51.แลกหัวใจกับชีวิต

ผู้กองกรินทร์รีบวิ่งมาตามเสียงปืนพร้อมกับอรินและลูกน้องจำนวนหนึ่งจนกระทั่งมาถึงชายป่ายังจุดที่เกิดเหตุเขาก็เห็นหน้าไม้ของซอมพอตกอยู่ ลูกดอกหน้าไม้ลูกหนึ่งปักอยู่บนต้นไม้คาดว่าซอมพอคงใช้ยิงป้องกันตัวและไม่ไกลกันนั้นก็มีตะกร้าใส่ขิงตกอยู่ด้วย ขิงและหัวว่านมหาปราบกระจายอยู่ตามพื้นดินรวมทั้งเสียมอันเล็ก ผู้กองกรินทร์กลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัวด้วยกลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายกับกุมาริกาแต่อีกใจก็โกรธเธอด้วย เขาเคยบอกเธอเป็นร้อยๆ ครั้งแล้วว่าห้ามเข้ามาเล่นในป่า ห้ามออกจากฐานแต่เธอก็ยังไม่ฟังเขาซ้ำยังชวนซอมพอให้ออกมาด้วยอีก ไม่รู้รึยังไงว่าตอนนี้ซอมพอกำลังตกอยู่ในอันตราย

“พี่ซีลพี่” อรินหยิบหน้าไม้ของซอมพอขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง เขาไม่น่าคลาดสายตาจากเธอเลย ถ้าเธอเป็นอะไรไปมันก็คือความผิดของเขาที่ไม่รู้จักดูแลเธอให้ดี พ่อกับแม่ของเธออุตส่าห์ฝากเธอไว้กับเขา

“อย่าเพิ่งคิดไปไกล ตรงนี้อยู่ห่างจากแม่น้ำเมยเยอะพวกมันคงยังไม่ทันได้จับน้ำเมยกับซอมพอข้ามฝั่งไปหรอก”

“ผมไม่ได้กลัวเรื่องนี้ แต่ผมกลัวว่า...คุณน้ำเมยสวยมาก ซอมพอก็น่ารัก”

“หุบปากอริน” ผู้กองกรินทร์รู้ว่าอรินหมายถึงอะไรและเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาพยายามจะไม่นึกถึงเพราะเขารู้ดีว่าไอ้พวกสารเลวนี่มันชอบทำอย่างไรกับผู้หญิง เขากับผู้กองกวินทร์เคยเห็นกับตามาแล้ว

“หมวด” เขาหันมาหาผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ที่นำกำลังลูกน้องตามมา ตอนนี้เขาต้องรีบตามหากุมาริกาให้เร็วที่สุด เขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด “หมวดกับจ่าเอาคนอ้อมป่าไปดูทางนู้นส่วนผมกับอรินจะไปทางนี้ กวาดดูพื้นที่ให้ละเอียดและก็เอาให้ตายอย่าปล่อยพวกมันเอาไว้”

“ครับ” ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์รับคำสั่งแล้วนำลูกน้องออกตามหากุมาริกาในทันทีผู้กองกรินทร์กับอรินพร้อมกับทหารพรานอีกสี่คนจึงรีบไปอีกทาง

“เงียบๆ นะ” กุมาริกายกนิ้วขึ้นแตะปากเมื่อเห็นซอมพอตัวสั่นน้ำตาร่วง เพราะเสียงปืนและการถูกไล่ยิงทำให้ซอมพอตกใจกลัวด้วยเคยเกือบถูกลักพาตัวมาก่อน

“ซอมพอกลัว” เด็กสาวว่าเสียงสั่นขณะที่หลบอยู่ในซอกหินกับกุมาริกาจนกุมาริกาต้องกอดเอาไว้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่กลัวแต่เธอก็กลัวจนตัวสั่นเหมือนกันเพียงแต่เธอมีสติมากกว่าเท่านั้น เธอเป็นนักแสดง การแสดงต้องใช้อารมณ์และตั้งสติให้มั่นคงและหนึ่งในวิชาทหารพรานที่เธอเรียนอยู่ก็มีสอนแบบนี้ด้วย ผู้กองกรินทร์เป็นคนสอนให้เธอเอง เขาบอกว่าต่อให้กลัวมากแค่ไหนก็ต้องมีสติ กุมาริกามองมือที่ฉ่ำไปด้วยเลือดของตัวเองเพราะตอนที่วิ่งหนีคนร้ายเมื่อก่อนหน้านี้เธอถูกกระสุนเฉี่ยวด้านข้างลำตัว ด้วยชุดของเธอเป็นสีดำซอมพอจึงไม่เห็นรอยเลือดที่ว่านี้

เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินวนไปมาผ่านซอกหินทำให้ทั้งสองคนยิ่งกลัว เสียงภาษาถิ่นที่กุมาริกาฟังไม่เข้าใจยิ่งทำให้คาดเดาอะไรไม่ออกตอนนี้เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะต้องตายแล้วไม่ได้เห็นหน้าผู้กองกรินทร์อีก เธอกลัวการพลัดพรากจากเขาและกลัวจะถูกจับตัวไป

“คุณน้ำเมย ซอมพอขอโทษ” เมื่อเสียงฝีเท้าที่เดินย่ำไปมาเงียบไปแล้วซอมพอก็พูดขึ้น “ซอมพอขอโทษที่ชวนคุณน้ำเมยเข้าป่ามาจนเจอเรื่องพวกนี้”

“ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอกซอมพออย่าโทษตัวเองเลย” กุมาริกาไม่คิดโทษซอมพอจริงๆ เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วพยายามจะติดต่อขอความช่วยเหลือจากผู้กองกรินทร์แต่ก็น่าเสียดายที่ตรงจุดนี้ไม่มีสัญญาณเลย

“ซอมพอ” เธอเรียกซอมพอด้วยน้ำเสียงแสนเศร้า “ถ้าฉันเป็นอะไรไปฝากบอกพี่ซีลด้วยนะว่าฉันรักเขามาก ฉันไม่อยากจากเขาไปไหนแต่ไม่ว่าฉันจะอยู่หรือตายฉันก็จะรักเขาตลอดไป”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิซอมพอกลัว...ฮะ” ซอมพอยิ่งน้ำตาร่วงมากกว่าเดิมเมื่อเห็นที่มือของกุมาริกามีเลือดและเหมือนจะมีแผลที่ด้านข้างตัวของเธอด้วย “คุณถูกยิง”

“แผลเล็กน้อยน่ะ” เห็นซอมพอร้องไห้กุมาริกาก็ไม่อยากทำให้ซอมพอต้องกลัวไปมากกว่านี้ แต่เพราะซอมพอเป็นห่วงกุมาริกาจึงได้คิดหาทางช่วย เด็กสาวพยายามหยุดร้องไห้แล้วค่อยๆ ออกมาจากซอกหินที่ซ่อนตัวอยู่ ตอนนี้บริเวณรอบๆ ไม่มีใครแล้วและเหมือนคนร้ายมันจะไปทางอื่นแล้วจริงๆ

“คุณน้ำเมย” ซอมพอเข้าไปช่วยประคองกุมาริกาออกมาแล้วมองหาสมุนไพรที่ต้องการ ตอนนี้กุมาริกาเจ็บที่แผลมากทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้แทบจะไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำ ซอมพอพาเธอเดินลัดป่าและมองหาพืชสมุนไพร กุมาริกาได้แต่แอบมองซอมพอแล้วยิ้มบางๆ ให้ ซอมพอดีกับเธอเหลือเกิน เป็นเด็กดีและเหมาะสมกับผู้กองกรินทร์

“นั่นไงเจอแล้ว” ซอมพอที่ไม่รู้ว่ากุมาริกาแอบคิดอะไรอยู่ค่อยๆ ประคองกุมาริกาไปนั่งลงข้างต้นไม้ใหญ่ก่อนจะวิ่งไปดึงเอาใบของต้นสาบเสือมากำใหญ่จากนั้นก็ขยี้ๆ ให้ละเอียดแล้วดึงเสื้อของกุมาริกาขึ้นจนได้เห็นบาดแผลบนผิวกายขาวๆ เรียบเนียนจากนั้นก็เอาใบสาบเสือที่ขยี้เมื่อกี้นี้มาพอกปิดบาดแผลเอาไว้เพื่อเป็นการห้ามเลือด

“ไว้ใจซอมพอนะ เรื่องยาเรื่องสมุนไพรซอมพอชำนาญมาก คุณน้ำเมยเจ็บแผลมากมั้ย” กุมาริกาพยักหน้าตอบ พอรู้อยู่เหมือนกันว่าใบสาบเสือช่วยห้ามเลือดและรักษาแผลสดได้แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้หายเจ็บนี่นา

“ซอมพอมีไอ้นี่ติดมือมา” ไอ้นี่ที่ว่าก็คือหัวของว่านมหาปราบที่เพิ่งขุดมานั่นเอง ซอมพอมีมีดด้ามเล็กๆ ติดมาด้วยก็เลยจัดการฝานหัวของว่านมหาปราบแล้วเอามาทารอบๆ แผลให้กับกุมาริกาด้วย “ตามหลักการแพทย์มันมีสารทำให้รู้สึกชา แต่คงไม่ทำให้หนังเหนียวอยู่ยงคงกระพันนะคะคุณน้ำเมย” กุมาริกาก็ไม่คิดว่ามันจะทำให้หนังเหนียวอยู่แล้วล่ะ ดีที่แค่โดนเฉี่ยวๆ เท่านั้น ตอนนี้เลือดของเธอเริ่มหยุดไหลแล้วและก็รู้สึกชาๆ ไม่ค่อยเจ็บแผลเหมือนก่อนหน้านี้ด้วย

“แล้วแบบนี้จะเป็นรอยแผลเป็นมั้ยเนี่ย”

“ไม่หรอก” กุมาริกาไม่กลัวเรื่องนี้หรอก แผลแค่นี้ศัลยกรรมตกแต่งนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่เป็นไรแล้ว

ทั้งสองคนมองไปรอบๆ ตัวอย่างระแวดระวังด้วยกลัวว่าคนร้ายจะย้อนกลับมาทางนี้อีก จากที่พวกมันพูดซอมพอรู้ดีว่าพวกมันกำลังต้องการตัวเธอแล้วท่าทางเหมือนจะกัดไม่ปล่อยด้วย ตอนนี้คือต้องรีบหาทางกลับไปที่ฐานก่อน เพราะความดื้อของเธอแท้ๆ ถึงทำให้กุมาริกาเจ็บตัวแล้วแบบนี้ผู้กองกรินทร์จะฆ่าเธอมั้ย อรินจะหักคอของเธอรึเปล่า

“ซอมพอจำทางกลับได้ เรารีบกลับไปที่ฐานกันเถอะนะ” เมื่อเห็นว่ากุมาริกาพร้อมเดินทางแล้วซอมพอก็เข้ามาประคองเธอเพื่อหาทางออกไปจากป่า กุมาริกาสามารถเดินได้คล่องขึ้นเมื่อฤทธิ์ของว่านมหาปราบทำให้รู้สึกชาและไม่เจ็บแผล แต่การเดินก็ยังต้องค่อยๆ ระวังอยู่ ซอมพอซึ้งใจที่กุมาริกาไม่ทิ้งเธอตอนที่วิ่งหนีคนร้ายเช่นเดียวกับกุมาริกาที่ซึ้งใจไม่ต่างกันเพราะซอมพอช่วยดูแลเธอเป็นอย่างดี

“...ซอมพอ ซอมพอรักพี่ซีลมั้ย”

“รักสิ” ผู้กองกรินทร์เดี๋ยวนี้ดูใจดีขึ้นแล้วก็ไม่ดุเธอเหมือนแต่ก่อน จะว่าไปซอมพอชอบเขาในบทบาทของพี่ชายแบบนี้นี่แหละ รู้สึกว่าความรักในแบบพี่ชายกับน้องสาวมันดูสบายใจดีแต่ถ้าให้เอามาเป็นผัวซอมพอคงไม่เอา มันรู้สึกขนลุกแปลกๆ และทำใจไม่ได้ด้วย “ผู้กองเป็นคนดี ใจดีกับซอมพอมาก”

“หรอ” กุมาริกายิ้มออกมาอย่างเศร้าๆ “งั้นซอมพอต้องรักพี่ซีลให้มากๆ นะ ดูแลเขาให้ดี”

“วางใจเถอะ ซอมพอจะดูแลผู้กองให้ดี” ต่างคนต่างก็เข้าใจไปคนละเรื่องและความเข้าใจผิดไปใหญ่โตก็ทำให้กุมาริกายิ่งขมขื่น

แม้ซอมพอบอกว่าจำทางได้แต่ก็ใช่ว่าจะได้เดินกลับฐานง่ายๆ เมื่อต้องคอยหลบคนร้ายเป็นพักๆ เพราะเมื่อยิ่งเดินกลับมาที่ทางด่านเดิมก็เหมือนคนร้ายจะยังไม่ถอดใจพวกมันยังคงตามหาทั้งสองคนอยู่ กุมาริกาบอกให้ซอมพอพาวิ่งหนีไปอีกทางแต่ซอมพอก็ทำแบบนั้นไม่ได้

“วิ่งมั่วไม่ได้แถวนี้ทางมันค่อนข้างชัน ถ้าวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือเราได้ตกลงไปในหุบเขาข้างล่างแน่ๆ ซอมพอเดินขึ้นเขาได้แต่ซอมพอปีนหน้าผาไม่เป็นหรอกนะยิ่งไม่มีอุปกรณ์ช่วยยิ่งแล้วใหญ่” จริงตามที่ซอมพอว่าเมื่อกุมาริกามองดูชัยภูมิรอบๆ ตัว จุดที่เธอกับซอมพออยู่เป็นทางลาด เมื่อเดินขึ้นไปจะเป็นทางกลับฐานแต่ในขณะเดียวกันเบื้องล่างก็เป็นหุบเขาสูงพอมองลงไปจะเห็นทั้งหน้าผาทั้งต้นไม้ที่ขึ้นรกราวกับป่าดงดิบ ไม่รู้ว่าจะมีอะไรอยู่ข้างล่างบ้าง

กุมาริกากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเมื่อหนทางหนีช่างมีน้อยนิด เธอละสายตาจากหุบเขาด้านล่างแล้วหันกลับมาหาซอมพอเพื่อจะหาทางกลับขึ้นไปบนเขาแต่คราวนี้โชคคงไม่เข้าข้างเธอกับซอมพออีกแล้วเมื่อกลุ่มคนร้ายเมื่อก่อนหน้านี้ได้เดินเข้ามาดักหน้าถึงสามคนพร้อมกับปืนในมือ สีหน้าของพวกมันทั้งเหี้ยมทั้งน่ากลัวจนกุมาริกากับซอมพอต้องถอยหลังอย่างอัตโนมัติ รอยยิ้มที่พวกมันแสยะจนเห็นฟันเหลืองๆ ดูสกปรกน่าขยะแขยง กลิ่นกายก็เหม็นสาบ สายตาของพวกมันยามที่มองกุมาริกาเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย จำได้ไม่เคยลืมกับฉากในละครและการถ่ายแบบของเธอ ทั้งตอนที่กุมาริกาแสดงภาพยนตร์แล้วมีฉากวาบหวิว ฉากเลิฟซีน แม้ว่าในเบื้องหลังจะมีการใช้นักแสดงแทนและมุมกล้องแต่คนที่ดูแค่เบื้องหน้ากลับเข้าใจว่าสิ่งที่เห็นคือกุมาริกาจริงๆ ไหนจะภาพการถ่ายแบบในแฟชั่นรับฤดูร้อนที่ผ่านมาของเธออีก ความสวยความเซ็กซี่ของเธอยังตราตรึงไม่หายและไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอตัวจริง นอกจากจะเป็นดาราดังแล้วบ้านก็ยังรวยอันดับหนึ่งของประเทศถ้าได้ตัวเธอมาก็มีแต่ได้กับได้ ได้ทั้งเมียสวยๆ แล้วยังจะได้เงินใช้สบายไปทั้งปีทั้งชาติอีก

“จะหนีให้เหนื่อยทำไม สู้ไปด้วยกันดีๆ ดีกว่าจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”

“ใครจะไปกับพวกแกฮะไอ้พวกบ้า อย่ามายุ่งกับพวกฉันนะ”

“อีนังหมอปากดี ถ้านายกูไม่ต้องการตัวมึงแบบเป็นๆ กูจะตบให้ตายมันตรงนี้นี่แหละ!” ว่าแล้วก็ทำท่าง้างฝ่ามือขึ้นขู่จนกุมาริกาต้องกอดซอมพอเอาไว้แน่นๆ ขณะถอยหนีทำให้คนร้ายทั้งสามคนเข้ามาฉุดดึงเธอกับซอมพอเข้าไปหา

“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน!!!” กุมาริกาทั้งดิ้นหนีทั้งข่วนทั้งตีคนร้ายที่เข้ามาจับตัว เช่นเดียวกับซอมพอที่ดิ้นหนีเหมือนกัน วิชาหมัดมวยที่ฝึกมาจากการถ่ายละครถูกนำออกมาใช้แต่ก็ไม่เป็นผล ในละครคนที่แสดงเป็นตัวร้ายจะต้องกระเด็นไปไกลทันทีที่ถูกเธอเตะแต่ในชีวิตจริง...นอกจากมันจะไม่กระเด็นแล้วเธอยังเจ็บขาอีกด้วย

“อีดารานี่ มึงอย่าทำให้กูโมโหไปมากกว่านี้นะ!!!”

เพี๊ยะ!!!

กุมาริกาถูกตบจนล้มฟุบไปกับพื้น แรงตบทำให้มึงงงจนจับทิศทางไม่ถูก เธอชาไปทั้งหน้าและสั่นไปทั้งตัวแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกตบก็ตาม เธอเคยถูกตบจริงๆ จากตอนเล่นละครแล้วตอนนั้นทิชากรก็เล่นเป็นนางร้ายที่ตบเธอด้วย หรือบางครั้งเพื่อความสมจริงของละครกุมาริกาก็ยอมทุ่มทุนให้ตบจริงๆ ก็มีแต่ในละครคนที่ตบเธอเป็นผู้หญิง นักแสดงด้วยกันย่อมผ่อนแรงเอาไว้เพื่อเซฟกันและกันแต่นี่...นี่มันแรงตบของผู้ชายตัวใหญ่กุมาริกาจึงลุกไม่ขึ้นได้แต่นั่งฟุบอยู่กับพื้นอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

“คุณน้ำเมย!!!” เสียงซอมพอกรีดร้องด้วยความเป็นห่วงเธอ ซอมพอพยายามจะเข้ามาช่วยเธอแต่ก็ถูกพวกมันจับเอาไว้แน่น แม้ว่าซอมพอจะอยู่ห่างกับเธอแค่เอื้อมมือแต่เสียงร้องเหมือนอยู่ไกลแสนไกล กุมาริกายังคงมึนงงไปหมดก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้น

ปัง!!! ปัง!!!

เสียงปืนดังมาจากอีกฟากของป่าทำให้คนร้ายที่เพิ่งตบกุมาริกาล้มตึงขาดใจตายในทันที คนร้ายอีกสองคนที่จับซอมพอเอาไว้พยายามจะยิงต่อสู้แต่เสียงปืนที่ดังมาจากทิศทางเดิมก็เร็วกว่าทำให้คนร้ายอีกสองคนถูกยิงและขาดใจตายคาที่ไปอีก กุมาริกาที่ยังไม่มีแรงจะช่วยเหลือตัวเองยังคงมึนงงลุกไม่ขึ้น ได้ยิ่งแต่เสียงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวของซอมพอเท่านั้น

“ผู้กอง!!! ผู้กองช่วยด้วย ช่วยซอมพอด้วย” ซอมพอร้องเรียกด้วยความเสียขวัญเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์กำลังวิ่งเข้ามาหาและเขาก็เป็นคนที่จัดการกับคนร้ายทั้งสามคนเมื่อกี้นี้ พอได้ยินซอมพอร้องเรียกหาผู้กองกรินทร์กุมาริกาก็พยายามมองตาม เธอกลัว...เธอกลัวและเจ็บเหลือเกิน เธออยากกอดเขา อยากเข้าไปหลบภัยอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“พี่ซีล...” กุมาริกาค่อยๆ พยุงตัวมองหาเขา กำลังจะเรียกหาเขาแต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเขากำลังวิ่งเข้ามาหาก่อนที่...ซอมพอจะวิ่งเข้าไปกอดเขาในเดี๋ยวนั้น

“ผู้กองช่วยด้วย ซอมพอกลัว”

กุมาริกาได้แต่นั่งมองน้ำตาอาบแก้มเมื่อเห็นซอมพอวิ่งเข้าไปกอดผู้กองกรินทร์และเขาก็กอดซอมพอตอบ ซอมพอกอดเขาแน่นด้วยความเสียขวัญและร้องไห้สะอึกสะอื้นจนกุมาริกาต้องเบือนหน้าหนี จากที่เธอน้ำตาร่วงเพราะความหวาดกลัวตอนนี้มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเสียใจและเจ็บปวด เธอกับซอมพออยู่ด้วยกันตรงนี้แต่เขากลับเลือกไปกอดซอมพอก่อน เพียงเท่านี้เธอก็รู้แล้วว่าใครสำคัญกับเขาที่สุด ถูกยิง ถูกคนร้ายตบยังไม่เจ็บเท่ากับตอนนี้เลย

ผู้กองกรินทร์พยายามแกะซอมพอออกเมื่อเธอยังกอดเขาแน่น ด้วยความหวาดกลัวและเสียขวัญทำให้ซอมพอกอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ผู้กองกรินทร์ปลอบก็แล้วโอ๋ก็แล้วแต่ซอมพอก็ยังตัวสั่นและร้องไห้ไม่หยุด คนที่เขาตั้งใจจะวิ่งเข้ามากอดก็คือกุมาริกา เขาจะเข้ามากอดเธอแต่ซอมพอก็พุ่งเข้ามาหาเขาเสียก่อน จะผลักซอมพอหนีซอมพอก็ตัวสั่นแรงมากและกลัวมากจริงๆ จนกระทั่งอรินกับทหารพรานอีกสี่คนที่เพิ่งตามเขามามาถึงผู้กองกรินทร์จึงต้องกวักมือเรียกให้อรินมารับเอาซอมพอไป

“ซอมพอ”

“คุณหมอ!” เมื่อเห็นอรินวิ่งเข้ามาหาซอมพอก็รีบผละออกจากผู้กองกรินทร์แล้วโผเข้าไปกอดอรินทันที เด็กสาวดีใจมากที่ผู้กองกรินทร์มาช่วยแต่ก็อุ่นใจมากกว่าเมื่อได้กอดอริน อยู่กับอรินแล้วซอมพอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นกว่าเดิม

“ขวัญเอ๊ยขวัญมา” อรินเองก็ใจหายไม่ต่างกันเขากอดโอ๋ซอมพอไว้แนบอก ห่วงก็แสนห่วงยัยเด็กดื้อของเขาเขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายรังแกเธออีกแล้ว

เมื่อซอมพอผละออกจากเขาแล้วผู้กองกรินทร์ก็เป็นอิสระ เขารีบเข้าไปหากุมาริกาทันทีเพราะตอนที่เขามาถึงที่นี่เขาเห็นเธอถูกคนร้ายตบอย่างแรงจนเธอล้มฟุบไปกับพื้น และเพราะไอ้สารเลวนั่นมันแตะต้องเธอเขาก็เลยฆ่ามันในทันที ไอ้สารเลวชาติชั่ว!!! มึงกล้าดียังไงมาแตะต้องเมียกู มึงมันสมควรตาย! เขาเดินข้ามศพคนร้ายที่ตบกุมาริกาไปราวกับมันเป็นแค่ซากเนื้อที่ไร้ค่า ผู้กองกรินทร์รีบเข้าไปหากุมาริกาแล้วจะประคองเอาเธอเข้ามากอดแต่กุมาริกากลับปัดมือของเขาออกแล้วหันมามองหน้าเขานิ่ง

อย่ามากอดเธอเลย...กุมาริกาได้แต่มองเขา ขยับปากพูดไม่ไหวเพราะแรงที่ตบทำให้เธอเจ็บร้าวไปทั้งใบหน้า สิ่งเดียวที่สื่อสารได้มีเพียงแค่สายตาที่เธอมองเขาอย่างตัดพ้อ ในเมื่อเขาเลือกซอมพอแล้วก็อย่ามาแบ่งเศษความรักให้เธอเลย

“อย่าดื้อน้ำเมย” ผู้กองกรินทร์พยายามจะกอดโอ๋เธอแต่กุมาริกาก็ปัดมือของเขาหนีไม่ยอมให้เขากอดง่ายๆ จนเขาต้องดุ

“ก็บอกว่าอย่าดื้อไง! ผมบอกอะไรไปคุณเคยฟังบ้างมั้ย ผมเคยบอกไม่ให้คุณเข้ามาในป่าแต่คุณก็ยังมา มาคนเดียวไม่พอยังใช้ให้ซอมพอพามาอีก คุณไม่รู้รึยังไงว่าซอมพอกำลังตกอยู่ในอันตราย คนร้ายพวกนี้มันกำลังตามล่าตัวซอมพออยู่!!!”

กุมาริกานิ่งอึ้งไปทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้ นี่เขา...เขาต่อว่าเธออย่างนั้นหรอ เธอไม่ได้เป็นคนอยากเข้ามาในป่าตั้งแต่แรกแต่ซอมพอต่างหากที่เป็นคนชวนเธอก่อน ซอมพอเป็นคนพาเธอมาที่นี่เองแล้วทำไมเขาถึงมากล่าวหาว่าเธอเป็นคนใช้ให้ซอมพอพามา แล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าซอมพอกำลังถูกคนร้ายตามล่าตัว ปกติเธอก็ไม่เคยยุ่งกับงานของเขา เธอไม่เคยยุ่งไม่เคยถามเว้นเสียแต่เขาจะเป็นคนบอกเธอเองแล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าซอมพอกำลังตกอยู่ในอันตราย จะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาจะห่วงใยซอมพอมากขนาดนี้

“...น้ำเมยขอโทษ” กุมาริกาพยายามพูดออกมาด้วยความช้ำใจ เธอขอโทษ เธอไม่ได้ตั้งใจเธอไม่รู้ว่าเขาจะรักและห่วงซอมพอมาก เธอขอโทษที่ทำให้คนรักของเขาต้องตกอยู่ในอันตราย เธอขอโทษจริงๆ

“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีก” ผู้กองกรินทร์บอกเธอก่อนจะวิทยุไปบอกผู้หมวดเขมทัตว่าตอนนี้เขาเจอตัวกุมาริกากับซอมพอแล้วให้ทีมของผู้หมวดเขมทัตหยุดการค้นหาได้ แต่ผู้หมวดเขมทัตกลับวิทยุกลับมาบอกเขาว่าตอนนี้มีคนร้ายอีกสี่คนที่ยังอยู่ในพื้นที่ให้เขากับทุกคนทางนี้ระวังตัวด้วย พอได้ยินแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็หันกลับมาทางกุมาริกาอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจดึงสร้อยเส้นหนึ่งออกจากคออย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย สร้อยที่ว่าเป็นเชือกเทียนถักสีดำพร้อมจี้เหล็กไหล พอดึงมันออกจากคอของตัวเองแล้วผู้กองกรินทร์ก็รีบเอามาใส่ให้กุมาริกาในทันที

ขอโทษนะเรนเจอร์ ทั้งๆ ที่พี่เคยรับปากกับแกเอาไว้แล้วว่าจะไม่ถอดสร้อยเส้นนี้ออกจากคออีกแต่ว่า...พี่ยอมให้น้ำเมยเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด น้ำเมยคือหัวใจคือชีวิตทั้งชีวิตของพี่ พี่เจ็บพี่ตายได้แต่น้ำเมยต้องห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด ผู้กองกรินทร์นึกถึงน้องชายเพราะผู้กองกวินทร์เคยขอร้องไม่ให้เขาถอดสร้อยเหล็กไหลออกจากคอ ทุกวันนี้ผู้กองกวินทร์ก็ยังคอยเช็กคอของเขาเสมอว่าเขายังคงใส่สร้อยเส้นนี้เอาไว้รึเปล่า

กุมาริกาไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำ เธอจำสร้อยเส้นนี้ได้เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยแอบเอาให้เธอแต่ผู้กองกวินทร์ก็มาขอคืนไปจากเธอเสียก่อน เธอจำได้ว่าสร้อยเส้นนี้มันสำคัญมากและมันจะสามารถคุ้มครองป้องกันอันตรายได้ ทำไมเขาถึงไม่เอาไปให้ซอมพอล่ะ ทำไมถึงไม่เอาไปให้คนที่เขารักในเมื่อเธอไม่ได้มีค่าอะไรกับเขาต่อให้เธอตายเขาก็คงไม่สนใจอยู่แล้วแล้วจะใส่สร้อยให้เธอทำไม กุมาริกาทั้งเจ็บตัวทั้งช้ำใจและสับสน ความรักที่เธอทุ่มเทให้กับเขามาบัดนี้เธอได้รู้แล้วว่าเขากำลังทุ่มมันทิ้ง ทุ่มทิ้งแบบเนียนๆ

“ทุกคนระวังตัวด้วย ยังมีพวกมันอีกสี่คนเดี๋ยวอีกซักพักทีมของหมวดเขมจะเข้ามาสมทบ” ผู้กองกรินทร์บอกกับทุกคน ทหารพรานลูกน้องเขาทั้งสี่คนจึงยกปืนขึ้นเพื่อเตรียมพร้อม ผู้กองกรินทร์หันไปมองทางอรินก็เห็นว่าเขากำลังกอดโอ๋ซอมพอไม่ยอมปล่อย เนี่ยนะแล้วบอกว่าไม่ได้ชอบซอมพอ อรินเอ๊ย! กอดลูกหมาป่าน้อยซะแน่นเลยนะแล้วลูกหมาป่าน้อยก็ดูท่าจะกลัวและเสียขวัญมากเสียด้วยเมื่อเธอตัวสั่นไม่หายและไม่ยอมให้อรินอยู่ห่างแม้แต่น้อย

“อริน ซอมพอไม่ได้เป็นอะไรมากใช่มั้ย” กับกุมาริกาเธอยังดูมีสติ แต่ซอมพอนั้นเหมือนคนขวัญกระเจิงหมดแล้วผู้กองกรินทร์กลัวว่าถ้าคนร้ายบุกมาอรินจะต่อสู้ไม่ถนัดเพราะต้องรับมือคนร้ายและโอ๋ลูกหมาป่าไปด้วย

“ร่างกายไม่ได้เป็นไรมากหรอกพี่ซีลแต่สภาพจิตใจ...คงเสียขวัญมาก”

กุมาริกาเบือนหน้าหนีอีกเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์ถามไถ่อาการของซอมพอจากอรินในขณะที่เธอเจ็บขนาดนี้เขากลับไม่ถามเธอสักคำว่าเจ็บมั้ย กลัวมั้ย พอเจอซอมพอเขาก็รีบวิ่งเข้ามากอดแต่กับเธอเขากลับต่อว่า กุมาริการีบเช็ดน้ำตาออก เมื่อร้องไห้เองก็ต้องเช็ดเองเพราะถ้าจะหวังรอให้เขาช่วยเช็ดให้ก็คงต้องรอต่อคิวจากซอมพอ เธออยากออกไปจากตรงนี้เหลือเกินเธอไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย

แม้จะเจ็บตัวแต่กุมาริกาก็พยายามจะลุกขึ้นเองจนผู้กองกรินทร์หันมาเห็นเขาจึงรีบเข้ามาช่วยกอดประคองเธอ รอยฝ่ามือแดงๆ ที่แก้มนวลของเธอทำให้เขารู้สึกเจ็บแทนราวกับถูกมีดกรีดอกและโทษตัวเองที่เขาดูแลเธอไม่ได้ เขาพูดอะไรกับเธอไม่ออกเพราะมันจุกแน่นอยู่ในอก ที่ต่อว่าเธอไปก็เพราะว่าเขาเป็นห่วงเธอ เขาเคยบอกเธอแล้วว่าอย่าออกไปจากฐานแต่เธอก็ยังดื้อ เธอไม่รู้รึยังไงว่าเธอมีความสำคัญกับเขามากแค่ไหนแล้วถ้าเธอเป็นอะไรมากกว่านี้เขาจะทนได้ยังไง ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกเลิกเธอ ไล่เธอออกไปจากชีวิตก็เพราะว่าเขาเป็นห่วงเธอ เขาเคยไล่เธอออกไปจากฐานก็เพราะว่าเขากลัวเธอได้รับอันตรายเมื่อต้องมาอยู่ในพื้นที่เสี่ยงแบบนี้และครั้งนี้เขาก็ต่อว่าเธอเพราะเธอทำให้เขาจะเป็นบ้า เขาเป็นห่วงเธอจนจะบ้าตายอยู่แล้วตั้งแต่ที่จ่าชาติบอกเขาว่าเธอให้ซอมพอพามาเดินเล่นในป่าจนเธอเกือบจะถูกคนร้ายจับตัวไป ภาพผู้หญิงที่ถูกทำร้ายในค่ายของต้าเส่งคืนนั้นมันยังติดตาเขาอยู่แล้วถ้าเขามาช่วยเธอไม่ทันจนเธอถูกพวกมันทำร้ายล่ะ...เขารักเธอ เขาห่วงใยเธอที่สุด เธอเป็นแก้วตาดวงใจของเขา ผู้กองกรินทร์มองมาที่รอยฝ่ามืออีกแล้วก็ต้องเบือนหน้าหนีกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเขารู้สึกแย่มากแค่ไหนและไม่อยากให้ใครต้องเห็นน้ำตา อ้อมแขนของเขากอดกุมาริกาเอาไว้แน่นและเขาจะไม่ให้เธอต้องเป็นอะไรอีก

ผู้กองกรินทร์กอดประคองกุมาริกาเอาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งส่วนอีกมือก็ถือปืน สายตาคมมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวังเพราะเมื่อครู่นี้ผู้หมวดเขมทัตวิทยุมาบอกเขาว่าคนร้ายอีกสี่คนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้และทีมของผู้หมวดเขมทัตก็กำลังไล่ต้อนอยู่

“ระวัง” เขาหันมาบอกเมื่อกุมาริกาสะดุดรากไม้จนเกือบจะล้มและหลุดออกไปจากอ้อมแขนของเขา พื้นที่ตรงนี้ทางค่อนข้างชันหากพลาดขึ้นมาอาจตกลงไปในหุบเขาด้านล่างได้

“ทิ้งศพพวกมันไว้นี่ก่อน ให้น้ำเมยกับซอมพอกลับฐานแล้วค่อยเข้ามาเคลียร์” ผู้กองกรินทร์บอกกับอรินเพราะตอนนี้เรื่องคนตายเอาไว้ก่อนเพราะคนเป็นสำคัญกว่า

“เสือจะไม่มาคาบไปกินก่อนหรอพี่”

“เสียงปืนดังสนั่นป่าขนาดนี้เสือคงหนีไปหมดแล้วล่ะ แต่ถ้าจะมีเสือมาคาบไปกินก็ช่างแม่งมัน ไอ้พวกสารเลว” บังอาจมาทำร้ายเมียของเขา ให้ตายแบบนี้ยังถือว่าตายสบายด้วยซ้ำ ใจจริงเขาอยากจะทรมานพวกมันให้หนักก่อนตายเสียอีก ผู้กองกรินทร์บอกให้ทุกคนตรงกลับไปที่ฐาน แต่เดินออกไปจากจุดนี้ได้ยังไม่ทันไรเขาก็ต้องยกมือขึ้นสั่งให้ทุกคนหยุดเมื่อความหูไวตาไวของเขามันทำให้เขารู้สึกถึงการเคลื่อนไหวเบื้องหน้า เขาดึงกุมาริกามาหลบอยู่ด้านหลังแล้วใช้ทั้งสองมือเล็งปืนไปที่พุ่มไม้ด้านหน้า

“หมอบ!!!”

ปัง!!!

พอสั่งให้ทุกคนหมอบแล้วผู้กองกรินทร์ก็ลั่นไกปืนขึ้นมาอีกก่อนที่ร่างของชายคนหนึ่งจะกลิ้งออกมาจากพุ่มไม้แล้วแน่นิ่งขาดใจตาย อรินเห็นดังนั้นก็รีบดึงซอมพอที่ยังเสียขวัญอยู่ให้ไปหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่เช่นเดียวกับที่ผู้กองกรินทร์ก็ดึงกุมาริกาไปหลบอยู่ที่ต้นไม่อีกต้นด้วย เมื่อคนร้ายรายนั้นถูกเขาเล่นงานพวกที่ซุ่มอยู่และคาดว่าน่าจะมีสามคนก็ยิงสวนมาแบบรัวๆ ทำให้ทุกคนต้องรีบหลบ คนร้ายพร้อมที่จะสู้ตายเมื่อจวนตัวเพราะด้านหลังก็มีทีมของผู้หมวดเขมทัตต้อนมาแล้วด้านหน้าก็ยังเป็นทีมของผู้กองกรินทร์อีก

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

เสียงปืนดังสนั่นป่าอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าผู้กองกรินทร์มีฝีมือที่ดีมากคนร้ายก็ไม่กล้าประมาทและระวังตัวเป็นพิเศษทำให้การปะทะกันครั้งนี้ค่อนข้างใช้เวลาอีกทั้งคนร้ายยังอยู่ในที่ซ่อนผู้กองกรินทร์จึงหาจุดยิงได้ยาก

กุมาริกาตกใจกลัวกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น เธอได้แต่มองผู้กองกรินทร์ยิงตอบโต้คนร้ายอย่างอึ้งๆ สีหน้าและแววตาของเขาตอนนี้ดูน่ากลัวมากและเขาก็เพิ่งฆ่าคนตายต่อหน้าต่อตาเธอรวมๆ แล้วตอนนี้ก็สี่ศพ เธอไม่ได้กลัวหรือรังเกียจเขาเพราะเข้าใจในหน้าที่ของเขาดี ถ้าเขาไม่ฆ่าพวกมันพวกมันก็จะเป็นฝ่ายฆ่าทุกคน ที่เธอมองผู้กองกรินทร์แบบนี้ก็เป็นเพราะว่าเธอห่วงเขา เธอกลัวว่ากระสุนของคนร้ายจะโดนเขาเข้า

“คุณหลบอยู่นี่นะอย่าออกมา ผมจะเข้าไปเล่นงานมัน”

“พี่ซีล...” กุมาริกาจะร้องตามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเขาวิ่งออกไปจากที่ซ่อนพร้อมกับร้องบอกให้อรินช่วยยิงคุ้มกันให้ ซึ่งแม้แต่อรินเองกุมาริกาก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะมีมุมแบบนี้ด้วย ปกติเห็นเป็นหมอหน้าตี๋สุดหล่อที่ค่อนข้างอารมณ์ดี อบอุ่นและอ่อนโยนแต่พอได้จับปืนเข้าเขาก็มีมุมโหดอยู่พอตัว

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

คราวนี้เป็นเสียงปืนของผู้กองกรินทร์ที่เป็นฝ่ายยิงเข้าใส่บ้าง ไม่ว่าพวกมันจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนเขาก็จะยิงกดดันให้พวกมันโผล่หัวออกมาให้ได้ เขาค่อยๆ เข้าไปใกล้ยังจุดที่พวกมันซ่อนตัวโดยมีอรินกับทหารพรานอีกสี่คนยิงคุ้มกันให้ตลอดและพอรู้จุดที่คนร้ายสาดกระสุนออกมาผู้กองกรินทร์ก็ไม่รอช้ายกปืนขึ้นเล็งไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งมีมือของคนร้ายยื่นออกมาเพื่อยิงพวกเขา

ปัง! ปัง!

เสียงปืนนัดแรกคือผู้กองกรินทร์ยิงเข้าที่มือของมันที่ยื่นออกมาทำให้คนร้ายได้รับบาดเจ็บจนปืนร่วงก่อนจะล้มลงนอนชักดิ้นชักงอแต่ก็ยังจะพยายามหยิบปืนพกสั้นอีกกระบอกมายิงผู้กองกรินทร์ตอบ อรินที่เห็นดังนั้นก็เลยต้องจัดการเก็บมันโดยยิงแสกหน้าจนคนร้ายแน่นิ่งไป พอคนร้ายรายนี้ตายเสียงปืนก็สงบลงเหมือนคนร้ายจะถึงทางตันแล้ว

“ออกมา!!!” เสียงของผู้กองกรินทร์แผดขึ้นเพื่อสั่งให้คนร้ายยอมมอบตัว ถ้าไม่ออกมาแต่โดยดีแล้วคิดสู้ก็จงอยู่เป็นผีเฝ้าป่าที่นี่แหละ “ถ้าไม่อยากตายก็ออกมา!!!” สิ้นคำสั่งก็มีชายสองคนยอมเดินออกมาจากที่ซ่อนพร้อมกับยกมือขึ้นคล้ายกับยอมจำนน

“วางอาวุธลง” ผู้กองกรินทร์สั่งเสียงเหี้ยมโดยที่เขายังเล็งปืนเข้าใส่พวกมันอยู่ พวกมันจึงยอมวางปืนลงตามที่ว่าซึ่งคนร้ายสองรายนี้คนหนึ่งก็คือตัวลูกพี่พวกมัน แม้จะยอมออกมาจำนนแต่สีหน้าและแววตาก็ยังแข็งกระด้างอย่างไม่น่าไว้ใจจนอรินกับทหารพรานอีกสี่คนต้องถือปืนเดินเข้าไปหา กุมาริกาเห็นดังนั้นก็ค่อยๆ เข้าไปหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้อีกต้นในระยะที่ใกล้กับผู้กองกรินทร์มากขึ้น หัวใจของเธอเจ็บช้ำเหมือนคนหมดหวังและขาดกำลังใจแต่ด้วยความรักอันมากมายที่เธอมีต่อเขาเธอก็ยังหวังจะให้เขาปลอดภัยและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็จะยังอยู่ข้างๆ เขาแบบนี้

“ไปใส่กุญแจมือพวกมัน” ผู้กองกรินทร์พยักหน้าบอกกับลูกน้องเมื่อเขาสั่งให้คนร้ายนั่งคุกเข่าลงแล้วประสานมือเอาไว้ที่ศีรษะ ทหารพรานสองคนจึงลดปืนในมือลงแล้วจะเข้าไปล็อกตัวคนร้ายทั้งสองเอาไว้โดยที่ผู้กองกรินทร์ อรินและทหารพรานอีกสองคนยังคงเล็งปืนเข้าใส่คนร้ายอยู่ ชายคนที่เป็นลูกพี่ของกลุ่มคนร้ายมองหน้าผู้กองกรินทร์อย่างอาฆาต มันรู้สึกว่ากลิ่นกายหอมๆ ของผู้กองกรินทร์ช่างเหมือนกับกลิ่นหอมที่กายของดาราคนนั้น อ้อใช่แล้ว เขาจำได้แล้วแท้ที่จริงข่าวการเปิดตัวคนรักของดาราดังที่เป็นข่าวอยู่ในขณะนี้ก็คือไอ้ทหารพรานคนนี้นี่เอง เหมือนมันจะมีภาพหลุดออกมาให้ทุกคนได้เห็นและรู้ประวัติแล้ว ไอ้หมอนี่...เป็นลูกหลานคนใหญ่คนโต เป็นลูกชายแม่ทัพภาคที่ 4 ที่มีกำลังทหารในมือมากที่สุดแล้วพ่อบุญธรรมก็เป็นถึง ผบ.ทบ. ไหนจะปู่กับย่าของมันอีก หึ! แบบนี้ก็สนุกแล้วสิ

แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อหัวหน้ากลุ่มคนร้ายที่กำลังจะถูกใส่กุญแจมือเกิดเล่นตุกติก มันใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบทหารพรานลูกน้องของผู้กองกรินทร์จนล้มเซไปด้านหนึ่งแล้วชักปืนพกสั้นที่ซ่อนเอาไว้ยิงไปที่ผู้กองกรินทร์ในเดี๋ยวนั้น

ปัง!!! ปัง!!!

กระสุนทั้งสองนัดที่ต้องโดนผู้กองกรินทร์เต็มๆ กลับพลาดเป้าเมื่อมีใครคนหนึ่งวิ่งเข้ามาขวางทางปืนเอาไว้ ผู้กองกรินทร์เหมือนหัวใจสลายลงไปตรงนั้นเมื่อเห็นกุมาริกาวิ่งเข้ามาหาเขาแล้วกางมือออกเพื่อขวางกระสุนของคนร้ายไว้กระสุนทั้งสองนัดเลยพุ่งเข้าใส่หน้าท้องและอกของเธอเต็มๆ

“น้ำเมย...ไม่!!!” ผู้กองกรินทร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห็นกุมาริกาค่อยๆ ซวนเซและเสียหลักจะพลัดตกลงไปในหุบเขาด้านล่างเขาก็เลยรีบคว้าตัวเธอเอาไว้ทำให้เขาซวนเซพลัดตกลงไปกับเธอ ด้วยป่าแถบนี้เป็นทางลาดชันทั้งสองร่างก็เลยกลิ้งลงไปตามแรงโน้มถ่วง

“พี่ซีล!!!” อรินจะเข้ามาช่วยพี่ชายก็ไม่ทัน เหตุการณ์ทุกอย่างมันเร็วมากคนร้ายก็เลยจะเล็งปืนมาที่เขาอีกคน

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

โชคดีว่าทีมของผู้หมวดเขมทัตเข้ามาทันได้เห็นเหตุการณ์เสียก่อน เขารีบยกปืนขึ้นเหนี่ยวไกแล้วยิงใส่คนร้ายทั้งสองจนร่างพรุนก่อนที่พวกมันจะทันได้ทำร้ายใครอีก

“ผู้กอง!!!” ผู้หมวดหนุ่มเห็นอรินพยายามจะวิ่งไปตามหาพี่ชายเขาก็ไม่รอช้ารีบตามไปช่วยอีกคน แม้เส้นทางตรงนี้จะลาดชันแต่บางช่วงก็เห็นหน้าผา เขากลัวเหลือเกินว่าเจ้านายที่เขาเคารพจะเป็นอะไรไปและนับถือหัวใจของกุมาริกามากที่เธอใจเด็ดวิ่งเข้ามาบังกระสุนให้คนรักแบบนี้ ถ้าเธอกับผู้กองของเขารอดกลับมาได้เขาจะยกให้เธอเป็นนายหญิงของผู้กองกรินทร์เลยแต่ว่า...ปาฏิหาริย์มันจะมีจริงมั้ยเพราะเธอถูกยิงเข้าที่ลำตัวตรงจุดตาย

ไม่รู้ว่าด้วยโชคช่วยหรือยังไม่ถึงคราวเคราะห์เมื่อผู้กองกรินทร์ไม่ได้รับบาดเจ็บหนักจากเหตุการณ์ครั้งนี้ นอกจากบาดแผลถลอกและโดนขีดข่วนจากกิ่งไม้ ตอไม้หรือก้อนหินเขาก็แทบไม่เป็นอะไรเลย เขาค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกเพราะตอนที่พลัดตกลงมาเขากอดเอาตัวป้องกุมาริกาเอาไว้และตอนนี้เธอก็หมดสติอยู่ในอ้อมกอดของเขา หยดน้ำตาลูกผู้ชายร่วงรินขณะค่อยๆ ประคองร่างของเธอเข้ามากอดแล้วร้องไห้อย่างไม่อายฟ้าดินเมื่อนึกถึงตอนที่เธอเข้ามาบังกระสุนให้กับเขา ทั้งๆ ที่เธอก็รู้ว่าเธอต้องตายแน่ๆ แต่เธอก็ยัง...

“น้ำเมย คนดีของพี่...” เขาผละเธอออกเพื่อสำรวจดูว่าเธอเป็นอะไรมากมั้ยแล้วพยายามจะหาร่องรอยกระสุนปืนที่ตัวเธอ...ไม่มี...ไม่มีรอยกระสุน ผู้กองกรินทร์มองมาที่สร้อยจี้เหล็กไหลที่เขาเพิ่งใส่ให้เธอเมื่อก่อนหน้านี้ เขาเชื่อสนิทใจแล้วจริงๆ ว่าสร้อยเส้นนี้มันศักดิ์สิทธิ์มากแค่ไหนและเพราะสร้อยเส้นนี้คนรักของเขาถึงยังอยู่ หัวใจทั้งดวงของเขายังไม่ถึงขั้นแตกสลาย ผู้กองกรินทร์ค่อยๆ ดึงเสื้อของกุมาริกาขึ้นอีกเพื่อดูให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ และเขาก็เห็นเพียงแต่รอยช้ำจางๆ ของหัวกระสุนที่บริเวณหน้าท้องและกลางอกของเธอ นี่มัน...มันเป็นจุดตายเลยนะ ถ้าเธอไม่ได้ใส่สร้อยของเขาเอาไว้เขาคงต้องเสียเธอไปแล้วแน่ๆ

“ฮะ...” แล้วรอยนี่มันอะไร ผู้กองกรินทร์เพิ่งเห็นรอยแผลที่ข้างตัวเธอ มันเป็นรอยแผลน่ากลัวและมีเลือดซึมออกมา รอบๆ บาดแผลมีเศษของใบสาบเสือ นี่เธอถูกยิงมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้อีกหรอ

“น้ำเมย น้ำเมยได้ยินพี่มั้ย น้ำเมย...” เขาพยายามเขย่าตัวเธอเบาๆ แต่กุมาริกาก็ยังแน่นิ่ง ลมหายใจของเธอและเสียงหัวใจที่ยังเต้นอยู่บอกให้เขารู้ว่าเธอยังอยู่กับเขาตรงนี้ ผู้กองกรินทร์มองไปรอบๆ ตัวก็เห็นว่าตอนนี้เขาตกลงมาจนถึงหุบเขาด้านล่างแล้ว รอบๆ ตัวเขาเป็นป่าทึบ เหนือยอดไม้สูงเขาเห็นภูเขาที่โอบล้อมหุบนี้เอาไว้และด้วยอยู่ในหุบทำให้แสงแดดสาดส่องลงมาได้เพียงน้อยนิด ไหนจะมีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมซึ่งแต่ละต้นก็พยายามยืดลำต้นขึ้นเพื่อรับแสง ตอนที่เขาตกลงมาเขาหมดสติอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะรู้สึกตัวก็จวนจะเย็นมากแล้ว ยิ่งอยู่ในหุบเขาแบบนี้รอบๆ ตัวก็ยิ่งมืดเร็วเขาคงพากุมาริกาออกไปจากที่นี่ตอนนี้ไม่ได้ โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณวิทยุก็เหมือนจะหล่นหายทางที่ดีเขาควรหาที่พักชั่วคราวแล้วรอให้เธอฟื้นก่อนแล้วค่อยหาทางขึ้นไปจากหุบเขา ผู้กองกรินทร์ยื่นมือไปคว้าปืนที่ตกอยู่ใกล้ๆ มาสะพายส่วนเป้ของเขายังคงอยู่บนหลัง เขาช้อนกุมาริกาขึ้นมาอุ้มอย่างทะนุถนอมกอดเธอไว้แนบอกก่อนจะพาเธอเดินเข้าสู่ผืนป่าในหุบเขาเบื้องหน้า

ริมธารน้ำเล็กๆ มีลานหินที่พอใช้เป็นจุดพักแรมได้ พื้นลานหินเย็นเฉียบด้วยอยู่ในหุบเขาที่ล้อมรอบด้วยภูเขาและโดนแสงแดดแค่รำไร ทากดูดเลือดมีให้เห็นเป็นธรรมดาของพื้นแต่เพียงแค่ผู้กองกรินทร์ก้าวเดินเข้ามาบนลานหินเหล่าทากดูดเลือดก็หนีหายไป ผู้กองกรินทร์ค่อยๆ ว่างกุมาริกาลงนอนแล้วถอดเสื้อเครื่องแบบทหารของเขามาคลุมกายเธอเอาไว้เพราะกลิ่นกายของเขาที่ติดอยู่กับเสื้อมันจะทำให้ไม่มีสัตว์ใดๆ เข้ามาทำร้ายเธอ จากนั้นเขาก็รีบไปเก็บฟืนสำหรับก่อไฟในคืนนี้เพราะคิดว่าคืนนี้คงจะหนาวจัดแน่ๆ และกองไฟก็น่าจะช่วยป้องกันไม่ให้มีสัตว์ป่าเข้ามาใกล้ยังจุดพักแรม

กองไฟถูกก่อขึ้นด้วยความชำนาญของคนเป็นทหารพรานที่กินนอนอยู่กลางป่าเป็นประจำซึ่งกว่าจะเก็บฟืนและก่อไฟเสร็จท้องฟ้าและผืนป่าก็มืดมิดแล้ว ผู้กองกรินทร์ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่อยู่ในเป้ของเขามาชุบน้ำแล้วเช็ดตัวให้กับกุมาริกาจากนั้นก็ใช้ยาทาแผลที่ติดมาทาตรงรอยถูกยิงข้างลำตัว น้ำตาของเขาเอ่อคลอทั้งห่วงใยทั้งสงสารกุมาริกา

“ทั้งๆ ที่พี่ดูแลน้ำเมยได้ไม่ดีพอแต่น้ำเมยก็ยังรักพี่แล้วยัง...สละชีวิตของตัวเองให้พี่อีก ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะเด็กโง่ พี่ไม่ได้อยากได้ชีวิตของน้ำเมย ไม่อยากให้น้ำเมยต้องมาเจ็บตัวแต่พี่อยากให้น้ำเมยมีชีวิตต่อไปแล้วอยู่กับพี่” เขากุมมือนุ่มๆ แล้วซบหน้าลงกับมือของเธอ โทษตัวเองที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัวแบบนี้

สายลมหนาวที่โบกโชยมาพาให้ไอน้ำค้างที่เกาะตัวอยู่บนยอดไม้ร่วงพรูลงมาบนผืนผ้าฟลายชีทที่ผู้กองกรินทร์ขึงเอาไว้ เพราะมักเจอกับสถานการณ์ฉุกเฉินอยู่บ่อยๆ เขาจึงต้องเตรียมเป้ยามฉุกเฉินเอาไว้คืนนี้จึงไม่ถึงกับลำบากมาก ตามปกติเมื่อต้องนอนในป่าคนส่วนมากจะไม่นอนลงกับพื้นดินหรือบนลานหินแบบนี้เพราะมันเสี่ยงอันตรายทั้งจากทากดูดเลือดและแมลงตัวเล็กตัวน้อยที่ไต่อยู่ตามพื้นและจะเข้ามากัดต่อยได้ตลอดเวลาแต่สำหรับผู้กองกรินทร์แล้วเหมือนสัตว์ป่าทั้งน้อยใหญ่จะเป็นมิตรกับเขาเสมอ แมลงตัวเล็กตัวน้อยก็ไม่เคยมาเข้าใกล้รบกวนเขาจึงเพียงแค่ปูพื้นด้วยฟลายชีทอีกผืนแล้วนอนบนลานหินเลย เขาห่มผ้าห่มผืนเล็กให้กุมาริกาแล้วเอาเสื้อทหารพรานของเขาคลุมตัวเธออีกที กลิ่นกายจากผ้าห่มและเสื้อของเขาจะทำให้เธอปลอดภัยด้วยเช่นกัน

กุมาริการู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาในตอนค่ำ ความมืดมิดที่เห็นทำให้อึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อคิดว่าตัวเองคงตายไปแล้ว โลกของความตายช่างมืดมิดและหนาวเหน็บเหลือเกิน หยดน้ำตาใสๆ ร่วงรินเมื่อคิดว่าตัวเองคงจะไม่ได้เจอกับผู้กองกรินทร์อีกแล้ว เมื่อตอนที่เกิดเรื่องตอนนั้นเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะใจกล้า ทั้งๆ ที่เขาให้ความรักเธอมาเพียงแค่น้อยนิด ทั้งๆ ที่เขารักซอมพอมากกว่าเธอแต่หัวใจของเธอก็ยังทั้งรักและภักดีต่อเขา เธอทุ่มเทมอบความรักให้เขาสุดหัวใจและตอนนี้เธอก็มอบให้แม้แต่ชีวิต ทั้งๆ ที่รู้ว่าอาจจะไม่ได้อะไรกลับมา ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาทุ่มความรักของเธอทิ้งแต่เธอก็ยังรักเขาจึงได้วิ่งเข้ามาขวางทางปืน ถ้าเธอยังอยู่เธอก็ต้องทนเจ็บปวดไปตลอดชีวิตงั้นเธอขอตายเพื่อช่วยชีวิตคนที่เธอรักเสียดีกว่า ซอมพอรับปากกับเธอแล้วว่าจะดูแลเขาให้ดี ถ้าไม่มีเธอเขากับซอมพอก็คงไม่มีเสี้ยนหนามหัวใจอีก พี่ชายของเธอต้องด่าเธออีกแน่ๆ ที่เธอต้องมาตายเพราะความรักโง่ๆ ของตัวเองแบบนี้

“โอ๊ย!” เจ็บ...พอจะขยับตัวลุกขึ้นกุมาริกาก็ทั้งเจ็บและปวดร้าวไปทั้งตัว เจ็บที่อก ที่ท้อง ที่ข้างลำตัวตรงที่ถูกกระสุนเฉี่ยว ทำไมเธอถึงยังเจ็บอยู่ล่ะเป็นผีเป็นวิญญาณแล้วยังมีความรู้สึกอยู่อีกหรอ

“...น้ำเมย” กุมาริกายิ่งอึ้งหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์รีบเข้ามาหา เขา...เขามาอยู่นี่ได้ยังไงหรือว่าพอเธอตายแล้วเขาจะถูกคนร้ายยิงซ้ำจนตายเหมือนกัน คนเราพอตายไปแล้วก็ยังได้มาเจอกันในเมืองผีอีกหรอ

“ฟื้นแล้วหรอ...เด็กดีของพี่ ตั้งแต่ตกเขาลงมาน้ำเมยก็หมดสติไปนานมากเลยนะ น้ำเมยเจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่า หืม”

ตกเขาอย่างนั้นหรอ...ถึงว่าสิเจ็บไปทั้งตัวเลย

“น้ำเมยตายแล้วหรอ” ตอนนี้เธอเป็นผีแล้วสินะ เป็นผีแล้วจะยังสวยเหมือนเดิมรึเปล่า

“ยังหรอก” ผู้กองกรินทร์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆ ประคองตัวเธอขึ้นมากอด น้ำตาของเขาเอ่อคลอเมื่อเห็นว่าตอนนี้เธอฟื้นแล้ว เขาเป็นห่วงเธอใจจะขาดอยู่แล้วเธอรู้มั้ย “พี่ไม่ยอมให้น้ำเมยตายหรือเป็นอะไรไปหรอกนะ น้ำเมยต้องอยู่กับพี่ไปนานๆ นะ”

“ฮะ” กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อได้ยินแบบนี้ เขาว่ายังไงนะนี่เธอยังไม่ตายหรอ คราวนี้กุมาริกาลองมองไปรอบๆ ตัวอีกทีก็เหมือนว่าตอนนี้เธอกับเขาจะยังอยู่ในป่ากัน ตรงนี้เป็นลานหินใกล้ๆ กันมีธารน้ำ ตรงจุดที่เธอนอนอยู่มีฟลายชีทขึงกันน้ำค้างแล้วก็มีกองไฟด้วย ข้างๆ กองไฟก็มีปลาย่างเสียบไม้อังไฟอยู่ แต่ว่า...

“พี่ซีลถูกยิง พี่ซีลเป็นอะไรรึเปล่าคะพี่ซีลเจ็บตรงไหนบ้าง”

“พี่ไม่เป็นไรครับ” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบที่ขมับของเธอเบาๆ ยัยเด็กบ๊อง เขาไม่ได้ถูกยิงแต่เป็นเธอต่างหากที่ถูกยิง

“พี่ซีลไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ใช่มั้ยคะ” หยดน้ำตาใสๆ ร่วงลงมา เธอเป็นห่วงเขาแทบตาย เป็นห่วงเขาทุกลมหายใจเพราะตอนที่เขายิงต่อสู้กับคนร้ายมันน่ากลัวมากๆ อย่างในละครพอถูกยิงแล้วก็ยังลุกขึ้นมาแสดงฉากต่อไปได้แต่นี่มันชีวิตจริง ถ้าตายแล้วก็คือตายเลยจะลุกขึ้นมาแสดงใหม่อีกไม่ได้ “น้ำเมยเป็นห่วงพี่ซีล น้ำเมยกลัวพี่ซีลตาย”

“โธ่คนดี พี่ไม่เป็นไรจริงๆ นะ พี่ไม่ได้เป็นอะไรแม้แต่น้อยน้ำเมยไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ” ยิ่งได้ยินแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอต่างหากที่เจ็บหนัก เจ็บแล้วยังจะมาห่วงแต่เขาอีกหรอ เธอห่วงแต่เขาแต่เธอไม่เคยห่วงตัวเองเลย

“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ อย่าเอาตัวเองมาเสี่ยงอันตรายเพื่อพี่พี่ไม่เคยอยากให้น้ำเมยมาเจ็บมาตายแทน รับปากกับพี่ได้มั้ยว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก”

รับปากหรอ... กุมาริกายกมือขึ้นมากุมอกแล้วก็ที่ท้องของตัวเองเมื่อเพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เธอถูกยิงไม่ใช่หรอ เธอถูกยิงเข้าที่อกแล้วก็ที่ท้องแต่ทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไรเลย เธอแค่รู้สึกเจ็บตรงจุดที่ถูกยิง มีจุกแล้วก็แน่นหน้าอกแต่ว่าทำไมเธอถึงไม่ตายหรือบาดเจ็บสาหัส ทำไมกระสุนปืนถึงฆ่าเธอไม่ได้

“ทำไมน้ำเมย...” เห็นเธอทำหน้างงๆ ผู้กองกรินทร์ก็ยิ้มให้อย่างเอ็นดู กำลังจะบอกว่าที่เธอไม่เป็นไรก็เพราะสร้อยที่เขาใส่ให้ แต่ทว่า...

“อ๋อ ต้องใช่แน่ๆ เลย ว่านมหาปราบ” กุมาริกากลับไปนึกถึงว่านมหาปราบที่ซอมพอเอามาทาแผลให้ ไหนซอมพอบอกว่าเรื่องคงกระพันหนังเหนียวเป็นเรื่องหลอกไงแล้วทำไมเธอถึงรอดมาได้ เธอรอดจากกระสุนปืนมาได้ก็เพราะว่านมหาปราบของซอมพอ ซอมพอช่วยชีวิตเธอ

“ว่านมหาปราบอะไร” ได้ยินเธอพึมพำอยู่คนเดียวผู้กองกรินทร์ก็ก้มลงมาหา เขาเชยคางของเธอขึ้นแล้วเอามืออังหน้าผากเพื่อดูว่าเธอมีไข้รึเปล่าทำไมถึงได้เพ้ออยู่คนเดียวแบบนี้ “โห ตัวร้อนมากเลย” เธอกำลังเป็นไข้สูง

กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกที เธอเห็นเขากำลังร้องไห้แล้วเขาก็รีบเช็ดน้ำตาออกแต่ตอนนี้กลับเป็นเธอเองที่ร้องไห้เมื่อมองเขา แม้จะยังมึนๆ งงๆ เพราะแรงกระสุนปืน ไหนจะตอนที่ตกลงมาจากเขาอีกแต่เธอก็ยังจำเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้านี้ได้ทั้งตอนที่เขาวิ่งเข้ามากอดซอมพอ ตอนที่เขาต่อว่าเธอเพราะเธอพาซอมพอมาเสี่ยงอันตรายในป่า เธอจำไม่ได้ว่าเขาตกเขาลงมากับเธอได้ยังไงเพราะทันทีที่ถูกยิงเธอก็หมดสติไปแล้ว ตอนนี้เธอรอดตายมาได้ก็เพราะว่านมหาปราบที่ซอมพอช่วยทาแผลให้ เธอเป็นหนี้ชีวิตของซอมพอแล้วหนี้ชีวิตนี้เธอก็ควรจะตอบแทนด้วยหัวใจ ในเมื่อเขาเองก็รักซอมพออยู่แล้วการตัดสินใจของเธอคงเป็นเรื่องที่เขาต้องพอใจแน่ๆ

“ร้องไห้ทำไม” กุมาริกาพยายามจะหยุดร้องไห้เมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาถามอีก เพราะมัวแต่เสียใจเธอจึงไม่ทันได้สังเกตว่าน้ำเสียงของเขาอ่อนโยนมากแค่ไหน ไม่ทันได้เอะใจกับสรรพนามที่เปลี่ยนไปด้วย “น้ำเมยไม่ต้องกลัวนะ ตอนนี้เราอยู่ในหุบเขาที่ค่อนข้างลึกแต่ที่นี่ก็พอมีทางกลับขึ้นไปอยู่ พรุ่งนี้พี่จะพาน้ำเมยกลับขึ้นไปข้างบนนะอยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” เขาซับน้ำตาให้เธอแล้วประคองเธอไปกอดกุมาริกาก็ยิ่งร้องไห้ ไม่กล้าแม้แต่จะกอดเขาตอบ เขารักเธอเรื่องนี้เธอรู้แต่เขาก็รักซอมพอด้วยแล้วก็รักมากกว่าเธอ ถ้าเธอกับซอมพอกำลังตกหน้าผาตายเขาก็คงเลือกช่วยซอมพอก่อน เธอทุ่มเทให้เขาหมดทั้งหัวใจและชีวิตแล้วความรักของเธอยังสู้ซอมพอไม่ได้อีกหรอ

“น้ำเมย” อยู่ๆ กุมาริกาก็ร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้นจนผู้กองกรินทร์ไม่รู้จะปลอบอย่างไรนอกจากกอดเธอเอาไว้แนบอก คิดว่าเธออาจจะกลัวและเสียขวัญไหนจะอาการไข้ที่ทำให้อารมณ์ของเธอแปรปรวนง่ายก็ได้

กุมาริการ้องไห้อยู่นานกว่าจะสงบลงได้ ดวงตาคู่หวานสวยเศร้าหมองอย่างน่าใจหายเห็นแล้วก็ยิ่งเป็นห่วง ผู้กองกรินทร์กอดเธอไม่ห่างไปไหน พยายามจะพูดคุยด้วยแต่เธอก็ไม่ตอบเขา เธอดูเหมือนโกรธเหมือนงอนเขาแต่เขาก็นึกไม่ออกว่าตัวเองทำอะไรผิด อย่างตอนก่อนที่จะตกเขาลงมาเธอก็ไม่ยอมให้เขากอดด้วย

“น้ำเมยมีไข้นะ พี่หุงข้าวกับย่างปลาเอาไว้ น้ำเมยกินข้าวแล้วก็กินยานะแล้วพรุ่งนี้พี่จะพาออกไปจากที่นี่”

กุมาริกาไม่ได้ตอบอะไรเหมือนเดิม เธอพยายามจะไม่ร้องไห้ออกมาอีกเมื่อเขาผละออกไปหยิบกระบอกไม้ไผ่ อาหารแห้งแล้วก็ปลาย่างมาให้เธอ เขาหุงข้าวใส่กระบอกไม้ไผ่จนได้กลิ่นเยื่อไผ่หอมๆ ปลาย่างก็ส่งกลิ่นหอมแล้วก็มีปลากระป๋องกับยอดผักอะไรสักอย่าง ข้าวในกระบอกไม้ไผ่ของเขาหน้าตาดูดีกว่าของภูผามากแม้แต่ช้อนก็ยังทำอย่างง่ายๆ จากกระบอกไม้ไผ่

“ต่อไปถ้าอยากกินข้าวหลามหรือข้าวหุงในกระบอกไม้ไผ่ให้บอกพี่นะ พี่จะทำให้กินเองจะได้ไม่ต้องไปรบกวนหัวหน้าภูผา ไอ้ของแบบนี้พี่ก็ทำเป็นเหมือนกัน” ข้าวหลามที่ภูผาเอามาให้คราวนั้นกุมาริกาได้กินไปนิดเดียวเอง พอจะเอาออกมากินอีกก็ไม่เห็นเสียแล้วจนมารู้ทีหลังว่าผู้กองกรินทร์แอบเอาไปให้ลูกน้องที่โรงครัวกินหมดเพราะเขาหึงหนักมากจนไม่อยากเห็นภูผาดีกว่าตัวเอง กุมาริกามองข้าวหุงในกระบอกไม้ไผ่แล้วก็ยิ่งทำหน้าเศร้า เธอคงไม่กล้าขอให้เขาทำให้กินหรอก

“ปลาย่างนี่พี่จับได้จากในลำธารตรงนี้นี่แหละ เขาเรียกว่าปลากั้งหรือปลาช่อนภูเขา ป่าแถบนี้อุดมสมบูรณ์มากปลาก็เลยตัวใหญ่หน่อย นี่ถ้าไม่ติดว่าจับปลากั้งได้แล้วแล้วก็จะกินเพื่อกันตายพี่ก็ว่าจะจับปลาสะแงะมาย่างให้น้ำเมยชิมอยู่” ผู้กองกรินทร์พูดถึงปลาตัวใหญ่ที่คล้ายกับปลาไหลมีลำตัวยาวเป็นเมตรๆ “ตามแถบแม่น้ำสาละวิน แม่น้ำเมยแบบนี้ปลาสะแงะมีเยอะมาก ถ้าดึกๆ น้ำเมยได้ยินเสียงคล้ายเด็กร้องดังมาจากลำธารก็ไม่ต้องตกใจนะ เสียงปลาสะแงะมันร้องน่ะ” ไม่ได้บอกเปล่าแต่ผู้กองกรินทร์ยังแกะเนื้อย่างขึ้นมาป้อนกุมาริกาด้วย เขาตักข้าวจากกระบอกไม้ไผ่เป็นคำเล็กๆ แล้วป้อนเธอสลับกับปลาย่าง กุมาริกาที่ยังไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันก็ยอมกินทุกอย่างที่เขาป้อนให้ พอกินไปสักพักผู้กองกรินทร์ก็กินข้าวบ้าง เขากินข้าวกับปลาย่างเหมือนเธอแต่เธอเห็นเขากินปลาย่างกับเกล็ดอะไรบางอย่างสีขาวๆ คล้ำๆ กับยอดผัก กุมาริกาได้แต่มองตามแล้วก็สงสัย

“จะลองชิมมั้ย” เห็นเธอมองผู้กองกรินทร์ก็หันมาถามยิ้มๆ ก่อนจะวางเนื้อปลาย่างลงบนช้อน ใส่เกล็ดสีขาวที่ว่าตามแล้วยื่นมาป้อนเธอพร้อมกับยอดผักที่ว่า “ไอ้เกล็ดนี่คือเกลือจากดินโป่ง ส่วนนี่ก็ยอดพริกขี้นกป่า” พอได้ยินคำว่าเกลือกุมาริกาก็รีบกินทันทีเพราะปลาย่างค่อนข้างจืด แต่กินแล้วเธอก็แทบอยากจะคายทิ้งหรือแม้แต่ยอดพริกขี้นกป่าที่กินไปก็ฉุนแรงขึ้นจมูก จากที่จมูกตันๆ เพราะร้องไห้ตอนนี้เธอโล่งจมูกไปหมด

“ขม” กุมาริกาชี้มาที่เกลือ เกลือมันก็ต้องเค็มสิแล้วทำไมเกลือของเขามันถึงขมแบบนี้ เขาแกล้งเธอหรอ

“เกลือทำเองก็แบบนี้แหละ กินพอให้รู้ว่ากินเกลือ” เพราะแบบนี้ไงเขาถึงไม่ให้เธอกินตั้งแต่แรก “ตอนไปเก็บฟืนพี่เจอโป่งเล็กๆ ฟากป่าด้านนู้น สัตว์ป่าก็เหมือนคนแหละมันก็ต้องการแร่ธาตุและรสเค็มเหมือนกันมันก็เลยต้องกินดินโป่ง พี่เอาดินโป่งมาละลายน้ำ กรองเอาแต่น้ำแล้วเอาไปต้มพอน้ำระเหยออกไปหมดก็จะเหลือแต่เกล็ดเกลือรสชาติเลยไม่เหมือนเกลือทั่วไป” เขาสมกับเป็นทหารพรานเลย รู้จักป่าดีไปเสียหมดแล้วยังหาของกินได้ ถ้าเธอต้องหลงป่าอยู่คนเดียวแบบนี้เธอคงต้องอดตายแน่ๆ

“พี่จับกบทูดได้ด้วยนะน้ำเมยอยากกินกบทูดย่างด้วยมั้ยครับ เนื้อมันอร่อยกว่าเนื้อไก่อีกนะ”

อะไรนะ...กุมาริกามองหน้าเขาอีก ไม่ได้ตกใจเรื่องกบทูดแต่เธอเพิ่งจะสังเกตว่าคำพูดของเขามันฟังแปลกหูไป เขาแทนตัวเองว่า พี่ แล้วก็เรียกชื่อเธอแทนคำว่า คุณ ซ้ำยังลงท้ายว่า ครับ อีก ตอนที่เขาพูดกับเพลงพิณเขาก็พูดแบบนี้แล้วนี่เขามาพูดกับเธอ...ตั้งแต่เธอฟื้นขึ้นมาเขาก็พูดแบบนี้ตลอด

“ทำไมถึงไม่พูดเหมือนเดิม ทำไมถึงแทนตัวเองว่า...พี่”

“พูดกับเมียเขาก็ต้องพูดให้เพราะๆ สิ” ผู้กองกรินทร์ยิ้มอย่างอ่อนโยนอีก เขาจะไม่เก๊ก ไม่แอ๊บอะไรอีกต่อไปแล้วแต่นับจากนี้ไปเขาจะทำตามในสิ่งที่หัวใจของเขาต้องการ เขาเป็นคนพูดเพราะไม่เก่ง พูดหวานก็ไม่ค่อยเป็นแต่สำหรับกุมาริกาแล้วเขาจะทำทุกๆ อย่างเพื่อเธอ ตอนที่เธอถูกยิงจนตกหน้าผาลงมามันทำให้เขารู้ว่าเธออาจจากเขาไปได้ทุกเมื่อ ในเมื่อวันนี้เธออยู่กับเขาแล้วและเขาก็รักเธอสุดหัวใจแล้วทำไมเขาถึงจะทำเพื่อผู้หญิงที่เขารักไม่ได้ เขาจะไม่เก็บอาการอีกต่อไปแล้ว เขารักเธอเขาก็จะบอกว่ารัก เขาจะยิ้มจะหัวเราะกับเธอบ่อยๆ อะไรที่หัวใจของเขาต้องการเขาก็จะทำ

“คุณพ่อพี่ท่านเป็นคนดุ กับคนอื่นคุณพ่อจะดุมากจนใครๆ ต่างก็กลัวแต่เวลาอยู่กับแม่แก้ม...คุณพ่อพี่ท่านไม่เคยขึ้นเสียงกับแม่แก้มเลย ท่านรักแม่แก้มมากแล้วก็ยอมแม่แก้มทุกอย่าง กับคนอื่นจะดูเป็นเสือร้ายยังไงแต่เวลาอยู่กับแม่แก้มคุณพ่อพี่ท่านจะเป็นเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ น้ำเมยเป็นเมียพี่พี่ก็อยากจะเป็นลูกแมวให้น้ำเมยเลี้ยงเหมือนกัน”

ลูกแมว...กุมาริกามองเขานิ่งแล้วยิ้มบางๆ อีก บอกหัวใจของตัวเองให้ชินเพราะถึงตอนนี้เขาจะใจดีกับเธอแล้วแต่เธอก็ยังไม่ใช่ที่สุดของหัวใจเขา ซอมพอต่างหากคือคนที่เขารักจริงๆ ส่วนเธอ...เขาแค่รักเธอเพราะเธอยัดเยียดความรักให้กับเขา แต่ถึงเขาจะมีความรักให้เธอเพียงน้อยนิดแต่เธอก็รักเขาสุดหัวใจ ในเมื่อนี่คือรักอันน้อยนิดที่เขาเจียดมาให้เธอก็จะยอมรับเอาไว้

“ทำไมถึงไม่ค่อยพูดเหมือนทุกที เมื่อก่อนเห็นชอบถามนั่นถามนี่แล้วก็อ้อนพี่ตลอดไม่ใช่หรอ”

“น้ำเมยเจ็บแผล” แน่หรอ สีหน้าคนเจ็บแผลทำไมเศร้ามากแบบนี้ ทุกทีถ้าเธอเจ็บเธอจะอ้อนให้เขาโอ๋แต่ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่ไม่อ้อนซ้ำยังถามคำตอบคำอีก

“น้ำเมยขอโทษนะคะที่พาซอมพอมาเสี่ยง น้ำเมยไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ซอมพอได้รับอันตราย”

“ช่างมันเถอะ” เขาไม่สนเรื่องนี้หรอก เขาปกป้องซอมพอตามหน้าที่ของทหารแต่เขาปกป้องเธอด้วยหัวใจ ตอนนี้ผู้กองกรินทร์ไม่สนแล้วเรื่องที่เธอกับซอมพอเข้ามาเล่นในป่ากันจนเกิดเรื่อง สิ่งเดียวที่เขาสนคือความปลอดภัยของเธอ ของแก้วตาดวงใจของเขาคนนี้

พอกินข้าวเสร็จผู้กองกรินทร์ก็ป้อนยาลดไข้ให้กุมาริกาอีก เขาปรับฟลายชีทให้เฉียงลงด้านหนึ่งเพื่อป้องกันลมแล้วเอาฟืนสุมไฟไล่ความเหน็บหนาว แต่ระหว่างที่เขากำลังเอาฟืนสุมไฟอยู่นั้นกุมาริกาก็เอาผ้าห่มเพียงผืนเดียวที่มีมาคลุมกายให้เขาด้วยความห่วงใยก่อนจะเอาเสื้อทหารพรานมาคลุมให้เขาอีก ผู้กองกรินทร์หันกลับไปมองเมื่อเห็นเธอถอยกลับเข้าไปนั่งกอดเข่าชิดฟลายชีทแล้วก้มลงมองผ้าห่มกับเสื้อที่เธอเอามาคลุมกายให้เขา ผู้กองกรินทร์ไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อความรักและน้ำใจของเธอมันทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบไปหมดจนอดนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่เขาเคยทำกับเธอไม่ได้และเขาเคยทำไม่ดีกับเธอเอาไว้ตั้งมากมายแต่สิ่งที่เขาได้กลับมากลับเป็นความรักความห่วงใยจากเธอ เธอยอมทิ้งอนาคตของนักแสดงก็เพื่อเขา ยอมกรีดฝ่ามือสาบานรักเพื่อเขา ยอมทนกับความเย็นชาของเขา ยอมให้เขาแกล้งสารพัดแล้วก็...ยอมตายเพื่อเขา นึกแล้วก็ละอายใจนักเพราะที่ผ่านมาเขาดูแลเธอได้ไม่ดีไม่สมกับที่เธอรักเขาเลย

ผู้กองกรินทร์ขยับเข้าไปหากุมาริกา เขาจัดการเอาเสื้อทหารพรานของเขามาใส่ให้เธอเพราะตัวเธอร้อนมากแต่มือเท้ากลับเย็นเฉียบไปหมด

“พี่ซีล...” กุมาริการีบยกมือห้ามเมื่อเขากำลังจะเอาผ้าห่มมาห่มให้เธออีกชั้น “ไม่เอาเดี๋ยวพี่ซีลหนาว พี่ซีลมีแต่เสื้อยืด” เธอชี้มาที่เสื้อยืดทหารของเขาและไม่ยอมให้เขาห่มผ้าให้ง่ายๆ

“ถ้ากลัวพี่หนาวงั้นก็กอดพี่แน่นๆ สิ” สำหรับเด็กดื้อคงต้องใช้วิธีนี้เท่านั้นแหละ ผู้กองกรินทร์ดึงเอากุมาริกาเข้ามานั่งซ้อนด้านหน้าระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา จากนั้นเขาก็เอาผ้าห่มมาห่มคลุมทั้งตัวเธอและเขาเอาไว้ด้วยกันซึ่งการทำแบบนี้มันจะยิ่งทำให้รู้สึกอุ่นมากขึ้น สองแขนแกร่งกอดรัดกุมาริกาเอาไว้ใต้ผ้าห่มเมื่อเธอขยับตัวหันกลับมาหา

“อุ่นขึ้นมั้ยคะ” คำถามที่เขาถามพร้อมกับการก้มลงมาจูบหน้าผากมันอบอุ่นและอ่อนโยนมาก กุมาริกาได้แต่มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่านี่จะเป็นเรื่องจริง สิ่งที่เธออยากได้จากเขาเขากำลังมอบให้ในวันที่เธอท้อใจและหวาดกลัวต่อความรัก กุมาริกาเอียงกายเข้าซุกซบอกอุ่นแล้วกอดเขาแน่น พอหลับตาลงหยดน้ำตาก็รินไหลออกมาอีก ทำไมกันนะ ทำไมคนที่เขารักมากที่สุดถึงไม่เป็นเธอ

ผู้กองกรินทร์แทบไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเมื่อกุมาริกามีอาการไข้ขึ้นอย่างต่อเนื่องอีกทั้งอากาศคืนนี้ก็หนาวเหน็บน้ำค้างก็แรง คงเพราะอยู่ในหุบเขาที่มีภูเขาล้อมรอบและเป็นป่าทึบความเย็นและความชุ่มชื้นของผืนป่าจึงมีมากกว่าด้านบน หากไม่มีกองไฟแล้วคาดว่าคงได้ทรมานมากกว่านี้แน่ เขาทั้งเช็ดตัว ป้อนยาให้เธอทั้งคืนและกอดเธอไม่ยอมห่าง กุมาริกาสั่นเทาไปทั้งร่าง ใบหน้าซีดเผือดและที่สำคัญคือเธอนอนร้องไห้แล้วเพ้อหาแต่เขา คนเราจะนอนร้องไห้แบบนี้คงเป็นเพราะสุขภาพหัวใจอ่อนแอ เขากับเธอก็ไม่ได้ทะเลาะกันนี่ เมื่อเช้านี้เขากับเธอก็ยังจูบกันอยู่ เมื่อคืนนี้ก็นอนกอดกันทั้งคืนด้วยแล้วทำไมเธอถึงได้ดูเหมือนคนอกหักแบบนี้

พอตอนเช้าเริ่มมีแดดไข้ของกุมาริกาก็ยังไม่ลดผู้กองกรินทร์จึงต้องรีบหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ป่านนี้ทุกคนที่ฐานก็คงกำลังตามหาเขาอยู่ ที่แน่ๆ ต้องมีอรินกับหมออาทิตย์แน่นอน เขาต้องรีบพากุมาริกาไปหาทั้งสองคนโดยด่วน

“น้ำเมย น้ำเมยได้ยินพี่มั้ย” เมื่อเก็บของใส่เป้แล้วผู้กองกรินทร์ก็หันกลับมาหากุมาริกาที่ดูอ่อนแรงกว่าเมื่อคืนมาก เธอพยักหน้าเพื่อตอบเขาว่าเธอได้ยินแต่พิษไข้ก็รุมเร้าจนเธออาการไม่สู้ดี ผู้กองกรินทร์รีบปาดน้ำตาออกด้วยความเป็นห่วงและสงสารเธอ ก่อนหน้านี้เขาพยายามจะป้อนข้าวต้มเธอแต่เธอก็กินได้นิดเดียว ยาลดไข้ที่เขาให้เธอกินเหมือนจะไม่ได้ผลอะไรเลย

“พี่จะพาน้ำเมยกลับไปที่ฐานนะคะ ทั้งหมออาทิตย์ทั้งอรินจะช่วยรักษาน้ำเมยนะ”

“ค่ะ” น้ำเสียงที่แผ่วเบากับใบหน้าซีดๆ และตัวที่ร้อนระอุของเธอทำให้ผู้กองกรินทร์ใจไม่ดี พอแบกเป้ขึ้นหลังได้แล้วเขาก็กอดประคองพากุมาริกาเดินออกไปจากที่นี่

การเดินกลับขึ้นไปบนเขาค่อนข้างยากลำบากผู้กองกรินทร์จึงต้องเอาเชือกมาผูกที่ตัวเขากับกุมาริกาเอาไว้ด้วยกันแล้วค่อยๆ พาเธอเดินขึ้นไปอย่างช้าๆ กอดประคองเธอในทุกๆ ก้าวเดิน จากที่เป็นทางลาดหนทางก็ยิ่งชันมากขึ้น ลำพังแค่เขาคนเดียวเขาปีนขึ้นไปได้สบายอยู่แล้วแต่พอมีกุมาริกาด้วย แน่นอนว่าเธอคงปีนไม่ไหวเพราะลำพังแค่เดินเธอก็ก้าวขาไม่ออกแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้เห็นทีคงต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น ผู้กองกรินทร์คิดแล้วดึงลูกทอยที่ทำมาจากไม้ไผ่ออกมาก่อนจะพนมมือขึ้นไหว้

กุมาริกาไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรเมื่อเห็นเขากำลิ่มไม้เอาไว้หลายอันแล้วยกมือขึ้นไหว้คล้ายกับร่ายมนตร์อะไรสักอย่างก่อนจะตอกลิ่มไม้อันแรกลงไปกับหน้าผาที่ต้องปีนขึ้นไป

“นี่เขาเรียกว่าลูกทอย เราจะตอกทอยแล้วปีนขึ้นไปข้างบนกัน ถ้าปีนขึ้นหน้าผาตรงนี้ได้ทางต่อจากนี้ก็เดินง่ายแล้วล่ะ” ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาบอกเมื่อเห็นกุมาริกามองเขาอย่างสงสัย พอเขาบอกเธอก็เพียงแค่พยักหน้ารับแล้วไม่ได้ถามอะไรอีกด้วยความอ่อนแรง ถ้าเป็นทุกทีกุมาริกาได้เป็นเจ้าหนูจำไมถามเขาไม่หยุดแน่ๆ ว่าลูกทอยคืออะไร ตอกทอยเป็นยังไง พอเธอไม่ถามไม่พูดผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งคิดถึงเสียงใสๆ ของเธอ คิดถึงความเป็นเจ้าหนูจำไมที่น่ารัก

“น้ำเมยขี่หลังพี่ขึ้นไปนะครับ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะพี่จะไม่ปล่อยให้น้ำเมยเป็นอันตรายเด็ดขาด” มืออุ่นหยาบๆ จับประคองแก้มซีดๆ ของเธอ โธ่คนดีของเขา

ผู้กองกรินทร์ไม่เพียงแค่ให้กุมาริกาขี่หลังเฉยๆ หากแต่เขายังทำเงื่อนเชือกผูกล็อกตัวเธอเอาไว้เพื่อป้องกันการตกด้วยเพราะเขารู้ดีว่าเธอคงไม่มีแรงเกาะหลังเขาได้นานๆ หรอก ผู้กองกรินทร์ทิ้งเป้เอาไว้ด้านล่างแต่ผูกเชือกติดเป้เอาไว้ เมื่อเขาปีนขึ้นไปด้านบนได้แล้วเขาค่อยดึงเป้ขึ้นมาตามหลัง การตอกทอยและปีนหน้าผาครั้งนี้ผู้กองกรินทร์ระมัดระวังเป็นอย่างดี เขาตอกลูกทอยให้ลึกและแน่นเพื่อรองรับน้ำหนักคนสองคน ดีว่ากุมาริกาตัวเล็กและเบามากจึงไม่ค่อยมีปัญหาในการทรงตัว

“ไม่ต้องกลัวนะครับ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

เสียงที่ผู้กองกรินทร์บอกฟังดูแผ่วเบามากเมื่อกุมาริกาจวนจะหมดสติด้วยพิษไข้ เธอเวียนหัวและหน้ามืดจับทิศทางไม่ถูก ไม่มีแม้แต่แรงจะเกาะหลังเขาหากเขาไม่ทำเงื่อนเชือกอย่างดีผูกเธอเอาไว้เธอคงร่วงลงไปด้านล่างแล้ว หยดน้ำตาใสๆ ร่วงรินพร้อมกับเลือดกำเดาที่ไหลออกมา

“พี่ซีล...” เสียงเรียกอย่างคนอ่อนแรงทำให้ผู้กองกรินทร์ที่กำลังตอกลูกทอยเข้ากับหน้าผาชะงักไปทันที หัวใจของเขาไหววูบกับน้ำเสียงของเธอ ไม่นะ...ตอนนี้ใกล้จะถึงแล้ว เขากำลังจะพาเธอขึ้นไปได้แล้ว

“พี่ซีล...น้ำเมยรักพี่ซีล...มากนะคะ”

“พี่รู้ พี่รู้แล้วนะคะ พี่รู้แล้วว่าน้ำเมยรักพี่ที่สุด” เขาพยายามกลืนก้อนสะอื้น พยายามจะไม่ร้องไห้เมื่อแขนที่กอดรอบคอของเขาค่อยๆ อ่อนแรงจนคลายหลุดไป กุมาริกาหมดสติไปในเดี๋ยวนั้นและซบหน้าเข้ากับไหล่กว้างของเขา

“น้ำเมย...น้ำเมยได้ยินพี่มั้ย” หยดเลือดเกาดำของเธอที่ไหลลงมากับแขนของเขายิ่งทำให้ผู้กองกรินทร์รวดร้าว เขาพยายามที่จะปีนหน้าผาขึ้นไป พยายามแข็งใจเอาไว้เพื่อรีบพากุมาริกาออกไปจากป่าแห่งนี้ เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ จนเมื่อใกล้จะถึงจุดหมายแล้วผู้กองกรินทร์ก็ต้องหยุดการเคลื่อนไหวอีกเมื่อเขาได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวด้านบน มันเป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนและเสียงนี้ก็กำลังเดินเข้ามาที่ริมหน้าผาราวกับรู้ว่ามีคนกำลังปีนขึ้นมา หัวใจของผู้กองกรินทร์ยิ่งเต้นแรงไม่รู้ว่าคนที่ว่านี้เป็นใคร จะเป็นคนร้าย พรานป่าหรือลูกน้องของเขา มือข้างหนึ่งของเขาเกาะแง่งหินเอาไว้และอีกมือยื่นลงไปกุมกระบอกปืนที่ข้างเอวอย่างเตรียมพร้อม หากว่าเป็นฝ่ายตรงข้ามเขาจะได้เป่ามันในทันที

“พี่ซีล!!!” เสียงที่ร้องเรียกพร้อมกับใบหน้าของผู้หมวดศิขรินที่โผล่มาจากหน้าผาทำให้ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจออกไปอย่างโล่งอก เช่นเดียวกับที่ผู้หมวดศิขรินยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ในที่สุดเขาก็เจอพี่ชายแล้ว หลังจากที่เมื่อวานอรินโทรไปบอกเขาว่าผู้กองกรินทร์ตกลงไปในหุบเขาเขาก็รีบออกมาตามหาพี่ชายในทันที เขาตามหาทั้งคืนจนดึกดื่น ถ้าไม่ติดว่าค่ำมืดแล้วการปีนลงไปในหุบเขานี้ก็อันตรายมากเขาคงปีนลงไปหาแล้ว เขาเชื่ออยู่แล้วว่าอึดๆ อย่างผู้กองกรินทร์ต้องไม่เป็นอะไรแน่และเขากับทีมค้นหาก็เตรียมจะทำเชือกสำหรับโรยตัวลงไปค้นหาแล้วจนกระทั่งเขาบังเอิญเดินผ่านป่าแถบนี้มาพอดีแล้วได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังตอกอะไรอยู่ที่หน้าผาจึงได้เข้ามาดู

“เฮ้ยอริน! พาทุกคนมาทางนี้หน่อย” ผู้กองกรินทร์ยิ่งโล่งใจเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินว่าอรินก็อยู่ที่นี่ด้วย ตอนนี้เขากำลังต้องการหมอ

“มาพี่ชาย ส่งมือมา” ผู้หมวดศิขรินนอนราบลงไปกับพื้นแล้วยื่นมือลงมาหาผู้กองกรินทร์จึงเอื้อมมือขึ้นไปจับมือน้องชายก่อนที่อรินกับผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์จะเข้ามาช่วยดึงเขาขึ้นจากหน้าผาอีกแรง

จมเมื่อขึ้นมาจากหน้าผาแล้วผู้กองกรินทร์ก็เห็นเจ้าหน้าที่อีกหลายคนอยู่ที่นี่ ทั้งลูกน้องทหารพรานของเขา พี่น้องตำรวจตระเวนชายแดนแล้วก็ทหารจากฐานของผู้หมวดศิขริน ทุกคนได้แต่มองเขากับกุมาริกาอย่างอึ้งๆ เพราะไม่คิดว่าเขาจะรอดมาได้ทั้งๆ ที่หุบเขานี้อยู่ลึกมากหน้าผาก็สูงชันขนาดพรานป่าเคยตกลงไปก็ยังไม่รอด นี่เขาตกลงไปอีท่าไหนทำไมถึงไม่เป็นอะไรเลยซ้ำยังปีนขึ้นมาจากหุบเขาได้เองอีก ปีนขึ้นมาคนเดียวก็ว่าเก่งจนอึ้งแล้วนี่ยังมีเมียผูกติดมาบนหลังด้วย ถ้าไม่ได้มีพลังวิเศษก็คงต้องเป็นยอดมนุษย์แล้วล่ะ

“พี่ซีล พี่ซีลคะ!” คนแรกที่โผเข้ามากอดผู้กองกรินทร์ก็คือขวัญคณินเมื่อเธอตามผู้หมวดศิขรินมาตามหาพี่ชายด้วยและเธอก็อยู่ตามหาเขาที่นี่กับผู้หมวดศิขรินมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว “พี่ซีลเป็นยังไงบ้าง พี่ซีลบาดเจ็บตรงไหนมั้ยคะมารีนตามหาพี่ซีลทั้งคืนเลย”

“พี่ไม่เป็นไร” เขาบอกน้องสาวก่อนจะแกะเงื่อนเชือกที่ผูกกุมาริกาเอาไว้ออกแล้วรีบกอดประคองเธอเพราะตอนนี้อาการเธอไม่สู้ดีแล้วจนอรินต้องรีบเข้ามาหา

“เมื่อวานนี้ผมเห็นคุณน้ำเมยถูกยิงเข้าที่ท้องแล้วก็ที่อก คุณน้ำเมย...”

“ยังไม่ตาย”

“ฮะ!!!” ไม่ใช่แค่อรินเท่านั้นที่อึ้งแต่เป็นทหารและตำรวจทุกคนด้วยเพราะทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างก็เห็นกับตาว่ากุมาริกาถูกยิงเข้าที่จุดตายถึงสองจุด เจ้าหน้าที่ที่มาช่วยค้นหาทุกคนที่รู้เรื่องนี้ต่างก็ฟันธงกันแล้วว่าพวกเขาต้องสูญเสียดาราสาวคนดังไปแน่ๆ แม้แต่หมออย่างอรินก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

“ไหนพี่อรินกับหมวดเขมบอกว่าคุณน้ำเมยถูกยิงไงคะ” ขวัญคณินที่เข้ามาตรวจดูร่างกายกุมาริกาตามหน้าที่ของพยาบาลถามขึ้น เพราะคิดว่ากุมาริกาตายแล้วนี่แหละเธอเลยยิ่งใจเสียเข้าไปใหญ่แต่พอเห็นว่าพี่สะใภ้มีแค่รอยกระสุนเฉี่ยวเธอก็ค่อยเบาใจหน่อย

“น้ำเมยไม่ได้ถูกยิง อริน มารีน ช่วยดูอาการน้ำเมยหน่อยน้ำเมยเป็นไข้หนักจนหมดสติไปแล้ว” ผู้กองกรินทร์เร่ง ไม่อยากอธิบายอะไรต่อแล้วเมื่อคนรักของเขาอาการแย่แบบนี้ อรินเองก็ไม่รอช้ารีบตรวจดูอาการของกุมาริกาเบื้องต้นทันทีโดยมีขวัญคณินคอยช่วย พอตรวจดูแล้วอรินก็ต้องส่ายหน้าให้เมื่อกุมาริกาเป็นไข้สูงมาก

“รีบกลับฐานเถอะพี่ อาการคุณน้ำเมยไม่ดีเลย”

ผู้กองกรินทร์หน้าซีดเผือดไปหมดเมื่อได้ยินแบบนี้ เขาค่อยๆ ประคองกุมาริกาขึ้นมากอดเมื่ออรินกวักมือเรียกนายตำรวจที่เป็นลูกมือของเขาให้เอาเปลสนามสำหรับเคลื่อนย้ายผู้ป่วยมาเพื่อพากุมาริกาออกไปจากที่นี่ แต่ผู้กองกรินทร์กลับไม่ยอมวางกุมาริกาลงบนเปลสนามหากแต่เขากลับกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วอุ้มพาเดินออกไปจากที่นี่ด้วยตนเอง กุมาริการักเขามากและเธอก็อยากจะอยู่ใกล้ๆ เขาเพราะฉะนั้นเขาก็จะอุ้มเธอออกไปจากที่นี่เอง เธอเจอเรื่องร้ายๆ มามากแล้วและอ้อมกอดของเขาจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ

*******************************************

เจอความรักของน้ำเมยเข้าไปน้ำแข็งขั้วโลกก็ละลายทันทีเลย

ตอนหน้า NC น้า