5.เยือนถิ่นนครพนม

               ภายใต้ความมืดมิดของค่ำคืนที่ไร้ซึ่งแสงของดวงจันทร์และดวงดาว สายลมเห็นที่โบกพัดมาทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นน้ำไปทั่วทั้งคุ้งแม่น้ำโขง แม่น้ำสายสำคัญที่หล่อเลี้ยงทุกๆ สรรพชีวิตตลอดทั้งฝั่งซ้ายและขวา ฉับพลันทันใดนั้นระลอกคลื่นน้ำก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นแล้วปรากฎร่างของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่มีลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวดำนิล ลำตัวขนาดใหญ่เลื้อยไปกับผิวน้ำจนเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาอีก ดวงตาสีแดงดุร้ายหมายมุ่งไปยังคฤหาสน์ไม้สักหลักใหญ่ที่อยู่ริมแม่น้ำทางฝั่งซ้าย เมื่อลำตัวที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดเลื้อยขึ้นมาบนฝั่ง แสงไฟจากคฤหาสน์หลังงามก็สะท้อนเข้ากับเกล็ดจนทอประกายสวย ด้วยตอนนี้เป็นเวลาดึกดื่นค่ำมืดแล้วจึงไม่มีผู้คนอยู่บริเวณนี้ เมื่อก่อนคฤหาสน์หลังนี้เคยเป็นของมหาเศรษฐีชาวลาว เป็นมรดกตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นจนถึงปัจจุบัน จากคฤหาสน์ที่เคยเป็นเพียงแค่ที่อยู่อาศัยของทายาทบัดนี้กลับกลายสภาพเป็นโรงทอผ้าไหมของแบรนด์ผ้าไหมที่มีชื่อเสียง ถึงโรงทอหลักจะตั้งอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่ผู้เป็นเจ้าของแบรนด์อย่างแม่พุดตานกลับเลือกที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ที่ฝั่งลาว ที่คฤหาสน์ของอดีตสามีผู้ล่วงลับได้ทิ้งเอาไว้ให้โดยมีลูกๆ หลานๆ คอยเฝ้าดูแลแล้วเปลี่ยนชั้นล่างของคฤหาสน์ที่ยกพื้นสูงเป็นโรงทอผ้าขึ้นอีกแห่งที่มีกระบวนการผลิตครบทุกขั้นตอนตั้งแต่การเลี้ยงหนอนไหม การสาวไหนเพื่อให้ได้เส้นใยตลอดจนการนำเส้นไหมที่ได้มาถักทอเป็นผ้าไหมผืนสวยทรงคุณค่าในนามของแบรนด์พุดตาลมณฑา

               เจ้าของลำตัวที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดแวววาวยังคงเลื้อยไปเรื่อยๆ โดยมีจุดหมายอยู่ที่คฤหาสน์หลังงาม อาศัยความมืดและเงียบค่อยๆ เลื้อยขึ้นไปบนคฤหาสน์จนมาถึงในส่วนของห้องนั่งเล่นที่มีการตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้สดมากมาย รวมถึงชุดโซฟาตัวหรูและผ้าม่านหน้าต่างที่ทำมาจากผ้าไหมผืนงาม เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวทำให้ดวงตาสีแดงดุดันหันมาจ้องมอง เธอเป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาที่งดงามราวกับนางในวรรณคดี ผิวกายขาวผุดผ่อง เส้นผมดำขลับยาวลงมาถึงเอวบาง เธอแต่งกายด้วยผ้าซิ่นไหมมัดหมี่และเสื้อคอกระเช้าแบบติดกระดุมผ่าหน้าสีครีมซึ่งเป็นชุดสำหรับใส่นอนเป็นประจำ ด้วยเป็นทายาทสืบทอดกิจการโรงทอผ้าไหมแบรนด์พุดตาลมณฑาทำให้หญิงสาวมีผ้าไหมผืนสวยนุ่งห่มมากมาย และด้วยเป็นสาวยุคใหม่เคยไปร่ำเรียนถึงเมืองนอกเมืองนาหญิงสาวจึงนำผ้าไหมของตนมาตัดแต่งเป็นชุดที่ดูทันสมัยเป็นที่ถูกอกถูกใจวัยหนุ่มสาวมากขึ้น เปิดโลกการสวมใส่ผ้าไหมและอนุรักษ์ผ้าพื้นเมืองในหมู่วัยรุ่นมากขึ้นจนแบรนด์พุดตาลมณฑาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแบรนด์ผ้าไหมที่เป็นที่นิยมของผู้คนทุกเพศและทุกวัยจนได้รับรางวัลมาอย่างมากมาย

               “นี่! เมื่อไหร่จะหยุดร้องไห้ซักที ใครตายหรอ” คนที่กำลังนั่งประกอบปืนอยู่ข้างๆ หันมาถามเมื่อเห็นน้องสาวนั่งร้องไห้มาสักพักใหญ่ๆ แล้ว แล้วดูสิ สะอึกสะอื้นเสียขนาดนี้นี่ท่าทางอาการคงจะหนักมาก

               “พี่เพลงรักไม่เข้าใจ” คนเป็นน้องหันมามองค้อนพี่ชายผู้เกิดก่อนตนแค่ไม่กี่นาที เป็นฝาแฝดกันแท้ๆ แต่เขากลับชอบวางตัวข่มราวกับเกิดก่อนเธอมาห้าปีได้ พุดตาลได้ยินเสียงสองพี่น้องว่าให้กันก็อดหัวเราะไม่ได้ก่อนจะส่ายหน้าให้แล้วก้มลงปักผ้าสไบผืนสวยต่อด้วยไหมทองบนโต๊ะสะดึงปักผ้า

               “ไม่เข้าใจอะไร ก็แค่ละครจะอินอะไรขนาดนั้น” คนเป็นพี่ชี้ไปยังหน้าจอทีวีที่กำลังฉายละครเรื่องดังอยู่ เป็นละครที่เล่าเรื่องราวความรักระหว่างมนุษย์และพญานาคสาวที่ไม่มีวันสมหวังในความรักแม้จะเฝ้ารอกันและกันมาหลายภพหลายชาติแล้วก็ตาม ด้วยพุดตาน คุณยายของทั้งสองพี่น้องนั้นชอบดูละครหลังข่าวมากทั้งสองพี่น้องก็เลยต้องมาดูเป็นเพื่อน แต่ดูท่าหลานสาวคนน้องจะอินกับละครมากไปหน่อยก็เลยร้องไห้ออกมาตามนางเอกละคร

               “ก็นางเอกน่าสงสารนี่คะ เขาเฝ้ารอพระเอกมาตั้งหลายภพหลายชาติ หวังว่าจะได้ครองรักกันแต่ก็ไม่สมหวังซักที น้องเพลงสงสารเขา”

               “ประสาท” คนที่ประกอบปืนอยู่ว่าขึ้นมาอีกก่อนจะยกปืนพกสั้นขึ้นทำท่าเล็งไปทางหน้าต่างจนคุณยายต้องหันมาว่า

               “เพลงรัก ยายบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาปืนผาหน้าไม้มาเล่นแบบนี้”

               “ทหารเขาก็อยู่กับปืนเป็นธรรมดาแหละครับคุณยาย”

               “แต่ตอนนี้คุณทหารออกเวรแล้ว เพราะงั้นก็อย่าเอาปืนมาเล่นต่อหน้ายาย” คุณยายดุเพราะไม่ค่อยชอบใจกับการอาวุธปืนมาเล่น คนที่เล่นปืนอยู่ก็เลยต้องรีบเอาปืนไปเก็บแล้วจึงกลับมานั่งดูผู้เป็นยายปักผ้าสไบผืนสวยแทน

               “คุณยายปักสไบให้ใครหรอครับ ทำไมต้องทำเองให้เด็กในโรงทอผ้าทำก็ได้ เดี๋ยวนี้เรามีเครื่องปักลายอัตโนมัติแล้วไม่ใช่หรอ”

               “ถ้าของทั่วไปก็ใช้เครื่องปักได้ แต่ถ้าอยากได้สไบแบบพิเศษสำหรับคนพิเศษก็ต้องทำเอง เครื่องปักมันจะไปฉลาดกว่าคนได้ยังไงลูก”

               “แต่ผมเป็นผู้ชายนะครับ ผมไม่ห่มสไบ” ถ้าคนพิเศษที่คุณยายพูดถึงก็ต้องเป็นเขานี่แหละ

               “ยายปักให้น้องเพลง เดี๋ยวก็จะมีงานนมัสการพระธาตุพนมแล้ว ยายอยากให้น้องเพลงมีสไบสวยๆ ห่ม” พุดตานมองไปยังเพลงพิณ หลานสาวที่ยังอินกับละครอยู่ หลานสาวคนนี้มีฝีมือเก่งในหลายๆ เรื่อง เรื่องงานทอผ้า ออกแบบเสื้อผ้านั้นเก่งไม่เป็นรองใคร แบรนด์พุดตานมณฑาโด่งดังมากขึ้นกว่าเดิมก็เพราะฝีมือของหลานสาวคนนี้ นอกจากงานในโรงทอฟ้าแล้วก็ยังเล่นดนตรีเก่ง รำก็สวย กิริยามารยาทก็เรียบร้อยน่ารัก ทั้งสวยแล้วก็เก่งครบเครื่องเลย ยิ่งเป็นหลานสาวคนเดียวพุดตานก็ยิ่งทั้งรักทั้งหวง

               “อย่าให้สวยมากนะครับ แค่นี้เนื้อหอมมากแล้ว” ด้วยเป็นสาวสวยที่เก่งครบเครื่องและมีพ่อเป็นถึงข้าราชการทหารเรือยศสูงมีหน้ามีตาหลานสาวของคุณยายพุดตานจึงมีหนุ่มๆ มาขายขนมจีบให้มากมาย แต่ก็ยากที่จะมีใครพิชิตใจเธอได้ คงเพราะ...เธอยังคงเฝ้ารอเจ้าของแหวนวงที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนสามสมอของทหารเรือนายหนึ่ง

               “เราก็เนื้อหอมเหมือนกันไม่ใช่รึไง” ด้วยเป็นคนที่เข้ามาดูแลกิจการโรงทอผ้าไหมช่วยคุณยายเพลงพิณจึงมักจะอยู่ที่ฝั่งลาวอยู่แล้ว ในขณะที่เพลงรักผู้เป็นแฝดพี่นั้นเป็นทหารเรือหน่วย นรข.ประจำการอยู่สถานีเรือรัตนวาปี จังหวัดหนองคาย ด้วยมีหน้าตาที่หล่อเหลาถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อและมีเสน่ห์เหลือร้ายทำให้เขามักตกเป็นที่หมายปองของสาวๆ หากออกเวรมาเมื่อไหร่แล้วไม่รีบชิ่งหนีคงไม่แคล้วถูกสาวๆ มาลากตัวไป ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มก็เลยต้องมากบดานอยู่ที่ฝั่งลาวกับคุณยายอีกคน

               “โอ๊ยเซาเว้าเถาะยาย ผมขนคีงลุก” พูดถึงเรื่องความเนื้อหอมของตัวเองแล้วชายหนุ่มก็อดขนลุกไม่ได้ เป็นหนุ่มหล่อมีสาวๆ มาหมายปองมากมายมันก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าถึงขั้นจะฉุดเขาไปทำมิดีมิร้ายมันก็ยังไงๆ อยู่นะ ถึงเขาจะหล่อแต่เขาก็อยากมีรักแท้แค่รักเดียว ไม่ได้อยากจะมีซุกไว้เรี่ยราด

               “แล้วนี่จะกลับฝั่งไทยวันไหนล่ะ พี่ข้ามโขงเขาโทรมาบอกยายว่าพรุ่งนี้จะเข้ามารายงานตัวประจำการที่นครพนม จะรีบกลับไปหาพี่เขามั้ย”

               “พี่ข้ามโขงจะมาพรุ่งนี้แล้วหรอครับ...ดีจัง” เพลงรักยิ้มแป้นด้วยความคิดถึงพี่ชาย ถึงเขาจะประจำการอยู่ที่หนองคายแล้วพ่อกับแม่อยู่ที่นครพนมอย่างน้อยก็ยังพอนั่งรถไปหากันได้ แต่พี่ชายของเขาที่ประจำการอยู่สัตหีบนี่สิ นานๆ ครั้งถึงจะได้เจอกันที ถ้าพี่ข้ามโขงกลับมาพวกเขาทั้งสามคนพี่น้องก็จะได้ร่วมเล่นดนตรีด้วยกันอีก

               “อยากตั้งวงกับพี่เขาแล้วว่างั้น” พุดตานรู้ใจหลาน เดิมตนเป็นชาวจังหวัดขอนแก่นและได้มาพบรักกับสามีที่เป็นมหาเศรษฐีชาวลาวเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ แต่ด้วยบุญกรรมที่ทำมาไม่เหมือนกันจึงมีอันต้องให้พลัดพราก พุดตานจึงกลับไปอยู่ที่ฝั่งไทยพร้อมกับลูกสาวเพียงคนเดียวซึ่งก็คือ ปานมณฑา คุณแม่ของหลานๆ ทั้งสามคน พุดตาลไม่ได้พบกับสามีอีกเลยนับจากนั้นจนกระทั่งตอนที่เขา...เสียชีวิต นั่นจึงเป็นการได้มาเจอกันอีกครั้งเมื่อตอนที่เขาจากไปแล้ว และนับตั้งแต่นั้นมาพุดตานก็กลับมาอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้ ที่ๆ ตนเคยอยู่กับสามีโดยมีหลานๆ ทั้งสามคนคอยแวะเวียนมาอยู่ดูแลรวมถึงปานมณฑา ลูกสาวเพียงคนเดียวที่ตอนนี้นอกจากเธอจะเป็นนักดนตรี เป็นครูเพลงที่มีชื่อเสียงแล้วก็ยังมีตำแหน่งคุณนายของผู้บังคับบัญชากองบัญชาการหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขงพ่วงมาด้วย ปานมณฑาและสามีดูแลลูกๆ ทั้งสามคนเป็นอย่างดี ข้ามโขง ลูกชายคนโตนั้นเป็นแพทย์ทหารเรือส่วนเพลงรักเป็นทหารเรือหน่วย นรข. และเพลงพิณลูกสาวเพียงคนเดียวที่เข้ามาดูแลกิจการโรงทอผ้าของคุณยาย ด้วยมีแม่เป็นครูเพลงที่มีชื่อเสียงและเป็นนักดนตรีชื่อก้องทั้งสามคนพี่น้องก็เลยได้วิชาทางดนตรีมาจากผู้เป็นแม่ด้วย เมื่อได้มารวมตัวกันเมื่อไหร่ก็มักจะตั้งวงเล่นดนตรีให้พ่อกับแม่และคุณยายฟังเสมอ

               “งั้นกลับพรุ่งนี้เลยดีกว่า ไปหาพี่ข้ามโขงแล้วค่อยพาพี่ข้ามโขงมาหาคุณยายที่นี่ ส่วนเรา...” ชายหนุ่มหันไปทางน้องสาวที่ก่อนหน้านี้ยังอินกับละครอยู่ แต่พอได้ยินว่าพี่ชายคนโตมาหาก็เกิดหูผึ่งลืมละครขึ้นมา “อยู่ที่นี่กับคุณยายนี่แหละ อย่าเพิ่งกลับฝั่งไทย” เหตุผลที่เขาไม่อยากให้น้องสาวกลับฝั่งไทยตอนนี้ก็เพราะพี่ชายของเขาจะไม่ได้มาที่นครพนมแค่คนเดียวแต่ยังขนเอาเพื่อนร่วมงานมาด้วยหลายคน และหนึ่งในนั้นก็คือเจ้าของแหวนญาติที่เพลงพิณสวมอยู่ ไอ้พี่เรนเจอร์...ไอ้พี่คนนี้ดีกรีความเจ้าชู้ของมันขนาดขุนแผนก็ยังต้องยอมให้ วันๆ เอาแต่ทำตัวเป็นของสาธารณะสนุกกับการถูกผู้หญิงหิ้วไปหิ้วมาแล้วยังมีหน้ามารักมาชอบน้องสาวของเขาอีก ถึงปีก่อนจะออกบวชจนตอนนี้พฤติกรรมดีขึ้นแต่คนมันมีประวัติอ่ะนะเขาก็ต้องขอระแวงเอาไว้ก่อน นี่ถ้าน้องสาวของเขาไม่มีใจเขาก็ไม่คิดมากอะไรหรอก แต่นี่...คนของตัวเองก็ชอบฝ่ายนั้นเหมือนกันจนถึงขั้นไม่ยอมถอดแหวนออกจากนิ้ว ยิ่งตอนนี้ไอ้พี่เรนเจอร์มาอยู่ใกล้ๆ ด้วยมันจะเหมือนน้ำมันใกล้ไฟรึเปล่า

               “แต่ว่า...” สาวน้อยไม่กล้าพูดออกไป เธอรู้ดีว่าพรุ่งนี้พี่ชายของเธอจะไม่ได้มาคนเดียวแต่เขาคนนั้นก็จะมาด้วย มือเล็กๆ แอบไล้ที่แหวนญาติวงน้อย นับตั้งแต่ที่เธอไปเรียนต่อด้านดนตรีที่ต่างประเทศปีหนึ่งและเขาลาราชการไปบวชเธอกับเขาก็ยังไม่ได้เจอกันเลย ถึงตอนสึกแล้วเขาจะเคยบินไปดูเธอแสดงดนตรีที่นั่นทุกรอบแต่เธอก็ไม่เคยได้เจอเขาเพราะเขามีเวลาจำกัดในการไปหาเธอ จะมีก็เพียงแค่โลกโซเชียลเท่านั้นที่ทำให้คนไกลพอจะรู้สึกได้ว่าอยู่ใกล้กันบ้าง

               “ไม่ต้องแต่ ไว้ใกล้วันงานนมัสการพระธาตุพนมแล้วค่อยกลับฝั่งไทย”

               “ได้ยังไง น้องเพลงยังต้องไปซ้อมรำในวันงานด้วยนะ น้องเพลงนัดกับอาร์ตี้เอาไว้แล้ว” อาร์ตี้เป็นหนุ่มรุ่นน้องหน้าหวานที่สนิทกับเพลงพิณมากๆ ด้วยชื่นชอบในการร่ายรำเพลงพิณก็เลยชวนมาเป็นคู่รำเมื่อยามมีงานรำบวงสรวงต่างๆ ทำให้อาร์ตี้ได้มาเป็นหนุ่มฮอตขวัญใจของเหล่าแม่ยกหลายต่อหลายคนเพราะความหน้าหวาน รำสวยและแสนสุภาพ

               “ไอ้อาร์ตี้นี่อีกแล้ว เมื่อไหร่มันจะยอมปล่อยสาวซักที เห็นแอ๊บแมนตลอดแบบนั้นพี่ล่ะอึดอัดแทน” เรื่องที่อาร์แอบซ่อนความเป็นสาวเอาไว้มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ ที่เพลงรักยอมวางใจให้น้องสาวมาสนิทสนมกับอาร์ตี้ได้ก็เพราะเรื่องนี้แหละ “แต่ก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้อย่าเพิ่งกลับนครพนมก็แล้วกัน”

               “พี่เรนเจอร์ไม่ได้มานครพนมแค่วันสองวันซักหน่อย ห้ามน้องเพลงวันนี้เดี๋ยววันหน้าน้องเพลงก็ได้เจอกับเขาอยู่ดี”

               “คงจะคิดถึงกันมากล่ะสิ”

               “กะ...ก็...ก็ไม่ใช่แบบนั้น” หญิงสาวทำเป็นเขี่ยหมอนอิงไปมา “ก็คนเคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ รู้จักกันมานาน”

               “จะรักใครชอบใครก็รักไปเถอะ แต่ถ้าเลือกไม่ดีได้ไอ้ขุนแผนมาทำผัวระวังน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า”

               “พี่เรนเจอร์เขาเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยหรอคะ” เรื่องความเจ้าชู้ของเขาเธอรู้ดี รู้ยันตับไตไส้พุงเลย แต่นับตั้งแต่ที่เขาสึกมานี่ก็ปีกว่าแล้วที่เขา...รักษาสัญญาใจกับเธอ ถึงภายนอกจะดูเป็นคนไม่เอาไหนแต่เขาก็เป็นคนที่รักษาคำพูด “น้องเพลงยอมรับว่าอยากเจอ แต่ก็ยังไม่ได้คิดถึงขั้นร่วมเรียงเคียงหมอน ก็แค่อยากเจอเท่านั้นค่ะ”

               “ก็...” เพลงรักมีเรื่องอยากจะพูดต่ออีกมากมาย แต่ต้องเงียบเมื่อผู้เป็นยายยื่นมือมาสะกิดแล้วส่ายหน้าห้าม ความสัมพันธ์ของลูกๆ หลานๆ พุดตานรู้ดีแล้วก็รู้จักผู้กองกวินทร์มาตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งจะหัดเดินด้วยซ้ำ ด้วยความสนิทสนมของทั้งสองบ้านทำให้ผู้ใหญ่รู้จักนิสัยใจคอลูกๆ หลานๆ ทุกคนดีแล้วก็รู้ดีว่าลูกชายบ้านนั้นได้หมายปองลูกสาวบ้านนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ตอนแรกก็นึกว่าอีกฝ่ายจะแค่ชอบทำเจ้าชู้เล่นๆ แต่นับวันยิ่งโตขึ้นความรู้สึกของผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งชัดเจน มีนอกลู่นอกทางไปเยอะแต่สุดท้ายก็กลับมาหาน้องสาวที่บ้านนี้และจนตอนนี้ก็เหมือนเขากำลังปรับปรุงตัวเพื่อให้คู่ควรกับหญิงสาวที่เขามีใจให้โดยที่หญิงสาวคนนี้ก็แอบมีใจตอบเช่นกัน

               “ความรักมันเป็นเรื่องไม่ตายตัวและไม่มีอะไรแน่นอน เมื่อปักใจที่จะรักก็มักจะต้องพบเจอกับความเสี่ยง ทุกคนมีโอกาสสมหวังในความรักและผิดหวังในความรักด้วยกันทั้งนั้นนะลูก แต่ยายก็ยังเชื่ออยู่นะว่าถ้าคู่กันแล้วยังไงก็ต้องได้ลงเอยกัน บางคู่เคยทำบุญร่วมกันมาก็ได้มาร่วมใช้บุญด้วยกันในชาตินี้แต่ถ้าคู่ไหนเคยมีเวรมีกรรมต่อกันมา เมื่อได้มาเจอกันในชาตินี้ก็ต้องมาชดใช้ให้กัน”

               “ถ้าน้องเพลงได้ลงเอยกับพี่เรนเจอร์ ผมกลัวว่าจะไม่ใช่คู่บุญแต่เป็นคู่เวรคู่กรรมมากกว่าสิครับคุณยาย” คนเป็นห่วงน้องก็ยังอดกลัวไม่ได้เพราะกิติศัพท์ของอีกฝ่ายนั้นฉาวโฉ่ไปทั่วทั้งกองทัพเรือ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเสือจะยอมเป็นแมวเพื่อน้องสาวของเขาคนเดียวได้ ถึงเขาจะเคารพอีกฝ่ายเป็นดังพี่ชายแต่มีแค่เรื่องนี้เท่านั้นที่เขาจะไม่ยอม เพลงพิณเป็นฝาแฝดของเขาเพราะฉะนั้นเขาจะต้องปกป้องเธอให้ดีที่สุด

               บทสนทนาของทั้งสามยายหลานอยู่ในสายตาของงูใหญ่ดวงตาสีแดงดุทั้งหมด มันรอจนกระทั่งพุดตานและเพลงรักเข้าห้องไปนอนแล้วจึงได้เลื้อยออกมาหาสาวน้อยที่ยังนั่งทำหน้าหงอยๆ อยู่คนเดียวหน้าจอทีวี รอยยิ้มเศร้าๆ ของหญิงสาวทำให้งูใหญ่แห่งแม่น้ำโขงเกิดความห่วงใยจึงได้เลื้อยเข้าไปขดตัวอยู่ข้างๆ เธอพร้อมกับชูคอมองหญิงสาว ด้วยมีสัญญาพันธะผูกพันมาหลายภพชาติทำให้งูใหญ่ตัวนี้คอยติดตามดูแลปกป้องปานมณฑามาตั้งแต่สมัยสาวๆ จนเมื่อเธอมีลูกงูใหญ่ตัวนี้จึงได้คอยตามมาปกป้องดูแลสายเลือดของเธอด้วย ทั้งข้ามโขง เพลงรักและเพลงพิณเลยมีลุงงูตัวนี้คอยดูแลมาตั้งแต่เกิดเสมือนกับเป็นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ทั้งสามคนพี่น้องให้ความเคารพ

               “น้องเพลงไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ” หญิงสาวหันมายิ้มบอกกับลุงงูของตน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ตนจะบอกกับพี่ชายไปว่าอยากกลับไปที่ฝั่งไทยเพื่อเจอกับใครบางคน แต่ว่า...พอมาคิดดูดีๆ แล้วเธอก็ยังไม่กล้าไปเจอกับเขาด้วยความรู้สึกประหม่า ภาพสุดท้ายก่อนจะจากกันเมื่อปีก่อนเป็นภาพของเขาในชุดนุ่งห่มจีวร เขาบวชในวันที่เธอเดินทางไปเรียนต่อที่ออสเตรีย นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้เจอตัวของเขา แม้ว่าหลังจากที่เขาสึกมาแล้วเขาจะติดต่อหาเธอผ่านทางโซเชียลอยู่เรื่อยๆ แต่เธอก็ยังไม่เคยมาเจอตัวเขาจริงๆ เลย อาจเป็นเพราะ...สัญญาใจที่เธอและเขามีต่อกัน สัญญาใจที่เธอเคยบอกว่าจะพิจารณาหัวใจของเขาเมื่อเธอเรียนจบกลับมาและเขาก็ยังมั่นคงต่อเธออยู่ ด้วยนิสัยของเขาเธอคิดว่าเขาคงอาจจะรักษาสัญญาใจไม่ได้ แต่ที่ไหนได้เขากลับรักษามันได้เป็นอย่างดี หากได้เจอกันกับเขาคงไม่แคล้วเขาต้องมาทวงสัญญาใจกับเธอแน่ๆ

               “ลุงงูคะ...” เมื่อรู้ว่าหลานสาวมีเรื่องอยากจะถาม งูใหญ่จึงได้ชูคอขึ้นมามองเธอใกล้ๆ “ลุงงูว่า...คนกับพญานาคจะรักกันได้รึเปล่า เขาจะรังเกียจงูอย่างเรามั้ยคะ” คำถามของเธอทำให้งูใหญ่เลื้อยเข้ามารัดคล้ายกับอยากจะกอดเธอเพื่อปลอบขวัญก่อนจะวางส่วนหัวลงกับไหล่เล็กๆ แทนคำตอบ ไม่ว่าในอนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ตนก็จะต้องดูแลหลานสาวคนนี้ให้ดีที่สุด

               “เมี๊ยวๆ เมี๊ยวๆ” ผบ.คเชนทร์ได้แต่นั่งจ้องแมวตัวอ้วนสีขาวขนฟูที่นั่งแหมะอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเอง จากนั้นก็หันมามองนายทหารทั้งหกคนที่เพิ่งเดินทางเข้ามารายงานตัวกับเขา จากที่ได้รับรายงานมานายทหารทั้งหกคนเป็นทีมปฏิบัติการพิเศษที่เดินทางมาประจำการที่นี่เพื่อทำภารกิจลับให้กับท่าน ผบ.ทร. ซึ่งเรื่องภารกิจทั้งหมดนั้นเขารู้อยู่แล้วเพราะเขาเป็นคนติดต่อเรื่องนี้กับท่าน ผบ.ทร.เองก่อนจะเสนอให้ท่านส่งซีลทีมเข้ามาปฏิบัติภารกิจ แต่ก็ไม่คิดว่าท่านจะเลือกซีลเป็นทีมนี้ ซีลทีมพิเศษที่รวมแต่พวกยอดฝีมือดีเอาไว้ และมีสมาชิกในทีมคนหนึ่งเป็นลูกชายของเขาเอง

               “เรื่องภารกิจ นอกจากผมก็มีแค่ตำรวจน้ำกับตำรวจปราบปรามยาเสพติดไม่มีกี่คนเท่านั้นที่รู้ เรื่องขั้นตอนการปฏิบัติงานคงไม่มีอะไรต้องบอกมากเพราะมีประสบการณ์กันอยู่แล้ว ภารกิจครั้งนี้ค่อนข้างโหดหน่อยและอาจต้องอยู่ที่นี่นาน ทุกคนจะทำงานขึ้นตรงกับผมเพียงคนเดียวเท่านั้นไม่เกี่ยวกับทางสถานีเรือ ทุกๆ เรื่องผมจะเป็นคนอนุมัติเองทั้งหมด”

               ผู้กองกวินทร์ไม่แปลกใจเลยที่ ผบ.คเชนทร์เป็นหนึ่งในคนที่รู้เรื่องภารกิจลับครั้งนี้เพราะสมัยหนุ่มๆ ผบ.คเชนทร์กับพ่อของเขาก็เคยเป็นซีลทีมพิเศษที่รวมยอดฝีมือในยุคนั้นเอาไว้เหมือนกัน ผบ.คเชนทร์กับพ่อของเขาเคยร่วมมือกันจัดการกับพวกค้ายาเสพติดรายใหญ่ระดับภูมิภาคนี้มาแล้ว นอกจากพ่อของเขาก็มี ผบ.คเชนทร์นี่แหละที่มีประสบการณ์ทางด้านนี้มากที่สุด ที่เขาเลือกมาเป็นทหารเรือนี้ก็เพราะว่านอกจากจะมีพ่อเป็นไอดอลแล้ว อีกคนที่เขานับถือเป็นไอดอลก็คือ ผบ.คเชนทร์ เขาอยากเก่งให้เหมือนกับท่าน อยากเป็นทหารเรือที่ดีให้ทุกๆ คนได้ภูมิใจและ...เพื่อเอาใจว่าที่พ่อตาด้วย ผู้กองหนุ่มแอบอมยิ้มขณะยืนเรียงหน้ากระดานกับลูกน้องในทีมเพื่อฟังท่าน ผบ.บอกกล่าวเกี่ยวกับกฎระเบียบของที่สถานีเรือแห่งนี้แบบคร่าวๆ เพราะนอกจากที่นี่จะเป็นกองบัญชาการหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขงหรือหน่วยแม่ของ นรข.แล้ว ที่นี่ก็ยังเป็นที่ตั้งของสถานีเรือนครพนมอีกด้วย หน่วยงานต่างๆ ของ นรข.นั้นจะรวมอยู่ที่นี่เพียงที่เดียวโดยมี ผบ.คเชนทร์เป็นคนควบคุมดูแลทั้งหมดตั้งแต่เชียงรายจรดอุบลราชธานี ดังนั้นเมื่อพวกเขาเข้ามาอยู่ที่นี่จึงจำเป็นต้องรู้รายละเอียดต่างๆ ของสถานที่เพื่อให้สะดวกต่อการทำงานในทุกๆ ด้าน

               “เอาล่ะ เดี๋ยวผมจะให้คนพาไปที่พักนะ” หลังจากที่แนะนำเรื่องการใช้ชีวิตที่นี่แก่นายทหารทั้งหกแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็เข้ามายืนตรงหน้าผู้กองกวินทร์เป็นคนแรกในฐานะที่ผู้กองหนุ่มเป็นหัวหน้าทีม

               “ยินดีต้อนรับสู่นครพนมนะครับ...ผู้กอง”

               “โอ๊ย!!!” ผู้กองกวินทร์ถึงกับสะดุ้งโหยงและร้องออกมาลั่นเมื่อ ผบ.คเชนทร์ยื่นมือมาหมายจะจับมือเพื่อต้อนรับทีมของเขา แต่ที่ไหนได้ ผบ.คเชนทร์กลับบีบมือของเขาเสียอย่างแรงก่อนจะโน้มตัวมากระซิบกับเขาเสียงเหี้ยมๆ

               “ที่นี่นครพนมถิ่นกู บารมีของปู่กับพ่อมึงมาไม่ถึงหรอก”

               “สาธุครับ...คุณอา โอ๊ย!” เขาร้องออกมาอีกครั้งเมื่อถูก ผบ.คเชนทร์บีบมือแรงๆ นี่ตั้งใจจะแก้แค้นเขาใช่มั้ยเนี่ย ผู้กองกวินทร์คิดเพราะเมื่อปีที่แล้วตอนเขาบวช ผบ.คเชนทร์และครอบครัวได้ไปร่วมอนุโมทนาบุญกับเขาด้วย แล้วตอนที่เขาบวชพระห่มผ้าเหลืองแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็ได้กราบเขาอยู่หลายทีจนพ่อของเขาต้องเอาภาพถ่ายตอนที่ ผบ.คเชนทร์กราบเขามาขยายใส่กรอบอย่างสวยหรูแล้วส่งมาให้ที่นครพนมพร้อมกับจดหมายน้อยที่แอบเขียนว่า ‘ว่าที่พ่อตากราบว่าที่ลูกเขย สาธุ’ ไงล่ะ พ่อของเขาแสบมากเลยใช่มั้ย พ่อน่ะสนุกที่ได้แกล้งเพื่อน แต่เพื่อนรักของพ่อน่ะแทบจะฆ่าเขาอยู่แล้วตอนนี้

               “กรอบรูปที่พ่อผมส่งมาให้ยังอยู่ดีอยู่มั้ยครับคุณอา”

               “กูเผาทิ้งตั้งแต่วันแรกแล้ว” น้ำเสียงเหี้ยมๆ ของท่าน ผบ.ทำเอาคนอื่นๆ ในห้องนี้พากันเสียวสันหลังวาบๆ กลัวว่าจะโดนเล่นงานแบบผู้กองกวินทร์ แต่ก็คิดว่าน่าจะไม่โดนหรอกเพราะพวกตนไม่ได้คิดจะล้วงคองูเห่าอยากเอาลูกสาวของท่านมาเป็นเมียนี่นา

               “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับคุณหมอ” จากสีหน้าเหี้ยม เมื่อ ผบ.คเชนทร์หันมาทางข้ามโขงเขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ลูกชายทันที แววตาที่มองคุณหมอหนุ่มเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความคิดถึง และความห่วงใยจนผู้กองกวินทร์ต้องแอบเบะปากใส่ให้กับความสองมาตรฐาน ขนาดเดินไปจับมือกับพันจ่าพรต จ่านพดล จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีแล้วก็ยังวนกลับตบไหล่ข้ามโขงอีก

               “ผมให้คนมารอพาไปเข้าที่พักแล้ว เขารออยู่ข้างนอกเชิญตามสบายเลยนะ” เมื่อ ผบ.คเชนทร์ว่าแบบนี้ นายทหารทั้งหกก็ยืดตัวยืนตรงก่อนจะยกมือขึ้นวันทยหัตถ์ท่าน ผบ. อย่างพร้อมเพียงกัน ใครๆ ต่างก็รู้กันดีว่า ผบ.คเชนทร์นั้นเป็นข้าราชการที่ดี ยึดมั่นในความถูกต้องและมือสะอาด การได้มาร่วมงานกับเจ้านายที่ดีแบบนี้จึงนับว่าเป็นโชค ยิ่งเป็นเจ้านายที่เคยเป็นซีลทีมพิเศษอย่างพวกเขามาก่อนยิ่งถือว่าเป็นโชคดีสุดๆ

               “คุณหมออยู่ก่อน” ผบ.คเชนทร์ร้องเรียกเมื่อข้ามโขงจะเดินตามทุกคนในทีมออกไป ซึ่งพอเขาหันกลับมาหาผู้เป็นพ่อ ผบ.คเชนทร์ก็เดินเข้ามากอดและตบไหล่ของเขาอีกทีด้วยความดีใจที่ลูกชายได้กลับมาอยู่ใกล้ๆ ข้ามโขงอมยิ้มออกมาด้วยความสุขจนหัวใจพองโต รับรู้ได้ถึงความรักความอบอุ่นของผู้เป็นพ่อ ตั้งแต่จำความได้เขาก็เติบโตขึ้นมาในความรักของพ่อกับแม่ พ่อกับแม่รักเขามาก ให้ทุกๆ อย่างกับเขาจนเขายกให้แม่คือนางฟ้าประจำตัวและยกให้พ่อเป็นเทวดา เป็นแบบอย่างที่ดีของเขา เขามีความสุขเมื่อได้เป็นคนดี เป็นหมอ เป็นทหารที่ดีเพื่อให้พ่อกับแม่ภูมิใจ

“วันนี้ออกเวรแล้วรีบกลับบ้านนะลูก เราจะได้กินข้าวเย็นด้วยกัน”

 “คุณแม่เตรียมทำเมนูอะไรเอาไว้บ้างครับคุณพ่อ”

“เออ...พ่อว่าสั่งจากข้างนอกมากินดีกว่านะ ถ้าขืนให้แม่เราทำเย็นนี้พวกเราอดข้าวกันแน่ๆ ก็รู้ๆ อยู่ว่าฝีมือการทำอาหารของแม่เราน่ะ แม้แต่เจียวไข่ยังไม่รอดเลย” แล้วทั้งสองพ่อลูกก็พากันหัวเราะร่วนด้วยรู้ดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วเรื่องที่ปานมณฑาทำอาหารไม่เป็น ตั้งแต่ก่อนจะมีลูกจนลูกๆ ทั้งสามคนโตเป็นหนุ่มเป็นสาวเธอก็ยังไม่ถนัดงานครัวอยู่ดีจน ผบ.คเชนทร์ต้องคอยจัดเตรียมอาหารไว้ให้ภรรยาสาวเสียแทบจะทุกมื้อ แต่ถ้าวันไหนที่ลูกๆ อยู่ ลูกๆ ก็จะเป็นคนทำอาหารให้ผู้เป็นแม่เอง เพราะ ผบ.คเชนทร์เป็นคนสอนลูกๆ ทำอาหารมาตั้งแต่เด็กแล้ว

               “พูดถึงเรื่องอาหารเย็นแล้ว เย็นนี้ขอผมไปฝากท้องด้วยคนสิครับคุณอา”

               “อ้าว นี่ทำไมยังอยู่ที่นี่อีกเนี่ย” เขาก็นึกว่ามันจะออกไปพร้อมกับลูกน้องของมันแล้ว ผบ.คเชนทร์คิดแล้วจึงหันมาทางผู้กองกวินทร์ที่ยังยืนอุ้มแมวตัวอ้วนทำตาปริบๆ อยู่ใกล้ๆ หนอย...ทำมาอยากไปกินข้าวด้วย อย่านึกว่าเขาจะไม่รู้ทันนะว่ามันอยากไปเจอลูกสาวของเขาน่ะ ถึงในเวลาปฏิบัติหน้าที่ผู้กองกวินทร์จะเป็นลูกน้องที่อยู่ใต้การบังคับบัญชา แต่ถ้านอกเวลางานแล้วผู้กองกวินทร์จะเป็นเสมือนหลานชายในไส้ของ ผบ.คเชนทร์ ด้วย ผบ.คเชนทร์นั้นเห็นผู้กองหนุ่มมาตั้งแต่เมื่อแรกคลอด ตอนที่เขาแต่งงานกับแม่ของข้ามโขงผู้กองกวินทร์ในวัยเด็กก็ได้มาร่วมงานแต่งของเขาด้วย ผบ.คเชนทร์เอ็นดูผู้กองกวินทร์และผู้กองกรินทร์มาก แต่...เริ่มจะมาไม่ชอบใจก็ตอนที่ผู้กองกวินทร์หวังปองลูกสาวเขานี่แหละ ถึงโปรไฟล์ของผู้กองหนุ่มจะดีมากแค่ไหนแต่ความเจ้าชู้ก็ทำให้เขาไม่ผ่านเกณฑ์ว่าที่ลูกเขยของ ผบ.คเชนทร์ กลับกัน ถ้าเป็นผู้กองกรินทร์แฝดผู้พี่ ผบ.คเชนทร์กลับยินดีมากที่จะรับเอาหลานชายคนนี้มาเป็นเขย แต่ก็อย่างว่าแหละ ผู้กองกรินทร์นั้นเอ็นดูลูกสาวของตนในฐานะของน้องสาวเขาก็เลยต้องมาปวดหัวกับไอ้แฝดคนน้องแทน

               “น้องเพลงไม่ได้อยู่ที่ฝั่งไทย น้องยังอยู่กับคุณยายที่ฝั่งลาว”

               “อ้าวหรอครับ งั้นผมไม่อยู่กินมื้อเย็นกับพวกคุณอาแล้วเชิญตามสบายได้เลยไม่ต้องเกรงใจผมนะครับ”

               “แล้วกูไปชวนมึงมากินข้าวด้วยตอนไหน แล้วทำไมกูต้องเกรงใจมึง” ไอ้เด็กบ้านี่ เดี๋ยวพ่อก็จับถ่วงแม่น้ำโขงซะหรอก ผบ.คเชนทร์อดชักสีหน้าใส่ไม่ได้ เห็นหน้ามันแล้วก็หงุดหงิด ตอนเด็กๆ ก็น่ารักดีอยู่หรอกแต่เด็กอย่างมันนี่ไม่น่าโตขึ้นมาเลย

               “มึงพาลูกมึงออกไปจากห้องทำงานกูได้แล้วไป”

               “ลูกผมก็หลานคุณอานะครับ” คนมีลูกรีบชูน้องแมวให้ ผบ.คเชนทร์ดู “น้องแมวตัวนี้เป็นลูกของผมกับน้องเพลง อ่ะ เรียกคุณตาสิลูก”

               “เมี๊ยว เมี๊ยว”

               “ไอ้เรนเจอร์!!!”

               “คุณพ่อครับ” ข้ามโขงรีบเข้ามาห้ามผู้เป็นพ่อเมื่อทั้งคนทั้งแมวกำลังจะถูกเตะออกไปจากห้องทำงาน นี่แค่มารายงานตัววันแรกไอ้พี่เรนเจอร์ยังกวนบาทาได้ขนาดนี้ แล้วนี่กว่าภารกิจจะสำเร็วพ่อเขาจะเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อนมั้ยเนี่ย

               เห็นผู้กองกวินทร์เดินหัวเราะออกมาจากห้องทำงานของ ผบ.คเชนทร์เหล่าลูกน้องในทีมก็ได้แต่พากันส่ายหน้าให้ ก็ไปกวนบาทาเขาแบบนี้แล้วเขาจะเอ็นดูยอมยกลูกสาวให้มั้ยเนี่ย นี่ขนาดสนิทกันมากๆ นะยังแทบจะถูกท่าน ผบ.เตะออกมาจากห้องทำงานเลย สงสัยเส้นทางความรักของผู้กองกวินทร์จะไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกกุหลาบซะแล้วสิ

               “พี่ก็ช่างหาเรื่องคุณพ่อ อย่าคิดว่าเป็นหลานคนสนิทแล้วพ่อผมจะไม่กล้านะ” ข้ามโขงเดินตามมาว่าแต่ผู้กองกวินทร์ยักไหล่ตอบอย่างไม่สนใจแล้วเดินตามทุกคนไปยังที่พักซึ่งมีเจ้าหน้าที่ทหารนายหนึ่งนำทาง

               แม้ว่าที่กองบัญชาการหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขงจะมีอาคารสำหรับเป็นออฟฟิตของหมวดนักทำลายใต้น้ำจู่โจม แต่ที่พักของทีมผู้กองกวินทร์กลับแยกไปอยู่ที่แพในแม่น้ำโขง ซึ่งในทุกๆ สถานีเรือของหน่วย นรข. นั้นจะมีแพทุกสถานีเรืออยู่แล้ว ซึ่งที่แพจะใช้เป็นทั้งที่พักของทหารหน่วย นรข.และที่เก็บยุทโธปกรณ์ที่ใช้ในการปฏิบัติหน้าที่รวมทั้งยังเชื่อมติดกับแพอู่ อันเป็นที่เก็บเรือปฏิบัติงานและเป็นที่รักษาซ่อมแซมเรือในกรณีที่เรือเกิดการชำรุดเสียหาย

               หน่วย นรข. หรือหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขง เป็นหน่วยเฉพาะกิจของทหารเรือที่ปฏิบัติหน้าที่ตามแนวชายแดนไทย - ลาวในส่วนที่มีลำแม่น้ำโขงกั้นเป็นเขตแดน มีระยะทางทั้งหมด 917 กิโลเมตร นับตั้งแต่สามเหลี่ยมทองคำ จังหวัดเชียงรายลงมาถึงอำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี แบ่งออกเป็น 4 เขตการดูแลคือ นรข.เขตเชียงราย นรข.เขตหนองคาย นรข.เขตนครพนม และ นรข.เขตอุบลราชธานี โดยมีสถานีเรือย่อยๆ รวมทุกเขตจำนวน 14 สถานีเรือและอีก 1 หน่วยเรือกระจายตามจุดต่างๆ มีกองบัญชาการหลักอยู่ที่อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม และที่นี่ก็เป็นที่เดียวของหน่วย นรข.ที่มีหมวดนักทำลายใต้น้ำจู่โจมเข้ามาประจำการเพื่อทำภารกิจต่างๆ ตามที่ได้รับมอบหมายโดยขึ้นตรงกับผู้บังคับบัญชากองบัญชาการหน่วยเรือรักษาความสงบเรียบร้อยตามลำแม่น้ำโขงโดยตรงเท่านั้น

               “แม่น้ำโขง” ผู้กองกวินทร์มองไปยังผืนน้ำอันกว้างใหญ่เบื้องหน้า แม่น้ำขนาดใหญ่ที่ไหลผ่านพื้นที่ประเทศต่างๆ และหล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คนทั้งสองข้างฝั่ง เป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นระหว่างไทยลาวโดยแบ่งเขตตามระดับร่องน้ำลึก เขาเคยเห็นแม่น้ำโขงมาตั้งแต่เด็กๆ เคยได้มาเยือนแม่น้ำโขงก็บ่อยครั้งจนอดรู้สึกผูกพันกับแม่น้ำสายนี้ไม่ได้ ตอนนี้นอกจากเบื้องหน้าของเขาจะเป็นแม่น้ำโขงแล้วก็ยังมีแพของสถานีเรือลอยอยู่ชิดกับฝั่งด้วย ลักษณะดูคล้ายแพท่องเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปแต่แพเรือของ นรข. กลับมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นคือเป็นแพหลายหลังเชื่อมติดกันและแต่ละหลังเป็นสีเขียว บนหลังคาสีเขียวเพ้นท์สีเป็นธงชาติไทย มีบันไดซีเมนต์จากฝั่งทอดยาวลงไปยังแพ และที่อยู่เหนือบันไดทางลงนี้จะมีอุโมงค์สำหรับปั่นจักรยานชมทัศนียภาพของแม่น้ำโขงพาดผ่านเรียกว่าอุโมงค์นาคราชที่มีความยาวถึง 307 เมตร

               “ที่พักบนแพวิวดีขนาดนี้ วันดีคืนดีจะมีพญานาคออกมาให้เห็นรึเปล่านะ” เขาถามขึ้นมาลอยๆ เมื่อลงมาถึงแพที่พักซึ่งเป็นหลังท้ายสุดของหมู่แพ นรข. เขาชะโงกหน้าลงไปดูแม่น้ำโขงโดยที่มีน้องแมวเพลงพิณนั่งเกาะอยู่บนไหล่เพื่อดูกระแสน้ำ มีหลายครั้งที่เขาเคยมาราชการการที่นี่ บ้างก็ทำภารกิจแต่ก็เป็นแค่ภารกิจที่ใช้เวลาสั้นๆ ไม่ใช่ภารกิจใหญ่ที่ต้องอยู่ที่นี่นานอย่างเช่นคราวนี้

               “หืม” เขาสะดุดตากับอะไรบางอย่างในแม่น้ำ ถ้าเขาตาไม่ฝาดเขาว่าเขาเห็นตัวอะไรซักอย่างในน้ำนะ ตัวของมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเขียวดำนิลดูแวววาว “ปลาที่นี่สีแปลกจัง” ว่าแล้วผู้กองหนุ่มก็เดินเข้าไปในแพที่พัก ซึ่งภายในแพที่พักนั้นจะเป็นห้องโล่งๆ มีโซฟาเก่าๆ ตัวหนึ่งตั้งอยู่และถัดไปมีเตียงสองชั้นอยู่หกเตียง บนเตียงมีชุดเครื่องนอนอย่างง่ายๆ เตรียมเอาไว้ พอนายทหารหน่วย นรข.คนที่พามายังที่พักแนะนำเรื่องที่พัก ห้องน้ำและโรงครัวของทางสถานีเรือเรียบร้อยแล้วเขาก็ขอตัวออกไปทำให้ตอนนี้ในแพมีเพียงแค่สมาชิกอัลฟาทีมทั้งหกคนเท่านั้น นอกจากเป้เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวแล้ว สิ่งที่นายทหารทั้งหกขนเอามาไว้ภายในแพหลังนี้ก็มีอาวุธยุทโธปกรณ์หลายชนิดที่ขนมาจากสัตหีบตามที่ท่าน ผบ.ทร.ได้ให้การสนับสนุน ทั้งแผนที่ อุปกรณ์สื่อสารทุกอย่างถูกนำออกมาติดตั้งพร้อมกับกล้องวงจรปิดเพื่อเป็นการรักษาความปลอดภัยและรักษาความเป็นส่วนตัว เนื่องจากภารกิจที่พวกเขาทำเป็นความลับพวกเขาจึงต้องคอยระวังไม่ให้มีคนนอกหรือแม้แต่ทหารคนอื่นๆ ของสถานีเรือเข้ามาวุ่นวาย แม้ว่าทหารบางคนของที่นี่จะเป็นเพื่อนสมัยเรียนด้วยกันก็ตาม ภายในแพหลังนี้เป็นที่สงวนและที่กบดานเฉพาะทีมของพวกเขาเท่านั้น

               “เมี๊ยว”

               “ชอบบ้านใหม่มั้ยลูก อาจลำบากหน่อยนะที่เป็นสุภาพสตรีตัวเดียวในที่นี้ แต่พ่อเอาห้องน้ำของน้องเพลงไปแอบไว้ที่ใต้เตียงให้แล้ว รับรองเลยว่าปลอดคนไม่มีใครมาแอบดูแน่นอน ไว้เราเจอคุณแม่ก่อนนะน้องเพลงค่อยไปอยู่กับคุณแม่”

               “ประสาท” ข้ามโขงที่จัดเตียงนอนของตัวเองอยู่หันมาว่า ไม่คิดว่าผู้กองกวินทร์จะจริงจังกับการเลี้ยงแมวให้น้องสาวของเขามากขนาดนี้ แล้วดูสิ เลี้ยงซะแมวตัวนี้อ้วนกลมดิ๊กเชียว

               เนื่องจากต้องจัดสถานที่สำหรับการทำงานนายทหารทั้งหกจึงง่วนอยู่แต่ที่แพและมีการเดินสายไฟบางสายเพื่อจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมจนตอนนี้สามารถตั้งโต๊ะสำหรับอุปกรณ์สื่อสารได้แล้ว และกำลังเตรียมติดกล้องวงจรปิดรอบๆ แพต่อหรือแม้แต่ประตูแพที่พักก็ยังต้องติดกุญแจล็อกแบบพิเศษด้วย

               เห็นทหารเรือหนุ่มทั้งหกคนกำลังช่วยกันติดกล้องวงจรอยู่รอบๆ แพที่พักของตนแล้วหัวหน้าดนัย หรือนาวาตรีดนัย หัวหน้าสถานีเรือนครพนมก็ต้องขมวดคิ้วให้ สงสัยนักว่าทำไมต้องติดกล้องวงจรปิดเพิ่มทั้งๆ ที่แพเรือก็มีกล้องวงจรปิดของทางสถานีเรืออยู่แล้ว ไหนจะการขี่คอกันเพื่อติดตั้งเสาสัญญาณบนหลังคาแพนั่นอีก เขารู้ว่าทั้งหกคนคือหน่วยซีลที่ถูกส่งตัวมาประจำการอยู่ที่นี่ ที่นี่มักมีหน่วยซีลถูกส่งตัวเข้ามาประจำการเป็นประจำอยู่แล้ว หลังจากซีลทีมเก่าถูกเรียกตัวกลับสัตหีบเขาก็ไม่คิดว่าอีกทีมจะถูกส่งตัวมาเร็วแบบนี้และเขาเองก็ไม่รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับภารกิจเพราะซีลทุกทีมที่ถูกส่งมาที่นี่จะขึ้นตรงกับ ผบ.คเชนทร์เพียงคนเดียว แล้วถ้า ผบ.คเชนทร์ไม่บอกอะไรเขาเขาก็ไม่รู้เลย ซึ่งเท่าที่เขาพอรู้ ผบ.คเชนทร์บอกเขาเพียงว่าซีลทีมนี้ได้รับคำสั่งให้มาทำงาน ให้เขาช่วยอำนวยความสะดวกให้ ไม่ว่าซีลทีมนี้จะทำอะไรก็ห้ามขัดขวางเด็ดขาด หากมีภารกิจอะไร ผบ.คเชนทร์จะเป็นคนบอกเขาเป็นเคสๆ เอง ซึ่งเขาก็เคารพการตัดสินใจจขอท่าน ผบ.และเคารพในหน้าที่ของซีลทุกทีมอยู่แล้ว เขาเองก็เป็นทหารเรือเขาย่อมเข้าใจในอาชีพของเพื่อนร่วมอุดมการณ์เสมอ

               “เอาบันไดไปให้เขาหน่อย” หัวหน้าดนัยบอกกับนายทหารที่อยู่บนแพเมื่อเห็นว่าตอนนี้พันจ่าพรตกำลังขี่คอจ่าขวัญชัยเพื่อติดตั้งเสาสื่อสารบนหลังคาแพ แม้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังถือจอแท็บเล็ตเช็คสัญญาณอยู่กับข้ามโขงโดยมีแมวตัวอ้วนนั่งอยู่บนไหล่อย่างแสนเชื่อง เดี๋ยวนี้หน่วยซีลเขาไม่เลี้ยงสุนัขทหารแต่เขาหันมาเลี้ยงแมวแทนแล้วหรอ

               “ผมเอาบันไดมาให้” หัวหน้าดนัยหวังจะผูกมิตรและแสดงน้ำใจในฐานะของหัวหน้าสถานีเรือและเจ้าบ้านที่ดี แต่ทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปยืนบนแพของนายทหารทั้งหก จ่าชาลีที่ยืนอยู่ใกล้ประตูห้องพักที่สุดก็รีบปิดประตูห้องทันทีคล้ายกับไม่อยากให้คนนอกเห็นว่าภายในห้องพักบนแพของพวกเขามีอะไร จากนั้นทุกคนก็หันมาทำความเคารพเขาเพราะรู้ว่าเขาเป็นหัวหน้าสถานีเรือของที่นี่

               “ผมเห็นว่าไม่มีบันไดน่ะก็เลยให้คนเอาบันไดมาให้ มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า”

               “ไม่มีครับหัวหน้า” ผู้กองกวินทร์รีบตอบทันควัน สายตาคมหรี่มองอีกฝ่ายคล้ายกับไม่ต้องการให้ใครมาวุ่นวายในที่ของตัวเองแม้แต่หัวหน้าสถานีเรือที่ยศใหญ่กว่าเขาซ้ำยังเป็นรุ่นพี่นักเรียนนายเรือของเขาอยู่หลายปี เขารู้สึกไม่ชอบรุ่นพี่คนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วแม้ว่าจะไม่เคยมีเรื่องอะไรกันก็ตาม แต่แค่รู้สึกไม่ถูกชะตาด้วยเฉยๆ สมัยเรียนใครๆ ต่างก็เล่าลือว่าหัวหน้าดนัยนั้นเรียนเก่งมาก ทั้งเป็นนักเรียนดีเด่นได้รับรางวัลต่างๆ นานา สร้างชื่อเสียงก็มาก เรียกได้ว่าดีเลิศในหลายๆ เรื่องราวกับพระเอกในนิยาย ถ้าเทียบหัวหน้าดนัยเป็นพระเอกแล้วผู้กองกวินทร์ก็มอบบทตัวร้ายให้ตัวเองทันที ถึงเขาจะได้เป็นหัวหน้านักเรียนและมีผลการเรียนที่ดีเยี่ยมให้พ่อกับคุณปู่ได้มีหน้ามีตาไม่น้อยหน้าใคร แต่ทุกๆ คนกลับจดจำเขาในฐานะหัวหน้านักเรียนจอมเกเร ต่างจากหัวหน้าดนัยที่ได้เป็นหัวหน้านักเรียนที่เรียบร้อย ด้วยเหตุนี้เขาก็เลยรู้สึกไม่ค่อยชอบอีกฝ่าย เหม็นขี้หน้าคนดี! ไม่อยากเอาตัวเองไปเกลือกกลั้วกับคนดีแบบนี้

               “ติดเสาสัญญาณอะไรอยู่หรอครับผู้กอง”

               “สัญญาณทีวีน่ะครับ พอดีติดบอล เดี๋ยวอดดู” ฟังจากน้ำเสียงที่ตอบ หัวหน้าดนัยก็พอจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายจงใจจะไม่บอกอะไรเขา โกหกไม่เนียนเลย จะติดเสาสัญญาณทีวีได้ยังไงก็ในเมื่อของที่ขนขึ้นมาบนแพน่ะเห็นมีแต่พวกกระเป๋าแล้วก็กล่องสีดำขนาดใหญ่หลายกล่องแต่ไม่มีเห็นมีทีวีเลยซักเครื่อง แต่ก็เอาเถอะ เขารู้อยู่ว่าพวกนี้ทำงานไม่เหมือนชาวบ้านเขา ความลับก็เยอะเขาไม่อยากรู้ก็ได้

               “งั้นเย็นนี้มากินข้าวด้วยกันมั้ย ถือว่าเลี้ยงต้อนรับ”

               “ไม่ครับ มีนัดแล้ว”

               “พี่เรนเจอร์” ข้ามโขงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบกระซิบเรียกเมื่อเห็นหัวหน้าทีมของตนดูจะไม่ค่อยกินเส้นกับอีกฝ่าย ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเหมือนอยากจะเป็นมิตรด้วย เขาเองก็ไม่ได้เรียนโรงเรียนนายเรือมาก็เลยไม่รู้ว่าทั้งสองคนนี้ไม่กินเส้นอะไรกันรึเปล่า “หัวหน้าเขายศใหญ่กว่านะ พูดกับเขาให้ดีๆ หน่อย”

               “ที่นี่เป็นสถานีเรือไม่ใช่วัด ไม่ต้องมาเทศน์ให้ฟัง” ผู้กองกวินทร์หันมาว่าก่อนจะยกจอแท็บเล็ตขึ้นมาดูอีกครั้งแล้วพูดกับหัวหน้าดนัยแบบไม่มองหน้า

               “ขอตัวนะครับหัวหน้า ผมต้องทำงาน”

               ฮึ่ม!!! ข้ามโขงละอยากจะเตะคนแถวนี้ลงแม่น้ำโขงนัก อีกฝ่ายเขามาดีซ้ำยังมีตำแหน่งหน้าที่ที่สูงกว่าแทนที่จะเคารพกันหน่อย นี่อะไร ดูไม่เคารพเขาเลยซักนิด...ไอ้คุณจ่าทั้งสี่คนนี่ก็ด้วย พอเห็นหัวหน้าตัดบทเดินหนีก็พร้อมใจกันทำความเคารพหัวหน้าดนัยแล้วเดินตามผู้กองกวินทร์หนีไปอีกด้านของแพทันที ศีลเสมอกันจริงๆ มิน่ามาอยู่ทีมเดียวกันได้ นี่ต่อไปเขาจะติดนิสัยไม่ดีของผู้กองกวินทร์มามั้ยเนี่ย

               “สงสัยประจำเดือนมาน่ะครับ หัวหน้าอย่าได้ใส่ใจเลย” เขาแก้ตัวแทน ซึ่งหัวหน้าดนัยก็เพียงแค่หัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสา เขาเองก็พอรู้จักผู้กองกวินทร์อยู่ ก็เป็นลูกหลานคนดังนามสกุลใหญ่โตขนาดนี้ ตอนที่ผู้กองกวินทร์เข้ามาเรียนนายเรือปีแรกตอนนั้นเขาอยู่ปี 4 แล้ว ผู้กองกวินทร์เป็นคนเก่งในหลายๆ เรื่อง โดดเด่นไปเสียทุกอย่าง เรียนเก่ง กีฬาดี ทำงานไม่เคยพลาดไหนจะมีครอบครัวคอยดันหลังจนเขาเองก็นึกอิจฉาในความสมบูรณ์แบบของอีกฝ่าย เขาไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้ผู้กองกวินทร์ไม่พอใจรึเปล่า หรือว่า...หัวหน้าดนัยนึกถึงแมวสีขาวตัวที่นั่งอยู่บนไหล่ของผู้กองกวินทร์เมื่อกี้นี้ ศัตรูหัวใจ...จากการที่เขาติดตามไอจีของน้องเพลงพิณลูกสาวของท่าน ผบ. มาเขาก็พอจะรู้ว่าผู้กองกวินทร์นั้นหมายปองผู้หญิงคนเดียวกันกับเขา แมวตัวนั้นเขาเคยเห็นน้องเพลงพิณเอาขึ้นไอจีอยู่บ่อยๆ เขารู้ว่าน้องเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์สนิทกันมานานแล้วแต่ทั้งคู่ก็อยู่ห่างกันมาก ต่างจากเขาที่ทำงานอยู่ที่นี่และมีโอกาสได้เจอกับสาวน้อยคนสวยมากกว่า ถึงเขาจะเพิ่งเข้ามาเป็นหัวหน้าสถานีเรือและประจำการอยู่ที่นี่ได้แค่ปีกว่าๆ แต่เขาก็หวังว่าจะเอาความใกล้ชิดมาซื้อใจน้องเพลงพิณ แต่ว่าตอนนี้...ผู้กองกวินทร์ได้มาทำงานที่นี่แล้ว ถ้าเทียบกันแล้วเขาแทบไม่มีอะไรมาสู้ผู้กองคนนี้ได้เลย สิ่งเดียวที่เขามีเหนือกว่าผู้กองกวินทร์ก็มีเพียงแค่ยศและตำแหน่งเท่านั้น เห็นทีเขาคงต้องรุกจีบน้องเพลงพิณให้หนักกว่านี้เสียแล้วสิ

               “ไม่เป็นไรครับ ผู้กองเขาก็เป็นรุ่นน้องโรงเรียนนายเรือของผมผมไม่ถือสาหรอก อ้อ! ยินดีต้องรับสู่สถานีเรือนะครับคุณหมอ” ทั้งทีมก็คงจะมีแค่หมอข้ามโขงคนนี้สินะที่พอจะใช้ได้อยู่บ้าง แล้วหมอหนุ่มคนนี้ก็เป็นพี่ชายแท้ๆ ของน้องเพลงพิณด้วย ถ้าเขาผูกมิตรกับหมอข้ามโขงได้แล้วดึงเอาหมอมาเป็นพวก ไม่แน่ว่าเขาอาจได้ตั๋วด่วนพิเศษเข้าใกล้น้องเพลงพิณก็ได้

               “ขอบคุณครับหัวหน้า อ้อ! ผมขอตัวไปช่วยงานทีมของผมก่อนนะครับ” ถึงจะไม่ปลื้มกับมารยาทของสมาชิกในทีม แต่อย่างไรแล้วพวกเขาก็ทีมเดียวกันว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกันอยู่แล้ว ก่อนจะขอตัวเดินจากมาข้ามโขงก็ไม่ลืมที่จะรับเอาบันไดมาจากทหารนายที่เอาบันไดมาให้เพื่อเป็นการตอบรับน้ำใจของหัวหน้าดนัยด้วย

               ใช่ว่าข้ามโขงจะไม่รู้ทันหัวหน้าดนัย เขารู้ว่าหัวหน้าดนัยกำลังตามจีบน้องสาวของเขาอยู่และหัวหน้าดนัยอาจจะหาทางเข้าทางเขาก็ได้ แต่...หัวหน้าดนัยคงไม่มีวันทำแบบนั้นสำเร็จหรอก เรื่องความรักของน้องสาวถือว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขา ถึงหัวหน้าดนัยจะมีภาพลักษณ์ที่ดีมากยังไงและมีน้ำใจมากแค่ไหนแต่เขาก็รู้จักหัวหน้าดนัยมาแค่ผิวเผิน คุณงามความดีที่ทำมายังทำให้เขาเชื่อใจไม่ได้ ขนาดไอ้พี่เรนเจอร์ที่เขารู้จักมาตั้งแต่จำความได้จนรู้ไส้รู้พุงกันหมดเขายังไม่ให้ผ่านเลย แล้วกับหัวหน้าดนัยน่ะหรอ เหอะ! อย่าหวัง ตอนนี้คนที่ทำคะแนนนำอยู่ก็คือไอ้พี่เรนเจอร์เพราะมันอาจหาญทำให้แหวนญาติของตัวเองไปอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของน้องสาวเขาได้แล้วน้องสาวของเขาก็มีใจให้มันเสียด้วย แต่เกมนี้ก็ใช่ว่าจะถึงบทสรุป ถ้าไอ้พี่เรนเจอร์มันอยากชนะในเกมนี้มันต้องไม่พลาด เพราะถ้ามันพลาดแล้วคะแนนของมันที่กำลังนำอยู่อาจติดลบได้ทันที

               “เอาบันไดของมันมาทำไม” คนที่นั่งเช็คกล้องวงจรปิดอยู่ว่าขึ้นเมื่อเห็นข้ามโขงเดินแบกบันไดมา สายตาที่มองหมอหนุ่มมีแต่แววตัดพ้อ ทั้งคนทั้งแมวเลยที่มองเขาแบบนี้

               “เขาเป็นถึงหัวหน้าสถานีเรือนะพี่เรนเจอร์ ให้เกียรติเขาบ้าง”

               “อ้าวคุณหมอ คุณหมอไม่รู้หรอว่าหัวหน้าดนัยคนนั้นเขาเป็นศัตรูหัวใจของผู้กอง” เรื่องนี้จ่านพดลและทุกคนรู้กันดี ตอนอยู่ที่สัตหีบพวกเขาเคยแอบทำพิธีเผาพริกเผาเกลือสาบแช่งไม่ให้หัวหน้าดนัยได้สมหวังในความรักมาแล้ว ผู้กองเป็นตัวพ่อหลักในการทำพิธีด้วย แล้วไม่ว่าผู้กองจะแช่งใครนะ รับรองว่าฉิบหายหมดทุกคน

               “ผมรู้จ่า แต่เขาก็ยศใหญ่กว่าไง”

               “ยศใหญ่แล้วไง ถ้านายไม่ปลื้มพวกเราก็ไม่สน”

               “ใช่!!!”

               โอเค ไอ้จ่าพวกนี้มันศีลเสมอเจ้านายจริงๆ ไม่ว่าเขาจะเทศน์อะไรไปถ้านายมันไม่ปลื้มพวกมันก็ไม่สนใจเขาหรอก

               “เมี๊ยว!!!”

               “อย่าไปเข้าใกล้คุณลุงลูกคุณลุงเขานิสัยไม่ดี เขากำลังจะหาชู้ให้แม่ของหนู กาเม๊กาเม” คนมีแมวเป็นลูกรีบดึงแมวเข้าไปอุ้มอีก สายตาตัดพ้อยังคงมองมาที่ข้ามโขงอยู่ “สนับสนุนให้น้องสาวผิดศีลข้อสาม...เป็นบาปตายไปตกนรกนะข้ามโขง”

               “ถ้าผมตกนรก พี่เรนเจอร์คงอยู่ขุมที่ลึกกว่าผมอ่ะ” ก่อนว่าคนอื่นนี่ไม่ดูพฤติกรรมตัวเองเลยนะ “ผมแยกแยะออกน่า เรื่องเคารพในหน้าที่การงานก็แค่เรื่องงาน แต่ถ้าเรื่องส่วนตัว...ขนาดกับพี่ที่ผมรู้จักมาทั้งชีวิตผมยังไม่ให้ผ่านเลย กับหัวหน้าดนัยน่ะอย่าหวัง อีกอย่างพี่ก็ทำคะแนนได้เยอะจนมีลูกด้วยกันขนาดนี้จะไปกลัวหัวหน้าเขาทำไม”

               “ไม่กลัว แค่ไม่ชอบขี้หน้ามัน”

               “ไม่อยากไปเกลือกกลั้วกับคนดี!” จ่าทั้งสี่นายพากันว่าอย่างเข้าข้างผู้เป็นนาย ข้ามโขงเห็นแล้วก็เพลียใจนัก นี่เขาจะช่วยให้บัวในตมมันโผล่พ้นน้ำกันได้มั้ยเนี่ย

************************************************************

เกลียดความเผาพริกเผาเกลือแช่ง เกลียดความไม่อยากเกลือกกลั้วกับคนดี 55555555

ตอนหน้ามีฟินนนนนน จิกหมอนเบาๆ

*******************************************

อันนี้ครึ่งแรกนะคะ ส่วนครึ่งหลังรอพบกับความเปรี้ยวตีนของอีพี่เรนเจอร์ต่อหน้าคนทั้งจังหวัดได้เลยค่ะ

คืนนี้ไม่อยู่จริง....เผลอหลับค่ะ สภาพพพพพพพพ

*******************************

ตัวอย่างตอนต่อไปอ่านได้ที่เพจ นิยายรัก-ปากกานางไม้

และไอจี @dryad.palmmy นะคะ

************************

ปล.ในต้นปีหน้าไรท์จะเปิดพรีออเดอร์ ป้องรักห่มใจ (ทั้งแบบเล่มและแบบอีบุค)

จำนวน 5 เล่มจบ (ความหนา 1 เล่มมีประมาณ 4++ ถึง 5++ หน้า)

ใครสนใจเก็บตังค์รอเลยนะคะ ราคาเล่มยังไม่ได้ตั้ง แต่ไม่เกิน 2,000 บาทนะคับป๋ม