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างของเขา พอกุมาริกาจะชะเง้อไปเรียกให้ราชาวดีช่วยเขาก็เอียงตัวมาบังอีก

               “แม่ผมวีดิโอคอลกับหลานอยู่ อย่าไปกวนท่าน” แล้วผู้กองหนุ่มก็โน้มตัวลงมาหากุมาริกาพร้อมกับรอยยิ้มของปิศาจ หากเขาเป็นปิศาจที่มีลิ้นยาวๆ เขาคงใช้ลิ้นปาดเลียไปทั่วดวงหน้าหวานๆ ของเธอแล้ว ความใกล้ชิดทำให้กุมาริกาแทบไม่กล้าขยับตัว มองซ้ายขวาก็มีแขนของเขาคร่อมตัวเธอเอาไว้อยู่ เธอติดอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้วจะทำยังไงดี

               “ว่าไง หลงเสน่ห์ผมแล้วใช่มั้ย ถึงเรนเจอร์จะไม่โสดแล้วแต่ผมยังโสดอยู่นะ...จีบผมแทนก็ได้” น้ำเสียงกระซิบของเขาฟังดูแหบพร่า ทั้งยั่วยวนและข่มขวัญกุมาริกาแทบจะในเวลาเดียวกันจนกุมาริกาหัวใจเต้นตึกตัก แม้จะหวั่นแต่ก็ไม่ได้กลัวเขามากขนาดนั้นแต่ตรงกันข้าม...เธอกลับชอบความใกล้ชิดนี้ บ้าไปแล้ว! เธอจะชอบความใกล้ชิดนี้ได้ยังไง เธอต้องไม่นอกใจคุณลุงของเธอสิ

               “พี่เรนเจอร์เคยบอกตอนดูพลุด้วยกัน เขาว่าเขายังเป็นโสด”

               “แน่ใจหรอว่าคนที่ยืนดูพลุด้วยวันนั้นเป็นเรนเจอร์”

               “มั่นใจมาก”

               “หึ!” ผู้กองกรินทร์แสยะยิ้มร้ายๆ ขึ้นมาอีกแล้วโน้มตัวลงไปหากุมาริกามากกว่าเดิมจนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา กลิ่นหอมจากตัวเขาทำเอาเธอใจไม่ดีจนต้องรีบยกมือขึ้นยั้งแผ่นอกแกร่งของเขาเอาไว้

               หืม...ดวงตากลมโตหวานๆ เบิกกว้างเมื่อได้สัมผัสกับแผ่นอกที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามของเขาจนอดจินตนาการถึงลอนซิกแพคที่อยู่ภายใต้เสื้อของเขาไม่ได้ ทั้งแน่น ทั้งล่ำเลย...

               “มาจับนมผมทำไม เดี๋ยวผมก็จับคืนหรอก”

               “บ้า!” กุมาริการีบชักมือคืนแล้วกอดอกตัวเองเอาไว้ก่อนจะเชิดหน้าไปทางอื่นจนสายตาของเธอหันมาเห็นนาฬิกาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของเขา รอยอย่างกับถูกของมีคมกรีดมาเลย...

               “ฉัน...ฉันมีของจะให้คุณ” เธอรีบหยิบกล่องนาฬิกาออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา มันเป็นนาฬิกาแบบเดียวกับที่เขาเลือกให้น้องชายเมื่อก่อนหน้านี้แต่เป็นคนละสี เขาเลือกเรือนสีกรมให้น้องชายแต่เรือนที่เธอให้เขาเป็นสีดำ ก็เขาเป็นทหารพรานแต่งเครื่องแบบสีดำก็น่าจะใส่นาฬิกาที่เข้ากับสีของชุด และที่สำคัญ...กุมาริกาแอบยิ้มในใจ เธอจะใช้นาฬิกานี่แหละเป็นเครื่องมือในการแยกสองแฝด อย่างไรเสียผู้กองกวินทร์ก็ต้องใส่นาฬิกาเรือนใหม่ที่แม่กับพี่ชายซื้อให้ ส่วนเขา...เดี๋ยวเขาก็ต้องใส่นาฬิกาเรือนนี้ของเธอเพราะเรือนเก่าของเขามันโคม่าจนใกล้จะตายแล้ว จะว่าไปเธอก็ฉลาดดีเหมือนกันนะเนี่ย

               “คิดจะใช้นาฬิกามาเป็นเครื่องแยกความต่างระหว่างผมกับน้องชายหรอ อย่ามาคิดอะไรตื้นๆ บางทีผมกับน้องก็สลับนาฬิกากันใส่ ผมกับเรนเจอร์เราใช้ของแทบจะทุกอย่างร่วมกัน...ยกเว้นเมีย แต่ถ้าคุณอยากแยกเราสองคนจากกันผมมีวิธีจะบอกให้”

               “ยังไง” พอเธอถาม ผู้กองกรินทร์ก็หลุบสายตามองมาที่ตัวเอง

               “ตอนฝึกทหารผมกับเรนเจอร์ฝึกมาค่อนข้างโหด ไหนจะอาชีพที่เราสองคนทำอีกก็เลยทำให้ตามเนื้อตัวของเราสองคนมีแต่รอยแผลเป็น ถึงเราสองคนจะหน้าตาเหมือนกันมากแค่ไหนแต่รอยแผลเป็นตามเนื้อตัวมันก็อยู่คนละตำแหน่งกัน ถ้าคุณอยากแยกเราสองคนให้ออกก็คงต้องจับเราแก้ผ้าแล้วล่ะ อยากดูมั้ยล่ะเดี๋ยวผมจะแก้ผ้าให้ดู”

               “ว๊าย! ไม่ต้อง” กุมาริกาแทบจะยื่นมือไปยั้งไม่ทัน เธอรีบยื่นมือไปกำเสื้อของเขาเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะแก้ผ้าให้เธอดูจริงๆ ฮื่อออ ตาบ้านี่ทำตัวอย่างกับปิศาจบ้ากามเลย

               “คุณจับนมผมสองรอบแล้วนะ แบบนี้ผมก็ขาดทุนแย่สิ” รอยยิ้มมุมปากของเขาตอนนี้เหมือนกับตัวร้ายในละครอย่างไรอย่างนั้นและคงเป็นตัวร้ายที่มีเสน่ห์มาก เขายังคงจ้องหน้าเธออยู่แล้วทำหน้าดุตาม

               “เลิกยุ่งวุ่นวายกับน้องชายของผมซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน”

               “ฉันไม่กลัวหรอก”

               “หรอ” สีหน้าของผู้กองหนุ่มยังชวนดูข่มขวัญ ถึงปากจะยิ้มแต่ดวงตาคู่คมยังคงดุและดูเอาเรื่อง “ถ้าไม่อยากเห็นนรกอย่ามาท้าทายผม คุณไม่มีวันสมหวังกับน้องชายผมหรอกเพราะผมเคยบอกคุณแล้วว่าผมจะคอยตามขัดขวางคุณ ลูกชายบ้านนี้ตอนนี้เหลือโสดแค่ผมคนเดียว ถ้าอยากมาเป็นสะใภ้ของแม่ผมคุณจีบได้แค่ผมเท่านั้น รีบๆ บอกพ่อมาสู่ขอผมซะนะเพราะถ้าขืนยังชักช้าอยู่เดี๋ยวได้ต่อคิวยาวแน่ๆ” ผู้กองกรินทร์ยืดตัวยืนตรงอีกครั้งแล้วฉกกล่องนาฬิกามาจากเธอก่อนจะพูดทิ้งทายอีกทีว่า

               “นาฬิกามันใช้แยกความต่างของผมกับน้องไม่ได้ แต่ถ้าคุณอยากแยกได้จำเอาไว้...คุณต้องจับเราแก้ผ้าดูรอยแผลเป็น” เขาจูบกล่องนาฬิกายั่วๆ เธอก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถทิ้งให้กุมาริกาได้แต่ยืนอึ้งๆ อยู่คนเดียวด้วยทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องโฟกัสที่คำพูดไหนของเขาดี ที่นาฬิกา ที่การจับเขาแก้ผ้าหรือที่เขาบอกให้เธอรีบๆ จีบก่อนที่จะได้ต่อคิวยาว

               ราชาวดีหันมามองหน้าลูกชายอย่างงงๆ เมื่อเขากำลังขับรถพาเธอกลับบ้าน ตอนนี้ลูกชายของเธอกำลังยิ้มแล้วก็กำลังยิ้มได้อย่างน่ารักเหลือเกิน พอแยกจากกุมาริกามาเขาก็ดูจะอารมณ์ดีมาก เธอเองก็มัวแต่วีดิโอคอลกับสามีและหลานๆ อยู่เลยไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เขากับกุมาริกาคุยอะไรกัน

               “เจ้าชายน้ำแข็งของแม่ยิ้มหวานจังเลย วันนี้คงจะเป็นวันที่ดีของซีลใช่มั้ยลูก”

               “ผมเปล่ายิ้มซักหน่อย” เขารีบตีหน้านิ่งขึ้นมาทั้งๆ ที่หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูแล้ว โกหกแม่ไม่เนียนเลยนะ ราชาวดีคิดก่อนจะหยิบกล่องนาฬิกาเรือนสวยสีดำขึ้นมาดู

               “มิน่าล่ะแม่บอกว่าจะซื้อนาฬิกาให้ถึงได้ปฏิเสธ ที่แท้...ก็อยากให้สาวซื้อให้นี่เอง หนูน้ำเมยนี่เขาก็ตาถึงนะ เลือกได้สวยเข้ากับซีลที่สุดเลย”

               “แม่แก้มอย่าแซวผมนะครับ ก็เขาให้มาผมก็รับมางั้นๆ แหละ จะเก็บเอาไว้ให้ต้าวโมกใส่ตอนโตเป็นหนุ่ม”

               “แน่นะ อย่าให้เห็นเชียวนะว่าเอามาใส่”

               “ผมจะแอบใส่ตอนอยู่แม่สอดนะครับแม่แก้มจะได้ไม่เห็น” เขาหันมายิ้มหวานๆ กับผู้เป็นแม่ ราชาวดีก็เลยแซวอีก

               “งั้นก็...ใส่แล้วก็อย่าลืมไปนั่งดูแม่น้ำเมยที่แม่สอดนะลูก จะได้นึกถึงคนที่เขาให้มา”

               “แม่แก้ม...อย่าแซวผมสิครับ” เขาเขินจะแย่อยู่แล้วเนี่ย ยัยเด็กดื้อนี่จะว่าไปก็ฉลาดดีแฮะ มีเอานาฬิกามาให้เขาเพื่อจะได้แยกออกด้วยว่าคนไหนเป็นเขา คนไหนเป็นน้องชายของเขา แต่...ถึงจะฉลาดยังไงแต่เธอก็ยังก้าวขาช้ากว่าเขาอยู่หลายก้าว อย่างไรแล้วเธอก็ไม่มีวันตามเขาทันหรอก

               หลังจากที่แยกกันแล้วกุมาริกาก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอยู่พักใหญ่ๆ มือเล็กๆ ยกขึ้นมากุมที่อกของตัวเองอย่างสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไรไป เมื่อลองคิดให้ดีๆ ความรู้สึกแบบนี้...ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจแบบนี้นี่มันคืออะไร ความรู้สึกของเธอตอนที่อยู่กับตาแฝดคนพี่และตอนที่อยู่กับคุณลุงทำไมมันถึงเหมือนกันแบบนี้ ทำไมพวกเขาถึงเป็นแฝดปะหลาดแบบนี้ล่ะ นอกจากจะหน้าตาเหมือนกันจนแยกไม่ออกแล้วยังสร้างความรู้สึกแบบเดียวกันได้ด้วย ไม่ได้นะ เธออย่าได้คิดอะไรบ้าๆ เชียวนะ...เธอต้องมั่นคงต่อคุณลุงของเธอ เธอต้องไม่โลภควบสอง เธอจะต้องได้เจอกับคุณลุงของเธอเข้าสักวัน ถึงคุณลุงจะต้องย้ายไปทำงานที่นครพนมแต่ก็ใช่ว่าเธอจะตามไปหาไม่ได้นี่ เดี๋ยวเธอก็มีงานต้องไปถ่ายแบบอยู่ทางอีสานอยู่แล้วอย่างไรเสียเธอก็ต้องได้เจอคุณลุงของเธออีก

               “คุณป้าขา” กุมาริการีบต่อสายไปหามอลลี่ผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองทันทีเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

               (“ขา ว่ายังไงคะหลานสาวของป้า ได้ข่าวว่าหลายวันก่อนขโมยดอกไม้ของพ่อไปหรอยะ เป็นไง โดนไม้หวายตีก้นไปกี่ที”)

               “คุณพ่อไม่กล้าตีน้ำเมยหรอกค่ะ น้ำเมยมีลุงพจน์กับป้าแอนนี่คอยกางแขนปกป้อง”

               (“แตะต้องไม่ได้เลยนะยะหลานสาวคนนี้ แล้วนี่โทรหาป้ามีอะไรรึเปล่าลูก”)

               “น้ำเมยสนใจจะไปรำงานนมัสการพระธาตุพนมที่คุณป้าเคยบอกค่ะ” ป้าของเธอเคยบอกแล้ว แต่ตอนนั้นเธอยังไม่ได้ตัดสินใจ

               (“อุ๊ยตาย! นี่ป้าหูฝาดไปรึเปล่าเนี่ย คิดยังไงยะสาวนอกอยากรำไทยขึ้นมา เรารำไม่เป็นเลยไม่ใช่หรอ”)

               “ก็...ก็งานนี้เป็นงานบุญไม่ใช่หรอคะน้ำเมยก็แค่อยากทำบุญ...ค่าตัวไม่คิดเลยนะคะคุณป้า ได้ข่าวว่าทุกๆ ปีจะมีดารานักแสดงไปรำนำขบวนเป็นไฮไลท์ของงาน”

               (“ถ้าได้ซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศอย่างหลานสาวของป้าไปรำ รับรองว่างานปีนี้คักคักกว่าทุกๆ แน่ คอนเฟิร์มรับงานแล้วใช่มั้ยป้าจะได้แจ้งทางผู้ใหญ่ให้เตรียมโปรโมท”)

               “ชัวร์ค่ะคุณป้า”

               (“ดี งั้นพรุ่งนี้ก็ทำตัวให้ว่างป้าจะให้ครูไปสอนรำให้ ครูคนนี้อายุมากกว่าเราไม่กี่ปี เป็นนางรำสาวสวยที่มีชื่อเสียงมากๆ ของทางภาคอีสานเลยนะ นางมีคิวรำแน่นมากๆ เรียกว่าเป็นเซเลบดังของภาคอีสานเลยก็ว่าได้”)

               “คิวแน่นขนาดนั้นแล้วพรุ่งนี้เขาจะว่างมาสอนน้ำเมยหรอคะ”

               (“นั่นสิ”) มอลลี่เองก็ลืมคิดเรื่องนี้ (“อ่ะๆๆ เอาเป็นว่าเดี๋ยวป้าลองติดต่อหาครูเพลงพิณเขาก่อนละกัน ได้หรือไม่ได้ยังไงแล้วค่อยว่ากัน ถ้าไม่ได้ก็จะให้ครูคนอื่นมาสอนเพราะท่ารำมันเป็นท่าตายตัวเหมือนกันทุกๆ ปีอยู่แล้ว แต่ถ้าได้ครูเพลงพิณมาสอนให้ก็จะดีหน่อยเพราะนางเป็นถึงนางรำระดับประเทศ ไม่มีใครรำได้สวยเหมือนนางอีกแล้ว”)

               “ครูสอนรำชื่ออะไรนะคะคุณป้า” มันตงิดๆ กับชื่อนี้ยังไงก็ไม่รู้แฮะ

               (“ครูเพลงพิณ อ้าวนี่เราไม่รู้จักหรอนางออกจะดังมากเลยนะ ทั้งดังทั้งสวย นี่ถ้าพ่อนางไม่หวงป้าก็ว่าจะลากนางมาปั้นเป็นดาราอยู่เหมือนกัน”)

               เพลงพิณอย่างนั้นหรอ...คงเป็นแค่คนชื่อเหมือนล่ะมั้ง คุณลุงของเธอเป็นทหารจะไปรู้จักกับนางรำได้ยังไงกัน แต่ก็เอาเถอะ เธอจะใช้โอกาสนี้ไปตามหาคุณลุงของเธอที่นครพนมและหวังว่าคุณลุงของเธอจะมาดูเธอรำด้วย งานนี้แหละเธอจะได้เคลียร์กับคุณลุงของเธอเสียทีว่าตกลงเรื่องวันที่มีพิธีย่ำพระสุริย์ศรีน่ะ มันยังไงกันแน่

******************************************************************

ถ้าอยากแยกสองแฝดให้ออกก็คงต้องจับแก้ผ้าดูรอยแผลเป็นเท่านั้น ฮิ้วววววว

ตอนหน้าไปเที่ยวนครพนมกันนะคะ คราวก่อนรู้จักทหารหน่วย นรข.ที่ สน.เรือรัตนวาปีไปแล้ว คราวนี้ไรท์จะพาไปรู้จักกับ บก.ที่เป็นหน่วยแม่ของ นรข.ค่ะ รวมถึงหน่วยซีลที่ประจำการอยู่ที่นั่น และ...งานนมัสการพระธาตุพนม

รออ่านนะคะ เมื่อสองนางเอกมาเจอกัน จะเป็นยังไงน้อ

*****************

ปล.สามารถติดตามตัวอย่างตอนต่อไปและเกร็ดต่างๆ ในนิยายได้ที่เพจ นิยายรัก-ปากกานางไม้

และ IG : @dryad.palmmy นะคะ