56.ฉันไม่ได้สั่ง ผู้กองเต็มใจทำเอง...

เมื่อเข้าสู่ช่วงปลายฝนต้นหนาว นอกจากทางเหนือจะมีอากาศที่เย็นลงมากแล้วแม้แต่ทางแม่สอดก็มีสภาพอากาศไม่ต่างกัน มันเป็นความยากลำบากต่อการใช้ชีวิตอีกอย่างของเหล่าเจ้าหน้าที่ที่ประจำการรักษาชายแดน กองไฟถูกจุดขึ้นตลอดทั้งวันและทั้งคืนเพื่อให้ความอบอุ่น ยิ่งดึกดื่นก็ยิ่งหนาวเมื่อความเย็นจากผืนป่าหอบพัดพาเอาความหนาวเข้ามาซ้ำ

อรินยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบขณะเขี่ยกองไฟที่อยู่หน้าห้องพยาบาลของตนไปมา ที่หน่วยของตำรวจตระเวนนอกจากเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาประจำการกันตามปกติแล้วก็ยังมีหมออย่างเขาและเจ้าหน้าที่ตำรวจพยาบาลอีกสามคนคอยเป็นลูกทีมและลูกมือให้ยามที่เขาต้องลงพื้นที่ไปดูแลสุขภาพให้กับเหล่าเจ้าหน้าที่ด้วยกันและชาวบ้านที่อาศัยอยู่รอบๆ นี้ ทีมของเขามีแต่ผู้ชายแต่ก็เพิ่งจะมีสมาชิกในทีมเป็นผู้หญิงเมื่อไม่นานมานี้และเข้ามาทำหน้าที่เป็นเภสัชกร ยามทำงานเธอเป็นลูกมือที่ดี ความรู้ความสามารถก็น่าชื่นชมแต่ในยามเลิกงานเธอกลับเป็นเด็กน้อยให้เขาต้องคอยเลี้ยงดูแล ด้วยเพราะเธอถูกปองร้ายจนไม่สามารถกลับไปทำงานตามปกติได้และเพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเองอรินจึงจำเป็นต้องใช้เส้นสายของเหล่าพ่อแม่ลุงป้าน้าอาเพื่อทำเรื่องให้ซอมพอลางานจากโรงพยาบาลที่ทำประจำแล้วมาช่วยงานราชการที่หน่วยตำรวจตระเวนชายแดนของเขา ด้วยต้องมาอยู่ด้วยกันตลอดเวลาและต้องใกล้ชิดกันทำให้ความสัมพันธ์บางอย่างเกิดขึ้นมาในหัวใจอย่างไม่รู้ตัว อรินนึกถึงเรื่องที่ผู้กองกรินทร์เคยบอกเขา ผู้กองกรินทร์บอกว่าซอมพอรักเขา หึงเขาแต่เธอเพียงแค่ยังไม่รู้ใจตัวเองเช่นเดียวกับเขา...เขาก็ไม่เคยรู้ตัวเลยจนกระทั่งลองมาคิดทบทวนตามที่พี่ชายบอก เขาเคยลองพยายามรักแก้วเจ้าจอมอีกครั้ง พยายามจะรู้สึกกับเธอเหมือนกับเมื่อครั้งในอดีตแต่น่าแปลกที่ความรู้สึกที่ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับแก้วเจ้าจอมอีก เขารักแก้วเจ้าจอมก็จริงแต่ตอนนี้มันเป็นความรักแบบที่น้องชายมีต่อพี่สาว แต่ความรู้สึกรักแบบชู้สาวมันกลับเปลี่ยนไปแล้วเกิดขึ้นกับลูกหมาป่าน้อยที่เขาเลี้ยงเอาไว้ ตอนอยู่กับแก้วเจ้าจอมเขาเป็นเสมือนน้องชายที่มีพี่สาวคอยดูแล ไม่เคยคิดตัดสินใจอะไรเองแม้แต่กับเรื่องงานเพราะแก้วเจ้าจอมจะเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด เธอเป็นเจ๊ใหญ่ขาโหดและมีเขาเป็นลูกน้องไม่กล้าหือแต่ตอนนี้เขาแยกออกจากเธอแล้ว เขาไม่ใช่ทาสหัวใจของเธอและไม่ใช่ลูกน้องของเธอ ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าของทีมหน่วยแพทย์ ตชด. เขาต้องคิดและตัดสินใจในทุกๆ เรื่อง ต้องทำทุกๆ อย่างด้วยตัวเองและมีลูกน้องที่ต้องดูแล เขารู้สึกว่าเขาได้ใช้ความรู้ความสามารถและศักยภาพของตัวเองได้อย่างเต็มที่และสามารถทำได้ดีไม่ต่างจากแก้วเจ้าจอมและเหล่ารุ่นพี่แพทย์ทหารคนอื่นๆ เมื่อก่อนเขาถูกแก้วเจ้าจอมปกครองมาโดยตลอดแต่ตอนนี้เขาได้เป็นผู้ปกครองเองแล้ว เขาเพิ่งรู้นี่แหละว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ได้อยากเป็นเด็กน้อยให้พี่สาวอย่างแก้วเจ้าจอมมาคอยดูแล แต่เขาชอบการเป็นผู้ใหญ่และได้ดูแลปกป้องคนอื่นเหมือนอย่างตอนนี้มากกว่า

“คุณหมอ” นั่นไง พอนึกถึงเธอก็มาแล้ว อรินหันไปมองตามเมื่อซอมพอเอาเสื้อแจ็คเก็ตตำรวจของเขามาใส่แล้วเอาผ้าห่มห่อตัวเข้ามานั่งผิงไฟข้างเขา เธอห่อกายด้วยผ้าห่มจนมิดคล้ายกับดักแด้ ทั้งตัวเห็นแต่หน้าจิ้มลิ้มแก้มแดงๆ โผล่ออกมาเท่านั้น

“คืนนี้อากาศมันหนาว ทำไมไม่นอนอุ่นๆ ในบ้านพักล่ะ” เขาพยักหน้าไปด้านหลังห้องพยาบาลซึ่งบ้านพักของเขาจะอยู่ด้านหลังติดกับห้องพยาบาล แต่พอมีซอมพอมาอยู่ด้วยเขาก็เลยยกห้องนอนให้เธอแล้วออกมานอนที่เตียงในห้องพยาบาลแทน

“ซอมพอเห็นคุณหมอนั่งอยู่คนเดียวเลยอยากมานั่งเป็นเพื่อน ซอมพอมีขนมมาด้วยนะ” ว่าแล้วก็ยื่นขนมข้าวยั้วมาให้อริน ข้าวยั้วคือข้าวเหนียวนึ่งที่ถูกบดจนละเอียดและทับให้แบน เมื่อจะกินจะห่อด้วยใบตองแล้วเอาไปย่างจนพองคล้ายกับโมจิของญี่ปุ่นเพียงแต่ข้าวยั้วเนื้อข้าวจะไม่ละเอียดเท่ากับโมจิ ข้าวยั้วเป็นอาหารชาวม้งที่นิยมกินกับน้ำตาลอ้อยป่นซึ่งเมื่อช่วงกลางวันที่ผ่านมาพ่อของซอมพอเอามาฝากลูกสาวและเหล่าเจ้าหน้าที่ที่หน่วยแห่งนี้

“ตอนพ่อมาเยี่ยมพ่อเอาน้ำผึ้งป่ามาให้ด้วย ซอมพอเก็บน้ำผึ้งไว้ให้คุณหมอโดยเฉพาะเลยนะ” ซอมพอชูกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำผึ้งให้อรินดูก่อนจะขยับเข้าไปนั่งเบียดเขาเมื่ออรินรับเอาข้าวยั้วห่อใบตองไปย่างกับกองไฟให้เธอ

“นั่งใกล้กองไฟมากๆ เดี๋ยวผิวแห้งเอานะ”

“ซอมพอโบกครีมมาเรียบร้อยแล้ว” คราวนี้ซอมพอก็ยื่นออยล์ทาผิวมาให้อรินบ้าง “ทาน้ำมันบำรุงผิวบ้างมั้ยคุณหมอ เนี่ย ทาเยอะๆ โบกน้ำมันหนักๆ เสร็จแล้วจะได้เอาไปทอดต่อ”

อรินหัวเราะเบาๆ ให้กับความขี้เล่นของเธอ มือก็ขี่ไฟและพลิกห่อข้าวยั้วไปมาเพื่อไม่ให้มันไหม้ จนเมื่อข้าวยั้วสุกพองเต็มที่เขาก็เอามาใส่จานส่งให้เธอ ส่วนซอมพอก็เทน้ำผึ้งในถ้วยเล็กๆ เพื่อเอาไว้กินกับข้าวยั้วแทนน้ำตาลอ้อย

“หอมจังเลย” เด็กสาวกัดข้าวยั้วที่เพิ่งย่างไฟจนยืดคล้ายกับโมจิ ขนมที่ว่าจะเอามาให้อรินแต่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายกินเสียเองจนอรินได้แต่มองอย่างขำๆ แล้วย่างข้าวยั้วให้เธออีก อรินแอบมองซอมพอเป็นพักๆ และคิดตามที่ผู้กองกรินทร์เคยบอกเขาอีก จะว่าไปความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นนานแล้วแต่เขาไม่รู้ตัวว่ามันเรียกว่าอะไรจนเมื่อพี่ชายบอก เขาเป็นห่วงแต่ซอมพอและอยากให้เธอมาอยู่ใกล้ๆ เคยคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่หวังอยากให้เธอถูกปองร้ายแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าเขาอยากให้เธอตกอยู่ในอันตรายแต่เพราะถ้าเธอถูกปองร้ายเธอก็จะต้องอยู่ที่นี่กับเขาไปนานๆ เขารักเขาหวงลูกหมาป่าน้อยจนไม่อยากให้เธอกลับไปที่หมู่บ้านม้ง หนุ่มๆ ที่หมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียงหวังปองเธอเยอะ ไหนจะเพื่อนๆ ที่เรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ อีก ถ้าเธออยู่ที่หน่วยกับเขาเธอก็จะไม่ต้องเจอผู้ชายคนอื่นเพราะตำรวจที่นี่รู้ดีว่าเธอเป็นเด็กของเขา และเขาเป็นลูกหลานใครตำรวจที่นี่จึงไม่ได้มีใครคิดอะไรกับเธอแต่ยังช่วยกันดูแลเธอเป็นอย่างดี กองไฟร้อนๆ ตรงหน้าเขายังไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นได้เท่ากับมีเธอมานั่งอยู่ข้างๆ แบบนี้

“คุณหมอๆ ข้าวยั้วไหม้แล้ว” เพราะหลงแอบมองซอมพออยู่นานจนลืมข้าวยั้วที่ย่างไฟอยู่จนตอนนี้มันไหม้จนเกรียมแล้ว ซอมพอรีบเขี่ยข้าวยั้วออกมาแล้วทำชักสีหน้าใส่เขา

“ข้าวยั้วของซอมพอไหม้เลย”

“เดี๋ยวหมอย่างให้ใหม่ก็ได้” บ้าจริง เขาไม่น่าแอบมองเธอนานๆ เลย อรินคิดขำๆ ก่อนจะลุกเดินไปหยิบของบางอย่างออกมาจากห้องพยาบาลแล้วกลับมานั่งลงข้างๆ ซอมพอเหมือนเดิม

“หมอมีโมจิญี่ปุ่นด้วย เดี๋ยวจะย่างโมจิกับข้าวยั้วให้ใหม่แล้วกัน” เมื่อมีของมาตอบแทนซอมพอก็หยุดชักสีหน้าใส่เขา “เอาข้าวยั้วมาฝากหมอแต่มากินเองเนี่ยนะ”

“ก็มันอร่อยนี่ซอมพออดใจไม่ไหว” เชื่อเขาเลยยัยเด็กนี่ โตเป็นสาวแล้วยังชอบทำตัวเป็นเด็กๆ ให้เขาโอ๋อีก เพื่อนๆ รุ่นเดียวกันกับเธอแต่งงานออกเรือนไปกันเยอะแล้ว

“คุณหมอๆ อยู่เฉยๆ นะ” อรินนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่ออยู่ดีๆ ซอมพอก็ขยับตัวเข้ามาหาเขาจนใกล้แล้วเช็ดหน้าให้เขาเบาๆ มือนุ่มๆ จับประคองแก้มของเขาเอาไว้แล้วก้มลงมาเป่าที่แก้มของเขาซ้ำ รอยยิ้มสวยๆ กับแววตาใสซื่อบ้องแบ๊วพาให้หัวใจของอรินยิ่งหวั่นไหวตอกย้ำความรู้สึก ได้แต่ย้ำกับตัวเองว่าซอมพออายุยี่สิบกว่าปีแล้วเขาไม่เจอข้อหาพรากผู้เยาว์อย่างแน่นอน

“เขม่าไฟติดหน้าคุณหมอน่ะ สงสัยมือคุณหมอจะเลอะตอนจับข้าวยั้วไหม้แล้วมาจับหน้าตัวเองต่อ โอ้โห จะว่าไปคุณหมอหน้าผิวดี๊ดีนะเนี่ย หน้าเนียนเป็นก้นเด็กเลย” ซอมพอหัวเราะคิกๆ ขณะก้มลงมาสำรวจใบหน้าของเขาจนกระทั่งเผลอมาสบตากับเขาเข้าโดยบังเอิญเสียงหัวเราะของเธอก็เงียบไป หัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กสาวเต้นโครมคราม ใบหน้าเรื่อสีอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อหน้าของเธอกับเขาห่างกันแค่คืบ

ซอมพอรีบผละออกจากเขามานั่งผิงไฟตามเดิมแล้วดึงผ้าห่มมาห่อตัวให้มิดชิด ก้มหน้างุดด้วยความเขินอายและทำตัวไม่ถูก อรินเองก็เก้อๆ ไม่ต่างกันแล้วแสร้งทำทีเป็นย่างข้าวยั้วกับโมจิให้เธอต่อ

“...ซอมพอ ยังรักพี่ซีลอยู่มั้ย” อรินกลั้นใจถาม เขารู้แหละว่าตอนนี้ความรู้สึกของซอมพอที่มีต่อผู้กองกรินทร์ได้เปลี่ยนไปแล้ว

“ผู้กองเป็นคนดี ซอมพอจะไม่เลิกรักคนดีๆ แบบนี้หรอก”

“เขามีเมียแล้วนะ”

“ก็มีไปสิ ซอมพอก็ไม่ได้จะไปเป็นเมียอีกคนของผู้กองซักหน่อย” ซอมพอยื่นใบหน้าจิ้มลิ้มออกมาจากผ้าห่ม “ผู้กองสัญญาว่าจะเป็นพี่ชายที่ใจดีของซอมพอ ซอมพอรักพี่ชายคนนี้คุณหมอคิดว่าซอมพออยากเป็นเมียผู้กองรึไง”

“แล้วอยากเป็นมั้ยล่ะ”

“ใครจะไปอยากเป็นน่าขนลุกจะตาย พี่ชายกับน้องสาวชอบกันเดี๋ยวฟ้าก็ผ่าหัวซอมพอเอาหรอก” อรินหัวเราะออกมาทันที รู้สึกดีจังเลยคืนนี้ เขารู้สึกดีที่ซอมพอรักผู้กองกรินทร์แบบพี่ชาย

“คุณหมอถามเหมือนหึงซอมพอเลย”

อึก! ยะ...ยัยเด็กนี่พูดอะไรกันล่ะเนี่ย

“คุณตำรวจที่นี่ดูเกรงใจ๊เกรงใจซอมพอ พวกเขาบอกว่าซอมพอเป็นเด็กคุณหมอก็เลยไม่กล้าเสียมารยาทด้วย พวกเขาบอกว่าคุณหมอหวงซอมพอมาก”

พูดตรงดีเว้ย! อรินยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแก้เก้อ นี่เขาควรแก้ตัวอย่างไรต่อดีเนี่ยเธอเล่นเอาความจริงมาพูดจนเขาไปไม่เป็นเลย

ไม่เพียงแต่อรินเท่านั้นที่ดูเขิน ซอมพอเองก็ไม่ต่างกัน ตอนที่ตำรวจที่นี่บอกเธอว่าอรินหวงเธอเธอก็รู้สึกดีใจมาก เธออยู่กับอรินมานานจนรู้จักเขาเป็นอย่างดี เขาดีกับเธอและเป็นสุภาพบุรุษ เป็นผู้ใหญ่ให้เธอได้พึ่งพาและคอยช่วยปกป้องเธอจากคนร้าย ความอบอุ่นของเขาพาให้หัวใจของเธอพลอยอบอุ่นไปด้วย ผู้ชายบนโลกใบนี้มีมากมายแต่เธอมองเห็นเพียงแค่เขาและอยากให้เขามองเห็นแค่เธอ อย่างตอนที่เขาบอกว่ากุมาริกาเป็นสาวม้งที่สวยที่สุดนั้นมันทำให้เธอรู้สึกแย่มาก เธอไม่อยากให้เขามองว่าใครสวย เธออยากเป็นคนสวยเพียงคนเดียวในสายตาของเขา เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร เธอรู้แค่ว่าเธออยากอยู่กับเขาและเธอก็หวงเขามากเหมือนกัน

“ผ้าห่มผืนใหญ่มั้ยซอมพอ” อรินมองมาที่ผ้าห่มของเธอเด็กสาวจึงพยักหน้าตอบ ทำไมอยู่ดีๆ เขาถึงมาถามเรื่องผ้าห่มกับเธอ

“คุณหมอ!” เธอร้องขึ้นเมื่ออยู่ดีๆ อรินก็ขยับเข้ามานั่งเบียดเธอแล้วกางผ้าห่มออกก่อนจะเอาผ้าห่มมาคลุมทั้งตัวเขาและเธอเอาไว้ด้วยกัน ซอมพอได้แต่มองเขาอย่างตกใจจนเห็นว่าตอนนี้เขาเองก็หน้าแดงมาก เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับบุรุษเพศมากขนาดนี้ นอกจากผ้าห่มและกองไฟตรงหน้าแล้วไออุ่นจากร่างกายของเขาก็ทำให้เธออุ่นไปทั้งกาย อุ่นไปทั้งใจด้วย

“อุ่นขึ้นมั้ย”

“ค่ะ” ซอมพอยิ้มตอบเขินๆ พยักหน้าหงึกหงักตามและทำตาโตเมื่อแขนข้างหนึ่งของอรินสอดเข้ามาโอบตัวเธอเอาไว้จนแนบชิดภายใต้ผ้าห่ม

“คะ...คุณหมอ ซอมพอเหมือนจะหายใจไม่ออก” เมื่อความเขินเข้ามาครอบงำซอมพอก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกพานจะหายใจไม่ออก หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าทุกครั้ง

“อยู่กับหมอทั้งคนไม่ต้องกลัวป่วยหรอก ถ้าป่วยเดี๋ยวหมอจะรักษาเองหรือถ้าหนาว...อ้อมแขนของหมอยังว่างนะ” แล้วอ้อมแขนของเขาก็กอดเธออย่างแนบชิด ซอมพอเอียงแก้มไปซุกซบอกอุ่นๆ ของเขาแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุขก่อนจะสอดแขนมากอดเขาตอบภายใต้ผ้าห่มเหมือนกัน คืนนี้อากาศหนาวมากก็จริงแต่ถ้าจะมีที่หลบภัยหนาวดีแบบนี้เธอก็ไม่หวั่นหรอก

“คุณหมอ” ซอมพอเงยหน้าขึ้นไปมองเขาโดยที่ยังซุกอยู่ในอกและอ้อมแขนของเขา ตาแป๋วๆ มองอรินอย่างใสซื่อก่อนจะพูดออกมาตรงๆ “ตอนนี้ซอมพอรู้สึกเหมือนกำลังถูกผู้ใหญ่หลอกเลย”

“ผู้ใหญ่ที่ไหนจะหลอกเด็ก ไม่มี๊!” เขาตอบแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น อรินแอบยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ผู้กองกรินทร์พูดถูก...เขาเหมาะกับการมีแฟนเด็กไม่ใช่แฟนที่อายุมากกว่า และถ้าแฟนเด็กจะใสซื่อแบบนี้เขาว่ามันยิ่งเหมาะมากๆ เลยล่ะ

กุมาริการู้สึกแปลกใจมากเมื่อเช้านี้เธอเห็นซอมพอมายืนอยู่ที่หน้าบ้านพักของผู้กองกรินทร์หลังจากที่หายตัวไปนานเป็นเดือนจนไม่ได้ข่าวคราว เธอเพิ่งมารู้ภายหลังว่าผู้กองกรินทร์เป็นคนขอให้ซอมพออยู่ห่างๆ จากเธอและขอไม่ให้ใครเอ่ยถึงซอมพอให้เธอได้ยินอีก ทั้งนี้เพราะเขากลัวว่าเรื่องเข้าใจผิดเกี่ยวกับซอมพอจะมาทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเอาได้แต่เพราะตอนนี้กุมาริกาเข้าใจอะไรๆ หมดแล้วพอได้มาเจอซอมพอเธอจึงไม่ได้รู้สึกแย่แต่ออกจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้เจอซอมพอเพราะถ้าตัดเรื่องเข้าใจผิดออกไปเธอรู้ดีว่าซอมพอเป็นเด็กดีและน่ารักมากแค่ไหน เพราะแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็เลยเอ็นดูซอมพอแต่เป็นการเอ็นดูแบบน้องสาวและเขาหวังอยู่ลึกๆ ว่าจะได้ซอมพอมาเป็นน้องสะใภ้

“คุณน้ำเมย” ซอมพอรู้สึกประหม่าเมื่อได้มาเจอกุมาริกาอีกครั้ง อรินเล่าให้เธอฟังหมดแล้วว่าทำไมถึงไม่ให้เธอมาเจอกุมาริกาที่นี่และห้ามไม่ให้เธอติดต่อกับผู้กองกรินทร์อีก เธอเพิ่งรู้ว่าเรื่องเข้าใจผิดโดยมีเธอเข้าไปเกี่ยวข้องมันเป็นปัญหาที่บานปลายจนผู้กองกรินทร์ถูกกุมาริกาบอกเลิก จนถึงตอนนี้ทั้งสองคนก็ยังไม่ได้กลับมาคบกัน แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่เธอก็คือสาเหตุของเรื่องทั้งหมด พอได้รู้ต้นสายปลายเหตุแล้วเธอจึงอยากมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้กุมาริกาได้เข้าใจ

“ซอมพอเห็นผู้กองออกไปที่ฐานแล้วก็เลยแอบมาหาคุณน้ำเมย ซอมพอมีเรื่องอยากจะพูดด้วย”

“...ขึ้นมาบนบ้านก่อนสิ” กุมาริกาเอ่ยชวน รู้ดีว่าซอมพอจะมาพูดเรื่องอะไรแต่ก็สงสัยมากกว่าว่าซอมพอมาที่นี่ได้อย่างไร

“ซอมพอแอบติดรถคุณหมอมาที่นี่...คุณหมอสั่งห้ามไม่ให้ซอมพอเข้าใกล้ผู้กองแล้วก็ห้ามซอมพอมาหาคุณน้ำเมยแต่ว่า...ซอมพอก็แอบมา ซอมพอมีเรื่องอยากอธิบายให้คุณน้ำเมยเข้าใจ ซอมพอไม่อยากถูกมองว่าเป็นตัวร้ายค่ะ” ยังไม่ทันที่กุมาริกาจะได้ถามซอมพอก็ตอบเสียก่อนขณะนั่งลงที่ระเบียงบ้านพักของผู้กองกรินทร์ เด็กสาวก้มหน้างุดอย่างรู้สึกผิดจริงๆ กุมาริกาเห็นว่าซอมพอตั้งใจที่จะมาพูดเรื่องนี้ก็เลยเปิดโอกาสให้ซอมพอได้พูด

“ซอมพอรู้มาว่าคุณน้ำเมยกับผู้กองเลิกกันแล้ว...สาเหตุก็เพราะซอมพอ คุณน้ำเมยจำได้มั้ยที่คุณน้ำเมยเคยถามซอมพอว่าซอมพอรักผู้กองรึเปล่าแล้วซอมพอตอบว่ารักน่ะ ซอมพอยอมรับนะคะว่าซอมพอรักผู้กองจริงๆ แต่ว่า...ซอมพอรักผู้กองแบบพี่ชาย ผู้กองเป็นคนดีมากซอมพอก็เลยอยากมีพี่ชายแบบเขา ซอมพอไม่ได้รักเขาแบบจะเอามาเป็นผัวนะคะ” ความใสซื่อจริงใจของซอมพอกุมาริการับรู้ได้ทั้งหมดและยิ้มตามที่ซอมพอพูด เธอรู้ดีว่าที่ซอมพอพูดมามันคือความจริง

“ที่ผู้กองคอยดูแลซอมพอก็เพราะซอมพอจะถูกคนร้ายจับไป เขาดูแลซอมพอตามหน้าที่แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรกับซอมพอนะคะ ซอมพออยากให้คุณน้ำเมยได้สบายใจ ต่อให้ไม่มีคุณน้ำเมยซอมพอก็ไม่อยากได้ผู้กองมาเป็นผัวหรอกค่ะ ยกให้ฟรีๆ ซอมพอก็ไม่เอาเพราะซอมพอให้ผู้กองเป็นได้แค่พี่ชายเท่านั้น แต่ถ้าเป็นคุณหมอก็ไม่แน่ ถ้าเป็นคุณหมอซอมพอยินดีตบตีกับผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้เพื่อแย่งคุณหมอมาค่ะ เพราะงั้นคุณน้ำเมยอย่าใส่ชุดม้งสวยๆ ให้คุณหมอชมอีกนะคะซอมพอหวง” คราวนี้กุมาริกาหัวเราะตามเมื่อซอมพอพูดความในใจออกมา ซอมพอไม่ได้รักผู้กองกรินทร์แต่ซอมพอรักอรินเหมือนอย่างที่ผู้กองกรินทร์หวัง เรื่องวันนั้นที่ซอมพอเสียใจตอนมาเห็นผู้กองกรินทร์จูบเธอก็เพราะซอมพอเสียใจที่อรินมาชมเธอต่างหาก

“ฉันต่างหากที่ต้องเป็นคนขอโทษซอมพอ” กุมาริกาว่าขึ้นแล้วดึงมือซอมพอมากุมเอาไว้ “ตอนนี้ฉันเข้าใจหมดแล้วล่ะว่าซอมพอกับผู้กองไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ เป็นฉันเองที่เข้าใจผิดและหลงมองซอมพอในทางที่ไม่ดี ฉันขอโทษซอมพอด้วยนะ”

“การกระทำของซอมพอมันก็ชวนให้คิดไปไกลจริงๆ นั่นแหละต่อไปซอมพอจะระวังให้มากกว่านี้ ซอมพอชอบคุณน้ำเมยนะแล้วก็อยากให้คุณน้ำเมยคืนดีกับผู้กอง อยากให้กลับมารักกันเหมือนเดิม ถ้าคุณน้ำเมยเข้าใจซอมพอแล้วงั้นคุณน้ำเมยกลับไปคบกับผู้กองอีกนะคะ” แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย ซอมพอก็นึกว่ากุมาริกาจะโกรธเกลียดเธอจนไม่อยากจะมองหน้าเสียแล้ว กุมาริกายอมรับฟังเธอและมีเหตุผลมาก เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงหลงรักแต่กุมาริกา

“ฉันคงกลับไปคบกับผู้กองของซอมพอไม่ได้หรอก”

“อ้าว ก็ไหนคุณน้ำเมยบอกว่าเข้าใจซอมพอแล้วไง”

“ที่ฉันกลับไปคบกับเขาไม่ได้มันไม่ใช่เพราะซอมพอหรอกนะ มันเป็นปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ที่สะสมมานาน เรื่องที่ฉันเข้าใจซอมพอผิดเป็นเพียงแค่สิ่งที่มาสะกิดให้ปัญหาที่ผ่านมามันปะทุขึ้นเท่านั้น การที่ฉันกลับไปคบกับผู้กองไม่ได้มันไม่เกี่ยวกับเรื่องของซอมพอหรอกสบายใจได้ ฉันไม่ได้โกรธซอมพอและฉันก็ไม่ได้หึงหวงซอมพอกับผู้กองแล้วล่ะแต่เรื่องนี้มันเป็นปัญหาของเราที่มันมีมาก่อนเรื่องของซอมพออีก”

“อ้าว” ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันล่ะ “ถ้าจะเลิกกันจริงๆ แล้วคุณน้ำเมยไม่เสียดายเวลาที่ผ่านมาหรอ ผู้กองเขารักคุณน้ำเมยมากเลยนะคะ คราวก่อนที่เขาขอให้ซอมพอมาที่นี่ก็เพราะเขาอยากให้ซอมพอมาอยู่เป็นเพื่อนคุณน้ำเมย เขาห่วงกลัวว่าคุณน้ำเมยจะเหงา เขาห่วงใยแต่คุณน้ำเมย ตอนไปเยี่ยมซอมพอที่หน่วย ตชด. เขาก็อวยแต่คุณน้ำเมยให้ตำรวจที่นู่นฟัง เล่าแต่เรื่องน่ารักๆ ของคุณน้ำเมย เวลาที่เขาพูดถึงคุณน้ำเมยเขาจะยิ้มแย้มและดูมีความสุขมาก พวกเราทุกๆ คนรู้กันดีว่าผู้กองรักคุณน้ำเมยมากแค่ไหนแล้วคุณน้ำเมยที่เป็นเมียของเขาล่ะคะรู้บ้างมั้ยว่าผู้กองรักคุณน้ำเมยมากแค่ไหน...มันมากยิ่งกว่าชีวิตของเขาเลยนะคะ แต่ซอมพอก็เป็นคนนอกซอมพอไม่รู้หรอกว่าผู้กองทำเรื่องแย่ๆ อะไรเอาไว้กับคุณน้ำเมยบ้าง แต่ว่า...ถ้าผู้กองเคยทำไม่ดีเอาไว้จริงๆ มันเลวร้ายมากจนถึงขั้นให้อภัยกันไม่ได้เลยหรอคะ พ่อกับแม่ของซอมพอเคยบอกว่าคนเป็นผัวเมียกันย่อมมีผิดใจกันบ้างเป็นธรรมดาแต่ว่าเขาก็จะสามารถอภัยให้กันได้ แต่ถ้าคุณน้ำเมยอภัยให้ผู้กองไม่ได้...ก็แสดงว่าความเลวร้ายที่ผู้กองเคยทำมันเลวร้ายมากจริงๆ ใช่มั้ย”

กุมาริกาก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี มันอาจไม่ใช่ความเลวร้ายที่สุดแต่มันก็สร้างรอยแผลให้เธอมาเยอะ เธอไม่ได้โกรธเกลียดเขาแล้ว เธออภัยให้เขาทุกอย่างแต่เพียงแค่เธอยังไม่พร้อมที่จะกลับไปคบกับเขาเท่านั้น

“ซอมพอ! มาทำอะไรที่นี่น่ะ” ระหว่างที่ซอมพอพูดคุยอยู่กับกุมาริกาผู้กองกรินทร์ก็เดินกลับมาที่บ้านพักพอดี พอเห็นสีหน้าไม่สบายใจของกุมาริกาเขาก็รีบวิ่งขึ้นมาหาเธอบนบ้านทันทีด้วยกังวลว่าพอเจอซอมพอแล้วกุมาริกาจะยิ่งรู้สึกแย่ไปอีก ตอนนี้เธอกำลังใจอ่อนให้เขา เขาไม่อยากให้ซอมพอมาทำเสียเรื่อง

“มาที่นี่ได้ยังไง อรินไปไหน” เขารีบเข้าไปกอดกุมาริกาเอาไว้แล้วเค้นเสียงถามซอมพอด้วยความไม่พอใจ ก็เขาเคยขอเธอแล้วนี่ว่าห้ามมาหากุมาริกา

“ผู้กองคะใจเย็นๆ ค่ะ” เห็นซอมพอหน้าเสียกุมาริกาก็เลยรีบหันมาห้ามผู้กองกรินทร์ “ซอมพอแค่มาคุยเล่นเป็นเพื่อนฉันและฉันดีใจที่ได้เจอซอมพอ อีกอย่างซอมพอก็อธิบายเรื่องทุกอย่างให้ฉันได้เข้าใจแล้วล่ะ ฉันเข้าใจแล้วว่าซอมพอไม่ได้คิดอะไรกับผู้กองแล้วฉันก็ไม่ได้คิดมากเรื่องนี้แล้วต่อไปผู้กองอย่าห้ามซอมพอมาที่นี่อีกเลยนะคะ ซอมพอเขาไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เป็นฉันต่างหากที่เข้าใจทุกอย่างผิดไปเอง”

“พี่ก็แค่...เป็นห่วงน้ำเมย พี่กลัวน้ำเมยจะคิดมากแล้วทิ้งพี่ไป”

“ฉันไม่คิดมากเรื่องซอมพอแล้วล่ะค่ะ” กุมาริกาผละออกจากเขาแล้วเดินเข้าไปหาซอมพอ “ต่อไปซอมพอมาเล่นกับฉันอีกนะ”

ซอมพอฉีกยิ้มแฉ่งอย่างดีใจที่กุมาริกาอยากเป็นเพื่อนกับเธอแล้วก่อนจะทำหน้าทะเล้นแล้วยักคิ้วเยาะเย้ยใส่ผู้กองกรินทร์ ต่อไปเขาจะห้ามเธอมาที่นี่อีกไม่ได้แล้วเพราะเขาต้องตามใจเมีย ถ้าไม่ตามใจเมียแล้วเมียไม่รักเธอไม่รู้ด้วยนะ

“ซอมพอ!!!” ไม่ทันไรอรินก็ตามมาอีกคน เขาสั่งให้ซอมพออยู่กับเขา ห้ามอยู่ห่างจากเขาเด็ดขาดแต่พอเขาเผลอเธอก็มาโผล่ที่นี่เข้าจนได้

“คุณหมออย่าดุซอมพอนะคะ ซอมพอแค่มาคุยเล่นกับฉันตามประสาสาวๆ ฉันดีใจค่ะที่ได้เจอซอมพอแล้วถ้าคราวหน้าคุณหมอมาที่นี่อีกอย่าลืมพาซอมพอมาหาฉันนะคะ”

“อ้าว” ได้ยินแบบนี้อรินก็รู้สึกว่าเกินคาดมากๆ ดูท่าทางกุมาริกากับซอมพอจะเคลียร์ใจกันได้แล้วและเคลียร์ใจไปในทางที่ดีเสียด้วย เฮ้อ! ถ้าเป็นแบบนี้งั้นเขาก็ค่อยโล่งอกหน่อย

“ครับ ไว้คราวหน้าผมจะพาซอมพอมาอีก ถ้ายังไงผมขอตัวพาซอมพอกลับก่อนนะครับวันนี้ผมแค่แวะเอาของมาให้พี่อาทิตย์เฉยๆ” ดูท่าทางผัวเมียเขามีเรื่องจะคุยกันยาวงั้นถอยก่อนดีกว่า อรินคิดก่อนจะยื่นแขนมาโอบรอบเอวซอมพอแล้วพาเดินลงมาจากบ้านพักของผู้กองกรินทร์ ซอมพอยังคงหันมายิ้มและโบกมือให้กุมาริกาด้วยดีใจที่ได้มาอธิบายความจริงให้กุมาริกาได้เข้าใจแล้ว

“โห” ไม่เจอแค่เดือนเดียวนี่ทั้งสองคนพัฒนาไปได้ขนาดนี้แล้วหรอ กุมาริกาหรี่ตาดูอรินที่เดินโอบกอดซอมพออย่างถึงเนื้อถึงตัวกันมากขึ้นแล้วก็ดูท่าซอมพอจะชอบมากเสียด้วยสิ เธอยิ้มให้คนทั้งสองก่อนจะหันมาทางผู้กองกรินทร์อีกครั้งเมื่อเห็นว่าตอนนี้ในมือของเขามีช่อดอกไม้ช่อสวยมาด้วย ในป่าแบบนี้ไปเอาดอกกุหลาบสีแดงมาจากไหน

“พี่...พี่ฝากจ่าปกรณ์ซื้อมาให้ตอนที่เขาออกไปซื้อเสบียงที่ในเมือง ในป่าแบบนี้หาดอกไม้สวยๆ ยากพี่เลยฝากซื้อมาให้น้ำเมย” เขายื่นช่อดอกไม้มาให้เธออย่างมีความหวัง กุมาริกายอมรับช่อดอกไม้มาจากเขาแล้วเพียงเอ่ยขอบคุณเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าบ้านพักไปเพื่อเอาช่อดอกไม้ไปจัดใส่แก้วแทนแจกัน

“ซอมพอไม่ได้มาทำอะไรให้น้ำเมยรู้สึกแย่ใช่มั้ย”

“เปล่าค่ะ ได้คุยกับซอมพอแล้วฉันสบายใจขึ้น ซอมพอเขามาบอกว่าเขาไม่ได้ชอบผู้กองแต่เขาชอบคุณหมอ แล้วเขาก็ขอให้ฉันกลับไปคืนดีกับผู้กองด้วยค่ะ”

“แล้วน้ำเมยตอบว่ายังไง”

“ฉันบอกว่าฉันไม่ได้คิดมากเรื่องของเขากับผู้กองแล้ว แต่ฉันยังกลับไปคบกับผู้กองไม่ได้ค่ะ” พอกุมาริกาว่าแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็เดินเข้ามากอดเธอพร้อมกับหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

“ถ้าน้ำเมยไม่สบายใจก็ยังไม่ต้องรับรักพี่ตอนนี้ก็ได้ค่ะ ให้มันค่อยเป็นค่อยไปแล้วใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ก็ได้ จะวันนี้ วันหน้า เดือนหน้า ปีหน้าหรือ...ชาติหน้าพี่ก็จะยังรอน้ำเมยเสมอ พี่รู้ว่าพี่ทำไม่ดีกับน้ำเมยเอาไว้เยอะกว่าแผลในใจน้ำเมยจะหายก็คงต้องใช้เวลาซักระยะ แต่ถึงตอนนี้น้ำเมยจะยังรักพี่ไม่ได้พี่ก็ขอแค่ให้น้ำเมยรับรู้เอาไว้ว่าพี่รักน้ำเมยมาก พี่รอน้ำเมยได้ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” กุมาริกาตอบกลับสั้นๆ หน้านิ่งๆ แล้วยกเอาแก้วใส่ช่อดอกไม้เข้าไปวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงโดยมีผู้กองกรินทร์มองตามด้วยแววตาเศร้าก่อนจะหักใจแล้วเดินกลับไปทำงานต่อที่ฐาน แต่พอลับหลังเขาไปแล้วกุมาริกาก็รีบมาแอบมองตาม หัวใจดวงน้อยๆ พองโตไปกับเขา เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกวิ่งมาเข้ามากอดเธอ ปกป้องเธอแล้วไม่ได้สนใจซอมพอ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงจะห่วงใยซอมพอก่อนแล้วค่อยมาสนใจเธอ เขาทำให้เธอได้รู้ว่าระหว่างเธอกับซอมพอเขาเลือกที่จะห่วงใยเธอมากกว่า

“น้ำเมยสงสารพี่ซีลนะคะ แต่ถ้าน้ำเมยไม่ทำแบบนี้พี่ซีลก็คงไม่มีวันเห็นค่าความรักของน้ำเมย” นี่คือสิ่งที่กริชชากรณ์อยากให้เธอทำ เธอเคยถามพี่ชายว่าถ้าเขาเป็นเธอเขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้และนี่คือสิ่งที่เขากระซิบบอกเธอ เธอต้องใจแข็งแล้วทำให้เขาเห็นค่าของความรักและให้เขาได้รู้ว่าอะไรที่เคยได้ไปง่ายๆ ถ้าเขายังไม่เห็นค่าครั้งต่อไปมันจะไม่ง่ายอีก

กุมาริกาออกมาเล่นที่ฐานหลังจากที่เก็บตัวเงียบอยู่ที่บ้านพักของผู้กองกรินทร์มาเป็นเดือนๆ ตอนที่เธอเดินมาถึงเธอเห็นผู้กองกรินทร์กำลังประชุมงานอยู่กับทีมลาดตระเวนที่ศาลาประชุม เขาหันมามองเธอครู่หนึ่งก่อนจะประชุมต่อเธอจึงเดินเลี่ยงไปทางบ่อเลี้ยงปลาของทางฐานเมื่อเห็นจ่าชาติกับอาสาสมัครทหารพรานอีกสี่ห้าคนกำลังช่วยกันขุดดินขึ้นมาจากบ่อปลา ดินโคลนที่ขุดขึ้นมาถูกโกยทิ้งไปไปที่สระข้างๆ หรือบ่อโคลนที่เธอเคยถูกผู้กองกรินทร์สั่งให้ลงไปนอนเกลือกกลิ้ง

“ระวังเลอะนะครับคุณน้ำเมย” จ่าชาติรีบร้องบอกเมื่อเห็นเธอเดินเข้าไปชะเง้อดู “คุณน้ำเมยหายป่วยแล้วใช่มั้ยครับ ตั้งแต่ป่วยคราวนั้นคุณน้ำเมยก็ไม่ออกมาเล่นที่ฐานอีกเลย”

“ฉันดีขึ้นแล้วค่ะ ว่าแต่ทำอะไรกันอยู่หรอคะ”

“อ๋อ บ่อเลี้ยงปลามันดูตื้นๆ น่ะครับพวกผมก็เลยขุดเพิ่ม บ่อนี้ไม่ได้ขุดลอกมาหลายปีแล้วเดี๋ยวถ้าไม่ทำบ่อตื้นขึ้นมาจะเลี้ยงปลาไม่ได้อีก” นั่นสิ เธอก็คิดอยู่ว่าบ่อมันดูตื้นๆ

“ระวังเลอะ” คราวนี้เป็นเสียงของใครคนหนึ่งดังเตือนมาจากด้านหลัง ผู้กองกรินทร์มายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กุมาริกาไม่ทันรู้ตัวเลยรู้แค่ว่าตอนนี้เขามายืนอยู่ด้านหลังของเธอแล้วเกี่ยวเอวเธอหลบจากโคลนที่อาจกระเด็นมาโดน

“ประชุมงานเสร็จแล้วหรอคะผู้กอง”

“ใช่ค่ะ” จ่าชาติแอบหัวเราะให้กับบทสนทนา เมื่อก่อนเห็นเป็นเสือชอบดุเมียแต่ตอนนี้กลับเป็นแค่ลูกแมวไม่กล้าหือ

“พี่ดีใจนะที่เห็นน้ำเมยออกมาเดินเล่นที่นี่ ว่าแต่...คอร์สเรียนวิชาทหารพรานของเรายังมีอยู่นี่ เรามาเรียนวิชาทหารกันต่อมั้ย”

“ฉันอ่านบทละครจบหมดแล้วค่ะ ในบทไม่ได้มีฉากไหนที่ต้องใช้วิชาทหารพรานขั้นสูง วิชาทหารพรานเท่าที่จ่าปกรณ์เคยสอนให้ก็ถือว่าละเอียดครบถ้วนแล้วค่ะ ส่วนเทคนิคเรื่องการยิงปืน คิวบู๊เดี๋ยวให้ครูสอนคิวการแสดงที่กรุงเทพฯ สอนก็ได้”

“เรียนยิงปืนกับผู้กองก็ได้นะครับคุณน้ำเมย ผู้กองของผมเป็นนักแม่นปืนชั้นหนึ่งของกองทัพบกเลยนะครับ ต่อให้ตีลังกาหลับตายิงเป้าเคลื่อนที่ยังเข้ากลางเป้าเลย”

“จ่า จะอวยอะไรก็ให้อยู่บนพื้นฐานความจริงบ้าง” ผู้กองกรินทร์ว่าให้จ่าชาติที่อวยเขาอย่างออกหน้าออกตา พอถูกว่าเข้าหน่อยจ่าชาติก็ได้แต่ยิ้มแหะๆ รับก่อนจะกวักมือเรียกลูกน้องขึ้นมาจากบ่อเลี้ยงปลาเมื่อตอนนี้ภารกิจขุดบ่อปลาเสร็จสิ้นแล้วและไม่อยากจะอยู่ดูลูกแมวอ้อนเมีย เห็นว่ามีเรื่องทะเลาะกันจนเมียไม่ยอมให้เข้าใกล้ งี้แหละ ริอ่านเป็นพ่อบ้านใจกล้าหาเรื่องเมียแต่พอถูกเมียเอาคืนจริงๆ ก็ไม่กล้าหือ

แม้จ่าชาติกับลูกน้องจะขอตัวออกไปจากบ่อเลี้ยงปลาแล้วแต่กุมาริกาก็ยังอยู่ตรงนี้ต่อ เธอเดินเข้าไปดูที่สระข้างๆ บ่อเลี้ยงปลาซึ่งภายในสระมีโคลนอยู่เยอะมากโดนเฉพาะโคลนที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากบ่อเลี้ยงปลา

“น้ำเมยดูอะไรหรอคะ” เห็นกุมาริกายืนมองบ่อโคลนอยู่นานผู้กองกรินทร์ก็เลยตามเข้ามาดูด้วย บ่อโคลนมันมีอะไรน่าสนใจนักทำไมเธอถึงเอาแต่ยืนจ้อง

“เห็นบ่อโคลนแล้วฉันก็อดนึกถึงตอนนั้นไม่ได้ค่ะ...ตอนที่ผู้กองสั่งให้ฉันลงไปดันพื้นในบ่อ สั่งทำโทษฉันจนฉันเลอะโคลนไปทั้งตัว พอฉันงอแงจะไม่ยอมลงไปในบ่อตามคำสั่งผู้กองก็ยื่นคำขาดออกปากไล่ฉันไปจากที่นี่ ฉันกลัวว่าจะไม่ได้อยู่กับผู้กองอีกก็เลยต้องจำใจลงไปนอนกลิ้งเกลือกในบ่อโคลนเพื่อแลกกับการได้อยู่ที่นี่ต่อ” กุมาริกาหันมายิ้มเศร้าๆ กับผู้กองกรินทร์ “ตอนนั้นฉันไม่พอใจมาก ใจก็นึกอยากจะสั่งให้ผู้กองลงไปนอนในบ่อโคลนบ้างแต่ฉันก็ไม่กล้า ฉันกลัวจะถูกไล่ฉันก็เลยได้แต่ยอมทน แต่ว่าตอนนี้...ฉันพร้อมจะออกไปจากที่นี่ได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องให้ใครมาไล่เหมือนหมูเหมือนหมาอีกแล้ว ฉันไม่มีศรัทธาในความรักไม่รู้ว่าที่ผ่านมาทำไมฉันต้องยอมขนาดนั้น พี่น้ำปิงกับพี่น้ำปายเคยบอกค่ะว่า...ผัวที่ดีคือผัวใหม่”

“...น้ำเมยเคยอยากสั่งให้พี่ลงไปในบ่อโคลนหรอคะ”

“ฉันไม่กล้าสั่งจริงๆ หรอกค่ะผู้กอง” กุมาริกาหันมายิ้มให้เขาอีก “มันเป็นแค่อารมณ์โกรธของฉันในตอนนั้น ฉันยอมทำตามคำสั่งของผู้กองก็เพราะว่าตอนนั้นฉันรักผู้กอง แต่ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้...” แล้วกุมาริกาก็หยุดพูดไปเสียดื้อๆ เธอได้แต่ยิ้มเศร้าๆ แล้วทำท่าจะเดินกลับไปที่ฐาน หากเพราะผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ไม่เดินผ่านมาแล้วร้องขึ้นเสียก่อนเธอคงไม่รู้ว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์กำลังทำอะไร

“ผู้กองจะทำอะไรน่ะครับ จ่าชาติกับลูกน้องบอกว่าขุดบ่อปลาเสร็จแล้วผู้กองไม่ต้องลงไปขุดด้วยตัวเองหรอกนะครับ”

พอจ่าปกรณ์ร้องบอกกุมาริกาก็หันกลับไปดูตามจึงได้เห็นว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์กำลังปลดปืนพกสั้นที่เอวออกรวมถึงโทรศัพท์มือถือและวิทยุสื่อสาร จากนั้นเขาก็เดินลงไปในบ่อโคลนที่อยู่ข้างๆ กับบ่อเลี้ยงปลา แล้วไม่ใช่แค่ลงไปอย่างเดียวแต่เขายังกลิ้งเกลือกจนเครื่องแบบทหารพรานสีดำกลายเป็นสีโคลน แม้แต่หน้าตาที่หล่อเหลาก็มีโคลนพอกทั้งใบหน้า ตอนนี้เขากำลังดันพื้นอยู่ในบ่อโคลนจนจ่าปกรณ์ต้องรีบวิ่งเข้าไปหา ไม่เข้าใจว่าผู้กองของตนกำลังทำอะไรอยู่ เขาได้แต่มองผู้กองกรินทร์ดันพื้นอยู่ในบ่อโคลนแล้วก็ต้องรีบกลับมาหากุมาริกาที่ยังยืนมองทำหน้านิ่งอยู่กับที่

“มันเกิดอะไรขึ้นหรอครับคุณน้ำเมย ผู้กองเขากำลังทำอยู่น่ะทำไมถึงลงไปนอนเล่นโคลนแบบนั้น”

“ไม่ทราบสิคะ” กุมาริกาตอบเสียงซื่อๆ “...ผู้กองของหมวดกับจ่าคงกำลังชดใช้กรรมอยู่มั้ง” ว่าแล้วเธอก็เดินหนีไปอย่างไม่สนใจจะดูจนผู้หมวดเขมทัตต้องมองตามแล้วยกมือขึ้นปาดเหงื่อ เขากะแล้วว่าเหตุการณ์แบบนี้ต้องเกิดขึ้นสักวัน

“นั่นปะไรหมวดผมบอกผู้กองแล้วว่าอย่าหือกับเมียให้มาก อย่าออกตัวแรงเดี๋ยวจะแหกโค้งแบบไม่รู้ตัว โถ เป็นเสืออยู่ได้ไม่นานหนวดลูกแมวน้อยก็โผล่ซะละ”

“หนวดลูกแมวโผล่ตั้งแต่ตอนไปขอให้น้องเขยอย่างสารวัตรพนาสอนท่องคาถาบูชาเมียแล้ว คืนก่อนบังเอิญเดินผ่านบ้านพักผู้กองยังได้ยินเสียงผู้กองท่องคาถาบูชาเมียอยู่เลย งานนี้คุณน้ำเมยเอาจริงผู้กองคงหือมากไม่ได้ ถ้ายังไม่อยากเสียเมียสุดที่รักไปก็ต้องเป็นลูกแมวให้คุณน้ำเมยลูบหัวไปตลอดนั่นแหละ”

“แบบนี้หาเมียใหม่ง่ายกว่ามั้ยหมวด”

“ง่ายกว่า ระดับผู้กองน่ะจะหาเมียอีกคนก็ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าจะหาเมียที่อยู่เป็นคู่ชีวิตที่ดี แม่ของลูกที่ดีก็คงมีแค่คุณน้ำเมยนี่แหละที่เหมาะสมและเคมีเข้ากันที่สุด คุณน้ำเมยนี่แหละคือเนื้อคู่และคู่แท้ของผู้กอง ระหว่างนี้พวกเราก็...อยู่ข้างคุณน้ำเมยไปก่อนแล้วกัน”

“อ้าว ทำไมล่ะหมวด”

“ดูจากสภาพของผู้กองแล้วท่าทางเมียจะใหญ่และมีอำนาจมากกว่าผัว เพราะงั้นเราก็ต้องอยู่ข้างคนชนะเท่านั้นนะจ่า”

“อ้อ หมวดพูดได้มีเหตุผลมาก งั้นเราก็ปล่อยให้ผู้กองแกดันพื้นต่อไปเถอะเพราะตอนนี้เราสองคน...อยู่ข้างคนชนะ” ว่าแล้วทั้งผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ก็พากันเดินกลับเข้าฐานไปอย่างไม่สนใจเจ้านายที่ยังดันพื้นอยู่ในบ่อโคลน กุมาริกาที่แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ได้ยินที่ผู้หมวดกับนายจ่าหนุ่มพูดคุยกันแล้วก็หัวเราะออกมาคนเดียวเบาๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์มือถือดูบันทึกที่ตัวเองเคยเขียนเอาไว้ บันทึกที่เธอจดเอาไว้เพื่อรอวันเอาคืน

*****************************************

กดอ่านตอนต่อไปเลยนะคะ แบ่งลง 2 ตอนค่ะ