52.เต็มใจรัก เต็มใจให้ (NC)

52.เต็มใจรัก เต็มใจให้

กุมาริกาหมดสติไปสามวันเต็มโดยมีอรินกับหมออาทิตย์ช่วยกันรักษาเธอเป็นอย่างดีที่สุดและดูแลอย่างใกล้ชิดเพราะอาการของเธอหนักมาก หากว่ายังไม่ดีขึ้นพวกเขาจะส่งเธอออกไปรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลในเมือง แต่พอเช้าวันที่สี่อาการไข้ของกุมาริกาก็ลดลงราวกับปาฏิหาริย์ทำให้ทุกคนดีใจกันมาก อรินกับหมออาทิตย์ถึงกับทรุดนั่งเอาหลังพิงกันอย่างหมดสภาพเพราะกว่าจะประคองอาการของกุมาริกาจนดีขึ้นได้ก็ทำเอาหมดพลังงานไปเยอะ แม้แต่พยาบาลอย่างขวัญคณินก็ยังสลบหลับคาตักผู้หมวดศิขรินอยู่อีกเตียงของห้องพยาบาล มีเพียงแค่ผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่ยังคงนั่งเฝ้าข้างเตียงของกุมาริกาไม่ยอมห่างไปไหน เขากุมมือของเธอไม่ยอมปล่อย ภาวนาขอให้เธอปลอดภัยจนในที่สุดเธอก็ปลอดภัยแล้ว

เหตุการณ์ครั้งนี้มันทำให้เขาอยากส่งกุมาริกากลับบ้านเหลือเกิน เขากลัวว่าครั้งต่อไปอาจไม่โชคดีเหมือนอย่างคราวนี้ ถ้าไม่มีสร้อยเหล็กไหลเขาก็คงเสียเธอไปแล้ว ความเป็นความตายมันอยู่ใกล้เขากับเธอแค่เอื้อมลำพังแค่ตัวเองเขาไม่ห่วงหรอกแต่กับกุมาริกา...เขากลัวว่าจะเสียเธอไปอีก

มือที่สั่นเทาของเขากดเบอร์ติดต่อหากริชชานนท์ทันที ก่อนหน้านี้เขาโทรหากริชชากรณ์แล้วแต่ว่าเขาติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้เพราะพื้นที่หน่วยพิทักษ์ป่าที่กริชชากรณ์ประจำการอยู่มันอยู่ลึกสุดของป่าอุ้มผาง จะติดต่อหากริชชาภัทรตอนนี้อีกฝ่ายก็อยู่ที่ต่างประเทศ เมื่อติดต่อคนที่อยู่ใกล้ไม่ได้งั้นก็ควรติดต่อหาคนที่สำคัญที่สุดอย่างกริชชานนท์ หากว่ายังติดต่อกริชชานนท์ไม่ได้อีกงั้นเขาจะโทรหามอลลี่

“อ้าว สลบกันหมด” ระหว่างที่เขาต่อสายหากริชชานนท์นั้นซอมพอก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาลพอดีพร้อมกับปิ่นโตอาหารที่ตั้งใจทำมาให้อรินโดยเฉพาะ

หลังจากที่ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาตกลงไปในหุบเขาซอมพอก็ถูกส่งตัวกลับมาที่ฐาน วีรกรรมของเธอในครั้งนี้ทำให้เธอถูกอรินต่อว่าอย่างหนักจนสำนึกผิดแทบจะไม่ทันและไม่คิดที่จะเถียงด้วยเพราะรู้ตัวดีว่าตัวเองทำผิดจริงๆ ที่กุมาริกาต้องมาเจอเรื่องร้ายแบบนี้ก็เพราะเธอเป็นคนพากุมาริกาเข้าไปในป่า ที่อรินดุเธอมันยังน้อยไปด้วยซ้ำต่อให้เขาจะตีเธอเธอก็ไม่ว่าหรอก และเพื่อเป็นการทำดีไถ่โทษระหว่างที่ทุกคนเฝ้าไข้และรักษากุมาริกาซอมพอเลยคอยอยู่ดูแลทุกคนอีกที ทั้งทำกับข้าวมาให้ทุกมื้อ ช่วยหยิบจับเรื่องยา ช่วยขวัญคณินเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กุมาริกาด้วย

“คุณหมอ” ลูกหมาป่าตัวน้อยรีบกระโดดเข้ามานั่งยองๆ ส่องดูหน้าอรินที่ตอนนี้เขากำลังนั่งหลับเอาหลังพิงกับหมออาทิตย์อยู่ ดูหมดสภาพกันทั้งคู่ ดวงตากลมๆ จ้องมองหมอหนุ่มหน้าตี๋ด้วยความห่วงใยและเอ็นดูที่เขามานั่งหลับแบบนี้ จากที่เคยน้อยใจเขาเรื่องที่เขาชมกุมาริกาต่อหน้าเธอและเรื่องที่เขาดุด่าเธอเพราะก่อเรื่องเอาไว้ตอนนี้ซอมพอหายน้อยใจเขาแล้ว ตอนที่เขาไปช่วยเธอในป่าวันนั้นเขากอดเธอแน่นมาก เขากอดเธอโอ๋เธออย่างอ่อนโยนแล้วที่เขาดุเธอเธอก็รู้ว่าส่วนหนึ่งก็เพราะความเป็นห่วง ซอมพอเข้าใจทุกอย่างดีเลยไม่นึกโกรธและอยากจะทำดีไถ่โทษให้กุมาริการวมถึงอยากกลับไปเป็นเด็กดีในสายตาของอรินอีกครั้ง ใครจะมองว่าเธอเป็นตัวก่อเรื่องยังไงก็ได้แต่เธออยากจะเป็นเด็กดีสำหรับอริน อยากอยู่ใกล้ๆ เขา ป่วนเขาเล่นให้เขาได้ยินและหัวเราะไปกับเธอ “ว้า ซอมพออุตส่าห์ทำของอร่อยๆ มาให้คุณหมอ นี่มีแต่ของโปรดของคุณหมอทั้งนั้นเลยนะมาเล่นหลับใส่แบบนี้กับข้าวของซอมพอก็เป็นหมันสิ” นิ้วเล็กๆ แตะๆ เขี่ยๆ แก้มของอรินจนเขาต้องยกมือมาปัดออกก่อนจะนั่งหลับต่อ ซอมพอที่แอบหัวเราะคิกๆ เลยยื่นหน้าเข้าไปหาเขาอีกใกล้ๆ แต่ทว่า...

“ผู้กอง!” เธอหันมาชี้นิ้วใส่ผู้กองกรินทร์อย่างตกใจเมื่อเห็นผู้กองหนุ่มกำลังนั่งจ้องเธออยู่ ยัยเด็กนี่จะแอบลักหลับน้องชายเขางั้นหรอ ผู้กองกรินทร์คิดเพราะเห็นซอมพอทำท่าจะแอบหอมแก้มอริน

“ทำไมมานั่งหัวโด่เป็นเห็ดโคนอยู่นี่ล่ะ”

“พี่นั่งอยู่ตรงนี้มาสามวันแล้วนะ”

“เออใช่” ซอมพอพยักหน้าตาม ลืมไปว่าเขามานั่งเฝ้าเมีย พอนึกได้แบบนี้ซอมพอก็ลุกขึ้นถือปิ่นโตเข้าไปหาผู้กองกรินทร์แล้วชะเง้อดูกุมาริกาที่ยังหลับอยู่ พอเห็นอีกฝ่ายเจ็บหนักจนนอนซมซอมพอก็ยิ่งรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุทำให้กุมาริกาต้องเจ็บตัว เมื่อวานนี้พ่อกับแม่ของเธอก็พากันมาเยี่ยมไข้กุมาริกาถึงที่และเธอก็โดนพ่อกับแม่ดุอีกยกข้อหาที่ทำให้เมียผู้กองกรินทร์ต้องล้มหมอนนอนเสื่อ นี่ถ้ามีใครมาดุว่าเธออีกเธอจะลาไปบวชชีเพื่อไถ่โทษให้กุมาริกาสักสามเดือนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

“คุณน้ำเมยดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ”

“อืม ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” ผู้กองกรินทร์เก็บโทรศัพท์ลงแล้วหันมาลูบผมกุมาริกาเบาๆ ซึ่งตอนนี้เธอยังนอนให้น้ำเกลืออยู่

“ได้ยินแบบนี้ก็โล่งใจ นี่ซอมพอจะลาไปบวชชีแล้วนะซอมพอทำให้คุณน้ำเมยต้องโชคร้าย”

“ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก รอดปลอดภัยกันทั้งสองคนก็ดีแล้วแล้วต่อไปก็อย่าทำอีก”

“ซอมพอจะจำเอาไว้” เด็กสาวก้มหน้าสำนึกผิด เธอนึกว่าผู้กองกรินทร์จะหักคอเธอเสียแล้วสิ “อ้อนี่ผู้กองยังไม่ได้กินข้าวนี่ ไหนๆ ตอนนี้ทุกคนก็หลับกันอยู่งั้นผู้กองก็มากินข้าวเถอะนะ” ไหนๆ ก็เอามาแล้วซอมพอไม่อยากให้เสียของ ไว้เธอค่อยทำของอร่อยๆ มาให้อรินใหม่ก็ได้

“ทำมาให้อรินไม่ใช่หรอ” ผู้กองกรินทร์ชี้มาที่ปิ่นโตของเธอ

“ใช่ แต่ว่าตอนนี้คุณหมอหลับอยู่งั้นผู้กองก็ช่วยกินแทนแล้วกันนะ ถ้าไม่มีใครกินซอมพอจะเอาไปเททิ้งลงขยะแต่ถ้าจะทิ้งขยะซอมพอว่าหาคนมาช่วยกินแทนคุณหมอจะดีกว่า”

อ๋อ ก็เลยเปลี่ยนจากเททิ้งขยะมาเป็นเททิ้งใส่ปากเขางั้นสิ

“อ่ะ งั้นเดี๋ยวเป็นถังขยะให้” ผู้กองกรินทร์ประชดกลับแล้วลุกขึ้นไปนั่งที่โต๊ะทำงานของหมออาทิตย์โดยมีซอมพอถือปิ่นโตเดินตามไป ตั้งแต่วันที่เขาปีนขึ้นมาจากหน้าผาจนถึงตอนนี้ผู้กองกรินทร์จำได้ว่าตัวเองกินข้าวไปแค่สองมื้อเองเพราะขวัญคณินบังคับให้เขากิน ด้วยตอนแรกกุมาริกายังอาการไม่ดีเขาก็เลยไม่มีใจจะกินข้าวแม้แต่งานลาดตระเวนที่ตั้งใจจะไปเองก็ยังต้องให้ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ไปแทน

“นี่เลยๆ ซอมพอภูมิใจนำเสนอ” ซอมพอรีบเอาอาหารในปิ่นโตออกมาจัดทั้งไก่ทอด หมูทอด น้ำพริกผักสดและต้มไก่สมุนไพรแบบม้ง ของกินมากมายที่พ่อกับแม่ของเธอเอามาเพื่อเยี่ยมไข้กุมาริกาถูกนำมาดัดแปลงเป็นอาหารอร่อยๆ ให้ทุกคนได้กิน

เสียงพูดคุยของผู้กองกรินทร์กับซอมพอปลุกกุมาริกาที่เริ่มฟื้นตัวจากไข้ให้ตื่นขึ้น เธอมองไปรอบๆ ตัวก็พอจะรู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน ผู้กองกรินทร์พาเธอกลับมาที่ฐานได้จริงๆ ด้วย

“ผู้กองกินเยอะๆ นะซอมพออุตส่าห์ตั้งใจทำ” ซอมพอจัดแจงตักกับข้าวให้ผู้กองกรินทร์ ถ้าป้อนเขาได้ก็คงป้อนไปแล้ว ถึงแม้ของกินเหล่านี้จะทำมาให้อรินแต่ถ้าอรินหลับอยู่เธอก็จะให้ผู้กองกรินทร์กินแทนให้หมด ถือว่าเพื่อเป็นการไถ่โทษที่เธอก่อเรื่องจนเมียของเขาต้องเจ็บหนักและ...เอาข้าวยัดปากเขาเอาไว้เขาจะได้ไม่ต้องมาบ่นว่าเธอเรื่องที่เธอก่อเรื่อง

“ฝีมือดีไม่มีตกเลยนะ”

“อ่ะแน่นอน”

“ทำกับข้าวเก่งแบบนี้พี่ว่าคงออกเรือนได้แล้วมั้ง” ผู้กองกรินทร์ทำเหล่ไปทางอรินแต่ซอมพอกลับไม่เข้าใจ

“ซอมพอยังเด็กนะผู้กอง”

“ไม่เด็กแล้ว โตเป็นสาวสวยขนาดนี้ก็ต้องออกเรือนได้แล้วล่ะ”

“รอคนมาจีบก่อน” ว่าแล้วซอมพอก็หัวเราะคิกๆ ตามประสาซื่อเพราะคิดว่าผู้กองกรินทร์พูดเล่น ทางผู้กองกรินทร์เองก็พลอยยิ้มไปกับเธอเพราะเธอเล่นพูดแบบนี้เดี๋ยวเขาจะรีบยุให้อรินไปจีบเธอ

“แล้วคุณน้ำเมยทำกับข้าวไม่เป็นจริงๆ หรอ เหมือนเขาจะไม่รู้จักแม้กระทั่งขิงเลยนะ” ท่าทางคุณหนูไฮโซแบบนี้

“ไม่เป็นหรอก ถ้าซอมพอว่างๆ ก็มาสอนให้หน่อยนะ”

“ได้เลย เดี๋ยวซอมพอจะสอนให้”

กุมาริกาได้แต่นอนมองทั้งสองคนคุยกัน ผู้กองกรินทร์ดูยิ้มแย้มมีความสุขมากเวลาที่ได้พูดคุยกับซอมพอ เขาคงดีใจมากสินะที่ได้กลับมาหาซอมพอแบบนี้ พอมาถึงก็รีบมาหากันเลย...เธออยากไปจากที่นี่จัง ยิ่งอยู่ที่นี่ต่อไปเธอก็มีแต่จะยิ่งเจ็บเธอไม่อยากจะอยู่เห็นเขาพลอดรักกับผู้หญิงคนอื่นหยามหัวใจของเธออีกแล้ว

เมื่อผู้กองกรินทร์กินข้าวแล้วซอมพอก็เก็บปิ่นโตออกไปล้างและไปเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้อรินเผื่อเขาตื่นนอนแล้วจะได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ผู้กองกรินทร์กลับมานั่งเฝ้าไข้กุมาริกาต่อ เขารีบก้มลงมาหาเธอเมื่อเห็นว่าที่หมอนของเธอดูเปียกๆ ซึ่งก่อนหน้านี้มันไม่ได้เปียกเลย หรือว่าเธอจะนอนร้องไห้อีกแล้ว

“น้ำเมย...” ระหว่างที่เขาก้มลงมาดูหมอนกุมาริกาก็ลืมตาขึ้นมามองเขา แววตาของเธอดูเศร้าสร้อยเมื่อยามมองเขาแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรทั้งๆ ที่ตอนนี้เขาดีใจจนยิ้มไม่หุบที่เห็นเธอฟื้นเสียที มือหยาบสากๆ กุมแก้มนุ่มเอาไว้ แผลจากการโดนคนร้ายตบดีขึ้นมากแล้วหรือแม้แต่รอยถูกกระสุนเฉี่ยวหมออาทิตย์ก็ทำแผลให้เป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้เกิดรอยแผลเป็นเพราะอาชีพของกุมาริกาต้องพึ่งความสวยทั้งใบหน้าและร่างกาย

“ขวัญเอ๊ยขวัญมา ตอนนี้น้ำเมยปลอดภัยแล้วนะ” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบรับขวัญเธอพร้อมรอยยิ้ม หวังจะเห็นเธอยิ้มตอบหรือโผเข้ากอดเขาแต่กุมาริกากลับมองเขานิ่ง แววตาของเธอเหมือนกับกำลังตัดพ้อเขาอยู่

“พี่ทำอะไรให้น้ำเมยโกรธรึเปล่าครับ”

“...” ไม่หรอก เธอไม่ได้โกรธเขาแต่เธอเพียงแค่เสียใจ “...น้ำเมยหิวน้ำ”

“อ้อ ได้สิ” ผู้กองกรินทร์รีบหันไปรินน้ำใส่แก้วมาให้เธอเพราะอรินบอกเขาว่าถ้ากุมาริกาตื่นก็ให้เธอดื่มน้ำหน่อย เขาค่อยๆ ประคองเธอลุกขึ้นนั่งแล้วจึงป้อนน้ำให้ก่อนจะเล่าให้เธอฟังว่าเธอกลับมาที่นี่ได้อย่างไร

“ตอนที่น้ำเมยหมดสติไปพี่ก็พยายามพาน้ำเมยปีนหน้าผาขึ้นไปเรื่อยๆ โชคดีว่าทุกคนกำลังตามหาเราอยู่ก็เลยมาช่วยเราเอาไว้ น้ำเมยหลับไปตั้งสามวันเลยนะรู้มั้ยพี่เป็นห่วงน้ำเมยแทบแย่ ทุกคนเขาก็เป็นห่วงน้ำเมยเหมือนกัน” เขาพยักหน้าไปทางผู้หมวดศิขรินที่นั่งหลับแล้วมีขวัญคณินนอนหนุนตัก หมออาทิตย์กับอรินก็ยังคงหลับอยู่ที่เดิมแต่ไม่ได้นั่งเอาหลังพิงกันแล้ว ทั้งสองคนนั่งเอาหลังพิงผนังห้องพยาบาลแล้วก็หลับกันทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องเนื่องจากต้องอดหลับอยู่หลายชั่วโมง “ต่อไปน้ำเมยอย่าซนแบบนี้อีกนะแล้วก็อย่าพาซอมพอออกไปนอกฐานด้วยมันอันตราย ซอมพอเขาถูกคนร้ายหมายหัวอยู่พี่ไม่อยากให้ซอมพอถูกพวกมันจับไป”

“...ค่ะ น้ำเมยจะไม่ก่อเรื่องอีกแล้ว” กุมาริกาพยายามจะไม่ร้องไห้ทั้งๆ ที่หัวใจยังบอบช้ำไม่หาย เขาเป็นห่วงซอมพออีกแล้วและยังคงมองว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเธอเป็นคนผิดที่พาซอมพอออกไปจากฐาน เขาคงจะห่วงซอมพอมากถึงได้สั่งเธอแบบนี้ เขาคงกลัวว่าเธอจะพาคนรักของเขาไปเจอกับอันตรายอีก

“น้ำเมยอยากออกไปนั่งเล่นข้างนอก เผื่อจะสดชื่นขึ้น” เธอรู้สึกอึดอัดเหลือเกินกับความรู้สึกแบบนี้ มันอึดอัดมากจนอยากจะหายไปจากตรงนี้ เธอมองทุกคนที่หลับอยู่ด้วยความรู้สึกผิดจากที่ผู้กองกรินทร์เล่าเหมือนเขามองว่าเธอเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน แต่เธอไม่ได้ตั้งใจ ซอมพอต่างหากที่เป็นคนพาเธอออกไปจากฐานแล้วทำไมเขาถึงได้โทษแต่เธอคนเดียว มันก็คงจะเหมือนกับตอนที่อยู่ในป่า ในยามที่เธอกับซอมพอเสียขวัญและหวาดกลัวคนที่เขาวิ่งเข้าไปหาและกอดเป็นคนแรกก็คือซอมพอ ทั้งๆ ที่เธอถูกคนร้ายทำร้ายแต่ซอมพอไม่ได้เป็นอะไรเขาก็ยังเลือกซอมพออยู่ดี เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่าสำหรับเขาเลย

กุมาริกามองไปรอบๆ ฐานขณะออกมานั่งอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่หน้าห้องพยาบาลโดยมีผู้กองกรินทร์ประคองและยกเอาเสาน้ำเกลือออกมาให้ด้วย เขาเข้ามานั่งลงข้างเธอเหมือนกับมีเรื่องอยากจะพูดด้วยอีก สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นมาถนัดตาแล้วก็เอาแต่มองเธอ

“พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะพูดด้วย”

“อะไรหรอคะ”

“พี่...” ผู้กองกรินทร์ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา “พี่อยากให้น้ำเมยกลับบ้าน พี่อยากให้น้ำเมยออกไปรักษาตัวข้างนอกให้ดีแล้วก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ไว้พี่ว่างจากงานแล้วพี่จะออกไปหาน้ำเมยเอง”

กุมาริกาน้ำตาร่วงอย่างไม่รู้ตัว นึกว่าเรื่องสำคัญที่ว่าจะเป็นการบอกเลิกแต่กลับเป็นเรื่องนี้...เขาคงมองว่าเธอเป็นตัวปัญหาสินะหรือบางทีเขาอาจจะอยากกำจัดก้างขวางคอออกไปให้พ้นทางเขาจะได้อยู่กับซอมพอตามที่ต้องการ มิน่าล่ะที่ผ่านมาเขาถึงได้ชอบไล่เธอนักตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว เขาน่าจะบอกแบบนี้กับเธอตั้งแต่แรกไม่ใช่เอาเรื่องความปลอดภัยมาเป็นข้ออ้าง ถ้าเขาอยากกำจัดเธอนักเธอก็จะไป

“...ค่ะ น้ำเมยจะกลับบ้าน” สายตาของกุมาริกาเหม่อลอยทั้งๆ ที่น้ำตายังรินไหล ผู้กองกรินทร์ไม่คิดว่าคราวนี้เธอจะยอมง่ายๆ เพราะเขาเคยพูดเรื่องนี้กับเธอเป็นร้อยๆ ครั้งแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมกลับง่ายๆ จนกระทั่งวันนี้

“น้ำเมย...น้ำเมยเป็นอะไรรึเปล่า ทำไม...” ทำไมเธอถึงดูแปลกๆ ไป จะว่าถูกคนร้ายทำร้ายก็ไม่น่าใช่เพราะเขาถามซอมพอแล้ว นอกจากถูกคนร้ายยิง ถูกคนร้ายตบและพยายามจะจับตัวเธอก็ไม่ได้ถูกทำร้ายอะไรนอกเหนือจากนี้ ซอมพอบอกเขาว่าเธอดูหงอยๆ ตั้งแต่ก่อนเข้าป่าแล้วและหมออาทิตย์ก็ยืนยันแบบนี้ ก่อนจะเข้าป่าไปเธอได้มาถามหายาที่กินแล้วหลับจนไม่ฟื้นจากหมออาทิตย์ด้วย หรือว่าเขาทำพลาดอะไรไปเธอถึงได้โกรธ

“น้ำเมยมีอะไรอยากพูดกับพี่มั้ยคะ”

“...” กุมาริกาส่ายหน้าตอบเมื่อเขาเช็ดน้ำตาให้ แววตาของเธอเศร้าลงๆ จนเขาใจไม่ดี เขาว่าเขาต้องเผลอทำอะไรให้เธอเสียใจแน่ๆ

เพราะกุมาริกามีท่าทีแปลกไปผู้กองกรินทร์จึงต้องคอยดูแลเธออยู่ไม่ห่าง อุตส่าห์ให้ขวัญคณินมาชวนคุย มาหลอกถามให้แล้วแต่กุมาริกาก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไรจนกระทั่งอาการของเธอดีขึ้นมากแล้วหมออาทิตย์จึงให้กุมาริกากลับไปพักฟื้นที่บ้านต่อได้ แต่ทว่าพอได้กลับมาที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์กุมาริกาก็เริ่มเก็บข้าวของเพื่อจะไปจากที่นี่ตามที่ผู้กองกรินทร์บอก จากที่บอกว่าจะให้เธอกลับบ้านพอเธอจะกลับจริงๆ ผู้กองกรินทร์กลับรู้สึกอยากรั้งเธอเอาไว้ ขอเพียงแค่เธอบอกว่าจะอยู่ที่นี่ต่อเขาก็จะยอมให้เธออยู่ แต่นี่นอกจากเธอจะไม่บอกแล้วเธอยังไม่งอแงหรือดื้ออะไรกับเขาเลย พอหมออาทิตย์ให้ออกจากห้องพยาบาลมาพักฟื้นต่อที่บ้านเธอก็เก็บข้าวของทุกอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจทั้งๆ ที่สีหน้ายังดูหงอยเหงา

“น้ำเมยเก็บของเสร็จแล้ว พรุ่งนี้พี่ซีลให้คนไปส่งน้ำเมยในเมืองได้เลยนะคะ”

อะไรนะ ทำไมมันเร็วแบบนี้ล่ะ พอรักษาตัวเสร็จเธอก็จะกลับไปทันทีเลยหรอ เธอจะไม่พักฟื้นให้อาการดีขึ้นก่อนหรืออย่างไรเขายังไม่ได้เตรียมใจเลย ผู้กองกรินทร์มองไปที่กระเป๋าเดินทางของเธอที่ตอนนี้ทุกอย่างถูกจัดเก็บเรียบร้อย มีเพียงแค่ชุดนอนสำหรับคืนนี้กับชุดสำหรับวันพรุ่งนี้เท่านั้นที่ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า เขาไม่รู้พูดอะไรต่อดีเพราะเขาพูดไม่ออก

“นะ...น้ำเมย...น้ำเมยจะกลับบ้านจริงๆ หรอ”

“ค่ะ เดี๋ยววิชาทหารน้ำเมยจะไปเรียนเองจากข้างนอกก็ได้ ความจริงก็มีคนสอนให้เยอะแยะแต่ที่น้ำเมยมาที่นี่ก็แค่เป็นข้ออ้างอยากมาอยู่กับพี่ซีล แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว”

ไม่จำเป็น หมายความว่ายังไงที่ว่าไม่จำเป็น เขาไม่จำเป็นสำหรับเธออีกแล้วงั้นหรอ

“น้ำเมยไม่อยากอยู่กับพี่แล้วหรอถึงได้ยอมกลับบ้านง่ายๆ แบบนี้”

“ก็พี่ซีลอยากให้น้ำเมยกลับบ้านมาโดยตลอดไม่ใช่หรอคะ ตอนนี้น้ำเมยไม่ดื้อแล้วนะ” กุมาริกายิ้มบางๆ ให้เขา “พี่ซีลอยากให้น้ำเมยกลับน้ำเมยก็จะกลับค่ะ”

อยากให้กลับหรอ ไม่เลย เขาไม่ได้อยากให้เธอกลับแต่เขาแค่เป็นห่วงเธอ เขาอยากให้เธออยู่กับเขาแต่เขาก็กลัวว่าคราวหน้าเธอจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ ผู้กองกรินทร์ไม่กล้าขอให้เธออยู่ที่นี่ต่อเพราะเขาเป็นคนบอกเธอเองว่าอยากให้เธอไป พูดสิ งอแงสักนิดสิ บอกพี่ว่าน้ำเมยอยากอยู่ที่นี่แล้วพี่จะไม่ให้น้ำเมยไป เขาได้แต่ขอร้องในใจแต่ก็ไม่กล้าพูดจนเธอเดินออกไปที่ระเบียงหน้าบ้าน ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งออกมาจากห้องพยาบาลแล้วเขาบอกให้เธอนอนพักแต่เธอก็ไม่ยอมนอนเอาแต่รีบเก็บข้าวของ

“คุณน้ำเมย!” เสียงร้องเรียกดังมาจากหน้าบ้านเมื่อซอมพอวิ่งมาหาพร้อมกับข้าวต้มในกระบอกไม้ไผ่ที่ตัวเองเป็นคนทำเอง ที่กุมาริกาต้องเจ็บหนักแบบนี้ก็เพราะเธอคนเดียวซอมพอก็เลยอยากมาทำดีไถ่โทษ พ่อกับแม่ของเธอก็กำชับมาหนักหนาว่าให้เธอช่วยดูแลกุมาริกาให้ดีเพราะเธอเป็นคนทำให้กุมาริกาต้องเดือดร้อน ตราบใดที่ยังไม่ได้ขอโทษกุมาริกาซอมพอก็คงนอนตายตาไม่หลับ

“คุณน้ำเมยดูนี่สิซอมพอทำข้าวต้มใส่กระบอกไม้ไผ่มาให้อร่อยมากๆ เลย ผู้กองบอกว่าคุณน้ำเมยชอบข้าวที่หุงในกระบอกไม้ไผ่น่ะซอมพอเลยตั้งใจทำมาให้” เด็กสาวยื่นกระบอกไม้ไผ่ให้กุมาริกาอย่างเอาใจแต่กุมาริกากลับรู้สึกไม่หิว รู้แหละว่าซอมพออยากเอาใจอยากผูกมิตรด้วยแต่กุมาริกาที่ยังรู้สึกแย่อยู่ก็ยังไม่พร้อมจะรับไมตรีใดๆ พรุ่งนี้เธอก็จะต้องไปจากที่นี่แล้วและคงไม่กลับมาอีก เธอจะไม่ต้องเจอซอมพอแล้วรวมถึงผู้กองกรินทร์ด้วย นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตที่เธอจะได้อยู่กับเขา

“ขอบใจซอมพอมากนะ แต่ฉันยังไม่หิวไว้เดี๋ยวฉันค่อยกินเป็นมื้อดึกก็ได้” เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจกุมาริกาจึงรับกระบอกไม้ไผ่จากซอมพอไปเก็บไว้ในครัวของบ้านโดยมีผู้กองกรินทร์มองตามเพราะเขายังรู้สึกแปลกๆ ไม่หายกับท่าทีของเธอจนกระทั่งกุมาริกาเดินผ่านหน้าเขาออกไปที่ระเบียงบ้านอีกครั้ง

“เดี๋ยวฉันจะออกไปเดินเล่นแถวๆ น้ำตก ซอมพอกับพี่ซีลตามสบายเลยนะ”

“หา” ซอมพอทำหน้าเหวออย่างงงๆ เมื่อกุมาริกาพูดแบบนี้ก่อนจะเดินไปทางน้ำตก ผู้กองกรินทร์ก็เลยเดินลงมาจากบ้านพักแล้วมองตามกุมาริกาอีกคน

“ผู้กองกับเมียทะเลาะกันหรอ ซอมพอรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ นะ”

“ไม่รู้สิ” เขาตอบด้วยสงสัยเหมือนกันกับซอมพอก่อนจะหันมาทางเด็กสาวอีก “เอาข้าวมาให้แล้วก็กลับไปได้แล้วไป เย็นมากแล้วนู่น! กลับไปหาอรินนู่นทางนี้ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน”

“ซอมพอก็ไม่ได้อยากจะมาเป็นก้างขวางคอหรอก เชอะ! กลับไปหาคุณหมอดีกว่า” ว่าแล้วก็รีบวิ่งหน้าตั้งกลับไปที่ฐานหาอริน ซึ่งพอซอมพอไปแล้วผู้กองกรินทร์ก็ตามกุมาริกาไปที่น้ำตกทันทีเพราะตอนนี้เขาออกเวรแล้ว เขาอยากอยู่คุยกับกุมาริกาต่อแล้วถ้าเธอจะกลับบ้านจริงๆ คืนนี้เขาก็อยากอยู่กับเธอให้นานที่สุด นี่ก็เย็นแล้วไม่รู้ว่าเธอจะไปที่น้ำตกทำไมจะว่าไปอาบน้ำเล่นน้ำก็ไม่น่าจะใช่เพราะเธอเพิ่งอาบน้ำไปหลังจากที่จัดกระเป๋าเสร็จ

กุมาริกายืนมองน้ำตกแห่งนี้ราวกับจะจดจำความสวยงามของธรรมชาติเอาไว้เพราะเธอคงไม่ได้มาเห็นอีกแล้ว ตลอดเวลาที่ได้อยู่ที่นี่เธอถ่ายภาพของน้ำตกแห่งนี้ไว้แล้วแทบจะทุกมุม เธอเคยมีความทรงจำดีๆ มากมาย ได้มาอาบน้ำ ว่ายน้ำเล่นด้วยกันกับเขา สนุกที่สุดก็ตอนที่มีน้องชมพูมาเล่นน้ำด้วยแล้วได้ฟังสองลุงหลานเถียงกัน ทั้งๆ ที่เคยบอกแล้วว่าจะเป็นคุณป้าที่น่ารักให้หลานๆ แต่ว่า...เธอคงจะไม่มาเจอกับทุกคนที่บ้านสุวรรณเวชอีกแล้ว หลังจากถ่ายละครเรื่องเกี่ยวกับทหารพรานเสร็จเธอจะหยุดรับงานแล้วหนีไปให้ไกล จะกลับไปอยู่ออสเตรเลียแล้วลืมทุกอย่างให้หมด

“น้ำเมยมาลานะคะ” เธอบอกกับผืนป่าและเจ้าป่าเจ้าเขาที่นี่ ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่เธอได้ยินหลายๆ คนพูดว่าที่น้ำตกแห่งนี้มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองอยู่ หากเจ้าป่าเจ้าเขาไม่อนุญาตแล้วก็ยากที่ใครจะเข้ามาที่นี่ได้ กุมาริกาเดินไปที่ตัวน้ำตกจนใกล้ด้วยยังมีเรื่องคาใจอยู่เรื่องหนึ่ง เธอจำได้ว่าที่หลังม่านน้ำตกมีถ้ำและผู้กองกรินทร์ก็ชอบพูดถึง ตอนที่แก้วเจ้าจอมกับผู้กองกวินทร์มาที่นี่ทั้งสองคนก็พูดถึงถ้ำหลังม่านน้ำตกเหมือนกัน พรุ่งนี้เธอก็จะไปแล้วเธออยากเห็นสักครั้งว่าถ้ำหลังม่านน้ำตกเป็นอย่างไร

ที่ปากทางเข้าถ้ำหลังม่านน้ำตกมีต้นราชาวดีขึ้นเป็นพุ่มใหญ่ออกดอกสีขาวส่งกลิ่นหอม ทางเข้าถ้ำอยู่สูงจากพื้นที่ต้องปีนขึ้นไปแต่ก็ปีนไม่ยากมาก ด้วยอยู่หลังม่านน้ำตกและมีต้นราชาวดีขึ้นปกคลุมทางเข้าถ้ำจึงถูกบดบังจนคนภายนอกไม่อาจรู้ได้ คงเพราะแบบนี้ผู้กองกรินทร์ถึงเคยบอกเธอว่าหากมีอันตรายอะไรก็ให้รีบมาซ่อนตัวที่นี่ เมื่อเข้ามาแล้วกุมาริกาก็ต้องอึ้งกับความสวยงามของธรรมชาติเมื่อเห็นผนังถ้ำทอประกายระยิบระยับด้วยเกล็ดคล้ายผลึกแก้ว ผนังถ้ำเป็นหินปูนสีขาวก็จริงแต่ก็มีเกล็ดคล้ายผลึกแก้วหรือไม่ก็กากเพชรทอแสงออกมาอย่างสวยงาม ถ้ำนี้เป็นถ้ำที่มีขนาดเล็ก จากปากทางเข้ามาจะเป็นทางเดินแคบๆ ที่พอพ้นช่วงทางเดินไปก็จะเป็นส่วนของโถงถ้ำ กุมาริกาได้เห็นถึงความงดงามของถ้ำแล้วก็แทบจะลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ นอกจากทางเข้าที่เธอเพิ่งเข้ามาก็ไม่มีทางเข้าใดๆ อีก มีเพียงแค่ปล่องเล็กๆ เหนือถ้ำที่พอให้แสงของพระอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาได้ ภายในถ้ำสะอาดสะอ้านพื้นถ้ำที่เป็นหินปูนสีขาวก็เรียบสะอาดหมดจด

“หอมจัง” ไม่มีกลิ่นอับชื้นหรือกลิ่นมูลของสัตว์ใดๆ ในนี้เลย กลิ่นหอมที่ว่ามันคล้ายกับกลิ่นของดอกราชาวดีแต่อีกความคิดกุมาริกากลับรู้สึกว่ากลิ่นในถ้ำแห่งนี้มันช่างเหมือน...กลิ่นจากกายของผู้กองกรินทร์และเหล่าพี่น้องของเขา น้องชมพูกับน้องโมกก็กลิ่นตัวหอมแบบนี้รวมถึงราชาวดีผู้เป็นแม่ด้วยและไม่เพียงแค่หอมอย่างเดียวแต่ภายในถ้ำก็ยังอบอุ่นมากๆ อีก นี่มันถ้ำมหัศจรรย์ชัดๆ

เพราะในถ้ำมีแค่แสงสลัวๆ จากพระอาทิตย์ยามจะลับขอบฟ้ากุมาริกาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเปิดไฟฉายขึ้น ทันทีที่แสงไฟกระทบกับถ้ำกุมาริกาก็ได้เห็นความงดงามยิ่งขึ้นกว่าเดิมเมื่อแสงไฟกระทบกับผนังถ้ำจนเป็นแสงพราวระยับไปทั่ว

“อะไรน่ะ” ที่มุมหนึ่งของถ้ำเหมือนจะมีกล่องพลาสติกตั้งอยู่ ด้วยความสงสัยกุมาริกาจึงรีบเข้าไปดูว่าเป็นกล่องอะไร กล่องที่ว่าเป็นกล่องขนาดใหญ่และยังใหม่อยู่ข้างในมีข้าวของเครื่องใช้สารพัดทั้งเสื่อ ผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม หมอน ตะเกียงแบบใช้แบตฯ อุปกรณ์อาบน้ำ น้ำดื่มแล้วก็อาหารกระป๋องทั้งข้าวกระป๋อง แกงกระป๋อง แค่มีกล่องนี้กล่องเดียวก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ในนี้ได้หลายวันแล้ว

“เสื้อผ้านี่” คราวนี้สิ่งที่กุมาริกาหยิบขึ้นมาก็คือเสื้อผ้าของผู้หญิง เหมือนจะเป็นชุดใหม่ที่ยังไม่ได้ใช้เสียด้วย

“พี่เตรียมเอาไว้ให้น้ำเมยน่ะ” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังทำให้กุมาริกาสะดุ้งเฮือกตกใจรีบหันไปมองตามก็เห็นผู้กองกรินทร์ยืนอยู่ข้างหลัง เขาตามเธอมาทำไมเธออุตส่าห์ปล่อยให้เขากับซอมพอได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ

ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาหาเธอแล้วนั่งลงข้างๆ ตอนแรกเขาก็ตกใจเมื่อไม่เห็นเธอที่น้ำตกก็เลยลองเดินเข้ามาดูในถ้ำ ถึงเขาจะเคยบอกให้เธอเข้ามาหลบภัยอยู่ในนี้แต่เขาก็ยังไม่เคยพาเธอเข้ามาดูในถ้ำเลยจนตอนนี้เธอจะกลับบ้านแล้ว ภายในถ้ำแห่งนี้มันสวยมากน่าเสียดายที่เธอเพิ่งจะได้เห็น

“พี่เตรียมเอาไว้เผื่อมีเรื่องฉุกเฉินแล้วน้ำเมยมาหลบอยู่ที่นี่จะได้มีข้าวของเครื่องใช้”

“คงไม่จำเป็นแล้วล่ะค่ะ น้ำเมยจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว” กุมาริกายิ้มบางๆ ตอบแล้ววางเสื้อผ้าลงในกล่องตามเดิม “ซอมพอล่ะคะ”

“กลับไปแล้ว”

กุมาริกานั่งกอดเข่าแล้วมองดูรอบๆ ถ้ำ รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ในนี้จนไม่อยากจะออกไป ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่เธอเพิ่งจะได้มาที่นี่

“นี่ก็เย็นมากแล้วพี่ว่าเรากลับบ้านพักกันดีกว่า ตั้งแต่ออกมาจากห้องพยาบาลน้ำเมยก็ยังไม่ได้พักเลยเดี๋ยวหมออาทิตย์กับอรินจะดุเอานะ”

“พี่ซีลกลับไปก่อนเถอะค่ะน้ำเมยอยากอยู่ที่นี่ ไหนๆ ก็มีเครื่องนอนแล้วน้ำเมยอยู่ได้” ขณะที่ตอบกุมาริกาก็ยังมองไปตามผนังถ้ำด้วยความสนใจ ผู้กองกรินทร์เห็นท่าว่าเธอจะชอบที่นี่มากจริงๆ ก็เลยถอนหายใจออกมาก่อนจะหยิบเอาตะเกียงในกล่องพลาสติกมาเปิดไฟ เมื่อถ้ำยิ่งสว่างภายในถ้ำก็ยิ่งสวย

“งั้นคืนนี้พี่จะนอนที่นี่เป็นเพื่อน” เขายังไม่อยากจากกับเธอ เขาชินกับการที่มีเธออยู่ใกล้ๆ เขาชินกับการได้นอนกอดเธอทุกคืน ผู้กองกรินทร์จัดการเอาเสื่อออกมาปูแล้วปูทับด้วยที่นอน กุมาริกาไม่ได้รู้สึกตื่นกลัวเพราะชินกับการนอนกับเขาแล้วจึงละสายตาจากความงดงามในถ้ำมาทางเขาก่อนจะถูกเขาดึงไปนั่งกอดบนที่นอน เธอไม่ได้ดิ้นขัดขืนหากแต่ยอมให้เขากอดด้วยความเต็มใจ

“รอพี่นะ แล้วพี่จะรีบออกไปหา”

ไม่แล้ว...เธอจะไม่รอเขาอีกต่อไปแต่เธอจะหนีไปจากเขาให้ไกลแสนไกล ตอนนี้เธอคือคนรักของเขาแต่ทันทีที่เธอออกไปจากฐานแห่งนี้เขาจะคือคนอื่นสำหรับเธอ

“พี่ซีล คำสาบานของน้ำเมยจะยังเหมือนเดิมตลอดไปนะคะ” เธอยื่นมือข้างที่เคยกรีดเลือดสาบานให้เขาดูแม้ว่ามันจะไม่มีรอยแผลเป็นแล้วก็ตาม “ตลอดชีวิตนี้ไม่ว่าน้ำเมยจะอยู่ที่ไหน จะไกลแสนไกลเพียงใดแต่น้ำเมยก็จะรักเพียงแค่พี่ซีล ต่อให้พี่ซีลฆ่าน้ำเมยให้ตายน้ำเมยก็ยังจะรักพี่ซีลเสมอ” เธอเงยหน้าขึ้นแล้วมองเขาด้วยรอยยิ้ม จากกันคราวนี้คงเป็นจากกันชั่วชีวิต “น้ำเมยรักพี่ซีล หัวใจของน้ำเมยเป็นของพี่ซีลชีวิตของน้ำเมยน้ำเมยก็ยกให้พี่ซีลแล้วหรือแม้แต่ตัว...ตัวของน้ำเมยก็เป็นของพี่ซีลเหมือนกัน แค่พี่ซีลคนนี้คนเดียว” มือนุ่มๆ แตะลูบไล้อกแกร่งอย่างแผ่วเบาแล้วแตะไล้ขึ้นมาที่ลำคอจนกระทั่งถึงใบหน้าคมเข้ม

กุมาริกามองเขาด้วยรอยยิ้มน้ำตาคลอ พยายามจะมองเพื่อจดจำเขาเธอจะไม่มีวันลืมเขาเด็ดขาด กุมาริกาแตะไล้นิ้วไปที่คิ้วเข้มๆ ที่จมูกเรียวสวย ที่แก้มแล้วก็ริมฝีปาก เธอมองเขาด้วยความรักอาลัยอาวรณ์เพื่อจะตัดใจลา

“น้ำเมย” ผู้กองกรินทร์เรียกเมื่อเห็นเธอไล้มืออีกข้างลงมาที่อกของเขาก่อนจะปลดกระดุมเสื้อของเขาออกจนเขาต้องจับมือของเธอเอาไว้ รู้ดีว่าเธอจะทำอะไรแต่เขาเคยตั้งใจเอาไว้แล้วว่าถ้ายังไม่แต่งก็จะไม่กินเด็ดขาด

“น้ำเมยไม่อยากเป็นเมียแค่ในนาม” เธอเต็มใจจะให้และไม่คิดเสียดายเพราะจากนี้เธอก็คงไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว มือของกุมาริการิกายังคงแกะกระดุมเสื้อของเขาต่อ แม้ว่าเมื่อก่อนผู้กองกรินทร์จะพยายามหักห้ามใจตัวเองมาโดยตลอดด้วยอยากจะเข้าหอหลังวันแต่งงานเหมือนกับผู้เป็นพ่อกับแม่และน้องชายแต่ทว่าตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกอยากทำแบบนั้นแล้ว เขาพ่ายแพ้ให้ความรักของกุมาริกาและพ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับความต้องการของตัวเองจนปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็ปรารถนาสิ่งนี้มาโดยตลอด สิ่งที่เขาเคยต่อว่าสารวัตรพนาที่มาแอบคบหาหลับนอนกับน้องสาวของเขาก่อนแต่งมาบัดนี้เขากลับต้องกลืนน้ำลายตัวเอง เขารักกุมาริกามากเหลือเกิน ทั้งรักทั้งปรารถนาจนไม่อาจฝืนใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

เขาโน้มใบหน้าลงไปหากุมาริกาจนใกล้ หวังใช้ความรักที่กำลังจะสื่อออกมาจากการกระทำผูกรั้งให้เธออยู่กับเขาต่อไปในขณะที่กุมาริกากลับหวังจะใช้การแสดงความรักนี้แทนคำกล่าวลา เธอหลับตาลงเมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาดอมดมแก้มหอม แม้จะไร้ประสบการณ์แต่ก็ไม่ถึงกับไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เธอโตที่เมืองนอก เรียนจบมาจากเมืองนอกเธอย่อมคุ้นชินกับความรักของหนุ่มสาวที่แสดงออกต่อกัน เธอรับรู้หมดทุกอย่างเพียงแค่ยังไม่เคยลิ้มลองเท่านั้น เมื่อตั้งใจว่าจะมอบให้แม้ว่าหลังจากนี้อาจต้องจากลากันชั่วชีวิตเธอก็จะทำ มันจะเป็นประสบการณ์ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายเพราะหากไม่ใช่เขาเธอก็จะไม่ยอมมอบมันให้ใครอื่นอีก ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายเธอจะทุ่มให้เขาหมดทั้งตัวและหัวใจเพื่อให้มันออกมาดีที่สุด

“อยากรุกพี่ก่อนมั้ยคะ” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูทำเอากุมาริกาขนลุกเกรียวสยิวและตื่นเต้นจนหัวใจเต้นตึกตักๆ

“...น้ำเมยทำไม่เป็น น้ำเมยรู้แค่ทฤษฎีแต่ไม่เคยปฏิบัติ” ใช่ เธอรู้ทฤษฎีทุกอย่างแต่ไม่เคยปฏิบัติแล้วจะเริ่มต้นถูกได้อย่างไร ก็เหมือนรู้วิธีการขับรถทุกอย่างจนสอบข้อเขียนใบขับขี่ได้นั่นแหละแต่พอลงสนามแล้วต้องหัดขับเองเป็นครั้งแรกยังไงก็ต้องพลาดอยู่ดี

“เห็นคุยกับไนเปอร์กับน้องเพลงบ่อยๆ สองคนนั้นไม่สอนให้เลยหรอ”

“พี่เพลงพิณไม่เคยสอนเรื่องแบบนี้ให้น้ำเมยส่วนคุณหมอ...ทฤษฎีของคุณหมอมันแอดวานซ์ไปไม่เหมาะกับมือใหม่ค่ะ” ผู้กองกรินทร์ที่ติดอยู่ในห้วงอารมณ์รักหลุดหัวเราะออกมาทันทีกับทฤษฎีขั้นแอดวานซ์ของคุณแม่ลูกสอง ได้ลูกมาหัวปีท้ายปีขนาดนั้นก็คงจะอยู่ในระดับแอดวานซ์จริงๆ นั่นแหละ เขาเกลี่ยเส้นผมนุ่มมาทัดหูให้กุมาริกาแล้วก้มลงมาจูบที่ข้างแก้มอีก เขาจูบและเล็มผะแผ่ววนอยู่ที่ข้างแก้มเข้ามาหาริมฝีปาก ทำท่าจะจูบที่ริมฝีปากนุ่มๆ แต่พอกุมาริกาเผยอปากเพื่อรับจูบเขาก็แกล้งจูบลงมาที่แก้มอีกข้าง กลิ่นกายเนื้อสาวหอมละมุนชวนให้หลงใหลเพิ่มแรงปรารถนาจนเขาหอบหายใจแรงๆ กับอารมณ์รักที่คุกรุ่นก่อนที่มือหยาบๆ จะบีบเข้ากับท้ายทอยของกุมาริกาแล้วก้มลงไปจูบปากเธอในเดี๋ยวนั้น มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลหากแต่เป็นจูบที่เร่าร้อนรุนแรงตามแรงปรารถนาจนกุมาริกาที่พยายามตั้งรับแล้วก็ยังตกใจ มือข้างที่บีบท้ายทอยของเธอล็อกตัวเธอเอาไว้แน่น ลิ้นอุ่นๆ ชอนไชสอดแทรกเข้ามาในปาก เขาทั้งเกี่ยวรัดลิ้นของเธอกวาดเอาความหอมหวานแล้วดูดซ้ำๆ แรงๆ ที่ริมฝีปาก เขาดูดดื่มที่ริมฝีปากบนอย่างหิวกระหายแล้วเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากล่างก่อนจะโฉบขึ้นมาที่ริมฝีปากบน ลิ้นร้ายๆ ก็ทำหน้าที่ลิ้มรสหวาน พอกุมาริกาจะเคลิ้มเธอก็สะดุ้งขึ้นมาเบาๆ เมื่อถูกกัดที่ริมฝีปาก แม้จะไม่เจ็บแต่ก็ทำเอาสะดุ้งอยู่หลายที ร้อน...ไฟรักของเขากำลังแผดเผาเธอด้วยจูบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาและเธอสอดประสานเป็นลมหายใจเดียวกัน กุมาริกาเหมือนจะหายใจไม่ออกราวกับว่าวิญญาณของเธอถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น

“อื้อ”

ลิ้นชื้นๆ แตะโลมเลียริมฝีปากของเธอคล้ายอยากจะลิ้มชิมความหอมหวานให้ถ้วนทั่วแล้วก็โฉบงับดูดดึงริมฝีปากของเธออีกครั้ง กุมาริกาพยายามจะจูบตอบแล้วดูดริมฝีปากของเขา...อร่อย...ถึงนี่จะไม่ใช่จูบแรกของเธอกับเขาแต่ทุกๆ ครั้งที่จูบจูบของเขาจะหอมหวานเสมอแล้วยิ่งเธอจูบตอบจูบของเขาก็ยิ่งเร่าร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ จนกุมาริกาเริ่มหายใจหอบแรง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับมีใครมาตีกลองในนี้ ในท้องของเธอมันโล่งๆ แล้วเหมือนกับมีตัวอะไรมากระพือปีกบินอยู่ข้างใน

“พี่ซีล อ๊า!” ตอนนี้กุมาริกาชาไปทั้งปากแล้ว ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เพียงนี้แต่เธอกลับมองเป็นภาพเบลอๆ ตึกตักๆ เธอคงไม่ได้หูแว่วไปหรอกใช่มั้ยที่ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองและของเขาเต้นพร้อมๆ กัน

ผู้กองกรินทร์ผละจูบจากริมฝีปากเพื่อให้กุมาริกาได้หายใจ เขาก้มลงมาซุกไซ้กับซอกคอของเธอต่อ ความนุ่มความหอมละมุนยิ่งดึงดูดให้เขาอยากกลืนกิน เขาอ้าปากแล้วงับซอกคอของเธออย่างหมั่นเขี้ยวแล้วขบเม้มหลังซอกหูให้กุมาริกาได้สะดุ้งอีก มือหยาบๆ เริ่มรูปไล้กายของเธอ เขาปัดมือของเธอที่ยังอยู่ตรงสาบเสื้อของเขาออกก่อนจะกระชากเสื้อเครื่องแบบทหารของตัวเองออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้เธอถอดให้ แม้แต่เสื้อยืดเขาก็ยังถอดออกอย่างรวดเร็วจนตอนนี้เขาเปลือยกายส่วนบนที่มีแต่มัดกล้ามหนาๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนสวยกลิ่นกายหอมกรุ่นเชิญชวนสมกับเป็นรุกขเทวดาที่มีแม่เป็นนางไม้แสนสวย

ตุ๊บ!

กุมาริกาถูกผลักลงไปกับที่นอนนุ่ม ที่นอนที่ตั้งใจว่าจะเพียงแค่นอนเฉยๆ แต่มันกลับถูกนำมาใช้เพื่อเป็นกระดานสำหรับการเล่นเกมรัก เธอนอนแผ่หราอยู่บนที่นอน ผมยาวๆ แผ่สยายอย่างเซ็กซี่เย้ายวน วันนี้เธอไม่ได้สวมชุดม้งแต่กุมาริกาสวมชุดกระโปรงสั้นผ้าชีฟองเนื้อดีสีครีมลายดอกไม้มีกระดุมผ่าหน้า ผู้กองกรินทร์ขยับขึ้นมานั่งคร่อมทับกลางลำตัวของเธอโดยพยายามระวังที่จะไม่ทิ้งน้ำหนักลงไปมากเพราะกุมาริกามีแผลที่ถูกกระสุนเฉี่ยวและยังมีอาการเจ็บหน้าอกตรงที่ถูกยิงอยู่ ด้วยพิษจูบเมื่อก่อนหน้านี้และอาการตื่นเต้นทำให้กุมาริกาหายใจหอบจนหน้าอกขยับขึ้นลงตามจังหวะ ดวงตาคู่หวานปรือฉ่ำสมองไม่คิดถึงสิ่งอื่นใดอีกต่อไปแล้วเพราะเธอตั้งใจจะมอบกายใจให้เขาอย่างมีความสุข ผู้กองกรินทร์ลูบไล้ไปทั้งตัวของเธอก่อนจะมาหยุดอยู่ที่อกอวบๆ กลมกลึงสวย ฝ่ามือหยาบของเขาลูบไล้อกทั้งสองข้างของเธอแล้วออกแรงบีบนวดเบาๆ ก่อนที่จะ...

แคว่ก!!!

เขาฉีกชุดของเธอออกด้วยใจร้อนอยากจะเชยชมเธอให้เร็วๆ กว่านี้ เม็ดกระดุมของชุดกระเด็นออกไปตามแรงฉีกกระชากจนตอนนี้มีเพียงแค่เสื้อชั้นในที่โอบอุ้มสองเต้าอวบเต่งตึง ผู้กองกรินทร์ไล้มือลงมาบนเนื้อนุ่มตรงที่เคยมีรอยกระสุนยิงแต่บัดนี้รอยที่ว่าได้จางหายไปแล้ว สร้อยจี้เหล็กไหลตอนนี้อยู่กับเขาเพราะตอนที่เขาพากุมาริกามาให้หมออาทิตย์กับอรินรักษาเธอต้องถอดเครื่องประดับทุกอย่างออก มีเพียงแค่แหวนญาติของเขาเท่านั้นที่เธอยังสวมอยู่ ผิวกายของเธอทั้งขาวและเนียนนุ่มราวกับผิวเด็ก เขาออกแรงบีบและนวดคลึงเบาๆ ที่สองเต้าผ่านเสื้อชั้นในแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นและเชยชมแต่ครั้งนี้มันกลับพิเศษมากกว่านั้น เข้าโน้มกายลงไปหากุมาริกาแล้วจับสอดประสานมือของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ ดวงตาคู่สวยมีแววไหวหวั่นเล็กน้อย

“กลัวหรอ” กุมาริกาส่ายหน้าตอบ ไม่ใช่เพื่อตอบว่าไม่กลัวแต่ส่ายหน้าเพื่อบอกว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่เรียกว่ากลัวมั้ย หัวใจของเธอเต้นแรงมากๆ ตัวก็สั่นมือเปียกชื้นไปหมด ถ้ากลัวเธอก็แค่ห้ามเขาแต่นี่เธอกลับไม่รู้สึกอยากห้ามแต่เธอกลับรู้สึกว่าอยากทำต่อ เธอคลายมือข้างที่เขาจับตรึงไว้เหนือศีรษะออกแล้วเอื้อมขึ้นไปกอดรอบคอของเขาเพื่อดึงเขาลงมาหาก่อนจะจูบเขาแทนการพูดออกมาว่าตอนนี้เธออยากหยุดหรือไปต่อ กุมาริกาอ้าปากงับแล้วค่อยๆ ดูดสลับกับขบเม้มที่ริมฝีปากของเขาแล้วสอดลิ้นเข้าหาเขาบ้าง ตั้งใจจะเกี่ยวตวัดรัดลิ้นของเขาแต่กลับเป็นเขาที่เกี่ยวรัดเธอแล้วจูบตอบ

“อื้อ!” เขาดึงมือข้างที่เธอกอดรอบคอเขาออกแล้วจับตรึงไว้เหนือศีรษะตามเดิม จากที่เธอจูบเขาก่อนเขากลับเป็นฝ่ายรุกเธออีกครั้ง จูบมาราธอนเนิ่นนานด้วยความเพลินหลงใหล ผละจากจูบเขาก็ก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอของเธออีกแล้ววนลิ้นลากผ่านตั้งแต่ลำคอลงมาจนถึงหน้าอกที่เปลือยเปล่า กุมาริกาที่หลงเพลินไปกับจูบของเขาไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยตอนที่เขาปลดเสื้อชั้นในออก สองเต้าอวบๆ ขนาดล้นฝ่ามือของผู้กองกรินทร์ถูกนวดคลึงด้วยน้ำหนักมือที่แรงขึ้น ปลายนิ้วเขี่ยไปมาที่ปลายยอดสีหวานๆ จนชูชัน กุมาริกาครางเสียงเบาๆ ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างกับสัมผัส เขาทั้งนวดคลึงทั้งเขี่ยปลายยอดไปมา

“อ่ะ อ้า” มือของเขามันหยาบจนสากผิวกาย กุมาริกายิ่งหายใจหอบเมื่อเขาจูบลงมาบนเนินเต้าอวบๆ สองเต้าอวบๆ ที่เธอภูมิใจในความสวยของมันเพราะความสวยและขนาดอวบมากๆ นี้ไม่ได้พึ่งมีดหมอเลยหากแต่เป็นเพราะแม่ให้มาเยอะ และเพราะความสวยของรูปร่างนอกจากงานแสดงแล้วเธอยังเป็นเจ้าแม่เรื่องการถ่ายแบบของวงการอีก

ผู้กองกรินทร์จูบและดูดเม้มเบาๆ ที่เนินอกของเธอ เธอหอมหวานไปทั้งกายยากที่เขาจะผละออกได้ อกอวบๆ ของเธอมันสวยมากนอกจากขนาดที่ล้นมือของเขาแล้วก็ยังเต่งตึง ปลายยอดสีชมพูหวานน่าอร่อยยากจะหักห้ามใจไม่ให้ลิ้มลอง เขาเขี่ยปลายลิ้นลงที่ยอดสีหวานอย่างแผ่วเบาแต่ซาบซ่านจนกุมาริกาครางหงิงๆ แอ่นอกขึ้นหาเขาอัตโนมัติเขาก็เลยปาดลิ้นลงไปโลมเลียแล้วดูดที่ปลายยอดสีหวานๆ นี้ เขาดูดเบาบ้างแรงบ้างสลับกัน เขี่ยลิ้นตวัดระรัวจนปลายยอดของเธอแฉะฉ่ำ

“พี่ซีล...สะ...เสียว พี่...” กุมาริกาไม่มีความทุกข์ ไม่มีความเศร้าหรือเหงาหงอยอีกต่อไปเมื่อตอนนี้เธอมีเพียงแค่อารมณ์ปรารถนา ชอบจังเลย... เธอผละเขาออกจากอกข้างหนึ่งแล้วเอียงกายให้เขาได้เชยชมอกอีกข้าง ร่างงามแอ่นเข้าหาเขาใช้ข้อศอกข้างหนึ่งยั้งกายขึ้นส่วนอีกมือก็ลูบกายหนุ่มที่มีแต่มัดกล้ามใหญ่ๆ ไม่ได้กลัวกับรอยแผลเป็นของเขาและไม่เจ็บแผลของตัวเองแม้แต่น้อย เธอก้มลงมาจูบไหล่ของเขา ลากลิ้นไปตามไหล่กว้างด้วยแรงปรารถนาผู้ชายอะไรทำไมตัวถึงหอมแบบนี้ นิ้วเล็กๆ ลูบมาที่ศีรษะของเขาอีกขณะที่เขากำลังดูดยอดอกหวานๆ ของเธอ แรงดูดทำให้กุมาริกาสะดุ้งตามเผลอกลั้นหายใจอยู่หลายที

“อ๊ะ...พี่ซีล” เธอผวาร้องเรียกเมื่อเขาดันตัวเธอลงไปนอนกับที่นอนอีกครั้งเพื่อจัดการปลดเข็มขัดและถอดกางเกงออก กุมาริการีบหลับตาปี๋เมื่อเห็นเขาถอดทุกอย่างออกจนไม่มีเหลือแม้แต่ชิ้นเดียวก่อนจะขึ้นมาคร่อมเธออีก สองเต้าอวบๆ ของเธอยังไม่ทันจะได้แห้งเขาก็ก้มลงมาหาอีกอย่างติดใจ สมองของกุมาริกาพรึงเพริดไปไกลแสนไกลเมื่อบางอย่างของเขามันวางแนบอยู่ที่หน้าท้องของเธอ มันอุ่นๆ และดูแกร่งขนาดไม่ใช่เล็กๆ เลย

“จะหลับตาอีกนานมั้ยคะ” ผู้กองกรินทร์ถามยิ้มๆ เมื่อรู้ว่าเธอหลับตาเพื่อไม่อยากจะเห็นอะไรบางอย่าง “ลืมตาดูสิ เดี๋ยวจะไม่ได้เห็นแล้วนะ”

“ทำไมถึงจะไม่ได้เห็นคะ”

“เดี๋ยวมันก็จะเข้าไปอยู่ในตัวน้ำเมยแล้วไง” ยิ่งพูดแบบนี้กุมาริกาก็ยิ่งหลับตาปี๋จนเขาหัวเราะด้วยความเอ็นดู สายตาคมมองมาที่ชั้นในตัวน้อยชิ้นล่างของเธอเพราะมันคือสิ่งกีดขวางเดียวที่กั้นเขาเอาไว้ เขาโน้มตัวลงไปหากุมาริกาเพื่อจูบเธออีก ปากของเขาดูดเม้มริมฝีปากของเธออย่างไม่รู้จักอิ่มพร้อมๆ กับที่สอดมือเข้าไปใต้ชั้นในตัวน้อย

“จำสัมผัสของพี่ได้มั้ย” ครั้งหนึ่งตอนที่อยู่นครพนมเขาเคยทำแบบนี้กับเธอมาแล้วและตอนนั้นมันก็ทำให้เธอมีความสุขมาก กุมาริกาลืมตาขึ้นเพราะจำสัมผัสนี้ได้ดี แก้มแดงๆ แดงมากขึ้นกว่าเดิมแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนมือของเขา นิ้วเรียวๆ สากๆ ลูบไล้ม่านไหมนุ่มภายใต้ชั้นในตัวน้อยอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วกลางกรีดลงมาเบาๆ กับรอยแยกจนกุมาริกากลั้นหายใจตาม หัวใจของเธอเต้นแรงมากเมื่อนิ้วของเขาเริ่มซุกซน เขากรีดนิ้วขึ้นลงตามรอยแยกแล้วเขี่ยตรงจุดอ่อนไหวที่สุด

“อ๊า!!! อื้ออออ” กุมาริกาครางอื้อยาวๆ เมื่อถูกรุกเร้าเธอก็ยิ่งขนลุก มันหวิวไปหมดและเสียวมาก

แคว่ก

เธอเสียวซาบซ่านมากจนไม่รู้ตัวตอนที่เขาดึงชั้นในตัวน้อยออก ปลายนิ้วที่เขี่ยตวัดย้ายลงมาแล้วสอดเข้ามาในกายเธอ พอเขาขยับนิ้วเร่งเร้ากุมาริกาก็ครางตามอย่างไม่นึกอาย เหมือนใจจะขาดให้ได้แต่ก็ไม่อยากขยับกายหนี เธอโยกสะโพกไปตามจังหวะของเขาอารมณ์รักแรงปรารถนาครอบงำหลงไปกับสัมผัส

“อย่า...พี่ซีล...อย่า...” เธอรีบร้องตามเมื่อเขาผละนิ้วออกเพราะอยากจะให้เขาทำต่อ ผู้กองกรินทร์ไม่ได้จะผละออกไปไหนหากแต่เขาขยับกายเพื่อจะได้เชยชมเธอต่อ เขาแยกเรียวขาขาวๆ ทั้งสองข้างของเธอออกแล้วโน้มกายลงไปสัมผัสเธออีกครั้ง เขาเขี่ยปลายนิ้วเข้าหากับเกสรที่เป็นจุดอ่อนไหวของเธอ เขี่ยเพียงเบาๆ สี่ห้าทีก่อนจะปาดลิ้นลงไปโลมเลีย กลีบดอกไม้แสนสวยของเธอปิดแนบสนิทจนเขาต้องใช้นิ้วแย้มกลีบดอกออกจนได้เห็นเกสรสีหวานน่าอร่อย ดอกไม้แสนสวยของเธอมีน้ำหวานแฉะฉ่ำมากยิ่งเขาให้ลิ้นปาดเลียไปตามกลีบน้ำหวานก็ยิ่งฉ่ำหอมหวานกว่าเดิม ลิ้นของเขาปาดโลมเลียตั้งแต่เกสรดอกไม้เรื่อยลงมาจนถึงใจกลางดอกไม้ที่มีน้ำฉ่ำเยิ้ม ทั้งลิ้นและนิ้วมือของเขาปรนเปรอรักขยี้ดอกไม้แสนสวยของกุมาริกาด้วยความปรารถนา ทั้งโลมเลียทั้งดูดกลืนกินน้ำหวานทั้งเม้มเบาๆ อย่างไม่รู้จักอิ่ม ว่าสองเต้าข้างบนหวานอร่อยแล้วแต่ข้างล่างกลับหวานอร่อยยิ่งกว่า

กุมาริกาน้ำตาร่วงเมื่อเสียวแทบขาดใจ เธอสั่นไปทั้งตัว ขาทั้งสองข้างสั่นพับๆ สะโพกส่ายร่อนหลบหนีความเสียวสะท้านจากลิ้นของเขาแต่ไม่ว่าจะส่ายหนีอย่างไรก็ไม่รอด

“ซี๊ดดดด โอ๊ยยยย พี่ซีลขา พี่...เสียว พี่จ๋า” เธอพูดไม่เป็นภาษา รู้สึกเปียกฉ่ำไปหมดแล้ว อ๊า! เสียว เธอวูบวาบๆ ไปทั้งตัวเหมือนมีตัวอะไรมากระพือปีกบินในท้องจนต้องเกร็งหน้าท้องตาม ไม่รู้ว่าทั้งนิ้วทั้งลิ้นของเขาจะรุกเร้าเธอแบบไหนแล้วเพราะมันเสียวไปหมด

“อ้า อ้า...พี่จ๋า อื้อออ” กุมาริกาจิกเท้าลงกับที่นอนและกำที่นอนแน่นเมื่อนิ้วที่สอดเข้ามาขยับเร็วมาก ขยับเร็วจนมีน้ำหวานซึมออกมาจนที่นอนเปียก ในขณะที่เขาขยับนิ้วลิ้นของเขาก็ปาดเลียสลับกับดูดเม้ม ไม่ไหวแล้ว เธอไม่ไหวแล้ว

“อื้ออออ อ้าๆๆ พี่ซีล...พี่...ซี๊ดดดด อ๊า!!!” เสียงครางระงมไปทั้งถ้ำ กุมาริกากระตุกกายแรงเป็นจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ภายในกายสาวบีบรัดนิ้วมือของผู้กองกรินทร์แน่นพร้อมกับความเปียกฉ่ำ เธอกระตุกอยู่หลายทีก่อนอาการเหนื่อยหอบจะเข้าแทนที่แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเธอกลับรู้สึกดี รู้สึกมีความสุข เธอเหนื่อยล้าจนนอนนิ่งอยู่กับที่แล้วหอบหายใจในขณะเดียวกันก็เริ่มกระดากอายเมื่อผู้กองกรินทร์ขยับกายขึ้นมาหาจนต้องรีบคว้าผ้าห่มที่วางอยู่ข้างที่นอนมาเพื่อจะใช้คลุมกายที่เปลือยเปล่าแต่ผู้กองกรินทร์กลับรีบดึงผ้าห่มหนี

“ยังไม่เสร็จ”

“...เสร็จแล้วค่ะ”

“พี่หมายถึงพี่ ไม่ใช่น้ำเมย” เขาว่ายิ้มๆ แล้วดึงเอาเธอเข้าไปกอด ดีใจที่ได้ทำให้เธอมีความสุขแบบเมื่อกี้นี้ จากหวังจะทำให้เธอติดใจกลับเป็นเขาเสียนี่ที่ติดใจเธอ “น้ำเมยหอมหวานแล้วก็อร่อยมากเลยนะ” เธอหอมหวานจนเขาติดใจอยากกินบ่อยๆ ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบซุกไซ้กุมาริกาอีกเมื่อเกมรักมันมาถึงครึ่งแรกแต่ครึ่งหลังรับรองเลยว่าเด็ดกว่านี้

แม้ภายนอกถ้ำตอนนี้จะค่ำมืดแล้วหากแต่ภายในถ้ำกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟจากตะเกียง เสียงน้ำตกที่อยู่ด้านนอกดังกลบเสียงจากในถ้ำเสมือนภายในถ้ำเป็นโลกอีกใบที่มีเพียงแค่กุมาริกากับผู้กองกรินทร์แค่สองคนเท่านั้น เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับค่ำคืนสุดแสนวิเศษทั้งสองคนก็ลืมเลือนโลกภายนอกไปชั่วขณะ ทั้งสองร่างที่เปลือยเปล่ากอดจูบลูบไล้กันและกันด้วยความเสน่หา ความช้ำใจความหมองเศร้าถูกลืมเลือนเมื่ออารมณ์รักและความใคร่ครอบงำ

กุมาริกานอนบิดกายอยู่บนที่นอน เธอซาบซ่านไปทั้งร่างมือก็ลูบไล้มัดกล้ามล่ำของผู้กองกรินทร์ไม่ละมือขณะที่เขากำลังซุกไซ้สองเต้าอวบๆ เขาดูดดื่มราวกับเด็กน้อยหิวนม ทั้งจูบทั้งลากลิ้นจากอกของเธอขึ้นมาหาลำคอ ประกบปากจูบเธอแล้วก็โฉบลากลิ้นกลับลงไปที่ยอดอกชูชันสีชมพู ผู้กองกรินทร์แทรกตัวเข้ามาอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของกุมาริกาขณะที่เขากำลังเชยชมสองเต้าอวบๆ เรียวขาของกุมาริกาก็ยกขึ้นรัดรอบเอวของเขา เนื้อนวลกายส่วนล่างของเธอถูกเบียดแนบชิดกับกายแกร่งที่พร้อมสู้ศึกเต็มที่ ขนาดและความแข็งแกร่งทำให้กุมาริกาใจหวิวเมื่อมันใหญ่โตกว่าที่คิดเอาไว้ นี่ไม่ใช่ซีลน้อยอย่างที่เขาว่าจริงๆ ด้วยแต่มันคือพี่ซีลตัวใหญ่ตัวสูง เขาขยับเอวเข้าหาเธอเบาๆ จนพี่ซีลตัวใหญ่เลื้อยไปมาอยู่ดอกไม้งามฉ่ำน้ำหวาน กุมาริกาเผลอขยับเอวตามเขาอยากจะลิ้มลองรสรักจากเขาแล้ว

“พี่รักน้ำเมยมากนะ รักมานานแล้ว รักก่อนที่น้ำเมยจะรักพี่ รักตั้งแต่ก่อนที่น้ำเมยจะรู้จักพี่ซะอีก” ผู้กองกรินทร์ไม่คิดที่จะเก็บเรื่องนี้อีกต่อไปเพราะเมื่อตอนนี้เธอเป็นเมียของเขาเขาก็จะบอกความในใจทุกอย่างกับเธอ “พี่หลงรักน้ำเมยจนตามมาเป็นแฟนคลับตัวยงคอยติดตามทุกช่องทาง มีงานมิตติ้งงานจับมือกับน้ำเมยที่ไหนพี่ก็จะปลอบตัวไปหา ไม่กล้าจะเข้าไปใกล้ๆ เพราะกลัวน้ำเมยรังเกียจได้แต่แอบมองน้ำเมยอยู่ห่างๆ พี่ไม่คิดมาก่อนว่าผู้หญิงที่พี่แอบรักในวันนั้นจะมาหลงรักพี่ได้มากมายเหมือนอย่างวันนี้...พี่ซีลรักน้ำเมยมากนะคะ”

คำสารภาพรักของเขากุมาริกาได้ยินชัดเจนแต่เพราะความใคร่ความเสน่หาครอบงำทำให้เธอนึกถึงแต่รสรักของเขาเท่านั้น ดวงตาคู่สวยปรือฉ่ำแล้วยั้งกายขึ้นไปจูบเขา

“พี่ซีลขา...ทำต่อเถอะ” กุมาริกาต้องการรักจากการกระทำแทนคำพูด อารมณ์รักของเธอมาเต็มเมื่อเนื้อนวลส่วนล่างถูกความแข็งแกร่งบดเบียดถูไถจนเธอโยกสะโพกเข้าหาเขา ผู้กองกรินทร์แอบขำเบาๆ เมื่อเห็นเธอปรารถนารักจากกายของเขามากกว่าคำพูดและเขาก็อยากจะกลืนกินเธอสุดๆ แล้วดังนั้นเขาจึงกดเธอลงไปนอนกับที่นอนตามเดิมแล้วโยกเอวเข้าหาเธอ เขาจับกายแกร่งถูไถกับกลีบดอกไม้สีหวานสวย ถูไถจนกลีบดอกไม้แย้มน้ำหวานฉ่ำ

“เป็นเมียพี่นะคะ” เขากระซิบบอก กุมาริกาจึงพยักหน้ารับเต็มใจที่จะเป็นเมียของเขาแบบจริงๆ ผู้กองกรินทร์จูบเธอซ้ำเบาๆ แล้วขยับกายเข้าไปหาเธอจนแนบชิด เขาจับกายแกร่งถูไปที่กลีบดอกไม้ของเธออีกสามสี่ทีก่อนจะค่อยๆ กดกายแกร่งเข้าหาดอกไม้งามที่นอกจากเขาก็ยังไม่เคยมีแมลงภู่ผึ้งใดๆ มาเชยชม ความใหญ่โตค่อยๆ แทรกเข้าหาความคับแน่นที่อบอุ่น มันคับแน่นจนเขารวดร้าวและตอดรัดจนเขาต้องซี๊ดปากครางออกมา

“อ่ะ” กุมาริกาตัวสั่นหัวใจเต้นแรงและหายใจถี่เมื่อมีสิ่งแปลกปลอมกำลังพยายามสอดเข้ามาในกายของเธอ แรกๆ มันก็ตึงๆ อึดอัดๆ แต่พอเขาพยายามจะเข้ามาเรื่อยๆ มันก็... “เจ็บ...” เธอรู้ว่ามันจะเจ็บแต่ด้วยขนาดที่ใหญ่โตเธอก็เลยเจ็บกว่าที่คิดจนเกร็งไปทั้งตัว

“อ้า ซี๊ดดดด เมียจ๋าอย่าเกร็ง” ผู้กองกรินทร์ครางบอก เขาโน้มตัวลงมาหากุมาริกาแล้วจับประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ “มองพี่สิคะ มองพี่...” กุมาริกามองเขาตามที่เขาบอกจึงได้เห็นว่าเขากำลังยิ้มให้

“พี่ซีลขา...”

“ต่อไปน้ำเมยไม่ใช่เมียในนามของพี่ แต่น้ำเมยคือเมียจริงๆ ของพี่นะคะ...พี่ซีลเป็นผัวของน้ำเมย ตอนนี้น้ำเมยอย่าเพิ่งเกร็งนะ เจ็บแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว”

“อ่ะ...อ๊า!!!” กุมาริการ้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อสิ้นคำพูดเขาก็กดกายพรวดเข้ามาหาเธอจนสุดห้วงรัก เธอทั้งเจ็บทั้งจุกและสั่นไปทั้งตัวกายส่วนล่างก็ตอดรัดเขาแน่นจนเขาครางตามออกมา ความรู้สึกทั้งหมดของร่างกายอยู่ที่กายส่วนล่างที่ตอนนี้เขาสอดแทรกเข้ามาแนบรัก

“อ้า...” ผู้กองกรินทร์เองก็ครางเสียงออกมา ความคับแน่นบีบรัดเขาอย่างหนักจนเขาต้องค่อยๆ ถอนกายออกช้าๆ แล้วกดกายเข้าไปใหม่ ทุกการเคลื่อนไหวยากลำบากเพราะเธอรัดเขาแน่นมาก

“อ๊า เจ็บ...” แม้ปากจะบอกว่าเจ็บแต่กุมาริกาก็กอดเขาแน่นเมื่อเขาเริ่มขยับสะโพกเข้าหา เธอไวต่อความรู้สึกมากเมื่อกายแกร่งของเขาขยับเข้าออก มันเจ็บ มันแน่นและอุ่น

“ซี๊ดดดด อ้า!” ผู้กองกรินทร์ขยับกายโยกสะโพกพยายามจะอ่อนโยนกับกุมาริกาให้มากที่สุดเพราะรู้ว่าเธอเจ็บและเธอก็เจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่ถึงจะเจ็บก็ไม่มีเสียงร้องห้ามหรือต่อต้านเขาเลย เขามองเธอด้วยความหลงใหล มองเธอขณะที่เขากำลังโยกสะโพกเข้าหา ยามที่กำลังเป็นของเขาเธอช่างสวยเหลือเกิน เนื้อกายขาวๆ ของเธอเปลี่ยนมาเป็นสีชมพูด้วยเลือดฝาด เสียงหวานๆ ครางกระเส่าและกอดเขาแน่น เขาเอื้อมมือลงไปแยกขาเธอออกให้กว้างแล้วกระแทกกายเข้าหาให้ลึกซึ้ง ค่อยๆ เคลื่อนกายเพื่อให้เธอรู้สึกได้ถึงกายแกร่งของเขาที่สอดเข้าไป

“พี่ซีลขา...ซี๊ดดดด” เสียงสูดปากของเธอบอกให้รู้ว่าเธอเริ่มจะปรับตัวได้แล้ว แม้ว่าตอนแรกมันจะเจ็บแทบขาดใจราวกับเขาจะฉีกร่างเธอออกแต่ไปๆ มาๆ กุมาริกาก็เริ่มรู้สึกซาบซ่าน มันทั้งเจ็บทั้งเสียวจนเธอแยกไม่ออก เจ็บแต่ก็ไม่อยากให้เขาหยุด “อ้า!!! ซี๊ดดดด เสียว...” เสียงครางสั่นเครืออารมณ์รักครอบงำกุมาริกาอย่างหนัก

“ดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ” เธอพยักหน้าตอบเขา เอียงแก้มซบกับมืออุ่นๆ ที่แนบอยู่ข้างแก้มต่างฝ่ายต่างก็มองกัน ผู้กองกรินทร์ยังคงกดสะโพกเข้าหากุมาริกาแล้วมองเธอ เขาชอบเสียงครางของเธอ ชอบท่าทางของเธอยามที่เข้ากดสะโพกเข้าหา เขาขยับสะโพกเป็นจังหวะเนิบนาบ สอดกายเข้าหาเธอให้ลึกที่สุดเพื่อให้เธอสัมผัสถึงความรู้สึกนี้อย่างลึกซึ้งและตอกย้ำกับเธอว่าเธอเป็นเมียของเขา เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอมาตรึงไว้เหนือศีรษะอีกครั้ง สองเต้าอวบลอยเด่นปลายยอดสีชมพูหวานชูชันเหมือนจะท้าทายให้เขาดูดดื่มและเขาก็ก้มลงไปดูดดื่มตามการท้าทายที่ว่า

“ซี๊ดดดด” ทั้งกายส่วนบนและส่วนล่างถูกเขาครอบครองเป็นเจ้าของ เมื่อความเจ็บทุเลาลงความเสียวสะท้านก็มากขึ้น น้ำหวานที่ฉ่ำเยิ้มช่วยให้ผู้กองกรินทร์เคลื่อนกายเข้าหาเธอได้ง่าย จากที่เขาตรึงมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้างเขาก็เปลี่ยนเป็นรวบมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาส่วนอีกมือ... เขาเอื้อมลงไปสอดขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นเพื่อให้สอดกายเข้ามาหาเธอได้อย่างถนัด แล้วทันทีที่เขาสอดขาของเธอขึ้นจังหวะรักช้าๆ เนิบนาบก็เปลี่ยนไปแล้วความเร่าร้องรุนแรงก็มาแทนที่จนกุมาริกาอดนึกถึงเรื่องที่เขาเคยพูดไม่ได้ว่าเขาอารมณ์รักค่อนข้างรุนแรงและเธอควรต้องวอร์มร่างกายมาก่อน ตอนนั้นเธอนึกว่าเขาพูดเล่นแต่ที่ไหนได้

“อ่ะ...อ๊า!!! โอ๊ย...พี่ซีล เบาๆ พี่จ๋า...อ๊า!!!” กุมาริกาตัวสั่นตัวคลอนไปกับจังหวะรักที่หนักหน่วง เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งพาดขาข้างหนึ่งของเธอเอาไว้บนไหล่กว้างแล้วก็กระหน่ำโยกสะโพกเข้าหาเธอระรัว

“อื้ออออ ซี๊ดดดด” สะ...เสียว เสียวใจจะขาดอยู่แล้ว กุมาริกาครวญครางกรีดร้องเมื่อความเสียวซาบซ่านเล่นงานเธออย่างหนัก กายแกร่งกระแทกรักเข้าหาเธอราวกับจะเครื่องจักรที่จะไม่มีวันหยุดทำงาน ดอกไม้กลีบสวยแบะโอบรัดความแข็งแกร่งใหญ่โตอย่างที่กุมาริกาไม่คิดว่าเธอจะรับเขาได้ เรี่ยวแรงของเขามันมหาศาลและเป็นจังหวะต่อเนื่อง สองเต้าขาวผ่องของเธอกระเพื่อมไปตามแรงที่เขาโหมกระหน่ำเข้าหา ความกินดุของเขาทำให้เธอเริ่มกลัวแต่ก็รู้แน่ว่ามาจนขนาดนี้แล้วคงถอยไม่ได้และเขาก็คงไม่ยอมปล่อยเธอแน่ตราบใดที่เขายังไม่ถึงจุดหมาย

“พี่จ๋า...เบาๆ”

“...น้ำเมยไม่ชอบหรอคะ” พอเขาถามกุมาริกาก็ฉุกคิดขึ้นมา นั่นสิ เธอชอบมั้ย เขากินดุขนาดนี้เธอชอบมั้ย เธอได้แต่ถามตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ชะ...ชอบค่ะ” เธอชอบ แต่ที่ทำให้เธอชอบมากที่สุดก็เป็นเพราะว่า...คนที่ทำคือเขา แค่เป็นเขาคนนี้จะกินดุแค่ไหนเธอก็ยอม

“พี่กินดุนะ” กุมาริกายิ้มบางๆ ตอบขณะมองเขา

“น้ำเมยเป็นเมียพี่ซีล พี่ซีลจะกินน้ำเมยยังไงก็ได้” พอตอบเขาแล้วกุมาริกาก็ขยับสะโพกขึ้นหาเขา สอดรับกับจังหวะรักที่เขากระแทกเข้าหาแต่แรงของเธอก็ไม่อาจสู้เขาได้เมื่อเขายังคงกดสะโพกลงมาหาเธอหนักๆ เขาจับขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นพาดไหล่ ยกสะโพกของเธอให้ลอยขึ้นรับการกระแทกจนกุมาริกาก้นไม่ติดพื้นเลย เธอแทบไม่มีโอกาสได้สู้หรือตอบโต้เพราะเพียงแค่จะตั้งรับให้ไหวก็ขาสั่นแล้ว

เพราะกุมาริการักเขามากและเต็มใจเป็นของเขา แม้ว่าเขาจะกินเธอดุมากแค่ไหนแต่เธอก็ยินดีและหลงใหล ประสบการณ์ครั้งแรกมันดีเกินคาดเมื่อเขาส่งเธอขึ้นสวรรค์นับครั้งไม่ถ้วน ทุกท่วงท่ารักไม่ว่าจะยากหรือง่ายแต่เธอก็เสร็จสมรักอย่างถึงอกถึงใจ แม้กายจะอ่อนปวกเปียกแต่ใจเธอก็สู้ เจ้าชายน้ำแข็งของเธอช่างมีอารมณ์รักที่รุนแรงและกินดุมาก เขาจับตัวเธอพลิก จับเธออุ้ม ยกแข้งยกขาของเธออย่างสบายๆ และเขาอึดมาก กำลังมหาศาลของเขาไม่มีแผ่วไม่รู้ว่าพวกนักรบเป็นแบบนี้กันทุกคนมั้ย เพราะเขาฝึกรบมามากหรือเปล่าเขาถึงได้อึดและแกร่งแบบนี้ เขาเคยเล่าว่าตอนฝึกทหารเขากับน้องชายถูกครูฝึกซ้อม ถูกทุบตีมาสารพัดเพื่อฝึกความอดทนร่างกายของเขามันเลยถึกและด้านชา กุมาริกาเลยคิดว่าหรืออาจจะเพราะเหตุผลนี้อารมณ์ของเขาถึงได้รุนแรง กินดุและอึดมาก

เสียงครวญครางของสองหนุ่มสาวดังก้องไปทั่วถ้ำโดยมีน้ำตกช่วยเก็บเสียงไม่ให้หลุดลอดออกมา เสียงครวญครางดังผสานกับเสียงกายที่กระทบกระแทกดังตับๆ กุมาริกาคุกเข่าเกาะผนังถ้ำตัวสั่นคลอนด้วยแรงกระแทกเมื่อผู้กองกรินทร์สอดรักเข้าหาดอกไม้แสนสวยของเธอจากทางด้านหลัง

“อ๊า อูยยย พี่...” เธอจุกท้องไปหมดแล้วเมื่อท่วงท่าแบบนี้มันยิ่งทำให้เขาขยับเข้ามาหาเธอได้ลึกมากขึ้น น้ำหวานจากความซาบซ่านไหลอาบลงมาตามเรียวขาเพราะก่อนหน้านี้กุมาริกาเพิ่งจะเสร็จสมรักไปอีกรอบ

“น้ำเมยอึดกว่าที่พี่คิดซะอีก” ผู้กองกรินทร์ว่ายิ้มๆ เขามีความสุขมากเหลือเกิน ไม่เคยมีเซ็กส์ครั้งไหนแล้วรู้สึกดีได้มากมายเท่านี้มาก่อน เขาสอดมือกอดรัดกุมาริกาแนบตัวมือข้างหนึ่งสอดเข้าไปบีบคอของเธอโดยที่ยังโยกสะโพกเข้าหา เขาบีบคอเธอไม่แรงมากเพื่อให้เธอหันกลับมาหาแล้วรับจูบหวานๆ จากเขา

“อื้ออออ อ่าห์ อื้ออออ” กุมาริกาแอ่นสะโพกให้เขาได้ตักตวงความสุข แก้มก้นงอนงามขาวๆ ของเธอถูกกระแทกไม่หยุดจูบของเขาก็ช่างหวานล้ำ

“โอ๊ย อื้มมมม พี่ซีล ซี๊ดดดด” เธอเริ่มจะถึงฝั่งฝันอีกรอบแล้วจึงส่ายร่อนเอวเข้าหาเขา สองมือยั้งกับผนังถ้ำเอาไว้แล้วโยกกายส่ายรับการสอดรัก “พี่ซีล...อ๊า!” เมื่อเห็นว่าเธอจะขึ้นสวรรค์อีกครั้งผู้กองกรินทร์ก็ยกขาของเธอขึ้นทำให้เขายิ่งสอดรักเข้าหาเธอได้ถนัด กายแกร่งสอดรักและหายเข้าไปในดอกไม้งามที่มีน้ำหวานแฉะฉ่ำ เขากระแทกกายเข้าหาเธอเองก็ร่อนเอวส่ายสะโพกตอบ

“อ้า!!!” ผู้กองกรินทร์เองก็เริ่มจะไม่ไหวเพราะกุมาริกาบีบรัดเขาแน่นเหลือเกิน มือหนึ่งยังคงกอดเธอเอาไว้ส่วนอีกมือก็ยกขาของเธอขึ้น เขาโหมกระหน่ำเข้าหาเธอหนักๆ เน้นๆ จนกุมาริกากรีดร้องครวญครางปานใจจะขาด เธอเสียวหนักมากจนตัวสั่นน้ำตาไหลและยังคงร่อนเอวหาเขา

“เสียวมากหรอเมียพี่ เสียวมากใช่มั้ย”

“พี่ซีล...ซี๊ดดดด อ่าห์ สะ เสียว...น้ำเมยจะ จะ...”

“เดี๋ยวผัวพาไปเที่ยวสวรรค์” เขากระซิบบอกด้วยเสียงกระเส่าเช่นเดียวกับที่จังหวะรักถี่ขึ้นเรื่อยๆ กุมาริกาโล่งไปทั้งตัวเสียวที่เนื้อนวลกายสาวจนขาสั่น

“อ่ะ ซี๊ดดดด อ้า!”

“อ๊ายยยย” กุมาริกาสะดุ้งกายกระตุกและตอดรัดผู้กองกรินทร์อย่างรุนแรงเมื่อทันทีที่เขาเร่งจังหวะรักหนักๆ เธอก็อุ่นวูบวาบไปทั่วท้องเมื่อสายธารรักถูกฉีดเข้ามาเป็นจำนวนมากและล้นออกมาตามเรียวขา ผู้กองกรินทร์กัดฟันแน่นเพราะความคับแน่นของเธอบีบรัดเขาอย่างหนักรีดพิษรักของเขาออกมาทุกหยาดหยด เขาสอดมือกอดประคองกุมาริกาเอาไว้เมื่อเธออ่อนแรงจากการเสร็จสมมาหลายครั้ง เขากอดเธอ ซบใบหน้าเข้ากับแผ่นหลังเล็กๆ ในขณะที่เธอยังคุกเข่าเกาะผนังถ้ำอยู่ เขามีความสุขที่สุดเลยนี่มันสุดยอดมากๆ

“...เด็กดี เก่งมาก” ผู้กองกรินทร์บอกแล้วซุกไซ้ซอกคอของเธอจากทางด้านหลังแล้วค่อยๆ ถอนกายออกจากกุมาริกาทำให้หยาดหยดแห่งรักซึมออกมาตาม ทั้งเขาและกุมาริกายังคงหอบหายใจแต่ใบหน้าก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข กุมาริกาทรุดกายลงนั่งไปกับพื้นภายในอ้อมกอดของเขา เธอเหนื่อยยิ่งกว่าตอนออกกำลังกายหรือฝึกทหารเสียอีกแต่มันก็เป็นความเหนื่อยที่เต็มไปด้วยความสุขจนอิ่มเอมไปทั้งหัวใจ แขนแกร่งของเขากอดรัดเธอแน่น เขาซุกไซ้เธอ อ้าปากงับเบาๆ ที่ไหล่ ซอกคอและต้นแขน พอเธอหันมาหาเขาก็ประกบจูบดูดเม้มริมฝีปากของเธออย่างไม่รู้จักอิ่ม เขาดูดเบาๆ ขบเม้มนิดๆ หลงเธอเป็นหนักหนา

“พี่ไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย น้ำเมยอร่อยมากๆ เลยนะคะรู้มั้ย” มือหยาบๆ ลูบไล้สองเต้าอวบๆ ระหว่างที่พูดเขาก็นวดคลึงอกของเธอทั้งสองข้าง

กุมาริกายอมให้เขาลูบไล้อย่างไม่มีหวงตัว เธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุขไม่คิดว่าเซ็กส์ครั้งแรกมันจะดีแบบนี้แม้ว่าเขาจะกินดุจนเธอแทบขาดใจก็เถอะ จังหวะรักของเขามันเร่าร้อนรุนแรงและหนักหน่วงซ้ำยังระรัวไม่มีจังหวะจะให้เธอได้พักหายใจ เขาจับเธอนอนหงายบ้าง คว่ำบ้าง ยืนบ้าง อุ้มบ้างตามแต่ที่เขาจะทำ ถึงว่าสิทิชากรถึงได้หวงก้างนัก หลงรักคนน้องแต่ก็หวงคนพี่ เพราะเขาแซ่บถึงใจแบบนี้ไงทิชากรถึงได้หวงคิดจะจับทั้งพี่ทั้งน้อง

“น้ำเมยอยากอาบน้ำ” เธอเหนียวไปทั้งตัวแล้ว ตัวของเธอมีแต่น้ำลายของเขาและเรียวขาก็ยังแฉะฉ่ำไปหมด

“เดี๋ยวพี่พาไป” ผู้กองกรินทร์ยิ้มกริ่มเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ ช่างอยากอาบน้ำได้ถูกที่ถูกเวลาเสียจริง เขาแอบคิดก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูจากในกล่องพลาสติกมาพาดไหล่แล้วช้อนกุมาริกาขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนเพื่อพาไปอาบน้ำ

**************************************

แน่ะ! น้องอยากอาบน้ำแต่อีพี่คิดจะทำอะไรหรอ