53.เหลือแค่ลมหายใจ (NC)

53.เหลือแค่ลมหายใจ

กุมาริการู้สึกอายฟ้าอายดินมากเมื่อเขาอุ้มพาเธอออกมาจากถ้ำเพื่อมาที่สระน้ำของน้ำตก ตอนที่เธอเดินเข้าไปในถ้ำท้องฟ้ายังสว่างอยู่เลยพอออกมาทุกๆ อย่างรอบตัวกลับมืดมิด ที่กุมาริการู้สึกอายก็เพราะว่าเธอกับผู้กองกรินทร์เปลือยเปล่ากันในที่โล่งแจ้ง แม้จะรู้ดีก็ตามว่าไม่มีใครกล้าเข้ามาที่น้ำตกแน่ๆ แต่ก็อดอายไม่ได้อยู่ดี

“ทำอย่างกับไม่เคยมาแก้ผ้าเล่นน้ำที่นี่”

“น้ำเมยใส่ชุดว่ายน้ำมาทุกครั้งนะคะ”

“ชุดที่ปิดอะไรไม่มิดแบบนั้นพี่ไม่นับว่าใส่หรอก” เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดีและมีความสุขก่อนจะวางกุมาริกาลงบนโขดหินในน้ำ แต่ทันทีที่เขาวางเธอลงในน้ำกุมาริกาก็สะดุ้งเฮือกผวากอดเขาแน่นเมื่อรู้สึกแสบระบบที่เนื้อนวลกายสาว ก่อนหน้านี้เธอเสียวใจแทบขาดแต่พอไฟรักดับลงเธอถึงได้รู้ว่าตัวเองบอบช้ำ

“เจ็บมากมั้ยคะ” ผู้กองกรินทร์กอดโอ๋เธอเพราะรู้ว่าเธอคงจะเจ็บมากเพราะเขาไม่ได้ผ่อนแรงเลยแม้แต่น้อย ดีที่ในถ้ำไม่ได้สว่างมากกุมาริกาจึงไม่ทันเห็นรอยเลือดความสาวของตัวเองที่ถูกเขาทำลายลงด้วยความรัก ผู้กองกรินทร์โอบกอดกุมาริกาอย่างทะนุถนอม ลูบไล้เนื้อตัวของเธออย่างหลงใหลรวมถึง...เขายื่นมือไปแตะเนื้อนวลที่บอบช้ำของเธออย่างแผ่วเบา

“พี่ซีล” กุมาริกายกมือขึ้นยั้งเมื่อเขากำลังสำรวจความบอบช้ำของเธออย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน เธอซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งของเขาแล้วไม่เอ่ยห้ามอีก ด้วยโขดหินที่เธอนั่งอยู่อยู่ใต้น้ำพอดีทำให้พอเธอนั่งลงระดับของน้ำจึงปริ่มๆ อยู่ที่สองเต้าอวบ

“...พี่ขอโทษนะคะที่ทำน้ำเมยเจ็บ”

“น้ำเมยเต็มใจ” เธอเป็นคนเสนอให้เขาเองเธอไม่เสียใจเลยสักนิด กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองผู้กองกรินทร์ด้วยความรัก แสงจากพระจันทร์คืนนี้ทำให้เธอเห็นใบหน้าของเขาท่ามกลางความมืด เธอเป็นของเขาแล้วและเธอก็รักเขามากมาย นับตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอเขาวันนี้เธอไม่มีคำว่าเสียดายเลย เธอดีใจที่ได้รู้จักกับเขาได้มอบทุกๆ อย่างให้ “น้ำเมยรักพี่ซีลมากนะคะ” เธอโน้มคอเขาลงมาหาแล้วจูบ สองมือนุ่มๆ จับประคองแก้มของเขาไว้แล้วบดจูบลงไปอย่างดูดดื่ม เธออ้าปากงับและดูดริมฝีปาก ตวัดลิ้นเขี่ยกับลิ้นของเขาที่ยื่นเข้ามาหาแล้วดูดดึงลิ้นของเขาตามด้วยดูดเม้มริมฝีปากของเขาอีก

“น้ำเมย...” ผู้กองกรินทร์เลิกคิ้วเข้มๆ ขึ้นเมื่อกุมาริกาดันตัวของเขาไปบนแผ่นหินที่ลาดลงมาในน้ำ จากที่แอบคิดว่าพอพาเธอมาอาบน้ำแล้วเขาจะจับเธอกินในน้ำต่อแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาต้องมาเป็นผ่านรับโดยมีเธอเป็นฝ่ายรุกเสียแล้ว

กุมาริกาขยับกายเข้าไปกอดซุกไซ้เขา เธออ้าปากงับแล้วดูดคอของเขาจนเป็นรอยรักฝากเอาไว้ ลิ้นเล็กๆ ลากโลมเลียด้วยเสน่หา มัดกล้ามและลอนซิกซ์แพ็กถูกนิ้วเล็กๆ กรีดกรายอย่างยั่วยวน

“อ้า!” เขาครางออกมาเบาๆ เมื่อกุมาริกาลากจูบลงมาที่อกแกร่งของเขาแล้วดูดยอดอกของเขาบ้าง เธอดูดย้ำๆ แล้วปาดลิ้นเลียเขี่ยลิ้นตวัดเหมือนอย่างที่เขาทำกับเธอ “อ้า!!! น้ำเมย” เขาครางออกมาอย่างถูกใจเมื่อมือข้างหนึ่งยื่นลงมาที่กายแกร่งของเขา เธอสัมผัสอย่างแผ่วเบาแล้วจึงค่อยๆ ใช้มือรูด มือนุ่มๆ รูดขึ้นลงเป็นจังหวะพร้อมกับที่เธอดูดยอดลงของเขา มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากและเขาไม่คิดว่าเธอจะทำให้ คนดีของเขา...ชีวิตนี้แค่เขาได้เกิดมาเจอเธอ ได้รักเธอและถูกเธอรักก็นับว่าคือที่สุดของชีวิตแล้ว เธอน่ารักเสียขนาดนี้แล้วเขาอดใจมาได้อย่างไรตั้งนานแสนนาน ถ้าเธอจะกินอร่อยขนาดนี้เขาคงไม่ปล่อยให้น้องชายต้องแซงหน้าหรอก

“อะ...อ่าห์” ผู้กองกรินทร์เกร็งหน้าท้องตามเมื่อกุมาริกาจูบเขาลงต่ำจนมีรอยจูบของเธอจารึกอยู่ที่ลอนซิกซ์แพ็กของเขาหลายจุด จากตอนแรกที่กายส่วนล่างของเขาอยู่ใต้น้ำพอเธอจูบลงต่ำเรื่อยๆ ผู้กองกรินทร์ก็ขยับขึ้นไปบนแผ่นหิน หัวใจของเขาเต้นตึกตัก ตื่นเต้นและลุ้นว่าเธอจะทำในสิ่งที่เขาปรารถนามั้ย

“อ้า...ซี๊ดดดด” เขาหลับตาลงอย่างมีความสุขเมื่อกุมาริกาทำในสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ จากที่ใช้มือรูดขึ้นลงคราวนี้เธอก็ค่อยๆ ก้มลงมาหาแล้วใช้ลิ้นแตะๆ จูบๆ ที่ส่วนปลายของกายแกร่งเขาซึ่งตั้งแต่อยู่ในถ้ำมาจนตอนนี้มันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสลบลงได้ง่ายๆ คืนนี้กว่ามันจะสงบลงได้เขาคงต้องให้เธอช่วยทั้งคืนเสียแล้ว

กุมาริกาแตะลิ้นโลมเลียไปรอบๆ ส่วนปลายของกายแกร่ง แม้ขนาดที่ใหญ่โตจะดูน่ากลัวแต่เธอก็อยากลองทำ เธอลากลิ้นจากส่วนปลายลงมาจนสุดความยาวแล้วก็ลากลิ้นกลับขึ้นไปใหม่อยู่หลายทีแล้วจึงค่อยๆ กลืนกินกายแกร่งของเขา จากที่ก่อนหน้านี้เธอใช้มือรูดขึ้นลงแต่คราวนี้เธอกำลังใช้ปากปรนเปรอรักให้เขาอย่างไม่รังเกียจหรือเก้อเขิน ยิ่งได้ทำก็ยิ่งติดใจเพราะร่างกายของเขามันหอมมาก ยิ่งเหงื่อออกเขาก็ยิ่งตัวหอมจนเธอหลงแล้วหลงอีก ริมฝีปากนุ่มๆ กลืนกินเขาอย่างเอาใจแล้วใช้มือช่วยปรนเปรอ ผู้กองกรินทร์ครางเสียงไม่หยุดด้วยถูกใจและมีความสุขมาก เขาสอดนิ้วมือเข้ากับเรือนผมของเธอแล้วกดศีรษะของเธอเข้าหากายแกร่งของตัวเอง

“ซี๊ดดดด อ้า...แบบนั้นแหละ เด็กดี...อ้า น้ำเมย” เธอรู้ใจเขา ทั้งๆ ที่ไม่เคยทำแต่เธอก็รู้ว่าเขาชอบแบบนี้ ยามที่ได้เห็นกายแกร่งของตัวเองหายเข้าไปในปากของเธอผู้กองกรินทร์ก็แทบคลั่ง เขาขบกรามแน่นอย่างพยายามอดทนเมื่อเธอเร่งจังหวะแล้วดูดกายแกร่งของเขาสลับกับการรูดขึ้นลงจนเขาต้องโยกเอวรับไปกับการปรนเปรอนี้ เธออ้าปากคายแล้วก็กลับลงไปกลืนกินต่อ ตวัดลิ้นเกี่ยวรัดโลมเลียจากที่อึดๆ พอเจอจังหวะรักของเธอเข้าผู้กองกรินทร์ก็ทนต่อไม่ไหว เขากดเธอเข้ามาหาเขาอีก ยกสะโพกเข้าหาเธอแล้วครางออกมาอย่างสุขสม

“อ้า!!! ซี๊ดดดด อ้า” กุมาริกาตกใจที่จู่ๆ ก็เผลอกลืนหยาดหยดแห่งรักที่เขาปล่อยออกมา เขาครางออกมาอย่างมีความสุขแต่เพียงได้เห็นเขามีความสุขกุมาริกาก็สุขใจตาม เธอก้มลงไปหาเขาใหม่เข้ากลืนกินกายแกร่งของเขาอีก ลิ้นเล็กๆ ตวัดโลมเลียดูดกลืนหยาดหยดแห่งรักจนหมดแล้วจึงขยับกายขึ้นไปหาเขาบนแผ่นหิน เธอโน้มตัวลงไปหาแล้วจูบเขาอีก ร่างเล็กๆ ขยับขึ้นไปนั่งคร่อมเขาผู้กองกรินทร์จึงตวัดแขนกอดรัดเธอแล้วอ้าปากรับจูบแสนหวาน แอบฟาดฝ่ามือลงไปบนก้นเด็กดื้อด้วยที่คืนนี้เธอช่างอาจหาญมารุกเสือร้ายอย่างเขาจนสิ้นท่าคาปากของเธอ

“พี่ซีลชอบมั้ยคะ”

“ชอบสิคะ ชอบมากด้วย” เขาดึงเธอลงมาจูบอีก เขาอยากจูบเธออยากจูบจนไม่อยากปล่อยด้วย เขารั้งตัวกุมาริกามาจูบอยู่เสียนานเธอจึงค่อยๆ ผละออกจากเขา มือนุ่มๆ เอื้อมลงไปหากายแกร่งของเขาอีกครั้งแล้วเริ่มรูดเบาๆ

“ยังไม่อิ่มอีกหรอคะ” เห็นกายแกร่งของเขายังไม่ยอมสงบลงกุมาริกาก็ถามทันที แต่เหมือนจะเป็นการถามที่ไม่ต้องการคำตอบเมื่อเธอขยับกายเข้าหากายแกร่งของเขาแล้วกดกายแนบดอกไม้แสนสวยเข้ากับความแข็งแกร่ง หัวใจดวงน้อยๆ สั่นไหวเต้นแรงกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำแต่ก็ทำเป็นยิ้มกลบเกลื่อนไม่ให้เขารู้ว่าเธอประหม่ามากแค่ไหนที่คิดจะขี่แล้วควบเขาแทนม้าแบบนี้ เธอโยกเอวร่อนสะโพกเข้าหาความแข็งแกร่งของเขา ใช้ดอกไม้แสนสวยถูไถกายแกร่งขนาดใหญ่โตจนน้ำหวานแฉะฉ่ำ

“อ้า...อื้มมมม” เสียงหวานๆ ครางเบาๆ ขณะโยกเอวจนเมื่ออารมณ์รักของเธอรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กุมาริกาก็กดกายสอดกายแกร่งของเขาเข้ามาแนบรักกับตัวเอง

“อ๊า!!!” เธอกัดฟันกลั้นหายใจเมื่อความใหญ่โตสอดเข้ามา เธอบีบรัดเขาแน่นมากแต่ก็ควบคุมอะไรไม่ได้ ตอนนี้เธอมีแต่ความต้องการที่จะปลดปล่อยเท่านั้น “ซี๊ดดดด” กุมาริกากดกายเข้าหาเขาจนสุดห้วงรัก ผู้กองกรินทร์ยื่นมือไปจับประคองสะโพกของเธอเมื่อเธอเริ่มส่ายร่อนเอวเข้ามาหา ดอกไม้งามแสนสวยกลืนกินกายแกร่งของเขาจนมิด เธอโยกสะโพกไปมาแล้วครวญครางอย่างมีความสุข เอวบางๆ ทั้งโยกสะโพกไปมาทั้งบดคลึงและหมุนควง กุมาริกาแทบไม่มีสติใดๆ อีกแล้วเมื่อถูกไฟรักแผดเผา พอผู้กองกรินทร์ขยับกายลุกขึ้นไปหาเธอก็ตวัดแขนกอดรอบลำคอของเขาเพื่อยึดเกาะแล้วกระแทกกายเข้าหาเขาอย่างลืมเขินอาย สองแขนกอดรัดรอบคอเขาเอาไว้แล้วแอ่นตัวไปข้างหลัง แรงกระแทกกายเข้าหาเขาทำให้หน้าอกกระเพื่อมไหว ผู้กองกรินทร์กอดรัดเอวบางของเธอเอาไว้แล้วใช้อีกมือบีบนวดสองเต้าอวบๆ ของเธอขณะก้มลงไปหา ระหว่างที่เธอกระแทกกายเข้าหาเขาก็ดูดดื่มสองเต้า ทั้งดูดทั้งงับขบเม้มจนกุมาริกาสั่นไปทั้งกาย

“ซี๊ดดดด พี่ซีล อ้า...อื้มมมม เสียว พี่จ๋า” กุมาริกากัดริมฝีปากล่างแล้วครวญคราง เอวบางๆ พลิ้วไหวราวกับมีประสบการณ์มานักต่อนักทั้งๆ ที่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำ

“อ้า...เด็กดี อยากเสียวกว่านี้มั้ยคะ”

“ขา...สะ เสียวกว่านี้หรอคะ”

“ใช่” คราวนี้ผู้กองกรินทร์ยิ้มใส่ ระหว่างที่กุมาริกากำลังกระแทกกายเข้าหาเขาเขาก็กอดเธอเอาไว้แน่นๆ แล้วตวัดเธอลงไปนอนกับแผ่นหินแทน มือหยาบๆ บีบสองเต้าอวบๆ แน่นจนปลายยอดชูชัน เขาก้มลงไปดูดยอดอกของเธอทั้งสองข้าง ทั้งดูดทั้งเลียด้วยยังติดใจเต้าอวบๆ ขาวผ่องที่มีปลายยอดสีชมพูหวาน

“อ๊า!!!” กุมาริการ้องลั่นเมื่อเขากดกายแกร่งเข้ามาหาแบบเน้นๆ และลึกสุดห้วงรัก เขากดกายเข้าหาเธอแล้วบดคลึงควงเอวไปมาอย่างช้าๆ วินาทีนี้กุมาริการู้สึกโล่งไปทั้งหัว เขาสอดแขนเข้ามาใต้เรียวขาทั้งสองข้างของเธอดอกไม้งามของเธอก็ยิ่งลอยเด่นให้เขาสอดรักเข้ามา “อะ...อ่าห์ อ้า พี่...พี่...” เสียว...กุมาริกาบิดกายไปมายกสองแขนขึ้นไปกอดเขา เธอโยกสะโพกไปกับเขาและแอ่นหน้าอกให้เขาเชยชม “อื้มมม พี่จ๋า ดีจัง อ๊า...น้ำเมยชอบ พี่ น้ำเมยเสียวใจจะขาดอยู่แล้ว” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ รู้สึกได้ถึงกายแกร่งของเขาที่บดคลึงเขาหาแล้วจากการบดคลึงช้าๆ เขาก็เริ่มกดกายเข้าออก เขากดขาทั้งสองข้างของเธอออกจนกว้างแล้วก็กระแทกกายแกร่งเข้าหาเธออย่างเร่าร้อน กายแกร่งเคลื่อนออกจากตัวของเธอแล้วก็ถูกกดเข้ามาหาแบบเน้นๆ จนกุมาริกาอ้าปากค้าง จังหวะรักช้าๆ เบาๆ แปรเปลี่ยนมาเป็นจังหวะรักที่ร้อนแรงแผดเผาเธอ แม้จะอยู่ริมสระน้ำที่เย็นฉ่ำแต่ไฟรักก็ร้อนระอุจนกุมาริกาจวนจะมอดไหม้ เขายกขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นพาดกับไหล่แล้วก็โหมกระหน่ำกายเข้าหา กุมาริการ้องครางไม่เป็นภาษา ร่างงามถูกกระแทกกระทั้นด้วยกำลังมหาศาลของเขาอีกครั้งจนเกิดเสียงดังตับๆๆ เธอยกสองมือขึ้นมาบีบขย้ำอกของตัวเองเพื่อหวังให้ช่วยคลายความซาบซ่านแต่มันก็ยิ่งเร้าใจเสียวสะท้านมากขึ้นกว่าเดิม

“พี่ซีล โอ๊ย อูยยย พี่จ๋าเบาๆ อ๊า” เธอหายใจตามจะไม่ทันอยู่แล้ว

“ใครให้เรียกพี่ โดนแทงจนพรุนขนาดนี้แล้วก็ต้องเรียกว่าผัวสิ”

“ผัว...” ผัวงั้นหรอ พอได้ลองเรียกกุมาริกาก็รู้สึกว่าชอบ เธอไขว่คว้าดึงเขามาลงหาขณะที่เขากำลังโยกสะโพกเข้าหาเธออยู่ เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ตาปรือฉ่ำไปด้วยพิษรักแล้วจึงเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกเขาใหม่ “ผัวขา...ชอบจัง”

“ผัวก็ชอบจ้ะเมียจ๋า” ว่าจบผู้กองกรินทร์ก็จับกุมาริกาพลิกกายให้อยู่ในท่าคลานเข่า เขาไม่รอช้ารีบเข้าไปแนบรักกับเธอต่อไม่ให้เสียจังหวะ อารมณ์รักที่รุนแรงของเขาทำให้กุมาริกาถูกเขาขย้ำและบดขยี้จนร่างอ่อนปวกเปียกแต่เธอก็ไม่คิดจะห้ามหรือปฏิเสธ ทุกๆ จังหวะรักของเขาเธอสนองตอบด้วยความเต็มใจและมีความสุขสนุกไปกับเขา ทุกๆ ท่วงท่าเธอก็รับเขาได้ทั้งหมด ผู้กองกรินทร์ดึงแขนทั้งสองข้างของกุมาริกาเข้ามาหาขณะที่เธออยู่ในท่าคลานเข่า พอดึงสองแขนของเธอขึ้นมาหาแล้วเขาก็กระแทกกายเข้าหาเธอหนักๆ เต้าอวบๆ เต่งตึงทั้งสองข้างเด้งไปมาตามจังหวะรัก แผ่นหลังเล็กๆ ขาวเนียนของเธอมีแต่รอยจูบของเขาประทับ สะโพกงอนงามก็ยิ่งน่ากระแทกกายเข้าหาแรงๆ ผู้กองกรินทร์ปล่อยแขนกุมาริกาแล้วเปลี่ยนมาเป็นกอดเธอแทน กอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของเขา ให้เธออยู่แนบชิดเคียงข้างหัวใจของเขาตลอดไป

“น้ำเมย พี่รักน้ำเมยนะคะ พี่รักเมียของพี่สุดรักสุดหัวใจเลยนะ”

“น้ำเมย...ก็รักพี่ซีลค่ะ” เธอหันมายิ้มบอกเขา จับมือของเขาที่กอดเธออยู่มากุมเอาไว้ที่สองเต้าอวบแล้วกุมมือของเขาเอาไว้โดยที่เขาก็บีบคลึงอกของเธอแรงๆ ตามอารมณ์รัก “พี่ซีล...คืนนี้พี่ซีลเล่นกับน้ำเมยทั้งคืนนะคะ พี่ซีลจะกินน้ำเมยยังไงก็ได้น้ำเมยเต็มใจจะให้พี่ซีลกิน จะกินดุแค่ไหนน้ำเมยก็ไม่กลัว...น้ำเมยรักพี่ซีล น้ำเมยชอบเป็นเมียของพี่ซีล”

“ไหวหรอคะหืม...น้ำเมยเพิ่งหายป่วยนะ”

“มันเป็นครั้งแรกของน้ำเมย น้ำเมยอยากมีความสุขกับพี่ซีลให้เต็มที่ให้มันเป็นความทรงจำดีๆ ของเรา” ผู้กองกรินทร์ไม่ทันเอะใจตามคำพูดของเธอและคิดว่าเธอคงติดใจรสรักของเขา เขาก้มลงมาจูบที่ไหล่ของเธอหนักๆ กอดรัดเธอเอาไว้แนบกายแล้วทำตามที่เธอขอนั่นก็คือเสพรักกับเธออย่างเต็มที่ เขาจะทำให้เธอมีความสุขที่สุดและให้เป็นความทรงจำที่ดีระหว่างเธอกับเขาตลอดไป

กุมาริการู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าขณะนี้ตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงภายในบ้านพักของผู้กองกรินทร์ เธอไม่รู้ว่ากลับมาที่บ้านพักได้อย่างไรเพราะเท่าที่จำได้เมื่อคืนนี้เธอกับผู้กองกรินทร์ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งคืน รสรักของเขาเธอจำได้ไม่รู้ลืมและมันก็เป็นเซ็กส์ที่ดีมากๆ เธอมีความสุข เธอพอใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไปและเธอก็ดีใจที่ได้มอบทุกๆ อย่างให้กับเขา เธอมีความสุขกับเขาทั้งคืนจนหมดแรงและหลับคาอกของเขาจนกระทั่งตอนนี้ ปวดหัวจังเลย ปวดเนื้อตัวและเจ็บ...เธอเจ็บที่กายส่วนล่างมากๆ ก็โดนไปหนักขนาดนั้นเธอก็ต้องระบบอยู่แล้วสิเขากินได้ดุมากจนเธอนึกว่าเธอจะตายเสียแล้ว นาฬิกาที่ผนังห้องนอนบอกให้รู้ว่าวันนี้เธอตื่นสาย ความสุขเมื่อคืนจางหายเมื่อรู้ว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เธอได้อยู่ที่นี่ เธอต้องรีบไปอาบน้ำแต่งตัว ต้องรีบบอกไปจากที่นี่ตามที่เขาต้องการ

“น้ำเมย!” ขณะที่กุมาริกากำลังพยุงตัวลุกขึ้นผู้กองกรินทร์ก็รีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับช่วยกอดประคองเธอลุกขึ้น เธอคงเจ็บร้าวไปทั้งตัวเพราะเมื่อคืนนี้เขากับเธอคลอเคลียกันจนไม่อยากจะถอยห่าง ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบที่ขมับของเธออย่างรับขวัญแล้วตามด้วยหอมแก้มอีกฟอดใหญ่ เมื่อคืนนี้เขามีความสุขที่สุดเลย เด็กดื้อช่างพูดของเขาเธอทั้งหอม ทั้งหวาน เขาอยากกอดเธอแบบนี้ตลอดไป

“ถ้าลุกไม่ไหวก็นอนพักก่อนนะคะ”

ไม่ กุมาริกาส่ายหน้าตอบเขาแล้วมองไปที่กระเป๋าเดินทางที่เธอเตรียมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่

“...พี่ซีลจะออกไปส่งน้ำเมยหรือจะให้คนอื่นพาออกไปคะ” พอเธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนแรงผู้กองกรินทร์ก็ดึงเอาตัวเธอมากอดแน่น เรื่องที่เธอถูกยิงและพลัดตกเขาถึงหูกริชชานนท์ตั้งแต่วันก่อนแล้วเพราะเขาคิดว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้พ่อกับแม่ของเธอควรได้รับรู้และเขาก็อยากให้กุมาริกาออกไปรักษาตัวข้างนอกซึ่งกริชชานนท์เองก็เห็นด้วย กริชชานนท์เป็นห่วงเธอมากและอยากให้เธอรีบออกไปจากที่นี่ด่วน แต่ว่าตอนนี้...ตอนนี้ผู้กองกรินทร์ไม่อยากให้กุมาริกาไปไหนแล้ว เธอเป็นเมียของเขาแล้วเขาอยากให้เธออยู่กับเขาต่อจนกว่าจะครบกำหนดเปิดกล้องถ่ายละครเรื่องทหารพราน เขาอยากเป็นคนพาเธอออกไปจากที่นี่ อยากไปส่งเธอด้วยตัวเองดังนั้นเมื่อเช้านี้เขาก็เลยรีบติดต่อไปหากริชชานนท์อีกครั้งเพื่อขอให้เธออยู่กับเขาต่อแต่กริชชานนท์ก็ไม่ยอมและได้ส่งคนมารับกุมาริกาที่นี่แล้ว เขาพยายามขออยู่นานแทบจะก้มกราบพ่อตาผ่านทางโทรศัพท์ก็ยังไม่เป็นผลเขาก็เลยบอกไปตามตรงว่าตอนนี้กุมาริกาเป็นเมียของเขาและเขาไม่อยากให้เมียต้องอยู่ห่างอก ตอนแรกเขานึกว่ากริชชานนท์จะด่าจะโวยวายเขาแต่กริชชานนท์กลับเพียงแค่สบถคำด่าออกมาแค่คำเดียวเท่านั้นต่างกับพ่อของเขาตอนที่รู้ว่าแก้วเจ้าจอมมีคนรัก ตอนนั้นพ่อของเขาอาละวาดหนักจนพ่อภูกับคุณปู่ต้องเข้ามาปราม เขานึกว่าพ่อของกุมาริกาจะเป็นเหมือนพ่อของเขาเสียอีก ที่พ่อของเธอไม่ด่าเขาไปมากกว่านี้หรือโวยวายอะไรออกมาก็คงเพราะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้น เขาไปสู่ขอกุมาริกาตามธรรมเนียม ออกข่าวเปิดตัวว่าคบกันแล้วเธอกับเขาก็มาอยู่ด้วยกันเสียขนาดนี้ต่อให้บอกว่าไม่ได้มีอะไรกันก็คงไม่มีใครเชื่อ แต่หัวอกคนเป็นพ่อแม้จะเตรียมใจเอาไว้กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นเขาก็รู้ว่าลึกๆ ในใจกริชชานนท์เองก็คงไม่พอใจมาก ตอนที่เขารู้ว่าน้องสาวแอบคบกับสารวัตรพนาเขายังไม่พอใจเลยหรือถ้าสมมติว่ามีผู้ชายที่ไหนมาทำกับยัยพวงของเขาแบบนี้เขาคงใจเย็นแบบกริชชานนท์ไม่ได้ หากเขาออกจากป่าไปเมื่อไหร่เขาจะรีบไปกราบขอขมาแล้วเร่งรัดเรื่องแต่งงานให้เร็วขึ้น ลูกผู้ชายทำอะไรแล้วก็ต้องรับผิดชอบ เขาจะรักษาเกียรติของกุมาริกาและจะไม่ให้ใครมาดูถูกเธอเด็ดขาด

“น้ำเมยนอนพักก่อนนะเรื่องนี้เดี๋ยวค่อยว่ากัน” เขาไม่รู้ว่ากริชชานนท์จะส่งใครเข้ามารับเธอ อาจเป็นกริชชากรณ์หรือสาละวิน หรืออาจเป็นมอลลี่แต่ที่แน่ๆ คงไม่ใช่กริชชาภัทรเพราะรายนี้ยังอยู่ที่ต่างประเทศ

“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำเมยลุกไหว” กุมาริกาไม่ยอมนอนต่อแล้วพยายามจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวให้ได้ผู้กองกรินทร์ก็เลยต้องตามใจแล้วอุ้มพาเธอไปอาบน้ำ ตอนที่พาเธอกลับมาบ้านพักเขาก็เช็ดตัวให้เธอแล้วนี่ยังจะดื้ออาบน้ำให้ได้อีก เพิ่งหายป่วยแท้ๆ

“น้ำเมยจะอาบเอง” เธอบอกอีกเมื่อเขาทำท่าจะถอดชุดนอนออกแล้วอาบน้ำให้ แก้มนวลๆ แดงระเรื่ออย่างน่ารัก ตอนนี้ต่อให้เธอไม่ชวนเขาก็อยากอาบน้ำให้เธอแล้ว อยากอาบน้ำให้ อยากป้อนข้าว อยากกล่อมนอน อยากโอ๋เด็กดื้อ

“ให้พี่อาบให้ดีกว่า”

“ไม่เอา” แน่ะ ดื้อจริง

“งั้นพี่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำนะ ถ้าอยากได้คนถูหลังหรือเช็ดตัวให้ก็บอกมาได้เลย” ด้วยไม่อยากขัดใจเมียพอกุมาริกายืนยันว่าจะอาบน้ำเองเขาก็ไม่กล้าขัดยอมเดินออกมายืนเฝ้าเมียอยู่ที่หน้าห้องน้ำ รอยยิ้มของเจ้าชายน้ำแข็งยามนี้ดูอ่อนโยนและอบอุ่นสดใสมาก แค่คืนเดียวเขาก็กลายเป็นคนติดเมียเสียแล้ว ระหว่างรอกุมาริกาผู้กองกรินทร์ก็ส่งข้อความไปหาอรินที่ตอนนี้ยังอยู่ที่ฐานของเขาเพื่อให้อรินมาช่วยตรวจอาการกุมาริกาเพราะเหมือนเธอจะไข้ขึ้น ส่วนหมออาทิตย์ตอนนี้ไม่อยู่ที่ฐานเพราะต้องออกไปตรวจสุขภาพให้กับเจ้าหน้าที่ทหารพรานที่ฐานอื่นๆ พร้อมกับจ่าปกรณ์ จะกลับอีกทีก็คงเป็นพรุ่งนี้เช้า

กุมาริกาอาบน้ำไม่นานก็ออกมาแต่งตัว ผู้กองกรินทร์ที่กำลังอุ่นข้าวต้มให้เธออยู่เลยพลาดอดได้เช็ดตัวให้เมีย แต่พอเขาจะเข้าไปช่วยเธอแต่งตัวอีกผู้กองหนุ่มก็ต้องชักสีหน้าใส่เพราะมีก้างมาขวางคอเมื่ออรินมาหาเขาตามที่เขาส่งข้อความไปบอก มาคนเดียวไม่พออรินยังแบกลูกหมาป่าน้อยขี่หลังมาด้วย

“โตแล้วยังมาเล่นเป็นเด็กๆ อีก” เขาเดินออกมาหาขณะที่อรินกำลังวางซอมพอลงที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านก่อนจะยืนบิดซ้ายบิดขวาด้วยความเมื่อยขบเพราะต้องแบกเด็กสาวมา

“ใช่พี่ซีล บ่นเลย ด่าเลย โตแล้วยังเล่นเป็นเด็กๆ อยู่ได้ไปแอบปีนต้นไม้จนตกลงมาข้อเท้าแพลง ดีนะไม่ขาหักถ้าขาหักขึ้นมาจะตัดขาทิ้งให้ดู” อรินว่าเข้าให้เพราะตอนที่เขากำลังเดินมาหาผู้กองกรินทร์ซอมพอก็ตกลงมาจากต้นไม้ต่อหน้าต่อตาเขา ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมากเขาก็เลยต้องแบกมาให้ผู้กองกรินทร์ช่วยดุอีกแรงนี่แหละ

“ก็ซอมพอได้ข่าวว่าวันนี้คุณน้ำเมยจะกลับบ้านนี่ซอมพอก็เลยอยากหาของฝากให้ ซอมพออยากให้คุณน้ำเมยได้ชิมน้ำผึ้งป่าหวานๆ แต่ไอ้ผึ้งพวกนั้นสิมันบินเข้ามารุมซอมพอก็เลยตกลงมา ดูสิๆ ซอมพอโดนผึ้งต่อยด้วยนะคุณหมอเป่าให้ซอมพอหน่อย” ก่อนที่จะโดนดุซอมพอก็รีบอ้อนแล้วอ้างอาการเจ็บป่วยของตัวเองรีบยื่นแขนให้อรินดูรอยผึ้งต่อย

“ซอมพอเจ็บนะคุณหมอ คุณหมอไม่สงสารซอมพอหรอ” ว่าแล้วก็ทำหน้าทำตาออดอ้อนอริน ดึงมือของเขามากอดแล้วเอาแก้มถูๆ จนผู้กองกรินทร์ต้องรีบหันหน้าหนีก่อนที่จะหลุดขำออกมา อรินยื่นตัวแข็งทื่อเมื่อการกระทำซื่อๆ ของซอมพอมันทำให้เขาหัวใจเต้นแรงจนนึกถึงเรื่องที่ผู้กองกรินทร์เคยบอกเขา...ผู้กองกรินทร์บอกว่าซอมพอชอบเขาแล้วเธอก็หึงเขาด้วย อยู่ๆ คนเป็นหมอก็หน้าแดงขึ้นมาทันที ไม่กล้าปฏิเสธด้วยซ้ำว่าเขาชอบให้เธออ้อน

“อ่ะๆๆ ไหน โดนต่อยตรงไหน” เมื่อทนต่อลูกอ้อนไม่ไหวอรินก็เลยต้องดูแผลที่โดนผึ้งต่อยให้ซอมพอที่ตอนนี้กำลังแกล้งๆ บีบน้ำตาเรียกคะแนนความสงสารจากเขาอยู่

“อ้าว กระเป๋าหมอไปไหน” พอจะหยิบชุดปฐมพยาบาลจากกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ที่สะพายมาจากห้องพยาบาลอรินก็พบแต่ความว่างเปล่า จากที่กำลังจะสงสารเห็นใจลูกหมาป่าเขาก็ทำตาดุใส่ซอมพอทันที

“หมอบอกให้หิ้วกระเป๋ามาด้วยทำไมไม่หิ้วมา” ก็ตอนที่เธอตกลงมาจากต้นไม้นั่นแหละ เขาบอกให้เธอหิ้วกระเป๋าแล้วค่อยขึ้นมาขี่หลังแต่เธอก็ไม่ได้หิ้วมาด้วย

“ซอมพอลืม ก็ตอนนั้นซอมพอเจ็บแผลอยู่นี่คะ” ถูกผึ้งต่อยแล้วยังตกต้นไม้จนขาแพลงเธอก็ยังผวาตกใจอยู่น่ะสิ “เดี๋ยวซอมพอจะกลับไปเอามาให้ค่ะ”

“ไม่ต้อง” อรินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วตวัดสายตาดุไปทางผู้กองกรินทร์เมื่อจับได้ว่าพี่ชายกำลังแอบหัวเราะเขาอยู่ นี่ก็อีกคนชอบชงเขากับซอมพอนัก “เดี๋ยวหมอกลับไปเอาเอง ขาเดี้ยงอยู่แบบนี้จะเดินไปยังไง” แล้วเขาก็รีบเดินกลับไปเก็บกระเป๋าที่ลืมเอาไว้ทิ้งให้ซอมพอได้แต่นั่งฉีกยิ้มแฉ่งตามหลัง พอคล้อยหลังอรินไปซอมพอก็หันมายิ้มแฉ่งให้ผู้กองกรินทร์อีกคนพร้อมกับชะเง้อมองหากุมาริกา

“คุณน้ำเมยล่ะคะ”

“กำลังแต่งตัวอยู่ข้างใน” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจขณะนั่งลงที่แคร่ไม้กับซอมพอ ยังไม่รู้ว่าจะเอาอย่างไรดีกับเรื่องนี้เพราะเขายังไม่อยากให้กุมาริกาไปจากที่นี่ ความจริงวันนั้นเขาก็ไม่น่าบอกให้เธอกลับบ้านเลย ถ้าเขาไม่บอกเธอก็คงจะไม่กลับ นึกแล้วก็อยากชกปากตัวเองนัก

“จะว่าไปซอมพอก็อยากให้คุณน้ำเมยออกไปจากที่นี่นะคะ” ซอมพอโพล่งขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิด วันนั้นเธอก็เห็นกับตาว่ากุมาริกาถูกยิง ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอคนเดียวถ้ากุมาริกาเป็นอะไรไปไม่ใช่แค่ผู้กองกรินทร์ที่จะหักคอเธอหากแต่เป็นแฟนคลับของกุมาริกาทั้งในแล้วก็ต่างประเทศด้วย กุมาริกามีคนรักเยอะถ้าทุกคนรู้ว่าเธอคือต้นเหตุทำให้กุมาริกาต้องเกือบตายต่อให้มีร้อยชีวิตเธอก็ชดใช้ให้ไม่พอ เธออยากให้กุมาริกาออกไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย อยากให้ออกไปรักษาตัวให้แข็งแรงแล้วเธอก็ยังถูกหมายหัวจากคนร้ายอยู่เธอกลัวว่าความซวยของตัวเองจะทำให้กุมาริกาต้องโชคร้ายอีก

“ซอมพออยากให้น้ำเมยออกไปจากที่นี่หรอ”

“ใช่ค่ะ ผู้กองส่งคุณน้ำเมยออกไปรักษาตัวข้างนอกเถอะอยู่ที่นี่อันตรายจะตายไป ให้คุณน้ำเมยกลับบ้านจะดีกว่าซอมพอไม่อยากให้คุณน้ำเมยอยู่ที่นี่” เธอกลัวว่าคราวหน้ากุมาริกาจะไม่โชคดีเท่าครั้งนี้ เธอไม่อยากให้กุมาริกาเป็นอะไรไปเพราะเธอชอบกุมาริกามาก เธอยังจำได้ไม่มีลืมตอนที่กุมาริกากอดโอ๋เธอเพราะมันเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นปลอดภัยและห่วงใยกันจริงๆ ไว้รอให้เหตุการณ์ทุกอย่างดีขึ้นแล้วค่อยให้กุมาริกากลับมาก็ได้ เมื่อก่อนเธออาจจะไม่ชอบกุมาริกามากแต่ตอนนี้เธอชอบกุมาริกามากที่สุด ถ้าเจ็บตัวแทนได้เธอก็อยากจะเจ็บแทน

“หึ” ผู้กองกรินทร์ยิ้มออกมาอย่างเศร้าๆ เมื่อคิดว่ากุมาริกาต้องไปจากที่นี่จริงๆ “ซอมพอไม่ต้องห่วงหรอก ต่อให้ซอมพอไม่ขอวันนี้น้ำเมยก็ต้องไปจากที่นี่อยู่แล้ว”

“ผู้กอง...” ซอมพอตกใจมากเมื่อหันมามองหน้าเขาแล้วเห็นผู้กองกรินทร์เหมือนจะน้ำตาคลอ ที่เขาพูดเมื่อกี้นี้ก็คือการประชดเพราะความจริงแล้วซอมพอรู้ว่าเขาไม่ได้อยากให้กุมาริกาไปจากที่นี่เลย กุมาริการักเขามากจนถึงกับยอมตายแทนในขณะที่เขาก็ยอมตายไปกับกุมาริกาถึงได้ตกลงไปในหุบเขาด้วยกัน ช่างเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่เหลือเกินเธอสงสารทั้งสองคนที่ต้องมาพลัดพรากจากกันแบบนี้

ไม่ใช่เพียงแค่ผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่น้ำตาคลอเพราะแม้แต่กุมาริกาก็ยังน้ำตาคลอตาม เธอได้ยินเสียงอรินกับซอมพอก็เลยจะเดินออกมาหาแต่ทว่าพอออกมาแล้วกลับเห็นเพียงแค่ผู้กองกรินทร์กับซอมพอนั่งพูดคุยกันบนแคร่ ทั้งสองคนนั่งหันหลังให้จึงไม่เห็นเธอที่เดินออกมาหา จากเดิมก็คิดมากและเข้าใจผิดอยู่แล้วพอมาได้ยินแบบนี้กุมาริกาก็แทบยืนต่อไม่ไหว ซอมพออยากให้เธอออกไปจากที่นี่และผู้กองกรินทร์ก็ยืนยันกับซอมพอว่าเธอกำลังจะไปจากที่นี่จริงๆ หรือที่เขาอยากจะให้เธอกลับบ้านก็เพียงเพื่อทำตามที่ซอมพอขอ...ความรักทุกอย่างที่เธอพยายามทุ่มเทให้เขากลับถูกเขาทุ่มทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอเจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้ว กุมาริกายืนร้องไห้ตัวสั่นอยู่ตรงนั้น เธอเจ็บจนรู้สึกมึนงงและทำอะไรไม่ถูกเมื่อเข้าใจว่าทุกสิ่งที่เธอมอบให้ถูกเขามองข้ามแบบนี้ เธอทนไม่ไหวแล้วเธออยากออกไปจากที่นี่

“...พี่ภูผา” เหมือนคำขอของเธอจะเป็นจริงเมื่อตอนนี้ภูผากำลังขับรถตรงมาที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์โดยมีอรินที่กลับไปเอากระเป๋าเครื่องมือแพทย์ติดรถมาด้วย

ผู้กองกรินทร์ลุกพรวดขึ้นทันทีเมื่อเห็นภูผาเดินลงมาจากรถพร้อมกับอริน จากที่ตอนแรกเขาคิดว่าคนที่จะมารับกุมาริกาอาจเป็นกริชชากรณ์หรือมอลลี่แต่ทำไมกริชชานนท์ถึงส่งภูผามาล่ะ ทำไมถึงเป็นไอ้หมอนี่!!!

“น้ำเมย!!!” เสียงภูผาร้องด้วยความตกใจขณะที่เขากำลังเดินมาที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์จนได้เห็นกุมาริกายืนอยู่หน้าประตูบ้าน เหมือนเธอกำลังร้องไห้แล้วก็ทรุดล้มลงไปกับพื้น ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะรู้ตัวภูผาก็รีบวิ่งขึ้นบ้านไปหากุมาริกาตัดหน้าเขาแล้ว

“น้ำเมย...ทำไมตัวร้อนแบบนี้ล่ะ” ภูผาใจหายมากเมื่อคราวนี้เขาหาเธอแล้วไม่ได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ แต่กุมาริกากลับกำลังร้องไห้ด้วยความเสียใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น

“น้ำเมย...” ผู้กองกรินทร์ที่รีบวิ่งขึ้นบ้านมาหากุมาริกาเข้ามาแย่งเธอออกจากอ้อมกอดของภูผาแล้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจแต่คราวนี้ภูผากลับไม่สนใจเขาแล้ว ถ้าผู้กองกรินทร์ดูแลกุมาริกาดีภูผาจะไม่เข้ามายุ่งเลยเพราะถือว่าให้เกียรติกันแต่นี่...เหมือนผู้กองกรินทร์ดูแลเธอไม่ดีเลยสักนิด

“ผมมารับน้ำเมยกลับบ้าน”

“ไม่ให้กลับ!”

“จะไม่ให้กลับได้ไงก็ในเมื่อผู้กองบอกคุณลุงกริชเองนี่ว่าจะให้น้ำเมยกลับบ้าน เพราะผู้กองบอกว่าจะให้น้ำเมยกลับบ้านไงคุณลุงกริชถึงได้ให้ผมมารับ!!!” อะไรนะ เขาก็บอกกริชชานนท์แล้วนี่ว่าเขาเปลี่ยนใจจะให้กุมาริกาอยู่กับเขาต่อ เป็นกริชชานนท์ต่างหากที่ยืนยันเองคนเดียวว่าจะเอาลูกสาวกลับบ้าน

“...อยากให้น้ำเมยกลับบ้านมากขนาดนั้นเลยหรอคะ” คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือกุมาริกาที่ต้องมารับรู้ เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้กองกรินทร์ด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ “อยากให้น้ำเมยกลับบ้านมากจนถึงกับโทรไปบอกคุณพ่อเลยหรอ”

“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นนะน้ำเมย พี่ไม่ได้อยากให้น้ำเมยไป”

“แต่น้ำเมยจะไป” พอแล้ว พอกันทีเธอจะไม่อดทนเป็นของตายที่ไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว ถึงเธอจะรักเขามากแค่ไหนแต่เธอก็ทนอยู่กับเขาไม่ไหวแล้วเพราะหากต้องอยู่เธอคงได้ช้ำใจจนตายแน่ๆ กุมาริกาผลักผู้กองกรินทร์ออกจากตัวแล้วพยายามจะลุกขึ้นยืน ด้วยเพราะเธอไข้ขึ้นและเมื่อคืนนี้ก็ถูกไฟรักของเขาแผดเผาจนบอบช้ำไปทั้งกายเธอเลยลุกขึ้นยืนแทบไม่ไหวจนภูผาต้องเข้ามากอดประคอง อรินได้แต่มองกุมาริกาอย่างไม่เข้าใจในอาการของเธอเพราะเมื่อวานนี้ตอนที่หมออาทิตย์ให้เธอกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้เธอดูแข็งแรงมากกว่านี้นี่ นี่เพียงแค่คืนเดียวทำไมเธออาการทรุดจนจะลุกจะเดินไม่ได้แบบนี้ คนเป็นหมอได้แต่ลอบมองอย่างสงสัยจนกระทั่งเห็นรอยแดงๆ ที่คอของผู้กองกรินทร์ นี่มันรอยจูบไม่ใช่หรอแล้วเมื่อวานนี้ก็ไม่มีด้วย กุมาริกาที่ตอนนี้สวมชุดกระโปรงสีฟ้าสดใสก็มีรอยจูบที่คอที่ต้นแขนเหมือนกันไหนจะไอ้อาการเดินไม่ปกตินี่อีก

“ฉิบหายแล้วมึงเอ๊ย” เขาอุทานออกมาคนเดียวเบาๆ เมื่อพอจะดูออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเชื่อมั่นในตัวพี่ชายมาโดยตลอดว่าจะอดใจรอวันได้แต่งงานแล้วค่อยเข้าหอเพราะผู้กองกวินทร์ยังทำได้พี่ชายคนโตของแก๊งก็น่าจะทำได้สบายๆ แต่ที่ไหนได้เจ้าชายน้ำแข็งกลับตบะแตกกลืนน้ำลายตัวเอง ในบรรดาแก๊งฟันน้ำนมใครๆ ก็รู้ดีว่าพี่ชายคนโตของแก๊งนั้นกินดุมากแค่ไหน แต่นี่กุมาริกาเพิ่งหายป่วยนะเขาจะไม่ผ่อนแรงให้เธอสักนิดหรอ เดี๋ยวเขาจะโทรไปเล่าเรื่องนี้ให้แก้วเจ้าจอมฟัง มีแค่เจ๊เปอร์คนเดียวเท่านั้นที่จะกำราบไอ้พวกหื่นแรงควายถึกนี่ได้

เห็นภูผาเข้ามากอดประคองกุมาริกาแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งไม่พอใจ มันกอดประคองเมียของเขาต่อหน้าเขาและในบ้านของเขาไม่พอยังจะเข้ามาหอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าที่กุมาริกาเก็บเรียบร้อยแล้วออกไปจากบ้านของเขาอีก คิดจะมาขโมยเมียของกูไปแบบซึ่งๆ หน้าอย่างนี้หรอ มึง...

“เฮ้ยพี่ซีล!!!” ทันทีที่ภูผาผละออกจากกุมาริกาเพื่อจะเอากระเป๋าของเธอไปขึ้นรถอรินก็ร้องออกมาทันทีเมื่อจู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็เข้ามาฉุดเอากุมาริกากลับเข้าไปในบ้านแล้วล็อกประตูต่อหน้าทุกคน กุมาริกาที่ทรงกายจะไม่อยู่พอถูกฉุดแบบนี้ก็ทรุดล้มลงไปกับพื้น เสียงอรินกับภูผาทุบประตูบ้านเพื่อบอกให้ผู้กองกรินทร์ใจเย็นๆ และปล่อยกุมาริกาออกมาแต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ยอมอรินก็เลยบอกให้ซอมพอโทรตามผู้หมวดศิขรินที่ยังอยู่ที่ฐานนี้กับผู้หมวดเขมทัตมาช่วยกันอีกแรง

ผู้กองกรินทร์ไม่สนใจเสียงทุกคนที่อยู่นอกบ้าน พอเห็นกุมาริกาล้มลงไปกับพื้นเขาก็รีบเข้ามากอดเธอแต่พอเขาพยายามกอดเธอก็ผลักเขาหนีตลอดทำราวกับรังเกียจเขา

“น้ำเมย น้ำเมยอยู่กับพี่นะ” เขาพยายามจะกอดเธอ ทุกครั้งเธอไม่เคยปฏิเสธอ้อมกอดของเขาแต่มาคราวนี้เธอกลับไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ

“ปล่อยนะ ปล่อย!!!”

“ไม่พี่ไม่ปล่อย พี่จะไม่ปล่อยน้ำเมยไปไหนทั้งนั้น” สองแขนแกร่งกอดรัดกุมาริกาแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ กุมาริกาที่อ่อนแรงเต็มทนแล้วจึงได้แต่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดนี้ “คนดี...อยู่กับพี่นะคะพี่ขอร้อง น้ำเมยอยู่กับพี่นะ”

“...เพื่ออะไร” เขาจะรั้งเธอไว้ทำไมก็ในเมื่อที่ผ่านมาเขาพยายามผลักไสเธอตลอด “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่ออะไร ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณอีกแล้ว...ผู้กอง”

ฮะ...ผู้กองกรินทร์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน เมื่อกี้นี้เธอเรียกเขาว่าอะไรนะ

กุมาริกาเงยหน้าขึ้นมามองเขา แววตาของเธอมีแต่ความเจ็บช้ำและหมดศรัทธาในความรัก ดวงตาของเธอไร้แววขณะมองเขาราวกับเขาเป็นใครคนอื่นที่เธอไม่รู้จัก เธอไม่อยากรักผู้ชายคนนี้แล้ว เธอไม่อยากรักคนที่คอยทำร้ายหัวใจของเธอมาโดยตลอด

“ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณอีกแล้วค่ะผู้กอง ฉันทิ้งความฝันและโอกาสการเป็นนักแสดงระดับโลกเพื่อมาหาคุณ ความรักฉันก็ให้คุณไปหมดแล้ว หัวใจทั้งดวงของฉันฉันก็ยกให้คุณ ความสาวที่ฉันหวงแหนฉันก็เต็มใจมอบให้คุณหรือแม้แต่ชีวิต...ฉันก็ยกให้คุณไปหมดแล้วจนตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่ก็คือลมหายใจ คุณยังอยากจะได้อีกมั้ยคะ ถ้าคุณยังอยากจะได้อีกฉันก็จะให้”

“น้ำเมย...ทำไมน้ำเมยพูดกับพี่แบบนี้ล่ะคะ น้ำเมยไม่รักพี่แล้วหรอ”

กุมาริกาส่ายหน้าทั้งน้ำตาเมื่อเขาถามแบบนี้ “ฉันไม่เคยหมดรักคุณแต่ฉันแค่ไม่อยากจะรักคุณอีกต่อไปแล้ว คุณเคยถามว่าคุณต้องทำยังไงฉันถึงจะไปจากชีวิตคุณ...เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันทุ่มเทความรักให้กับคุณแล้วคุณทุ่มมันทิ้งเมื่อนั้นฉันก็จะไปและตอนนี้คุณก็ทุ่มทุกอย่างที่ฉันเคยให้ทิ้งหมดแล้ว คุณไม่เคยเห็นค่าความรักของฉันเลย ฉันหวังว่าเรื่องเมื่อคืนนี้มันจะช่วยทำให้คุณรักฉันมากขึ้นแต่เปล่า...สุดท้ายคุณก็ยังหาทางไล่ฉันอยู่ดีแล้วฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไปทำไม ทำไมฉันต้องอยู่กับคนที่ไม่เคยเห็นค่าความรักของฉัน”

“พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ”

“คุณแน่ใจหรอคะ” เลิกโกหกเธอได้แล้ว “ที่ผ่านมาคนที่คุณห่วงหาจริงๆ ก็มีแต่ซอมพอ คุณห่วงหาแต่ซอมพอวันไหนไม่เจอหน้าก็ต้องโทรหา ตามไปหาซอมพอถึงที่หน่วย ตชด. เอาของไปเยี่ยมไปฝากพ่อกับแม่ซอมพอ ตอนซอมพอเสียใจที่เห็นคุณจูบฉันคุณก็รีบวิ่งตามไปง้อ ฉันถูกคนร้ายทำร้ายอยู่ในป่า ฉันทั้งเจ็บทั้งกลัวจนตัวสั่นแต่คุณก็เลือกที่จะวิ่งไปกอดซอมพอแล้วมาต่อว่าฉัน กล่าวหาว่าฉันทำให้ซอมพอต้องไปเจอกับคนร้ายหรืออย่างเมื่อกี้นี้...ซอมพอขอให้คุณส่งฉันกลับบ้าน ซอมพอไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่คุณก็รับปาก ที่คุณอยากให้ฉันกลับบ้านก็เพราะคุณอยากเอาใจซอมพอ ทำไมถึงไม่บอกฉันแต่แรกว่าคุณก็มีคนที่คุณรักอยู่แล้วเพราะถ้าคุณบอกฉันฉันก็ไม่คิดที่จะแย่งคนรักของใคร...ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันเชื่อว่าคุณรักฉัน คุณรักฉันแต่คุณก็รักซอมพอมากกว่า ถ้าคุณรักคุณห่วงใยซอมพอมากฉันก็จะไป คุณไม่ต้องมาคอยไล่ฉันอีกแล้ว”

“น้ำเมย น้ำเมยเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว พี่ไม่เคยคิดอะไรกับซอมพอเลยนะ”

“หรอคะ” กุมาริกาพูดเสียงแผ่วๆ ด้วยความอ่อนแรง “...สิ่งที่ฝังใจฉันที่สุดก็คือตอนที่ฉันถูกคนร้ายทำร้ายในป่า ฉันถูกยิงเพราะพยายามช่วยซอมพอหนีจากคนร้าย ฉันถูกคนร้ายตบจนลุกไม่ขึ้น ฉันเจ็บฉันกลัว กลัวมากจนตัวสั่นกลัวว่าจะตายแล้วไม่ได้เจอคุณอีก แล้วพอฉันเห็นคุณมาช่วยฉันก็ดีใจมาก” กุมาริกาก้มหน้าร้องไห้เพราะเรื่องนี้มันทำให้เธอเจ็บปวดมากจริงๆ “ฉันมองหาคุณ เรียกคุณหวังให้คุณเข้ามากอดรับขวัญ หวังให้คุณถามฉันซักนิดว่าฉันเจ็บตรงไหน ถามว่าฉันกลัวมากมั้ย ฉันหวังอยากจะเข้าไปหลบภัยอยู่ในอ้อมกอดของคุณแต่คุณกลับไม่สนใจฉัน คนแรกที่คุณรีบวิ่งเข้าไปกอดก็คือซอมพอทั้งๆ ที่ฉันถูกทำร้ายจนลุกไม่ไหว แค่นั้นไม่พอคุณยังมาต่อว่าฉันอีกเพราะฉันทำให้ซอมพอได้รับอันตราย คุณรู้บ้างมั้ยว่าตอนนั้นหัวใจของฉันมันเจ็บปวดมากแค่ไหน ฉันได้แต่มองหน้าผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจด้วยความคาดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้กับฉันได้ คุณทำให้ฉันได้รู้ว่าต่อให้คุณบอกว่ารักฉันให้ตายแต่ฉันก็ไม่เคยมีค่าและไม่สำคัญสำหรับคุณเลย ในช่วงวินาทีของความเป็นกับความตายคนแรกที่คุณจะช่วยกลับเป็นซอมพอ...ไม่ใช่ฉัน คนที่ฉันเรียกว่าผัวเขาเลือกที่จะวิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนอื่นแล้วทอดทิ้งฉันให้อยู่กับความหวาดกลัว...”

ผู้กองกรินทร์น้ำตาร่วงตามเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นเพราะเขาก็ทำอย่างที่เธอว่าจริงๆ เขาคิดน้อยเกินไปและไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้ เขายอมรับว่าตอนนั้นเขาโกรธเธอด้วยซ้ำ โกรธที่เธอพาซอมพอเข้าไปในป่าจนเจอกับคนร้ายแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรักซอมพอ เขารักเธอและห่วงใยเธอที่สุดแต่วันนั้นเขาก็ทำพลาดไปจริงๆ

“...พี่ขอโทษ” เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมวันนั้นเธอถึงได้เอาแต่ร้องไห้ เขารู้แล้วว่าทำไมแววตาของเธอถึงได้เศร้านัก ทั้งหมดมันเป็นเพราะเขาคนเดียว “พี่ขอโทษที่เผลอทำร้ายน้ำเมย พี่ขอโทษที่วันนั้น...”

“คุณไม่ต้องขอโทษฉันหรอกนะคะผู้กอง” กุมาริกาฝืนยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา “คุณไม่ได้ผิดหรอกนะคุณก็แค่ทำตามหัวใจของตัวเอง ปากคุณอาจจะบอกว่ารักฉันแต่หัวใจของคุณมันกลับมีแต่ซอมพอแล้วพอถึงช่วงวินาทีนั้นคุณถึงได้เลือกซอมพอแล้วทอดทิ้งฉัน แค่คุณไม่ได้รักฉันจริงๆ คุณไม่ผิดหรอกนะ” กุมาริกายังคงฝืนยิ้มแล้วยื่นมือไปปาดน้ำตาให้เขา จากนั้นก็ถอดแหวนญาติคืนใส่มือของเขาอีกครั้ง

“ในเมื่อวันนั้นคนที่คุณเลือกคือซอมพอคุณก็ควรเอาแหวนวงนี้ไปให้ซอมพอนะคะ ฉันขอโทษที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกคุณ ฉันฝากคุณขอโทษซอมพอด้วยเพราะฉันคงไม่กล้าไปขอโทษเขาด้วยตัวเอง...ถึงฉันจะรักคนผิดแต่ฉันก็ไม่เสียใจหรอกแล้วฉันก็ไม่เสียดายกับสิ่งที่เสียไป ฉันรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่มีค่ามากพอให้คุณรักแต่ฉันก็เต็มใจที่จะให้เพราะว่าฉันรักคุณ ต่อให้คุณฆ่าฉันให้ตายฉันก็รักคุณอยู่ดี...ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณอีกแล้วค่ะผู้กอง เราอย่ามาเจอกันอีกเลยนะคะ” กุมาริกาตัดใจในตอนนั้นแล้วผละออกจากเขา ใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีลุกขึ้นไปเปิดประตูซึ่งตอนนี้ทุกคนยังคงออกันอยู่รวมถึงผู้หมวดศิขริน ขวัญคณินและผู้หมวดเขมทัตที่ซอมพอโทรตามมาด้วย คำกล่าวลาและทุกคำพูดที่เธอกับผู้กองกรินทร์พูดกันทุกคนได้ยินทั้งหมด ต่างคนต่างก็เงียบกริบไม่กล้าพูดอะไรออกมา มีเพียงแค่ภูผาเท่านั้นที่รีบเข้ามากอดประคองกุมาริกาเอาไว้เมื่อเธอทำท่าจะทรุดล้มลงไปอีก

“พี่ภูผา...” กุมาริกาเรียกเขาทั้งน้ำตา ดวงตาของเธอไร้แววมีแต่ความสิ้นหวังและเหม่อลอยเหมือนคนหมดอาลัยกับชีวิต เธอร้องไห้และสั่นไปทั้งตัวอย่างน่าสงสารจนภูผาต้องกอดประคองเอาไว้แน่น

“น้ำเมยอยากกลับบ้านแล้ว...พี่ภูผาพาน้ำเมยกลับบ้านนะคะ”

“ได้ พี่จะพาน้ำเมยกลับบ้านเอง” ภูผามองกลับไปทางผู้กองกรินทร์ที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่ในบ้าน ใจก็อยากจะเข้าไปซัดมันสักทีแต่ตอนนี้สภาพจิตใจของกุมาริกาย่ำแย่มากๆ เขาก็เลยต้องตัดใจแล้วเลือกที่จะอุ้มกุมาริกาขึ้นก่อนจะพาเธอไปขึ้นรถเพื่อออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เสียงรถของภูผาที่ขับจากไปยิ่งทำให้ผู้กองกรินทร์ที่นั่งก้มหน้าอยู่น้ำตาร่วง เขาโกรธและเกลียดตัวเองเหลือเกิน เขาเกลียดที่ตัวเองดูแลกุมาริกาได้ไม่ดี ทั้งๆ ที่เขารักเธอสุดหัวใจแต่เขาก็ทำให้เธอเจ็บปวดได้มากมายขนาดนี้ เรื่องที่เขาวิ่งเข้าไปกอดซอมพอแล้วทอดทิ้งเธอมันไม่ได้ฝังใจเธอแค่คนเดียวแต่มันยังฝังใจเขาด้วย ถ้าเขากับภูผากำลังเสี่ยงตายกันอยู่แล้วเธอวิ่งเข้าไปกอดภูผาและทอดทิ้งเขาบ้างเขาก็คงรู้สึกเจ็บเหมือนกัน นี่เขาทำอะไรลงไป!!!

“ผู้กอง ซอมพอมีเรื่องอยากจะบอก” ซอมพอที่รับรู้ทุกอย่างว่าขึ้น เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นสาเหตุที่ทำให้กุมาริกากับผู้กองกรินทร์ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ถึงว่าสิกุมาริกาฝากให้เธอช่วยดูแลผู้กองกรินทร์ กุมาริกาเข้าใจว่าเธอกับผู้กองกรินทร์รักกันก็เลยมาฝากอะไรบ้าๆ แบบนี้

“ความจริงแล้ววันที่เข้าป่าน่ะคุณน้ำเมยไม่ได้เป็นคนบอกให้ซอมพอพาเข้าไปหรอก แต่เป็นซอมพอเองที่ชวนคุณน้ำเมยเข้าไปเล่นในป่า ซอมพอเป็นคนคิดเองทั้งหมดเพราะซอมพออยากพาคุณน้ำเมยไปเที่ยวแต่พอจ่าชาติมาเจอแล้วจะไม่ให้ไปคุณน้ำเมยก็เลยโกหกจ่าชาติไปว่าตัวเองเป็นคนขอให้ซอมพอพาไปเอง จ่าชาติเขาเกรงใจคุณน้ำเมยก็เลยไม่ได้ว่าอะไรอีก...เป็นซอมพอเองที่เป็นคนผิด ถ้าซอมพอไม่พาคุณน้ำเมยเข้าไปเที่ยวเล่นในป่าตั้งแต่แรกเรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ผู้กองรู้มั้ยว่าทำไมคุณน้ำเมยถึงถูกยิง เพราะคุณน้ำเมยเขามัวแต่ห่วงช่วยซอมพอไง เพราะเขาห่วงแต่ซอมพอเขาก็เลยถูกยิงแล้วก็เป็นความผิดของซอมพอเหมือนกันที่ตอนนั้นซอมพอวิ่งเข้าไปกอดผู้กองก่อน ซอมพอไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ผู้กองกับคุณน้ำเมยผิดใจกันแต่ตอนนั้นซอมพอกลัว ซอมพอสติแตก...ซอมพอเสียใจที่ผู้กองไปต่อว่าคุณน้ำเมยแบบนั้นทั้งๆ ที่คุณน้ำเมยไม่ได้ทำอะไรผิดเลยคนผิดคือซอมพอคนเดียว ซอมพอเป็นคนพาคุณน้ำเมยเข้าป่า ซอมพอทำให้คุณน้ำเมยต้องถูกทำร้ายแล้วผู้กองก็ยังจะไปต่อว่าคุณน้ำเมยอีก ไปเลยนะ!!! ไปตามคุณน้ำเมยกลับมาเดี๋ยวนี้!!!” ซอมพอชี้นิ้วสั่งทั้งน้ำตา เธอเสียใจที่ความไม่เอาไหนของตัวเองทำให้คนที่เธอชอบทั้งสองคนต้องผิดใจกัน เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้เลย

ผู้กองกรินทร์หันมามองซอมพออย่างไม่อยากจะเชื่อหูอีกเมื่อสิ่งที่ซอมพอบอกมันยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่าเขาเป็นผัวที่แย่มากแค่ไหน เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาซอมพอในทันทีจนอรินต้องรีบเข้ามาขวางเพราะคาดเดาอารมณ์พี่ชายไม่ออก เกิดผู้กองกรินทร์สติแตกขึ้นมาเขาได้จับซอมพอหักคอทิ้งแน่ๆ

“เป็นซอมพอเองหรอที่ชวนน้ำเมยเข้าป่า” ไม่เพียงแค่อรินเท่านั้นที่เข้ามาขวางซอมพอเอาไว้ แม้แต่ผู้หมวดศิขรินก็ยังรีบเข้ามาจับแขนพี่ชายเอาไว้เช่นกัน ผู้กองกรินทร์ยังคงมองซอมพอไม่ละสายตา ดวงตาของเขาแดงก่ำอย่างน่ากลัวจนซอมพอต้องรีบมุดหลบอยู่หลังของอริน

“ใช่ ซอมพอเป็นคนพาคุณน้ำเมยไปเอง” ตอบแล้วก็ต้องรีบหลับตาปี๋เมื่อคิดว่าตัวเองต้องถูกผู้กองกรินทร์จับหักคอแน่ๆ แต่เปล่าเลย พอซอมพอตอบผู้กองกรินทร์ก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง เขาบีบขยี้หัวใจของเมียตัวเองอย่างไม่รู้ตัว เขาทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ปักใจรักเขาอย่างมากมายต้องเจ็บปวด เธอไม่เคยยอมแพ้ต่ออะไรเพื่อให้ได้รักเขาแต่เขากลับทำทุกๆ ทางเพื่อไล่เธอไปจนตอนนี้...เธอก็ไปจากเขาแล้วจริงๆ จากไปโดยที่เขาไม่ได้เอ่ยปากไล่แต่เธอไปเพราะเธอทนเจ็บปวดไม่ไหวแล้ว

“พี่ซีล” ขวัญคณินเห็นพี่ชายตาแดงน้ำตาร่วงก็อดสงสารไม่ได้เพราะเท่าที่เธอได้ยินเขากับกุมาริกาคุยกันเหมือนทั้งสองคนจะมีเรื่องที่เข้าใจกันผิด เมื่อเข้าใจผิดก็ควรจะได้ปรับความเข้าใจกันไม่ใช่ต้องเลิกกันไปแบบนี้ “พี่ซีลไปตามคุณน้ำเมยกลับมาเถอะนะคะ ถ้าจะจากกันจริงๆ ก็ควรจากกันด้วยความเข้าใจไม่ใช่การเข้าใจผิด” พอขวัญคณินบอก ผู้หมวดเขมทัตก็เดินเข้าไปในบ้านพักของเขาก่อนจะหยิบเอากุญแจรถมายื่นให้

“คุณน้ำเมยเขารักผู้กองมากนะครับ รักมากจนถึงขั้นยอมตายแทน ผู้กองคงหาผู้หญิงที่รักผู้กองมากแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วอย่าปล่อยให้คุณน้ำเมยหลุดมือไปเลยนะครับ” ผู้หมวดหนุ่มติดตามผู้กองกรินทร์มานานและรู้จักผู้หญิงทุกคนที่ผู้กองกรินทร์เคยควง ผู้หญิงที่จะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียและอยู่เคียงข้างผู้กองกรินทร์ในฐานะของภรรยานายทหารเขายอมรับแค่กุมาริกาคนเดียวเท่านั้น ผู้กองกรินทร์ไม่ควรปล่อยผู้หญิงที่แสนดีคนนี้ไป

“ไปตามพี่สะใภ้ของผมกลับมาเถอะ ซิ่งรถตามตอนนี้ยังทันนะ” แม้แต่ผู้หมวดศิขรินก็เห็นด้วยกับทุกคน กุมาริกาคือรักแท้ของผู้กองกรินทร์และเขาก็ไม่อยากให้พี่ชายต้องพลาดสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป “ที่พลาดไปแล้วก็ให้พลาดไปแต่เรายังทำคุณไถ่โทษได้นะพี่”

“จะไปหรือไม่ไป ถ้าไม่ไปผมจะโทรไปฟ้องพี่เรนเจอร์กับเจ๊เปอร์นะ” อรินรีบชูโทรศัพท์ขึ้นขู่ ขวัญคณินก็เลยลากแขนผู้กองกรินทร์ไปที่รถของเขา พยายามช่วยพี่ชายอย่างสุดๆ แต่ผู้กองกรินทร์ก็ละอายใจและสมเพชตัวเองที่ร้ายกุมาริกาถึงเพียงนี้

“เมียเลิกยังไม่เจ็บเท่ากับเมียได้คนอื่นมาดามใจนะครับผู้กอง หรือผู้กองจะยอมแพ้หัวหน้าภูผา” ผู้หมวดเขมทัตพูดแทงใจดำอีกเพราะรู้ใจดีว่าผู้กองกรินทร์ขี้หึงมาก นี่ถ้าจ่าปกรณ์ไม่ตามหมออาทิตย์ออกไปข้างนอกจ่าปกรณ์คงได้แอบมาปล่อยลมยางรถของภูผาแน่ๆ และก็ดูเหมือนจะได้ผลเมื่อการจี้ใจดำเรื่องนี้ทำให้ผู้กองกรินทร์รีบขึ้นรถในทันทีและไม่ต้องรอให้ทุกคนเชียร์ซ้ำผู้กองกรินทร์ก็รีบขับรถตามภูผาไปอย่างรวดเร็ว

“มึงพูดแทงใจดำได้ดีมากเว้ยไอ้เขม”

“แน่นอน” ผู้หมวดเขมทัตหันมายักคิ้วตอบผู้หมวดศิขริน “พี่มึงขี้หึงอย่างกับอะไรดี แค่เมียไม่ชมว่าหล่อก็จะเป็นจะตาย หัวหน้าภูผาเล่นมาฉกเอาเมียไปต่อหน้าต่อตาขนาดนี้ถ้ายังตามเมียกลับมาไม่ได้พี่มึงได้กระอักเลือดตายแน่ๆ”

“พี่กูก็เจ้านายมึงรึเปล่า” ผู้หมวดทั้งสองว่าให้กันก่อนจะหัวเราะออกมา ส่วนอรินก็หันไปจ้องจิกใส่ซอมพอ ยัยเด็กนี่ตัวปัญหาชัดๆ ทั้งๆ ที่เจตนาบริสุทธิ์แต่กลับทำเขาวุ่นวายไปกันหมด สมควรถูกจับขังให้อยู่แต่ที่หน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนจะได้ไม่ต้องมาทำให้ผัวเมียเขาเข้าใจผิดกันอีก

ภูผาขับรถพากุมาริกาออกจากฐานปฏิบัติการของผู้กองกรินทร์ด้วยความใจไม่ดีเมื่อตลอดทางกุมาริกาเอาแต่ร้องไห้ ไม่ใช่แค่ร้องไห้ธรรมดาแต่เธอร้องไห้หนักมากจนเขาต้องจอดรถข้างๆ ลำธารเล็กๆ แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าไปชุบน้ำเย็นๆ จากในลำธารมาซับหน้าให้กุมาริกาเมื่อเธอค่อยๆ หยุดร้องไห้แล้ว แววตาของเธอเหม่อลอยและเศร้ามากๆ ตัวก็ร้องระอุจนเขาคิดว่าก่อนจะกลับบ้านเขาควรพาเธอแวะหาหมอก่อน

“น้ำปายจะออกจากป่ามาพรุ่งนี้ น้ำเมยอยากแวะไปหาน้ำปายก่อนมั้ย” อย่างน้อยถ้าเธอได้เจอพี่ชายเธอก็คงจะดีขึ้น ภูผาคิดแบบนี้แต่กุมาริกากลับส่ายหน้าตอบ

“น้ำเมยอยากกลับบ้าน...เขาอยากให้น้ำเมยออกไปจากที่นี่งั้นน้ำเมยก็จะไป จะไปให้ไกลตามที่เขาต้องการ”

“แต่ถ้าน้ำเมยยังรักเขาอยู่ ต่อให้หนีไปไกลสุดโลกน้ำเมยก็ไม่มีทางหนีหัวใจของตัวเองพ้นหรอกนะ”

“น้ำเมยไม่ได้จะเลิกรักเขา...เพราะน้ำเมยเลิกรักเขาไม่ได้ จากวันนี้จนถึงวันตายน้ำเมยก็จะยังรักและซื่อสัตย์กับเขาตลอดไปแต่น้ำเมยจะไม่อยู่ให้เขามาเหยียบย้ำหัวใจของน้ำเมย น้ำเมยแค่จะเก็บเขาเอาไว้ในใจเท่านั้น” เธอก็ยังคงเป็นคนโง่แบบนี้เสมอ เขาทำเธอเจ็บขนาดนี้แต่เธอก็ยังรักเขา

ภูผาพยักหน้ารับเมื่อเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังทำ ผู้กองกรินทร์ช่างโง่เขลาที่ไม่เห็นค่าของเธอ เหมือนลิงได้แก้ว ไก่ได้พลอย มีของล้ำค่าอยู่ในมือแต่ไม่เห็นคุณค่าและไม่รู้จักรักษาน้ำหน้าอย่างนี้ชาตินี้อย่าได้คิดจะมีเมียเลย มันเห็นเธอตามรักมันก็เลยเหลิงแล้วได้ใจ แต่พอกุมาริกาตัดเยื่อใยจากมันมันถึงเพิ่งจะมาสำนึกได้

“น้ำเมย” ภูผาดึงมือของเธอมากุมเอาไว้แล้วบีบเบาๆ เพื่อช่วยส่งกำลังใจให้ เขาก้มลงมายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนสิ่งที่มีให้กุมาริกามีทั้งความรัก ความหวังดีและความห่วงใย แม้ว่าตอนนี้เธอจะถอยออกห่างจากผู้กองกรินทร์แล้วแต่ภูผาก็ยังไม่กล้าเอื้อมเธอลงมาอยู่ดี เธอเป็นเหมือนดอกฟ้าที่แสนงดงามและเขาก็ไม่อยากดึงเอาเธอลงมาให้ตกต่ำ เขาอยากให้เธอเป็นดอกฟ้าที่สวยงามและล้ำค่าสูงส่งเหมือนเดิมและเขาจะคอยพิทักษ์ไม่ให้ใครมาทำลายดอกฟ้าที่แสนล้ำค่านี้

“พี่จะเป็นกำลังใจให้น้ำเมยและอยู่ข้างน้ำเมยเสมอนะ ถ้าวันนี้น้ำเมยอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาให้หมดแล้วพี่เชื่อนะว่าอีกไม่นานน้ำเมยจะต้องกลับมายิ้มได้อย่างสดใสเหมือนเดิม...ไม่ว่าน้ำเมยจะตัดสินใจยังไงพี่จะเคารพในการตัดสินใจของน้ำเมยทุกอย่าง ขอแค่น้ำเมยมีความสุขแค่นี้ก็พอแล้ว” ภูผายื่นผ้าที่ชุบน้ำในลำธารมาซับน้ำตาให้กุมาริกาเมื่อเธอมองเขาแล้วก็น้ำตาร่วงอีก เธอยื่นมือมากุมมือของเขาตอบอย่างอุ่นใจที่มีเขาอยู่ตรงนี้

“...ทำไมพี่ภูผาถึงไม่มาเกิดเป็นพี่ชายของน้ำเมย ถ้าพี่ภูผาคือพี่ชายแท้ๆ ของน้ำเมยก็ดีสิคะ”

“ไม่ว่าจะเป็นพี่ชายนอกไส้หรือในไส้พี่ก็จะเป็นพี่ชายที่แสนดีของน้ำเมยเสมอ” ภูผายังคงยิ้มตอบ เขารู้ตัวดีว่าคงเป็นได้มากสุดแค่นี้ แต่แค่นี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้วเพราะรักของเขาคือการมอบปรารถนาดีๆ ให้ไม่ใช่การครอบครอง

“เอาล่ะๆ ไม่ขี้แยแล้ว พี่ว่าเรารีบๆ กลับกรุงเทพฯ กันดีกว่า พี่อยากดูคุณลุงกริชถือก้านมะยมมาตีน้ำเมยจะแย่แล้ว” เขาแกล้งว่าขำๆ เพื่อให้บรรยากาศดีขึ้นก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นรถแล้วออกเดินทางต่อ แต่พอเขาออกรถรอยยิ้มของเขาก็เริ่มจางหายเมื่อหันกลับมาอีกทีก็เห็นกุมาริกาแน่นิ่งไปแล้ว พอเขาหยุดรถแล้วยื่นมือไปอังที่แก้มและหน้าผากของเธอดูถึงได้รู้ว่าตัวเธอมันร้อนมากขึ้นกว่าเดิม พอเขาปรับเบาะจะให้เธอนอนภูผาก็ได้เห็นอีกว่าที่ซอกคอและต้นแขนของเธอมีรอยจูบติดอยู่

“ไอ้...” เขากัดฟันแน่นเมื่อเห็นร่องรอยและรู้ว่ากุมาริกาเพิ่งผ่านอะไรมา ถึงว่าสิเธอเอาแต่ร้องไห้แล้วก็อ่อนแรงมากขนาดนี้ไหนจะเรื่องที่เธอพูดกับผู้กองกรินทร์เมื่อก่อนหน้านี้อีก แม้จะโกรธผู้กองกรินทร์เพียงใดแต่เขาก็ต้องรีบพากุมาริกาออกไปจากที่นี่ให้ไว จากที่ตั้งใจว่าจะพาเธอกลับกรุงเทพฯ เห็นทีเขาคงได้แวะโรงพยาบาลก่อนไม่อย่างนั้นเธอได้ช็อกเพราะพิษไข้แน่ๆ

ภูผาขับรถข้ามลำธารไปแล้วหักเข้าทางด่านเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยกอหญ้าเพ็ก เหนือกอหญ้าเพ็กไปเป็นไม้เต็งกับไม้รังสูงใหญ่ แม้ว่าตอนนี้จะสายมากแล้วแต่ผืนป่าก็ยังคงความชุ่มชื้นซึ่งคนเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ย่อมคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภูผาหันมามองกุมาริกาเป็นพักๆ ด้วยความห่วงใยเพราะพิษไข้คงเล่นงานเธอหนักเธอถึงได้หลับไปแบบนี้ เขาได้แต่ภาวนาขอให้เขาพาเธอไปถึงมือหมอทันด้วยเถอะ แม้ว่าความจริงหมอที่อยู่ใกล้เขามากที่สุดตอนนี้จะเป็นอรินแต่ภูผาก็จะไม่มีทางพากุมาริกากลับไปเจอกับไอ้มนุษย์น้ำแข็งนั่นเด็ดขาด

บรื้น!!!

จู่ๆ ก็มีเสียงรถดังไล่หลังมา ภูผาเงยหน้าขึ้นไปมองกระจกมองหลังอย่างสงสัยว่าเป็นรถของใครเพราะปกติป่าแถบนี้จะไม่ค่อยมีคนผ่านกัน ชาวบ้านทั่วไปยิ่งแทบไม่มี ถ้าจะมีก็จะเป็นพวกเจ้าหน้าที่ไม่หน่วยใดก็หน่วยหนึ่งเท่านั้น พอเห็นรถคันคุ้นตาขับไล่หลังมาติดๆ ภูผาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเพราะรถคันนี้มันเหมือนรถของผู้กองกรินทร์ แต่ถึงจะใช่จริงๆ เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าผู้กองกรินทร์จะขับรถตามเขามาทำไม

บรื้น!!! เอี๊ยดดดด

ทันใดนั้นรถคันที่ขับตามมาก็เร่งความเร็วขึ้นมาปาดหน้าเขาจนภูผาต้องรีบเหยียบเบรกกะทันหันทำให้รถกระชาก กุมาริกาที่แน่นิ่งไปเมื่อก่อนหน้านี้เลยเริ่มรู้สึกตัว หากไม่มีเข็มขัดคาดเอาไว้เธอคงได้พุ่งไปกระแทกกระจกหน้ารถแน่ๆ แต่ถึงจะรู้สึกตัวกุมาริกาก็ไม่มีแรงจะขยับกายหรือทำอะไรแล้ว จะลืมตาก็ยังทำไม่ไหวในขณะที่ชายเจ้าของรถคันดังกล่าวได้เดินลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว ภูผายังไม่ทันจะได้กดล็อกประตูรถเลยชายคนนั้นก็เปิดประตูรถที่ฝั่งของกุมาริกาแล้ว

“หยุดนะผู้กอง! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องน้ำเมยอีกต่อไปแล้ว” ภูผาปัดมือของผู้กองกรินทร์ออกทันทีเมื่อเขาเอื้อมมาปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวกุมาริกาแล้วทำท่าจะอุ้มเอาเธอไป

“นี่มันเรื่องของผัวเมีย คนนอกอย่างหัวหน้าต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์มาเข้าใกล้เมียของผม หยุด!” ผู้กองกรินทร์ชี้นิ้วสั่งอีกเมื่อเห็นภูผาทำท่าจะดึงปืนพกสั้นออกมาจากใต้เบาะรถ สายตาคมมองภูผาอย่างเอาเรื่อง “ถ้าหัวหน้ายิงผม คนที่ต้องเสียใจที่สุดก็คือน้ำเมย” เมื่อผู้กองกรินทร์เอากุมาริกามาอ้างภูผาก็ไม่กล้าทำอะไรเพราะเขารู้ดีว่ากุมาริการักผู้กองกรินทร์มาก ถ้าเขายิงผู้กองกรินทร์ก็เท่ากับว่าเขายิงหัวใจของเธอ

“น้ำเมย...” พออุ้มกุมาริกาขึ้นผู้กองกรินทร์จึงได้รู้ว่าตัวเธอร้อนมากกว่าเดิม ตอนนี้หมอที่อยู่ใกล้ที่สุดก็คืออริน “...พี่จะพาน้ำเมยไปหาหมอนะ”

“ไม่...ไม่ไป จะกลับบ้าน” กุมาริกาพยายามจะผลักผู้กองกรินทร์ออกแต่เธอก็ไม่มีแรง เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตาเพราะไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว “...น้ำเมยจะกลับบ้าน”

“คืนน้ำเมยมาผู้กอง น้ำเมยเขาไม่ได้อยากอยู่กับผู้กองอีกแล้วหัดยอมรับความจริงซะบ้าง!” ภูผาสงสารเธอนัก ทำไมกุมาริกาต้องมาหลงรักคนแบบนี้ด้วย ไอ้สารเลวที่มันทำร้ายเธอมาตลอดแล้วก็ไม่เคยเห็นค่าของเธอ แต่พอเธอจะจากมันไปมันถึงเพิ่งมาดิ้น

ผู้กองกรินทร์หัวใจหวั่นไหวเมื่อเห็นท่าทีที่กุมาริกาไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว ที่ผ่านมาเธอตามรักเขาตลอดและยอมเขาทุกอย่างเขาถึงได้ลำพองใจคิดว่าไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็จะไม่ทิ้งเขาแต่ว่าตอนนี้...แค่สรรพนามที่เธอเรียกเขามันเปลี่ยนไปเขาก็ทนไม่ได้แล้ว เขาทนไม่ได้ที่เห็นเธอทำท่าต่อต้านแล้วก็รังเกียจเขาแบบนี้ น้ำเมย...พี่ขอโอกาสแก้ตัวได้มั้ย ขอโอกาสให้พี่ได้แก้ตัวสักครั้งเถอะนะ

“ผมจะพาน้ำเมยไปหาหมอ” เขาบอกกับภูผาก่อนจะอุ้มกุมาริกาไปที่รถของตัวเองจนภูผาต้องรีบตามมา

“ไม่ได้นะผู้กอง คุณก็เห็นว่าน้ำเมยไม่ได้อยากไปกับคุณ...”

“ผมไม่สน!!!” ผู้กองกรินทร์ไม่ได้สนแล้วว่ากุมาริกาจะอยากไปกับเขามั้ย “ตอนนี้น้ำเมยกำลังไม่สบาย สิ่งที่เราต้องทำก็คือพาน้ำเมยไปหาหมอและหมอที่อยู่ใกล้เราที่สุดก็คืออริน ถ้าหัวหน้าจะพาน้ำเมยไปหาหมอในเมืองก็อีกหลายชั่วโมงกว่าจะฝ่าป่าข้ามภูเขาออกไปได้...ผัวเมียเขาแค่เข้าใจกันผิดคนนอกอย่างหัวหน้าอย่ามายุ่งเลย”

เจอคำว่า ผัวเมีย เข้าไปภูผาก็เถียงไม่ออก เขาเคารพการตัดสินใจของกุมาริกาถ้าเธออยากอยู่เขาก็จะให้อยู่ ถ้าเธออยากไปเขาก็จะพาไปแต่ว่าตอนนี้...สุขภาพของเธอสำคัญที่สุด ถ้าเทียบกับผู้กองกรินทร์เขาก็ยังคือคนนอกอยู่ดีด้วยเหตุนี้ภูผาจึงไม่ขัดอีกแล้วเข้าไปเปิดประตูรถให้ผู้กองกรินทร์แทน

“...พี่ภูผา พี่ภูผา...” กุมาริการีบยื่นมือไปดึงมือภูผาเอาไว้เมื่อผู้กองกรินทร์วางเธอลงบนเบาะรถ “กลับบ้าน...น้ำเมยกลัว น้ำเมยไม่อยากไปกับเขา”

“ไม่ต้องกลัวนะ” ภูผาสงสารเธอจับใจ เขาอยากช่วยเธอเหลือเกินแต่ตอนนี้เธอกำลังต้องการหมอเขาเลยไม่มีทางเลือก “พี่จะไปกับน้ำเมย พี่สัญญาพี่จะไปกับน้ำเมยน้ำเมยไม่ต้องกลัว”

“น้ำเมยกลัว อย่าทิ้งน้ำเมยอีกคนนะ...น้ำเมยเคยถูกทอดทิ้ง น้ำเมยกลัว” สิ่งที่เธอบอกภูผาเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของผู้กองกรินทร์เมื่อเหตุการณ์ในป่าตอนนั้นมันกลายเป็นฝันร้ายที่ฝังอยู่ในใจของเธอ เขามัวแต่กลัวว่าเธอจะถูกคนร้ายทำร้ายแต่กลับเป็นเขาต่างหากที่ทำร้ายเธอ ตอนนี้เธอมองเห็นเพียงแค่ภูผาและเขาดูไร้ตัวตนสำหรับเธอ เขาไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้...วันที่เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว

เมื่อภูผายืนยันว่าจะตามกลับไปที่ฐานด้วยผู้กองกรินทร์ก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้งเพราะเขาไม่อยากเสียเวลาเถียงกับภูผา เขาอยากรีบพากุมาริกาไปหาหมอ พอกลับขึ้นมาบนรถผู้กองกรินทร์ก็รีบถอดเสื้อเครื่องแบบทหารของเขาออกแล้วเอามาคลุมที่ตัวให้กุมาริกาด้วยกลัวว่าเธอจะหนาวแอร์ในรถ เธอไม่ได้พูดอะไรกับเขานอกจากมองหน้าเขา มองทั้งน้ำตาและมองนิ่งอยู่อย่างนั้น

“น้ำเมยไปหาหมอกับพี่นะคะ”

“...ตอนนี้ฉันเหลือเพียงแค่ลมหายใจผู้กองก็ยังอยากจะได้อีกหรอคะ...งั้นก็เอาไปเถอะฉันยกให้” สิ้นคำพูดที่แผ่วเบาและอ่อนแรงกุมาริกาก็หมดสติไปโดยที่น้ำตายังไหลอาบแก้ม คำพูดของเธอมันยิ่งทำให้ผู้กองกรินทร์เจ็บจนต้องกอดเธอเอาไว้พร้อมกับซบหน้าลงกับซอกคอเล็กๆ

“พี่ขอโทษ...พี่ผิดไปแล้วพี่ขอโทษ”

***********************************************

ในวันที่น้องเรียกพี่ซีลว่า "พี่" พี่ซีลกลับเรียกน้องว่า "คุณ"

และในวันนี้น้องเรียกพี่ซีลว่า "คุณ" บ้าง พี่ซีลถึงเพิ่งอยากจะให้น้องกลับมาเรียกตัวเองว่า "พี่" อีกครั้ง