54.ยอมจำนน 2

(อ่านต่อ)

54.ยอมจำนน 2 

กุมาริกาไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่ขวัญคณินบอกว่ามีงานที่ฐานของตัวเองต้องกลับไปทำ ขวัญคณินเป็นน้องสาวของผู้กองกรินทร์และรักพี่ชายมาก ขวัญคณินคงอยากช่วยให้พี่ชายของตัวเองได้มีเวลาอยู่กับเธอดังนั้นพอขวัญคณินมาลาและขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับเธอตลอดกุมาริกาจึงไม่ได้ว่าอะไร ผู้กองกรินทร์กับบรรดาพี่น้องรักกันมากพวกเขาก็คงอยากช่วยกันแต่ถึงขวัญคณินจะไม่อยู่เธอก็ไม่สนใจผู้กองกรินทร์หรอก เธอตัดใจแล้วและเธอก็จะอยู่ที่นี่จนกว่าพี่ชายจะมารับ

ลมแรงที่พัดโบกจากผืนป่าพาให้บ้านพักหลังน้อยสั่นไปตามแรงลม เสียงกิ่งไม้ที่ตกลงมากระทบหลังคาบ้านทำเอากุมาริกาสะดุ้งหลายที พอมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นแต่ความมืดมิดของยามค่ำคืน ตั้งแต่ที่ขวัญคณินกับผู้หมวดศิขรินกลับฐานไปกุมาริกาก็อยู่แต่ในห้องนอนตลอด อ่านบทละครซ้ำๆ ไปมาเพื่อไม่ให้คิดอะไรฟุ้งซ่านจนสามารถจำบทพูดได้ทุกฉากแล้ว

ผู้กองกรินทร์แอบมองเธอสลับกับถาดมื้อเย็นในมือ เมื่อตอนกลางวันเธอมีขวัญคณินกินข้าวเป็นเพื่อนแต่ตอนนี้...เธอจะยอมกินข้าวที่เขาเอามาให้หรือเปล่า ผู้กองกรินทร์กลัวการหมางเมินจากเธอแต่เพราะเย็นนี้เธอมีกินยาหลังอาหารเขาก็เลยทำใจดีสู้ยกถาดมื้อเย็นเข้าไปหาเธอในห้องนอน

“...ลมแรงแบบนี้อีกเดี๋ยวฝนคงตก น้ำเมยปิดหน้าต่างก่อนดีมั้ย” เขาบอก ขณะที่กุมาริกานั่งเท้าแขนอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งพอเขาบอกเธอก็หันมามองตามก่อนจะเอื้อมมือไปปิดหน้าต่างตามที่เขาบอกแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิม ดวงตาคู่สวยมีแต่ความหมองเศร้าเหมือนคนไม่มีความสุขและเธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา ซ้ำ...เธอยังไม่ยอมใช้โทรศัพท์มือถือเครื่องที่เขาซื้อให้อีกแต่เธอกลับไปใช้โทรศัพท์เครื่องเก่า แม้แต่โทรศัพท์เครื่องเก่าเธอก็ยังแกะเคสที่เขาทำให้ออกด้วย ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอไม่มีแหวนญาติของเขาเพราะเธอถอดออกมาวางไว้ที่โต๊ะทำงาน ผู้กองกรินทร์หยิบแหวนญาติขึ้นมามองด้วยความเสียใจเพราะที่เธอบอกว่าตัดใจจากเขาแล้วเธอคงทำแบบนั้นจริงๆ เธอคงไม่อยากรักเขาแล้ว

“พี่เอามื้อเย็นมาให้ น้ำเมยกินข้าวนะจะได้กินยา”

กุมาริกามองตามก็เห็นว่าในถาดมื้อเย็นมีข้าวที่หุงในกระบอกไม้ไผ่ส่งกลิ่นหอม กับข้าวก็มีไข่ตุ๋นกับต้มจืด เป็นอาหารอ่อนๆ แบบที่หมอสั่งและแตงโมแดงๆ ที่เขี่ยเมล็ดออกแล้ว...เห็นแตงโมแล้วกุมาริกาก็อดคิดถึงหลานไม่ได้ น้องชมพูชอบกินแตงโมมากแม้แต่น้องโมกก็ยังชอบกินตาม กลับบ้านเมื่อไหร่เธอจะเอาแตงโมไปฝากหลานให้เยอะๆ เลย

ตอนแรกผู้กองกรินทร์นึกว่าเธอจะไม่ยอมกินอะไรเลยแต่พอเขาวางถาดมื้อเย็นลงที่โต๊ะทำงานเธอก็ยอมลุกมากินอย่างว่าง่าย เขาดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ยอมกินข้าวจึงได้ลากเอาเก้าอี้อีกตัวมานั่งด้วยเพื่อจะได้ป้อนข้าวเธอ แต่แล้วเขาก็ใจแป้วอีกเมื่อกุมาริกาหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวเอง มือของเธอดูสั่นเทาเบาๆ เธอดูหวาดระแวงเขาอย่างที่เขาไม่เคยเห็นและยิ่งไปกว่านั้น...เธอไม่ถามเขาเลยว่าเขากินข้าวแล้วหรือยังทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอจะถามเขาตลอด วันไหนเขาออกเวรดึกเธอก็จะรอกินข้าวพร้อมเขา ห่วงใยเขาแต่ตอนนี้...ไม่ถาม ไม่แม้แต่จะมองหน้า สิ่งที่เขากลัวที่สุดมันได้เกิดขึ้นแล้ว เขากลายเป็นคนไร้ตัวตนในสายตาของเธอเมื่อเธอไม่แคร์เขาอีกต่อไป เมื่อเธอเลิกสนใจเขาเขาถึงได้รู้ว่าเขาต้องการความรักความใส่ใจจากเธอมากแค่ไหน เมื่อก่อนเขามีเธอคอยดูแลและห่วงใยทุกอย่าง เธอเคยพยายามหัดรีดเสื้อให้เขา แม้ว่าจะทำได้ไม่ดีแต่เธอก็ตั้งใจมาก ตอนกลางคืนผ้าห่มเลื่อนออกจากตัวเขาเธอก็ดึงมาห่มให้ใหม่ โต๊ะที่เขาใช้นั่งทำงานในห้องนอนเธอก็จัดให้จนเป็นระเบียบทุกวัน เธอให้ใจกับเขาและพยายามดูแลเขาแต่เขากลับไม่เคยมองเห็นในสิ่งที่เธอทำให้ เขามองว่าเป็นเรื่องปกติจึงเฉยๆ กับเรื่องเหล่านี้ ไม่ได้ใส่ใจเธอเลยและเขามักจะโทรไปหาซอมพอเกือบทุกวันเพื่อเช็คเรื่องความปลอดภัยของเธอ เขาพูดสายกับซอมพอโดยที่มีกุมาริกาอยู่ด้วย พอคุยกับซอมพอเสร็จเขาก็คุยเรื่องงานกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ อีก จะได้พูดคุยกับกุมาริกาก็เพียงแค่ไม่กี่นาทีก่อนเข้านอน เขาไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเธออดทนให้เขาทำร้ายจิตใจมาได้อย่างไรตั้งนานเพราะแค่ถูกเธอเมินแค่นี้เขาก็ทนไม่ได้แล้ว ผู้กองกรินทร์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ ถ้าไม่เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นเขาก็คงไม่รู้ว่าเขาทำไม่ดีกับเธอมากแค่ไหน

กุมาริกาเองก็พยายามฝืนกินข้าวเพื่อจะได้กินยา เธออยากกลับมาแข็งแรงเร็วๆ เพราะถ้าเธอแข็งแรงขึ้นเมื่อไหร่เธอก็จะได้ออกไปจากที่นี่เร็วเมื่อนั้น เธอรู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกแย่แต่เธอก็พยายามทำใจแข็ง สมมติว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้คิดอะไรกับซอมพอจริงๆ แต่ว่า...เธอเป็นเมียของเขาแต่เขากลับดูแลใส่ใจคนอื่นมากกว่าเธอ ด้วยหน้าที่การงานของเขาเขาอาจมีเวลาให้เธอน้อยเธอยอมรับได้แต่ในขณะเดียวกันเขากลับมีเวลาให้ซอมพอ เขาอาจพูดหวานไม่เก่งเธอก็เข้าใจแต่เขากลับพูดจากับคนอื่นดีทุกคนยกเว้นเธอคนเดียว บางทีเธอก็นึกอยากจะเป็นแบบซอมพอเหมือนกัน อยากให้มีผู้ร้ายหมายชีวิตเธอเขาจะได้มาคุ้มครองเธอบ้าง แค่ตอนอยู่ในป่ามันก็เพียงพอแล้วสำหรับเหตุผลที่เธอจะตัดใจ ทหารเห็นภาระหน้าที่สำคัญกว่าเรื่องส่วนตัวเธอเข้าใจแต่เธอรับไม่ได้ตอนที่เธอถูกทำร้ายจนบาดเจ็บแล้วเขาวิ่งเข้าไปกอดผู้หญิงคนอื่นแล้วทอดทิ้งเธอ ต่อว่าเธอ พอนึกถึงเรื่องนี้กุมาริกาก็กินต่อไม่ลง เธอวางช้อนลงแล้วหยิบยาที่หมออาทิตย์จัดไว้ให้ขึ้นมากิน

“อ้าว อิ่มแล้วหรอคะ น้ำเมยกินไปแค่ไม่กี่คำเองนะ”

“...ค่ะ” เธอตอบเขาเสียงแผ่วแล้วจะยกเอาถาดมื้อเย็นไปล้างแต่ผู้กองกรินทร์ก็เข้ามาแย่งถาดอาหารไป

“เดี๋ยวพี่เอาไปล้างให้เอง”

“ฉันล้างเองได้ค่ะ ลำพังต้องมาขออาศัยบ้านผู้กองอยู่ มีผู้กองยกอาหารมาให้ฉันก็รบกวนผู้กองมากแล้ว”

“...รบกวนอะไร พี่เป็นผัวน้ำเมยนะนี่มันเป็นหน้าที่ของพี่”

“มีเซ็กส์กันแค่นี้ฉันไม่เรียกว่าเป็นผัวเมียกันหรอกนะคะ”

“แล้วเรียกว่าอะไร”

“วันไนท์สแตนด์...แค่การตอบสนองความต้องการของร่างกาย ฉันให้ผู้กองเป็นผู้ชายคนแรกของฉันแต่ฉันไม่ได้จะให้ผู้กองมาเป็นสามีของฉันหรอกนะคะ” กุมาริกายิ้มให้เขาเหมือนว่าเธอไม่ทุกข์ร้อนหรือเสียใจใดๆ ซึ่งเธอก็ไม่ได้เสียใจจริงๆ เพราะเธอเต็มใจจะให้เขา “สามีของฉันคือคนที่รักฉันจากใจจริง ห่วงใยฉัน ใส่ใจฉัน ดูแลฉันให้สมกับที่ฉันรักเขาและที่สำคัญ...ให้เกียรติฉันว่าฉันคือเมียของเขาแล้วไม่เอาผู้หญิงคนอื่นมาหยามหัวใจของฉัน การมีเซ็กส์กันมันไม่ใช่สิ่งยืนยันว่าคนเราจะเป็นผัวเมียกันได้ ผู้กองอย่าพูดอีกเลยนะคะว่าผู้กองเป็นสามีของฉัน ถ้ายังสงสารฉันอยู่บ้างก็อย่าพูดแบบนี้อีกฉันขอร้อง ที่ฉันยอมอยู่ที่นี่ต่อก็เพราะพี่ชายของฉันมาฝากฉันเอาไว้ ถ้าเขามารับฉันเมื่อไหร่ฉันก็จะกลับบ้านกับเขาหรือถ้าทหารที่ฐานจะเปลี่ยนกำลังพลฉันจะขอติดรถออกไปกับพวกเขาเองค่ะ”

“...น้ำเมยไม่รักพี่แล้วหรอ”

“ฉันตัดใจจากผู้กองแล้วค่ะ อย่าหวังอะไรจากฉันอีกเลยนะคะเพราะฉันไม่มีอะไรจะให้ผู้กองอีกแล้ว” กุมาริกากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอยิ้มให้เขาทั้งน้ำตาไม่ได้มีความโกรธเกลียดใดๆ แต่ก็ไม่ได้มีความรักให้ด้วยเช่นกัน เธอแย่งเอาถาดอาหารคืนมาจากเขาแล้วเอาออกไปล้างที่มุมห้องครัว ซึ่งทันทีที่เธอเดินออกไปผู้กองกรินทร์ก็น้ำตาร่วงตามบ้าง บทเธอจะไม่รักเขาก็คือไม่มีแม้แต่เยื่อใยจะให้จริงๆ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้หรอก เมื่อก่อนเธอยังตามรักตามตื๊อเขาได้เลยแล้วทำไมเขาจะตามรักตามตื๊อเธอไม่ได้ ถ้าตัดใจจากเขาแล้วก็ตัดไปแต่เขาจะเริ่มจีบเธอใหม่ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เขาควรจะทำมาตั้งนานแล้ว เมื่อคิดได้ดังนี้แล้วผู้กองกรินทร์ก็ฮึดสู้ ที่ผ่านมาเขาทำพลาดเอาไว้เยอะเพราะฉะนั้นนับจากนี้ไปจนชั่วชีวิตเขาจะชดใช้ให้กับเธอ จะทำให้เธอกลับมารักเขาอีกและครั้งนี้ทุกๆ ความรักที่เธอมอบให้เขาจะดูแลให้ดีแล้วให้หัวใจของเขาตอบแทน

กว่ากุมาริกาจะล้างจานชามและอาบน้ำเสร็จสายฝนก็ตกลงมาราวกับฟ้ารั่ว คนที่เพิ่งฟื้นไข้เดินห่อตัวออกมาจากห้องน้ำด้วยความหนาวสะท้านเพราะน้ำที่อาบเป็นน้ำที่ต่อท่อมาจากน้ำตก มันหนาวมากจนกุมาริการู้สึกแน่นหน้าอกจนต้องรีบเดินกลับเข้าห้องนอนเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

ตุ๊บ!

พอเธอเดินเข้าห้องนอนมาก็ชนกับผู้กองกรินทร์ที่ยืนรออยู่แล้ว กุมาริกายังไม่ทันจะได้ถอยหนีเขาก็ช้อนตัวของเธอขึ้นมาอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วพาเธอไปวางเอาไว้บนเตียง เพราะยังนุ่งผ้าขนหนูกระโจมอกอยู่กุมาริกาเลยพยายามจะถอยหนีด้วยกลัวว่าเขาจะทำอะไร แต่ทว่า... เมื่อเธอถอยหนีไปจนชิดหัวเตียงผู้กองกรินทร์ก็เอาผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาเช็ดตัวให้เธออย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆ ซับหน้า ซับตามลำคอ ซับที่แขน กุมาริกานิ่งอึ้งอยู่กับที่เพราะไม่คุ้นชิน ดวงตาคู่สวยสั่นระริกไหวหวั่น

“อย่า...” เธอพยายามปัดมือของเขาเมื่อเขาจะดึงผ้าขนหนูที่เธอนุ่งกระโจมอกออก

“รีบเช็ดตัวให้แห้งนะครับ เดี๋ยวไข้ขึ้นอีก” น้ำเสียงและท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาทำให้กุมาริกาได้แต่อึ้ง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ ทั้งคำพูดคำจาและท่าทาง ด้วยความที่อึ้งแปลกใจอยู่ผู้กองกรินทร์จึงใช้จังหวะนี้ปลดผ้าขนหนูของเธอออกแล้วเช็ดตัวให้เธออย่างนุ่มนวล กายสาวแสนสวยยังคงมีรอยจูบและรอยฟันของเขาจารึกอยู่จางๆ ความขาวนวลเนียนผุดผ่องอมชมพู สองเต้าอวบๆ แสนสวยกับปลายยอดสีชมพูหวานน่าเชยชมน่าเอาหน้าไปซุกไซ้แล้วดูดดื่มสองเต้าให้หนำใจ ผู้กองกรินทร์ใช้ผ้าขนหนูซับเนื้อตัวของเธอทุกจุด ไม่สนใจเสียงร้องห้ามของกุมาริกาเมื่อเขาเลื่อนผ้าขนหนูลงไปจนถึงสะโพกของเธอและกำลังจะแตะซับมาที่กายสาวซึ่งมีแพรไหมนุ่มๆ ปกปิดเอาไว้ เธอช่างสวยหมดจรดเหลือเกิน สวยจนเขาอยากจะลิ้มลองอีกแต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้เพราะถ้าเขาหักหาญใจเธอเธอคงจะยิ่งรังเกียจเขา ดังนั้นผู้กองกรินทร์จึงไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นนอกเหนือจากเช็ดตัวให้เธอ

หัวใจดวงน้อยๆ ของกุมาริกาหวั่นไหวและน้ำตาคลอเมื่อเขาเช็ดตัวให้ แม้แต่เท้าของเธอเขาก็เช็ดให้ด้วยก่อนจะเอาโลชั่นบำรุงผิวที่เธอใช้เป็นประจำมาทาให้เธออีก กุมาริกานึกถึงตอนที่ผู้กองกวินทร์ดูแลเพลงพิณซึ่งเขาก็ทั้งเช็ดตัว ทาครีม ทาแป้งให้เพลงพิณอย่างอ่อนโยน เขาดูแลเพลงพิณดีราวกับเพลงพิณเป็นเจ้าหญิงและเธอก็หวังอยากให้ผู้กองกรินทร์ดูแลเธอแบบนั้นบ้างแต่เขาก็ไม่เคยทำจนกระทั่งตอนนี้

“...ทำแบบนี้ทำไม ผู้กองไม่เคยทำ...”

“แต่ต่อไปพี่จะทำไปตลอดชีวิต จะทำให้น้ำเมยแค่คนเดียวเท่านั้น” เขายื่นมือมาปาดน้ำตาออกให้เธอพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น จากนั้นก็ลูบไล้ทาโลชั่นให้เธอต่อ “...มีเมียอยู่กับเขาคนเดียวพี่ก็อยากจะดูแลให้ดีที่สุด จะชดเชยสิ่งที่พี่เคยทำพลาดเอาไว้”

“แต่ตอนนี้ฉันไม่ต้องการให้ผู้กองมาดูแลฉันแล้ว”

“ถึงพี่จะไม่ใช่สามีตามที่น้ำเมยนิยามเอาไว้ แต่ถ้าจะเอาตามที่พี่นิยามเอง...น้ำเมยคือเมียของพี่ คือคู่ครอง คู่ชีวิต คือคนที่จะอยู่เคียงข้างพี่ไปตลอดชีวิต คือแม่ของลูกพี่ คือคนที่พี่จะเลี้ยงดูแลและใส่ใจให้มากกว่าที่ผ่านมา คือคนที่พี่จะทะนุถนอมไม่ทำให้น้ำเมยต้องเจ็บช้ำน้ำใจอีก...พี่ขอโทษนะคะที่พี่ทำหน้าที่ของสามีได้ช้า ขอโทษนะคะที่ผ่านมาพี่มันไม่เอาไหน ขอโทษที่เคยทิ้งขว้างน้ำเมย ขอโทษที่ทำร้ายจิตใจของน้ำเมยเรื่อยมา น้ำเมยยังไม่ต้องอภัยให้พี่ตอนนี้ก็ได้แต่ช่วยรับการไถ่โทษของพี่เอาไว้ด้วยนะ พี่รักน้ำเมย...พี่เพิ่งรู้ว่าพี่รักน้ำเมยมากแค่ไหนและขาดน้ำเมยไม่ได้ก็ตอนที่น้ำเมยจะหนีไปจากพี่ พี่ขอเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนะคะมันอาจจะเป็นการทำหน้าที่ของสามีได้ช้าแต่มันจะเป็นสิ่งที่พี่จะทำไปตลอดชีวิต ถ้าน้ำเมยยังกลับมารักพี่เหมือนเดิมไม่ได้งั้นพี่ก็จะจีบน้ำเมยจนกว่าน้ำเมยจะรับรักพี่ ต่อไปน้ำเมยไม่ต้องทุ่มเทความรักให้กับพี่แล้วเพราะพี่จะเป็นคนทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับน้ำเมยเอง จะทุ่มเทให้จนกว่าน้ำเมยจะรักพี่” ผู้กองกรินทร์ยื่นมือมาปาดน้ำตาออกให้เธออีกเมื่อเธอยิ่งร้องไห้ออกมา

“น้ำตาของน้ำเมยมันมีค่าอย่าเสียน้ำตาให้ผู้ชายที่ไม่เอาไหนคนนี้เลยนะคะ พี่จะจีบน้ำเมยให้ติด จะตื๊อจนกว่าน้ำเมยจะใจอ่อนแล้วก็จะรักน้ำเมยจนหัวใจของน้ำเมยไม่มีรอยแผลหรือรอยช้ำ”

กุมาริกาทำอะไรไม่ถูกแล้วได้แต่นั่งนิ่งมองเขา แม้ว่าเขาจะบอกว่าไม่ให้ร้องไห้แต่คนที่เจ็บช้ำน้ำใจมานานก็ไม่อาจจะเก็บกลั้นน้ำตาได้ เธอไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสจากเขาเมื่อเขาทาโลชั่นลูบไล้ไปทั่วกายของเธอแม้แต่ที่เต้าอวบๆ ทั้งสองข้างก็ยังถูกเขาลูบไล้ด้วยโลชั่น พอทาโลชั่นให้เธอเสร็จเขาก็เอาชุดนอนมาใส่ให้เธอ ชุดนอนที่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวใหญ่สีขาว เขาใส่ให้เธอโดยไม่ต้องใส่เสื้อชั้นใน มีเพียงแค่กางเกงชั้นในตัวน้อยสีขาวเท่านั้นที่เขาเป็นคนใส่ให้ เขานั่งคุกเข่าลงกับพื้นข้างเตียงแล้วค่อยๆ ดึงกางเกงชั้นในขึ้นสวมให้เธอ พอสวมให้เสร็จแล้วก็ก้มลงมาจูบที่หน้าขาขาวๆ นุ่มๆ ของเธออย่างหลงใหลจนกุมาริกาต้องขืนตัวหนี แต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้หยุดแค่นี้เมื่อเขาเอาไดร์มาเป่าผม แปรงผมให้เธอด้วย

“ไม่ร้องนะคะ พี่ซีลจะไม่ใจร้ายกับน้ำเมยอีกแล้ว” มือของเขาปาดน้ำตาออกให้แล้วกุมแก้มของกุมาริกาเอาไว้ กุมแก้มนุ่มๆ อย่างทะนุถนอมด้วยรักเธอสุดหัวใจ เห็นเธอเอาแต่ร้องไห้ผู้กองกรินทร์ก็น้ำตาคลอตามแต่ก็ยังคงยิ้มให้เธออยู่ ในใจมีแต่คำว่าขอโทษและเขาจะต้องไถ่โทษครั้งนี้ให้ได้

“น้ำเมยนอนเถอะนะ เพิ่งฟื้นไข้มาต้องพักผ่อนให้เยอะๆ จะได้แข็งแรงเร็วๆ ถ้าน้ำเมยกลับมาแข็งแรงดีแล้วเดี๋ยวพี่จะพาน้ำเมยออกไปเที่ยวนอกฐาน”

เที่ยวนอกฐานหรอ...เธอเคยบอกเขาว่าอยากออกไปดูข้างนอกบ้าง อยากไปดูหมู่บ้านม้ง อยากไปดูแม่น้ำเมยที่ไม่ใช่จุดท่องเที่ยวแต่เขาก็ไม่เคยพาเธอไปซ้ำยังดุเธออีกก่อนจะเอาเรื่องความน่ากลัวของพื้นที่ชายแดนมาอ้าง แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงบอกว่าจะพาเธอไปเที่ยว

กุมาริการีบซุกตัวลงกับผ้าห่มทันทีเมื่อผู้กองกรินทร์ประคองเธอลงนอน ความหนาวเหน็บทำให้เธอขดตัวคู้ไม่ติงไหว พยายามจะหยุดร้องไห้แล้วนอนเพราะยาหลังอาหารทำให้เธอรู้สึกง่วง แต่ยังไม่ทันจะได้หลับเลยกุมาริกาก็ต้องดีดตัวลุกขึ้นเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์เข้ามานั่งคุกเข่าลงข้างเตียงแล้วพนมมือขึ้น

“รักเมียต้องอดทนต้องเป็นคนเคารพเมีย รักเมียต้องส่งเสียอย่าให้เมียต้องสงสัย รักเมียต้องรักเดียวอย่าได้เที่ยวไปรักใคร รักเมียต้องทำใจถึงอย่างไรเธอก็เมีย รักเมียอย่าขี้เหล้าถ้าเมียเหงาเราจะเสีย รักเมียอย่าอ่อนเพลียคนรักเมียต้องแข็งแรง รักเมียอย่าเที่ยวดึกจะเกิดคึกผิดสำแดง รักเมียอย่ารุนแรงค่อยๆ แซงอย่าขับไว...”

เดี๋ยวนะ นี่เขากำลังทำอะไรน่ะ กุมาริกาหยุดร้องไห้ในทันทีแล้วทำหน้าเหวอๆ ด้วยไม่เคยพบไม่เคยเห็น...นี่คือผู้กองกรินทร์ตัวจริงใช่มั้ย คือเขาจริงๆ ใช่มั้ยหรือว่าเขาจะให้น้องชายฝาแฝดปลอมตัวมา...แต่ว่าที่ฝ่ามือของเขามีรอยแผลเป็นที่เกิดจากการกรีดฝ่ามืออยู่ นี่คือเขาตัวจริงแต่เป็นเขาในเวอร์ชันที่เปลี่ยนไป

“ผะ...ผู้กองทำอะไรคะ”

“ท่องคาถาบูชาเมีย...พี่พนาสอนมา”

ฮะ กุมาริกายิ่งทำหน้าเหวอเข้าไปใหญ่ อย่างสารวัตรพนาเนี่ยนะจะสอนอะไรแบบนี้ให้เขา

“...รักเมียต้องยอมเมียเพราะว่าเมียไม่ยอมใคร รักเมียต้องเข้าใจไม่มีใครใหญ่กว่าเมีย รักเมียอย่าเถียงเมียคำพูดเมียใหญ่กว่าใคร ชาติหน้ามีฉันใดจงจำไว้ต้องรักเมีย” (คาถาบูชาเมีย-โชคดี แดนดำเนิน) ผู้กองกรินทร์แปลงเนื้อหาคาถาบูชาเมียเล็กน้อยในตอนท้ายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกุมาริกาที่ตอนนี้เธอได้แต่นั่งมองเขาแล้วทำหน้าเหวอๆ อย่างน่ารัก นี่เขาไม่ได้มีหางมีเขางอกออกมาใช่มั้ยทำไมเธอมองราวกับว่าเขาเป็นมนุษย์ประหลาดล่ะ

“ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะคะ รีบนอนเร็วเด็กดี” เขาเข้ามาประคองกุมาริกาลงไปนอนอีกครั้ง สองแขนกอดเธออย่างอบอุ่นแล้วเอื้อมตัวขึ้นมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ

“ฝันดีนะคะ โอม...จงรักกูหลงกู รักกูหลงกู รักกูหลงกู ตัวเป็นของกู ใจเป็นของกู เงินเดือนทั้งหมดกูจะยกให้ ไปไหนไม่ได้ต้องร้องไห้หาแต่กู เพี้ยง!!!” พอร่ายมนตร์รักเสร็จผู้กองกรินทร์ก็เป่ากระหม่อมกุมาริกาซ้ำอีกทีเป็นการทำของใส่ คราวนี้กุมาริกายิ่งงงเป็นไก่ตาแตกเมื่อเขาแอบเอาคาถาของเธอมาร่ายใส่ เขาทำของใส่เธอ!

********************************************

เมื่ออีพี่ยอมจำนนต่อน้ำเมย....

พี่น้ำปายได้ใจไปเต็มๆ เลยค่ะ

*************************************

อย่าลืมไปฟังเพลงประกอบตอนนี้ในเพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้  และทางไอจี @dryad.palmmy นะคะ