54.ยอมจำนน

อรินชักสีหน้าแล้วชักสีหน้าอีกเมื่อพี่ชายอุ้มกุมาริกาที่หมดสติมาหาเขาที่ห้องพยาบาลของฐาน เพราะเขาเห็นกุมาริกาเหมือนจะไม่สบายมากและคิดว่าผู้กองกรินทร์ต้องตามเธอกลับมาได้อยู่แล้วก็เลยเตรียมห้องพยาบาลสแตนด์บายรอ ดีว่าที่ห้องพยาบาลมีเครื่องมือทางการแพทย์และยาพร้อมคุณหมอก็เลยได้แต่นั่งรอคนไข้โดยมีขวัญคณินเป็นพยาบาลคอยช่วย ส่วนเภสัชกรที่เคยเป็นลูกมือเตรียมยาให้เขาตอนนี้ถูกสั่งพักงานชั่วคราวเพราะว่าขาเดี้ยงเนื่องจากตกต้นไม้แล้วยังถูกผึ้งต่อยจนแขนบวม ตอนแรกคิดว่ากุมาริกาจะมีแรงเดินมาให้เขารักษาถึงเตียงคนไข้แต่ที่ไหนได้กลับมาในสภาพเป็นผักมีไข้สูง เขากับหมออาทิตย์อุตส่าห์ช่วยกันรักษาเธอจนหายดีแล้วพักฟื้นอีกหน่อยก็คงจะดีขึ้นแต่ก็ยังมีมนุษย์หื่นแรงควายถึกแถวนี้มาฉุดไปขย้ำจนอาการทรุด นี่ดีนะที่มาถึงมือเขาทันไม่งั้นวงการบันเทิงคงสูญเสียดาราคนดังไม่แล้ว

“น้ำเมยปลอดภัยแล้วใช่มั้ยครับคุณหมอ” ภูผาที่ตามมาด้วยได้แต่มองกุมาริกาอยู่ห่างๆ เพราะตั้งแต่อรินรักษาเธอเสร็จผู้กองกรินทร์ก็รีบเข้าไปจับจองพื้นที่ข้างเตียงคนไข้แล้วนั่งเฝ้ากุมาริกาอยู่อย่างนั้น นอกจากอรินที่ต้องคอยดูอาการและขวัญคณินที่ต้องคอยวัดไข้และเช็ดตัวให้กุมาริกาเขาก็ไม่ยอมให้ใครมาเข้าใกล้เธอเลยภูผาเลยได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ เขาเป็นห่วงเธอแต่ไม่อยากมีปัญหากับผู้กองกรินทร์เพราะหากทำอย่างนั้นกุมาริกาก็จะยิ่งไม่สบายใจ

“ดีขึ้นแล้วครับ แต่รอดูคืนนี้ก่อนว่าไข้จะลดมั้ย อาการไข้ก็ส่วนหนึ่งแต่สภาพจิตใจนั้นสำคัญกว่า”

“ก็เพราะมันคนเดียวไม่ใช่รึไง”

“หัวหน้า นั่นพี่ชายผมนะ” อรินว่าขึ้นเสียงนิ่งๆ เมื่อภูผาชี้ไปทางผู้กองกรินทร์อย่างไม่พอใจ “ถึงเรื่องนี้พี่ซีลจะเป็นฝ่ายผิดและทำไม่ดีเอาไว้เยอะแต่ผมคิดว่าเขาคงได้รับบทเรียนแล้วล่ะ บทเรียนราคาแพงซะด้วย” ใจอรินก็อยากจะด่าผู้กองกรินทร์เหมือนกัน แต่เพราะความเป็นพี่น้องและแอบลำเอียงเข้าข้างพี่ชายตัวเองไหนผู้กองกรินทร์จะได้รับผลของการกระทำแล้วเขาเลยไม่อยากต่อว่าหรือตำหนิเพิ่ม ก็แค่...เล่าให้ผู้กองกวินทร์กับแก้วเจ้าจอมฟังเท่านั้นเอง

“ก็ขอให้มันได้รับบทเรียนจริงๆ แล้วกันครับ”

“แล้วทางคุณอากริชว่ายังไงบ้างครับ ยังจะให้คุณน้ำเมยกลับบ้านอยู่มั้ย”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้น้ำปายจะเข้ามารับน้ำเมยกลับบ้านครับ ผมเป็นคนอื่นไม่ได้มีอำนาจหรือสิทธิ์อะไรก็คงต้องให้พี่ชายแท้ๆ ของน้ำเมยมาจัดการเอง”

ได้ยินแบบนี้อรินก็ไม่รู้ว่าจะช่วยใครอย่างไรต่อ เขาเป็นหมอ หน้าที่ของเขาก็คือรักษาคนไข้แล้วหมออย่างเขาก็รักษาได้แค่ร่างกายส่วนสภาพจิตใจนั้นเขาจนปัญญาจริงๆ เรื่องทั้งหมดทั้งมวลมันก็มาจากความเข้าใจผิดกันแท้ๆ ตอนนี้กุมาริกาตัดใจจากพี่ชายของเขาแล้วแล้วแบบนี้ทั้งสองคนจะยังไงต่อ จะปรับความเข้าใจกันอย่างไร

พอตกดึกอรินก็ยังคงอยู่ที่ห้องพยาบาลเพื่อคอยดูอาการของกุมาริกาโดยมีซอมพออยู่ด้วยเพราะเขาไม่อยากให้เธอคลาดสายตา เขากลัวว่าความซุกซนและความอยู่ไม่ถูกที่ถูกเวลาของเธอจะเป็นปัญหาขึ้นอีกก็เลยต้องกักตัวเธอเอาไว้กับเขา นอกจากซอมพอที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่ที่อีกเตียงในห้องพยาบาลก็มีภูผาที่ผูกเปลนอนอยู่ข้างห้องพยาบาลด้วย ผู้หมวดเขมให้ไปนอนที่พักดีๆ ก็ไม่ยอมไปเพราะเขาเป็นห่วงกุมาริกา ส่วนขวัญคณินผู้กองกรินทร์ให้ผู้หมวดศิขรินพาไปนอนที่บ้านพักเพราะวันนี้เธออยู่ดูแลกุมาริกามาทั้งวันแล้ว

“โว๊ะ ไปแค่นี้ก็ต้องไลน์มาถามข่าว” อรินบ่นออกมาอยู่คนเดียวขณะนั่งอ่านหนังสือ เขาบ่นให้ผู้กองกรินทร์ที่ตอนนี้กลับบ้านพักไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชั่วคราวเดี๋ยวก็จะกลับมาเฝ้าไข้กุมาริกาต่อ แค่กำลังจะเดินกลับมาที่ห้องพยาบาลก็ต้องไลน์มาบอกด้วยหรอ

“อ้าว” คราวนี้อรินวางหนังสือลงอีกเมื่อหันไปเห็นกุมาริกาเริ่มรู้สึกตัวเขาจึงรีบเข้าไปดูอาการของเธอ ตอนนี้ไข้ของเธอลดลงบ้างแล้ว ก่อนจะกลับไปพักขวัญคณินเพิ่งเช็ดตัวให้เธออีกรอบ

“คุณน้ำเมย” กุมาริกาที่เพิ่งรู้สึกตัวค่อยๆ หันมาตามเสียงเรียก พอเห็นอรินเธอก็รู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน เขาพาเธอกลับมาทำไม ในวันที่เธอรักเขาเขาก็เอาแต่ไล่เธอแต่พอเธอจะออกไปจากชีวิตของเขาเขาก็ตามเธอกลับมา กุมาริกาพยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่ก็ยากลำบากเหลือเกินเมื่อเธอปวดร้าวไปทั้งตัว ปวดหัว ปวดกระบอกตาและอ่อนแรงจนอรินต้องเข้ามาช่วยประคองเธอขึ้น

“ตอนนี้ร่างกายคุณน้ำเมยยังไม่แข็งแรงดีควรพักผ่อนให้มากๆ นะครับ ผมฉีดยาให้เมื่อก่อนหน้านี้แล้วนอนพักอีกหน่อยอาการก็น่าจะดีขึ้น” ว่าแล้วอรินก็เอาสเต็ทโตสโคปมาตรวจดูอาการของเธอเพิ่มเติม รู้สึกเบาใจหน่อยที่อาการของเธอไม่ได้รุนแรงมาก เธอมีศักดิ์เป็นถึงพี่สะใภ้ของเขาหากเขารักษาเธอไม่ดีคนอื่นๆ อาจตำหนิเขาได้

“คุณหมอ...ฉันอยากกลับบ้าน” เมื่ออรินตรวจอาการให้เธอเสร็จแล้วกุมาริกาก็บอกเขา น้ำเสียงของเธอทั้งแผ่วเบา ทั้งเศร้าน้ำตาซึมจนอรินสงสาร เขารีบยื่นมือไปดึงม่านกั้นเตียงระหว่างเตียงของเธอกับซอมพอเอาไว้เพราะถ้ากุมาริกาเห็นซอมพอเธออาจจะยิ่งรู้สึกแย่กว่านี้

“ตอนนี้คุณน้ำเมยกำลังไม่สบาย รักษาตัวให้อาการดีขึ้นกว่านี้อีกนิดก่อนนะครับแล้วค่อยว่ากันอีกที”

“...ฉันไม่อยากเจอเขาอีก” ได้ยินแบบนี้อรินก็ยิ่งลำบากใจ ถ้าเธออยากจะไปจากที่นี่จริงๆ เขาก็จะไม่ห้ามแต่ว่า...ก่อนที่เธอจะไปเธอควรได้รู้ความจริงทุกอย่างก่อน ถ้าเธอรู้ความจริงทุกอย่างแล้วเธอยังอยากจะไปเขาก็จะช่วย อรินลุกเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบยาเม็ดหนึ่งมาพร้อมกับรินน้ำมาให้เธอด้วย ดูจากสถานการณ์แล้วเขาคิดว่าเธอควรจะกินยาเม็ดนี้

“ผมอยากให้คุณน้ำเมยกินยาเม็ดนี้ครับ” เขายื่นยาให้เธอ กุมาริการับมาด้วยความสงสัยว่านี่คือยาอะไร จะว่ายารักษาอาการป่วยของเธอตอนนี้ก็ไม่น่าจะใช่

“มันเป็นยาคุมฉุกเฉินครับ คุณน้ำเมยรีบกินตอนนี้แล้วอีกประมาณสิบสองชั่วโมงผมจะให้กินอีกเม็ด”

“ฮะ” กุมาริกามองอรินน้ำตาร่วง เขารู้หรอว่าเธอกับผู้กองกรินทร์...

“พี่ซีลไม่ได้บอกใครหรอกครับแต่ว่าผมพอจะเดาออก ผมชอบคุณน้ำเมยมากนะครับ ผมอยากให้คุณน้ำเมยมาเป็นพี่สะใภ้คนโตของผม พวกเราทุกคนในแก๊งฟันน้ำนมยอมรับให้คุณน้ำเมยเป็นพี่สะใภ้คนโตของพวกเรา ผมไม่รู้ว่าในอนาคตคุณน้ำเมยจะได้มาเป็นพี่สะใภ้ของพวกเรามั้ยแต่ถ้าไม่แล้วล่ะก็...ผมว่าคุณน้ำเมยควรกินยาเม็ดนี้นะครับอย่างน้อยมันก็ช่วยป้องกันได้ในระดับหนึ่ง คุณน้ำเมยเองก็เป็นคนมีชื่อเสียง ผม...” อรินยังพูดไม่ทันจบกุมาริกาก็รีบกินยาเม็ดนี้ในทันที เธอกินยาทั้งน้ำตาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“...เขาไม่ได้รักฉันเลยถ้ามีลูกเขาก็คงจะไม่รักลูกของฉันเหมือนกันงั้นก็อย่ามีเลยจะดีกว่า ให้ฉันเจ็บปวดคนเดียวก็พอ...ถ้าครบสิบสองชั่วโมงแล้วคุณหมอเอาอีกเม็ดมาให้ฉันกินนะคะ”

“คะ...ครับ”

อรินประคองกุมาริกาลงนอนเหมือนเดิมก่อนจะเดินออกมาจากห้องพยาบาลเมื่อเขาเห็นใครคนหนึ่งแอบอยู่ข้างนอก พอออกมาเขาก็เห็นผู้กองกรินทร์ยืนทำหน้าซึม คาดว่าเขาคงมาได้ยินที่กุมาริกาพูดหมดแล้ว ผู้กองกรินทร์เดินไปนั่งที่แคร่หน้าห้องพยาบาล สีหน้าของเขาอ่อนล้าและเศร้าหมองจนอรินต้องนั่งลงข้างๆ แล้วตบไหล่อย่างให้กำลังใจกัน

“เดี๋ยวมันจะผ่านไปได้...ผมยังผ่านมันมาได้เลยพี่แกร่งกว่าผมตั้งเยอะพี่ต้องผ่านมันได้”

“มันไม่เหมือนกัน อย่างแกน่ะแค่ไนเปอร์ไม่รักส่วนพี่...พี่ทำร้ายคนพี่รักและเขาก็รักพี่มาก”

“เออ ถ้าจะปากแบบนี้ก็สมควรโดนเมียเกลียดอยู่หรอก” เรื่องของเขาเขาปลงได้แล้วจะขุดขึ้นมาอีกทำไมเนี่ย คิดว่าเขาจะเจ็บจี๊ดๆ หรอ โทษทีตอนนี้เขาไม่เจ็บแล้วและรอยแผลเป็นก็ไม่มีแล้วด้วย เขาผ่านมาได้แล้วแต่ผู้กองกรินทร์ต่างหากที่เพิ่งเริ่ม

อาการไข้ของกุมาริกาดีขึ้นมากกว่าเมื่อคืนนี้จนทุกคนเบาใจ นอกจากอรินกับขวัญคณินอีกคนที่คอยมาดูแลเธอแต่เช้าก็คือภูผา คนแรกที่กุมาริกาเรียกหาเมื่อตื่นนอนก็คือเขาทั้งๆ ที่ผู้กองกรินทร์อยู่เฝ้าเธอที่ข้างเตียงแท้ๆ เขารู้สึกไม่พอใจที่เห็นภูผามาคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ เธอแบบนี้ กะว่าจะโวยวายไปหลายทีแล้วแต่พอเห็นสีหน้าหมองๆ ของกุมาริกาเขาก็ไม่กล้า แค่นี้เขาก็เป็นคนเลวในสายตาของเธอแล้วเขาไม่อยากจะเลวไปมากกว่านี้

“น้ำเมยกินเยอะๆ นะ เมื่อวานนี้ก็ไม่ได้กินข้าวทั้งวันเลย” ภูผารับถ้วยข้าวต้มจากขวัญคณินแล้วคนช้อนไปมาเพื่อให้ข้าวต้มคลายความร้อน แต่พอเขาจะตักข้าวต้มป้อนให้เธอ…

“ไม่ต้องป้อนก็ได้มั้งหัวหน้า” ผู้กองกรินทร์ที่ยืนมองอยู่หน้าห้องพยาบาลเดินเข้ามาหาแล้วแย่งเอาถ้วยข้าวต้มไป พอภูผาลุกขึ้นมามองหน้าเขาเขาก็จ้องตอบ ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะอายุมากกว่าเพราะอย่างไรเขาก็มีสิทธิ์ในตัวกุมาริกามากกว่าภูผา

ผู้กองกรินทร์เข้ามานั่งแทนที่ภูผา อยากจะป้อนข้าวให้เธอแต่เพียงแค่เขาเข้ามานั่งข้างเตียงของเธอกุมาริกาก็เบือนหน้าหนีไม่แม้แต่จะมองหน้า เธอก้มลงมามองที่นิ้วนางข้างซ้ายก็เห็นว่าแหวนญาติวงเดิมที่เธอถอนคืนเขามันกลับมาอยู่ที่นิ้วของเธอแล้ว ถ้าเธอถอดมันออกอีกเขาก็คงจะบังคับให้เธอใส่มันเหมือนเดิม

“...น้ำเมย กินข้าวหน่อยนะจะได้กินยา” ผู้กองกรินทร์ทำใจดีสู้ เขาใจเสียไปหมดแล้วตอนนี้เมื่อรู้ว่ากริชชากรณ์กำลังมาที่นี่อีกคนเพื่อรับเธอกลับ ตอนนี้เธออยากจะหนีเขาไปแล้วถ้ากริชชากรณ์มารับเธอคงหนีเขาไปจริงๆ แล้วถ้าเธอไปเขาก็จะไม่ได้เจอเธออีก

“หัวหน้าครับ” ผู้หมวดศิขรินยื่นมือมาสะกิดแขนภูผาแล้วพยักหน้าออกไปนอกห้องพยาบาล เขาคิดว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาควรได้พูดคุยกันเป็นการส่วนตัว พวกเขาเป็นคนรักกัน เป็นผัวเมียกันแล้วก็เป็นคู่หมายที่ผู้ใหญ่สู่ขอเอาไว้ เมื่อมีเรื่องเข้าใจผิดก็ควรจะได้พูดคุยกันให้เข้าใจ

ภูผาเองก็เข้าใจในสถานะของตัวเองดี ถึงอย่างไรกุมาริกาก็ยังรักผู้กองกรินทร์สุดหัวใจถ้าหากเธอกับผู้กองกรินทร์เคลียร์ใจกันได้เธอก็จะกลับมามีความสุขเหมือนเดิม ถ้าการได้พูดคุยกันแล้วมันทำให้เธอดีขึ้นเขาก็เห็นด้วย ดังนั้นภูผาจึงยอมเดินตามผู้หมวดศิขรินกับขวัญคณินออกไปข้างนอก ส่วนอรินหลังจากที่ตรวจอาการกุมาริกาเพิ่มเติมและจัดยาตอนเช้าให้เธอแล้วเขาก็พาซอมพอออกไปเพราะยังไม่อยากให้ทั้งสองสาวได้เจอกันตอนนี้ กุมาริกายังเข้าใจซอมพอผิดอยู่และซอมพอก็เอาแต่ร้องไห้เสียใจที่ตัวเองเป็นสาเหตุทำให้ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาผิดใจกัน เดี๋ยวบ่ายๆ วันนี้เขาจะพาซอมพอกลับหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนเพราะหมออาทิตย์กลับมาที่ฐานแล้ว พอเขาเล่าเรื่องทุกอย่างให้หมออาทิตย์ฟังหมออาทิตย์ก็อาสาจะเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างต่อเองและเห็นดีด้วยที่เขาจะพาซอมพอกลับหน่วยของตำรวจตระเวนชายแดน ไว้กุมาริกาเข้าใจเรื่องทุกอย่างก่อนแล้วค่อยให้ทั้งสองสาวได้เจอกัน

เมื่อทุกคนออกไปแล้วก็มีเพียงแค่ผู้กองกรินทร์กับกุมาริกาเท่านั้นที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง ผู้กองกรินทร์วางถ้วยข้าวต้มลงที่โต๊ะข้างหัวเตียงแล้วดึงมือของกุมาริกามากุมเอาไว้อย่างแผ่วเบาเพราะกลัวเธอจะเจ็บเนื่องจากเมื่อเช้านี้อรินเพิ่งจะถอดสายน้ำเกลือออกให้ มือของเธอสั่นเทาเมื่อเขากุมเอาไว้ พอมองหน้าก็เห็นเธอมีน้ำตาคลอและยังคงเบือนหน้าหนีจากเขา

“...พี่ขอโอกาสแก้ตัวได้มั้ยครับ พี่ทำผิดกับน้ำเมยเอาไว้ตั้งมากมายน้ำเมยให้โอกาสพี่นะ”

“...” กุมาริกาไม่ได้ตอบหรือแม้แต่จะหันมามองเขา ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง เธอตัดใจจากเขาแล้วแม้จะรักเขามากมายเพียงใดเธอก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่กับเขาต่อ ภูผาบอกเธอว่าวันนี้กริชชากรณ์จะเข้ามารับเธอกลับบ้าน มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว เขามีโอกาสรักเธอ มีโอกาสได้ทะนุถนอมเธอแต่เขาก็ไม่เคยทำแล้วพอเธอจะไปเขาเพิ่งนึกขึ้นได้หรอว่าคนรักกันเขาต้องดูแลกันอย่างไร

“น้ำเมยไม่รักพี่แล้วหรอ” เห็นเธอหมางเมินผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งใจเสีย เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำจนเขาต้องลุกขึ้นเดินอ้อมไปทางที่เธอกำลังมองเหม่อ แต่พอเขาเดินอ้อมไปแล้วกุมาริกาก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“...ฉันตัดใจจากคุณแล้วค่ะผู้กอง คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ” ผู้กองกรินทร์น้ำตาร่วงเมื่อได้ยินแบบนี้ ตัดใจแล้วอย่างนั้นหรอ เขาค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งคุกเข่าแล้วจะยื่นมือไปจับมือของเธอแต่กุมาริกาก็ดึงมือหนีผู้กองกรินทร์เลยเอื้อมมือไปจับที่ข้อเท้าของเธอแทน สมเพชและเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ได้เจอกับรักแท้แล้วแต่เขาก็ไม่รักษาและดูแลไม่ได้

“พี่ยอมแล้วน้ำเมย พี่ยอมแล้วทุกอย่างน้ำเมยให้โอกาสพี่เถอะนะพี่จะไม่ทำร้ายน้ำเมยอีกแล้ว...เรื่องซอมพอน่ะมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด พี่ไม่เคยรักซอมพอหรือคิดอะไรกับเด็กคนนี้เลย พี่เชียร์ซอมพอให้อรินเพราะพี่อยากให้พวกเขารักกัน ที่พี่เคยบอกว่าซอมพอเป็นเด็กดีก็เพราะว่าพี่อยากได้เขามาเป็นน้องสะใภ้ พี่จองเด็กคนนี้ไว้ให้อรินไม่ใช่ตัวเอง...น้ำเมยก็รู้ว่าในบรรดาพี่น้องของพี่พวกเราจะไม่แตะต้องผู้หญิงคนเดียวกันแล้วพี่จะไปคิดอะไรแบบนั้นกับซอมพอได้ยังไง” เขาไม่รู้ว่ากุมาริกาจะเชื่อที่เขาพูดมั้ยเมื่อเธอยังเหม่อมองไปทางอื่นอยู่ เขารู้ดีว่าถึงเขาจะอธิบายเรื่องนี้ไปแล้วแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น ถึงเธอจะรู้ว่าเขากับซอมพอไม่ได้มีอะไรกันแต่ว่าที่ผ่านมา...ทั้งๆ ที่เธอเป็นเมียของเขาและซอมพอเป็นคนอื่นแต่เขาก็ยังให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเมียของตัวเองอยู่ดี แม้แต่คำพูดเขาก็ยังพูดกับคนอื่นดีกว่าเธอในขณะที่เธอกลับถูกเขาต่อว่ามาสารพัด ผู้กองกรินทร์ยังคงจับเท้าของกุมาริกาเอาไว้แล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟังต่อ

“ซอมพอเขาก็ไม่ได้ชอบพี่แบบคนรัก วันนั้นเขาไม่ได้เสียใจเรื่องที่พี่จูบน้ำเมยเลยนะแต่ที่ซอมพอวิ่งหนีไปก็เพราะว่าเขาหึงอริน เขาไม่พอใจที่อรินมาชมน้ำเมยต่อหน้าเขา อรินบอกว่าน้ำเมยเป็นสาวม้งที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ซอมพอที่เป็นสาวม้งตัวจริงและสนิทสนมกับอรินมากก็เลยน้อยใจ ที่พี่ตามซอมพอไปก็เพราะว่าพี่ก็นึกว่าซอมพอจะเสียใจเรื่องจูบของเราเหมือนกัน พี่ตั้งใจจะไปคุยกับซอมพอให้รู้เรื่องเพื่อบอกว่าพี่รักใครอื่นไม่ได้อีกแล้วนอกจากน้ำเมย แต่ซอมพอเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลยเพราะว่าเขาสนใจแต่อรินเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจพี่”

กุมาริกาก็ยังคงน้ำตาร่วงเมื่อได้ฟังที่เขาอธิบาย ไม่รู้ว่าที่เขาพูดมาเขาโกหกหรือเปล่า จนถึงตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่าเธอหมดความเชื่อถือในตัวเขาไปแล้ว แต่ก็เอาเถอะเขาอยากจะพูดอะไรก็พูดมาเพราะถึงอย่างไรเธอก็ตัดสินใจจะไปจากที่นี่อยู่แล้ว

“ส่วนเรื่องตอนอยู่ในป่า...พี่ทำผิดต่อน้ำเมยจริงๆ พี่ยอมรับ พี่ต่อว่าน้ำเมยไปเพราะเข้าใจผิดคิดว่าน้ำเมยเป็นคนพาซอมพอเข้าไปเล่นในป่าแต่พี่เพิ่งรู้ว่าความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย เป็นซอมพอต่างหากที่ชวนน้ำเมยไปจนต้องเจออันตราย พี่ขอโทษที่ตอนนั้นพี่ทำผิดไป พี่ทอดทิ้งน้ำเมยจริงๆ พี่ขอโทษ พี่ยอมแล้วน้ำเมยยกโทษให้พี่เถอะนะ” คราวนี้ผู้กองกรินทร์ซบหน้าลงกับขาของเธอ เขาเสียใจจริงๆ กับความงี่เง่าของตัวเอง เขารู้แล้วว่าเขาก็มีความกลัวเหมือนกันนั่นคือเขากลัวเธอจะไม่รักเขาแล้ว เขาอยากเป็นพี่ซีลของเธอ อยากเป็นคนที่เธอรักและอยากได้ความรักจากเธอ “พี่รักน้ำเมยมากนะ พี่รักเพียงแค่น้ำเมยแต่พี่ก็โง่เองที่ไม่รู้จักดูแลน้ำเมยให้ดี...น้ำเมยให้โอกาสพี่เถอะนะพี่ยอมแล้ว”

เห็นเขาร้องไห้ซบหน้ากับขาของเธอกุมาริกาก็ยิ่งปวดใจ เขาพยายามอธิบายเรื่องซอมพอเพื่อให้เธอรู้ว่าเขาไม่เคยคิดอะไรกับซอมพอเลย แต่มันไม่ได้สำคัญหรอกว่าเขาจะคิดอะไรกับซอมพอมั้ยเพราะต่อให้ซอมพอเป็นคนอื่นสำหรับเขาเขาก็ยังเห็นซอมพอสำคัญกว่าเธออยู่ดี คนเป็นผัวทำไมเขาถึงเห็นผู้หญิงคนอื่นดีกว่าเมียตัวเอง กุมาริกาค่อยๆ ชักเท้าตัวเองคืนแล้วมองหาภูผา เมื่อไหร่พี่ชายของเธอจะมารับเธอเสียทีเธออยากไปจากที่นี่

เหมือนคำขอของกุมาริกาจะได้ผลเมื่อมีเสียงรถขับเข้ามาจอดใกล้ๆ กับห้องพยาบาล เสียงของคนที่พูดคุยทักทายกันข้างนอกทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องหันไปมองตามเมื่อพอจะรู้ว่าตอนนี้กริชชากรณ์มารับกุมาริกาแล้ว เขาหันกลับมามองทางเธอด้วยความหวัง ใจจะขาดรอนๆ เพราะถ้าเธอหนีเขาไปตอนนี้เธอจะหนีเขาไปตลอดชีวิต

“น้ำเมย...น้ำเมยอย่าไปเลยนะ น้ำเมยอยู่กับพี่เถอะนะพี่จะรีบแต่งงานกับน้ำเมยให้เร็วที่สุด เราแต่งงานกันนะน้ำเมย” ผู้กองกรินทร์เข้ามากอดกุมาริกาแน่นด้วยกลัวว่าเธอจะหายจากเขาไปและเขาคงทนไม่ได้ ตลอดเวลาที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่นี่มันทำให้เขาหลงรักเธอมากขึ้นและการได้ครอบครองเธอเมื่อคืนก่อนมันก็ยิ่งผูกมัดเขากับเธอเอาไว้ด้วยกัน

แต่เมื่อกุมาริกาตัดใจแล้วเธอก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจ ไม่ว่าเขาจะขอร้องอ้อนวอนอย่างไรเธอก็ไม่สน...เหมือนวันนั้น วันที่เธอพยายามอ้อนวอนขอความรักจากเขาที่นครพนม วันที่เธอกรีดเลือดสาบานรัก เธอร้องไห้คร่ำครวญขอความรักจากเขาแต่เขาก็ไม่ชายตาแลเธอเลยแม้แต่น้อย กุมาริกาแค่นยิ้มอย่างเลื่อนลอยสายตาเหม่อมองไปไกลกับความเจ็บปวดตลอดเวลาที่เธอตามรักเขา เธอนั่งนิ่งไม่กอดเขาตอบเหมือนเขาไม่มีตัวตนสำหรับเธอ ถ้าถามว่าเธอรักเขามั้ย...เธอไม่เคยเลิกรักเขาเพียงแค่เธอทนอยู่กับเขาไม่ได้แล้ว

“น้ำเมย” ขณะที่ผู้กองกรินทร์กอดกุมาริกาเอาไว้แน่นแนบอกกริชชากรณ์ที่เพิ่งขับรถมาที่นี่ก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาลทันที ทันทีที่ออกมาจากป่าเขาก็ขับรถตรงมาที่นี่ เรื่องราวของกุมาริกากับผู้กองกรินทร์พ่อของเขากับภูผาเล่าให้ฟังหมดแล้ว เมื่อก่อนเขาก็กังวลกลัวว่าน้องสาวจะถูกผู้ชายหลอกฟันแล้วทิ้งแต่ที่ไหนได้...เท่าที่ฟังมาเหมือนกุมาริกาจะฟันผู้ชายแล้วทิ้งมากกว่า

“สวัสดีครับผู้กอง ไม่เจอกันนานเลยนะ” กริชชากรณ์ที่แต่งเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ป่าไม้ทักผู้กองกรินทร์ขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายรีบปาดน้ำตาแล้วคลายกอดจากน้องสาวของเขา กริชชากรณ์ยิ้มให้ผู้กองกรินทร์ก็จริงแต่สายตากลับดูเอาเรื่อง นี่ถ้าไม่ติดว่ากริชชาภัทรอยู่ต่างประเทศเขาคงลากคอพี่ชายมาด้วยแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างกุมาริกากับผู้กองกรินทร์ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเลย เมื่อก่อนเขาอาจเป็นเดือดเป็นร้อนไปบ้างที่รู้ว่าน้องสาวมีคนรัก เขาก็แค่กลัวว่ากุมาริกาจะไปคว้าเอาผู้ชายที่ไม่เอาไหนมาเป็นแฟนแต่พอรู้ว่าผู้ชายที่เธอเลือกคือผู้กองกรินทร์เขาก็ค่อยคลายกังวลหน่อยและบ้านของเขาก็เลี้ยงลูกแบบเปิดกว้างไม่ได้จะเป็นจะตายที่รู้ว่าลูกไปนอนกับแฟนก่อนแต่งงาน ผู้หญิงกับผู้ชายมาอยู่ด้วยกันมันย่อมเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่แล้ว ถึงเขาจะไม่ค่อยได้มาอยู่ดูแลน้องสาวแต่เขาก็คอยติดตามข่าวคราวของเธอตลอด เขาไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายชีวิตของน้องสาวแต่จะปล่อยให้เธอใช้ชีวิตด้วยตัวเอง แต่ถ้าเธอเจอทางตันหรือมีปัญหาเขาถึงจะเข้ามาช่วยและตอนนี้เขาก็คิดว่ามันถึงเวลาที่เขาต้องทำหน้าที่ของพี่ชายแล้ว

“ผมมารับน้ำเมยกลับบ้าน เห็นพี่ภูผาบอกว่าน้ำเมยไม่สบายตอนนี้ผมเลยให้รถของทีมแพทย์สแตนด์บายรออยู่ที่ด่านก่อนทางขึ้นเขามาที่นี่แล้ว น้ำเมยอาการหนักมากหรอครับ”

“ใช่ครับ น้ำเมยอาการหนักมากผมคงให้นั่งรถข้ามเขาเป็นลูกๆ ออกไปไม่ได้” ผู้กองกรินทร์ตอบเสียงนิ่งๆ ขณะเดินเข้าไปหากริชชากรณ์อย่างไม่นึกกลัว ถึงกริชชากรณ์จะอายุมากกว่าเขาแต่เขาก็ไม่ยอมให้หรอก

“งั้นไม่เป็นไรครับ” กริชชากรณ์เองก็ไม่สนไม่แคร์ใดๆ เหมือนกันขณะแสยะยิ้มพูด “เดี๋ยวผมให้เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมารับน้ำเมยถึงที่นี่ก็ได้ ที่ฐานของผู้กองมีจุดจอดพอดีนี่”

ผู้หมวดศิขริน ผู้หมวดเขมทัต จ่าปกรณ์และหมออาทิตย์ที่รีบกรูเข้ามาในห้องพยาบาลด้วยเผื่อต้องทำหน้าที่เป็นกรรมการห้ามมวยพากันอ้าปากค้างเหวอกับการพูดคุยระหว่างพี่เมียกับน้องเขย ผู้กองกรินทร์คงลืมไปว่าบ้านนี้เป็นมหาเศรษฐีของประเทศแล้วยังมีเรือส่วนตัว เครื่องบินส่วนตัวอีก เมื่อเร็วๆ มานี้ก็เหมือนกริชตพจน์จะเพิ่งถอยเครื่องบินส่วนตัวลำใหม่ออกมาเพื่อให้กริชชาภัทรใช้ยามที่ต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศด้วย ถ้าถึงขั้นซื้อเครื่องบินส่วนตัวลำที่สองไว้เดินทางไปต่างประเทศได้เรื่องให้เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวเข้ามาที่นี่ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก

“ที่นี่เป็นเขตทหารแล้วก็อยู่ริมชายแดน ห้ามเครื่องบินที่อยู่นอกหน่วยงานทุกลำออกบินหรือลงจอดก่อนได้รับอนุญาต”

“งั้นก็อนุญาตมาสิ ใหญ่ที่สุดในนี้ไม่ใช่หรอพ่อก็เป็นถึงแม่ทัพภาค พ่ออีกคนก็เป็นถึง ผบ.ทบ. ปู่ก็ยิ่งใหญ่คับฟ้าแค่ให้เครื่องบินมาลงจอดรับคนป่วยมันจะเป็นอะไรไป” ทั้งผู้กองกรินทร์และกริชชากรณ์ได้แต่ยืนมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ผู้กองกรินทร์ไม่คิดว่ากริชชากรณ์จะกวนส้นตีนได้ขนาดนี้เพราะปกติเขาชื่นชมกริชชากรณ์มาก ทั้งๆ ที่เป็นคุณชายบ้านรวยมีทุกสิ่งทุกอย่างกลับเลือกมาทำงานพิทักษ์ป่าไม้แล้วยังเป็นข้าราชการที่ดีอีก ที่ผ่านมาก็เหมือนกริชชากรณ์จะเห็นดีเห็นงามที่เขากับกุมาริกาคบหากันแต่ก็ไม่คิดว่าวันนี้อีกฝ่ายจะเปลี่ยนไป นี่ถ้าเป็นกริชชาภัทรเขาจะไม่สงสัยเลยเพราะรายนี้ออกจะเป็นคนที่เด็ดขาดมากกว่า

ส่วนกริชชากรณ์เองก็แสยะยิ้มยั่วขณะมองหน้าน้องเขย ที่ผ่านมาเขาก็ยอมรับแหละว่าผู้กองกรินทร์เป็นคนดีคนเก่งและเป็นทหารที่ดี แต่ดูจากสภาพที่กอดน้องสาวเขาร้องไห้และคำอ้อนวอนเมื่อกี้นี้ก็แสดงว่า...กริชชากรณ์ตวัดสายตามาทางกุมาริกาที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียง อดใจหายไม่ได้เมื่อเขาไม่เคยเห็นกุมาริกาเศร้าได้ขนาดนี้และเธอดูแย่กว่าคราวก่อนๆ มาก

“พี่น้ำปาย” กริชชากรณ์รีบเข้าไปกอดเธอทันทีเมื่อกุมาริกายื่นมือหา กุมาริการ้องไห้และกอดพี่ชายแน่นด้วยดีใจที่เขามาหาเธอเสียทีเพราะเธออยากออกไปจากที่นี่จะแย่แล้ว “กลับบ้าน...พาน้ำเมยกลับบ้านนะคะ”

“...น้ำเมย” ผู้กองกรินทร์เรียกเธอเสียงสั่นเครือเมื่อจนแล้วจนรอดเธอก็ยังอยากจะจากเขาไป เธอไม่ยอมให้อภัยหรือโอกาสกับเขาเลย

“น้ำเมยอยากกลับบ้าน น้ำเมยไม่อยากอยู่ที่นี่” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของกุมาริกาทำให้ผู้กองกรินทร์ต้องรีบหันหลังให้ทุกคนเมื่อเขาไม่อยากให้ใครได้เห็นน้ำตา ยิ่งกุมาริการ้องไห้คร่ำครวญมันก็ยิ่งตอกย้ำให้เขาได้รู้ว่าที่ผ่านมาเขาทำให้เธอต้องเป็นทุกข์มากแค่ไหน เมื่อก่อนเธอพร้อมจะสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรักเขาแต่มาตอนนี้เธอกลับต้องมายอมแพ้ไม่สู้ต่อก็เพราะเขาไม่เคยใส่ใจเธอเลย เขาต้องเลวมากแค่ไหนเมียที่รักเขาอย่างมากมายถึงคิดเปลี่ยนใจแบบนี้

กริชชากรณ์จุ๊ปากเบาๆ ปลอบน้องสาว เขากอดเธอแน่นพลางลูบผมเธอและพยายามตั้งสติเพื่อใคร่ครวญไตร่ตรองกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขารู้จักผู้กองกรินทร์มานานและรู้ว่าเป็นคนอย่างไรในขณะเดียวกันเขาก็รู้จักน้องสาวของตัวเองดี เขาโกรธที่ผู้กองกรินทร์ทำให้น้องสาวของเขาต้องเสียใจแบบนี้แต่เขาจะไม่ใช้อารมณ์ในการตัดสินปัญหาเพื่อสนองความสะใจของตัวเองเด็ดขาด การตัดสินใจของเขาต้องนำมาซึ่งความถูกต้องและความสุขของกุมาริกา

“ผมขอคุยกับน้ำเมยเป็นการส่วนตัวได้มั้ย” เขาหันไปมองทุกคนโดยที่ยังกอดกุมาริกาอยู่ผู้กองกรินทร์จึงหันกลับมา แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนไปเมื่อมันเป็นแววตาของคนที่ยอมจำนนต่อทุกอย่าง ผู้หมวดศิขรินกับผู้หมวดเขมทัตแอบหันมายิ้มให้กันเพราะตอนนี้เจ้าชายน้ำแข็งได้ละลายกลายมาเป็นน้ำอุ่นแล้ว เมื่อก่อนเขานิ่งเฉยและเย็นชา ไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆ เพราะย่ามใจที่มีกุมาริกาคอยตื๊อรักแต่พอมาบัดนี้...ตอนนี้กุมาริกาไม่ตื๊อเขาแล้วและเขากำลังจะเสียเธอไป ถึงที่ผ่านมาผู้กองกรินทร์จะแสดงความรักออกมาไม่เก่งจนกุมาริกาน้อยใจอยู่บ่อยๆ แต่เมื่อเขาจะต้องเสียเธอไปจริงๆ ผู้กองกรินทร์ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจได้อีกต่อไปและกำลังพยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อรักษากุมาริกาเอาไว้

“...หัวหน้าผมขอร้อง...อย่าเอาเมียของผมไป ผมรักน้ำเมยและผมคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีน้ำเมย” ผู้กองกรินทร์ยอมเอ่ยปากขอร้อง เขาไม่เคยต้องขอร้องหรือยอมให้กับใครทั้งนั้นแต่ครั้งนี้เขายอมทุกอย่าง จะให้เขาต้องคุกเข่าอ้อนวอนเขาก็จะทำแต่อย่ามาพรากกุมาริกาของเขาไปก็พอ แผลใจของเธอเขาเป็นคนทำเพราะฉะนั้นเขาก็ต้องเป็นคนรักษา

เมื่อขอร้องกริชชากรณ์แล้วผู้กองกรินทร์ก็ยอมเดินออกไปจากห้องพยาบาลเพื่อให้ทั้งสองคนพี่น้องได้พูดคุยกันก่อนที่คนอื่นๆ จะตามออกไป

เมื่อทุกคนออกไปแล้วกริชชากรณ์ก็ผละกุมาริกาออกแล้วซับน้ำตาให้เธอ ยัยเด็กโง่ ทำไมต้องไปฝังใจรักผู้กองกรินทร์มากแบบนี้ด้วย ตอนนี้สภาพของเธอดูไม่เหมือนดาราสาวคนดังเลย เฮ้อ ความรักหนอความรัก

“น้ำเมยอยากกลับบ้าน” เธอบอกเขา กริชชากรณ์ก็เลยถามกลับทันควัน

“แน่ใจนะว่าอยากกลับจริงๆ อยากกลับหรืออยากประชด”

“...” เธอเป็นน้องของเขา เขามองเธอขาดในทุกๆ เรื่อง กริชชากรณ์ซับน้ำตาให้กุมาริกาอีกครั้งเมื่อเธอเงียบไปเพราะตอบเขาไม่ได้

“เล่าเรื่องทุกอย่างให้พี่ฟังได้มั้ยว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นลงโซเชียลเปิดตัวคบกันแล้วไม่ใช่หรอ พ่อกับแม่ของผู้กองก็ออกมาให้ข่าวด้วยตัวเองแล้วนี่ว่าเราเป็นลูกสะใภ้คนโตของบ้านเขาแล้วนี่ทะเลาะกันด้วยเรื่องอะไร” แม้จะบอกให้กุมาริกาเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่กริชชากรณ์ก็รู้อยู่แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก็อย่างที่บอกว่าเขารู้และเห็นทุกอย่างเพียงแต่ตอนนี้เขาอยากฟังเรื่องราวทุกอย่างผ่านทางความคิดของเธอ อยากรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นรวมถึง...ความต้องการของหัวใจเธอจริงๆ เพราะมันจะช่วยให้เขาตัดสินใจได้ว่าควรช่วยเหลือเธออย่างไร

เมื่อพี่ชายบอกให้เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังกุมาริกาก็เล่าทั้งหมด เล่าทุกอย่างตามที่เธอเข้าใจและรู้สึก ตั้งแต่ความเหินห่างของผู้กองกรินทร์ เรื่องของซอมพอและสิ่งที่เขาปฏิบัติกับซอมพอรวมถึงเรื่องที่เธอยอมเป็นของเขา กุมาริกาเล่าแล้วก็หยุดเป็นพักๆ เพราะเธอร้องไห้ตลอด กริชชากรณ์เองก็รับฟังทุกอย่างแม้จะมีจุดที่เขาอยากตำหนิเธอแต่เขาก็ได้แต่ตำหนิในใจไม่พูดออกมาให้กุมาริกาต้องเจ็บปวด เมื่อฟังกุมาริกาเล่าจบกริชชากรณ์ก็ยังไม่ได้ตัดสินทุกอย่างตามอารมณ์ เขาเอาเรื่องที่เธอเล่ากับเรื่องที่เขาฟังจากคนอื่นมาบวกกับนิสัยของผู้กองกรินทร์ขณะคิดใคร่ครวญ ในฐานะของพี่ชายแน่นอนว่าเขาต้องเข้าข้างน้องสาวตัวเองอยู่แล้วและหนทางในการแก้ปัญหาเขาจะต้องหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับเธอและสิ่งที่เขาคิดจะต้องไม่ทำให้เธอต้องนึกเสียใจในภายหลัง

เท่าที่คิดวิเคราะห์เรื่องราวทุกอย่างกริชชากรณ์ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ตามความคิดของเขาผู้กองกรินทร์ไม่ได้คิดอะไรกับซอมพอหรอก คนที่ผู้กองกรินทร์รักสุดหัวใจมีอยู่คนเดียวก็คือน้องสาวของเขาเพียงแต่มนุษย์น้ำแข็งมันเป็นพวกด้านชาแสดงความรู้สึกออกมาไม่เป็น รักให้ตายแต่ก็ทำเป็นนิ่งใส่แล้วผู้หญิงที่ชอบคิดเล็กคิดน้อยและอารมณ์ศิลปินสูงอย่างกุมาริกาจะไปตรัสรู้ชอบได้ด้วยตัวเองได้อย่างไรว่ามันรักเธอมากแค่ไหน แล้วที่บอกว่าพลีกายถวายตัวให้เพื่อเป็นการบอกลาน่ะเอาจริงๆ มันไม่ได้มีใครอยากลาใครหรอก มันก็คลั่งรักด้วยกันทั้งคู่และจ้องอยากจะกินกันมาตั้งนานแล้วแหละแค่อีกคนแสดงออกมาทุกอย่างแต่อีกคนเป็นน้ำแข็งเลยไม่ได้แสดงออกมา ที่ผ่านมากุมาริกาเป็นฝ่ายทุ่มเทให้อยู่คนเดียวแต่พอเธอไม่ได้รับในสิ่งที่ต้องการตอบกลับมาเธอก็เลยเสียใจ ส่วนผู้กองกรินทร์เคยเป็นฝ่ายรับมาโดยตลอดพอมาวันนี้กุมาริกาจะไม่ให้อะไรกับเขาอีกแล้วผู้กองกรินทร์ก็เลยออกอาการร้อนรนเริ่มทวงคืนในสิ่งที่ตัวเองเคยได้ และเพื่อจะให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองเคยได้มาโดยตลอดเมื่อกี้นี้ผู้กองกรินทร์เลยต้องอ้อนวอนขอกับกุมาริการวมถึง...เอ่ยปากขอร้องเขา ซึ่งการเอ่ยปากขอร้องใครแบบนี้มันผิดวิสัยของผู้กองกรินทร์มากๆ ปกติเขาจะเป็นคนที่ไม่เคยยอมใคร ยอมหักแต่ไม่ยอมงอแต่มาวันนี้ผู้กองกรินทร์กลับยอมจำนนเพื่อให้ได้กุมาริกาคืน ทิฐิในใจและความแข็งกระด้างของมนุษย์น้ำแข็งอย่างเขาคงละลายหลอมเหลวไปหมดแล้ว

กุมาริกาบอกว่าอยากไปจากที่นี่ก็เพราะเธออยากประชดชีวิต อยากหนีไปให้สมใจผู้กองกรินทร์เท่านั้นแล้วที่ผ่านๆ มาก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่เธอเข้าใจผู้กองกรินทร์ผิดแล้วถ้าทั้งสองคนต้องจากกันวันนี้ต่อให้รักกันมากแค่ไหนทั้งสองคนก็จะไม่มีทางกลับมาครองรักกันได้อีก ความจริงเธอไม่ได้อยากทิ้งผู้กองกรินทร์ไปไหนเลยเธอแค่คิดเองเออเองว่าเขาไม่รัก คิดเอาเองและเจ็บเองแบบนี้ ส่วนผู้กองกรินทร์...เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์ยอมถอยแล้วทุกทาง ผู้ชายมันดูกันออกเขาเลยรู้ว่าผู้กองกรินทร์รักกุมาริกามากสุดหัวใจ จากที่เคยเป็นมนุษย์น้ำแข็งมาตอนนี้เขาก็เลยยอมทุกอย่างเพื่อไม่ให้เสียเธอไป นี่ถ้าเขาจะสั่งให้ผู้กองกรินทร์กราบขอร้องเพื่อให้กุมาริกาอยู่ที่นี่ต่อไปผู้กองกรินทร์ก็คงยอม

“คิดว่าเขารักไม่รักเราจริงๆ หรอ” ตอนนี้กริชชากรณ์รู้แล้วว่าควรทำอย่างไรต่อไป ที่ผ่านมาผู้กองกรินทร์เคยทำน้องสาวของเขาเสียใจก็จริงแต่ลึกๆ แล้วทั้งสองคนกลับรักกันมาก มันเป็นเพียงแค่การไม่เข้าใจกันผิดเท่านั้น การจะพากุมาริกาออกไปจากที่นี่แล้วทั้งสองคนตัดสัมพันธ์กันไปมันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดและไม่ได้ช่วยอะไร แต่ถ้าทั้งสองคนได้ปรับความเข้าใจกัน ให้ผู้กองกรินทร์ได้รู้ว่ากุมาริกาคือคนที่มีค่ามากสำหรับเขาและให้กุมาริกาได้รู้ว่าผู้กองกรินทร์นั้นรักเธอมากสุดหัวใจเพียงแต่เขาแสดงความรักออกมาไม่เป็นเลยดูเหมือนเขาไม่ชัดเจนก็เท่านั้น

“เขารักน้ำเมย แต่เขาก็รักคนอื่นมากกว่าน้ำเมย”

“มันเป็นคนชอบโกหกปลิ้นปล้อน กะล่อน ตอแหลงั้นสิ”

“ไม่ใช่!” นั่นไง พอเขาว่าแค่นี้ก็รีบออกตัวปกป้องผัวเลยนะ กริชชากรณ์ถอนหายใจให้เมื่อกุมาริกาส่ายหน้าทั้งน้ำตาแล้วซบหน้าลงนั่งกอดเข่า นี่สินะที่เขาเรียกว่าน้ำตาเช็ดหัวเข่าน่ะ “แค่เขาไม่ได้รักน้ำเมยมากพอก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นคนไม่ดีนะคะ เป็นน้ำเมยเองที่รักคนผิด” เออ ปกป้องผัวแล้วโทษตัวเอง ยัยเด็กโง่!

“แล้วคบกันมาขนาดนี้ยังไม่รู้จักนิสัยของผัว เอ๊ย! ของแฟนตัวเองอีกหรอ” กริชชากรณ์ถามอีกแล้วนึกถึงผู้กองกรินทร์คนที่เขาเคยรู้จัก “เมื่อก่อนเขาเป็นคนที่อารมณ์ดีมากเลยนะ ยิ้มง่าย หัวเราะง่ายแต่มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขาอกหัก พี่ว่าเขาน่าจะเคยเล่าให้เราฟังนะว่าเขาเคยอกหักมาก่อน”

“ใช่” กุมาริกาเงยหน้าขึ้นตอบพี่ชาย ก็คงเป็นทิชากรนั่นแหละ

“พอเขาอกหักเขาก็เปลี่ยนไป กลายเป็นพวกกลัวความรักและไม่กล้าแสดงความรักออกมา เขาประหม่าแล้วก็เสียความมั่นใจในตัวเองไปเยอะ ขนาดเขาแอบรักน้ำเมยมาตั้งนานแล้วเขายังไม่กล้าเข้ามาจีบตรงๆ เลย”

“เรื่องนี้น้ำเมยรู้ค่ะ เขาแสดงความรักออกมาไม่เก่ง...เขาเป็นแบบนี้แค่กับน้ำเมยในขณะที่คนอื่นๆ เขากลับแสดงออกมาได้”

“ก็กับคนอื่นเขาไม่ได้รักแบบเมีย แบบแฟนไงเขาเลยไม่ประหม่าแต่กับเราน่ะเขารักแบบเมียเขาก็เลยไม่กล้าไหนจะเรื่องนิสัยที่ถูกฝึกถูกสอนมาตั้งแต่เด็กอีก”

“ยังไงหรอคะ”

“บ้านนี้เขาเป็นทหารกันทั้งบ้าน ในบรรดาพี่น้องของเขาก็มีทั้งทหารและตำรวจครบทุกเหล่าทัพ เขาเคยเล่าให้พี่ฟังว่าเขากับพี่น้องถูกสอนให้เป็นสุภาพบุรุษตั้งแต่ยังเด็ก ถูกสอนให้รักแม่และพี่น้องที่เป็นผู้หญิงแล้วก็...ถูกสอนให้เห็นถึงความสำคัญของส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว ต้องเอางานเอาหน้าที่มาก่อนเสมอ สมัยหนุ่มๆ พ่อของเขาเคยแกล้งตายเพื่อแฝงตัวไปไล่ล่าคนร้ายอยู่เกือบครึ่งปี โกหกพ่อแม่ โกหกแม้กระทั่งเมียที่กำลังท้องว่าตัวเองตายจนคนเป็นเมียทนทุกข์ทรมานอยู่ตั้งนานแล้วก็เกือบจะแท้งผู้กองกรินทร์กับน้องชายฝาแฝดหลายครั้ง ขนาดเมียมายืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าจนเกือบจะแท้งลูกพ่อของเขาก็ยังต้องข่มใจเพื่อให้งานสำเร็จลุล่วง เราคิดว่าถ้าตัวเองต้องมาเจอเรื่องแบบแม่ของเขาเราจะทนได้มั้ย” เรื่องที่พี่ชายเล่ากุมาริกาก็พอรู้ ผู้กองกรินทร์ก็เคยเล่าให้เธอฟังเหมือนกันหรือแม้แต่เพลงพิณก็ยังเคยพูดถึงเรื่องนี้ เพลงพิณชื่นชมในความอดทนของแม่สามีที่ยอมเสียสละมากมายขนาดนี้และนับถือความใจเด็ดของพ่อสามีด้วย ซึ่งหลังจากเหตุการณ์เหล่านี้พ่อของผู้กองกรินทร์ก็กลับมาแล้วทุ่มเททั้งชีวิตดูแลลูกเมียให้ดีที่สุดเป็นการไถ่โทษ

“เด็กซอมพอนั่นกำลังถูกคนร้ายหมายหัวและงานของผู้กองกรินทร์ตอนนี้ก็คือให้ความคุ้มครองที่ผ่านมาเขาก็เลยต้องให้ความสำคัญกับเด็กซอมพอนั่น แต่เพราะเขาไม่เคยเล่าให้เราฟังว่าการคุ้มครองซอมพอมันคือหน้าที่ของเขาเราก็เลยเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยเข้าใจผิด พี่ไม่รู้รายละเอียดหรอกนะว่าทำไมถึงมีคนอยากจับตัวเด็กซอมพอไปแล้วใครเป็นคนที่อยากจับ พี่รู้แค่ว่าเด็กซอมพอกำลังตกอยู่ในอันตรายผู้กองกรินทร์เขาก็เลยต้องให้ความคุ้มครองตามหน้าที่ พวกเขารู้จักกันมานานด้วยก็เลยเป็นการให้ความคุ้มครองแบบเป็นกันเอง เมื่อก่อนเขาอาจจะไม่ได้เล่าอะไรให้น้ำเมยฟังแต่พี่คิดว่าตอนนี้เขาคงอยากจะเล่าเรื่องราวทุกๆ อย่างให้น้ำเมยฟังแล้วล่ะ ตอนนี้ผู้กองกรินทร์ยอมแพ้ทุกทางแล้วเพราะเขากลัวจะเสียเราไปเราเองก็ควรเปิดใจรับฟังเขาบ้าง รักกันมาตั้งนานจะมาเลิกกันเพราะเรื่องเข้าใจผิดแค่นี้ไม่เสียดายเวลารึไง เสียดายเวลาไม่เท่าไหร่ไม่เสียตัวหรอ หรือจะยอมให้เขากินฟรีๆ”

ที่ผ่านมากุมาริกาคิดว่ากริชชากรณ์ไม่เคยสนใจเธอเลย เธอมาอยู่ที่นี่ตั้งนานแต่เขาก็ไม่เคยมาหาแต่มาวันนี้เขากลับเป็นคนที่รู้เรื่องราวของเธอมากที่สุดเหมือนเธออยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา

“ที่พี่พูดมาทั้งหมดเราอาจคิดว่าพี่คงมาแก้ตัวเข้าข้างผู้กองกรินทร์ แต่ไม่ใช่หรอกนะ เราเป็นน้องของพี่ยังไงพี่ก็ต้องอยู่ข้างเราอยู่แล้ว ตอนแรกพี่ตั้งใจจะมาพาเราออกไปจากที่นี่ตามคำสั่งของคุณพ่อแต่พอพี่ได้มาฟังอะไรๆ แล้วพี่เลยรู้ว่า...ความจริงเราไม่ได้อยากจะไปและเราก็รักเขามาก เขาเองก็รักเรามากเหมือนกัน พ่อแม่เขาก็มาสู่ขอเราแล้ว คนทั้งประเทศก็รู้แล้วว่าคบหากันแล้วจะยอมตัดใจไปง่ายๆ หรอ ถ้าเกิดผู้กองกรินทร์เขาทำชั่ว คบซ้อนและไม่ได้รักเราเลยพี่จะไม่มานั่งอธิบายอะไรพวกนี้หรอกนะแต่พี่จะพาเรากลับบ้านทันทีเลย ที่ผ่านมามันเป็นการเข้าใจผิดพี่อยากให้เราคิดให้ดีๆ ตอนนี้คนที่มีสิทธิ์เลือกและตัดสินใจทุกอย่างคือเราไม่ใช่เขา”

“...น้ำเมยก็ยังไม่อยากอยู่กับเขาต่อไปอยู่ดี” กุมาริกาฝังใจกับเรื่องตอนอยู่ในป่ากับคำว่ารักที่ซอมพอเคยยอมรับกับเธอว่ารักผู้กองกรินทร์ ไหนจะเรื่องที่ซอมพอไม่อยากให้เธออยู่ที่นี่จนผู้กองกรินทร์ต้องโทรไปหาพ่อของเธอเพื่อให้คนมารับเธออีก ตอนนี้เธอสับสนไปหมดแล้ว เธอไม่รู้ว่าเรื่องไหนคือเรื่องจริงและเรื่องไหนคือเรื่องเข้าใจผิด เธอรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เธอไม่มีความสุขและไม่อยากจะเห็นหน้าผู้กองกรินทร์อีก เธอควรทำอย่างไรดี

กริชชากรณ์ดึงเอากุมาริกาเข้ามากอดอีกครั้งเมื่อตอนนี้เธอกำลังร้องไห้อย่างหนัก เธอดูเจ็บปวด สับสนและถ้าเธอไม่อยากจะทนแล้วเขาก็จะพาเธอไป

“แต่ถ้าเราอยากกลับบ้านจริงๆ พี่ก็จะพากลับนะ ถ้าเราเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างที่นี่ไม่ว่าจะเรื่องจริงหรือเรื่องเข้าใจผิด ถ้าเราตัดใจแล้วแน่ๆ งั้นก็ลืมทุกอย่างที่นี่ให้หมด...ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ เราเป็นถึงดาราดัง สวยก็สวย บ้านก็รวยมีพร้อมหมดทุกอย่าง ถ้าอยู่ที่นี่แล้วไม่มีความสุขก็อย่าไปทนเพราะพี่เองก็ไม่ได้อยากให้เราต้องไปอดทนเสียสละแบบแม่ของผู้กองกรินทร์ ชาตินี้เกิดมาทั้งทีเราต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดและความสุขให้ตัวเองเข้าใจมั้ย”

กุมาริกาพยักหน้าทั้งน้ำตากับอกของกริชชากรณ์ เธอจะไม่ยอมและไม่ทนเขาอีกต่อไป ที่ผ่านมาเธอยอมเขามาโดยตลอด เขาไม่ให้ถามเธอก็ไม่ถาม เขาสั่งอะไรเธอก็ทำตามเขาเสียหมดเพราะเธอรักเธอให้ใจกับเขา แต่ในเมื่อเธอให้ทุกอย่างแล้วเขาไม่เห็นค่าเธอก็จะไม่ให้เขาอีก เธอจะไม่ใช่ของตายหรือของฟรี ความรักที่เธอมีถ้าเขาอยากได้เขาต้องมีของมาแลก

“พี่น้ำปาย...ถ้าตอนนี้พี่น้ำปายเป็นน้ำเมย พี่น้ำปายจะทำยังไงหรอคะ พี่น้ำปายจะเลือกอะไร”

“ถ้าพี่บอกแล้วจะทำตามมั้ยล่ะ” กริชชากรณ์ว่ายิ้มๆ กับสิ่งที่เขาอยากจะทำ พอกุมาริกาเงยหน้าขึ้นมองเขาอยากรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อกริชชากรณ์ก็ก้มลงมาหาเธอแล้วกระซิบบอกข้างหู…

ผู้กองกรินทร์ได้แต่ยืนซึมมองเข้าไปในห้องพยาบาลเหมือนคนใจสลายเพราะท่าทีของกุมาริกามันทำให้เขารู้ว่าเขาเสียเธอไปแล้วแน่ๆ เธอไม่ยอมให้อภัย ไม่ยอมให้โอกาสเขา สิ่งที่เขาทำกับเธอมันคงจะทำให้เธอเจ็บปวดมากจนให้อภัยเขาไม่ได้ ถ้าเขาใส่ใจเธอมากกว่านี้ ถ้าเขาห่วงใยในความรู้สึกของเธอบ้าง ถ้าเขาไม่เหลิงกับรักที่เธอให้จนลำพองใจคิดว่าเธอรักเขามากเธอจะไม่ทิ้งเขาไปแน่ๆ เขาก็คงจะได้เห็นคุณค่าของความรักจากเธอเร็วกว่านี้ไม่ใช่ตอนนี้ที่เขากำลังจะเสียเธอไป

“พี่ซีล” ขวัญคณินเห็นพี่ชายเอาแต่ยืนซึมน้ำตาคลอก็อดสงสารไม่ได้เดินเข้ามากอดเขา ทำไมพี่ชายของเธอถึงโชคร้ายแบบนี้ ทำไมเขาถึงไม่สมหวังในความรักตลอด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วก็บีบมือให้กำลังใจเขาอีกผู้หมวดศิขรินกับอรินที่เพิ่งกลับมาที่ห้องพยาบาลก็เข้ามายืนอยู่กับพี่ชายด้วย ไม่ว่าจะอย่างไรพวกเขาพี่น้องก็จะไม่ทอดทิ้งกันเด็ดขาด

“แย่งเมียคนอื่นมันเป็นบาปนะ” จ่าปกรณ์ทำเป็นพูดขึ้นมาลอยๆ ให้ภูผาได้ยิน ใครที่เป็นศัตรูกับผู้กองกรินทร์ก็เท่ากับเป็นศัตรูของเขาด้วย

“จ่าว่าผมหรอ” ภูผาตวัดสายตาใส่ “ไม่มีใครแย่งเมียใครหรอก เป็นผู้กองของจ่าเองต่างหากที่ได้เพชรงามล้ำค่ามาไว้ในมือแล้วไม่รู้จักรักษา ขว้างทิ้งไปมาอย่างไม่ไยดีแล้วพอจะต้องเสียเพชรเม็ดนี้ไปแล้วจะโทษใครได้ ทำไมถึงไม่โทษตัวเองก่อน”

“ฮึ่ม!” นายจ่าหนุ่มเถียงไม่ออกเพราะภูผาพูดถูกทุกอย่าง แต่ถึงอย่างไรเขาก็จะยังเข้าข้างผู้กองกรินทร์อยู่ดี

“คุณหมอช่วยอะไรผู้กองไม่ได้เลยหรอครับ ผู้กองกำลังจะถูกเมียทิ้งแล้วนะ” ผู้หมวดเขมทัตเองก็ร้อนใจจนไม่รู้จะพึ่งใครแล้วเลยหันมาทางหมออาทิตย์ ซึ่งพอเขาถามหมออาทิตย์ก็แค่นยิ้มใส่

“จะให้ผมช่วยยังไงล่ะหมวดผมเองก็ยังเอาตัวไม่รอด ที่ผมมาอยู่ที่นี่ก็เพราะว่าผมถูกเมียทิ้งมาเหมือนกันนะ”

เออใช่ ผู้หมวดเขมทัตก็ลืมไป

ทุกคนไม่รู้ว่ากริชชากรณ์กับน้องสาวคุยอะไรกันแต่ก็คุยกันนานอยู่พอควรก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินออกมาจากห้องพยาบาล กริชชากรณ์กอดประคองกุมาริกาเอาไว้ในอ้อมแขนสีหน้าไม่ได้เคร่งเครียดเหมือนอย่างตอนแรก มีเพียงแค่กุมาริกาที่ยังดูหงอยๆ เหมือนเดิม ดวงตาคู่สวยบวมเป่งเพราะผ่านการร้องไห้มาโดยตลอด ผู้กองกรินทร์รีบเข้าไปหาเธอทันทีเมื่อเห็นเธอเดินออกมาแล้วทำท่าเหมือนจะไปจากที่นี่จริงๆ

“ท่าทางน้ำเมยจะไม่ได้ป่วยหนักเหมือนอย่างที่ผู้กองว่านะครับ งั้นผมจะพาน้องนั่งรถออกไปเลยแล้วกัน ขอบคุณทุกๆ คนมากนะครับที่ช่วยดูแลน้องสาวของผมมาโดยตลอดเดี๋ยวต่อจากนี้ผมจะดูแลน้ำเมยต่อเอง” กริชชากรณ์บอกกับผู้กองกรินทร์ก่อนจะหันไปขอบคุณทุกๆ คน ภูผาจึงได้เดินเข้ามาหา กริชชากรณ์พูดแบบนี้งั้นก็แปลว่ากุมาริกายังจะกลับบ้านเหมือนเดิม

“งั้นเดี๋ยวพี่ช่วยประคองไปที่รถนะครับ” พอภูผาเดินเข้ามาประคองกุมาริกาก็หยุดมองไปทางทุกๆ คนอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะกลับบ้านแล้วและคงไม่ได้เจอกับทุกคนอีกเธอเลยอยากจะกล่าวลา

“ขอบคุณทุกๆ คนมากนะคะที่ช่วยดูแลน้ำเมย น้ำเมยขอตัวกลับบ้านก่อน ถ้าที่ผ่านมาน้ำเมยก่อเรื่องอะไรที่ทำให้ทุกคนไม่พอใจน้ำเมยขอโทษนะคะ”

“แล้วผู้กองล่ะครับ” กุมาริกากล่าวลาทุกคนยกเว้นผู้กองกรินทร์เห็นแล้วก็ขัดใจจ่าปกรณ์เลยถามขึ้น เธอไม่เห็นรึไงว่าตอนนี้ผู้กองของเขาเหมือนคนใจจะขาดอยู่แล้ว จะช่วยมองหน้าหรือกล่าวลากันหน่อยไม่ได้หรอ

แม้จ่าปกรณ์จะร้องถามทักท้วงไปแต่กุมาริกาก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน พอกล่าวลาทุกคนแล้วเธอก็เดินไปที่รถของกริชชากรณ์โดยมีภูผาช่วยประคอง เธอเดินผ่านหน้าผู้กองกรินทร์ไปไม่แม้แต่จะหันมามองเขาจนกระทั่งตอนที่เธอจะก้าวขึ้นรถจู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็เข้ามาผลักภูผาออกไปแล้วรีบดึงเอาตัวเธอเข้าไปกอด สองแขนแกร่งกอดรัดกุมาริกาแน่นไม่ยอมให้เธอไป ตอนที่เธอเดินผ่านเขาไปราวกับมองไม่เห็นมันทำให้เขารู้สึกเจ็บเมื่อกลายเป็นคนไร้ตัวตนในสายตาของเธอ เขาไม่อยากถูกเธอหมางเมิน

“...พี่ยอมแล้ว น้ำเมยอย่าไป” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือมากกว่าเดิม เขาซบใบหน้าลงกับซอกคอของเธอเพื่อซ่อนน้ำตาเอาไว้ ถ้าเธอไปเขาจะไม่ได้เจอเธออีกตลอดชีวิต เขามั่นใจว่าเธอจะทิ้งเขาไปแล้วไม่มาให้เขาเห็นหน้าอีกแน่ๆ

กุมาริกาน้ำตาร่วง จากที่พยายามจะไม่ร้องไห้แล้วแต่เสียงร้องไห้ของเขามันก็ทำให้เธอข่มใจไม่ไหว เธอไม่รู้ว่าเรื่องไหนคือเรื่องเข้าใจผิด เธอกลัวการอยู่กับเขา กลัวว่าจะต้องเจ็บเพราะเขาอีกกลัวว่าเขาจะทอดทิ้งเธอเหมือนตอนอยู่ในป่า เธอรักเขาแต่เธอก็ไม่อยากถูกเขาทำร้าย

“ได้โปรด...น้ำเมยอย่าไปเลยน้ำเมยอยู่กับพี่นะคะ น้ำเมยให้โอกาสพี่ซักครั้งเถอะนะแล้วพี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำพลาดอีก พี่รักน้ำเมย...พี่รักน้ำเมยพี่ไม่อยากเสียน้ำเมยไป” ทุกคนในที่นี้พากันเงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรออกมาเมื่อกว่าผู้กองกรินทร์จะเห็นค่าความรักเขาก็กำลังจะเสียมันไปแล้ว กุมาริกาเองก็ยืนนิ่งให้เขากอดเพราะเธอไม่มีแรงพอที่จะผลักเขา หากเขาคลายกอดจากเธอเธอก็จะยังกลับไปขึ้นรถอยู่ดีเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเธอเจ็บ นับตั้งแต่ที่คบกันมาเธอเสียน้ำตาให้เขาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

“ปล่อยฉัน...” เธอพยายามดันตัวผู้กองกรินทร์ออกทำให้คราวนี้เขาค่อยๆ ทรุดกายลงคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วกอดรอบเอวเล็กๆ ของเธอแน่น สิ่งที่เขาทำมันทำให้กุมาริกานึกถึงตอนอยู่นครพนม ตอนที่เธอพยายามอ้อนวอนขอความรักจากเขาแต่ครั้งนี้กลับเป็นเขาที่ยอมคุกเข่าให้เธอต่อหน้าทุกคน ผู้หมวดเขมทัตรีบไล่ลูกน้องทุกคนออกไปจากบริเวณนี้เพราะไม่อยากให้ทุกคนเห็นผู้บังคับบัญชาของฐานกำลังคุกเข่าอ้อนวอนเมีย ที่ตรงนี้จึงมีแค่เขากับจ่าปกรณ์ หมออาทิตย์และเหล่าน้องๆ ของผู้กองกรินทร์เท่านั้น

“พี่ขอร้อง พี่ขอโอกาสอีกครั้งนะ...พี่ยอมน้ำเมยแล้วต่อไปพี่จะใส่ใจความรู้สึกของน้ำเมยให้มากกว่านี้ พี่จะไม่เห็นคนอื่นสำคัญกว่าน้ำเมยอีกแล้ว” กุมาริกาเบือนหน้าหนีแล้วปาดน้ำตา พยายามจะไม่สนใจคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าคุกเข่าขอร้องเธอต่อหน้าทุกคนแบบนี้ทั้งๆ ที่ผ่านมาเขามีแต่ว่าเธอ หลอกด่าเธอและแกล้งเธอสารพัด เพื่อเธอแล้วเขาถึงกลับยอมเพียงนี้เลยหรอ

“คุณน้ำเมยคะ พี่ซีลสำนึกผิดแล้วคุณน้ำเมยยกโทษให้พี่ซีลเถอะนะพี่ซีลเขารักคุณน้ำเมยมาก พี่ซีลอาจจะแสดงความรักออกมาไม่เก่งจนดูเหมือนไม่ชัดเจนแต่ในหัวใจของเขามันมีแค่คุณน้ำเมยคนเดียวนะคะ ฉันเป็นน้องสาวของเขา อยู่กับเขามาตั้งแต่เกิดฉันรู้จักนิสัยของพี่ชายตัวเองดี เขายอมขนาดนี้แล้วคุณน้ำเมยยกโทษให้เขาเถอะนะ” เห็นพี่ชายคุกเข่ากอดเมียแบบนี้ขวัญคณินก็อดสงสารไม่ได้จนร้องไห้ตาม ในบรรดาพี่น้องเธอคือคนที่จิตใจอ่อนไหวง่ายและขี้สงสารที่สุด เธอรักผู้กองกรินทร์มากพอต้องมาเห็นเขาเจ็บปวดแบบนี้เธอก็พลอยเป็นทุกข์ไปด้วย

กริชชากรณ์แอบลอบยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์ถึงกับยอมคุกเข่าให้น้องสาวของตัวเองขนาดนี้ ได้เห็นผู้กองกรินทร์ดิ้นรนถึงเพียงนี้เขาก็ชอบใจและสะใจอยู่ลึกๆ เรื่องนี้มันจะสอนให้ผู้กองกรินทร์ได้รู้ว่าน้องสาวของเขาไม่ใช่ของตายและกุมาริกาก็มีค่ามาก อยากได้ก็ต้องรู้จักรักษาดูแลให้ดีไม่ใช่ว่ารักแต่ก็ทิ้งๆ ขว้างๆ นี่เห็นแก่ที่เคยร่วมงานกันมาและเขาก็เป็นคนดีหรอกนะ โอกาสครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของผู้กองกรินทร์เพราะถ้าเขาพลาดอีก...ตายก็อย่ามาเผาผีกัน

“สวัสดีครับหัวหน้า ผมน้ำปายพูดสายครับ” ในขณะที่ทุกคนพากันเงียบอยู่นั้นกริชชากรณ์ก็เดินแยกออกไปเพื่อรับสายโทรศัพท์จนภูผาต้องเลิกคิ้วขึ้นมองตามเมื่อได้ยินกริชชากรณ์เรียกคนปลายสายว่า หัวหน้า ซึ่งหัวหน้าในที่นี้ก็คือหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง ผู้บังคับบัญชาของเขากับกริชชากรณ์

“ครับ ผมอยู่กับพี่ภูผาพอดี...ผมยังอยู่ที่ตากครับยังไม่ได้กลับกรุงเทพฯ อะไรครับ...” น้ำเสียงเคร่งเครียดของกริชชากรณ์ทำให้หมออาทิตย์ต้องมองตามอีกคน เขายืนอยู่ใกล้กริชชากรณ์ที่สุดแต่เมื่อกี้นี้เขาไม่เห็นจะได้ยินเสียงสายเรียกเข้าโทรศัพท์ของอีกฝ่ายเลย หรือกริชชากรณ์จะตั้งเป็นระบบสั่นเอาไว้

กริชชากรณ์คุยสายโทรศัพท์ได้สักพักก็เดินหน้าเครียดเข้ามาหาภูผา สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดมากจนผู้หมวดศิขรินต้องหันมามองอย่างสงสัยว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

“แย่แล้วพี่ภูผา หัวหน้าเรียกประชุมด่วนที่ทำการเขตฯ ตอนนี้หัวหน้าหน่วยแต่ละหน่วยกำลังเดินทางไปที่นั่น”

“มีเรื่องอะไร ยังไม่ถึงกำหนดไปรับเสบียงนี่”

“ปีนี้น้ำป่ามาแรงทางเขตฯ เลยต้องเตรียมรับมือแล้วก็ปิดน้ำตกทีลอซูกับเส้นทางศึกษาธรรมชาติก่อนกำหนด เมื่อวานนี้มีรถนักท่องเที่ยวไหลตกข้างทางก่อนถึงทางเข้าหน่วยฯ ห้วยหนองหลวงตั้งหลายคัน เราคงต้องรีบกลับเขตฯ กันแล้วล่ะ”

“แล้วน้ำเมยล่ะ” ภูผาเป็นห่วงเธอ ผู้กองกรินทร์เล่นมาคุกเข่ากอดขอร้องแบบนี้เธอคงจะสับสน ถ้าเธอปรับความเข้าใจกับผู้กองกรินทร์ได้ก็คงจะดีแต่ตอนนี้ทั้งสองคนมีปัญหากันอยู่เขาไม่กล้าทิ้งเธอเอาไว้คนเดียว

“นั่นสิ พาไปอุ้มผางด้วยไม่ได้เพราะเราต้องเข้าป่ากันหลายวัน ขืนพาไปคนได้แตกตื่นกันพอดีที่มีดาราดังไปเยือน...ยิ่งสภาพตาบวมเป็นกบแบบนี้ยิ่งไม่ควรพาไปออกสื่อหรือพบปะผู้คน...”

“งั้นให้สาละวินหรือป้ามอลลี่มารับได้มั้ย”

“ไม่ต้อง” เมื่อได้ยินแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขานิ่งเรียบดังเดิมหากตาไม่แดงก็คงไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาร้องไห้ ผู้กองกรินทร์ดึงเอากุมาริกาเข้ามากอดอีกอย่างไม่สนใจท่าทีต่อต้านของเธอ เจ้าป่าเจ้าเขาคงเห็นใจเขาเลยดลบันดาลให้ที่อุ้มผางมีน้ำป่าเพื่อให้กริชชากรณ์กับภูผาต้องรีบไปทำงานด่วน

“ถ้าหัวหน้าทั้งสองคนมีงานด่วนก็ไปทำกันเถอะ...ผมจะดูแลน้ำเมยเอง ที่นี่มีทั้งหมอทั้งพยาบาลไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น”

“แน่ใจหรอครับผู้กองว่าจะดูแลได้”

“ทำไมจะดูแลไม่ได้เมียของผมทั้งคน” เขาตอกกลับภูผาไป สองแขนยังคงกอดกุมาริกาไม่ยอมปล่อยแม้ว่าเธอจะพยายามผลักเขาออกก็ตาม

“ตอนนี้สุขภาพคุณน้ำเมยก็ยังไม่แข็งแรงดีให้อยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อยเถอะครับ กว่าจะออกไปถึงข้างนอกกว่าจะเข้าในเมืองก็คงนั่งรถนานเดี๋ยวอาการจะทรุดลงอีก” ได้ทีอรินก็ใช้ความเป็นหมอของตัวเองมาออกหน้าช่วยพี่ชาย เช่นเดียวกับผู้หมวดศิขริน

“ในเมื่อพี่ซีลทำผิดเอาไว้งั้นเขาก็ควรได้ไถ่โทษให้คุณน้ำเมย หัวหน้าน้ำปายกับหัวหน้าภูผากลับอุ้มผางไปเถอะครับ ถ้าครั้งนี้พี่ชายของผมทำพลาดอีก...ผมจะเป็นคนพาคุณน้ำเมยกลับไปส่งที่บ้านเอง”

“...ก็ได้ครับ เอางั้นก็ได้”

“หา” ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์รีบหันมามองหน้ากัน ทำไมจู่ๆ กริชชากรณ์ก็พูดง่ายขึ้นมาทันทีทันใดแบบนี้ นี่พวกเขาคิดว่าจะได้สงบศึกระหว่างพี่เมียกับน้องเขยแล้วนะเนี่ย

ไม่ใช่เพียงแค่ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ แม้แต่คนอื่นๆ ก็ยังพากันงงไปกับกริชชากรณ์ มีเพียงแค่หมออาทิตย์เท่านั้นที่แอบขำอยู่คนเดียวเพราะพอรู้แล้วว่ากริชชากรณ์ตั้งใจจะทำอะไร

“พี่น้ำปาย...ไม่เอาน้ำเมยจะกลับบ้าน” กุมาริกาผลักผู้กองกรินทร์ออกแล้วเดินเข้าไปกอดแขนพี่ชายแทน เขาทำอะไรของเขาก็เธอบอกเขาแล้วนี่ว่าเธอจะไม่อยู่เป็นของตายของใคร เธอจะกลับบ้าน

“ไว้เสร็จงานแล้วพี่จะมารับใหม่ ระหว่างนี้ก็พักรักษาตัวให้หาย ตั้งแต่มีข่าวออกมาว่าเรากับผู้กองคบกันก็มีพวกนักข่าว พวกปาปารัสซีไปซุ่มแอบถ่ายอยู่แถวๆ บ้านเราตลอด แล้วดูสภาพเราตอนนี้สิมันพร้อมออกสื่อได้รึไง น้ำเมยดาราคนดังต้องสวยตลอดกาลเท่านั้นห้ามมีภาพโทรมๆ หลุดออกสู่สายตาชาวโลกเด็ดขาด รอพี่อยู่นี่แหละเดี๋ยวเสร็จงานแล้วพี่จะมารับ” ถ้าตอนนั้นเธอยังอยากจะกลับบ้านอยู่นะ กริชชากรณ์ว่าต่อในใจก่อนจะจูงมือกุมาริกาไปหาขวัญคณิน น้องสาวของผู้กองกรินทร์มีแต่คนสวยๆ น่ารักๆ น่าเสียดายที่ไม่มีใครโสดแล้วและคนนี้ก็เป็นถึงว่าที่ลูกสะใภ้ของท่าน ผบ.ทบ. เสียด้วยสิ

“ผมฝากคุณมารีนช่วยดูแลน้ำเมยให้ด้วยนะครับ ไว้ผมเสร็จงานแล้วผมจะมารับน้ำเมยหรือถ้ามีเหตุฉุกเฉินอะไรก็โทรหาผมได้ตลอด เดี๋ยวผมขอแลกไลน์กับคุณมารีนหน่อยครับ”

“ไม่ต้องหรอกครับหัวหน้า” ผู้หมวดศิขรินรีบเข้ามาแทรกกลางด้วยความหวงคนรักของตัวเอง “ผมมีเบอร์หัวหน้า ไลน์ เฟซบุ๊ก ไอจีผมก็มี ถ้ามีเรื่องฉุกเฉินอะไรเดี๋ยวผมติดต่อไปเอง” ว่าแล้วก็จ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ไอ้แฝดคนพี่ก็เคยจะจีบเพลงพิณกับแก้วเจ้าจอมมาแล้ว นี่ไอ้แฝดน้องยังคิดจะมามองคนรักของเขาอีกหรอ

“พี่รีคอนคะ” ขวัญคณินได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ให้คนรักเมื่อเขาออกอาการหึง โธ่ หึงอะไรไม่เข้าเรื่องกริชชากรณ์ก็แค่แกล้งพูดเล่นๆ และที่สำคัญ...เธอรักเขามากขนาดนี้เธอไม่มีทางไปสนใจกริชชากรณ์หรือผู้ชายคนอื่นหรอก

“ฉันจะช่วยดูแลคุณน้ำเมยให้นะคะ คุณน้ำเมยเป็นพี่สะใภ้ของฉันฉันจะดูแลให้ดีเป็นพิเศษเลยแต่ถ้ามีอะไรฉุกเฉินฉันจะให้พี่รีคอนรีบติดต่อหาหัวหน้าเองค่ะ” เธอบอกกริชชากรณ์เพื่อให้เขาได้สบายแล้วหันมายิ้มให้กุมาริกาอย่างดีใจที่กุมาริกาต้องอยู่ที่นี่ต่อ คราวนี้ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ต้องเศร้าแล้ว

ผู้กองกรินทร์พูดอะไรไม่ออกเมื่อกริชชากรณ์พูดง่ายกว่าที่เขาคิด แม้จะยังไม่เข้าใจว่าทำไมกริชชากรณ์ถึงยอมง่ายๆ แบบนี้แต่เพียงแค่นี้เขาก็ดีใจแล้ว เขายังมีโอกาสอยู่...

“โอกาสสุดท้ายแล้วนะผู้กอง” กริชชากรณ์เดินเข้ามาหาผู้กองกรินทร์อีกครั้ง “ในฐานะของคนที่มีน้องสาวเหมือนกันผมว่าผู้กองน่าจะเข้าใจดี น้ำเมยไม่ใช่ของเล่นหรือของตายของใคร คุณเหยียบย่ำหัวใจของน้องสาวผมจนผมอยากจะฆ่าคุณด้วยซ้ำ ให้เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วกันเพราะถ้าคุณเหยียบย่ำหัวใจของน้ำเมยอีก...อย่าคิดว่าผมจะยอม บ้านคุณอาจมีอำนาจทำได้ทุกอย่างก็จริง แต่ผมมีเงิน...และเงินก็ซื้อได้ทุกอย่าง” เขาว่าทิ้งท้ายแล้วหันไปมองกุมาริกา เขาคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้คือถูกต้องที่สุดแล้ว ไม่ใช่เพื่อให้โอกาสผู้กองกรินทร์แต่เพื่อความสุขของกุมาริกา ในเมื่อลึกๆ แล้วกุมาริกาต้องการผู้กองกรินทร์งั้นเธอก็ควรได้ทดสอบหัวใจของตัวเองอีกครั้ง

“ไปกันเถอะพี่ภูผา” เขาหันมาชวนภูผาอีกเมื่อภูผาเดินเข้าไปหากุมาริกาเพื่อเอ่ยคำลา

“พี่ภูผา...” กุมาริกายื่นมือมาจับมือของภูผาแน่นเพราะยังอุ่นใจที่มีเขาอยู่ตรงนี้กับเธอ ภูผาเองก็กุมมือเธอตอบอย่างไม่สนใจผู้กองกรินทร์

“พี่จะอยู่ข้างน้ำเมยเสมอ จะเป็นพี่ภูผาที่แสนใจดีของน้ำเมยตลอดไป...ถ้าน้ำเมยถูกรังแกอีกรีบบอกพี่นะพี่จะรีบมาหาน้ำเมยให้เร็วที่สุด พี่จะคอยเป็นผู้พิทักษ์ให้น้ำเมยเอง”

“ถ้าพี่ภูผากับพี่น้ำปายทำงานเสร็จแล้วรีบมารับน้ำเมยนะคะ น้ำเมยไม่อยากอยู่ที่นี่”

“ครับ พี่จะรีบมาทันที” ภูผายิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตัวเองพร้อมๆ กับกริชชากรณ์ จากนั้นทั้งสองคนขับรถออกไปจากฐาน ทิ้งให้กุมาริกาได้แต่ยืนมองตามเพราะพอพี่ชายกับภูผาไปแล้วเธอก็รู้สึกอ้างว้างขึ้นมาทันที เธอรู้สึกขาดที่พึ่งและโดดเดี่ยวจนต้องหันกลับมากุมมือขวัญคณินเอาไว้เพราะตอนนี้เธอสนิทใจกับขวัญคณินมากที่สุด

“ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณน้ำเมยเองนะคะ” ขวัญคณินเข้าใจดีว่ากุมาริกาคงรู้สึกอ้างว้างมาก เธอมักจะเข้าใจและเห็นอกเห็นใจคนอื่นได้ดีเสมอรวมถึงกุมาริกาด้วย ขวัญคณินส่ายหน้าให้เมื่อเห็นผู้กองกรินทร์ทำท่าจะเข้ามาหากุมาริกาอีก ตอนนี้กุมาริกายังต่อต้านเขาอยู่เพราะงั้นเขาก็ไม่ควรเร่งรัดเธอ

ด้วยอาการของกุมาริกาดีขึ้นแล้วเธอจึงไม่ต้องอยู่รักษาตัวที่ห้องพยาบาลอีก และเพราะที่ฐานแห่งนี้มีแต่ผู้ชายกุมาริกาจึงต้องกลับมาอยู่ที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์ตามเดิมโดยมีขวัญคณินอยู่เป็นเพื่อน หลังจากที่อรินส่งเคสของเธอให้หมออาทิตย์เข้ามาดูแลอาการป่วยต่ออรินก็พาซอมพอกลับหน่วยตำรวจตระเวนชายแดนทันที นอกจากอรินที่คอยดูแลคุ้มครองซอมพอแล้วผู้หมวดศิขรินก็อาสาเข้ามาให้ความคุ้มครองซอมพอแทนผู้กองกรินทร์ด้วยเพื่อความสบายใจของทุกฝ่ายเพราะสภาพจิตใจของกุมาริกายังย่ำแย่อยู่ เพียงแค่ได้ยินผู้หมวดศิขรินหลุดปากเอ่ยถึงซอมพอขึ้นมาเธอก็ยิ่งเหงาหงอย แม้ซอมพอจะอยากมาเจอกุมาริกาแต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่อนุญาต เขามีโอกาสเหลือแค่ครั้งเดียวเขาจะไม่ยอมทำพลาดอีก กุมาริกาคือเมียของเขา เขาควรใส่ใจเธอที่สุดไม่ใช่ซอมพอ

“ก่อนกลับไปที่หน่วยพี่อรินฝากยามาให้คุณน้ำเมยค่ะ” ขวัญคณินบอกพลางส่งยาและแก้วน้ำมาให้กุมาริกาหลังจากที่เพิ่งเอาเสื้อผ้าข้าวของของกุมาริกาออกมาจัดใส่ตู้ตามเดิม กุมาริกาที่รู้ดีว่าเป็นยาอะไรก็รีบกินทันทีเพราะมันเป็นยาที่ต้องกินหลังจากเม็ดแรกสิบสองชั่วโมง

“ส่วนยานี้พี่อรินก็ฝากมาให้อีกเหมือนกันค่ะ...คุณน้ำเมยทราบวิธีกินมั้ยคะ” ถ้าไม่รู้เธอจะได้ช่วยอธิบาย ขวัญคณินยื่นแผงยาที่มียาเม็ดกลมๆ เล็กๆ ให้กุมาริกาอีก ซึ่งยาแต่ละเม็ดจะเรียงกันบนแผงและมีลูกศรชี้กำกับว่าต้องเริ่มกินที่เม็ดไหน ต่อด้วยเม็ดไหน

“ฉันไม่จำเป็นต้องกินหรอกค่ะ” แค่สองเม็ดที่กินเข้าไปก็เพียงพอแล้วเพราะเธอไม่คิดที่จะยอมให้ผู้กองกรินทร์อีก

“จะใช้หรือไม่ใช้ก็เก็บไว้ก่อนเถอะนะคะ คุณน้ำเมยเป็นคนดังเป็นคนมีชื่อเสียงเดี๋ยวจะถูกใครเขาว่าเอาได้” ขวัญคณินวางแผงยาคุมใส่มือของกุมาริกาด้วยความหวังดี ถึงแม้ว่าหากกุมาริกาท้องมันจะเป็นเรื่องที่ดีเพราะเธอก็จะได้มีหลานแต่ว่า...เธอก็ไม่อยากให้ชื่อเสียงของกุมาริกาต้องเสื่อมเสีย

กุมาริกายอมรับยาจากขวัญคณินมาแต่โดยดีแล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง จากนั้นก็นั่งกอดเข่านิ่งไม่พูดไม่จาต่อ สีหน้าและแววตามีแต่ความเศร้าหมองจนขวัญคณินใจไม่ดีตาม พี่ชายของเธอก็ช่างใจร้ายกับเมียตัวเองลง

“ไม่ดีขึ้นเลยหรอ” ผู้หมวดศิขรินถามขึ้นทันทีเมื่อขวัญคณินเดินออกมาหาที่ระเบียงบ้านพักด้วยสีหน้าหงอยๆ

“เอาแต่นั่งเหม่อค่ะ” ทั้งๆ ที่เธอเข้าไปชวนคุยด้วยแล้วแต่กุมาริกาก็เอาแต่เงียบ ขวัญคณินกะว่าถ้ากุมาริกายอมพูดคุยด้วยมากกว่านี้เธอจะได้อธิบายเรื่องราวทุกอย่างช่วยพี่ชายอีกแรง แต่นี่กลับดูท่าว่าจะไม่เป็นผล

“รักมากก็เจ็บมากแบบนี้แหละค่ะ จะว่าไปพี่ซีลเองก็ไม่ค่อยสนใจคุณน้ำเมยจริงๆ นั่นแหละ” ว่าแล้วก็เข้าไปนั่งลงข้างๆ พี่ชายแล้วจ้องหน้าผู้กองกรินทร์อย่างเอาเรื่อง “มารีนเข้าข้างพี่ซีลนะคะแต่มารีนก็สงสารคุณน้ำเมย พอเลิกงานกลับบ้านพักมาอยู่กับคุณน้ำเมยพี่ซีลก็โทรหาแต่ซอมพอ พูดกับซอมพอก็เพราะแสนเพราะแต่พูดกับเมียคำหวานแทบหาไม่ได้ ตอนเข้าป่าก็แทนที่จะรีบวิ่งไปหาเมียก่อน”

“ก็ซอมพอเขาวิ่งเข้ามากอดพี่ก่อนนี่”

“วิ่งเข้ามากอดก่อนก็แกะออกสิคะ พี่ซีลตัวออกจะใหญ่โตสู้แรงซอมพอไม่ได้รึไง รักมากแค่ไหนถ้าไม่ชัดเจนก็ป่วยการค่ะ ใครๆ ก็อยากได้รับความรักความใส่ใจจากคนรักของตัวเองทั้งนั้นแต่นี่พี่ซีลกลับไปใส่ใจคนอื่นมากกว่าเมีย มารีนไม่อยากจะบ่นเลยนะคะ”

“ก็บ่นจนจบแล้วนี่” ผู้หมวดศิขรินแอบว่าเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มหวานใส่เมื่อขวัญคณินหันมาหา น้องมารีนของเขาเป็นคนเรียบร้อย พูดน้อย อ่อนไหวง่ายและเข้าใจคนอื่นได้ดี แต่ที่เธออาจหาญมาบ่นใส่พี่ชายขนาดนี้เธอคงรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่ผู้กองกรินทร์ทำจริงๆ

“แต่พี่ชัดเจนนะ พี่รักมารีนที่สุด พี่สนใจแต่มารีนแล้วก็รักมารีนมากกว่านังมุกลดาด้วย ถึงนังมุกลดามันจะชอบมานอนที่ห้องพี่นอนบนเตียงกับพี่แต่พี่ก็ไม่เคยสนใจมันเลย อาหารเปียกอาหารเม็ดพี่ก็ไม่เคยแกะให้มันกินด้วยซ้ำ”

“มารีนไม่ไปหึงน้องแมวหรอกนะคะพี่รีคอน แล้วไปเรียกน้องไข่มุกว่านังมุกลดาแบบนั้นไม่น่ารักเลยนะ”

แมวบ้าอะไรมีทั้งชื่อจริงแล้วก็ชื่อเล่น ไอ้นาวิกไอ้เด็กบ้าหลอกคุณปู่ตั้งชื่อให้แมวแล้วยังยกนามสกุลของพ่อตัวเองให้แมวอีก ผู้หมวดศิขรินเบะปากให้แมวของน้องชาย มันเห็นผู้กองกวินทร์ไอดอลของมันเลี้ยงแมวมันก็เลยเลี้ยงตาม พอช่วงไหนมันติดงานเลี้ยงแมวไม่ได้มันก็เอามาโยนให้พ่อช่วยเลี้ยงจนพ่อเขาจะเป็นปู่ของแมวไปแล้ว

“ถ้ายังไงมารีนก็กลับฐานไปกับรีคอนวันนี้เลยแล้วกัน ไม่ต้องอยู่ที่นี่กับพี่หรอก” ผู้กองกรินทร์ที่เงียบมาตั้งแต่ตอนที่กริชชากรณ์ไปแล้วหันมาบอกน้องสาว ตอนที่ภูผากับกุมาริกาบอกลากันกุมมือกันเขาเห็นแล้วยังรู้สึกเจ็บเลย ไหนจะถ้อยคำที่กุมาริกาพูดกับภูผาอีก เขาเข้าใจเธอแล้วว่าเธอรู้สึกอย่างไร ตอนที่เขาใส่ใจแต่ซอมพอเธอก็คงจะรู้สึกเจ็บเหมือนกับเขาตอนนี้

“มารีนจะอยู่เป็นเพื่อนคุณน้ำเมยค่ะ คุณน้ำเมยเกลียดขี้หน้าพี่ซีลแล้วคงไม่สนิทใจที่จะอยู่ด้วยกัน”

“ก็ถ้าเรายังอยู่นี่พี่กับน้ำเมยก็คงจะไม่สนิทใจกันไปอีกนาน” เขาว่า นี่เธอไม่รู้หรืออย่างไรว่าตัวเองกำลังเป็นก้างขวางคอเขากับกุมาริกา

“พี่ซีลเขากำลังจะบอกว่ามารีนอยู่ไปก็เป็นก้างขวางคอเขาเปล่าๆ น่ะ มีมารีนอยู่ด้วยแล้วเขาทำอะไรไม่สะดวก” ผู้หมวดศิขรินเข้าใจพี่ชายดี

“แต่ว่า...มารีนรับปากคุณน้ำเมยกับพี่ชายของเขาแล้วนี่คะว่าจะมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อน” เธอไม่อยากผิดคำพูด

“หน้าที่ดูแลคุณน้ำเมยเป็นหน้าที่ของผัวคุณน้ำเมยไม่ใช่ของน้องผัว เคยได้ยินมั้ยคะ ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้” ขวัญคณินทำค้อนใส่ผู้หมวดศิขรินอีกที แต่พอมาคิดๆ ดูที่เขาพูดมันก็ถูก เธออยากให้พี่ชายกับกุมาริกาเคลียร์กันให้ได้เร็วๆ

*******************************************

กดอ่านตอนต่อไปเลยนะคะ 

เนื่องจากเนื้อหาตอนนี้ยาวทำให้ลงทีเดียวไม่ได้ ไรท์เลยหั่นทำเป็น 2 ตอน