55.น้ำแข็งละลาย

เสียงตะหลิวกับกระทะกระทบกันแต่เช้าเมื่อผู้กองกรินทร์กำลังผัดข้าวอยู่ที่มุมครัวของบ้านพัก กุมาริกาชะเง้อมองตามแล้วก็เดินกลับเข้าห้องนอนตามเดิมหลังจากที่ออกไปถามเขาแล้วว่ามีอะไรจะให้เธอช่วยมั้ย เธอรู้สึกเกรงใจเขา มาอาศัยบ้านพักของเขาอยู่แล้วยังต้องให้เขามาทำกับข้าวให้อีก นับตั้งแต่เมื่อวานจนมาวันนี้กุมาริการู้สึกแปลกใจเมื่อผู้กองกรินทร์ดูเปลี่ยนไป ความจริงเขาดูเปลี่ยนไปนับตั้งแต่วันที่ตามเธอกลับมาที่นี่แล้ว เขาไม่พูดถึงซอมพออีกเลยแล้วก็ไม่โทรหาซอมพอเหมือนทุกทีด้วย นอกจากเธอคนที่เขาพูดคุยด้วยก็มีแต่เหล่าเจ้าหน้าที่ที่ต้องคุยงานกัน เธอไม่แน่ใจว่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร เพื่อเอาใจเธอ เพื่อทำให้เธอสบายใจหรือ...เพื่อทำให้เธอตายใจกันแน่ แต่ไม่ว่าจะเพื่ออะไรก็ตามสิ่งที่เขาทำตอนนี้มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรอีกแล้ว เธอคนเดิมตายไปจากเขาแล้วและต่อให้เขาทำดีกับเธอให้ตายมันก็เหมือนกับการทำดีให้คนตายดูซึ่งคนตายไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก

“อ้าว พี่เพลงพิณ” กุมาริการีบรับสายเมื่อเพลงพิณวิดีโอคอลมาหา เธอกับเพลงพิณพูดคุยกันบ่อยมาก ยิ่งช่วงที่เธอไม่สบายเพลงพิณจะโทรมาถามข่าววันละหลายรอบ ถ้าไม่ติดว่าเดินทางไปมาหาสู่กันยากเพลงพิณคงมาเยี่ยมเธอแล้ว นับวันเธอยิ่งรักเพลงพิณมาก เพลงพิณช่างดีกับเธอ ห่วงใยเธอทุกอย่าง เป็นพี่สาวที่แสนใจดีที่เธอจะหาจากไหนไม่ได้อีกแล้ว

(“เมื่อคืนที่นครพนมฝนตกแรงมาก อากาศก็กำลังเย็นพี่เลยนึกถึงคุณน้ำเมยค่ะ กลัวว่าที่แม่สอดจะฝนตกเหมือนกันแล้วคุณน้ำเมยจะไม่สบายไปอีก”)

“ที่นี่เมื่อคืนนี้ฝนก็ตกเป็นฟ้ารั่วเหมือนกันค่ะ แต่น้ำเมยก็สบายดีวันนี้รู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ” กุมาริกาเห็นเพลงพิณยิ้มหวานและถอนหายใจอย่างโล่งอกที่รู้ว่าเธอสบายดี จากที่ดูผ่านหน้าจอโทรศัพท์ตอนนี้เพลงพิณกำลังอยู่ในห้องนอน ด้านหลังเธอเป็นผู้กองกวินทร์ที่กำลังนั่งใส่เสื้อกับมัดผมให้แมวอ้วนตัวสีขาวขนฟูๆ อยู่ ดูเหมือนพ่อกำลังแต่งตัวให้ลูกอย่างไรอย่างนั้น

ระหว่างที่กุมาริกากำลังพูดคุยกับเพลงพิณ ผู้กองกรินทร์ที่ทำมื้อเช้าเสร็จแล้วก็ยกเอาอาหารกับยาเข้ามาให้ในห้องนอน เขาเพิ่งจะได้เห็นเธอยิ้มแบบไม่ใช่รอยยิ้มที่ขมขื่นก็ตอนที่ได้พูดคุยกับเพลงพิณนี่แหละ ถ้าได้พูดคุยกับเพลงพิณแล้วเธอจะสดใสขึ้นแบบนี้เห็นทีเขาคงต้องวานให้น้องสาวช่วยโทรมาหากุมาริกาบ่อยๆ แล้วล่ะ

(“สวัสดีค่ะพี่ซีล”) เพลงพิณเห็นผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาหากุมาริกาในห้องนอนก็เอ่ยทักขึ้น ด้วยผู้กองสองแฝดไม่เคยมีความลับต่อกันเพราะฉะนั้นทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นที่แม่สอดผู้กองกวินทร์จะรับรู้ทุกอย่าง และเมื่อเขารู้อะไรเขาก็จะมาเล่าให้เธอฟังต่อเสมอ ดังนั้นเพลงก็เลยรู้ว่าทั้งสองคนมีปัญหากันอยู่และ...เป็นสามีภรรยากันจริงๆ แล้ว

“สวัสดีค่ะน้องเพลง” ผู้กองกรินทร์ทักตอบพลางจัดมื้อเช้าให้กุมาริกาบนโต๊ะทำงานของเขา แค่นั้นยังไม่พอยังเดินเข้ามาเอามืออังหน้าผาก จับแก้มกุมาริกาเพื่อเช็คดูว่าเธอตัวร้อนมั้ย สีหน้าและท่าทางความห่วงใยแบบนี้เพลงพิณแทบจะไม่เคยเห็น ฟังจากที่สามีเล่าให้ฟังเหมือนว่าน้ำแข็งขั้วโลกกำลังละลายและกลายเป็นน้ำอุ่น จากที่ไม่เคยสนใจเมียกลับต้องมาพนมมือไหว้ท่องคาถาบูชาเมียก่อนนอน เพลงพิณรีบเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นหัวเราะเมื่อได้เห็นผู้กองกรินทร์ในเวอร์ชั่นที่เปลี่ยนไป...เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เธอกะแล้วว่าอย่างไรเสียเขาก็คงหนีความน่ารักของกุมาริกาไปไม่ได้ กุมาริกาทั้งสวย ทั้งน่ารักขนาดนั้นใครไม่ตกหลุมรักก็ตายด้านแล้วล่ะ

(เสนอหน้ามาแล้วหรอ”) พอเพลงพิณแอบหันหน้าหนีไปกลั้นขำ คนที่กำลังแต่งตัวให้แมวอยู่ก็เข้ามาแย่งโทรศัพท์จากเพลงพิณไปเมื่อเห็นพี่ชายตัวดีโผล่หัวมา เขายังมีเรื่องอยากจะด่าพี่ชายอยู่เพราะคราวก่อนที่คุยกันผู้กองกรินทร์เอาแต่เรื่องงานมาคุยจนเขาไม่มีโอกาสได้ด่า (“คุณน้ำเมย ผมขอคุยกับพี่ผมหน่อย”)

เมื่ออีกฝ่ายขอมาแบบนี้กุมาริกาก็เลยปัดมือของผู้กองกรินทร์ออกจากหน้าตัวเองแล้วส่งโทรศัพท์ให้เขาได้คุยกับน้องชาย ตอนแรกเธอก็นึกว่าเขาจะคุยเรื่องงานกันแต่ที่ไหนได้

(“ไอ้พี่ซีลมึงทำบ้าห่าอะไรของมึง ใครบอกให้มึงถอดสร้อยเหล็กไหลแล้วไปบู๊กับคนร้ายวะ ก็ไหนรับปากมาแล้วไงว่าจะไม่ถอดสร้อยออกจากคอตลอดชีวิต!!!”) น้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดดังจากนครพนมมาจนถึงแม่สอด เป็นครั้งแรกที่กุมาริกาเห็นพี่น้องคู่นี้ทำเกรี้ยวกราดใส่กัน

“กูจำเป็น”

(“ไม่สนเว้ย!!! ถ้าพี่ตายห่าขึ้นมาจะทำยังไง ถ้าพี่ตายผมก็จะตายกับพี่ แล้วถ้าผมตายเมียผมก็เป็นม่ายตั้งแต่ยังสาวสิ ห่าเอ๊ย!!! จะทำอะไรก็นึกถึงคนอื่นเขาบ้างมึงไม่ใช่แรมโบ้ ไม่ใช่จ่าบ๊อบลี สแวกเกอร์แต่มึงเป็นพี่กู นี่ถ้ากูไม่เกรงใจมึงกูด่าพ่อด่าแม่มึงด้วยแล้วนะเนี่ย”)

“พ่อกับแม่กูก็เป็นคนๆ เดียวกับพ่อแม่มึงรึเปล่าเรนเจอร์”

(“เออใช่ กูลืม”) คนขี้ลืมว่า สองสาวที่นั่งฟังอยู่ข้างสามีตัวเองพากันแอบกลั้นหัวเราะอีกรอบแม้แต่กุมาริกาก็ด้วย เธอยิ้มบางๆ ออกมาให้กับบทสนทนาของพี่น้องคู่นี้ เหมือนผู้กองกวินทร์จะโกรธที่พี่ชายถอดสร้อยออกจากคอ...เธอได้ยินว่าเป็นสร้อยเหล็กไหล สร้อยที่เขาถอดออกแล้วเอามาใส่ให้เธอน่ะหรอ

(“ไหน มึงเปิดคอให้กูดูเดี๋ยวนี้มึงยังใส่สร้อยอยู่มั้ยไอ้พี่ซีล”) ผู้กองกวินทร์ยังเกรี้ยวกราดอยู่ ผู้กองกรินทร์ก็เลยดึงสร้อยเหล็กไหลที่คอออกมาให้น้องชายดูเพื่อความสบายใจ กุมาริกาแอบมองตามจึงได้รู้ว่าสร้อยที่เขาใส่ให้เธอตอนเข้าป่ามันคือสร้อยเหล็กไหล หรือที่เธอรอดตายตอนถูกยิงจะเป็นเพราะสร้อยเส้นนี้ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ เธอรอดตายเพราะสร้อยเหล็กไหลไม่ใช่เพราะว่านมหาปราบของซอมพอ อย่างตอนที่ผู้กองกรินทร์ถูกยิงที่บึงกาฬตอนนั้นเขาก็ถอดสร้อยออกแล้วแอบใส่เอาไว้ในกระเป๋าของเธอ พอไม่มีสร้อยเขาก็เลยได้รับบาดเจ็บสาหัสจนผู้กองกวินทร์มาขอสร้อยคืนจากเธอ

“คุณลุงแฝดน้องคะ” ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะโวยวายใส่พี่ชายอีกกุมาริกาก็เรียกเขาขึ้นเมื่อเธอมีเรื่องอยากจะรู้ “สร้อยเส้นนี้มันคือสร้อยเหล็กไหล...ป้องกันอันตรายได้หรอคะ”

(“ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่มีสร้อยพวกนี้ผมกับพี่ซีลตายห่ากลับไปเป็นรุกขเทวดาเฝ้าป่ากันเหมือนเดิมแล้ว เพราะงี้ไงผมถึงโกรธที่มันถอดสร้อยออก ถ้ามันถอดสร้อยออกแล้วมันถูกยิงมันจะตายห่าตายโหงทันทีเลยนะคุณรู้มั้ย ที่ผมเคยขอสร้อยเส้นนี้คืนมาจากคุณก็เพราะผมต้องเอามาให้พี่ผมใส่กันมันตายก่อนแก่!”)

“เรนเจอร์อย่ามาเกรี้ยวกราดใส่น้ำเมย เขาเป็นพี่สะใภ้มึงนะรักษามารยาทหน่อย”

(“ว่าไงนะ!!! เดี๋ยวนี้เห็นเมียดีกว่าน้องที่เคยนอนกอดกันในมดลูกของแม่หรอ น้องเพลง น้องเพลงดูไอ้พี่ซีลสิคะ ไอ้พี่ซีลมันเห็นเมียดีกว่าพี่ มันเห็นเมียสำคัญกว่าพี่น้องเพลงดุมันด่ามันให้พี่หน่อยสิ!”) เรื่องความขี้โวยวาย ขี้ฟ้องของผู้กองกวินทร์ยังคงเส้นคงวา มีเพียงแค่เพลงพิณเท่านั้นที่มองว่าน่ารักและชอบโอ๋สามีในขณะที่ผู้กองกรินทร์ต้องส่ายหน้าให้ แล้วพอฟ้องเพลงพิณเสร็จผู้กองกวินทร์ก็หันมาพูดกับกุมาริกาต่อ

(“ผมฝากคุณพี่สะใภ้ที่เคารพช่วยเป็นหูเป็นตาให้หน่อย ต่อไปถ้าไอ้พี่ซีลมันถอดสร้อยเหล็กไหลออกจากคอเมื่อไหร่ให้รีบโทรมาบอกผม ถ้ามันถอดสร้อยออกอีกคราวหน้าเห็นทีผมคงต้องยัดเอาเหล็กไหลฝังไว้ใต้ผิวหนังมันแทนแล้วล่ะ ให้ใส่คอดีๆ ไม่ชอบสงสัยชอบแบบฝังไว้ในตัว”) แม้จะดูเกรี้ยวกราด ดูโกรธเคืองแต่ทุกคนก็ดูออกว่าทั้งหมดที่ผู้กองกวินทร์โวยวายมานั้นเป็นเพราะว่าเขารักและเป็นห่วงพี่ชายมาก

“คุณลุงแฝดน้องอย่าดุพี่ชายเลยค่ะ ที่เขาถอดสร้อยออกก็เพื่อเอามาใส่ให้ฉัน”

(“เรื่องนี้ผมรู้ ที่คุณรอดตายมาก็เพราะพี่ผมมันห่วงแต่คุณแต่ไม่ห่วงตัวเองไง คราวก่อนถูกยิงจนเกือบตายเพราะเอาสร้อยให้คุณแล้วยังจะมาครั้งนี้อีก ทั้งๆ ที่มันเคยรับปากผมแล้วว่าจะไม่ถอดสร้อยออกจากคออีกแต่มันก็ยังถอดให้คุณ มันผิดคำพูดกับผมก็เพราะมันห่วงคุณ ผมอยากจะโกรธคุณ อิจฉาคุณที่เดี๋ยวนี้พี่ผมมันรักมันหลงคุณมากกว่าผมแต่ผมก็โกรธคุณไม่ลงเพราะคุณเองก็ช่วยชีวิตพี่ผมเอาไว้เหมือนกันและมันจะดีมากกว่านี้ถ้าไม่มีเหตุทำให้พี่ผมต้องถอดสร้อยเส้นนี้ออกจากคออีก คุณเองก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยเพราะถ้ามีอันตรายเกิดขึ้นกับคุณอีกไอ้พี่ซีลมันก็คงทำแบบเดิม...คือถอดสร้อยให้คุณใส่ ให้คุณรอดส่วนมันก็คงยอมตายเพื่อให้ได้ปกป้องคุณ ถามจริงเถอะคุณทำของใส่พี่ผมรึเปล่าทำไมมันหลงคุณจนบ้าได้ขนาดนี้”)

“เรนเจอร์ ก็บอกแล้วไงว่าอย่ามาลามปามพี่สะใภ้”

(“หวงจังเลยนะเมียน่ะ แตะต้องแค่นี้ก็ไม่ได้”) ผู้กองกวินทร์ยังคงทำเกรี้ยวกราดอีกก่อนจะลอบยิ้มที่มุมปากเมื่อเขามีบางอย่างจะพูดกับกุมาริกาต่อ และเรื่องนี้มันอาจทำให้กุมาริกาใจอ่อนกับพี่ชายของเขาได้เร็วขึ้น

(“อีกเรื่องนะคุณพี่สะใภ้ที่เคารพ ถ้าคุณยังสงสัยอยู่ว่าพี่ซีลมันรักใครที่สุดเรื่องสร้อยเหล็กไหลนี่น่าจะให้คำตอบทุกอย่างได้ ยัยเด็กซอมพอนั่นกำลังตกอยู่ในอันตรายจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ถ้าพี่ซีลรักพี่ซีลห่วงยัยเด็กนั่นมากกว่าคุณจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่เอาสร้อยเหล็กไหลให้ยัยเด็กซอมพอใส่ล่ะ คนที่ถูกคนร้ายหมายหัวคือยัยเด็กนั่นไม่ใช่คุณ ถ้าคนร้ายมันยิงทั้งคุณแล้วก็ยัยเด็กซอมพอพร้อมๆ กันคุณคิดว่าใครจะตายใครจะรอด...คนรอดคือคนที่ได้ใส่สร้อยเหล็กไหล”) ผู้กองกวินทร์แสยะยิ้มอีกเมื่อได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้กุมาริกาได้คิดตามก่อนจะวางสายไป

กุมาริกาเงียบลงไม่ได้พูดอะไรอีกเมื่อเธอกำลังคิดตามที่ผู้กองกวินทร์พูด ที่เขาพูดมามันก็น่าคิด ทั้งๆ ผู้กองกรินทร์รู้ดีว่าซอมพอกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาจะถอดสร้อยเหล็กไหลให้ซอมพอใส่ป้องกันตัวตั้งแต่แรกก็ได้หรือตอนอยู่ในป่าเขาจะถอดให้ซอมพอใส่ก็ได้เหมือนกันเพราะตอนนั้นอันตรายมาแบบจวนตัวแล้ว เขาวิ่งเข้าไปกอดซอมพอก่อนเธอแท้ๆ ทำไมเขาถึงไม่ถอดสร้อยให้ซอมพอใส่แต่เขากลับใส่สร้อยเส้นนี้ให้เธอแทน ถ้าตอนนั้นเธอกับซอมพอถูกยิงคนที่จะตายก็คือซอมพอไม่ใช่เธอ...

“น้ำเมยอย่าไปสนใจคำพูดของเรนเจอร์มันเลยนะ มันก็ปากหมาแบบนี้แหละ” เมื่อเห็นกุมาริกาทำหน้าหงอยเหมือนเดิมและไม่พูดไม่จาผู้กองกรินทร์ก็กลัวว่าเธอจะเสียใจที่ถูกผู้กองกวินทร์ต่อว่า อยู่กับเขาทีไรเธอทำท่าจะร้องไห้ทุกที

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด

เสียงโทรศัพท์กุมาริกาดังขึ้นอีกครั้ง ตอนแรกผู้กองกรินทร์ก็นึกว่าเพลงพิณจะโทรกลับมาเพราะเมื่อกี้นี้เหมือนสาวๆ จะยังคุยกันไม่เสร็จแล้วน้องชายเขาก็วางสายไปก่อน แต่เท่าที่ดูจากเบอร์โทร...นี่ไม่ใช่เบอร์ของเพลงพิณหรือของน้องชายเขา ใครกัน หรือว่าจะเป็นภูผา ผู้กองหนุ่มแอบหรี่ตามอง ถ้าเป็นภูผาโทรมาแล้วเขาไม่ให้กุมาริการับสายเธออาจจะยิ่งโกรธเขาไปมากกว่านี้ งั้นเขาจะยอมให้เธอรับสายของภูผาก็ได้ พอคิดได้ดังนั้นเขาก็กดรับสายให้กุมาริกาแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนด้วยจะได้รู้ว่าภูผาโทรมาคุยอะไรกับเธอ

(“แกหายหน้าหายตาไปนานเลยนะช่วงนี้ ท่าทางแกจะไม่ได้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนกับข่าวที่ฉันปล่อยเลย เอ๊ะ! หรือว่าข่าวมันจะเบาไป”)

กุมาริกาหุบยิ้มลงทันทีเพราะตอนแรกนึกว่าคนที่โทรมาจะเป็นเพลงพิณแต่ความจริงแล้วคนที่โทรมากลับเป็น...ทิชากร

(“แค่พ่อกับแม่เขายกขบวนไปสู่ขอแกแล้วคิดว่าแกจะได้แต่งเข้าบ้านสุวรรณเวชจริงๆ หรอ ที่พ่อเขาให้ข่าวไปตอนนั้นก็เพื่อรักษาหน้าแกไว้เท่านั้นแหละ แกมันหน้าโง่นังน้ำเมยน้ำเน่า ขนาดฉันปล่อยรูปซีลออกไปขนาดนั้นแต่ในไอจีของแกกลับไม่เคยลงหน้าของเขาให้ใครๆ ได้เห็น เขาคงไม่อยากให้มีรูปคู่ของแกกับเขาออกสู่สายตาสื่อหรอกแล้วไปทำงานอยู่ชายแดนแบบนั้นเขาอาจจะไปถูกใจชาวเขา ชาวกะเหรี่ยง ชาวม้งแล้วเอาสาวๆ เหล่านั้นมาทำเมียก็ได้ แกมันก็อาจจะได้เป็นแค่บ้านใหญ่นอนรอผัวที่เดือนหนึ่งจะได้เจอกันแค่สองสามวัน ส่วนเวลาที่เหลือเขาก็จะอยู่กับเมียของเขาที่ชายแดน”)

“ผีเจาะปากให้พูดหรอทิชา ชาตินี้ไม่มีผู้ชายที่ไหนเขาเอาคุณแล้วใช่มั้ยก็เลยมาระรานเมียชาวบ้านเขาแบบนี้ ก็ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมทุกวันนี้ยังไม่มีใครเอาก็เพราะว่าคุณทำตัวแบบนี้ไง ถามจริงเถอะตอนเกิดมาไม่มีใครเขาสั่งสอนมาหรอว่าไม่ให้เป็นคนปากหมา”

(“ซะ...ซีล”)

“คุณเป็นผู้หญิงที่ไร้ค่ามากเลยนะรู้ตัวบ้างมั้ย อยากได้ผู้ชาย อยากเป็นเมียเขาจนตัวสั่น อ่อยก็แล้วยั่วก็แล้วผู้ชายเขาก็ยังไม่เอาเลย พอเขาไม่เอาก็ออกอาการคันออกอาการเกรี้ยวกราดเหมือนช้างตกมันที่พอไม่มีตัวผู้ไปเอาก็ฟาดงวงฟาดงาใส่คนอื่นเขาไปทั่ว เรนเจอร์มันมีความสุขกับเมียของมันดีผมเองก็มีความสุขกับเมียของผม มีแค่คุณคนเดียวนั่นแหละที่ยังหาความสุขไม่ได้จนต้องมาระรานพวกเรา อย่างคุณน่ะเป็นนางร้ายแค่ในละครก็พอไม่ต้องอินกับบทจนต้องมาเป็นนางร้ายนอกจอหรอก พอพระเอกเขาไม่เอาก็จ้องแต่จะทำลายเขา จุดจบนางร้ายในละครของคุณผมไม่เห็นคุณได้ตายดีเลยซักเรื่องชีวิตจริงก็คงไม่ต่างกันหรอกเลิกมายุ่งกับน้ำเมยได้แล้ว พระเอกกับนางเอกเขาจะรักกันอีตัวอิจฉาตัวร้ายอย่างคุณก็ไสหัวไปตายซะอย่ามาคันแถวนี้เพราะแถวนี้ไม่มีใครเขาอยากเกาให้คุณ” ผู้กองกรินทร์ดึงเอากุมาริกามากอดเมื่อคำพูดของทิชากรเมื่อก่อนหน้านี้มันทำให้เธอยิ่งหงอยเข้าไปใหญ่ น้องชายของเขาอุตส่าห์พูดให้เธอเชื่อมั่นในความรักของเขาแล้วแต่ทิชากรก็ยังมาทำเสียเรื่องโดยเฉพาะเรื่องที่บอกว่าเขาซุกเมียเป็นชาวเขา ชาวกะเหรี่ยง ชาวม้งเอาไว้ สุขภาพหัวใจของกุมาริกายังไม่แข็งแรงดี ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงฟาดทิชากรกลับไปแล้วแต่มาคราวนี้เธอกลับเอาแต่นั่งเงียบน้ำตาคลอ ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงเขาล่ะอยากจะตบทิชากรให้ปากเบี้ยวนัก

(“คุณด่าฉันอีกแล้วนะคะซีล”)

“อย่าว่าแต่ด่าเลย ให้ฆ่าและกระทืบให้ตายคาตีนผมก็กล้า ผู้หญิงชั่วๆ แบบคุณไม่มีใครอยากอนุรักษ์เอาไว้บนโลกใบนี้หรอก!!!”

(“ฉันจะแฉว่าคุณเคยเป็นอะไรกับฉัน ฉันจะบอกนักข่าวว่านังน้ำเน่านั่นมันแย่งคุณไปจากฉัน”)

“ตอนที่คุณบอกเลิกผม คุณบอกเลิกตอนที่อยู่ในบ้านของผมพอดีและที่บ้านของผมก็มีกล้องวงจรปิด เรนเจอร์มันเก็บคลิปตอนนั้นเอาไว้เพราะคิดว่าซักวันคุณอาจจะเอาเรื่องนี้มาโจมตีผม ถ้าคุณจะแฉข่าวปลอมเรื่องนี้ผมก็จะเอาคลิปของจริงไปให้นักข่าว งานนี้แหละคนทั้งประเทศจะได้รู้ว่าคุณคิดจะจับน้องชายผม แต่พอมันไม่เล่นด้วยคุณมาก็จับผมแทนแล้วก็มาทิ้งผมเพื่อจะกลับไปหาเรนเจอร์มันอีกครั้ง คุณคิดว่าคุณจะแฉผมได้ฝ่ายเดียวหรอ ถ้าอยากเป็นอีนังวันทองสองใจรักพี่เสียดายน้อง พอสองพี่น้องเขาไม่เอาก็ไประรานเขาก็ตามใจคุณ อีกอย่างนะทิชา...ทุกเรื่องที่เราคุยกันตอนนี้ผมบันทึกเสียงเอาไว้หมดแล้ว คุณอยากให้แฟนคลับของน้ำเมยรู้มั้ยล่ะว่าคุณโทรมาข่มขู่อะไรเขาบ้าง แฟนคลับของน้ำเมย คนที่รักน้ำเมยมีเป็นกองทัพเลยนะคุณจะสู้ไหวหรอ คิดดูให้ดีๆ ว่าจะแก่ตายหรือจะตายด้วยตีนของชาวบ้าน” แล้วผู้กองกรินทร์ก็วางสายทิชากรไปก่อนจะบล็อกช่องทางการติดต่อเพื่อไม่ให้ทิชากรมาระรานกุมาริกาได้อีก ทิชากรก็เหมือนเห็บหมาที่คอยไต่ไปไต่มาให้เขารำคาญ แต่ถ้าเขาเจอตัวเห็บแล้วจับได้เมื่อไหร่เขาจะตบเห็บหมาตัวนี้แล้วโยนลงกองไฟไปเลย

“อย่าไปสนใจเสียงหมาเห่าเลยนะคะ” เขาก้มลงมาบอกกุมาริกาเมื่อเธอผละออกจากอ้อมกอดของเขาแล้วถอยหนีไปนั่งห่างๆ ดูเธอไม่ยินดีหรือยินร้ายที่เขาจัดการกับทิชากรให้เลยทั้งๆ เมื่อก่อนเธอออกจะชอบเวลาที่เขาด่าทิชากรให้ เขาไม่สำคัญกับเธออีกแล้วจริงๆ

“น้ำเมยกินข้าวกินยาเถอะนะเดี๋ยวพี่จะออกไปทำงาน ตอนเที่ยงพี่จะมากินข้าวด้วย หรือน้ำเมยอยากไปเล่นที่ฐานมั้ยคะ...งั้นน้ำเมยจะอยู่บ้านหรือไปเล่นที่น้ำตกก็ได้นะ” พอถามว่าเธอจะออกไปเล่นที่ฐานมั้ยแล้วกุมาริกาส่ายหน้าตอบผู้กองกรินทร์ก็เลยเสนอต่อว่าหรือเธอจะอยากไปเล่นที่น้ำตกแต่ก็เหมือนเขาจะถามไม่คิดเพราะทันทีที่เขาถามกุมาริกาก็หน้าซีดเผือดขึ้นมา ครั้งล่าสุดที่เธอไปน้ำตกมันก็คือตอนที่เธอกับเขา...

กุมาริกาถอยห่างจากเขาอีกแล้วมองไปทางอื่นด้วยไม่อยากคิดถึงเรื่องในคืนนั้น ทั้งๆ ที่เธอยอมให้เพื่อเป็นการบอกลาแต่เธอก็ยังอยู่ที่นี่กับเขา

“อ่ะ” เธอสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็ขยับเข้ามาหาแล้วถอดสร้อยคอเหล็กไหลออกมาใส่ให้เธอ จากที่คิดว่าเป็นแค่เครื่องรางธรรมดาๆ แต่พอได้ยินที่ผู้กองกวินทร์โวยวายกุมาริกาก็เข้าใจแล้วว่าสร้อยเส้นนี้สำคัญกับเขามากแค่ไหน

“ไม่เอาค่ะฉันไม่ใส่” เธออยู่แต่ในบ้านไม่ต้องไปเจอกับภัยอันตรายอะไรอีกแล้ว เดี๋ยวอีกหน่อยก็ได้กลับบ้าน ลุงพจน์ของเธอมีบอดี้การ์ดมากมายเดี๋ยวเขาจะส่งคนมาคอยคุ้มกันเธอเองเธอไม่จำเป็นต้องใช้หรอก

“ฉันอยู่แต่ในบ้านไม่ต้องเจอกับอันตรายที่ไหน ผู้กองเอาไปใส่ตามเดิมเถอะนะคะคุณลุงแฝดน้องจะได้สบายใจ” แม้ว่ากุมาริกาจะปฏิเสธแต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่สนใจแล้วจัดการล็อกสร้อยให้เธอจนเรียบร้อย

“ถ้าน้องเพลงมีอันตราย เรนเจอร์มันก็คงจะถอดสร้อยออกให้น้องเพลงใส่เหมือนกัน ถึงเราสองคนพี่น้องจะรักกันมากแต่เราก็จะดูแลปกป้องผู้หญิงของเราให้ดีที่สุด ที่ผ่านมาพี่เคยทำพลาดไปเยอะพี่ไม่อยากทำพลาดอีก นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พี่จะได้ดูแลน้ำเมยเพราะถ้าพี่พลาดอีกพี่คงเสียน้ำเมยไปตลอดกาลซึ่งพี่ยอมไม่ได้ พี่รักของพี่ พี่รักน้ำเมย ถึงตอนนี้น้ำเมยจะไม่รักพี่แล้วแต่พี่ก็จะจีบน้ำเมยให้ติด ถ้าน้ำเมยยังพอมีเยื่อใยให้พี่แล้วห่วงใยพี่ อยากให้สร้อยเหล็กไหลคุ้มครองพี่งั้นน้ำเมยก็อยู่ที่นี่กับพี่นะคะ” เขาแตะลงมาที่จี้เหล็กไหลบนคอเธอ “สร้อยเส้นนี้จะช่วยคุ้มครองชีวิตของพี่” แล้วคราวนี้เขาก็แตะลงมาที่อกข้างซ้ายของกุมาริกา “และหัวใจของพี่จะมีน้ำเมยช่วยคุ้มครอง”

ผู้กองกรินทร์ลงไปนั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้ากุมาริกาแล้วดึงมือน้อยๆ ทั้งสองข้างมากุมเอาไว้ เห็นเธอน้ำตาคลออีกแล้วหัวใจของเขาก็ยิ่งเจ็บที่เผลอทำร้ายหัวใจของเธอมาโดยตลอดจนเธอไม่กล้าที่จะรักเขา เขายื่นมือไปปาดน้ำตาให้กุมาริกาแล้วจึงกุมมือของเธอเอาไว้อีก

“ที่รักขา...ที่ผ่านมาพี่ขอโทษนะคะ ถึงพี่จะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุดแต่พี่จะเป็นผู้ชายที่รักน้ำเมยที่สุด...ถึงในหน้าที่ของความเป็นทหารนอกจากน้ำเมยแล้วพี่อาจต้องดูแลคนอื่นด้วย แต่ถ้าในฐานะของสามีที่น้ำเมยไม่ยอมรับ...ถ้าพี่จำเป็นต้องเลือกช่วยชีวิตระหว่างน้ำเมยกับซอมพอและพี่สามารถเลือกช่วยได้แค่คนเดียวเท่านั้นพี่จะช่วยน้ำเมยเป็นคนแรก เหมือนที่เรนเจอร์มันว่า...ถ้าวันนั้นจะมีใครต้องเป็นอันตรายคนๆ นั้นต้องไม่ใช่น้ำเมย น้ำเมยต้องห้ามถูกยิง ต้องห้ามเป็นอะไรทั้งนั้น ถึงพี่จะรักงานรักหน้าที่ รักความเป็นทหาร...แต่พี่ก็รักน้ำเมยมากที่สุด น้ำเมยไม่ต้องเชื่อคำพูดของพี่ก็ได้เพราะพี่รู้ว่าน้ำเมยหมดความเชื่อถือ หมดศรัทธาในตัวพี่แล้วแต่พี่จะพิสูจน์โดยการทำให้น้ำเมยเห็น จะทำให้น้ำเมยได้รู้ว่าพี่รักน้ำเมยมากแค่ไหน รักสุดหัวใจและรักที่สุด” ผู้กองกรินทร์โน้นตัวลงมานั่งซบตักของเธอแล้วดึงมือของเธอมากอด มาจูบ

“จริงอย่างที่ใครๆ ว่า ของบางอย่างเราจะรู้ถึงคุณค่าก็ตอนที่จะต้องเสียมันไป พี่เคยทำไม่ดีกับน้ำเมยเอาไว้ตั้งเยอะ คิดว่าน้ำเมยคงไม่มีวันหมดรักพี่ คิดว่าน้ำเมยคงไม่กล้าทิ้งพี่ไปหรอกแต่มาวันนี้...แม้แต่คำเรียกขานว่า พี่ซีล น้ำเมยก็ยังเรียกให้พี่ได้ยินไม่ได้ พี่อยากกลับไปเป็นพี่ซีลของน้ำเมยอีก พี่ต้องการความรักของน้ำเมย พี่โหยหาความรักของน้ำเมย ที่รักขาตอนนี้พี่รู้แล้วว่าความรักของน้ำเมยมันมีค่าต่อหัวใจของพี่มากแค่ไหน ของล้ำค่าที่พี่ไม่เคยสนใจพอจะต้องเสียมันไปพี่กลับมาโหยหา” แขนแกร่งกอดขาของกุมาริกาโดยที่เขายังซบหน้าลงกับตักของเธอ ตอนนี้เขายอมเธอทุกอย่าง ขอแค่เขามีเธออยู่เคียงข้างจะให้เขาเอาอะไรมาแลกเขายอมทั้งนั้น

กุมาริกาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้รับรู้บางเรื่องเธอก็เข้าใจแต่บางเรื่องเธอก็อยากให้เวลาช่วยตัดสิน เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ชายของเธอถึงยังฝากเธอเอาไว้ที่นี่ กริชชากรณ์เองคงอยากให้เธอได้ไตร่ตรองแล้วตัดสินปัญหาด้วยสติไม่ใช่อารมณ์เพราะถ้าเธอตัดสินใจพลาดเธออาจจะเสียใจไปตลอดชีวิต เมื่อก่อนแค่เธอได้เห็นหน้าเขา ได้กลิ่นหอมๆ จากกายเขาเธอก็อยากจะพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความรักแล้วแต่ว่าตอนนี้...ทำไมการจะรักเขามันถึงได้ยากเย็นนัก คงเป็นเพราะเธอหมดศรัทธาต่อความรักแล้วเธอก็เลยรู้สึกว่าการจะกลับมามอบหัวใจให้เขามันเป็นเรื่องที่ทำยาก เธอยังรักเขาไม่เสื่อมคลายแต่เธอแค่กลัวการรักเขา กุมาริกายอมให้เขานั่งซบตักโดยไม่ปริปากพูดใดๆ สายตาของเธอมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างยามเช้าซึ่งวันนี้อากาศค่อนข้างเย็นเพราะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาว เมื่อคืนนี้ฝนก็ตกหนักจนตอนนี้มีหมอกจางๆ อยู่เหนือยอดไม้

ผู้กองกรินทร์นั่งกอดขาซบตักกุมาริกาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากเธอเมื่อเขาต้องออกไปทำงานแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอก็เห็นเธอมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง เธอไม่พูดอะไรกับเขา เธอนั่งนิ่งเหมือนหุ่นให้เขากอดและไม่ได้สนใจเขา เขาเจ็บ...การถูกหมางเมินมันเจ็บแบบนี้นี่เองและเขาก็เคยหมางเมินใส่เธอ ด่าเธอ ไล่เธอสารพัดแต่เธอก็ยอมทนเพราะรักเขา ผู้กองกรินทร์ลุกไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีดำตัวใหญ่ของตัวเองออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้วเอามาคลุมกายให้กุมาริกาเพราะเธอสวมแต่ชุดกระโปรงธรรมดา เธอเพิ่งหายป่วยเขาไม่อยากให้เธอกลับมาป่วยซ้ำ เมื่อคืนนี้ตอนที่ฝนตกอากาศมันหนาวมากจนเธอนอนตัวสั่นอยู่บนเตียงจนเขาต้องเข้ามากอดเพื่อให้ความอบอุ่นแต่เธอก็เอาแต่ผลักเขาหนี เธอไม่ต้องการอ้อมกอดของเขาแม้แต่น้อยทั้งๆ ที่นอนหนาวอยู่แบบนั้นเขาก็เลยต้องลุกไปต้มน้ำใส่ถุงน้ำร้อนมาวางเอาไว้ใต้ผ้าห่มให้เธอและนั่งเฝ้าเธอทั้งคืน

“พี่ต้องไปทำงานแล้วนะคะ ถ้ามีอะไรน้ำเมยโทรหาพี่นะแล้วพี่จะรีบมา รีบกินข้าวกินยาด้วยล่ะ” สั่งแล้วเขาก็ก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ จนกุมาริกาต้องมองตาม เธอดึงเสื้อแจ็คเก็ตของเขาให้กระชับตัวก่อนจะผงะไปเมื่อจู่ๆ เขาก็นั่งคุกเข่าลงกับพื้นอีกแล้วดึงเอาชายกระโปรงของเธอไปจูบ...ผู้ชายที่ยอมก้มลงมาจูบชายกระโปรงของผู้หญิงมันแปลว่าเขารักและเทิดทูนผู้หญิงคนนี้มากเสมือนกับเป็นการบอกว่าเขาจะยอมเป็นทาสรักที่ซื่อสัตย์กับเธอตลอดไป กุมาริกายังคงนั่งอึ้งอยู่กับที่เมื่อเขาถือปืนเดินออกจากบ้านไป

“ทำไมถึงเพิ่งมารักน้ำเมย ทำไมที่ผ่านมาถึงไม่รักน้ำเมยแบบนี้” เธอว่าตามหลังเมื่อเขาออกไปจากบ้านแล้ว ความห่วงหาอาทรที่เคยมีให้ไม่เคยจางหายแต่ตอนนี้เธอกลัวการรักเขา กลัวว่าหากยอมยกใจให้เขาง่ายๆ แล้วเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วทอดทิ้งหัวใจของเธออีก

วันคืนผ่านไปกุมาริกาก็ยังรอคอยการติดต่อมาหาของพี่ชาย หลังจากที่กริชชากรณ์เอาเธอมาฝากไว้ที่นี่เขาก็หายตัวไปอีก มีเพียงแค่ภูผาเท่านั้นที่ติดต่อมาหาเธอเพื่อถามว่าเธออยู่ที่นี่สุขสบายดีหรือไม่ เธออยากจะกลับบ้านอยู่หรือเปล่าเพราะถ้าอยากกลับเขาจะรีบมารับเธอ พี่ภูผาคือที่พึ่งที่ดีที่สุดของเธอยามนี้ การได้พูดคุยกับเขามันทำให้เธอสบายใจและรู้สึกมีที่พึ่งในยามที่หัวใจอ่อนแอ ทุกครั้งที่เธอพูดคุยกับภูผาเธอรู้ว่าผู้กองกรินทร์ไม่พอใจแต่เขาก็ไม่ว่าอะไร เขาเพียงแค่มองตามตลอดและชอบมานั่งเบียดยามที่เธอกับภูผาพูดคุยกัน แกล้งทำนู่นทำนี่ให้เสียงดังเพื่อรบกวนการพูดคุย แกล้งท่องศีลข้อสามออกมาดังๆ พยายามทำทุกๆ ทางเพื่อให้ภูผาที่อยู่ปลายสายรู้ว่าเขากำลังไม่พอใจและหึงหนักมาก ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้กุมาริกายังไม่ยอมรับรักเขาเขาคงโวยวายหนักกว่านี้แล้ว

“คุยกับใครน่ะ หัวหน้าภูผาหรอ” เขาถามขึ้นในเช้าวันหนึ่งเมื่อเห็นกุมาริกาออกมารับโทรศัพท์ที่ระเบียงหน้าบ้านพัก ซึ่งคนที่โทรมาก็คือเพลงพิณที่โทรมาพูดคุยกันตามประสาสาวๆ ตอนนี้กุมาริกากลับมาสุขแข็งแรงเหมือนเดิมและไม่ต้องกินยาแล้ว สุขภาพร่างกายของเธอแข็งแรงดีแต่สุขภาพหัวใจยังไม่หายเต็มร้อย

“หัวหน้าภูผาเขาก็เป็นคนดีนะ แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่คิดจะแย่งเมียชาวบ้าน”

“...พี่ภูผาแย่งเมียใครหรอคะผู้กอง”

“แย่งเมียพี่ไงคะ เขาจะมาแย่งน้ำเมยของพี่ไป”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับผู้กองทั้งนั้น ฉันเป็นของที่ผู้กองขว้างทิ้งซึ่งพอทิ้งแล้วฉันก็ไม่ได้เป็นของใครอีก ถ้าพี่ภูผาเขาจะจีบฉันเขาก็ไม่ผิดนะคะ” ซึ่งภูผาก็คงไม่ทำแบบนั้น เรื่องนี้กุมาริการู้ดีเพราะภูผามีแต่ความรักความห่วงใยมอบให้เธอแบบพี่ชายน้องสาว เขาไม่เคยพูดคุยกับเธอในเชิงชู้สาวเลยสักครั้งและเพราะเขาเป็นพี่ชายที่น่ารักของเธอแบบนี้เธอก็เลยสบายใจเวลาที่ได้คุยกับเขา

ผู้กองกรินทร์อยากจะเถียงใจแทบขาดแต่ก็ไม่กล้าหือ เมื่อก่อนเวลาที่เขาพูดคุยแต่กับซอมพอ โทรหาแต่ซอมพอเธอก็ไม่เคยว่าอะไรเขาเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่เธอเจ็บแต่เธอก็ทนเงียบเอาไว้แต่พอคราวนี้มาเป็นเขาเองทำไมเขาถึงใจเย็นแบบเธอไม่ได้ วันๆ หนึ่งเขาคิดวิธีฆ่าภูผาได้เป็นร้อยๆ วิธีเพราะความหึงหวง ถึงที่ผ่านมาเขาจะไม่ได้ทิ้งเธอแต่การกระทำมันก็เหมือนทอดทิ้งจริงๆ นั่นแหละ

“น้ำเมยใจร้าย...น้ำเมยฟันพี่แล้วก็ทิ้ง” เขาตัดพ้อขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปกอดกุมาริกาแน่น สองแขนกอดรัดเธอแนบอกแล้วซบแก้มลงกับศีรษะของเธอ สูดกลิ่นกายหอมๆ ที่เขาหลงใหล “น้ำเมยเป็นของพี่แล้วพี่จะไม่ยอมให้ใครมาแย่งน้ำเมยไปหรอก ถ้าหัวหน้าภูผาอยากได้น้ำเมยก็ต้องข้ามศพพี่ไปก่อน เมียของพี่ทั้งคนพี่รักพี่หวงปานแก้วตาดวงใจหัวหน้าภูผาจะมาแย่งเอาไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้”

“อย่าพูดเรื่องพวกนี้เลยนะคะแล้วก็เลิกพูดซักทีว่าเราเป็นอะไรกัน ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับผู้กองทั้งนั้นค่ะ” กุมาริการีบผลักเขาออกแล้วถอยออกมาห่างๆ แล้วมองเขาด้วยความเฉยเมย ผู้กองกรินทร์เห็นแล้วก็ยังไม่ชินความหน้านิ่งๆ ของเธอ นับตั้งแต่วันเกิดเรื่องนี่ก็นานหลายวันจนจะเป็นเดือนอยู่แล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมใจอ่อนกับเขาบ้างเลย เธอยังเอาแต่เหม่อเหงาหงอยแต่ก็ไม่ได้ดื้อกับเขา เธอยังพูดกับเขาดีทุกอย่างแต่เป็นการพูดคุยกันดีๆ ในสถานะของคนอื่น...ไม่ใช่คนรัก เธอทำราวกับว่าเขาเป็นคนอื่นคนไกลที่จะต้องเกรงใจและให้เกียรติ เธอทำเหมือนไม่เคยรักเขามาก่อน

“...นี่ก็จะเป็นเดือนแล้ว น้ำเมยอยากจะเลิกกับพี่จริงๆ หรอ”

“ค่ะ ฉันไม่อยากได้ความรักจากผู้กองอีกแล้ว สิ่งที่ผู้กองกำลังทำอยู่ทุกวันนี้ผู้กองเลิกทำเถอะนะคะมันสายไปแล้ว ในวันที่ฉันต้องการผู้กองกลับไม่เคยให้แต่พอวันนี้ฉันไม่ต้องการผู้กองกลับมายัดเยียดให้ฉัน...หมวดเขมบอกว่าพรุ่งนี้จะมีการผลัดเปลี่ยนกำลังพล ฉันขอติดรถเจ้าหน้าที่ออกไปจากที่นี่ได้มั้ยคะ”

“ไม่ได้” เธอพูดเรื่องนี้ทีไรผู้กองกรินทร์ก็ใจเสียทุกที ที่เขาพยายามจีบเธอมาทุกวันจนถึงวันนี้เธอกลับไม่เคยมองเห็นเลย “พี่ไม่ให้น้ำเมยไป”

“ไม่หน้าด้านไปหน่อยหรอคะ” คำด่าด้วยน้ำเสียงหวานๆ แต่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจทำเอาผู้กองกรินทร์ต้องกลั้นหายใจตาม เธอด่าเขา...ด่าเหมือนกับที่เขาเคยด่าเธอ

“พี่ไม่ได้หน้าด้านอย่างเดียวหรอก แต่พี่ยังเลวยังชั่วด้วยเพราะถ้าพี่ไม่เลวไม่ชั่วคนที่เคยรักพี่ก็คงไม่เปลี่ยนใจมาเกลียดพี่ได้ขนาดนี้ พี่ไม่ได้แสนดีแบบหัวหน้าภูผาพี่เป็นแค่คนเลวๆ ที่รักน้ำเมยในวันที่สายไปแล้ว น้ำเมยจะด่าพี่อีกก็ได้แต่พี่จะไม่ท้อหรอกนะคะ น้ำเมยจะไม่รักพี่ไปตลอดชีวิตก็ได้แต่พี่จะตามรักน้ำเมยไปข้างเดียวแบบนี้แหละ มันก็เจ็บดีนะแต่เมื่อก่อนน้ำเมยคงเจ็บมากกว่านี้ ถ้าน้ำเมยแค้นพี่นักอยากจะเอาคืนพี่ก็ทำเถอะแต่พี่คงให้น้ำเมยทิ้งพี่ไปไม่ได้”

“ผู้กอง!” กุมาริกาแหวขึ้นเมื่อจู่ๆ เขาก็เข้ามาอุ้มเธอขึ้นก่อนจะพาเดินไปหาม้าตัวสีดำที่ยืนอยู่ข้างบ้านซึ่งเธอเห็นเขาจูงมาตั้งแต่เมื่อเช้ามืดแล้ว ที่ตัวของม้ามีเป้ใบหนึ่งผูกติดเอาไว้พร้อมกับปืนกระบอกใหญ่

“ปล่อยฉันลงนะ ผู้กองจะทำอะไรน่ะ”

“ไปลาดตระเวน”

“ก็ไปสิคะ จะมาอุ้มฉันทำไมฉันไม่ได้จะไปด้วยซักหน่อย”

“จะพาไปเรียนวิชาทหารพรานต่อ ก่อนหน้านี้เรียนทฤษฎีกับระเบียบวินัยพื้นฐานไปแล้วเดี๋ยววันนี้จะสอนภาคปฏิบัติให้...เริ่มจากการออกลาดตระเวน”

“ฉันไม่เรียนแล้วค่ะ”

“เรียนเถอะ พี่อยากสอน” ว่าจบเขาก็อุ้มเธอขึ้นไปบนหลังม้าตัวใหญ่ แต่ก่อนที่กุมาริกาจะทันได้กระโดดหนีผู้กองกรินทร์ก็กระโดดขึ้นมานั่งซ้อนข้างหลังของเธอทันที มือข้างหนึ่งสอดเข้ามากอดรัดเอวของเธอเอาไว้ส่วนอีกข้างยื่นมาจับสายบังคับม้าทำให้กุมาริกาต้องมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาขยับเข้ามาหาเธอจนใกล้จนหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง ลมหายใจของอุ่นๆ ของเขาเป่ารดข้างแก้มของเธอทำให้กุมาริกาอดนึกถึงคืนนั้นไม่ได้ คืนที่เธอกับเขาได้แนบชิดกัน

“นั่งดีๆ อย่าเกร็งนะคะ รับรองว่าพี่จะไม่ปล่อยให้น้ำเมยตกลงไปเด็ดขาด” เปล่าเลย...เธอไม่ได้กลัวตกเพราะเธอเคยเรียนขี่ม้าเพื่อเข้าฉากในละครแต่ที่เธอเกร็งก็เพราะนอกจากหลังของเธอจะแนบชิดกับอกของเขาแล้วแม้แต่ก้นของเธอก็ยังแนบชิดกับ... กุมาริกาหลับตาปี๋เมื่อทุกๆ ก้าวที่ม้าตัวนี้เยื้องย่างไปมันทำให้ตัวของเขาโยกเข้ามาหาเธอตามจังหวะการเยื้องย่างของม้า รู้อย่างนี้เธอนั่งแบบหันข้างจะดีกว่าเธอไม่น่ามานั่งคร่อมบนหลังม้าเลย กุมาริกายื่นมือไปจัดชายกระโปรงของตัวเองให้เรียบร้อย ตอนนี้เธอสวมชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวยาวจรดข้อเท้าและปล่อยผมเป็นลอนคลื่นลงมา ด้วยเธอสวมชุดสีขาวส่วนผู้กองกรินทร์แต่งเครื่องแบบทหารพรานสีดำ ม้าก็ตัวสีดำเธอเลยดูค่อนข้างโดดเด่น

“น้ำค้างกับไอหมอกเยอะจัง” วันนี้น้ำค้างและไอหมอกลงค่อนข้างจัดแม้จะไม่ใช่ช่วงเช้ามืดแต่หมอกก็ยังไม่สลาย ผู้กองกรินทร์กลัวว่ากุมาริกาจะไม่สบายอีกก็เลยถอดหมวกเบเร่ย์ทหารพรานของตัวเองมาสวมให้เธอแทนจนกุมาริกาต้องหันกลับมามองเขา แล้วพอเธอหันกลับมาหาเขาเธอก็ต้องชะงักเมื่อตอนนี้หน้าของเธอกับเขาจวนจะชนกันอยู่แล้ว มันใกล้กันมากและห่างกันเพียงไม่กี่คืบ หัวใจดวงน้อยๆ ยิ่งหวั่นไหวเต้นโครมครามหวนนึกถึงวันคืนแห่งความสุข ผู้กองกรินทร์ที่โหยหาเธออยู่แล้วพอได้ใกล้ชิดก็อดคิดถึงวันคืนดีๆ ที่เคยมีร่วมกันไม่ได้ เขาค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาหาเธอใกล้ขึ้นด้วยหวังจะชิมจูบแสนหวานที่เขาสุดคิดถึง มือของเขาดึงเธอเข้ามาหาให้กระชับมากขึ้น ความใกล้ชิดทำให้จมูกเรียวเฉียดแก้มนุ่มไปแต่ก่อนที่ริมฝีปากของเขากับเธอจะทันได้แนบประทับกุมาริกาก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี ความใจร้ายที่เขาเคยทำกับเธอมันตามหลอกหลอนเหมือนเป็นเครื่องเตือนว่าหากเธอใจอ่อนให้เขาอีกเธอก็จะต้องกลับไปเป็นของตายให้เขาทำร้ายจิตใจ ความรักที่เขามอบให้ตอนนี้เธอกลัวว่ามันจะเลือนรางหายไป เธอกลัวว่าเขาจะกลับไปเป็นคนเก่าที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอเหมือนที่ผ่านมา เมื่อก่อนความรักมันคือสิ่งที่สดใสและงดงามแต่ว่าตอนนี้...มันคือสิ่งที่น่ากลัวและมันก็ฝังลึกอยู่ในหัวใจของเธอจนเธอไม่กล้าลิ้มลองมันอีก

ผู้กองกรินทร์ข่มความเสียใจเอาไว้เมื่อกุมาริกายังไม่ยอมเปิดใจให้เขาแม้แต่น้อย เขาได้แต่ยิ้มออกมาอย่างขมขื่นแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาทำให้เธอเจ็บช้ำจนฝังใจมากและเขาก็หวังให้วันเวลากับความรักที่เขามีช่วยเยียวยาหัวใจของเธอให้กลับมาแข็งแรงตามเดิม

เมื่อไม่อาจเลี่ยงได้แล้วกุมาริกาก็ยอมขี่ม้าไปกับเขาแต่โดยดี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เดินทางออกจากฐานหากไม่นับตอนที่เข้าป่ากับซอมพอ จะว่าไปเธอก็ไม่ได้ข่าวซอมพอมานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ผู้กองกรินทร์ตามเธอกลับมาที่ฐานเธอก็ไม่เห็นซอมพออีกเลยไม่ได้ยินแม้แต่ชื่อ มีแค่อริน ผู้หมวดศิขรินและขวัญคณินเท่านั้นยังคงแวะเวียนมาที่ฐานบ้าง โดยเฉพาะผู้หมวดศิขรินที่มักจะพาขวัญคณินมาอยู่เป็นเพื่อนเธอบ่อยๆ จนเธอกับขวัญคณินเริ่มสนิทกันมากขึ้น ขวัญคณินนั้นเป็นคนเรียบร้อย อ่อนโยนและมักจะเข้าใจคนอื่นได้เป็นอย่างดี นิสัยคล้ายกันกับเพลงพิณกุมาริกาก็เลยรู้สึกชอบขวัญคณินมาก เพียงแต่...เพลงพิณนั้นเลือกอยู่ข้างเธอส่วนขวัญคณิน...เข้าข้างแต่พี่ชายตัวเองและอวยพี่ชายตัวเองให้เธอฟังตลอดหวังจะให้เธอใจอ่อนให้ผู้กองกรินทร์

“ผู้กองจะพาฉันไปไหนหรอคะ” กุมาริกามองรอบตัวอย่างตื่นๆ และอดกลัวไม่ได้ เข้าป่าคราวก่อนเธอถูกคนร้ายยิงจนเกือบตาย ตอนนี้รอบๆ ตัวขอเธอมีแต่ป่า มันไม่เหมือนป่าที่เธอเคยไปเที่ยวกับพ่อแม่และพี่ชาย ไม่เหมือนป่าที่เคยเข้าไปถ่ายละครแต่มันดูน่ากลัวๆ ไหนจะสัตว์ป่า ไหนจะคนร้าย...

“มากับพี่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ” ผู้กองกรินทร์กระชับกอดเธออีกเมื่อรู้ว่าเธอกำลังกลัว “พี่จะพาน้ำเมยไปดูหมู่บ้านชาวม้ง น้ำเมยเคยบอกว่าอยากไปดูไม่ใช่หรอ”

หมู่บ้านชาวม้ง...เธอเคยเห็นหมู่บ้านชาวม้งและชาวเขาเผ่าต่างๆ เมื่อตอนไปเที่ยวที่เชียงใหม่ เชียงรายและเธอคิดว่าหมู่บ้านชาวม้งของที่นี่ก็คงจะไม่ต่างกันหรอก ที่เธอเคยบอกว่าอยากไปดูหมู่บ้านชาวม้งมันเป็นแค่ข้ออ้างเพื่อจะตามเขาไปเท่านั้น ก็เขาบอกว่าจะไปเยี่ยมพ่อกับแม่ของซอมพอ จะไปเยี่ยมซอมพอด้วยเธอก็เลยหึงอยากจะตามไปเป็นไม้กันหมา ไปเป็นก้างขวางคอพวกเขา

“ถ้านั่งรถไปจะใช้เวลานานหน่อยเพราะต้องขับรถอ้อมเขาเพื่อตัดเข้าถนนอีกที แต่ถ้าขี่ม้าไประยะทางก็จะใกล้มากกว่าแต่เป็นเส้นทางที่รถผ่านไม่ได้เพราะบางช่วงต้องผ่านป่า ผ่านทุ่งหญ้า ผ่านลำธาร การออกลาดตระเวนด้วยม้าจะช่วยให้เข้าถึงพื้นที่ได้ง่ายและไม่มีเสียงเครื่องยนต์ให้สัตว์ป่าตกใจหรือโจรผู้ร้ายที่อาจอยู่แถบนี้รู้ตัว อ้อ! แต่ที่นี่ไม่มีคนร้ายหรอกนะคะน้ำเมยไม่ต้องกลัวนะ” เขาก็พูดมากไป เขาไม่น่าพูดเรื่องคนร้ายให้เธอฟังเลยเธออาจตกใจกลัวเอาได้

“...หมู่บ้านของซอมพอหรอคะ”

“ใช่ค่ะ...แต่พี่ไม่ได้จะมาหาซอมพอหรอกนะพี่แค่อยากพาน้ำเมยออกมาเที่ยวนอกฐานบ้างเพราะ...”

“ไม่เป็นไรค่ะผู้กอง” กุมาริกายิ้มบางๆ ให้เขา “ตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วต่อให้ผู้กองจะมาหาซอมพอฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปโกรธหรือหึงหรอกนะคะเชิญผู้กองตามสบายเถอะค่ะ” แม้ปากจะยิ้มและเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจเรื่องซอมพอแต่ผู้กองกรินทร์ก็เห็นว่าเธอหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที เขาก็แค่อยากพาเธอมาเที่ยวเล่น อยากให้เธอได้ผ่อนคลาย อยากใช้เวลาแบบคนรักกับเธอ ความจริงวันนี้เขาไม่ได้มาลาดตระเวนหรอกเพราะมันเป็นรอบวันหยุดของเขา ทุกครั้งพอถึงวันหยุดเขาจะกลับบ้านที่กรุงเทพฯ ไปเล่นกับหลานๆ หรืออาจไปหาทีมอัลฟาที่นครพนม แต่ว่า...ถ้าเขากลับกรุงเทพฯ ตอนนี้กุมาริกาก็จะไปกับเขาด้วยและถ้าเธอกลับถึงบ้านเมื่อไหร่เธอจะหนีหายไปจากชีวิตของเขาทันทีดังนั้นวันหยุดคราวนี้เขาจึงอยู่ที่นี่เพื่อใช้เวลากับเธอ

“พี่แค่อยากพาน้ำเมยมาเที่ยวแต่ถ้าน้ำเมยไม่อยากไปหมู่บ้านเราไปที่อื่นกันก็ได้นะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อผู้กองตั้งใจจะไปแล้วก็ไปเถอะ” พอกุมาริกาว่า ผู้กองกรินทร์ก็กระชับกอดเธอแน่น เขาสอดแขนมากอดรัดแล้วกุมมือข้างหนึ่งไว้ที่อกข้างซ้ายของเธอและจรดคางลงบนไหล่เล็กๆ

“พี่จะไม่มีวันเหยียบย่ำหัวใจของน้ำเมยอีก พี่รักและแคร์น้ำเมยมากนะคะ” เขายังคงกุมที่อกข้างซ้ายของเธอเพื่อให้หัวใจที่บอบช้ำของเธออบอุ่นด้วยความรักจากเขาและเขาจะปกป้องหัวใจของเธอด้วยชีวิต

ผู้กองกรินทร์ตัดสินใจพากุมาริกาไปยังหมู่บ้านม้งด้วยความบริสุทธิ์ใจเพราะเขาไม่ได้จะมาหาซอมพอและตอนนี้ซอมพอก็อยู่กับอรินที่หน่วยของตำรวจตระเวนชายแดน อาทิตย์ก่อนอรินตั้งใจว่าจะให้ซอมพอกลับไปทำงานที่ในตัวเมืองตามเดิม ซอมพอกลับไปทำงานได้แค่สองวันอรินก็ต้องรีบไปรับเธอกลับมาเพราะมีคนร้ายตามซอมพอไปที่โรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่อีกแล้ว ดีว่าตอนนั้นซอมพอหนีได้เธอเลยรีบตามอรินไปช่วย คนร้ายคาดว่าน่าจะเป็นกลุ่มเดียวกันกับพวกที่เขาเจอในป่า พวกมันคงกัดเธอไม่ปล่อยจริงๆ

หมู่บ้านชาวม้งตั้งอยู่บนเขาลูกหนึ่ง เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่บ้านเรือนแต่ละหลังตั้งลดหลั่นลงมาตามเขา หมู่บ้านม้งที่กุมาริกาเคยไปเป็นหมู่บ้านที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปเที่ยวชมและมีร้านขายของที่ระลึกให้กับนักเที่ยวซึ่งต่างกันกับที่หมู่บ้านแห่งนี้ เพราะไม่ใช่หมู่บ้านที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวบรรยากาศที่หมู่บ้านแห่งนี้จึงเงียบสงบมากกว่า ลักษณะของตัวบ้านแต่ละหลังก็เหมือนๆ กับหมู่บ้านทั่วไปตามต่างจังหวัด มีการเลี้ยงเป็ดไก่ไว้หลังบ้าน ด้วยเป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนเขาเมื่อยามมองออกไปจะเห็นทะเลภูเขาอยู่รายรอบและมีสายหมอกปกคลุม ต้นไม้ ดอกไม้อุดมสมบูรณ์และมีดอกบัวตองขึ้นอยู่ทั่วหมู่บ้านทำให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ดูสดใสและสวยงามท่ามกลางธรรมชาติของขุนเขา ระหว่างที่ผู้กองกรินทร์ควบม้าเข้ามาในหมู่บ้านก็มีรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ของชาวบ้านขับผ่าน มีร้านค้าร้านของชำและถ้าสังเกตดีๆ เกือบทุกบ้านจะมีกี่สำหรับทอผ้า เหมือนที่กุมาริการู้มาว่าที่หมู่บ้านแห่งนี้นอกจากจะทำอาชีพทางการเกษตรแล้วก็ยังมีอีกอาชีพคือการทอผ้าและทำชุดม้งส่งออกไปขายในเมือง

“มาลาดตระเวนหรอครับผู้กอง” ชาวบ้านที่อยู่ร้านค้าร้องถาม แปลกอกแปลกใจเมื่อเห็นว่าผู้กองหนุ่มมีหญิงสาวขี่ม้ามาด้วยซ้ำยังสวยราวกับนางฟ้าแต่หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นในทีวีมาก่อน

“พาเมียมาหาผู้ใหญ่น่ะครับ”

“เมีย!” ชาวบ้านหลายคนที่อยู่ตรงนี้พากันจ้องกุมาริกาทันทีเมื่อผู้กองกรินทร์บอกว่าเธอคือเมียของเขา และยิ่งจ้องกันมากขึ้นเมื่อคุ้นหน้าเธอเหลือเกิน

“เมียผู้กองสวย เหมือนดาราในทีวีเลย”

“ก็ดาราน่ะสิ” ผู้กองกรินทร์ว่าอุบอิบคนเดียวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขอตัวแล้วพากุมาริกาขี่ม้าออกไปเพื่อไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านหรืออีกนัยก็คือบ้านของซอมพอ

“ถึงจะเป็นหมู่บ้านเล็กๆ บนเขาและอยู่กลางป่าริมชายแดนแต่ที่นี่ก็ไม่ได้กันดารอย่างที่ใครหลายๆ คนคิดหรอกนะ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปและความเจริญก็เข้าถึงทุกพื้นที่ ที่นี่มีสัญญาณโทรศัพท์ มีอินเทอร์เน็ต ใช้ไฟฟ้าจากพลังงานน้ำและโซล่าเซลล์ เดี๋ยวอีกหน่อยชาวบ้านคงจำได้ว่าน้ำเมยเป็นใครตอนนี้ทุกๆ คนคงจะงงกันอยู่ คงคาดไม่ถึงที่ดาราคนดังจะมาเยือนที่หมู่บ้าน คนที่นี่เขาชอบละครของน้ำเมยมากเลยนะเดี๋ยวเหล่าแฟนคลับคงมาขอถ่ายรูปด้วย” ผู้กองกรินทร์อธิบายเมื่อกุมาริกายังคงมองไปรอบๆ หมู่บ้าน เหมือนเธอจะชอบบรรยากาศที่เงียบสงบและถูกใจกับความสวยของหมู่บ้านบนเขาแห่งนี้ และพอเขาบอกว่าคนที่หมู่บ้านดูละครของเธอและเป็นแฟนคลับเธอด้วย จากที่สีหน้าหงอยๆ กุมาริกาก็ยิ้มแย้มให้กับชาวบ้านทุกคนที่เธอเห็น รับบทเป็นดาราสาวคนดังขึ้นมาทันที

บ้านของผู้ใหญ่บ้านตั้งอยู่บนสุดของเขาและมีบ้านเรือนของลูกบ้านลดหลั่นลงไปเหมือนขั้นบันได บ้านของผู้ใหญ่หลังค่อนข้างใหญ่กว่าบ้านของคนอื่น ผู้ใหญ่บ้านพ่อของซอมพอเป็นคนค่อนข้างกว้างขวางดูแลลูกบ้านดีจนเป็นที่เคารพนับถือ ลูกสาวก็สวยซ้ำยังเก่งเรียนจบมาจากกรุงเทพฯ จนได้เป็นเภสัชกรคนดังของแม่สอด ในหมู่บ้านแห่งนี้ซอมพอค่อนข้างเนื้อหอมมีหนุ่มๆ มาสนใจเยอะแต่ผู้ใหญ่บ้านก็หวงลูกสาวหวังอยากให้ซอมพอได้แต่งงานกับผู้กองกรินทร์ แต่พอรู้ว่าผู้กองกรินทร์มีเมียทางบ้านของซอมพอก็เลิกหวังเรื่องนี้ ยิ่งรู้ว่าผู้กองกรินทร์รักเมียมากทางบ้านของซอมพอก็ไม่คิดที่จะจับคู่ให้ซอมพอกับผู้กองกรินทร์อีก แต่ถึงจะไม่ได้ดองเป็นญาติกันแต่มิตรภาพและไมตรีที่ดีก็ยังคงมีให้กันเสมอ แม้จะไม่ได้ผู้กองหนุ่มมาเป็นลูกเขยแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังเป็นเสมือนลูกชาย หลานชายคนหนึ่งของที่นี่

“อ้าวผู้กอง มาลาดตระเวนหรอครับ” ผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งออกมาจากเล้าหมูเดินเข้ามาหาเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์ควบม้าเข้ามาที่หน้าบ้านก่อนที่เขาจะอุ้มกุมาริกาลงมาด้วย

“เปล่าหรอกครับ พอดีวันนี้เป็นวันหยุดผมก็เลยพาเมียออกมาเที่ยวเล่นนอกฐาน” ว่าแล้วผู้กองกรินทร์ก็ดึงกุมาริกามาโอบเอวเพื่อแนะนำเธอให้ผู้ใหญ่บ้านได้รู้จักอย่างเป็นทางการ

“นี่น้ำเมยครับ เมียของผม” แล้วเขาก็หันมาบอกกุมาริกาด้วย “นี่ลุงผู้ใหญ่บ้านของที่นี่ค่ะ ท่านเป็นพ่อของซอมพอด้วย”

พ่อของซอมพอ...กุมาริการีบยกมือขึ้นไหว้และยิ้มให้อีกฝ่าย พ่อของซอมพอรับไหว้เธออย่างใจดี แววตาดูใสซื่อเหมือนกับซอมพอ

“ตอนที่น้ำเมยป่วยลุงผู้ใหญ่กับเมียไปเยี่ยมน้ำเมยที่ฐานด้วยนะ เอาของกินของฝากไปเยี่ยมน้ำเมยตั้งเยอะแยะเลย”

“ลุงต้องขอโทษด้วยนะครับที่ซอมพอมันดื้อมากจนพาคุณเข้าป่าไปเจอเรื่องแย่ๆ เข้า นี่ลุงกับป้าก็ด่าก็ดุไปตั้งยกใหญ่แล้ว ดื้อไม่เข้าท่าจนเมียผู้กองต้องเจออันตราย”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง ซอมพอเขาไม่ได้ตั้งใจหรอกนะคะเขาแค่หวังดีอยากพาน้ำเมยไปเที่ยวเล่นเฉยๆ” เธอเพิ่งรู้ว่าตอนที่เธอป่วยอยู่พ่อกับแม่ของซอมพอก็ไปเยี่ยมเธอด้วย คงเพราะตอนนั้นเธอหมดสติอยู่ก็เลยไม่รู้และไม่มีใครเล่าให้ฟัง แต่อีกเรื่องที่เธอเพิ่งรู้ก็คือ...นี่เป็นวันหยุดของผู้กองกรินทร์หรอ ตอนแรกเธอก็นึกว่าเขาจะมาทำงานแล้วพาเธอออกมาเที่ยวระหว่างทำงานด้วย

ผู้ใหญ่บ้านพากุมาริกากับผู้กองกรินทร์ไปนั่งเล่นที่ชุดโซฟาใต้ถุนบ้านซึ่งเป็นโซฟาที่ทำจากไม้หวายคล้ายกับแบบที่อยู่บ้านพักของผู้กองกรินทร์ นั่งได้สักพักภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก็เอาน้ำชากับข้าวยั้ว ขนมของชาวม้งออกมาต้อนรับ กุมาริการีบยกมือขึ้นไหว้คุณป้าภรรยาของผู้ใหญ่บ้านที่ต้อนรับเธอเป็นอย่างดีสรรหาขนมออกมาให้แล้วยังรินน้ำชาหอมๆ ให้เธออีก ทั้งผู้ใหญ่บ้านและภรรยาใจดีกันมาก จริงใจและใสซื่อเหมือนซอมพอจนกุมาริกาอดรู้สึกชอบไม่ได้ ซ้ำวันนี้ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก็ยังนุ่งผ้าซิ่นไหมด้วย กุมาริกาจำได้ว่านี่คือผ้าซิ่นไหมที่ผู้กองกรินทร์ให้เธอช่วยเลือกเอามาเป็นของฝากคราวนั้น

“ป้าชอบลายผ้าไหมผืนนี้มากค่ะ ผู้กองบอกว่าเมียของผู้กองเป็นคนเลือกให้ป้าเองกับมือเลย ขอบคุณคุณน้ำเมยมากเลยนะคะที่เอาผ้าไหมสวยๆ มาให้ป้า ป้าเคยเห็นผ้าไหมแบบนี้ที่ร้านในเมืองแต่ก็ไม่กล้าซื้อค่ะ ผ้าเนื้อดีแบบนี้มันราคาแพง ส่วนผืนอื่นๆ ป้าจะเก็บเอาไว้ใส่ตอนมีงานสำคัญ”

อะไรนะ...กุมาริกาหันมามองผู้กองกรินทร์อย่างไม่เข้าใจ ตอนนั้นเขาให้เธอช่วยเลือกผ้าไหมเพื่อเอามาฝากพ่อกับแม่ของซอมพอ แต่ทำไมแม่ของซอมพอถึงบอกว่าเธอเป็นคนฝากผ้าไหมมาให้ล่ะ

“ผะ...ผู้กองบอกว่าน้ำเมยเป็นคนฝากผ้าไหมมาให้หรอคะ”

“ใช่ค่ะ ผู้กองบอกว่าคุณน้ำเมยฝากผ้าไหมมาให้ลุงกับป้าแทนคำขอบคุณที่ลุงกับป้าคอยดูแล และช่วยงานราชการผู้กองมาโดยตลอด ขอบคุณนะคะที่นึกถึงคนแก่ จริงๆ แล้วลุงกับป้าก็ไม่ค่อยได้ช่วยงานผู้กองมากหรอกแต่เป็นผู้กองต่างหากค่ะที่เป็นฝ่ายช่วยลุงกับป้าแล้วก็ชาวบ้านในแถบนี้ ลุงกับป้าดีใจมากนะที่ผู้กองโชคดีได้เมียน่ารักแบบคุณน้ำเมย ป้าขอให้ครองรักเป็นคู่ผัวเมียกันนานๆ มีแต่ความสุขความเจริญนะคะ”

กุมาริกายกมือขึ้นไหว้ยิ้มรับคำอวยพรแบบงงๆ เมื่ออยู่ดีๆ ผู้กองกรินทร์ก็มายกความดีความชอบให้กับเธอ ถ้าเป็นแบบนี้งั้นก็แปลว่าตอนนั้นเขาไม่ได้เอาผ้าไหมมาให้พ่อกับแม่ของซอมพอเพื่อจีบลูกสาวบ้านนี้ แต่เขาเอามาให้เพื่อประกาศว่าตัวเองมีเมียแล้วและเมียก็เป็นคนเลือกผ้าไหมฝากมาให้...เขาไม่ได้หวังจะมาผ้าไหมมาฝากเพื่อเอาใจพ่อกับแม่ของซอมพอแต่เขาเอามาฝากเพื่อยกความดีให้กับเธอ งั้นเรื่องผ้าไหมก็เป็นอีกเรื่องที่เธอเข้าใจเขาผิด

“ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับคุณป้า เมียของผมก็น่ารักแบบนี้แหละ” ผู้กองกรินทร์โอบกุมาริกาไว้ในอ้อมแขน ดีใจที่ได้พาเมียมาอวด

“แล้วจะแต่งกันเมื่อไหร่หรอคะ”

“แต่งเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ครับ ลุงผู้ใหญ่กับคุณป้าต้องไปงานแต่งของผมกับน้ำเมยให้ได้นะ” รอยยิ้มที่สดใสของผู้กองกรินทร์แบบนี้ผู้ใหญ่บ้านและภรรยาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ทุกทีจะชอบทำหน้านิ่งๆ ไม่ยิ้มไม่หัวเราะแต่ครั้งนี้...กลับยิ้มแย้มและพูดเก่งขึ้น คงเพราะมีเมียมาอยู่ด้วยมนุษย์น้ำแข็งถึงได้มีชีวิตชีวาแบบนี้

ความจริงใจและความใสซื่อของลุงผู้ใหญ่กับภรรยาทำให้กุมาริกาเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้กองกรินทร์ถึงได้ให้ความเคารพคนทั้งสอง เขาไม่ได้เคารพลุงผู้ใหญ่กับภรรยาเพราะเป็นพ่อกับแม่ของซอมพอแต่เขาเคารพในความดีและไมตรีที่มีให้กัน นอกจากลุงผู้ใหญ่และภรรยาแล้วชาวบ้านอีกหลายๆ คนที่จำได้ว่าเธอเป็นใครต่างก็อยากเข้ามาพูดคุยและขอถ่ายภาพด้วย ทุกคนคาดไม่ถึงที่จู่ๆ นางเอกสาวดาราเบอร์หนึ่งของประเทศจะมาเยือนที่หมู่บ้านแบบนี้ ทุกคนดีใจที่ได้เจอกุมาริกาและกุมาริกาก็ดีใจมากเช่นกัน ไม่คิดว่าแฟนคลับของเธอจะมีอยู่ทั่วประเทศขนาดนี้ ทุกคนที่นี่ล้วนแต่เป็นแฟนละครของเธอทุกเรื่อง บางคนก็เรียกชื่อของเธอและบางคนก็เรียกเธอด้วยชื่อของตัวละครที่เธอเคยแสดง

“ทุกคนที่นี่ชอบน้ำเมยกันมากเลยนะคะ” ผู้กองกรินทร์บอกเมื่อชาวบ้านพากันกลับไปแล้ว แม้จะอยากอยู่ดูดาราสาวคนดังให้นานๆ แต่ก็ไม่กล้าเพราะเกรงใจผู้ใหญ่บ้าน เห็นกุมาริกายิ้มแย้มเป็นกันเองกับชาวบ้านผู้กองกรินทร์ก็พลอยดีใจเพราะเขาคิดถึงรอยยิ้มของเธอเหลือเกิน ตลอดเวลาเกือบเดือนมานี้เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอเลย รอยยิ้มที่ได้เห็นส่วนมากจะเป็นรอยยิ้มบางๆ ของความขมขื่น เพิ่งจะมีวันนี้นี่แหละที่เธอยิ้มได้ แม้จะยังไม่สดใสแต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขมขื่นมาเจือปน

“ขอบคุณผู้กองมากนะคะที่พาฉันที่นี่”

“อย่าขอบคุณพี่เหมือนพี่เป็นคนอื่นคนไกลแบบนี้สิคะ” กุมาริกาเบือนหน้าหนีหลบสายตาของเขา ตอนที่คนในหมู่บ้านมาหาเธอเขาบอกกับทุกๆ คนว่าเธอคือเมียของเขา เหมือนเขาตั้งใจจะพาเธอมาเปิดตัวมากกว่าแค่มาเที่ยวเล่น ความจริงบางอย่างที่เธอเคยเข้าใจเขาผิดกำลังค่อยๆ คลี่คลาย ความชัดเจนที่เขาไม่เคยมีให้เธอแต่ตอนนี้เธอเริ่มมองเห็น

กุมาริการู้สึกชอบหมู่บ้านม้งแห่งนี้มากผู้กองกรินทร์ก็เลยพาเธออยู่ที่นี่นานๆ ผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาก็เอ็นดูเธอจัดหาของกินอร่อยๆ มาให้แล้วยังห่อขนมให้เอากลับมากินที่ฐานอีกรวมถึงชุดม้งสวยๆ ที่ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเลือกแบบสวยๆ มาให้กุมาริกาหลายชุดเพราะซอมพอเคยบอกว่ากุมาริกาใส่ชุดม้งแล้วสวยมาก แม้จะเกรงใจไม่กล้ารับเอาไว้แต่ผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาก็คะยั้นคะยอให้เธอรับเอาไว้อยู่ดี หรือแม้แต่ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็หอบหิ้วเอาของมาฝากกุมาริกาด้วยเพราะชื่นชอบในผลงานการแสดงละครของเธอ กว่าจะออกจากหมู่บ้านมาได้กุมาริกาก็ได้ของฝากมาเยอะแยะ

*******************************************

กดอ่านตอนต่อไปเลยนะคะ เนื้อหายาวลงทีเดียวหมดไม่ได้