49.ความขี้หึง

ความเสียหายที่เกิดขึ้นจากแรงระเบิดของกระท่อมเก็บอาวุธทำให้ไม่มีอะไรหลงเหลือเลยสักอย่าง ในคืนนั้นต้าเส่งไหวตัวทันจึงหนีจากการถูกย่างสดได้ไม่เหมือนกับลูกน้องหลายๆ คนที่ร่างเกรียมอยู่ในกองเพลิง เจ็บกายมันยังรักษาได้แต่เจ็บใจนี่สิ นี่มันแค่อุบัติเหตุจากตะเกียงจริงๆ หรอ ไอ้อีหน้าไหนที่มันแขวนตะเกียงไม่ดีตะเกียงถึงได้ตกลงมาจนค่ายของเขาพังพินาศแบบนี้ ทั้งยา ทั้งสารตั้งต้นและอาวุธของเขาไม่เหลือชิ้นดีเลยสักอย่าง สารตั้งต้นในการผลิตยาเสพติดที่กายยันต์ขนมาให้เขายังไม่ได้เอาเข้าโรงงานเพราะถึงเอาเข้าไปก็ยังผลิตไม่ได้เนื่องจากยังไม่มีหมอปรุงยาเข้ามาทำยาสูตรใหม่ให้ นี่หมอปรุงยาก็ไม่มีแล้วเขายังต้องมาสูญเสียสารตั้งต้นอีกหรอถ้านายใหญ่รู้นายใหญ่ได้เล่นงานเขาแน่ๆ

“โธ่โว๊ย!!!” แค่ตะเกียงอันเดียวมันทำให้เขาฉิบหายได้ขนาดนี้เลยหรอ ลูกน้องทั้งค่ายก็เหลือไม่กี่คนเพราะตอนไฟไหม้เขาสั่งให้ทุกคนเข้าไปดับไฟทำให้ลูกน้องเหล่านั้นอยู่ใกล้กระท่อมเก็บอาวุธจนถูกแรงระเบิดเล่นงานเข้า

“แค่ตะเกียงอันเดียว” เสียงของใครคนหนึ่งว่าขึ้นพลางหยิบซากตะเกียงเกรียมๆ ขึ้นมาดู เขาไม่รู้หรอกว่านี่ใช่ตะเกียงต้นเพลิงหรือเปล่าเพราะเท่าที่เห็นก็มีซากตะเกียงอยู่หลายอัน กายยันต์เดินทางมาที่นี่เพราะได้ข่าวเรื่องการระเบิด ตอนแรกก็นึกว่าต้าเส่งน่าจะโดนโจมตีแต่พอได้ยินว่าค่ายเละเป็นโจ๊กแบบนี้เพราะตะเกียงอันเดียวเขาก็ไม่อยากจะเชื่อ ศพที่ถูกแรงระเบิดและบางส่วนถูกย่างสดถูกลำเลียงไปฝังไว้ในป่าลึก จากค่ายพักยาชั่วคราวมาตอนนี้เหลือเพียงกระท่อมพังๆ แต่สองหลัง รถยนต์ก็พลอยโดนระเบิดเสียหายไปด้วยถ้าเป็นคนทั่วไปต้าเส่งก็เรียกได้ว่าหมดตัว

“มาฉิบหายเพราะเรื่องโง่ๆ เนี่ยนะ” กายยันต์แสยะยิ้มเยาะใส่ ในใจลึกๆ ก็ไม่อยากจะเชื่อว่าจะแค่ตะเกียงอันเดียวจริงๆ “ค่ายมึงโดนโจมตีรึเปล่า มึงเห็นคนแปลกหน้าลอบเข้ามามั้ย”

“ไม่มี”

“แล้ว...พวกผู้หญิงที่กูเคยพามาล่ะ ศพที่เห็นก็มีแต่ศพลูกน้องมึงทั้งนั้นไม่ยักเห็นมีศพผู้หญิงเลย”

“เออว่ะ!” เพราะมัวแต่เสียดายเรื่องข้าวของที่เสียหายไปต้าเส่งเลยลืมนึกถึงหญิงสาวที่มันจับมาบำเรอตัวเองกับลูกน้อง ผู้หญิงพวกนั้นหายไปไหนแล้ว หายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับเป็นธาตุอากาศ

“หึ” กายยันต์ก็ยังคงแสยะยิ้มเยาะให้กับความโง่ของต้าเส่ง นอกจากเรื่องให้กำลังและความรุนแรงไอ้สารเลวนี่ก็เหมือนคนที่ไม่มีสมองนั่นแหละ กายยันต์เดินสำรวจไปรอบๆ ค่ายอีกครั้งอย่างพยายามหาจุดพิรุธแต่ก็เหมือนจะหาไม่เจอเพราะเขาไม่เห็นมีร่องรอยอะไรเลย รอบๆ ค่ายมีปลอกกระสุนตกอยู่ก็มากก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกเพราะต้าเส่งกับลูกน้องมันเล่นปืนกันอยู่แล้ว แต่ว่า...

“กลิ่นน้ำมัน” มีกลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำมันเติมตะเกียงอยู่รอบๆ ที่เกิดเหตุแต่ในขณะเดียวกันกระท่อมที่ไม่โดนไฟเผากลับไม่มีกลิ่นน้ำมันเลย ต้าเส่งคุมลูกน้องมานานหลายปีไม่เคยมีเรื่องแบบนี้ ถึงพวกมันจะโง่แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นวางเพลิงเผาหม้อข้าวตัวเองหรือว่า...มีคนลอบเข้ามาวางเพลิง แล้วจะเป็นใครกันล่ะเพราะเขาสำรวจพื้นที่รอบๆ ป่าดูแล้ว ที่ริมตลิ่งแม่น้ำก็ด้วยเขาไม่เห็นจะมีร่องรอยของบุคคลภายนอกบุกเข้ามาเลย รอยเดียวที่เขาเห็นก็คือรอยของเสือดาวที่มาล่ากวางตามปกติของสัตว์ป่า แต่ถ้าสมมติว่ามีคนลอบเข้ามาวางเพลิงจริงๆ มันก็ไม่น่าจะใช่คนธรรมดาเพราะมันเล่นกลบร่องรอยจนไม่เหลืออะไรเลย แผนแนบเนียนแบบนี้เขานึกออกแค่ไม่กี่คนและคนคนนี้มันก็อยู่แถวนี้เสียด้วยสิ ไอ้แฝดบ้านสุวรรณเวช พ่อมันสอนมาให้ปกป้องผู้หญิงมันคงมาเห็นผู้หญิงที่นี่ถูกทำร้ายก็เลยหาทางช่วย หึ! ไอ้แฝดนรก มึงจะตบตาใครก็ตบได้ แต่มึงจะมาตบตาคนที่เป็นครูฝึกที่สอนพวกมึงมากับมือไม่ได้หรอก กายยันต์แสยะยิ้มขึ้นเมื่อเชื่อว่าสิ่งที่เขาสันนิษฐานมาไม่น่าจะผิดพลาด

“ก่อนเกิดเรื่องมึงได้กลิ่นหอมๆ แปลกๆ มั้ย กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นดอกไม้ป่า”

“กลิ่นหอมหรอวะ” ต้าเส่งพยายามนึกตาม “ใช่ ก่อนที่จะเกิดเรื่องกูได้กลิ่นหอมๆ ตอนนั้นลมพัดแรงมากคงเป็นกลิ่นดอกไม้ป่าแถวนี้แหละ”

ไม่ใช่หรอก กายยันต์คิด มันไม่ใช่กลิ่นของดอกไม้ที่ไหนแต่มันอาจจะเป็นกลิ่นกายของใครบางคนก็ได้ บนโลกใบนี้มันมีมนุษย์ประหลาดที่เกิดมาก็มีกลิ่นตัวหอม ไอ้มนุษย์ประหลาดแบบนี้เขาเคยเจอและมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

“อ้าวเฮ้ย!!! มึงไม่อยู่ช่วยกูก่อนหรอกายยันต์ แล้วเรื่องสารตั้งต้นที่กูให้มึงส่งมาให้กูใหม่ล่ะ” ต้าเส่งร้องตามหลังเมื่อกายยันต์หันหลังจะเดินออกไปจากที่นี่

“ก่อนจะให้กูส่งของให้มึงอีกมึงหาหมอมาปรุงยาสูตรใหม่ให้ได้ก่อนเถอะเพราะต่อให้กูเอาของมาให้มึงแต่ถ้ามึงไม่มีหมอมึงก็ไม่มีปัญญาผลิตยาสูตรใหม่ เรื่องนี้คงถึงหูเจ้านายมึงแล้ว ถ้ามึงยังไม่ถูกนายมึงฆ่ามึงค่อยติดต่อกูมาใหม่แล้วกัน”

กายยันต์เดินจากมาอย่างไม่สนใจต้าเส่ง เพื่อให้แน่ใจถึงข้อสันนิษฐานเขาจะไปที่ฝั่งไทย ไปสืบให้แน่ใจว่าที่โรงพยาบาลหรือหน่วยงานแถบนี้ได้รับหญิงสาวกลุ่มหนึ่งไปรักษาหรือซุกซ่อนเอาไว้รึเปล่า ถ้าใช่ก็แปลว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของไอ้แฝดนรกจริงๆ

เมื่อไม่มีน้องชมพูให้เล่นด้วยที่ฐานก็ช่างเงียบเหงาคุณป้าที่ติดหลานเข้าให้แล้วก็เลยไม่มีเพื่อนคุย ไม่มีคนไปเก็บดอกไม้ป่าด้วย แต่ถึงจะเหงากุมาริกาก็ยังมีงานให้ได้ทำเพราะเธอยังต้องเรียนรู้วิชาทหารพรานอยู่เพียงแต่ว่าการเรียนช่วงนี้ไม่ได้โหดร้ายเหมือนอย่างวันแรก กุมาริกายังคงเรียนระเบียบวินัยพื้นฐานของทหารตามเดิม การจับอาวุธปืนให้ถูกต้องหรือแม้แต่ภาคทฤษฎีก็ยังต้องเรียนและเป็นการเรียนที่จริงจัง บางครั้งเธอก็ไปเรียนรู้งานเพิ่มเติมจากหมออาทิตย์เพื่อให้เข้าใจถึงหน้าที่ของแพทย์ทหารด้วยซึ่งเธอสามารถเรียนรู้ได้เป็นอย่างดีเพราะมีแม่เป็นสัตวแพทย์ เธอเคยเป็นลูกมือช่วยแม่ดูแลรักษาสัตว์มาก่อน ทุกคนที่ฐานแห่งนี้ดีกับเธอมากและให้เกียรติเธอทุกอย่าง หมออาทิตย์บอกว่าเพราะเธอเป็นดาราดัง เป็นคนรักของผู้กองกรินทร์และเป็นสะใภ้ใหญ่บ้านสุวรรณเวชทุกๆ คนเลยเกรงใจเธอมาก

“พี่ซีลจะไม่เป็นอะไรแน่นะคะคุณหมอ” เพราะจากเหตุการณ์ที่ไปบุกรังของต้าเส่งในคืนนั้นทำให้ผู้กองกรินทร์มีอาการช้ำในเพราะแรงระเบิดจนกระอักเลือด หมออาทิตย์จึงต้องคอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิดและอาการนี้ผู้กองกวินทร์ก็เป็นเหมือนกัน แต่ก็ดีที่มีข้ามโขงช่วยรักษาและมีเพลงพิณคอยโอ๋เอาใจ

“ผู้กองปลอดภัยดีแล้วล่ะครับคุณน้ำเมยไม่ต้องเป็นห่วง” หมอหนุ่มยิ้มให้คนป่วยที่นั่งหน้านิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ดูจากภายนอกเหมือนคนไม่ได้เป็นอะไร แต่เพราะมีการกระอักเลือดด้วยนี่แหละเขาก็เลยต้องลากตัวมารักษาและช่วงนี้ผู้กองกรินทร์ก็ต้องมาให้เขาเช็กอาการให้ทุกเช้าก่อนไปทำงานด้วย

“ไม่ให้ห่วง...ไม่ให้ห่วงได้ไงคะคุณหมอน้ำเมยยังไม่อยากเป็นม่ายผัวตายตั้งแต่ยังสาวนะ”

“อ้อ” หมออาทิตย์ไปต่อไม่เป็นกับความตรงไปตรงมาของกุมาริกาในขณะที่ผู้กองกรินทร์ก็ยังทำหน้านิ่งอยู่ แต่หน้านิ่งๆ ของเขาก็แดงแจ๋จนลามไปถึงใบหูเลยทีเดียว

“ที่รักขาอย่าเพิ่งตายนะ น้ำเมยรู้ว่าพี่ซีลทำงานเสี่ยงตายทุกวันแต่ว่า...อยู่กับน้ำเมยนานๆ นะ เอาไว้มีเหลนก่อนแล้วค่อยตายพร้อมกัน”

“กูมาทำอะไรอยู่ตรงนี้วะเนี่ย” หมออาทิตย์เริ่มรู้สึกเป็นส่วนเกินแล้วเมื่อเห็นกุมาริกาเข้าไปนั่งกอดแขนผู้กองกรินทร์ เธอไม่เหมือนกุมาริกาที่เขารู้จักในสื่อต่างๆ เลย ในสื่อเธอดูเป็นผู้ใหญ่ เรียบร้อย แต่นี่...ตอนนี้เธอเหมือนเด็กสาวที่คลั่งรักและซุกซน และความซุกซนของเธอนี่แหละที่ทำให้ผู้กองกรินทร์เป็นมนุษย์...ไม่ใช่เจ้าชายน้ำแข็งเหมือนอย่างที่ใครๆ ว่า ทั้งสองคนเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันมากและเป็นคู่รักที่ป่วนน่าดู

“มากอดอะไรตรงนี้ เกรงใจคุณหมอเขาบ้าง” คนเขินเก็บอาการไม่ค่อยจะอยู่เลยทำทีเป็นดุแล้วแกะกุมาริกาออกจากแขน แต่ยิ่งแกะเธอก็ยิ่งกอดเขาแน่นอย่างไม่ยอมแพ้เหมือนกัน

“เออ...ถ้าตรวจเสร็จแล้วผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับคุณหมอ ขอบคุณมากนะครับ” ก่อนที่จะเขินกันไปกว่านี้ผู้กองกรินทร์ก็เลยลุกจะกลับไปทำงานต่อ กุมาริกาเลยค้อมศีรษะเป็นเชิงขอบคุณหมออาทิตย์แล้วรีบตามเขาออกไป

“จะได้เมียหรือได้ลูกกันล่ะเนี่ย” หมออาทิตย์แอบว่าเบาๆ แล้วในระหว่างที่เขาเอาเครื่องมือแพทย์ไปเก็บและล้างมืออยู่นั้นเขาก็มองออกไปเห็นรถกระบะคันหนึ่งกำลังขับเข้ามาที่ฐาน ไม่ใช่รถของเจ้าหน้าที่ที่นี่แต่ผ่านด่านตรวจเข้ามาจนถึงหน้าอาคารอำนวยการได้ก็คงจะเป็นคนคุ้นเคยกัน

ผู้กองกรินทร์ยืนมองรถกระบะคันที่เพิ่งขับเข้ามาในฐานของเขาอยู่ที่หน้าห้องพยาบาล รู้สึกไม่พอใจที่เห็นรถคันนี้ขับเข้ามาและไม่อยากจะให้มาเลยแม้แต่น้อย ต่างกับกุมาริกาที่กอดแขนของเขาอยู่ พอเห็นเจ้าของรถเดินลงมาเธอก็รีบโบกไม้โบกมือให้

“พี่ภูผา! พี่ภูผาทางนี้ค่า” ไม่ร้องเรียกเปล่าแต่กุมาริกายังปล่อยมือจากแขนของผู้กองกรินทร์เพื่อจะวิ่งเข้าไปให้ภูผาด้วย จากที่ก่อนหน้านี้ผู้กองกรินทร์พยายามแกะกุมาริกาออกจากแขนแต่พอเธอปล่อยแขนเขาแล้ววิ่งเข้าไปหาภูผาเขากลับอยากจะดึงเธอเอาไว้

ภูผาที่เพิ่งลงมาจากรถรีบหยิบของฝากออกมาให้กุมาริกามากมายเมื่อเธอวิ่งเข้ามาหาเขา รอยยิ้มของเขาที่มอบให้เธอเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใยและปรารถนาดี ได้เห็นเธอปลอดภัยดีและยิ้มได้แบบนี้เขาก็สบายใจ

“เอาอะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย”

“ก็ของฝากให้น้ำเมยนั่นแหละ เดี๋ยวพี่ไปทักทายผู้กองก่อน” ตามมารยาท เมื่อมาถึงที่แล้วเขาก็ควรเข้าไปทักทายเจ้าของบ้านด้วย ซึ่งตอนนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยังยืนอยู่ที่หน้าห้องพยาบาลตามเดิมกับหมออาทิตย์ที่เพิ่งเดินออกมาสมทบ

“สวัสดีครับผู้กอง คุณหมอ เออ...ผมขออนุญาตเข้ามาเยี่ยมน้ำเมยนะครับ”

“ตามสบายครับหัวหน้า” ปากก็บอกให้อีกฝ่ายตามสบายแต่ภายในใจกลับร้อนระอุเมื่อเห็นกุมาริกาดูจะดีใจมากที่ภูผามาหา เฮอะ! ทำมาเป็นขออนุญาตเขา เล่นขับรถเข้ามาถึงที่ขนาดนี้ไม่ต้องขออนุญาตแล้วก็ได้มั้ง

“พี่ภูผาเอาอะไรมาฝากน้ำเมยคะ น้ำเมยได้กลิ่นหอมๆ” กุมาริกายังสนใจของฝากจึงเขย่าแขนภูผาไปมาแล้วส่องถุงใบใหญ่ที่เขาถืออยู่ กลิ่นหอมๆ แบบนี้อย่าบอกนะว่า...

“พี่เผาข้าวหลามมาให้ ก็คราวก่อนน้ำเมยบอกว่าอยากกินไม่ใช่ มีข้าวหุงในกระบอกไม้ไผ่ ไก่อบไม้ไผ่ด้วยนะ”

“จริงหรอคะ พี่ภูผารู้ใจน้ำเมยที่สุดเลย น่ารักที่สุด” กุมาริการู้สึกดีใจมากที่พี่ชายใจดีเอาของถูกใจมาฝาก พี่ภูผารู้ใจเธอดีที่สุดและใจดีกับเธอเสมอ “ดูสิน้ำเมยมาอยู่ที่นี่ก็นานแล้วก็มีแค่พี่ภูผานี่แหละที่ใส่ใจ ห่วงใยน้ำเมย ไม่เหมือนคนบางคน” คนบางคนที่ว่ากุมาริกาหมายถึงกริชชากรณ์ผู้เป็นพี่ชาย ทั้งๆ ที่เขาก็ทำงานอยู่ที่อุ้มผางเหมือนกับภูผาแต่เขาก็ไม่เคยมาเยี่ยมเธอเลย ห่วงงานมากกว่าห่วงน้องสาวอีก ทีผู้กองกรินทร์นะถึงตัวจะอยู่ไกลแต่เขาก็โทรหาน้องสาวกับน้องชายบ๊อยบ่อย แลดูเป็นพี่ชายที่ดีผิดกับพี่ชายของเธอ

กุมาริกาตั้งใจจะว่าให้พี่ชายตัวเอง แต่ผู้กองกรินทร์ที่ยืนฟังอยู่กลับเข้าใจว่าเธอหมายถึงเขา สายตาคมแอบมองภูผาอย่างไม่พอใจ ถ้ามันจะรู้ใจเธอไปหมดทุกอย่างแบบนี้แล้วทำไมไม่ไปรักมัน มาป่วนหัวใจของเขาทำไมตั้งแต่แรก

“เราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่าพี่ภูผา น้ำเมยอยากชิมข้าวหลามแล้ว ฝีมือพี่ภูผาทั้งทีต้องอร่อยมากแน่ๆ”

“อึก!” ทันทีที่กุมาริกาดึงมือภูผาเดินออกไปผู้กองกรินทร์ก็ทรุดล้มลงไปกับพื้นในทันทีจนหมออาทิตย์ต้องรีบเข้าไปประคองเอาไว้ด้วยร่างกายของเขายังไม่แข็งแรงดี

“ผู้กองครับ!”

เสียงของหมออาทิตย์ทำให้กุมาริกาต้องหันมามองตามจนได้เห็นว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์ได้ทรุดลงไปกับพื้นแล้วและทำท่าจะกระอักเลือดออกมาอีก

“พี่ซีล!!!” เธอรีบวิ่งกลับมาหาเขาในทันทีแล้วช่วยกอดประคองเขาไว้อีกแรง ผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นมากุมหน้าอกเขาลุกไม่ไหวจนหมออาทิตย์ต้องประคองเขากลับเข้าไปในห้องพยาบาล ภูผาเห็นเข้าก็รีบเข้ามาช่วยประคองด้วยความเป็นห่วง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเจ็บไข้ได้ป่วยแบบนี้

กุมาริกาใจเสียไปหมดที่จู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็กลับมาป่วยอีก ก็ไหนหมออาทิตย์บอกว่าเขาดีขึ้นแล้วยังไงแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธอได้แต่ยืนมองผ้าม่านที่หมออาทิตย์เลื่อยมากั้นเตียงคนไข้ไว้ระหว่างดูอาการให้ผู้กองกรินทร์ นี่เขาจะเป็นอะไรมากมั้ย

“พี่ซีล...” เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเป็นห่วงคนรักและห่วงใยสุดหัวใจจนภูผาต้องยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ แม้เขาจะปวดใจที่เห็นกุมาริกาห่วงใยคนอื่นแต่เขาก็เข้าใจดี เธอกับผู้กองกรินทร์คงรักกันมากคนรักกันก็ต้องห่วงใยกันอยู่แล้ว หากเขามีมนต์วิเศษเขาก็อยากจะเสกให้ผู้กองกรินทร์หายเจ็บป่วยกุมาริกาจะได้หยุดร้องไห้เสียที เขาสงสารเธอ

ขณะเดียวกันหมออาทิตย์ก็ขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก วิชาทางการแพทย์ของเขาออกจะเป็นเลิศอาการช้ำในแค่นี้เขารักษาได้สบายอยู่แล้ว และเขาก็รักษาจนผู้กองกรินทร์อาการดีขึ้นแล้วจริงๆ แต่ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้อีก นี่เขาทำพลาดตรงไหนไป

“คุณหมอ”

“ผู้กองไม่ต้องห่วงนะครับ เชื่อมือผมผมรักษาได้ อาการเล็กน้อยมาก”

“คุณหมอ”

“เดี๋ยวก่อนนะครับ ขอผมตรวจซ้ำอีกที” เพื่อความแน่ใจ ถ้าเขารักษาผู้กองกรินทร์ไม่ได้เขาคงไม่มีหน้าไปสู้หน้าแก้วเจ้าจอมกับอรินแน่ๆ สองคนนี้อุตส่าห์นับถือเขาเป็นรุ่นพี่เขายังไม่อยากขายหน้าต่อหน้ารุ่นน้องของตัวเอง ดีไม่ดีเดี๋ยวเอาไปลือกันในวงการแพทย์ทหารหาว่าเขาฝีมือห่วยอีก

ระหว่างที่หมออาทิตย์กำลังเคร่งเครียดอยู่นั้นผู้กองกรินทร์ก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งหลังตรงแด่วอยู่บนเตียงคนไข้ที่มีม่านกั้นเอาไว้ สายตาคมดุมองผ้าม่านราวกับจะมองให้ทะลุออกไปยังจุดที่กุมาริกายืนร้องไห้อยู่ เขาแสยะยิ้มที่มุมปากออกมาแล้วจึงหันมาทางหมออาทิตย์ หมอหนุ่มได้แต่มองตามอย่างงงๆ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยเมื่อกี้นี้ยังป่วยจนทรงตัวยืนไม่ไหวแล้วทำไมตอนนี้ถึงลุกขึ้นมานั่งยิ้มเหี้ยมๆ แบบนี้ได้ รอยยิ้มแบบนี้ถ้าแก้วเจ้าจอมเป็นคนยิ้มนั่นแปลว่ามีคนกำลังจะตายด้วยน้ำมือเธอ

“ผมไม่ได้เป็นอะไร คุณหมอรักษาจนผมหายดีแล้ว” ผู้กองกรินทร์กระซิบบอกโดยที่ยังแสยะยิ้มมุมปากอยู่แล้วเบนสายตาไปทางผ้าม่านอีกครั้ง

“อ้าว แต่เมื่อกี้นี้ผู้กองอาการแย่มากเลยนะครับ”

“นั่นแหละคือสิ่งที่คุณหมอต้องไปบอกน้ำเมย ไปบอกเมียผมว่าผมป่วยหนักต้องมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด”

“หา”

“บอกว่าผมป่วยใกล้ตายก็ได้”

ไอ้... หมออาทิตย์เกือบจะหลุดปากด่าออกมาเมื่อเข้าใจแล้วว่าคนไข้ของตัวเองป่วยเป็นอะไร อาการแบบนี้มันคือโรคขี้หึงรุนแรงระยะสุดท้ายและมีอาการสำออยเป็นโรคแทรกซ้อน เห็นเมียไปจ๊ะจ๋ากับผู้ชายคนอื่นแล้วรับไม่ได้ก็เลยมาแกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจ ว่ากุมาริกาเป็นนักแสดงเจ้าบทบาทแล้วไอ้หมอนี่แสดงเก่งกว่าเยอะเลย

“เอางั้นหรอครับ ผมเป็นหมอนะผมพูดโกหกไม่ได้”

“วันนี้ไม่ใช่วันพระนะครับคุณหมอ โกหกไปก็ไม่ถึงขั้นตายตกนรกหรอก”

กูหมายถึงกูไม่อยากทำผิดจรรยาบรรณของแพทย์โว๊ย!!! หมออาทิตย์ได้แต่ก่นร้องว่าในใจ แต่ดูจากสีหน้าและท่าทางแล้วผู้กองกรินทร์ดูจะเอาจริงเสียด้วยเขาก็เลยถอนหายใจออกมา เอาวะ! ไหนๆ ก็มาทำงานที่นี่เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายลงเรือลำเดียวกันแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายด้วย ช่วยให้คนได้รักกันถือว่าเป็นบุญและผลบุญนี้คงช่วยให้เขาได้สมหวังในความรักเหมือนคนอื่นเขาบ้าง

ด้วยเหตุนี้หมออาทิตย์ก็เลยจำใจเดินออกมาบอกกุมาริกาว่าผู้กองกรินทร์อาการกำเริบขึ้นมาอีกและอาการก็หนักพอควรต้องดูแลอย่างใกล้อย่าให้คลาดสายตา หมออาทิตย์เป็นทั้งหมอ อายุก็มากกว่าผู้กองกรินทร์มีความเป็นผู้ใหญ่มากกุมาริกาเลยเชื่อสนิทใจ วินาทีนั้นเธอลืมภูผาไปสนิทแล้วรีบวิ่งเข้าไปกอดผู้กองกรินทร์ที่ตอนนี้ทำทีเป็นนอนซมอยู่กับเตียงคนไข้

“โธ่พี่ซีล...คนดีของน้ำเมย” กุมาริกานั่งลงที่ข้างเตียงของเขา สองแขนของเธอโอบกอดเขาไม่ยอมปล่อย ทั้งกอดทั้งร้องไห้ ห่วงใยคนรักสุดหัวใจ “งั้นน้ำเมยจะดูแลพี่ซีลเอง นะคะคุณหมอ คุณหมอให้น้ำเมยอยู่ดูแลพี่ซีลนะคะน้ำเมยจะดูแลอย่างดีไม่ให้พี่ซีลคลาดสายตาเลย” เธอเอ่ยขอกับหมออาทิตย์ หมออาทิตย์ที่โกหกตั้งแต่แรกแล้วก็เลยต้องโกหกต่อ

“ครับ ก็ดีเหมือนกันเพราะผมมีงานอื่นต้องทำด้วย ถ้าคุณน้ำเมยอาสามาเป็นพยาบาลให้คงช่วยได้มากเลยครับ” เมียจับได้ขึ้นมานี่เขาไม่เกี่ยวนะ เขาจะรีบสารภาพเลยว่าเขาถูกกดดัน

ผู้กองกรินทร์ยิ้มบางๆ เมื่อเห็นกุมาริกาผละออกจากภูผาแล้วเอาแต่กอดเขาอยู่แบบนี้ กอดต่อหน้าภูผาเสียด้วย หึ! เขาจะไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่น จะไม่ให้เธอเห็นผู้ชายคนอื่นดีกว่าเขาเด็ดขาด เขาต้องเป็นที่หนึ่งและหนึ่งเดียวในหัวใจเธอ

“คุณไม่ต้องมาดูแลผมก็ได้ หัวหน้าภูผาอุตส่าห์มาเยี่ยม” จะร้ายแค่ไหนแต่ก็ต้องคีพบทเป็นพระเอกก่อน ผู้กองกรินทร์พูดเสียงแผ่วๆ แกล้งไอตบท้ายอีกสามทีแค่นี้กุมาริกาก็ยิ่งรวดร้าวด้วยความเป็นห่วงแล้ว

“ไม่เอาน้ำเมยจะอยู่กับพี่ซีล” เธอรีบบอกก่อนจะหันมาทางภูผาที่ยื่นอยู่ปลายเตียงคนไข้ “พี่ภูผา วันนี้น้ำเมยไม่ว่างนะคะ น้ำเมย...”

“ไม่เป็นไร” ภูผารีบบอกด้วยไม่อยากให้กุมาริกาเป็นกังวล เขารู้ดีว่าระหว่างเขากับผู้กองกรินทร์อย่างไรเสียผู้กองกรินทร์ก็ต้องสำคัญกับเธอที่สุด ระหว่างคนรักกับพี่ชายนอกไส้อย่างเขาเขารู้ดีแล้วเขาก็จะไม่ทำให้เธอต้องทุกข์ใจด้วย

“พี่แค่แวะเอาของฝากมาให้เดี๋ยวพี่ก็ต้องไปทำธุระต่อแล้วน้ำเมยอยู่ดูแลผู้กองเถอะ”

“ขอบคุณนะคะ พี่ภูผาใจดีกับน้ำเมยที่สุ...”

“แค่กๆๆๆ” ยังพูดไม่ทันจบดีกุมาริกาก็ต้องรีบหันมากอดผู้กองกรินทร์เอาไว้เมื่อเขา (แกล้ง) ไอออกมาอย่างหนักซ้ำยังทำเป็นจับไข้หนาวสั่นจนหมออาทิตย์ต้องแอบเบ้ปากใส่ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมแก้วเจ้าจอมถึงได้ร้ายและเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น ก็เพราะว่าเธอต้องเติบโตขึ้นมากับพี่ชายแบบนี้ไง เห็นว่าแฝดอีกคนก็ร้ายไม่ได้น้อยไปกว่ากันด้วย ในเมื่อพี่ชายยังร้ายได้ขนาดนี้น้องสาวก็คงไม่เหลือความเป็นกุลสตรีหรอก ตอนนี้คนที่เขาห่วงที่สุดก็คงเป็นน้องชมพูกับน้องโมกนี่แหละ แม่กับลุงๆ ร้ายกันขนาดนี้หลานของเขาโตขึ้นมาคงได้รับพันธุกรรมเหล่านี้ไปด้วยแน่ๆ

ภูผาไม่รู้ว่าผู้กองกรินทร์ป่วยจริงหรือเปล่า ถ้าป่วยจริงเขาก็ขอให้ผู้กองกรินทร์รีบๆ หายป่วยเสียกุมาริกาจะได้คลายความเศร้าลงแต่ถ้าแกล้งป่วย...เขาก็ไม่ตำหนิหรอก ผู้กองกรินทร์คงหึงหวงกุมาริกาแต่ด้วยมารยาทจึงไม่อยากออกปากไล่เขาตรงๆ ก็เลยต้องแกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจ คนรักกันเขาก็ต้องหึงหวงกันอยู่แล้วและเขาก็เข้าใจผู้กองกรินทร์ดี ถ้าผู้กองกรินทร์จะหึงมากขนาดนี้ต่อไปเขาก็จะได้ระวังและวางตัวให้เหมาะสม

“ผู้กองหายป่วยไวๆ นะครับ เห็นผู้กองป่วยหนักแบบนี้น้ำเมยคงเป็นห่วงมาก” เขาเดินเข้ามาบอกคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ “อ้อ อีกเรื่องที่ผมมาที่นี่ก็เพราะ...มีคนไปให้ข่าวน่ะครับว่าตอนนี้น้ำเมยกำลังคบหาอยู่กับผู้กอง จากตอนแรกที่ยังไม่มีใครรู้ว่าผู้กองเป็นใคร...ตอนนี้เขารู้กันแล้วนะครับ เป็นข่าวใหญ่เลยล่ะ ผมอยากให้ผู้กองกับน้ำเมยเตรียมตัวรับมือกับข่าวพวกนี้เอาไว้”

อะไรนะ! ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาหันมามองหน้ากันทันที นี่ทิชากรเริ่มแฉแล้วอย่างนั้นหรอ

“ใครอยากแฉก็แฉไป ผมกับน้ำเมยก็คบหาเป็นผัวเมียกันอย่างเปิดเผยอยู่แล้วไม่ได้ลักกินขโมยซักหน่อย” ผู้กองกรินทร์ไม่สนใจหรอก เขาดึงมือของกุมาริกามากุมเอาไว้แน่นเพื่อให้เธอได้มั่นใจและอย่าไปหวั่นไหวกับข่าวที่มีออกมา แล้วคำว่าผัวเมียของเขาก็ยืนยันสถานะชัดเจนอยู่แล้วภูผาจึงได้ถอยออกมา

“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมฝากผู้กองดูแลน้ำเมยด้วยนะครับ น้ำเมยเขารักผู้กองมากจริงๆ” ภูผายิ้มบอกแล้วจึงหันมาเอ่ยลากับกุมาริกาก่อนจะเดินออกไปจากห้องพยาบาลแต่โดยดี

ผู้กองกรินทร์นอนฟังจนแน่ใจว่าได้ยินเสียงรถของภูผาขับออกไปจากฐานเรียบร้อยแล้วก็ดีดตัวลุกขึ้นมานั่งตัวตรงอีกครั้ง ไม่วายกุมาริกาต้องร้องห้าม

“ไม่ได้นะคะพี่ซีลอย่ารีบลุกแบบนี้สิ” เธอกดเขาให้กลับไปนอนตามเดิมแล้วทำชี้นิ้วดุใส่ “พี่ซีลไม่สบายอยู่นะคะอย่าเพิ่งรีบไปทำงานเลย พี่ซีลนอนพักก่อนนะซักครึ่งวันก็ยังดี น้ำเมยจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ซีลเอง”

อ้าว ให้นอนอยู่นี่แล้วเขาจะออกไปทำงานยังไงล่ะเนี่ย ผู้กองกรินทร์หันไปมองหมออาทิตย์อีกรอบเพื่อขอความช่วยเหลือแต่คราวนี้หมอหนุ่มรุ่นพี่กลับทำเป็นไม่สนใจ ไม่สนใจไม่พอยังทำเป็นผิวปากมองนกมองไม้ไปเรื่อยราวกับจะสื่อว่า ‘มึงผูกมึงต้องแก้เอง’

“จริงสิ เมื่อเช้านี้จ่าชาติหั่นผักแล้วมีดบาดมือ เดี๋ยวผมขอตัวไปตรวจอาการก่อนนะครับ” ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะหาเหามาใส่หัวเขาอีกหมออาทิตย์ก็รีบชิ่งหนีออกไปจากห้องพยาบาลจนกุมาริกาต้องมองตาม

“โอ้โห คุณหมอช่างใส่ใจคนไข้ดีจริงๆ จ่าชาติโดนมีดบาดแค่นิดเดียวเลือดแทบไม่มีคุณหมอก็ยังใส่ใจไปตรวจอาการถึงที่ ช่างเป็นหมอที่ไฟแรงอะไรแบบนี้”

มันไม่ได้ไฟแรงมันแค่หาเรื่องชิ่งหนี ผู้กองกรินทร์ที่ยังนอนอยู่กับที่อดชักสีหน้าใส่ไม่ได้แต่พอกุมาริกาหันกลับมาหาเขาก็รีบทำหน้าป่วยๆ นอนนิ่งๆ อีกครั้ง หัวใจเต้นโครมครามไปหมดเมื่อจู่ๆ กุมาริกาก็โน้มกายลงมาหาเขาอย่างแนบชิด ที่ดวงตายังมีน้ำตาฉ่ำอยู่จนหัวใจของเขาที่เต้นโครมครามไหววูบ เขาสบตากับเธอนิ่งไม่คิดว่าเธอจะห่วงใยเขามากมายเพียงนี้ทั้งๆ ที่เขาแกล้งป่วย ตั้งแต่ที่เขากลับมาจากการถล่มรังของต้าเส่งวันนั้นเธอก็คอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด เพราะเห็นว่าเขาบาดเจ็บกลับมาเธอก็ดูแลเสียดิบดี ทำกับข้าวไม่เป็นก็อุตส่าห์เดินมาเอาปิ่นโตอาหารจากโรงครัวให้เขา เวลาเขาทำงานเธอก็จะมาด้อมๆ มองๆ แล้วก็คอยถามว่าเขาอาการเป็นอย่างไรบ้าง รู้ว่าเขาบาดเจ็บอยู่เธอก็พยายามไม่ดื้อไม่ซน

“น้ำเมยรักพี่ซีลนะคะ”

“บอกรักผมบ่อยแบบนี้ไม่เบื่อหรอ” กุมาริการีบส่ายหน้าตอบ ต่อให้ต้องบอกรักเขาทุกหนึ่งนาทีไปตลอดชีวิตเธอก็ไม่เบื่อ

“จะมาทนลำบากอยู่นี่ทำไม ทำไมถึงไม่กลับบ้านไป” เป็นทายาทมหาเศรษฐีเกิดมาสุขสบายแท้ๆ แต่เธอก็ยังตามเขามาที่นี่ มาใช้ชีวิตอยู่อย่างลำบาก

กุมาริกาก็ยังคงยิ้มให้เขาอีก เธอยื่นมือมากุมแก้มของเขาเอาไว้เบาๆ แล้วมองเขา

“น้ำเมยไม่ได้มาอยู่ที่นี่เพื่อเอาความสบาย น้ำเมยแค่อยากมาอยู่ใกล้ๆ หัวใจของตัวเอง”

“กังวลเรื่องข่าวที่ทิชาแฉมั้ย”

“ไม่ค่ะ น้ำเมยอยู่วงการนี้มานานเป็นข่าวก็ออกบ่อยน้ำเมยชินแล้ว ก็แค่ข่าวน้ำเมยมีแฟนไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เลย น้ำเมยเป็นดารานะคะไม่ใช่แม่ชี ดารามีแฟน มีผัวได้ค่ะ” ผู้กองกรินทร์หัวเราะตามแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมากดดูข่าวตามที่ภูผาบอก ช่วงนี้กุมาริกาต้องเรียนวิชาทหารและเขาก็มีงานให้ทำตลอดเขากับเธอเลยแทบไม่ได้เล่นโซเชียลและติดตามข่าวสาร โดยเฉพาะกุมาริกาที่ฝึกทหารทุกวันพอกลับถึงบ้านหัวถึงหมอนก็สลบคาอกเขาไปเลย ตอนนี้ข่าวของกุมาริกากับเขาดังมากจริงๆ ดาราดังทายาทมหาเศรษฐีของประเทศคบหากับหลานชายคนโตบ้านสุวรรณเวช บ้านหนึ่งมีเงินอีกบ้านก็มีอำนาจจนเขาลือกันทั่วว่าถ้าได้เกี่ยวดองกันสองบ้านนี้คงมีอำนาจยิ่งใหญ่กว่าเดิม นอกจากนี้ทิชากรยังเอาภาพที่แอบถ่ายออกมาแฉอีกด้วย เป็นภาพตอนที่ครอบครัวของเขายกขบวนไปสู่ขอกุมาริกาถึงที่บ้าน ข่าวที่ออกมามันไม่ใช่แค่การคบกันแบบธรรมดาเพราะผู้ใหญ่เล่นไปเจรจากันเสียขนาดนี้สองบ้านคงได้ดองกันแน่ๆ ทิชากรออกมาแฉแบบไม่เปิดเผยตัวตนแต่ข้อมูลของเธอก็ล้วนเชื่อถือได้ แต่ถึงเธอจะให้ประวัติของเขากับทางนักข่าวอย่างไรแต่เธอไม่ได้บอกว่าเขากับเธอเคยคบกัน

“แล้วพี่ซีลล่ะคะ ข่าวที่ออกมาส่งผลเสียกับพี่ซีลมั้ย”

“ไม่” ในประวัติของเขาที่ออกข่าวก็มีแค่บอกว่าเขาชื่ออะไร เป็นลูกเต้าบ้านไหน เรียนจบมาจาก จปร. และตอนนี้รับราชการเป็นทหารพรานเท่านั้น ข้อมูลแค่นี้เป็นข้อมูลพื้นๆ ไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขาหรอก แม้ว่าทิชากรจะแอบเปิดเผยภาพของเขาออกสื่อไปสี่ห้าภาพแต่มันก็เป็นภาพตอนที่เขาแต่งกายนอกเครื่องแบบ ผลเสียเดียวที่จะมีก็คือ...น้องชายของเขามันคงใช้ชีวิตลำบากหน่อย บางทีพาเมียเดินๆ เที่ยวอยู่อาจมีคนเข้าใจผิดได้

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ก็บอกแล้วไงว่าข้อมูลแค่นี้ไม่ได้มีอะไรเสียหาย” ผู้กองกรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นกุมาริกาดูจะไม่พอใจกับข่าวนี้ เธอทำเสียงฮึดฮัดในคอแล้วชี้มาที่ภาพในข่าว

“เล่นลงรูปพี่ซีลหน้าเต็มแบบนี้เขาก็รู้หมดสิว่าผัวน้ำเมยหล่อมาก หล่อกว่าพี่ริกเตอร์ที่เป็นพระเอกเบอร์หนึ่งของประเทศอีก”

“มีผัวหล่อไม่ดีรึไง”

“ไม่ดี! น้ำเมยหวง!” ดูในคอมเมนต์ข่าวสิ ตอนนี้สาวๆ กำลังพูดถึงแต่ความหล่อของผู้กองกรินทร์เห็นแล้วก็ขัดใจ

“แล้ว...ผมกับหัวหน้าภูผาใครหล่อกว่ากัน”

“นั่นสิ”

“น้ำเมย” ผู้กองกรินทร์ทำเสียงเหี้ยมใส่เมื่อเห็นท่าทีไม่แน่ใจของเธอ ถามแค่นี้แล้วทำลังเลหรอทีกับริกเตอร์เธอยังพูดออกมาเลยว่าเขาหล่อกว่าแล้วทำไมกับภูผาเธอถึงไม่กล้าคอนเฟิร์ม ทำไม หรือว่าตัดสินใจเลือกไม่ถูก!!!

“ผมจะไปทำงานแล้ว” เขาดีดตัวลุกขึ้นแล้วจะเดินออกไปทำงานด้วยความฉุน เรื่องแค่นี้ก็คอนเฟิร์มไม่ได้แล้วถ้ามองแบบไม่เข้าข้างตัวเองและไม่มีอคติใดๆ เขาว่าเขาหล่อกว่าภูผาเป็นกอง ของง่ายๆ เห็นประจักษ์ชัดขนาดนี้ยัยนี่ยังบื้อตาถั่วมองไม่ออกอีกหรอ กับภูผาน่ะแม้แต่เงาเขาก็หล่อกว่าเป็นไหนๆ

“พี่ซีลจะไปทำงานไม่ได้นะคะพี่ซีลยังป่วยอยู่ คุณหมอก็เพิ่งบอกว่าพี่ซีลอาการแย่”

“สายตาคุณนั่นแหละที่มันแย่ ไปหาแว่นตามาใส่ซะ”

“อ้าว! นี่เราสายตาแย่หรอ...ก็ไม่นะ” กุมาริกางงเป็นไก่ตาแตกที่ผู้กองกรินทร์มาหาว่าเธอสายตาไม่ดี เธอไม่ได้สายตาสั้นหรือสายตายาวนะ เอียงก็ไม่มีแล้วนี่เขามางอนอะไรเธอเนี่ยป่วยอยู่แท้ๆ กุมาริกาได้แต่ทำตาปริบๆ มองตามหลังผู้กองกรินทร์ที่เดินกลับไปยังอาคารอำนวยการที่อยู่ตรงข้ามกับห้องพยาบาล เสียงปิดประตูห้องทำงานดัง ปัง! จนทหารทุกคนพากันหันไปมองอย่างสงสัยว่าผู้กองเป็นอะไรทำไมถึงปิดประตูแรงขนาดนี้แล้วไปกินรังแตนที่ไหนมา

“ปัดโธ่!!! ไม่อยากจะเชื่อเลยนะครับผู้กองว่าสวยๆ อย่างคุณน้ำเมยจะมีตาหามีแววไม่ อย่าว่าแต่เทียบเบ้าหน้าเลยครับต่อให้ดูแค่เงาผมก็ยังดูออกเลยว่าผู้กองหล่อกว่าเป็นไหนๆ” จ่าปกรณ์ว่าอย่างใส่อารมณ์เมื่อผู้กองกรินทร์เล่าเรื่องนี้ให้เขากับผู้หมวดเขมทัตฟัง

“ใช่มั้ย จ่ายังดูออกเลย ยัยนั่นน่ะคงสายตาเสียแล้วล่ะไว้ผมจะพาไปหาจักษุแพทย์” ผู้กองกรินทร์ตบเข่าตัวเองไปฉาดหนึ่งโดยมีผู้หมวดเขมทัตแอบมองอยู่เงียบๆ กำลังสงสัยว่านี่ใช่ผู้กองของเขาจริงๆ มั้ย ปกติผู้กองกรินทร์ไม่เคยมาสนใจเรื่องหยุมหยิมแบบนี้นะ เมื่อก่อนออกจะเป็นมิตรกับภูผาชื่นชมกันตลอดแล้วทำไมตอนนี้...หรือว่านี่จะเป็นผู้กองกวินทร์ปลอมตัวมา ไม่สิ ไม่ใช่หรอกพี่น้องคู่นี้เขาถือคติว่าจะไม่แตะต้องผู้หญิงของกันและกัน เมื่อเช้านี้เขายังเห็นกุมาริกากอดผู้กองกรินทร์อยู่เลย ถ้ากอดกันได้ก็แปลว่านี่แหละคือผู้กองกรินทร์ตัวจริง เพียงแต่...นิสัยเปลี่ยนไป เหมือนเป็นโรคขี้หึงอย่างไรอย่างนั้น

“เรื่องแค่นี้ใครๆ เขาก็มองออกครับผู้กอง ผู้กองอย่าไปยอมแพ้หัวหน้าภูผานะครับ ไว้หัวหน้าภูผามารอบหน้าผมจะแอบไปปล่อยลมยางรถของเขาให้”

“เออดี เอาให้ไปยางแบนอยู่กลางป่ากินข้าวลิงเลยนะ”

โอ้โห!!! พลังหึงนี่มันเปลี่ยนนิสัยคนได้ขนาดนี้เลยหรอ แค่เมียไม่ยอมชมว่าตัวเองหล่อกว่าหัวหน้าภูผาก็ถึงกับวางแผนจะปองร้ายเขา ผู้หมวดเขมทัตก็ยังแอบทำหน้าแหยๆ อยู่ ผู้กองของเขาช่างเป็นเอามากเหมือนอย่างที่น้องชมพูว่าจริงๆ

“หมวด เป็นไรไม่พูดไม่จา” ผู้กองกรินทร์อยากได้เสียงสนับสนุนจากลูกน้องคนสนิทอีกคน ตั้งแต่ที่เขามาเล่าให้ฟังก็เห็นมีแต่จ่าปกรณ์นี่แหละที่ดูจะอินกับเขาที่สุด

“เออ...ก็จ่าปกรณ์พูดแทนผมไปหมดแล้วนี่ครับผมก็เลยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ” ต้องเอาใจหน่อยเดี๋ยวเกรี้ยวกราดขึ้นมาได้อาละวาดพังฐานตัวเองแน่ๆ

“ดี ให้รู้ซะบ้างว่าต้องอยู่ข้างใคร” ว่าแล้วคนที่งอนเมียอยู่ก็ลุกจากโต๊ะทำงานไปยืนดูแผนที่เพื่อเตรียมการลาดตระเวนเพราะนับตั้งแต่วันที่ค่ายของต้าเส่งระเบิดผู้กองกรินทร์ก็ส่งลูกน้องออกลาดตระเวนถี่กว่าทุกทีและครั้งนี้เขาจะออกลาดตระเวนด้วย

“ผู้หญิงที่ผมให้ไปช่วยคืนนั้นกลับบ้านกันหมดแล้วใช่มั้ย” พอพูดเรื่องงานผู้กองกรินทร์ก็กลับมาเป็นผู้กองคนเดิมที่ผู้หมวดเขมทัตรู้จัก ผู้หมวดหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่ในที่สุดเจ้านายที่เคารพก็กลับมาเป็นปกติแล้ว

“ส่งกลับบ้านเกิดเรียบร้อยแล้วครับ ท่าน ผบ.ทบ.ส่งลูกน้องคนสนิทของท่านเข้ามาช่วยจัดการเอง ทั้งนี้ก็เพื่อปิดข่าวให้เงียบครับเพราะเหมือนจะมีคนพยายามเข้ามาสืบหาผู้หญิงต่างด้าวตามโรงพยาบาล ดีที่ท่าน ผบ.ทบ.มองการณ์ไกลรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ก็เลยส่งผู้หญิงทุกคนไปรักษาตัวที่อื่นเรื่องนี้ก็เลยไม่มีใครรู้ครับนอกจากพวกเรา”

“แล้ว...พวกเขารักษาตัวจนหายดีแล้วใช่มั้ย”

“ก็ดีแค่ในระดับหนึ่งครับ พวกเขาทุกคนโชคร้ายที่ถูกบังคับให้เสพสารเสพติดแล้วก็ถูกล่วงละเมิด...บางคนมีอาการติดเชื้อ บางคนอวัยวะฉีกขาด...” ผู้หมวดเขมทัตไม่อยากจะพูดถึงด้วยรู้สึกสงสารในโชคชะตาของหญิงสาวเหล่านั้น แต่ถึงเขาจะพูดไม่จบผู้กองกรินทร์กับจ่าปกรณ์ก็เข้าใจดี

“บาดแผลทางกายมันรักษาได้ แต่สภาพจิตใจคงยากจะรักษาอย่างน้อยก็ยังดีที่พวกเขาหลุดพ้นออกมาจากนรกขุมนั้นได้” แต่ถึงกระนั้นผู้กองกรินทร์ก็ยังไม่แน่ใจว่าหญิงสาวเหล่านั้นจะหลุดพ้นแล้วจริงๆ เพราะความเลวร้ายเหล่านั้นอาจตามหลอกหลอนไปชั่วชีวิตและไม่รู้ว่าต่อไปจะมีหญิงสาวที่ไหนต้องโชคร้ายแบบนี้หรือเปล่า...จริงสิ ซอมพอ...

“หมวดกับจ่าเตรียมกำลังเอาไว้นะ รอบนี้เราออกลาดตระเวนกันหลายทีมเพื่อป้องกันเขตแดนและป้องกันการกระทำความผิด ในเมื่อมีผู้หญิงเคยถูกพาตัวมาทำร้ายแล้วครั้งหนึ่งครั้งต่อไปก็น่าจะมีอีกแต่ผมจะไม่ให้มี ผู้หมวดศิขรินก็จะเอาลูกน้องออกตรวจตราด้วยเหมือนกัน” ตอนนี้ผู้หมวดศิขรินกลับมาประจำการที่ฐานแล้วและดูจะเป็นการทำงานที่มีความสุขเมื่อมีขวัญคณินเข้ามาประจำการที่ฐานด้วยเหมือนกัน พลเอกคีรินทร์บอกเขาว่าถ้าเขากับกุมาริกาแต่งกันแล้วคนต่อไปที่จะต้องแต่งก็คือน้องชายกับน้องสาวของเขา ป้าเอื้อยอยากได้ขวัญคณินมาเป็นสะใภ้มากถึงขั้นมาเร่งให้เขากับกุมาริกาแต่งงานกันเสียทีผู้หมวดศิขรินจะได้แต่งบ้าง เขาโดนแก้วเจ้าจอมกับผู้กองกวินทร์ปาดหน้าแต่งงานก่อนแล้วทุกๆ คนเลยเร่งให้เขารีบแต่งก่อนจะโดนน้องๆ ปาดหน้าอีก ไหนจะคู่ของอัศวินกับนทีธาราที่หมั้นกันแล้วอีก เขาคงจะให้คู่ของน้องเล็กสุดปาดหน้าอีกไม่ได้

ระหว่างที่ผู้กองกรินทร์ทำงานกุมาริกาก็มาด้อมๆ มองๆ อยู่ที่อาคารอำนวยการด้วยความเป็นห่วงเพราะยังเข้าใจว่าเขาป่วยอยู่ แม้ใจจะอยากพาเขาออกไปรักษาตัวข้างนอกแต่ก็รู้ดีว่าผู้กองกรินทร์คงไม่ยอมเพราะเขาห่วงงานของเขามาก ยังดีที่มีทั้งหมออาทิตย์และอรินอยู่ใกล้ๆ ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาอีกก็ยังมีหมอถึงสองคนช่วยดูแล ไหนจะขวัญคณินน้องสาวของเขาที่เป็นพยาบาลทหารอีก

เสียงเปิดประตูห้องทำงานของผู้กองกรินทร์ดังขึ้น กุมาริกาที่นั่งรออยู่ที่ข้างอาคารอำนวยการรีบหันมาหาทันทีเพื่อจะได้ดูว่าเขาอาการกำเริบอีกหรือเปล่า เธอตั้งใจว่าจะเข้าไปหาเขาแต่แล้วก็ต้องหยุดฝีเท้าเอาไว้เพียงเท่านี้เมื่อได้ยินเขากับลูกน้องคุยกัน

“หมวดเตรียมการตามที่ผมบอกนะเดี๋ยวผมจะแวะไปหาซอมพอหน่อย” เพราะสิ่งที่ได้ยินมาคืนนั้นทำให้ผู้กองกรินทร์เป็นห่วงซอมพอมาก ภาพผู้หญิงถูกทำร้ายยังติดตาเขาไม่หายเขาไม่อยากให้ซอมพอต้องเจอเรื่องราวเลวร้ายแบบนั้น เด็กคนนี้เป็นเด็กดีมากจริงๆ เด็กคนนี้มีอนาคตที่ไปได้ไกลมากเขาไม่อยากให้เธอต้องมาโชคร้าย เมื่อก่อนซอมพอแทบจะมากินนอนอยู่ที่ฐานของเขาจนเขาต้องดุอยู่บ่อยๆ แต่นับตั้งแต่ที่ซอมพอรู้ว่าเขามีเมียเธอก็ไม่ได้มาที่นี่อีก ถ้าจะมาก็ต้องมีอรินมาด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้สร้างเรื่องป่วนอรินไปมากน้อยแค่ไหน เขาต้องไปหาอรินเพื่อบอกให้อรินดูแลซอมพอให้ดีและเขาจะเข้าไปที่หมู่บ้านของซอมพอด้วยเพื่อดูว่ามีคนของต้าเส่งมาป้วนเปี้ยนรึเปล่าแล้วก็จะได้บอกให้พ่อกับแม่ของซอมพอระวังตัว เขาไม่อยากให้ซอมพอปิดเรื่องนี้กับพ่อแม่แล้วเพราะตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย พ่อกับแม่ของเธอควรได้รู้เรื่องนี้จะได้ช่วยกันดูแลลูกสาว

“ถ้าอย่างนั้นผมขับรถให้ผู้กองนะครับ” จ่าปกรณ์อาสา ถ้าต้องไปบ้านซอมพอและหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนด้วยแบบนี้กว่าจะได้กลับฐานก็คงค่ำมืดเขาเลยจะไปเป็นเพื่อนผู้กองกรินทร์เผื่อมีอะไรฉุกเฉินจะได้ช่วยกันได้

“งั้นเดี๋ยวจ่าขับรถไปรอผมที่บ้านพักนะ ผมมีของจะไปฝากพ่อกับแม่ของซอมพอเขาด้วย” เพราะพ่อของซอมพอเป็นผู้ใหญ่บ้านมีหน้ามีตา อีกทั้งการผูกมิตรไมตรีที่ดีกับชาวบ้านก็เป็นหน้าที่ของทหารผู้กองกรินทร์จึงมักจะติดของฝากเล็กๆ น้อยๆ ไปให้เสมอ ตอนที่มาที่นี่เพลงพิณเอาผ้าไหมมาให้เขาหลายผืนเขาจึงอยากจะเอาผ้าไหมนี้ไปเป็นของฝากเพราะหมู่บ้านของซอมพอนอกจากจะทำอาชีพเกษตรกรรมแล้วก็ยังทอผ้าพื้นเมืองขาย การเอาผ้าไหมเมืองอีสานไปให้ก็น่าจะเป็นของฝากที่ดีและเป็นการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมการทอผ้าของผู้คนแต่ละท้องถิ่นด้วย

เพราะไม่รู้ว่าทำไมผู้กองกรินทร์ถึงได้เป็นห่วงซอมพอ ไม่รู้ว่าซอมพอกำลังตกอยู่ในอันตรายกุมาริกาก็เลยเข้าใจผิดไปใหญ่จนเก็บเอาไปน้อยใจ เธอเดินตามผู้กองกรินทร์กลับมาที่บ้านพักก็เห็นเขากำลังเลือกเอาผ้าไหมสำหรับจะเอาไปเป็นของฝาก ผ้าแต่ละผืนมีแต่ผืนสวยๆ ทั้งนั้น

“อ้อ คุณมาก็ดีแล้วมาช่วยผมเลือกผ้าไหมหน่อยสิ ผมเลือกของพวกนี้ไม่ค่อยเก่ง” ไอ้เรื่องความสวยความงามนั้นเขาไม่ถนัดเลยจริงๆ จะเอาของไปฝากผู้ใหญ่ทั้งทีก็อยากจะได้ของดีๆ ไป “ผมเคยบอกน้องเพลงน่ะว่าอยากได้ผ้าไหมจะเอามาเป็นของฝากให้ผู้หลักผู้ใหญ่ที่อยู่ตามหมู่บ้านแถบนี้ ตอนเข้ามาที่นี่น้องเพลงเขาก็เลยเอาผ้าไหมเข้ามาให้ด้วย ผู้ใหญ่บ้านพ่อของซอมพอท่านเป็นคนดีมากเลยนะ คุณป้าแม่ของซอมพอก็ใจดี พวกท่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือผมเลยอยากเอาผ้าไหมไปฝาก ตอนยัยพวงกับต้าวโมกมาที่นี่ซอมพอเขาก็อุตส่าห์เอาชุดม้งน่ารักๆ มาฝากหลานไหนจะเอามาฝากคุณด้วย ซอมพอบอกว่าคุณอยากใส่เขาก็เลยเอามาให้ เด็กคนนี้เขาเป็นเด็กดีมากเลยนะ มีน้ำใจก็ที่หนึ่งเลยล่ะ” ผู้กองกรินทร์พูดถึงความน่ารักของครอบครัวซอมพอ

“จ่าปกรณ์บอกว่าพ่อของซอมพอสนิทกับพี่ซีลมาก”

“ก็เป็นธรรมดาแหละ พ่อของซอมพอเป็นผู้ใหญ่บ้าน ผมเป็นทหารเราต้องติดต่องานกันเพื่อดูแลเรื่องความสงบเรียบร้อยของหมู่บ้านและทุกๆ คนในแถบนี้ รีคอน อริน หมออาทิต์ หมวดเขม จ่าปกรณ์ก็สนิทสนมกับครอบครัวของซอมพอเหมือนกัน”

“แต่จ่าปกรณ์บอกว่าที่บ้านของซอมพออยากได้พี่ซีลไปเป็นลูกเขย”

“เหลวไหล” ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงแต่เขาก็ไม่สนใจหรอก ซอมพอเหมาะสมกับอรินน้องชายของเขามากกว่าและเขาก็ไม่ได้ชอบซอมพอแบบชู้สาวด้วย เขารักยัยโก๊ะที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้สุดหัวใจและเขาก็รักใครอื่นอีกไม่ได้แล้ว “หึงล่ะสิ” เขาแสยะยิ้มว่าอย่างรู้ทันจนกุมาริกาต้องทำลอยหน้าลอยตาหนี

“ตกลงผมกับหัวหน้าภูผาใครหล่อกว่ากัน”

“ไม่รู้” มาถามอะไรตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะตอบหรอก กระจกไม่มีส่องรึไงถึงไม่รู้ว่าตัวเองหล่อกว่าพี่ภูผา รู้ว่าตัวเองหล่อกว่าก็ยังจะมาถามหาเรื่องไปขิงคนอื่นเขาอีก กุมาริกาดึงเอาผ้าไหมมาแล้วช่วยเลือกผืนที่สวยและเหมาะกับการมอบให้ผู้หลักผู้ใหญ่มาสี่ผืนก่อนจะยื่นให้เขา “ให้คุณลุงผู้ใหญ่สองผืนนี้ค่ะ ส่วนอีกสองผืนให้คุณป้า”

“เลือกได้ดี” ไว้เขาจะไปบอกพ่อกับแม่ของซอมพอว่าเมียของเขาเป็นคนช่วยเลือกของฝากให้ ถือว่าเป็นการอวดเมียไปในตัวและเป็นการประกาศตัวว่ามีเมียแล้วลุงผู้ใหญ่จะได้เลิกจิ้นเขากับลูกสาวตัวเอง จิ้นไปได้ยังไงไม่รู้เขากับซอมพอเนี่ยนะแค่คิดก็ขนลุกฟ้าจะผ่าหัวแล้ว

“น้ำเมยไปด้วยได้มั้ยคะ”

“ไม่ได้” เขาไม่อยากให้เธอออกจากฐานตอนนี้เพราะช่วงนี้สถานการณ์มันไม่น่าไว้ใจ แม้แต่ขวัญคณินเขาก็สั่งไม่ให้เธอออกจากฐานเหมือนกันเว้นเสียแต่จะต้องออกไปทำงานกับทีมและแน่นอนว่าในทีมจะมีผู้หมวดศิขรินอยู่ด้วย

“น้ำเมยอยากไปด้วย อยากไปดูหมู่บ้านชาวม้ง”

“ก็เหมือนหมู่บ้านทั่วไปนี่แหละแค่อยู่ริมชายแดนเท่านั้น” ใช่ว่าเขาจะไม่อยากให้เธอไป เขาอยากจะอวดเมียจะตายแต่ว่าตอนนี้ยังไม่ได้เพราะเขาต้องไปคุยเรื่องงานที่หน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนด้วย เธอเป็นดาราดังแล้วไหนจะเป็นข่าวอยู่ตอนนี้เขายังไม่อยากให้ใครเห็นเธอ ถ้ากายยันต์เห็นข่าวของเขากับเธอมันก็จะรู้ว่าเขามีคนรักแล้วและถ้ามันรู้ว่าคนรักของเขาอยู่ที่ชายแดนด้วยกันกุมาริกาอาจไม่ปลอดภัย ที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพฯ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น “คุณอยู่บ้านนี่แหละ ปิดประตูบ้านให้ดีผมอาจกลับมาค่ำๆ ถ้ามีอะไรฉุกเฉินก็รีบโทรหาหมวดเขมหรือหมออาทิตย์ แต่ถ้ามีเรื่องร้ายแรงมากๆ ให้รีบหนีไปที่น้ำตก คุณจำถ้ำที่อยู่หลังม่านน้ำตกได้ใช่มั้ย”

“...จำได้ค่ะ”

“นั่นแหละ ให้ไปซ่อนตัวในนั้นแล้วก็อยู่เงียบๆ จนกว่าผมจะมา ถ้าคุณอยู่ในถ้ำนั้นคุณจะปลอดภัย”

กุมาริกาพยักหน้ารับ ไม่ได้งอแงหรือดื้อดึงที่จะไปกับเขา เขาจะไปหาซอมพอ จะไปหาพ่อกับแม่ของซอมพอด้วยแล้วเขาจะเอาเธอไปให้เกะกะทำไม ถ้าห่วงซอมพอมากทำไมถึงไม่ให้ซอมพอมาอยู่ที่นี่จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา กับซอมพอเขาใจดีด้วยเสมอแต่กับเธอ... กุมาริกาไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากยิ้มบางๆ ให้เขา

“ระหว่างที่ผมไม่อยู่ก็คิดให้ออกแล้วกันว่าผมกับหัวหน้าภูผาใครหล่อกว่ากัน” ผู้กองกรินทร์โคลงศีรษะของเธอไปมา ถ้าถามรอบที่สามแล้วคำตอบยังไม่น่าฟังเขาจะเอาไม้เรียวมาตีเธอ “ผมไปนะ” เขาก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอเบาๆ ก่อนจะออกจากบ้านพักแล้วนั่งรถออกไปกับจ่าปกรณ์ กุมาริกาเดินออกมามองตามที่ประตูบ้าน บทแบบนี้เคยแต่เล่นในละครแต่ไม่คิดว่าในชีวิตจริงมันจะปวดใจกว่าในละครเยอะ ต่อไปถ้ามีงานแล้วต้องรับบทแบบนี้อีกเธอจะไม่เล่น เธอไม่ชอบบทเมียหลวงที่ถูกสามีนอกใจไปหาผู้หญิงคนอื่น

หลังจากที่ผู้กองกรินทร์ออกจากฐานไปตอนแรกกุมาริกาก็นึกว่าตัวเองจะว่างงานและไม่มีอะไรทำก็เลยว่าจะโทรไประบายเรื่องนี้กับเพลงพิณ เพลงพิณคือผู้ฟังที่ดีและมักจะให้กำลังใจให้ข้อคิดดีๆ กับเธอเสมอ แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ต่อสายหาเพลงพิณเลยก็มีสายโทรเข้าหาเธอเป็นร้อยๆ สายได้ไหนจะข้อความและคอมเมนต์ต่างๆ อีก พอเข้าไปเช็กดูสื่อต่างๆ ก็เหมือนข่าวจะยิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิมเพราะเมื่อมีข่าวของเธอกับผู้กองกรินทร์ออกมานักข่าวก็ไปรุมถามเรื่องนี้กับป้ามอลลี่ของเธอทันทีเพื่อยืนยันข่าวที่ถูกแฉ ป้ามอลลี่ไม่ได้ตอบอะไรในเรื่องนี้แต่โยนเรื่องนี้มาให้พ่อกับแม่ของเธอตอบแทนก่อนที่พ่อของเธอจะโยนเรื่องนี้มาให้ทางบ้านสุวรรณเวชตอบ ตอนแรกเธอก็นึกว่าทางบ้านสุวรรณเวชจะไม่ตอบอะไรเรื่องนี้แล้วเพราะบ้านนี้ไม่ค่อยชอบออกสื่อหากไม่จำเป็นและไม่ค่อยชอบพูดเรื่องอื่นนอกเหนือจากเรื่องงาน แต่ทว่า...วันนี้ระหว่างที่พลโทกรันณ์กับภรรยาได้รับเชิญให้ไปร่วมงานประจำปีของทางจังหวัดนครศรีธรรมราชก็ได้มีนักข่าวใจกล้าอาจหาญไปขอสอบถามถึงเรื่องนี้ และเมื่อกล้าถามพลโทกรันณ์ก็กล้าตอบและได้บอกไปว่าข่าวลือที่ว่ามาเป็นเรื่องจริงเธอคือว่าที่สะใภ้ใหญ่ของบ้านสุวรรณเวช แม้แต่ราชาวดีก็ยังชื่นชมเธอกับนักข่าวแล้วยืนยันว่าอยากจะได้เธอมาเป็นลูกสาว

(“ก็ถูกต้องแล้วนี่ เรื่องแบบนี้เราจะพูดเองได้ไงก็ต้องให้ฝ่ายผู้ชายพูดสิถึงจะถูก พ่อกับแม่เราทำถูกแล้วที่โยนเรื่องนี้ไปให้บ้านนู้นเป็นคนตอบ ถ้าเราเป็นคนยืนยันเองใครเขาจะหาว่าเราขี้ตู่เอาได้ แต่ถ้าบ้านฝ่ายชายเป็นคนพูดก็แปลว่าเราไม่ได้ตบมือข้างเดียว”) ป้ามอลลี่ของเธอบอกถึงสาเหตุที่พ่อกับแม่ของเธอไม่ให้ข่าวเรื่องนี้แต่กลับโยนเรื่องนี้ไปให้พลโทกรันณ์ตอบแทน และนั่นแหละ พอผู้ใหญ่สองบ้านยืนยันในข้อเท็จจริงแบบนี้ข่าวก็เลยยิ่งดังไปใหญ่ มีนักข่าวมากมายหลายที่ติดต่อมาหาเธอเพื่ออยากขอข้อมูลและประวัติอื่นๆ ของผู้กองกรินทร์สำหรับเอาไปทำข่าวเนื่องจากไม่มีใครรู้รายละเอียดอะไรเกี่ยวกับเขาเลย หากพลโทกรันณ์กับราชาวดีไม่ยืนยันในเรื่องนี้เองทุกคนก็คงจะคิดว่าคนรักของเธออาจจะเป็น ‘แฟนทิพย์’ ก็ได้เพราะเธอไม่เคยเปิดตัวแฟนหรือให้ใครได้เห็นหน้าแฟนชัดๆ และนี่ก็เลยเป็นสาเหตุที่มีคนโทรมาหาเธอทั้งวัน ทั้งนักข่าว ทั้งเพื่อนฝูง เพื่อนร่วมงานในวงการ

“แค่จะมีผัวทำไมต้องเป็นข่าวใหญ่ดังไปทั้งประเทศด้วยเนี่ย” เธอทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟาหวายแล้วปล่อยร่างตัวเองให้ไหลลงไปนอนหมดสภาพอยู่กับพื้น เหนื่อยจริงๆ วันนี้...

กว่าจะกลับมาถึงฐานที่ดึกดื่นมากแล้วผู้กองกรินทร์รีบตรงกลับบ้านพักด้วยความเป็นห่วงกุมาริกา เขาบอกว่าจะกลับค่ำๆ แต่นี่มันดึกมากแล้วไม่รู้ว่าเธอจะกลัวมั้ยที่ต้องอยู่คนเดียว เพราะเรื่องที่เขาไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านพ่อของซอมพอค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่และผู้ใหญ่บ้านก็บอกว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาที่หมู่บ้านบ่อยๆ เหมือนกันช่วงนี้เขากับผู้ใหญ่บ้านก็เลยอยู่พูดคุยเรื่องมาตรการการรักษาความปลอดภัยอยู่นานแล้วประสานให้มีเจ้าหน้าที่เข้าไปตรวจตราและเฝ้าระวังในหมู่บ้านให้มากขึ้นกว่าเดิม ทางผู้ใหญ่บ้านเองก็จะคอยกำชับให้ชาวบ้านดูแลลูกหลานให้ดีเพื่อเป็นการป้องกันอีกแรงส่วนซอมพอนั้นไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เธอมีอรินดูแลอย่างใกล้ชิดและอยู่ภายในหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนจึงไม่มีใครเข้ามาทำร้ายเธอได้

“เฮ้อ!” เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าขณะเปิดประตูบ้านพักเข้าไป เหนื่อยๆ แบบนี้ถ้ายัยโก๊ะของเขาวิ่งเข้ามากอดและหอมแก้มแรงๆ ก็คงจะดีสิ ผู้กองกรินทร์คิดแล้วทำท่ากางมือออกเพื่อรับกุมาริกาเข้าสู่อ้อมกอดเหมือนเช่นทุกที แต่แล้ว...

ทำไมถึงไม่มีใครมากอดเขาเลยล่ะ

“น้ำเมย!!!” เขาร้องออกมาสุดเสียงเมื่อหันไปเห็นกุมาริกานอนนิ่งอยู่กับพื้น หัวใจของเขากระตุกวูบและใจหายรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที นี่เธอเป็นอะไรทำไมถึงมานอนอยู่กับพื้นแบบนี้

“น้ำเมย น้ำเมยเป็นอะไร น้ำเมยได้ยินพี่มั้ย” นี่มันเกิดอะไรขึ้น ผู้กองกรินทร์ตัวสั่นไปหมดคิดไปสารพัดถึงเรื่องร้ายๆ แต่พอเขาจะประคองตัวเธอขึ้นมากอดกุมาริกาก็ลืมตาขึ้นแล้วมองหน้าเขาอย่างงงๆ

“...พี่ซีลกลับมาแล้วหรอคะ”

หืม.... นี่เธอไม่ได้เป็นอะไรหรอ คนที่ยังใจเสียอยู่มองกุมาริกากลับอย่างงงๆ ไม่ต่างกันจนกระทั่งเธอลุกขึ้นมานั่งแล้วกอดเขาอย่างแสนอ้อน แก้มนวลๆ ซบนิ่งอยู่กับอกของเขาแล้วหลับตาลงอีกครั้ง เธอดูเหนื่อยล้ามากและไม่ยอมคลายกอดจากเขา

“น้ำเมยแบตฯ หมดขอกอดชาร์จแบตฯ หน่อยนะคะ” พอเธอบอกแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็นั่งลงดีๆ แล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขน เขาเองก็อยากชาร์จแบตฯ เหมือนกัน ใบหน้าคมเข้มก้มลงมาซุกกับแก้มของกุมาริกาแล้วปล่อยกายพักใจอยู่กับเธอ มือข้างหนึ่งลูบศีรษะของเธอเบาๆ อย่างปลอบขวัญ เฮ้อ! เขาก็ตกใจแย่นึกว่าเธอเป็นอะไรไปเสียอีก ถ้าเธอเป็นอะไรไปเขาคงทนไม่ได้

“เหนื่อยหรอ มีอะไรรึเปล่าวันนี้”

“มีเยอะเลยค่ะ” กุมาริกาตอบเสียงยานคางแล้วเล่าเรื่องข่าวในวันนี้ให้เขาฟัง ไหนจะเรื่องที่เธอต้องคอยรับสายใครหลายๆ คนอีก ป้ามอลลี่บอกให้เธอปิดเครื่องซะแล้วป้ามอลลี่จะเป็นคนรับสายทุกคนแทนเธอเองเพราะทุกครั้งเวลาที่มีเรื่องแบบนี้ป้ามอลลี่ก็จะทำแบบนี้เสมอ เมื่อพลโทกรันณ์กับราชาวดียืนยันถึงข่าวที่เกิดขึ้นแล้วมอลลี่ก็สามารถจัดการทุกอย่างได้และสามารถพูดได้อย่างเต็มปากแล้วว่ากุมาริกากับผู้กองกรินทร์คบหากันจริง แต่ครั้งนี้กุมาริกาเลือกที่จะไม่ปิดเครื่องเหมือนทุกทีทั้งนี้ก็เพราะ...เธอเป็นห่วงผู้กองกรินทร์ เขาออกจากฐานไปและกลับมาเสียค่ำมืดเธอกลัวว่าหากเขาเจอเรื่องฉุกเฉินอะไรเข้าแล้วเขาจะโทรหาเธอไม่ได้ เธอรับสายของทุกคนแม้ว่าจะเป็นเบอร์โทรที่เธอไม่คุ้นตาแต่เธอก็ต้องรับด้วยคิดว่าบางทีอาจจะเป็นเบอร์ของทหารหรือตำรวจ หรือของใครก็ได้ที่จะโทรมาหาเธอเพื่อแจ้งเรื่องของเขา พอต้องรับสายของทุกคนและต้องอธิบายในเรื่องเดิมๆ เธอก็เลยเหนื่อย

“แต่น้ำเมยไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับพี่ซีลหรอกนะคะ น้ำเมยไม่กล้าบอกอะไรเพราะไม่รู้ว่าพูดได้มากน้อยแค่ไหน น้ำเมยกลัวพี่ซีลจะเป็นอันตราย”

โธ่คนดีของพี่...ผู้กองกรินทร์เอ็นดูเธอนัก เธอมักจะคิดถึงเขาก่อนตัวเองเสมอ ความรักที่เธอมีให้เขามันช่างยิ่งใหญ่มากเหลือเกิน

“ต่อไปถ้ามีคนโทรมาอีกผมจะรับสายแทนเอง”

“แค่ทำงานพี่ซีลก็เหนื่อยมากแล้วพี่ซีลไม่ต้องมาสนใจเรื่องพวกนี้หรอกนะคะ น้ำเมยเคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นข่าวแบบนี้บ่อยๆ น้ำเมยมีภูมิคุ้มกันเรื่องแบบนี้ แค่ครั้งนี้น้ำเมยเหนื่อยเพราะต้องรับสายทุกคนเฉยๆ แต่ถ้ามีคราวหน้าน้ำเมยจะปิดเครื่องแล้วให้ป้ามอลลี่กับคนของป้ามอลลี่จัดการค่ะแล้วน้ำเมยค่อยแถลงข่าวปิดท้ายตามหลังอย่างเดียว ถึงน้ำเมยจะเหนื่อยกับข่าวคราวนี้แต่น้ำเมยก็มีความสุขนะ” เธอยิ้มหวานๆ ให้เขา

“คุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ซีลให้ข่าวว่าน้ำเมยคือสะใภ้ของบ้านสุวรรณเวช คุณพ่อรักน้ำเมยคุณแม่ก็รักน้ำเมยเหมือนกัน คุณพ่อกับคุณแม่ประกาศออกสื่อว่าน้ำเมยคือสะใภ้ น้ำเมยดีใจมาก”

“ไม่ใช่แค่พ่อกับแม่ของผมหรอกที่รักคุณ ทุกๆ คนในครอบครัวของผมก็รักคุณ แต่ผมรักคุณมากที่สุด”

“คิกๆๆ หายเหนื่อยแล้วค่ะ” แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว แค่คำว่ารักกุมาริกาก็ลืมเรื่องน้อยใจเมื่อตอนกลางวันไปหมดสิ้น ความรักที่เธอมีต่อเขาเธอทุ่มเทให้หมดกายใจและไม่ได้เผื่อความผิดหวังเอาไว้ ยิ่งพลโทกรันณ์กับราชาวดีให้ข่าวกับสื่อเธอก็ยิ่งผูกใจรักผู้กองกรินทร์เป็นหนักหนาและในสายตาของเธอก็มีเพียงแค่เขาคนเดียว

“ถ้าหายเหนื่อยแล้วก็ตอบผมมาซักที ผมกับหัวหน้าภูผาใครหล่อกว่ากัน”

“นี่พี่ซีลยังไม่ลืมเรื่องนี้อีกหรอคะ”

“ถ้าไม่ตอบก็จะถามไปจนตายนั่นแหละ” โอ้โห นี่เขาขี้หึงถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย นี่ถ้าเธอไม่ตอบเห็นทีคืนนี้เขาต้องนอนไม่หลับแน่ๆ

“น้ำเมยตอบก็ได้”

“ใครหล่อกว่ากัน”

“ผัวของน้ำเมยหล่อกว่าผู้ชายทุกคนบนโลกใบนี้” ฮ่าๆๆๆ ก็แค่นี้แหละ ตอบแบบนี้มาตั้งแต่แรกก็จบแล้วยัยโก๊ะเอ๊ย! ผู้กองกรินทร์ว่าให้ในใจแล้วกลั้นยิ้มเอาไว้เมื่อถูกเมียชม ตอนนี้เขาก็หายเหนื่อยแล้วเหมือนกัน

“แล้วผมกับเรนเจอร์ใครหล่อกว่ากัน”

“ก็ต้องพี่ซีลอยู่แล้ว ตาลุงแฝดน้องนั่นขี้เหร่จะตายใครๆ ก็รู้ น่าสงสารพี่เพลงพิณมากที่ได้ผัวขี้เหร่”

“ถ้าเรนเจอร์มันขี้เหร่ขนาดนั้นแล้วทำไมคุณถึงแยกผมกับมันไม่ออก”

“ก็...ก็พี่ซีลใจดีเลยแบ่งรัศมีความหล่อไปให้น้องชายในบางครั้งไงคะ ถ้าไม่ได้รัศมีความหล่อของพี่ซีลช่วยเอาไว้ตาลุงแฝดน้องนี่ดูไม่ได้หรอกค่ะ” งานอวยผัวก็มา ผู้กองกรินทร์หัวเราะลั่นบ้านด้วยถูกใจถ้าน้องชายของเขามาได้ยินเข้ามันคงจับกุมาริกาหักคอทิ้งเสียเดี๋ยวนี้แน่ๆ

“ไหนๆ ตอนนี้ทุกคนก็เห็นหน้าผมกันหมดแล้วต่อไปถ้าคุณอยากเอารูปคู่ของเราลงไอจีอีกก็ทำได้เลยนะ ไม่ต้องตัดหน้าผมออกไปครึ่งหนึ่งหรอก”

“ไม่ลงหรอกค่ะ ผัวหล่อ หวง!” ตอนนี้สาวๆ หลายคนต่างก็สืบหาข้อมูลของเขากันใหญ่และอยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้ ด้วยเขากับน้องชายเป็นหน่วยรบพิเศษทำงานลับๆ กันเลยไม่ค่อยชอบออกสื่อและรักษาความเป็นส่วนตัวกันมาก ถึงหลายๆ คนจะรู้ว่าพลโทกรันณ์มีลูกชายฝาแฝดและลูกสาวหนึ่งคนแต่ส่วนมากทุกคนจะเคยเห็นแต่แก้วเจ้าจอมเพราะคุณหญิงกรกชมักพาหลานสาวไปออกงานและเจอเหล่าคุณหญิงคุณนายบ่อยๆ พอเรื่องของเธอกับผู้กองกรินทร์เป็นข่าวและมีการเปิดเผยใบหน้าของเขาทุกๆ คนเลยเพิ่งรู้ว่าลูกชายบ้านนี้หล่อเหลามากแค่ไหน ทั้งรูปหล่อ โปรไฟล์ดีเพียงแค่นี้เขาก็เป็นที่สนใจของสาวๆ แล้ว ตอนนี้เธอมีของดีอยู่กับตัวเธอต้องรักษาเอาไว้ห้ามเอาไปอวดคนอื่นเด็ดขาด

“จริงสิ คุณลุงผู้ใหญ่กับคุณป้าชอบของฝากมั้ยคะ” เธอไม่พูดเรื่องของตัวเองแล้ว เธออยากจะฟังเรื่องวันนี้ของเขาบ้าง

“ชอบสิ ชอบมากเลยล่ะ คุณตาถึงสมกับเป็นเจ้าแม่แฟชั่นเลยนะไว้รอบหน้าผมจะให้คุณช่วยเลือกอีก” นึกถึงเรื่องนี้แล้วผู้กองกรินทร์ก็อดขำไม่ได้เพราะตอนที่เขาบอกพ่อกับแม่ของซอมพอว่าผ้าไหมพวกนี้เมียของเขาเป็นคนเลือกให้ทั้งสองคนก็ดูจะอึ้งๆ ไปเมื่อไม่ได้เขาไปเป็นลูกเขยตามที่หวัง แต่ให้ทำไงได้ก็เขามีเมียแล้วและเขาก็รักแค่เมียของเขาสุดหัวใจนี่นา ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบแก้มหอมๆ เป็นรางวัลให้คนเก่งของเขา ชื่นใจที่สุดเลย

“แล้วซอมพอล่ะคะสบายดีมั้ย”

“อืม สบายดีแล้วก็ร่าเริงเหมือนเดิมนั่นแหละ ตอนผมไปหาก็ดูจะดีใจมากรีบเข้าครัวไปทำมื้อเย็นให้ผมตั้งเยอะแยะ สงสัยจะหายงอนเรื่องที่ผมมีเมียแล้วน่ะ”

“หรอคะ ดีจังเลย” แหงล่ะ ตอนเธอกดดูไอจีของอรินเธอเห็นเขากับเพื่อนตำรวจตระเวนชายแดน ผู้กองกรินทร์กับจ่าปกรณ์นั่งล้อมวงกินมื้อค่ำสุดพิเศษกันอยู่ แม้ในภาพจะไม่มีซอมพอแต่จากคำบอกเล่าของผู้กองกรินทร์กุมาริกาก็เดาได้ว่าอาหารมากมายที่พวกเขาล้อมวงกินกันอยู่เป็นฝีมือของใคร ชริ! ไว้กลับบ้านเมื่อไหร่เธอจะให้เชฟที่บ้านสอนทำอาหาร จะทำให้เก่งจนเปิดร้านขายได้และได้มิชลินสตาร์ดาวสามดวงไปเลย

“พรุ่งนี้ผมชวนซอมพอมาเล่นที่นี่ ถ้าคุณเหงาๆ ก็ไปเล่นกับซอมพอนะผมให้คุณหยุดเรียนวิชาทหารพรานหนึ่งวัน ซอมพอเขาค่อนข้างซนคงหาอะไรเล่นสนุกๆ เหมือนเคยคุณก็ลองไปเล่นไปคุยกับเขาดู” เขาดูออกว่ากุมาริกาดูเหงาๆ ถ้ามีเพื่อนผู้หญิงให้ได้พูดคุยกันบ้างก็คงจะดี ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้ขวัญคณินงานยุ่งเขาก็จะให้เธอไปเล่นกับน้องสาวของเขาแทน เขาชวนซอมพอมาที่นี่ก็เพื่อจะให้ซอมพอมาอยู่เป็นเพื่อนกุมาริกา ถ้าซอมพอหายงอนเรื่องที่เขามีเมียแล้วเธอก็น่าจะมาเป็นเพื่อนกับกุมาริกาได้ จะว่าไปก็น่าขำที่เขาห่วงเมียมากจนต้องหาคนมาเล่นเป็นเพื่อนเมีย

แต่กุมาริกากลับคิดไปอีกแบบแล้วทำปากแหยๆ ใส่ โอ้โห ไปเจอกันแค่นี้คงจะไม่หนำใจสินะพรุ่งนี้เลยชวนมาหาถึงที่ เอาสิ เธอก็ไม่ยอมคนเหมือนกัน ซอมพอจะมาก็มาเลยเธอพร้อมสู้อยู่แล้ว

“ทำปากแหยๆ ทำไม ผมว่าคุณไปอาบน้ำกับผมดีกว่า” ผู้กองกรินทร์ไม่รู้ว่ากุมาริกากำลังคิดอะไรอยู่ พอเห็นเธอทำปากแหยๆ ดูน่ารักดีก็เลยยื่นมือไปดึงปากเธอเล่นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น

“น้ำเมยอาบน้ำแล้วค่ะ”

“อาบแล้วก็อาบอีกได้นี่ นี่ลืมไปแล้วหรอว่าผมกำลังป่วยหนักหมออาทิตย์ก็บอกอยู่ว่าต้องดูแลผมให้ดี ถ้าเกิดผมวูบล้มในห้องน้ำจะทำไงเพราะงั้นคุณต้องไปอาบน้ำกับผม”

หา...กุมาริกาทำหน้าไม่ถูก เมื่อก่อนที่เธอชอบชวนเขาไปอาบน้ำก็เพราะเธอรู้แน่ๆ ว่าเขาไม่ไปหรอกแต่คราวนี้ดูเหมือนเขาจะเอาจริง

“ไหนว่าจะไม่ให้น้ำเมยเห็นขาอ่อนไง”

“บ้าหรอ คนเป็นผัวเมียกันเขาเห็นไปยันไส้ติ่งแล้ว กับขาอ่อนน่ะแค่เด็กๆ ไป ไปอาบน้ำกัน”

“ไม่เอา น้ำเมยไปนั่งเฝ้าหน้าห้องน้ำก็ได้แต่น้ำเมยจะไม่อาบน้ำกับพี่ซีลเด็ดขาด น้ำเมยยังไม่อยากเห็นซีลน้อย”

“ผมไม่มีซีลน้อยให้คุณดูหรอก ผมมีแต่พี่ซีลตัวใหญ่ๆ โตๆ”

“จะตัวน้อยหรือตัวใหญ่น้ำเมยก็ไม่ดู!!!”

“ไม่ดูก็ไม่ต้องดู แต่คุณต้องไปอาบน้ำกับผม!!!”

“ม่าย!!!” เสียงร้องห้ามของกุมาริกาไร้ผลไปทันทีเมื่อเขาเข้ามาอุ้มเธอเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วใส่กลอนประตูอย่างดิบดี งานนี้กุมาริกาที่หนีไม่รอดก็เลยได้แต่หลับตาไปตลอดการอาบน้ำ และเพราะเธอหลับตาเธอจึงไม่รู้ว่าผู้กองกรินทร์ยิ้มให้เธอหวานมากแค่ไหน เขาไม่ได้ต้องการจะแกล้งเธอแต่เขาแค่อยากอ้อนให้เธออาบน้ำให้เท่านั้น เขาอยากคลอเคลียกับเธอ อยากอยู่กับคนที่เขารักตลอดเวลาเพราะในเวลางานเขาก็จะเต็มที่ให้กับการทำงาน แต่ถ้าว่างจากงาน...เขาก็อยากจะมอบเวลาให้กุมาริกาอย่างเต็มที่เหมือนกัน

*****************************************************

ความอยากอ้อนเมีย อยากให้เมียชม อยากเป็นหนึ่งเดียวในใจเมียอ่ะเนาะ

***********************************

ตอนหน้าคนของต้าเส่งจะมาเจอกับสองสาวแล้ว อะไรจะเกิดขึ้น!!!