50.สาวม้ง

ในที่สุดชุดม้งที่ซอมพอเอามาให้ถูกนำออกมาสวมใส่ในวันนี้ ชุดม้งที่ซอมพอสวมใส่เป็นประจำเป็นชุดสีดำประดับผ้าปัดลวดลายสวยงามและเหรียญเงินตามแบบชาวม้งดั้งเดิม แต่ชุดที่ซอมพอเอามาให้กุมาริกาจะเป็นชุดม้งแนวแฟชั่นประยุกต์ที่ทางหมู่บ้านทำเพื่อส่งขายซึ่งจะมีสีสันมากกว่า ประดับด้วยเหรียญเงินและลูกปัดหลากสี กุมาริกาเลือกใส่ชุดม้งสีดำทั้งตัวเสื้อและกระโปรงจีบ เธอชอบผ้าปักลายสวยๆ และเหรียญเงินที่ประดับอยู่ตามชุดมาก ไหนจะเข็มขัด สร้อยคอที่ทำด้วยเงินเป็นระย้ากับหมวกประดับเครื่องเงินและเหรียญเงิน ดูจากความสวยของแต่ละชุดแล้วคาดว่าราคาคงไม่ใช่น้อยเพราะเป็นของทำขายในหมู่บ้าน เธอเพิ่งมารู้ภายหลังว่าชุดเหล่านี้ซอมพอเอามาให้เธอด้วยน้ำใจแต่ผู้กองกรินทร์ก็เป็นคนจ่ายค่าชุดให้อยู่ดีเพราะชุดเหล่านี้เป็นของซื้อของขายซอมพอเล่นขนมาให้ตั้งหลายชุดเขาไม่กล้ารับเอาไว้ฟรีๆ ความมีน้ำใจของซอมพอทำให้กุมาริกาคิดอย่างที่ผู้กรินทร์บอกคือซอมพอเป็นคนดีและมีน้ำใจมาก แต่...เป็นคนดีก็ส่วนคนดี แต่เธอจะไม่ยอมให้คนดีมาฉกชิงหัวใจของเธอไปแน่นอน คิดแล้วก็หัวเราะออกมาอยู่คนเดียว ศึกนี้สู้ไม่ยากหรอกเพราะเมื่อวานพ่อผัวกับแม่ผัวก็เพิ่งจะประกาศให้ชาวโลกรู้ไปว่าเธอคือสะใภ้ เธอคือซ้อใหญ่ของบ้าน เธอเกิดมาเพื่อสิ่งนี้!!!

เสียงหัวเราะของกุมาริกาทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องเดินเข้ามาดูในห้องนอนด้วยความสงสัยว่าเธอเป็นอะไร แล้วพอกุมาริกาหันมามองกลับเขาก็ต้องอึ้งไปกับชุดเสื้อผ้าที่เธอใส่...สวย สิ่งนี้ผุดขึ้นมาในหัวเขา เขาเพิ่งจะเคยเห็นเธอใส่ชุดม้ง มันไม่ใช่ชุดม้งแบบที่ชาวม้งเขาใส่กันในชีวิตประจำวันแต่เป็นชุดแนวแฟชั่นประยุกต์จากปกติที่จะใส่กระโปรงสั้นประมาณเข่าแต่ชุดของกุมาริกากลับเป็นกระโปรงจีบสีดำปักลายสวยงามยาวจรดข้อเท้า ยามหมุนกายกระโปรงของเธอก็พลิ้วไหวแลดูคล้ายเจ้าหญิง ใบหน้าหวานสวยดูงดงามภายใต้หมวกประดับเครื่องเงิน ถ้าจะแต่งชุดม้งแล้วสวยแบบนี้เดี๋ยวเขาจะซื้อมาให้เธอใส่ทุกวันเลย ผู้กองหนุ่มหน้าแดงไปถึงใบหูและเก้อๆ เขินๆ ขึ้นมาเสียเองจนต้องยกมือขึ้นเกาศีรษะแก้เขิน

“พี่ซีลมีอะไรรึเปล่าคะ”

“เออ...อ้อ! ผมได้ยินเสียงคุณหัวเราะน่ะเลยเดินมาดู มีอะไรรึเปล่า”

“เปล่าค่ะ” เรื่องอะไรเธอจะบอกว่าเธอกำลังแอบหัวเราะให้กับชัยชนะของตัวเองอยู่ “น้ำเมยแค่ซ้อมหัวเราะตามบทละคร”

“หรอ คุณได้รับบทนางเอกนี่ทำไมหัวเราะซะเป็นนางร้ายเลย”

ตาบ้านี่! กุมาริกาทำท่าจะยกมือขึ้นทุบเขาแต่ผู้กองกรินทร์ก็คว้ามือของเธอเอาไว้ได้ทันก่อนจะดึงเอาเธอหาแล้วก้มลงไปจูบอย่างรวดเร็ว เขาแนบจูบเข้ากับริมฝีปากนุ่มๆ แล้วบดจูบหวานๆ ให้สาวม้งคนสวย เขาตกหลุมรักเธอได้วันละหลายรอบเลยล่ะ ช่วงชีวิตที่มีเธออยู่เคียงข้างมันคือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดสำหรับเขา แขนข้างหนึ่งเขากอดกุมาริกาแน่นส่วนมืออีกข้างก็บีบคอด้านหลังของเธอเบาๆ เพื่อจะได้จูบเธออย่างถนัด เขางับและดูดดึงริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจแล้วสอดลิ้นเข้าหา อารมณ์รักเร่าร้อนรุนแรงพร้อมจะแผดเผากุมาริกาให้มอดไหม้ได้ทุกเมื่อหากว่าเขาไม่ยับยั้งอารมณ์เอาไว้ เขาอยากบีบขย้ำเธอให้หนำใจเต็มทนแต่เพราะตั้งใจเอาไว้ว่าถ้ายังไม่แต่งเขาก็จะไม่ขย้ำเด็ดขาดก็เลยต้องทนอดมาจนถึงตอนนี้ เมื่อคืนนี้ตอนที่อาบน้ำด้วยกันเขาก็เกือบห้ามใจไม่ไหวเหมือนกัน หากกุมาริกาที่เอาแต่หลับตาไม่เดินชนประตูห้องน้ำจนเขาหลุดหัวเราะเสียก่อนป่านนี้เธอคงไม่รอดแล้ว

จูบที่เร่าร้อนรุนแรงของเขาทำให้กุมาริกาแพ้ราบคาบ เธอพยายามจะจูบตอบเขาแต่ก็สู้ความเร่าร้อนไม่ไหวหายใจไม่ทันเลยได้แต่เป็นกวางน้อยให้เสือขย้ำด้วยความเต็มใจอย่างที่สุด หัวใจดวงน้อยๆ พองโตจนล่องลอยไปไกลแสนไกล สายตาเหมือนจะมีปัญหาเพราะมันเป็นสีชมพูไปหมด อยากหยุดเวลาเอาไว้เพียงเท่านี้เหลือเกิน...

ตุ๊บ!!!

“เฮ้ย! ก็บอกว่าอย่ามองไงเป็นเด็กเป็นเล็ก” เสียงใครคนหนึ่งร้องว่าจนสวรรค์น้อยๆ ของกุมาริกาหายวับไปกับตาเมื่อผู้กองกรินทร์รีบผละเธอออกอย่างรวดเร็วเพราะมีคนอื่นเข้ามาเห็น ตาของเธอยังปรือฉ่ำเพราะพิษจูบอยู่เลยตอนที่หันไปมองนอกห้องนอนจนเห็นอรินยืนอยู่กับซอมพอและเขาก็กำลังเอามือปิดตาซอมพอเอาไว้ เสียงที่ดังขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเสียงหน้าไม้ของซอมพอหล่นลงพื้นเพราะตกใจกับสิ่งที่เห็น

“เออ...ขอโทษครับ...ผมเห็นประตูมันเปิดอยู่” อรินชี้ไปทางประตูบ้านที่เปิดอ้าซ่าเอาไว้ ใครจะไปรู้ล่ะว่ากำลังสูบวิญญาณเมียอยู่เห็นประตูบ้านเปิดเขาก็นึกว่าไม่ได้มีอะไรเพราะปกติเขาก็เดินเข้าออกที่นี่เป็นว่าเล่นอยู่แล้ว เขาค้อมศีรษะเป็นเชิงขอโทษกุมาริกาอีกทีก่อนจะก้มลงไปเก็บหน้าไม้แล้วลากซอมพอออกไปที่ระเบียงบ้าน รู้สึกผิดต่อเด็กสาวราวกับเผลอเปิดหนัง AV ให้เธอดูอย่างไรอย่างนั้น

“โอ๊ย จะมาปิดตากันทำไมซอมพอไม่ใช่เด็กสามขวบนะ” เด็กสาวว่าให้อรินที่เขาชอบทำเหมือนเธอเป็นเด็กอยู่เรื่อย แค่คนจูบกันเธอเคยเห็นน่า เขาคิดว่าคนที่โตอายุยี่สิบกว่าปีแล้วจะไม่รู้จักการจูบกันรึยังไง

“ก็เรายังเป็นเด็กอยู่”

“เด็กที่ไหนซอมพอโตเป็นสาวแล้วนะ”

“น้องชมพูก็เคยพูดแบบนี้ โตเป็นสาวแล้วแต่ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่!” นั่นประไร! เขาเห็นเธอเป็นเด็กไม่กี่ขวบเหมือนน้องชมพูจริงๆ ด้วย ซอมพอชักสีหน้าใส่เขาก่อนจะหันมาชักสีหน้าใส่กุมาริกาอีกคนเมื่อเห็นเธอเดินออกมากับผู้กองกรินทร์ กุมาริกาหน้าแดงมากๆ ตอนนี้ ในขณะที่ผู้กองกรินทร์กลับตีหน้านิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆ ที่หูแดงไปหมด ซอมพอหรี่ตามองกุมาริกาด้วยความทึ่งเมื่อเห็นอีกฝ่ายสวมชุดม้งที่เธอเอามาให้ เธอเคยเอาชุดม้งไปให้เพื่อนๆ ที่กรุงเทพฯ ใส่ เคยเห็นนักท่องเที่ยวซื้อชุดม้งจากหมู่บ้านของเธอไปใส่ก็เยอะแต่ก็ยังไม่เคยเห็นใครจะใส่แล้วสวยได้ขนาดนี้ แค่ชุดม้งธรรมดาๆ แต่พอมันไปอยู่บนตัวกุมาริกากลับดูสวยดูแพงราวกับเป็นชุดแบรนด์ดังต่างประเทศ ชุดม้งสีดำแต่งด้วยผ้าทอ ผ้าปักลายสวยๆ ด้วยตัวกระโปรงจีบที่ยาวและหมวกม้งประดับเครื่องเงินกับเหรียญเงินมันทำให้กุมาริกาดูราวกับเจ้าหญิง เป็นแค่คนธรรมดาแต่ดูมีออร่าเหลือเกิน อดยอมรับไม่ได้จริงๆ ว่าสวยมาก

“คุณน้ำเมยสวมชุดม้งแล้วสวยมากเลยนะครับ เป็นสาวม้งที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลย”

ว่ายังไงนะ!!! ซอมพอหันมาจ้องหน้าอรินแบบทันทีทันใด กำลังจะบาดตาเพราะภาพจูบเมื่อกี้นี้แต่พอได้ยินแบบนี้มันบาดลึกถึงขั้วหัวใจของเธอเลยนะ สาวม้งที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมางั้นหรอแล้วที่ยืนอยู่ตรงนี้นี่คืออะไร ไม่สวยหรอ!!!

“ไงซอมพอ พี่ดีใจนะที่ซอมพอมาที่นี่...”

ตุ๊บ!!!

“โอ๊ย!!!” อรินร้องลั่นแล้วกุมเท้ากระโดดเหยงๆ เมื่อจู่ๆ ซอมพอก็กระทืบเท้าของเขาเข้าให้ก่อนจะวิ่งหนีไป ในหัวของซอมพอยังมีแต่คำว่า สาวม้งที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาๆๆ จนไม่ได้ยินแม้แต่น้อยว่าเมื่อกี้นี้ผู้กองกรินทร์พูดอะไร คิดว่าต้องเจ็บแน่ๆ ที่เห็นผู้กองกรินทร์จูบกุมาริกาแต่คำพูดของอรินมันกลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บมากกว่า อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน รู้จักกันมาตั้งนานแต่เขาไม่เคยชมเธอแบบนี้บ้างเลย คำชมที่ได้ยินซ้ำๆ ก็มีแค่ลูกหมาป่าน้อยที่น่ารัก โธ่เอ๊ยใครอยากเป็นลูกหมาป่ากันเล่า!!!

“อะไรกันเนี่ย นี่ยัยเด็กนั่นยังไม่ตัดใจจากพี่อีกหรอ” อรินนึกว่าซอมพอโกรธเรื่องจูบเมื่อกี้นี้ก็เลยโวยขึ้นโดยที่ยังกระโดดเหยงๆ ไม่หยุดเพราะซอมพอกระทืบเท้าเขาแบบสุดแรงเกิด

“ไม่มั้ง เขาโกรธที่แกชมน้ำเมยรึเปล่า”

“ก็คุณน้ำเมยเขาเป็นดารา ดาราสวยใครๆ เขาก็ชมกันเป็นปกติอยู่แล้วยัยเด็กนั่นจะมาโกรธผมทำไมกันเล่า ซอมพอเขาโกรธพี่ต่างหาก!”

“อ้าวหรอ” แม้จะไม่แน่ใจแต่เรื่องนี้เห็นทีคงต้องคุยกันให้รู้เรื่องแล้วล่ะ เขามีเมียแล้วซอมพอจะมาคิดอะไรแบบนี้กับเขาไม่ได้ “งั้นเดี๋ยวพี่ไม่คุยกับซอมพอเอง” ผู้กองกรินทร์รีบตามซอมพอไป เกิดเสียใจหนักเตลิดหายเข้าป่าไปมันจะเป็นอันตราย เขาว่ามันถึงเวลาที่เขากับซอมพอต้องคุยกันแบบจริงๆ จังๆ แล้ว

“คุณหมอเป็นอะไรมากมั้ยคะ” เห็นอรินดูท่าจะเจ็บหนักกุมาริกาก็รีบเข้าช่วยประคองพาเขาไปนั่งที่เก้าอี้ เล่นถึงกับน้ำตาเล็ดแบบนี้ท่าทางจะเจ็บมากจริงๆ

“ผมโอเคครับ ฮึ! ซอมพอนะซอมพอ” อรินกัดฟันแยกเขี้ยวใส่เด็กสาว ยัยตัวแสบนี่ริอ่านเล่นงานเขางั้นหรอ อย่าให้เขาต้องดุแบบผู้กองกรินทร์บ้างนะ

เมื่อเห็นอรินไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วกุมาริกาก็มองตามไปยังชายป่าที่ผู้กองกรินทร์วิ่งตามซอมพอไป เธออยากรู้จังเลยว่าเขาจะไปคุยอะไรกับซอมพอ จะไปเคลียร์เรื่องนี้กันยังไงก็ไหนเขาบอกว่าซอมพอเข้าใจเรื่องของเขากับเธอแล้ว

ซอมพอวิ่งหนีออกมาทางน้ำตก แต่พอรู้ว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้น้ำตกแล้วเด็กสาวก็ต้องหยุดเมื่อไม่กล้าเข้าไป ใครๆ ต่างก็เรียกน้ำตกที่อยู่ตรงนี้ว่าน้ำตกอาถรรพ์ ไหนจะเสียงเล่าลือว่ามีผีป่าอีกซอมพอเลยไม่กล้าเข้าไป มีครั้งหนึ่งเคยพยายามทำใจกล้าเดินเข้าไปแล้วแต่จู่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ รู้สึกกลัวมากจนทนไม่ได้สุดท้ายก็ต้องวิ่งหนีป่าราบออกมา ก็เห็นมีแค่ผู้กองกรินทร์เท่านั้นแหละที่ชอบมาที่น้ำตกแห่งนี้

“ซอมพอ!!!” เสียงผู้กองกรินทร์ร้องเรียกมาแต่ไกล ซอมพอที่ไม่กล้าไปต่อเพราะกลัวน้ำตกแห่งนี้จึงหันกลับมาแล้ววิ่งเข้าไปกอดผู้กองกรินทร์ก่อนจะร้องไห้

“ฮื่อออ ผู้กอง...” ซอมพอกอดเขาแน่น รู้สึกเสียใจมากกับคำพูดของอริน อยู่ๆ มันก็เสียใจ อยู่ๆ มันก็ปวดใจ

“ซอมพอ” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกมา นี่เธอยังคิดแบบนั้นกับเขาอีกหรอ “พี่ว่าเราต้องคุยกันใหม่นะพี่อยากให้ซอมพอเข้าใจพี่ พี่รู้ว่าซอมพอเสียใจ”

“ใช่ ซอมพอเสียใจมาก ทั้งเสียใจทั้งปวดใจไปหมดแล้ว” ซอมพอกอดเขาแน่นกว่าเดิมแล้วก็ร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น นี่เธอเสียใจมากขนาดนั้นเลยหรอ เธอรักเขามากขนาดนั้นเลยหรอถึงได้เสียใจแบบนี้

“พี่เข้าใจว่าซอมพอเสียใจแต่จะให้พี่เปลี่ยนใจมันก็คงไม่ได้ พี่รักคุณน้ำเมยมากแล้วก็รักสุดหัวใจ พี่รักใครอีกไม่ได้นอกจากเขาแล้วพี่ก็...”

“ก็เรื่องของผู้กองสิ” ซอมพอเงยหน้าขึ้นมาว่าเขาทั้งน้ำตา “ผู้กองจะรักเมียมันก็เรื่องของผู้กองสิมาบอกซอมพอทำไมมันไม่เห็นจะเกี่ยวกับซอมพอเลย”

“อ้าว ก็ซอมพอ...”

“เงียบไปเลยนะ ตอนนี้ซอมพอไม่สนแล้วว่าใครจะรักใคร ผู้กองจะรักเมียก็รักไปซอมพอไม่สนใจหรอกแต่ทำไม...ทำไมคุณหมอถึงไปชมเมียผู้กองแบบนั้น พูดออกมาได้ยังไงว่าเมียผู้กองเป็นสาวม้งที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาแล้วซอมพอล่ะ ซอมพอไม่สวยหรอ!”

เดี๋ยวนะ! นี่เขากับซอมพอพูดเรื่องเดียวกันอยู่รึเปล่าเนี่ย

“ซอมพอเสียใจ ซอมพออยู่กับคุณหมอมาตั้งนาน รู้จักกันมาเป็นปีๆ แต่คุณหมอไม่เคยชมซอมพอแบบนี้เลย ผู้กองรู้มั้ยว่าซอมพอปวดใจมากแค่ไหน ต่อให้ผู้กองจะมีเมียอีกเป็นสิบเป็นร้อยซอมพอก็ยังไม่เสียใจเท่ากับเรื่องนี้ ซอมพอรู้ว่าคุณหมอเคยรักน้องสาวของผู้กองแล้วก็รักมากจนเกือบจะตายแทนกันมาแล้ว ซอมพอปวดใจกับเรื่องอยู่ตั้งนานแต่ซอมพอก็พอจะทำใจได้เพราะว่าน้องสาวของผู้กองเขาก็มีครอบครัว มีสามี มีลูกแล้ว แต่ตอนนี้คุณหมอก็ยังมาชมเมียผู้กองอีก ผู้กองรู้มั้ยว่าตอนที่นั่งรถมาที่นี่คุณหมอพูดอะไรกับซอมพอบ้าง คุณหมอเอาแต่บอกซ้ำๆ ว่าให้ซอมพอเป็นเด็กดี ห้ามเสียมารยาทกับเมียของผู้กองเด็ดขาด ห้ามทำให้เมียของผู้กองไม่สบายใจ...คุณหมอห่วงแต่คนอื่น คุณหมอแคร์แต่คนอื่นแล้วมองว่าซอมพอเป็นตัวปัญหา ซอมพอเสียใจ” แล้วซอมพอก็กอดเขาร้องไห้ออกมาอีกยกใหญ่

ผู้กองกรินทร์ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือหัวเราะก่อนดีเมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้ว เขารู้แล้วว่าซอมพอเป็นอะไร โธ่เด็กน้อยเอ๊ย หึงน้องชายของเขาแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ผู้กองกรินทร์แอบขำพลางยื่นมือมาลูบศีรษะของซอมพอเบาๆ ตัวแค่นี้แต่หึงแรงใช่ย่อยนะเนี่ย ขี้หึงเหมือนเขาเลยสมแล้วที่เป็นน้องสาวนอกไส้ของเขา

“ผู้กองหัวเราะทำไมมันน่าขำตรงไหน เห็นซอมพอปวดใจเป็นเรื่องตลกหรอ ใช่สิ! ผู้กองก็ต้องเข้าข้างน้องชายตัวเองอยู่แล้ว”

“เปล่านะ เปล่าๆๆ” เขารีบปฏิเสธแล้วกอดโอ๋ซอมพอด้วยความเอ็นดู เฮ้อ! เป็นแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย ตอนนี้ซอมพอไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วเพราะเธอเกิดหลงรักอรินเข้าให้อย่างไม่รู้ตัว แบบนี้ก็เข้าทางเขาเลยเพราะเขาก็หวังอยากจะให้เธอกับอรินรักกัน ซอมพอเป็นคนน่ารักและคนน่ารักแบบนี้จะทำให้อรินมีความสุข

“เรื่องนี้พี่อยู่ข้างซอมพอนะ” ก่อนที่ซอมพอจะงอแงไปกันใหญ่เขาเลยต้องรีบโอ๋ ซอมพอก็เหมือนน้องชมพูหลานของเขานั่นแหละ พอโอ๋เอาใจหน่อยเดี๋ยวก็อารมณ์ดี เขาลูบศีรษะซอมพอเบาๆ หวังจะให้สาวน้อยใจเย็นลงแม้ว่าจะอดขำเรื่องนี้ไม่ได้แต่ก็ต้องกลั้นขำเอาไว้และเพราะมัวแต่กลั้นขำเขาก็เลยไม่รู้ว่ากุมาริกาตามเขามาเพื่อหวังจะช่วยเขาคุยกับซอมพอ

“อรินมันเป็นคนตาถั่วซอมพออย่าไปสนใจเลยนะ สาวม้งที่สวยที่สุดคือซอมพอต่างหากพี่ยกให้ซอมพอสวยที่สุดเลยนะ”

เฮอะ! เธอไม่ได้อยากได้คำชมจากผู้กองกรินทร์ เธออยากได้คำชมจากอรินมากกว่า ซอมพอก็ยังทำหน้าบึ้งอยู่และคาดโทษอรินในใจ ต่อไปถ้าเขาชมคนอื่นต่อหน้าเธออีกคราวนี้เธอจะเตะผ่าหมากให้สูญพันธุ์ไปเลย

“อย่าทำหน้าบึ้งแบบนั้นสิเดี๋ยวไม่สวยนะ” ผู้กองกรินทร์ช่วยเช็ดน้ำตาให้เอานิ้วจิ้มแก้มเพื่อให้ซอมพอยิ้ม “ซอมพอของพี่เนี่ยสวยที่สุดอยู่แล้ว สวยที่สุด น่ารักที่สุดใครก็สู้ไม่ได้”

“จริงหรอคะ”

“จริง”

“สวยกว่าเมียผู้กองรึเปล่า”

“สวยกว่าอยู่แล้ว” ผู้กองกรินทร์แอบเอานิ้วไขว้หลังเพราะเมียของเขาต่างหากที่สวยที่สุดในโลก แต่ตอนนี้เพื่อให้ซอมพอหยุดร้องไห้แล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในป่าเขาก็เลยต้องตามใจเธอก่อน ถ้าหนีเข้าป่าแล้วแค่หลงทางเขาไม่ห่วงหรอกแต่เขาห่วงกลัวว่าเธอจะไปเจอกับคนร้ายมากกว่าเพราะตอนนี้พวกมันยังต้องการตัวเธออยู่

พอถูกโอ๋เข้าหน่อยซอมพอก็เลยใจเย็นลง เธอเงยหน้ามองผู้กองกรินทร์ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอรักเขา...เขาช่างเป็นพี่ชายที่ใจดีกับเธอจริงๆ ซอมพอยิ้มแล้วก็โผเข้ากอดเขาอีกครั้ง

“ผู้กองใจดี ผู้กองเป็นพี่ชายที่ใจดีของซอมพอตลอดไปนะ”

“ได้สิ เด็กดี” เพราะซอมพอซุกหน้ากับอกของเขาอยู่ก็เลยพูดเสียงอู้อี้จนผู้กองกรินทร์ได้ยินแค่คนเดียวแต่กุมาริกาที่แอบฟังอยู่ไม่ได้ยินอะไรแม้แต่น้อย เธอได้ยินแต่ประโยคก่อนหน้านี้ที่ผู้กองกรินทร์ปลอบซอมพอ เขาทั้งปลอบทั้งโอ๋เอาใจแล้วยังชื่นชมอีกสารพัด

“แล้วเมื่อคืนนี้บอกว่ารักเรา” กุมาริกาแค่นยิ้มเยาะตัวเองด้วยความสมเพชขณะแอบดูผู้กองกรินทร์กอดกับซอมพอ ดวงตาคู่หวานที่เคยสุกใสร่าเริงวูบหมองเศร้า “ใครกันนะที่เคยบอกว่ารักเรามาก หึ! จะรักมากแค่ไหนเชียวมีเราคนเดียวก็ไม่ได้” กุมาริกากลืนก้อนสะอื้นและหยาดน้ำตาลงไปแล้วรีบออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะไม่อย่างนั้นหัวใจของเธอคงย่อยยับไปมากกว่านี้

“คุณน้ำเมย...ไม่สบายรึเปล่าครับ” หมออาทิตย์ที่เพิ่งกลับมาจากโรงครัวทักขึ้นเมื่อเห็นกุมาริกามานั่งกอดเข่าหน้าหงอยอยู่ที่แคร่หน้าห้องพยาบาลของเขา เธอดูซึมๆ แปลกๆ โอ้โห วันนี้แต่งชุดม้งด้วยดูสวยสมกับเป็นดาราหญิงเบอร์หนึ่งของประเทศเลยนะเนี่ย

“ผู้กองบอกว่าวันนี้จะให้คุณน้ำเมยพักหนึ่งวัน คุณน้ำเมยไม่ต้องมาช่วยงานหรือเรียนวิชาแพทย์ทหารกับผมหรอกนะครับ”

“คุณหมอ...คุณหมอมียาแก้อกหักมั้ยคะ”

ถามอะไรแปลกๆ ถ้ามีเขาก็คงกินไปแล้วไม่ต้องหลบมาเลียแผลใจตัวเองอยู่ที่นี่หรอก

“ไม่มีครับ”

“ยารักษาอาการหลายใจล่ะคะมีมั้ย”

“ก็ไม่มีเหมือนกันครับ”

“ยาที่กินแล้วหลับจนไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยล่ะ”

ไม่ใช่แล้ว ยัยเด็กนี่หัวไปกระแทกอะไรมาอยู่ๆ ถึงได้ถามเขาแบบนี้ ทะเลาะกับผู้กองกรินทร์มาอีกแล้วหรอ

“ทะเลาะกับผู้กองมาหรอครับ”

“คุณหมอมีงานให้น้ำเมยช่วยทำมั้ยคะน้ำเมยไม่อยากอยู่ว่างๆ”

“ก็...ผมเพิ่งจัดตู้ยาเสร็จ ตอนนี้ไม่มีงานอะไรแล้วครับ”

“หรอคะ งั้นไปรื้อตู้ยาออกมาจัดใหม่ได้มั้ยคะน้ำเมยอยากหาอะไรทำ”

ก็มันทำเสร็จไปแล้วจะไปรื้อออกมาทำใหม่ทำไมยัยเด็กนี่ท่าทางจะเพี้ยน ทะเลาะกับแฟนก็ไปเคลียร์กันสิจะมารื้อตู้ยาของเขาทำไมเนี่ย เมื่อวานเขาก็ต้องมาเสียคนเพราะคนผัวแล้ววันนี้ยังต้องมาปวดหัวเพราะคนเมียอีก

“งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน คุณน้ำเมยช่วยไปขุดขิงที่แปลงผักมาให้ผมหน่อยครับ ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นผมจะเอาไปให้จ่าชาติช่วยต้มทำน้ำขิงให้ทุกคนดื่ม” หมออาทิตย์พยายามหางานให้กุมาริกาทำก่อนจะเดินไปหยิบเสียมอันเล็กๆ กับตะกร้ามาส่งให้เธอ ท่าทางน่าจะมีเรื่องให้เครียดจริงๆ นั่นแหละถ้าไม่หางานให้ทำคงได้ฟุ้งซ่านมากกว่านี้

“ขิงหรอคะ ได้ค่ะ” กุมาริการับเสียมกับตะกร้าจากเขาแล้วเดินไปทางแปลงปลูกผักที่ทางฐานปลูกเอาไว้ ท่าทีเศร้าๆ หงอยๆ ของเธอทำให้หมออาทิตย์อดห่วงไม่ได้ อยู่ๆ ก็เล่นมาถามหายาที่กินแล้วหลับจนไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเขาก็กลัวใจเธอจริงๆ กลัวว่าจะเผลอทำเรื่องบ้าๆ ไปพวกดารานักแสดงยิ่งค่อนข้างมีอารมณ์อ่อนไหวง่ายอยู่เสียด้วย เธอรักผู้กองกรินทร์มากและสู้ตายมากๆ เพื่อจะได้มาอยู่กับเขาถ้าสมมติวันไหนผู้กองกรินทร์เผลอบีบขยี้หัวใจของเธอเข้ากุมาริกาได้ตายทั้งเป็นแน่ เธอใสซื่อเกินไปและเธอก็ไม่เคยเตรียมใจเผื่อความผิดหวังด้วย

“คุณหมอ นั่นน้ำเมยเขาจะไปไหนน่ะ” ผู้กองกรินทร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาที่ฐานถามขึ้น เขามีซอมพอเดินตามหลังมาด้วยและอรินก็กำลังเดินเขย่งเท้าตามมาอีกคน นี่ไปโดนอะไรมาอีกคนเนี่ยไอ้เด็กพวกนี้

“คุณน้ำเมยมาถามหางานทำน่ะครับผู้กองผมก็เลยให้ไปช่วยขุดขิงให้หน่อย”

“ขิง...น้ำเมยไม่รู้จักขิงนะครับ”

“บ้าน่าผู้กอง ใครๆ ก็เคยกินขิงทั้งนั้นคุณน้ำเมยเขาจะไม่รู้จักได้ยังไง”

“คุณหมออย่าประเมินเมียผมสูงขนาดนั้นสิ” ผู้กองกรินทร์ว่าขำๆ “ใช่ น้ำเมยรู้จักขิงแต่น้ำเมยไม่เคยเห็นต้นขิง ไม่เคยเห็นเหง้าขิงที่อยู่ในดินแล้วน้ำเมยจะไปรู้ได้ยังไงว่าขิงอยู่ที่ไหน”

อรินหัวเราะตามที่พี่ชายว่า เขาหัวเราะลั่นแล้วหันมามองซอมพอหวังว่าเธอจะหัวเราะไปกับเขาแต่ทว่าเด็กสาวกลับทำเชิดหน้าใส่ด้วยยังเคืองเขาไม่หาย

“งั้นซอมพอจะไปช่วยดูให้ค่ะ” แม้จะน้อยใจที่อรินชื่นชมแต่กุมาริกาแต่ซอมพอก็ไม่ได้เคืองกุมาริกาเรื่องนี้หรอก เธออาจอิจฉากุมาริกาบ้างที่ได้เป็นเมียของผู้กองกรินทร์แต่ก็ไม่ถึงขั้นโกรธเกลียดจนจะมุ่งร้ายแล้วเท่าที่ผ่านมาเธอกับกุมาริกาก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ ผู้กองกรินทร์ชวนเธอมาที่ฐานก็เพราะเขาอยากให้เธอมาเป็นเพื่อนคุยกับกุมาริกางั้นเห็นแก่ความเป็นพี่ชายที่ใจดีของเขาเธอจะยอมเป็นเพื่อนกับกุมาริกาก็ได้ ถึงจะแอบอิจฉาอยู่นิดๆ ที่ผู้กองกรินทร์เอาแต่ห่วงหากุมาริกาก็เถอะ คนอะไรห่วงเมีย กลัวเมียจะไม่มีเพื่อนก็เลยหาเพื่อนให้เมีย ตกลงนี่เมียหรือลูกสาวกันแน่

กุมาริกามาถึงแปลกผักได้สักพักก็มานั่งจุมปุ๊กอยู่ที่ข้างๆ กอตะไคร้ด้วยลืมถามหมออาทิตย์ไปว่าต้นขิงอยู่ที่ไหน เธอเคยกินขิง เคยเห็นแต่ขิงบด ขิงที่ถูกซอยเป็นเส้นแต่ไม่ยักเคยเห็นต้นขิง เมื่อกี้นี้มีทหารพรานคนหนึ่งเดินผ่านมาเธอเลยถามเขาว่าต้นขิงอยู่ไหน ทหารพรานคนนั้นตอบเธอว่าอยู่ข้างๆ ต้นกระชายและปลูกรวมอยู่กับต้นข่าก่อนจะเดินจากไปในขณะที่กุมาริกายิ่งงงหนักไปกว่าเดิมเมื่อไม่รู้เหมือนกันว่าต้นกระชายกับต้นข่าเป็นแบบไหน ถึงตอนอยู่ที่ออสเตรเลียลุงพจน์กับป้าแอนนี่ของเธอจะทำไร่และเธอก็อยู่กับไร่กับฟาร์มขนาดใหญ่ของประเทศนั้นมาตลอดแต่ว่า...นั่นมันไร่องุ่นที่ใช้สำหรับทำไวน์ไงไม่ใช่ไร่ขิงไร่ข่าไร่กระชาย ให้ตายสิ!

“กลับออสเตรเลียรอบหน้าจะเอาขิงข่ากับกระชายไปปลูกด้วย” ว่าแล้วก็โยนเสียมทิ้งไปมั่วๆ ตั้งใจว่าจะกลับไปของานใหม่จากหมออาทิตย์แต่เสียมเจ้ากรรมมันดันไปตกลงตรงหน้าซอมพอพอดี ถ้าหากซอมพอเดินเร็วกว่านี้คงได้ถูกด้ามเสียมฟาดหน้าแน่ๆ

“ว๊าย! ซอมพอฉันขอโทษ” ด้วยความตกใจที่เกือบทำให้อีกฝ่ายเจ็บตัวกุมาริกาก็รีบวิ่งไปหยิบเสียมคืน ไม่รู้จริงๆ ว่าซอมพอจะมาที่แปลกผักเหมือนกันมีสะพายหน้าไม้มาด้วย นี่เธอจะถูกซอมพอยิงเอามั้ยเนี่ย

“ซอมพอมาช่วยขุดขิง”

“ช่วยขุดขิง...”

“อืม” เด็กสาวพยักหน้าตอบแล้วยื่นมือมาแย่งเอาเสียมไป ไม่ได้ติดใจเรื่องที่กุมาริกาโยนเสียมมาหรอกเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่รู้และไม่ได้ตั้งใจ

กุมาริกายืนดูซอมพอเดินลัดกอตะไคร้ไปก่อนจะไปก้มๆ เงยๆ ขุดดินจึงรีบเข้าไปดูเพราะอยากรู้ว่าต้นขิงเป็นแบบไหน ซอมพอดูจะชำนาญในการขุดขิงมากเพราะไม่ทันไรก็ได้ขิงมาเยอะแยะแล้ว

“นี่คือขิง ส่วนพวกนี้เป็นข่ากับกระชาย ต้นมันจะคล้ายๆ กันหน่อยแต่หัวไม่เหมือนกัน กลิ่นก็ต่างกัน” ซอมพออธิบายเพื่อหวังให้กุมาริกาจำ แต่กุมาริกากลับได้แต่มองซอมพอแล้วก็เมินหน้าไปทางอื่นเมื่ออดนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้ ตอนแรกเธอลำพองใจคิดว่าเป็นลูกสะใภ้ที่พ่อกับแม่ของผู้กองกรินทร์ยอมรับและเธอคือผู้ชนะแต่เปล่าเลย พ่อแม่ผัวยอมรับหรือจะสู้ผัวยอมรับ ฟังจากที่เขาพูดกับซอมพอเธอก็รู้แล้วว่าเขาแคร์ใคร เขาพูดกับซอมพอเพราะกว่าพูดกับเธอเสียอีก ซอมพอเสียใจที่มาเห็นเธอกับผู้กองกรินทร์จูบกันจนต้องวิ่งหนีไปและผู้กองกรินทร์ก็เลือกที่จะวิ่งตามไปง้อซอมพอ

“คุณฟังที่ซอมพอบอกรึเปล่า” เห็นอีกฝ่ายดูเหม่อๆ ซอมพอก็ถามซ้ำ

“ฟังๆ ฟังอยู่” ความจริงก็ไม่ได้ฟังหรอก กุมาริกาหยิบตะกร้าขิงขึ้นมาดูพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องที่ทำให้รู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ ไว้เย็นนี้เธอจะถามผู้กองกรินทร์ว่าเขาจะเอายังไงกันแน่ เขาทุ่มความรักที่เธอมอบให้ทิ้งหมดแล้วหรือยัง

“ขอบใจซอมพอมากนะที่มาช่วย”

“ถึงซอมพอจะเรียนจบมาจากกรุงเทพฯ แต่ซอมพอก็ไม่ใช่คนเมือง อย่าว่าแต่ขิงเลยพืชป่าแถบนี้ซอมพอรู้จักหมดแหละ” จ้าๆๆ คนเก่ง

“ซอมพอล่าหมูป่าเก่งด้วยนะ ซอมพอเคยล่าหมูป่าไปฝากคุณปู่ของผู้กองด้วย”

ว่าไงนะ!!! นี่ซอมพอรู้จักคุณปู่ด้วยหรอ

“ซอมพอเคยเจอคุณปู่คุณย่าของพี่ซีลด้วยหรอ”

“ใช่” เด็กสาวพยักหน้าตอบ “คุณปู่กับคุณย่าของผู้กองใจดีกับซอมพอมาก ซอมพอเคยตามคุณหมอไปสวัสดีคุณปู่กับคุณย่าบ่อยๆ ไว้คราวหน้าถ้าได้ลงไปกรุงเทพฯ อีกซอมพอจะเอาหมูป่ากับน้ำผึ้งป่าไปฝากคุณปู่กับคุณย่า”

กุมาริกายกมือขึ้นปาดเหงื่อเมื่อได้รู้ว่าความจริงแล้วซอมพอก็เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวเอาเรื่อง ถ้าถึงขั้นไปตีซี้กับคุณปู่คุณย่าได้แล้วคะแนนของเธอจะถูกหารครึ่งมั้ยเนี่ย แต่ว่าคุณปู่กับคุณย่ามาสู่ขอเธอแล้วนะ บ้านนี้เขารักเดียวใจเดียวกันทั้งบ้านก็หวังว่าเธอคงไม่ต้องเป็นเมียหลวงหรอก เธอไม่อยากเป็นเมียหลวงเธออยากเป็นเมียคนเดียวของผู้กองกรินทร์

“คุณใส่ชุดม้งแล้วสวยมาก”

หืม อะไรกันอยู่ๆ ก็มาชมเธอแบบนี้ กุมาริกามองซอมพอตาปริบๆ เมื่อเด็กสาวหน้านิ่งพูดออกมาตรงๆ พูดน้อยแต่ได้ใจความและดูจริงใจ

“อุตส่าห์เลือกชุดที่สวยน้อยที่สุดมาให้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะใส่แล้วสวยมากขนาดนี้” อ้าวยัยนี่เดี๋ยวก็เอาขิงตีหัวซะหรอก

ซอมพอลุกขึ้นยืนมองกุมาริกาด้วยความรู้สึกต่างไปจากทุกที เมื่อก่อนเธอรู้สึกไม่ชอบกุมาริกามาก ทั้งไม่ชอบ ทั้งอิจฉาและตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่คุยกับกุมาริกาเด็ดขาด เธอไม่ชอบที่กุมาริกามาเป็นคนรักของผู้กองกรินทร์และผู้กองกรินทร์ก็ดูจะรักกุมาริกามากเหลือเกิน เมื่อวานนี้ตอนที่เขาไปหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนแล้วมีคนแซวว่าเขาได้แฟนเป็นดาราดังผู้กองกรินทร์ที่ปกติจะหน้านิ่งไร้อารมณ์ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขก่อนจะอวยกุมาริกาให้ทุกคนฟัง บอกว่าน่ารักแบบนั้นน่ารักแบบนี้ น่ารักกว่าในทีวีเสียอีก จากคนที่เคยนิ่งและไม่ค่อยพูดก็กลายมาเป็นคนพูดเก่งทันที อาการคลั่งรักหนักอย่างเห็นได้ชัด ซอมพอรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองดูโกรธเกลียดกุมาริกาน้อยลง ถ้าไม่นับเรื่องที่อรินชื่นชมกุมริกาซอมพอก็หาเหตุผลที่จะมาโกรธเกลียดกุมาริกาไม่ได้

“ทำไมถึงไม่เกลียดแล้ววะ” เด็กสาวบ่นให้ตัวเองเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ ไม่เกลียดไม่พอยังอยากคุยด้วยอีก

“ผู้กองขอให้ซอมพอมาเป็นเพื่อนคุณ...เขาห่วงคุณมาก”

ห่วงงั้นหรอ...ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่แบบนี้นี่ ห่วงเธอแต่ก็ไปวิ่งไปกอดไปโอ๋ผู้หญิงคนอื่น กุมาริกาถอนหายใจออกมายาวๆ ไม่เข้าใจว่าซอมพอรับกับเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร ซอมพอสมัครใจรักกับผู้กองกรินทร์ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอเป็นเมียของเขา ซอมพอรับได้หรอถ้าผู้กองกรินทร์จะมีคนรักมากกว่าหนึ่งคน เด็กคนนี้ใจกว้างกว่าเธอมากเพราะเธอยอมรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก

“ซอมพอไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันหรอก ฝากบอกพี่ซีลด้วยว่าฉันอยู่คนเดียวได้” กุมาริกาเกลียดซอมพอไม่ลงแต่เธออิจฉาอีกฝ่ายมากกว่าเพราะผู้กองกรินทร์แคร์ซอมพอมาก ซอมพอไม่อยู่ก็ไปหา ไปเยี่ยมพ่อกับแม่ซอมพอด้วย พอกลับมาหาเธอเขาก็มาแบ่งเวลาอีกส่วนให้เธอ เธอมีความสุขกับความรักที่เขามอบให้แต่ก็เสียใจที่เขาไม่ได้รักเธอเพียงแค่คนเดียว หรือเธอควรจะต้องทบทวนเรื่องนี้ใหม่แล้ว เธอจะทนแบ่งหัวใจของคนรักกับผู้หญิงคนอื่นได้อย่างไร

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าหน้าตาซีดแปลกๆ นะ วันนี้คุณดูไม่สดชื่นเลย” เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่สู้ดีซอมพอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เธอรับปากกับผู้กองกรินทร์แล้วว่าจะมาเป็นเพื่อนกุมาริกาเธอจึงต้องทำหน้าที่นี้ให้ดี

“เปล่าหรอก” กุมาริกาส่ายหน้าตอบ “แค่เซ็งๆ น่ะ” เซ็งตัวเองที่มาหลงรักคนใจร้าย อย่างผู้กองกวินทร์เห็นท่าทีเหมือนจะเป็นหนุ่มเจ้าสำราญแสนเจ้าชู้แต่ผู้กองกวินทร์ก็รักและเทิดทูนแค่เพลงพิณคนเดียวในขณะที่ผู้กองกรินทร์...เห็นนิ่งๆ แต่ที่ไหนได้

“ถ้าเซ็งๆ งั้นไปเที่ยวในป่ากับซอมพอมั้ย ไปใกล้ๆ ฐานนี่แหละท่าทางคุณจะยังไม่เคยเข้าป่าจริงๆ” ซอมพอกลับเข้าใจไปว่ากุมาริกาเซ็งเรื่องอื่น เห็นกี่ทีๆ กุมาริกาก็อยู่แต่ที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์ตลอดท่าทางน่าจะยังไม่เคยออกไปเดินเล่นในป่าแถวนี้ แม้ผู้กองกรินทร์จะสั่งเธอบ่อยๆ ซ้ำๆ แล้วว่าห้ามเข้าป่าตามลำพังเด็ดขาดแต่ว่า...ไปแค่ใกล้ๆ ก็คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง เกิดเหตุด่วนเหตุร้ายอะไรก็คงวิ่งกลับเข้าฐานทันและที่ที่เธอจะไปก็อยู่ใกล้ฐานคงไม่มีคนร้ายที่ไหนกล้าเข้ามาใกล้เขตทหารหรอก

“ปะ ซอมพอจะพาไปเที่ยว เดี๋ยวจะพาไปเก็บว่านมหาปราบ” ซอมพอยื่นมือมาจับมือกุมาริกาพลางชี้เข้าไปในป่า ท่าทางกุมาริกาจะเหงามากจริงๆ งั้นในฐานะที่เธอเป็นเจ้าถิ่นเธอจะพากุมาริกาไปเที่ยวเอง ถ้าเธอทำให้กุมาริกายิ้มได้ผู้กองกรินทร์ก็จะชมเธอ แล้วถ้าผู้กองกรินทร์ชมเธออรินก็จะได้รู้ว่าเธอเป็นเด็กดี

“เข้าไปในป่าน่ะหรอ”

“ใช่ เผื่อเจอหมูป่าซอมพอจะได้จับมาทำกับข้าวด้วย” แววตาใสซื่อที่จริงใจของซอมพอไม่ได้ทำให้กุมาริการู้สึกระแวงแต่อย่างใดและเชื่อใจว่าซอมพอจะไม่หลอกหรือทำร้ายเธอแน่ ซอมพอคงอยากเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ แม้เรื่องที่เข้าใจจะทำให้รู้สึกไม่ดีแต่ไมตรีที่ซอมพอมีให้ก็ทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง เมื่อก่อนทิชากรพร้อมที่จะสู้รบกับเธอเธอก็เลยต้องสู้กลับแต่กับซอมพอ...ซอมพอไม่คิดที่จะสู้ซ้ำยังดีกับเธออีกกุมาริกาเลยไม่รู้จะไปต่อสู้กับใคร สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือการคุยกับผู้กองกรินทร์ให้เข้าใจและเมื่อคุยแล้วเธอจะตัดสินใจเอง

“เอาสิ ไปก็ไป” ก็ในเมื่อวันนี้เธอไม่ต้องเรียนวิชาทหารพราน หมออาทิตย์ก็ไม่มีงานให้ช่วยงั้นเธอจะไปเดินเล่นในป่ากับซอมพอก็ได้

“อ้าว นี่ซอมพอจะพาคุณน้ำเมยไปซนที่ไหนน่ะ” พอจะเดินออกไปจากแปลงปลูกผัก จ่าชาติ พ่อครัวประจำฐานที่เพิ่งเข้าไปเก็บไข่จากในเล้าเล็กๆ ก็เดินออกมาทักเสียก่อนด้วยเขาคุ้นเคยกับซอมพอดีและรู้ดีว่าเด็กสาวน่ะเป็นตัวป่วนจนมักถูกผู้กองกรินทร์ดุบ่อยๆ ตั้งแต่ที่ผู้กองกรินทร์มีเมียมาอยู่ด้วยซอมพอก็ไม่ค่อยได้มาวุ่นวายอะไรอีกจนกระทั่งวันนี้นี่แหละ “ระวังนะถ้าผู้กองรู้ว่าพาเมียเขาไปเล่นอะไรแผลงๆ เข้า หึๆๆ” นายจ่าหนุ่มก้มลงมาแสยะยิ้มเหี้ยมๆ ใส่อย่างข่มขวัญ “โดนผู้กองจับหักคอฆ่าหมกป่าแน่ๆ”

“ไม่ต้องมาขู่เลยจ่า ซอมพอโตแล้วซอมพอไม่ก่อเรื่องหรอกน่า”

“เดี๋ยวจ่าจะไปเหลาไม้เรียวไว้ให้ผู้กอง เอ๊ะ! หรือให้หมออรินดี” เพราะตอนนี้อรินคือผู้ปกครองของซอมพอ ถ้าเธอก่อเรื่องขึ้นมาอรินคือคนแรกที่ต้องรู้ พอถูกจ่าชาติขู่ซอมพอก็ทำหน้างอใส่ทันที ลำพังแค่ผู้กองกรินทร์เธอไม่กลัวหรอกแต่เธอกลัวอรินว่าเธอมากกว่า ก่อนหน้านี้เขาก็ยกให้คนอื่นเป็นสาวม้งที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาแล้วเธอไม่อยากเสียตำแหน่งเด็กดีไปอีก

“เออ ซอมพอไม่ได้จะพาฉันไปซนหรือก่อเรื่องที่ไหนหรอกค่ะจ่าชาติ” กุมาริกาออกตัวแทนเพราะไม่อยากให้มีปัญหาอะไรกัน “ฉันอยากไปเดินเล่นแถวนี้ค่ะก็เลยขอให้ซอมพอพาไป ไปไม่ไกลหรอกนะคะเดี๋ยวก็กลับแล้ว” เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นกุมาริกาก็จะวางตัวเป็นผู้ใหญ่ รับบทนางเอกเหมือนที่เคยทำ ซึ่งด้วยท่าทีเป็นผู้ใหญ่ของเธอบวกกับมีตำแหน่งเป็นถึงคุณนายของผู้กองกรินทร์จ่าชาติก็เลยเกรงใจไม่ได้ขัดอะไรอีก

“งั้นก็อย่าไปไกลนะครับเดี๋ยวผู้กองเป็นห่วง” เขาบอก ก่อนที่จะยืนมองซอมพอจูงมือกุมาริกาเข้าไปในป่า ปกติซอมพอก็วิ่งเล่นในป่า ล่าหมูป่าเป็นประจำอยู่แล้วเขาเลยวางใจว่าคงไม่มีเหตุร้ายแรงใดๆ เกิดขึ้น จนเมื่อทั้งสองสาวลับสายตาไปจ่าชาติก็ถือตะกร้าไข่ไก่กลับไปที่ครัวตามเดิม

ซอมพอก็ไม่คิดว่ากุมาริกาจะมีความรู้เกี่ยวกับผืนป่าอยู่พอตัว อุตส่าห์จะโชว์เท่แนะนำต้นไม้ป่าที่น่าสนใจให้กุมาริกาดูแต่อีกฝ่ายกลับรู้หมดว่าต้นอะไรเป็นอะไร รู้จักต้นไม้ในป่าแต่ไม่รู้จักต้นขิง เฮอะ! แม้แต่นกที่ข้ามศีรษะไปกุมาริกาก็ยังดูออกว่าเป็นนกชนิดไหนและที่สำคัญ...ยุงป่าแล้วก็แมลงในป่าไม่กัดกุมาริกาแม้แต่ตัวเดียวในขณะที่ซอมพอเพิ่งจะตบยุงตัวใหญ่ที่กัดแขนของตัวเองไป อยู่ป่าแบบนี้ก็เห็นมีแค่ผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่ไม่ถูกแมลงกัดต่อยเพราะเขาตัวหอม แล้วกลิ่นหอมของเขาก็ติดฟุ้งอยู่ที่ตัวกุมาริกาคาดว่าทั้งสองคนคงจะแนบชิดคลอเคลียกันตลอด

“เป็นดาราอยู่ในเมืองแต่ทำไมถึงรู้จักป่าดีนักล่ะ” ซอมพออดถามไม่ได้ เท่าที่เห็นกุมาริกาดูเป็นลูกคุณหนู เป็นดาราไฮโซบ้านรวยมาก แต่ทำไม...

“คุณพ่อของฉันเป็นอธิบดีกรมอุทยานฯ แล้วพี่ชายของฉันก็เป็นหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ป่าที่อุ้มผางน่ะ คุณพ่อชอบพาฉันกับพี่ๆ ไปเที่ยวป่าตั้งแต่เด็กฉันก็เลยได้ความรู้มาจากคุณพ่อ ส่วนคุณแม่ของฉันก็เป็นหมอรักษาสัตว์ป่า”

อ๋อ ถึงว่าสิ เกือบสอนจระเข้ว่ายน้ำแล้วมั้ยล่ะ ซอมพอคิดขณะดูกุมาริกานั่งถ่ายรูปเห็ดร่างแหหรือเห็ดเยี่ยวงูอยู่ซึ่งเป็นเห็ดที่จะพบได้ในป่าลึก แล้วดูหน้าจอโทรศัพท์ของกุมาริกาสิเป็นรูปคู่ของเธอกับผู้กองกรินทร์ซะด้วย

“ไหนว่าจะพาไปเก็บว่านอะไรไง” กุมาริกาจำชื่อไม่ได้ ถึงจะมีความรู้เกี่ยวกับป่าบ้างแต่ก็ไม่ถึงขั้นรู้ไปหมด ซึ่งพอเธอไม่รู้ซอมพอก็ยิ้มร่าทันที ดีใจที่จะได้แสดงความรู้ที่ตัวเองมีบ้าง

“ว่านมหาปราบ” ว่าแล้วก็ยิ้มแฉ่งพลางจูงมือกุมาริกาเข้าไปในป่าเรื่อยๆ “ว่ากันว่าว่านมหาปราบมีพุทธคุณล้างอาถรรพ์ได้ ป้องกันสิ่งชั่วร้ายได้ถ้าพกติดตัวจะช่วยให้แคล้วคลาดปลอดภัย คนสมัยก่อนเขาเชื่อว่าเป็นว่านคงกระพันชาตรีทนต่อพวกคมหอกคมดาบ ทุกวันนี้พวกตำรวจทหารเขาก็เลยชอบพกกัน ทหารที่ฐานของผู้กองกับตำรวจที่หน่วยของคุณหมอบางคนก็มีนะ อ้อ นั่นไง” ซอมพอชี้ไปทางต้นว่านมหาปราบที่ขึ้นอยู่ข้างโขดหินใหญ่ กุมาริกามองต้นว่านมหาปราบแล้วก็มองผืนป่ารอบๆ ตัวไปด้วยเมื่อรู้สึกว่าตอนนี้ซอมพอพาตนออกมาไกลเกินควรแล้ว ตอนแรกเธอก็นึกว่าจะเดินเล่นใกล้ๆ ฐาน มีทหารเดินตรวจเสียอีก แต่เท่าที่ดูๆ ตรงจุดนี้ก็ไม่ได้มีทางด่านของสัตว์ป่าคิดว่าคงไม่มีสัตว์ป่าอันตรายมาหรอก

“คุณน้ำเมย เอาเสียมมาหน่อย” ซอมพอชี้มาทางเสียมเล็กๆ กับตะกร้าขิงที่กุมาริกาถือติดมือมาด้วยกุมาริกาจึงส่งให้แล้วเดินเข้าไปดูต้นว่านมหาปราบที่ซอมพอกำลังจะขุด ว่านมหาปราบที่ว่ามีลักษณะคล้ายกับต้นขมิ้นชัน ใบเขียวก้านแดง ครีบกับท้องใบก็แดงมีขนสีทอง หัวในดินก็คล้ายกับขมิ้นเช่นกันแต่กลิ่นจะต่างกันมาก

“มันกินได้มั้ย”

“กินได้แต่ซอมพอไม่ชอบกินหรอก มันเผ็ดๆ ขมๆ ซอมพอชอบกินขิงมากกว่าแต่ว่านอันนี้กลิ่นมันหอมฉุนดีนะ ได้กลิ่นแล้วโล่งจมูกดี” ซอมพอกำดินตรงที่ขุดว่านมหาปราบขึ้นมาให้กุมาริกาดมดู ซึ่งแม้แต่กลิ่นของดินก็ยังหอมไปด้วย

“มันช่วยทำให้คงกระพันจริงๆ หรอซอมพอ” ถ้ามันช่วยได้จริงกุมาริกาก็อยากจะเก็บเอาไปให้ผู้กองกรินทร์เยอะๆ เธอเป็นห่วงเขาเวลาที่เขาต้องออกไปทำงาน พอนึกถึงเขาแล้วกุมาริกาก็ยิ้มไม่ค่อยออก ดูสิ เขาใจร้ายกับเธอมากขนาดนี้แต่เธอก็ยังไปรักไปห่วงเขาอีก เธอโง่เหมือนอย่างที่พี่ชายของเธอว่านั่นแหละ

“มันช่วยได้ที่ไหนกันเล่า” คราวนี้คนเป็นเภสัชกรที่ชำนาญทั้งเรื่องยาและสมุนไพรพื้นบ้านหัวเราะขึ้น “ที่หัวของว่านมันมีสารอยู่ตัวหนึ่งถ้าเราเอาหัวของมันมากินหรือทาตัวสารตัวนี้จะทำให้รู้สึกชา พอชาแล้วถูกมีดแทงมันก็จะไม่ค่อยเจ็บ พอไม่เจ็บคนสมัยก่อนเขาก็เลยเข้าใจว่ามันช่วยให้ทนต่อคมหอกคมดาบไงทั้งๆ ที่จริงถ้าโดนแทงขนาดนั้นต่อให้อาบว่านมหาปราบก็ตายอยู่ดี แต่ถึงมันจะทำให้คงกระพันไม่ได้แต่มันก็เป็นสมุนไพรที่ดีนะ ตำหัวสดของมันให้ละเอียดเอามาพอกตรงที่โดนสัตว์กัดต่อยจะช่วยถอนพิษได้ กรองกินแต่น้ำก็รักษาริดสีดวง แผลในลำไส้และกระเพาะอาหาร ช่วยสลายไขมันส่วนเกินได้ด้วยนะคุณน้ำเมยจะเอาไปกินก็ได้เป็นดาราต้องรักษารูปร่างไม่ใช่หรอ” คนเป็นเภสัชกรแนะนำตามความรู้ที่มีแต่กุมาริกาก็ส่ายหน้าตอบแล้วยิ้มบางๆ ให้ ซอมพอเป็นคนเก่งมีความรู้จริงๆ ท่าทางก็น่ารักผู้กองกรินทร์จะรักซอมพอก็ไม่แปลก

“เราไปตามหาหมูป่ากันมั้ย ซอมพอยิงหน้าไม้แม่นนะ” เห็นกุมาริกาทำหน้าเศร้าๆ อีกซอมพอก็อยากช่วยให้ยิ้มได้เลยจะพาอีกฝ่ายไปเที่ยวเล่นให้สนุก แต่ยังไม่ทันที่จะได้ลุกไปไหนทั้งสองสาวก็ต้องนั่งนิ่งไม่กล้าขยับตัวเมื่อรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังมีคนเดินมาทางนี้ ตอนแรกก็คิดว่าน่าจะเป็นทหารจากในฐานออกมาเดินตรวจพื้นที่ตามปกติแต่กลิ่นฉุนของบุหรี่ที่ตามมานี่สิ ทหารที่ฐานส่วนมากไม่สูบบุหรี่ หรือถ้าคนไหนสูบก็จะไม่สูบตอนเดินตรวจพื้นที่หรือตอนลาดตระเวนเพราะกลิ่นของบุหรี่จะทำให้คนร้ายที่อาจอยู่แถวๆ นั่นได้กลิ่นได้ ต่อจากกลิ่นบุหรี่ก็ตามมาด้วยเสียงผู้ชายพูดคุยกัน ฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็พอรู้ว่าเป็นภาษาของคนฝั่งนู้นที่ซอมพอฟังเข้าใจ

“เงียบๆ นะเดี๋ยวพวกมันก็ไป” ซอมพอดันตัวกุมาริกาไปหลบหลังโขดหินซึ่งกุมาริกาก็ทำตาม รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจเมื่อไม่รู้ว่า พวกมัน ที่ซอมพอพูดถึงคือใครแต่คิดว่าคงไม่ใช่คนดีแน่ๆ กุมาริการู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเสียงที่ว่าดังใกล้เข้ามาพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่องรอยการขุดว่านมหาปราบ ถ้าคนพวกนั้นเดินผ่านมาคงได้รู้แน่ๆ ว่ามีคนมาขุดดินอยู่ตรงนี้เพราะรอยยังใหม่ๆ อยู่ แต่มันก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเมื่อมีคนเดินผ่านมาทางนี้จริงๆ กุมาริกาได้แต่ภาวนาขอว่าอย่าให้คนกลุ่มนี้ได้สังเกตเห็นร่องรอยการขุดที่ว่าเลย

กลุ่มคนที่เดินผ่านมาทางนี้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ทหารหรือตำรวจ ไม่ใช่ชาวบ้านหรือคนคุ้นหน้า พวกมันแต่งกายคล้ายพรานป่าแบกปืนมากันทุกคนจนหน้าไม้ของซอมพอดูเป็นของเด็กเล่นไปถนัดตา ดูจากสภาพที่มอมแมมจนเรียกได้ว่าสกปรกคาดว่าพวกมันคงอยู่ในป่ากันมานานและคงจะห่างไกลการอาบน้ำมาหลายวันด้วย

“กลิ่นอะไรหอมๆ วะ” ภาษาถิ่นที่พวกมันพูดมีแค่ซอมพอเท่านั้นที่ฟังออกเมื่อพวกมันมาหยุดอยู่ตรงโขดหินที่กุมาริกากับซอมพอซ่อนตัวอยู่ และกลิ่นที่ว่านี้ก็ทำให้ซอมพอมองมาทางกุมาริกาเพราะตัวของเธอมันหอมมากๆ หอมเพราะตัวเธอเต็มไปด้วยกลิ่นกายหอมๆ ของผู้กองกรินทร์ เมื่อคืนนี้คงจะนอนกกกันมาทั้งคืนสิท่า เด็กสาวคิดและภาวนาขอให้คนพวกนี้รีบๆ ไปกันได้แล้ว

“กลิ่นดอกไม้ป่ามั้ง” พวกมันว่าก่อนจะพากันออกเดินต่อและผ่านโขดหินไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กุมาริกากับซอมพอพากันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อผ่านพ้นช่วงวิกฤตไปแล้ว ทั้งสองคนรออยู่พักใหญ่ก่อนจะค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังโขดหินด้วยหัวใจที่ยังเต้นระรัว

“ฉันว่าเรากลับฐานกันเถอะซอมพอ” บรรยากาศมันไม่น่าสนุกอีกต่อไปแล้ว

“ซอมพอก็ว่างั้นแหละ” เด็กสาวพยักหน้าเห็นด้วยทันที ถ้าจะเสี่ยงขนาดนี้สู้กลับไปกระทืบเท้าอรินต่อจะดีกว่า ทั้งกุมาริกากับซอมพอคิดว่าคงไม่มีอะไรแล้วก็เลยจะชวนกันกลับฐาน แต่เรื่องมันกลับไม่เป็นแบบนั้นเมื่อๆ กลุ่มชายที่เดินผ่านไปเมื่อครู่นี้ก็ย้อนกลับมา เหมือนกับว่าพวกมันไม่ได้จากไปจริงๆ เพียงแต่ไปแอบซ่อนตัวบ้างเพื่อล่อให้หญิงสาวทั้งสองคนเดินออกมาจากที่ซ่อน

“ออกมากันแล้วหรอ” ชายหนึ่งในเจ็ดคนที่ว่านี้ถามขึ้นเป็นภาษาไทย ในมือมีต้นว่านมหาปราบที่ซอมพอขุดเอาไว้เมื่อก่อนหน้านี้ด้วย คาดว่าพวกมันคงเห็นร่องรอยการขุดก็เลยดักรอ

กุมาริกาจับแขนซอมพอแน่นด้วยความกลัวชายร่างใหญ่ที่เข้ามารุมล้อม เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ตอนอยู่กรุงเทพฯ หรือตอนออกงานเธอจะมีการ์ดคอยคุ้มกันหรือบางทีกริชตพจน์ผู้เป็นลุงก็จะส่งลูกน้องมาคอยคุ้นกันเธอด้วย แต่นี่...ไม่มีการ์ด ไม่มีคนของลุงเธอซ้ำที่นี่ก็อยู่ไกลจากฐาน ต่อให้ร้องจนคอแตกก็คงไม่มีใครได้ยิน

“นี่มันนังหมอปรุงยาที่พวกเรากำลังตามหานี่” ชายอีกคนชี้มาทางซอมพอ แต่ก็ดูเหมือนชายคนที่เป็นลูกพี่จะสนใจมองแต่กุมาริกามากกว่าเพราะความสวยและความโด่งดัง ความสวยและโด่งดังของกุมาริกาไม่ได้มีแค่ในประเทศแต่ยังเป็นความโด่งดังระดับเอเชียจึงเป็นธรรมดาที่ใครๆ ต่างก็รู้จักเธอ

“ใช่ หมอปรุงยาที่นายต้องการตัวกับ...ดาราคนสวยว่ะ เห็นว่าเพิ่งประกาศว่ามีผัว บ้านก็รวยมากด้วยมีประโยชน์ทั้งคู่ คนหนึ่งเป็นหมอปรุงยาส่วนอีกคน...มีเงินมหาศาล ลากพวกมันกลับไปฝั่งนู้นให้หมด”

“อะไรนะ” เพราะคราวนี้พวกมันพูดเป็นภาษาไทยกุมาริกาเลยฟังเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้มีเวลาจะพูดอะไรอีกเมื่อชายกลุ่มนี้พยายามจะเข้ามาจับเธอกับซอมพอ

“อย่าเข้ามานะเว้ย!!!” ซอมพอดึงกุมาริกามาหลบด้านหลังแล้วเอาหน้าไม้เล็งไปที่พวกมันแต่ละคน แม้จะกลัวแทบตายแต่ก็ทำใจสู้ เคยแต่ล่าหมูป่า ยิงหมูป่าแต่ซอมพอก็ไม่เคยยิงคนมาก่อน

“มือสั่นเชียวนะหมอ!” ชายทั้งเจ็ดคนนี้หัวเราะเยาะลั่นอย่างไม่เกรงกลัวต่อหน้าไม้ซ้ำยังเดินเข้ามาจะจับซอมพอกับกุมาริกาให้ได้ ด้วยความที่ไม่เคยยิงคนและมือก็สั่นทำให้หน้าไม้ของซอมพอพลาดเป้าไปปักเข้ากับต้นไม้แทน

“ซอมพอ เราจะทำยังไงดี”

“ก็คงต้องวิ่งป่าราบแล้วล่ะ” ซอมพอตอบกุมาริกาแล้วใช้หน้าไม้หวดชายคนแรกที่เข้ามาหา เช่นเดียวกับที่กุมาริกาปาตะกร้าขิงใส่คนร้ายแล้วเอาเสียมเล็กๆ หวดใส่คนร้ายแบบเอาตายก่อนที่ซอมพอจะคว้ามือของเธอแล้วพาวิ่งหนี

“ไปเร็วคุณน้ำเมย!!!” เด็กสาวร้องบอกแล้วจับมือกุมาริกาเอาไว้แน่นขณะวิ่งหนีไปด้วยกัน กุมาริกาเองก็พยายามวิ่งตามให้เร็วที่สุด ดีว่าที่ผ่านมาเธอฝึกวิชาทหารพรานและออกกำลังกายกับผู้กองกรินทร์ทุกวันเธอก็เลยมีความคล่องตัวมากในการหลบหนี อีกทั้งเคยฝึกคิวบู้จากการถ่ายละครมามาก แม้จะใช้ในชีวิตจริงไม่ได้แต่ก็พอมีทักษะอยู่บ้าง

ตุ๊บ!

“โอ๊ย!” ซอมพอกลิ้งไปกับพื้นเมื่อสะดุดรากไม้เข้าจนกุมาริกาต้องวิ่งกลับมาหา “คุณน้ำเมยหนีไปก่อนไม่ต้องห่วงซอมพอ”

“ไม่ได้ รีบๆ ลุกขึ้นมา” ยังไงก็ต้องรอดไปด้วยกัน ตอนนี้กุมาริกาไม่ได้คิดหรอกว่าซอมพอคือคนที่เข้ามาแย่งความรักของเธอไป ไม่ว่าซอมพอจะเป็นใครเธอก็จะช่วยอย่างน้อยซอมพอก็ไม่ได้คิดร้ายกับเธอเลย “เร็วๆ เข้าพวกมันตามมาแล้ว” กุมาริกาฉุดซอมพอให้ออกวิ่งไปด้วยกันเด็กสาวจึงฮึดสู้แล้ววิ่งต่อไป แม้จะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่กุมาริกากับซอมพอก็วิ่งเร็วกว่าที่คิดทำให้คนร้ายที่วิ่งตามมาเริ่มไม่พอใจแล้วชักปืนออกมา

ปัง!!! ปัง!!!

เมื่อมีซอมพออยู่เป็นเพื่อนผู้กองกรินทร์ก็วางใจคิดว่าป่านนี้กุมาริกากับซอมพออาจจะอยู่ด้วยกันตามประสาสาวๆ เช้านี้เขาก็เลยทำงานตามปกติ เร่งเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อนออกลาดตระเวนในวันพรุ่งนี้แล้วระหว่างที่เขาออกลาดตระเวนเขาจะให้ซอมพอมาอยู่เป็นเพื่อนกุมาริกา

“แหม ผมก็อยากไปลาดตระเวนกับพี่เหมือนกันนะพี่ซีล รอบนี้พี่รีคอนก็ไปด้วย” อรินว่าขณะเดินเข้ามาในโรงครัวกับผู้กองกรินทร์ ผู้หมวดเขมทัต จ่าปกรณ์และหมออาทิตย์เมื่อถึงเวลาพักกลางวันแล้ว ถ้าวันไหนไม่ได้กินข้าวอยู่กับกุมาริกาที่บ้านพักผู้กองกรินทร์ก็จะมากินข้าวที่โรงครัว บ่อยครั้งที่กุมาริกาจะมาด้วยเพราะถึงเขาจะเป็นผู้บังคับบัญชาฐานแห่งนี้แต่เขาก็ไม่อยากถือยศถือตำแหน่ง เขามักจะอยู่เป็นส่วนหนึ่งกับลูกน้องทุกคนเสมอเพราะทุกคนที่นี่คือพี่น้องร่วมตายของกันและกัน

“ไม่ไปแหละดีแล้วจะได้อยู่กับซอมพอ”

“พูดถึงยัยเด็กนี่แล้วยังปวดเท้าไม่หาย ไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา” อรินกระแทกตัวนั่งลงบนม้านั่งอย่างหงุดหงิดเรื่องที่ถูกซอมพอกระทืบเท้า จะหึงพี่ชายเขาแล้วมากระทืบเขาแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน แล้วทำไมต้องมาหึงพี่ชายเขาด้วย

“ก็ใครใช้ให้แกปากเสียก่อนล่ะ แกไปชมน้ำเมยต่อหน้าเขาเขาเลยรับไม่ได้” ผู้กองกรินทร์ว่ายิ้มๆ

“ผมไปปากเสียอะไร ผมก็แค่ชมคุณน้ำเมยว่าเขาใส่ชุดม้งแล้วสวยมาก ผมชมดารามันเรื่องปกตินะพี่ยัยเด็กนั่นจะมาดีดดิ้นทำไม”

“ซอมพอเขาไม่ได้มองว่าแกชมดาราแต่เขามองว่าแกกำลังชมผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเขา ซอมพอเขาเป็นม้งแต่แกดันไปบอกว่าน้ำเมยเป็นสาวม้งที่สวยที่สุดเท่าที่แกเคยเห็นมา แกเล่นชมน้ำเมยต่อหน้าสาวม้งตัวจริงซอมพอเขาก็เลยโกรธแกไง”

“แล้วยัยเด็กนั่นจะมาสนใจทำไม ผมชมใครมันก็เรื่องของผมสิ”

“ก็ซอมพอเขาหึงแกไงไอ้อริน ไอ้หมอความรู้สึกช้า!!!” พอผู้กองกรินทร์พูดเสียงดังฟังชัดจนได้ยินไปทั้งโรงครัวอรินก็อ้าปากค้างในทันที หมออาทิตย์ ผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์พากับแอบหัวเราะหุๆๆ ก็สงสัยกันมานานแล้วว่าคู่นี้ต้องมีอะไรแต่ก็ไม่คิดว่าผู้กองกรินทร์จะเป็นคนยืนยันด้วยตัวเองแบบนี้

“พะ...พี่ว่าอะไรนะพี่ซีล”

“ซอมพอเขาชอบแก เขาหึงแกแกได้ยินมั้ยแล้วแกเองก็ชอบเขาด้วย”

“ผมไม่ได้ชอบซอมพอ”

“มึงไม่ได้ชอบซอมพอแต่มึงรักซอมพอ”

ฮิ้วววว เกิดเสียงโห่เสียงแซวดังขึ้นในโรงครัวเมื่อผู้กองกรินทร์เปิดตัวว่าที่น้องสะใภ้แล้ว อรินยังคงทำหน้าอึ้งอยู่กับที่จนหมออาทิตย์ต้องช่วยตบหน้าผากเรียกสติรุ่นน้องของตัวเอง เขาเองก็คิดแบบเดียวกับผู้กองกรินทร์ อรินชอบซอมพอจริงๆ เขาดูจะโอ๋จะห่วงใยแต่ซอมพอเสมอเพียงแต่ที่ผ่านมาอรินไม่ได้เริ่มรักซอมพอตั้งแต่แรก เขาเห็นเธอเป็นลูกหมอป่าน้อยที่น่ารักมาโดยตลอด แต่เพราะความใกล้ชิดและความน่ารักของซอมพอคุณหมอที่เคยหัวใจด้านชาก็เลยหวั่นไหวหลงรักลูกหมาป่าน้อยของตัวเอง

“หมอๆๆ หมอหูแดงมากเลยนะรู้ตัวมั้ย” ไม่ใช่แค่หูที่แดง แม้แต่หน้าของอรินก็ยังแดงไปด้วยจนจ่าปกรณ์ต้องร้องแซว อรินยกมือขึ้นมาจับหูตัวเอง รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เขามีโอกาสที่จะปฏิเสธหรือพูดแก้ตัวแต่ทว่า...เขากลับไม่อยากพูด หัวใจของเขายังคงเต้นตูมๆ ตั้งแต่ที่ผู้กองกรินทร์บอกเขาแล้วว่าซอมพอชอบเขา ลูกหมาป่าน้อยที่เขาเลี้ยงมาเธอไม่ได้ชอบผู้กองกรินทร์แล้วแต่ว่าเธอ...ชอบเขา

ปัง!!! ปัง!!!

เสียงปืนที่ดังแว่วมาจากในป่าทำให้ทุกคนที่อยู่ในโรงครัวพากันเงียบไปทันที และพอเงียบแล้วก็ยังได้ยินเสียงปืนดังมาอีกหลายนัด มันไม่ใช่เสียงปืนจากฐานแต่เป็นเสียงปืนจากในป่าที่อยู่ไกลออกไปพอควร ผู้กองกรินทร์รีบมองหากุมาริกาทันทีเพราะนี่ก็เที่ยงแล้วแต่เธอยังไม่มาที่โรงครัวเลย

“มีใครเห็นน้ำเมยกับซอมพอบ้าง” ไม่ถามเปล่าแต่ผู้กองกรินทร์ยังลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารด้วย ถ้าเขายังไม่เห็นกุมาริกาเขากินข้าวไม่ลงหรอก

“อ้าว นี่คุณน้ำเมยกับซอมพอยังไม่กลับมาอีกหรอครับ” จ่าชาติรีบวิ่งเข้ามาหาเพราะเขาคิดว่าทั้งสองสาวน่าจะพากันกลับมาแล้ว

“กลับมา...หมายความว่ายังไงจ่า น้ำเมยกับซอมพอไปไหน”

“คุณน้ำเมยบอกผมว่าอยากไปเดินเล่นในป่าครับก็เลยให้ซอมพอพาไป แล้ว...เออ...แล้วป่าที่ทั้งสองคนไปก็เป็นทางเดียวกับที่มีเสียงปืนด้วยครับ”

“อะไรนะ!!! บ้าเอ๊ย!!!” ผู้กองกรินทร์สบถออกมาอย่างหัวเสียแล้วรีบวิ่งไปที่อาคารอำนวยการเพื่อหยิบปืนโดยมีอรินวิ่งตามไปติดๆ เขาโยนปืนอีกกระบอกให้น้องชายพร้อมกับเป้ใส่ของจำเป็นยามฉุกเฉินก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในป่าผู้หมวดเขมก็เลยพาอีกน้องอีกส่วนรีบตามออกไปเช่นกัน เพราะเท่าที่ฟังจากเสียงปืนมันไม่ใช่ปืนลูกซองแบบที่ชาวบ้านทั่วไปใช้แต่มันคือเสียงปืนที่เป็นอาวุธสงคราม แน่นอนว่าคงไม่ใช่เสียงปืนจากเจ้าหน้าที่หน่วยไหนหรอกเพราะถ้าเป็นเจ้าหน้าที่คงไม่ยิงปืนใส่ผู้หญิงแน่ๆ หรือว่า...กุมาริกากับซอมพออาจไปเจอกับคนร้ายเข้า

*****************************************************

เสียงปืนแบบนี้จะมีใครโดนยิงมั้ยน้อ อีพี่รีบๆ ไปช่วยน้อง น้องตกใจขวัญเสียหมดแล้ว

*********************

ปล.เหตุการณ์ครั้งนี้จะนำมาซึ่งฉาก NC ...........